Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1055/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.12 ust 5
journal: Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z podatku rolnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 22 kwietnia 2015 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej N. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją

z dnia 20.07.2015 r. , znak: [...] - wydaną na podstawie art. 233 § 1

pkt 1, art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.", oraz art. 12 ust. 1 pkt 4 i ust. 5, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. 2013 poz. 1381 ze zm.) – dalej zwanej "u.p.r."- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia 22.04.2015 r., znak: [...], którą odmówiono podatnikowi "[...]" Spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej zwanej także "Spółką", "Podatnikiem", "Stroną" lub "Skarżącą") udzielenia zwolnienia z podatku rolnego z tytułu zakupu gruntów na powiększenie istniejącego gospodarstwa rolnego.

Z akt administracyjnych wynika, że powyższe rozstrzygnięcie Kolegium zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.

Pismem z dnia 02.02.2015 r. (wpływ 05.02.2015 r.) Spółka zwróciła się do Wójta Gminy z wnioskiem o zastosowanie ulgi w podatku rolnym z tytułu nabycia gruntów - działki nr [...] w [...]. Jednocześnie Spółka oświadczyła,

że powierzchnia posiadanego przez Spółkę gospodarstwa nie przekracza 100 ha.

W wykonaniu wezwania organu I instancji z dnia 13.02.2015 r. do uzupełnienia ww. wniosku, pismem z dnia 02.02.2015 r. (wpływ 06.03.2015 r.) Spółka przedstawiła stosowne dokumenty, w tym Spółka, reprezentowana przez prezesa, złożyła na formularzu z dnia 05.03.2015 r. oświadczenie, że prowadzi działalność wyłącznie

w sektorze produkcji rolnej oraz nie otrzymywała pomocy de minimis, oraz wydruk

z rejestru gruntów wg stanu na 25.02.2015 r. (z którego wynika, że działka nr 12

w [...] należy do Spółki i ma powierzchnię 22,47 ha, z czego 5,03 ha to lasy),

w także wyjaśniła, jakie grunty wchodzą w skład gospodarstwa rolnego Spółki,

i że łączna powierzchnia tego gospodarstwa wynosi 84,85 ha, w tym obejmuje grunty położone w gminie o łącznej powierzchni 22,47 ha. Nadto, Spółka wskazała, że zwraca się o udzielenie ulgi na 5 lat w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia 30.03.2015 r. Spółka – w wykonaniu wezwania organu I instancji z dnia 10.03.2015 r. o sprecyzowanie wniosku - oświadczyła, że zwraca się o udzielenie ulgi w wysokości [...] zł na pięć lat 100%, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawarto umowę sprzedaży, a następnie po upływie okresu zwolnienia o udzielenie ulgi w podatku rolnym polegającej na obniżeniu podatku rolnego w pierwszym roku o 75% i w drugim rok o 50%. Spółka wyjaśniła także, że zakupione grunty przeznaczone są na powiększenie już istniejącego gospodarstwa rolnego do powierzchni nie przekraczającej 100 ha.

Decyzją z dnia 22.04.2015 r. Wójt Gminy odmówił Spółce udzielenia zwolnienia z podatku rolnego z tytułu zakupu gruntów na powiększenie istniejącego gospodarstwa rolnego wobec ustalenia, że Spółka (której prezesem jest [...]) w dniu 21.01.2014 r., aktem notarialnym [...] r. - umowa przeniesienia, nabyła od [...] – [...] (która jest jedynym udziałowcem posiadającego 100 % udziałów w tej Spółce, i która jest właścicielem gospodarstwa rolnego

o powierzchni przekraczającej 100 ha) grunty położone w obrębie wsi [...]

o ogólnej powierzchni 22, 47 ha, w tym 17,44 użytków rolnych i 5,03 ha lasu i stała się właścicielem tej nieruchomości niezabudowanej.

Organ I instancji, po przytoczeniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2004 r., wskazał, że w świetle tego wyroku "nie budzą wątpliwości związki rodzinne pomiędzy sprzedającą grunty, a jedynym udziałowcem Spółki, bowiem jest to wręcz ta sama osoba.

W ocenie organu podatkowego, w świetle art. 12 ust. 5 ustawy o podatku rolnym ulga w podatku rolnym z tytułu nabycia gruntów na powiększenie gospodarstwa rolnego nie przysługuje, gdyż związki pokrewieństwa pomiędzy sprzedającym, a kupującym są aż nadto widoczne".

Pismem z dnia 08.05.015 r. Spółka odwołała się od ww. decyzji stwierdzając,

że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i jako jednostka organizacyjna, której przepisy przyznają osobowość prawną, stanowi odrębny podmiot gospodarczy.

A zatem, nie ma pomiędzy Spółką a osobą fizyczną relacji pokrewieństwa, na jaką wskazuje organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ww. decyzją z dnia 20.07.2015 r. utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W pierwszej kolejności Kolegium przytoczyło art. 12 ust. 1 pkt 4 u.p.r., zgodnie

z którym zwalnia się od podatku rolnego grunty przeznaczone na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub powiększenie już istniejącego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha:

a) będące przedmiotem prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, nabyte w drodze umowy sprzedaży,

będące przedmiotem umowy o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste,

c) wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, objęte w trwałe zagospodarowanie.

Następnie wskazano, że zgodnie z ust. 5 art. 12 u.p.r., w razie nabycia gruntów od indywidualnych właścicieli gospodarstw rolnych, nie stosuje się zwolnienia, jeżeli nabywca jest małżonkiem, krewnym w linii prostej lub jego małżonkiem, pasierbem, zięciem lub synową sprzedawcy gruntów.

Po czym przywołano przepis art. 2 ust. 1 u.p.r., który stanowi, że za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Dalej Kolegium wskazało, że Spółka, formułując wniosek z 02.02.2015 r. o udzielenie ulgi w podatku rolnym, wskazała fakt nabycia działki nr 12 w [...]

i powiększenie gospodarstwa rolnego. Działka ta obejmuje 17,44 ha gruntów rolnych

i 5,03 lasów. W dniu 21.01.214 r. została przeniesiona jej własność z [...]na Spółkę. Zatem podstawą wniosku o udzielenie ulgi w podatku rolnym był fakt nabycia na własność gruntów.

Z materiałów sprawy wynika – jak dalej wskazało Kolegium - że [...] jest jedynym wspólnikiem Spółki (wydruk KRS). Zdaniem Kolegium, istotne dla przedmiotowej sprawy pozostaje, że [....] zawierając umowę wstępną sprzedaży, a następnie przeniesienia własności działki

nr 12 w [...], z jednej strony była jej właścicielem, a z drugiej wspólnikiem Spółki, która jako podatnik zwróciła się z wnioskiem o udzielenie ulgi podatkowej określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 u.p.r. Jak dalej wskazało Kolegium, niewątpliwie Spółka ta, to spółka posiadająca osobowość prawną. Jednakże jej istnienia nie można rozpatrywać w oderwaniu od faktu, iż [...] pozostaje jej wspólnikiem. Zatem, trudno uznać, że Spółka, nabywając w drodze kupna od swojego wspólnika [....], może korzystać z wyżej określonego zwolnienia podatkowego. Nastąpiło bowiem "pozorne" przeniesienie własności, bowiem [...] jako osoba fizyczna wniosła do Spółki własność działki nr 12

w [...], której pozostaje wspólnikiem. Należało zatem uznać - zdaniem organu odwoławczego - że organ podatkowy I instancji prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 12 ust. 5 u.p.r., który wyłącza z możliwości zastosowania zwolnienia określonego w art. 12 ust. 1 pkt 4 u.p.r. Podatnik bowiem, kupując wcześniej posiadane grunty przeniósł ich własność na Spółkę, zmienił formę ich posiadania, ale nie utworzył nowego gospodarstwa rolnego, ani nie powiększył powierzchni prowadzonego w momencie kupna gospodarstwa rolnego. Nie ma tu znaczenia, w jakiej formie podatnik prowadzi gospodarstwo rolne - jako osoba fizyczna, czy jako jedyny wspólnik Spółki.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w , organ podatkowy I instancji dokonał rzetelnej analizy stanu faktycznego sprawy i podjął prawidłową decyzję, opierając się na dostarczonych przez Podatnika dokumentach oraz posiadanych informacjach.

Podatnik w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł o uchylenie ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ewentualnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając w jej istocie, że Kolegium nie przytoczyło jakiegokolwiek przepisu zabraniającego takiej transakcji, zaś Spółka dokonała transakcji zakupu nieruchomości zgodnie z prawem

i obowiązującymi przepisami. Spółka nie złamała jakiegokolwiek przepisu prawa zakupując działkę rolną od swojego udziałowca. Przepisy prawa pozwalają na dokonanie takiej transakcji, żadne prawo nie zakazuje takiej dokonania takiej transakcji. Zdaniem skarżącej, Spółka dokonała transakcji zgodnie z prawem i obowiązującymi przepisami. SKO zaś nie wykazało jakiegokolwiek przepisu prawa zakazującego dokonanego postępowania skarżącej Spółki przy zakupie nieruchomości rolnej od swojego wspólnika. Skarżąca wskazała, że jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i jako jednostka organizacyjna, której przepisy szczególne przyznają osobowość prawną, stanowi odrębny podmiot gospodarczy i zakupując grunty rolne stworzyła nowe gospodarstwo rolne wpisane do ewidencji producentów przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wskazanym numerze identyfikacyjnym, na potwierdzenie czego załączono zaświadczenie z dnia 09.12.2013 r.. W związku z tym, skarżąca Spółka nie jest osobą fizyczną i nie posiada ani małżonka, krewnego w linii prostej, pasierba, zięcia ani synowej. Zatem, stosowanie zwolnienia z podatku rolnego, o którym mowa w artykule 5 tego przepisu dotyczy tylko i wyłącznie transakcji pomiędzy osobami fizycznymi. Zgodnie z ustawą o podatku rolnym nie zabrania się zwolnienia od podatku rolnego spółki , która zakupiła grunt od osoby fizycznej posiadającej udziały w takiej spółce. Nie zabrania się także zakupu gruntów spółce od osoby posiadającej w niej udziały. Stwierdzenie SKO, że sprzedaż nieruchomości do spółki przez udziałowca, który pozostaje wspólnikiem spółki jest "pozornym" przeniesieniem własności, sugeruje oszustwo i jest przykre dla skarżącej Spółki.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w u z n a ł, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że będąc powołanym do sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz sprawując tę kontrolę przez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Kontrola sądu administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy w toku postępowania organy administracji publicznej rozpoznając sprawę nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sądowej kontroli, zainicjowanej skargą Spółki, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia 20.07.2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 22.04.2015 r., którą odmówiono skarżącej Spółce udzielenia zwolnienia z podatku rolnego z tytułu zakupu gruntów na powiększenia istniejącego gospodarstwa rolnego.

Mając na uwadze zarzuty skargi, przypomnieć zatem należy argumentację organów podatkowych obu instancji uzasadniającą ich zdaniem odmowę przyznania Skarżącej zwolnienia z podatku rolnego przewidzianego w art. 12 ust.1 pkt 4 u.p.r.

Zdaniem organu I instancji, w świetle przytoczonego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2004 r., I CK 408/2004 - w którym Sąd ten stwierdził,

że: "Pokrewieństwo między wspólnikami spółek dokonującymi czynności prawnej ma takie samo znaczenie w rozumieniu przepisu art. 55 § 2 pr. u. (a także art. 527 k.c.), jak pokrewieństwo między osobami fizycznymi dokonującymi czynności prawnej." - "nie budzą wątpliwości związki rodzinne pomiędzy sprzedającą grunty, a jedynym udziałowcem Spółki, bowiem jest to wręcz ta sama osoba.

W ocenie organu podatkowego w świetle art. 12 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, ulga w podatku rolnym z tytułu nabycia gruntów na powiększenie gospodarstwa rolnego nie przysługuje, gdyż związki pokrewieństwa pomiędzy sprzedającym a kupującym są aż nadto widoczne".

Taką argumentację organu podatkowego I instancji Kolegium utrzymało w mocy, dodatkowo podnosząc, że istotne dla przedmiotowej sprawy pozostaje, że [...] zawierając umowę wstępną sprzedaży, a następnie przeniesienia własności działki nr 12 w [...], z jednej strony była jej właścicielem, a z drugiej wspólnikiem Spółki, która jako podatnik zwróciła się

z wnioskiem o udzielenie ulgi podatkowej określonej w art. 12 ust. 1 pkt 4 u.p.r. Jak dalej wskazało Kolegium, niewątpliwie Spółka ta, to spółka posiadająca osobowość prawną. Jednakże jej istnienia nie można rozpatrywać w oderwaniu od faktu, iż [...]pozostaje jej wspólnikiem. Zatem, trudno uznać, że Spółka, nabywając w drodze kupna od swojego wspólnika [...], może korzystać z wyżej określonego zwolnienia podatkowego. Nastąpiło bowiem "pozorne" przeniesienie własności, bowiem [....] jako osoba fizyczna wniosła do Spółki własność działki nr 12 w [...], której pozostaje wspólnikiem. Należało zatem uznać, że organ podatkowy I instancji prawidłowo uznał,

że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje art. 12 ust. 5 u.p.r., który wyłącza

z możliwości zastosowania zwolnienia określonego w art. 12 ust. 1 pkt 4 u.p.r. Podatnik bowiem, kupując wcześniej posiadane grunty przeniósł ich własność na Spółkę, zmienił formę ich posiadania, ale nie utworzył nowego gospodarstwa rolnego, ani nie powiększył powierzchni prowadzonego w momencie kupna gospodarstwa rolnego.

Nie ma tu znaczenia, w jakiej formie podatnik prowadzi gospodarstwo rolne - jako osoba fizyczna, czy jako jedyny wspólnik Spółki.

Wskazać przy tym należy, że już w odwołaniu Spółka wskazała, że skarżąca Spółka jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością i jako jednostka organizacyjna, której przepisy przyznają osobowość prawną, stanowi odrębny podmiot gospodarczy. A zatem, nie ma pomiędzy Spółką a osobą fizyczną relacji pokrewieństwa, na jaką wskazuje organ podatkowy I instancji w zaskarżonej decyzji.

W skardze zaś dodatkowo Spółka podniosła, że zakupując grunty rolne stworzyła nowe gospodarstwo rolne wpisane do ewidencji producentów przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wskazanym numerze identyfikacyjnym, na potwierdzenie czego przedstawiła stosowne zaświadczenie ARiMR. W związku z tym – jak dalej wskazała Skarżąca - Spółka nie jest osobą fizyczną i nie posiada ani małżonka, krewnych w linii prostej, pasierba, zięcia ani synowej. Natomiast Kolegium nie wykazało jakiegokolwiek przepisu prawa zakazującego dokonanego postępowania skarżącej Spółki przy zakupie nieruchomości rolnej od swojego wspólnika, zaś Spółka dokonała transakcji zakupu nieruchomości zgodnie z prawem i obowiązującymi przepisami.

W tak zakreślonych ramach sporu, zdaniem Sądu, należało przyznać rację stronie skarżącej, stanowisko bowiem organów podatkowych obu instancji nie znajduje oparcia ani w przepisach prawa ani w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, ani też w przedstawionej argumentacji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 1 u.p.r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.

Przepis art. 2 ust.1 u.p.r. definiuje określenie "gospodarstwo rolne", za które uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej.

Za "działalność rolniczą" uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwa, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (ust. 2 art. 2 u.pr.).

W myśl art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.r., podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2 (nie dotyczy w stanie faktycznym sprawy).

Zgodnie natomiast z art. 12 ust.1 pkt 4 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego grunty przeznaczone na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub powiększenie już istniejącego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha:

a) będące przedmiotem prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, nabyte w drodze umowy sprzedaży,

b) będące przedmiotem umowy o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste,

c) wchodzące w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, objęte w trwałe zagospodarowanie.

W myśl zaś art. 12 ust. 5 u.p.r., w razie nabycia gruntów od indywidualnych właścicieli gospodarstw rolnych, nie stosuje się zwolnienia, jeżeli nabywca jest małżonkiem, krewnym w linii prostej lub jego małżonkiem, pasierbem, zięciem lub synową sprzedawcy gruntów.

Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, w świetle przytoczonej wyżej regulacji, istotne zatem jest ustalenie, czy sporny grunt (działka nr 12

w [...]) stanowi własność skarżącej Spółki i czy nastąpiło powiększenie już istniejącego gospodarstwa rolnego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha nie przekracza (art. 12 ust.1 pkt 4 lit. a) u.p.r.) oraz, czy nabywca (tutaj skarżąca Spółka) jest małżonkiem, krewnym w linii prostej lub jego małżonkiem, pasierbem, zięciem lub synową sprzedawcy gruntów (art. 12 ust. 5 u.p.r.).

Z załączonego do akt sprawy aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 13.02.2015 r. wynika, że skarżąca Spółka jest zarejestrowana pod numerem KRS: [....], a jej prezesem zarządu od początku powstania tej Spółki (20.12.2013 r.) jest [...] (okoliczność bezsporna).

Nie jest również kwestionowane, że aktem notarialnym z dnia 21.01.2014 r., Rep. A. numer – [...] – umowa przeniesienia, w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży z dnia 10.01.2014 r. (akt notarialny Rep. A. – [...]), [....] przeniosła na rzecz skarżącej Spółki prawo własności niezabudowanych działek, tj. działki o nr [...] o łącznej powierzchni 48,1500 ha, położonych w obrębie [...], gmina [...], dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] księga wieczysta o numerze: [...], oraz działki nr 12 o powierzchni 22,47 ha, położonej w [...], gmina , dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w [...] księga wieczysta o numerze: [....].

W § 4 ostanie zdanie ww. aktu notarialnego, [....], działający w imieniu i na rzecz Spółki jako jej prezes zarządu, oświadczył, że nabycia dokonuje na powiększenie posiadanego przez Spółkę gospodarstwa rolnego za cenę [...] zł. Okoliczność ta jest bezsporna i wynika z akt administracyjnych sprawy.

W świetle powyższego nie budzi zatem wątpliwości, że skarżąca Spółka jest od dnia 21.01.2014 r. właścicielem m. in. spornej działki nr [...] o powierzchni 22,47 ha położonej w [...], gm. (nabytej w drodze umowy sprzedaży), która to m.in. działka powiększyła posiadane przez Spółkę gospodarstwo rolne, co Skarżąca potwierdziła także w piśmie z dnia 02.02.2015 r. (w wykonaniu wezwania organu podatkowego I instancji), w którym wyjaśniła, jakie grunty wchodzą w skład gospodarstwa rolnego Spółki, i że łączna powierzchnia tego gospodarstwa wynosi 84,85 ha, w tym obejmuje sporne grunty położone w obrębie [...], w gminie o łącznej powierzchni 22,47 ha, zaś w piśmie dnia 30.03.2015 r. Spółka – również w wykonaniu wezwania organu podatkowego I instancji - wyjaśniła także, że zakupione grunty przeznaczone są na powiększenie już istniejącego gospodarstwa rolnego do powierzchni nie przekraczającej 100 ha.

Nie budzi więc wątpliwości, że skarżąca Spółka jest podatnikiem podatku rolnego w rozumieniu art. 3 ust.1 pkt 1 u.p.r., a tym samym przysługują jej z tego tytułu uprawnienia (i obowiązki) należne podatnikowi oraz, że Spółka spełniła wymóg ustawowy co do zakazu przekroczenia łącznej powierzchni gospodarstwa rolnego, o jakim mowa w art. 12 ust.1 pkt 4 u.p.r. W każdym razie organy podatkowe nie wykazały, by było inaczej.

Wobec tego - zdaniem Sądu - przytoczony wyżej przepis art. 12 ust. 5 u.p.r. nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, gdyż nie ulega wątpliwości,

że skarżąca Spółka jako nabywca gruntów nie posiada wymaganego przez ustawodawcę w tym przepisie statusu małżonka, krewnego w linii prostej, ani też nie jest małżonkiem, pasierbem, zięciem lub synową sprzedawcy gruntów ([....]). Pamiętać bowiem należy, że przepisy podatkowe należy interpretować ściśle, nie można dokonywać ich wykładni zawężającej lub rozszerzającej. Wyrok natomiast powołany przez organ I instancji dotyczy związków rodzinnych między wspólnikami spółek dokonującymi czynności prawnej, organ zaś nie wyjaśnił, jakie to ma przełożenie na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy w kontekście ww. przytoczonego przepisu art. 12 ust. 5 u.p.r.

Przywołać przy tym należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2000 r., I SA/Lu 1702/98, w którym Sąd ten stwierdził, że: "1. Przez analogię nie można tworzyć nowych podatkowoprawnych stanów faktycznych podlegających opodatkowaniu, gdyż jest to zakres wolny od opodatkowania.

Fakt, że ustawodawca nie objął ustawowym obowiązkiem opodatkowania danego stanu faktycznego, czyli tzw. "milczenie" ustawodawcy niezależnie od tego, czy było to zamierzone, czy też wynika z błędu legislacyjnego, stanowić będzie zawsze obszar wolny od opodatkowania, a nie lukę prawną podlegającą wypełnieniu w drodze analogii. Zakres stosowania analogii dotyczy również zakazu stosowania nowych stanów faktycznych w zakresie ulg czy zwolnień podatkowych, czy też obowiązków podatkowych. Oznacza to, iż ów zakaz działa jakby dwukierunkowo. Konkludując należałoby przyjąć, iż w prawie podatkowym należy szukać granic opodatkowania, poza które nie powinna wychodzić wykładnia prawa.".

Oceniając zatem w niniejszej sprawie poddaną w wątpliwość umowę przeniesienia zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 21.01.2014 r., Rep. A nr [...], organy podatkowe winny mieć na uwadze wszystkie okoliczności, które pozwoliłyby w sposób jednoznaczny określić, jaki faktycznie stosunek prawny łączy strony, bowiem dokonywanie interpretacji tych stosunków prawnych jedynie przez przesłanki, których definicji nie zawierają przepisy podatkowe, jest sprzeczne z zasadą wyłączności ustawy w kreowaniu obowiązku podatkowego, jak również z zakazem stosowania analogii w prawie podatkowym oraz przestrzegania w postępowaniu podatkowym cywilnoprawnych stanów faktycznych.

Zdaniem Sądu, twierdzenia organu odnoszące się do zawartej ww. umowy są dowolne. Argumentacja podana w zaskarżonej decyzji jest jednostronna, nie uwzględnia obiektywnych okoliczności podniesionych w skardze, jak i wcześniej w odwołaniu, a przede wszystkim nie została poparta żadnymi przepisami zakazującymi takiej transakcji sprzedaży, a w związku z tym dokonana przez organy ocena umowy jest niepełna.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 2 lutego 1995 r. w sprawie SA/Kr 2480/94 sprowadzający się do tezy, że uznaną zasadą w prawie podatkowym jest konieczność wynikania obowiązku podatkowego wprost z przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Oznacza to, że nie można w drodze interpretacji przepisu wyciągać negatywnych dla podatnika wniosków. Interpretując przepis art. 12 ust.1 pkt 4 w związku z art. 12 ust.5 u.p.r. należy mieć na uwadze, iż stanowi on odstępstwo od zasady opodatkowania podatkiem rolnym wyrażonej w art. 1 u.p.r. Zatem jego wykładnia musi być ścisła.

W orzecznictwie, zarówno Sądu Najwyższego (wyrok z 4 lutego 1994 r., III ARN 84/93, OSN z. 10, z 1994 r. poz. 196) jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 24 kwietnia 1996 r., SA/Gd 295/94) prezentowany jest pogląd, że strony mogą dowolnie i na swobodnie przyjętych warunkach określać stosunki zobowiązaniowe te strony łączące, jednakże ocena ich zgodności z prawem podatkowym należy do organu, co nie oznacza jednak, że ocena organów podatkowych w tym zakresie może być dowolna.

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w poddając w wątpliwość powyższą umowę przeniesienia własności gruntów, zawartą w wykonaniu warunkowej umowy sprzedaży – akt notarialny z dnia 10.01.2014 r., Rep. A nr [...], nie przedstawiła jednak przekonującej argumentacji w tym zakresie.

Przedstawioną przez organ podatkowy I instancji argumentację w pełni zaakceptował organ odwoławczy, natomiast w swojej argumentacji, w tym co do pozorności przeniesienia własności gruntów (w tym działki nr 12 w [...]),

w sposób dowolny dokonał oceny dokonanych i udokumentowanych ustaleń faktycznych sprawy, bowiem bez poparcia swoich twierdzeń racjami prawnymi. Kolegium nie dosyć, że nie ustosunkowało się do argumentacji organu I instancji

w świetle powołanego wyroku Sądu Najwyższego, czy też argumentacji strony skarżącej podniesionej w odwołaniu, to całkowicie pominęło obowiązek przewidziany w art. 199a ustawy - Ordynacja podatkowa (O.p.), co stanowiło również podstawę uchylenia decyzji organów obu instancji.

Zgodnie z art. 199a § 1 O.p., organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej (§ 2). Jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa (§ 3).

Ustalenie stanu faktycznego istotnego dla wymiaru podatku, tutaj dla udzielenia wnioskowanego zwolnienia podatkowego, wymaga uprzedniego poznania treści czynności prawnej, z którą ów stan się wiąże. Jakakolwiek klasyfikacja zdarzeń na gruncie prawa podatkowego nie może mieć miejsca, jeżeli wcześniej nie zostanie dokonana kwalifikacja zachowania podatnika na gruncie prawa prywatnego oraz skutków, jakie to zachowanie wywołało. Wadliwe zakwalifikowanie umowy (czynności prawnej) spowoduje konsekwencje w postaci wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy i ostatecznie wadliwego wymiaru podatku. Dlatego też na gruncie prawa podatkowego tak wielką uwagę przywiązuje się do wykładni oświadczeń woli, co pozwala na ustalenie skutków, które one wywołują.

Przepis art. 199a O.p. nie wprowadza klauzuli obejścia prawa podatkowego, gdyż przepis ten nie uprawnia organów podatkowych do zignorowania, na gruncie prawa podatkowego, konsekwencji wynikających z ważnych i skutecznych czynności prawnych, które zostały podjęte celem uchylenia się od opodatkowania. Niemniej jednak nie można zaprzeczyć, że art. 199a O.p. może stanowić instrument do walki ze zjawiskiem unikania, a nawet uchylania się od opodatkowania.

Wskazać jednak należy, że czynność prawna to świadome, celowe działanie zmierzające do wywołania prawnego skutku w postaci nawiązania, zmiany lub zakończenia stosunku prawnego. Cechą charakterystyczną czynności prawnej jest to, że skutek prawny jest z reguły objęty wolą strony dokonującej czynności, czyli że skutek ten jest zamierzony. Jeżeli umowa wywołuje skutki zamierzone przez strony, można

o niej powiedzieć, że jest ona prawnie skuteczna.

Przepis art. 199a § 1 O.p. zawiera dyrektywy wykładni czynności cywilnoprawnych w celu poznania rzeczywistej woli stron czynności prawnej. Ustawodawca podatkowy, podobnie jak to uczyniono na gruncie art. 65 § 2 K.c., nakazał uwzględnić w pierwszej kolejności zamiar stron i cel czynności prawnej, przez co przepis ten ogranicza w istotnym stopniu możliwość dowolnej interpretacji umowy. Konieczne jest jednak nie tylko zbadanie zamiaru i celu stron, ale także kontekstu faktycznego, w jakim umowę uzgadniano i zawierano. Nie można tego uczynić bez przesłuchania osób bezpośrednio zainteresowanych, ewentualnie przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych, takich jak - istotne w stosunkach gospodarczych - zasady i zwyczaje współpracy, i to zarówno między stronami, jak i w układach stron z innymi osobami (por. wyrok SN z dnia 3 września 1998 r., I CKN 815/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 38). W zakresie dotyczącym wykładni umów (oświadczeń woli) o tym, jaki zamiar lub cel przyświecał stronom, można się dowiedzieć badając przebieg i treść czynności poprzedzających zawarcie umowy, zwłaszcza rokowania i wstępne uzgodnienia; oparcie się na samych sformułowaniach umowy nie wystarczy. Organ podatkowy, nie przeprowadzając dowodu z przesłuchania stron kwestionowanego stosunku cywilnoprawnego (najczęściej zatem dowodu z przesłuchania strony postępowania oraz dowodu z przesłuchania świadka), naraża się na zarzut niekompletności zgromadzonego materiału dowodowego.

Przepis art. 199a § 1 O.p. ma zastosowanie do wszelkich czynności prawnych.

Nie odnosi się on natomiast do innych niż czynności prawne form zachowania

(np. czynności faktyczne). W literaturze, na gruncie nieobowiązującego już art. 24a § 1 O.p., wskazano, że tak samo powinny być traktowane dowolne formy zachowania, w tym czynności wyłącznie faktyczne. Nie negując potrzeby takiego odniesienia, można jednak dojść do wniosku, że do oceny "treści" czynności faktycznych wystarczającą podstawę prawną zawiera art. 191 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W świetle powyższego, organy podatkowe są zatem zobowiązane do stosowania dyrektyw interpretacyjnych wynikających z art. 199a § 1 O.p. w każdym przypadku, kiedy ma miejsce analiza treści czynności prawnej. Przepis ten nie tylko uprawnia, ale obliguje organy podatkowe do ustalenia rzeczywistej treści czynności cywilnoprawnej. Działając na podstawie art. 199a § 1 O.p., organ podatkowy może zatem wykazać,

że między stronami umowy doszło do dokonania czynności cywilnoprawnej, jednak "innej" niż wynikająca z dosłownego brzmienia oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. A zatem, organ musi to udowodnić. W konsekwencji bowiem tego skutki podatkowe oceniane będą z perspektywy tej "innej" czynności cywilnoprawnej. Komentowany przepis musi być stosowany niezależnie od tego, czy zmiana podatkowej kwalifikacji umowy działa na "korzyść" organu podatkowego, czy też na "korzyść" podatnika. Jeżeli organ podatkowy, ustalając stan faktyczny, nie dostrzeże ewidentnych rozbieżności pomiędzy zamiarem stron i celem czynności a dosłownym brzmieniem oświadczeń woli złożonych przez strony tej czynności, stanowić to będzie naruszenie art. 199a § 1 O.p.

Przepis art. 199a § 2 O.p. nie definiuje pojęcia pozorności czynności prawnej. Nieodzowne jest w tym przypadku odwołanie się do konstrukcji pozorności uregulowanej w Kodeksie cywilnym. W myśl art. 83 § 1 K.c., nieważne jest oświadczenie woli złożone drugiej stronie za jej zgodą dla pozoru. O pozorności można zatem mówić, o ile zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki. Po pierwsze - oświadczenie zostało złożone dla pozoru. Po drugie - oświadczenie złożono drugiej stronie. Po trzecie - druga strona wyraziła zgodę na dokonanie czynności jedynie dla pozoru.

Przepis ten ma zastosowanie do wszelkich przypadków pozorności czynności prawnych. Nie mają zatem znaczenia motywy, którymi kierowały się strony, zawierając pozorne czynności prawne. Organ podatkowy wywodzi skutki z ukrytej czynności prawnej zarówno wówczas, gdy motywem działania stron była chęć ukrycia przed fiskusem rzeczywiście realizowanej czynności, jak również w każdym innym przypadku (np. chęć udaremnienia egzekucji sądowej). Zasada prawdy materialnej nie ogranicza bowiem stosowania art. 199a § 2 O.p. wyłącznie "przeciwko" osobom unikającym opodatkowania.

Art. 199a § 3 O.p. zawiera swoisty środek dowodowy. W określonych bowiem

w tym przepisie okolicznościach - o istnieniu lub nieistnieniu stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe - decydować będzie sąd powszechny. Zatem to sąd powszechny będzie rozstrzygać o treści stanu faktycznego zaistniałego

w sprawie. Na podatkowoprawny stan faktyczny w konkretnej sprawie wpływ mogą mieć także stosunki prawne z zakresu prawa prywatnego, w których pozostaje np. podatnik.

Przepis art. 199 a O.p. odnosi się wyłącznie do kwestii ustaleń treści czynności prawnej (prawa lub stosunku prawnego), nie dotyczy natomiast ustalenia stanu faktycznego lub faktów, w tym np. oświadczeń woli. Poza zakresem normy z art. 199a § 3 O.p. pozostają zatem okoliczności faktyczne sprawy, te bowiem nie stanowią podstawy do wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Przesłanką bowiem wystąpienia do sądu powszechnego jest stwierdzenie wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. O tym, czy w konkretnej sprawie wystąpiła przesłanka wystąpienia do sądu, czyli pojawiły się "wątpliwości", decyduje organ podatkowy. Chodzi tu o wątpliwości wynikające ze zgromadzonych dowodów. Uwzględniając treść art. 187 § 1 oraz art. 190 O.p., można dojść do wniosku, że są to wątpliwości, które istnieją pomimo, że organ podatkowy zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, który następnie poddał ocenie. Dopiero wówczas można dokonać weryfikacji materiału dowodowego pod kątem stwierdzenia konieczności wystąpienia do sądu powszechnego. Wątpliwości te powinny mieć charakter obiektywny. To oznacza, że nie można ich postrzegać przez pryzmat subiektywnego przekonania organu podatkowego, że tych wątpliwości nie ma, jak również subiektywnego przekonania strony postępowania, że te wątpliwości istnieją (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 marca 2008 r., I SA/Gd 1028/07, LEX nr 361897). Treść art. 199a § 3 O.p. wskazuje, że jedynie brak wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, zwalnia organ podatkowy od obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego.

Z treści analizowanego przepisu można także wyprowadzić wniosek, że kolejną przesłanką wystąpienia do sądu jest, oprócz ww. istniejących wątpliwości, przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony, ewentualnie odmowa składania zeznań przez stronę. Należy zauważyć, że ustawodawca w ten sposób zaakcentował szczególnie istotne znaczenie udziału strony w postępowaniu podatkowym, w którym pojawiają się wątpliwości z wykładnią oświadczeń woli stron stosunków prawnych.

Dopiero stwierdzenie powyższych przesłanek obliguje organ podatkowy do wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Czynność ta nie opiera się zatem na dowolnym uznaniu organu podatkowego. Jeżeli wystąpienia do sądu zażąda od organu podatkowego strona postępowania, organ ten powinien mieć na uwadze to, że ewentualna odmowa powinna zostać wyczerpująco uzasadniona w decyzji. W szczególności zaś organ podatkowy powinien wykazać, że dokonując wykładni oświadczeń woli stron czynności prawej i ustalając jej rzeczywistą treść, zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawiał wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. Niewykonanie obowiązku wystąpienia przez organ podatkowy do sądu celem ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego bądź prawa może stanowić podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny.

Niewątpliwie art. 199a § 3 O.p. nie kreuje właściwości sądów powszechnych

w rozstrzyganiu pojawiających się w postępowaniu podatkowym wątpliwości o istnieniu bądź nieistnieniu stosunku prawnego. Przepis ten nie wyraża również w żadnym stopniu zasady niewłaściwości organów podatkowych w rozstrzyganiu wskazanych wątpliwości. Z przepisu tego wynika, że zasadą jest wyposażenie organu podatkowego w tej kwestii w uprawnienia orzecznicze - co zresztą potwierdza art. 199a § 1 O.p. Wyjątkiem zaś - w sytuacji, gdy pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego pozostają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe - jest możliwość wystąpienia przez organ podatkowy do sądu powszechnego. Działanie sądu powszechnego ma tu zatem charakter fakultatywny, uzależniony od wystąpienia przesłanek określonych w art. 199a § 3 O.p., zaś podstawą wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego wynika z art. 1891 K.p.c.

W rozpoznawanej sprawie Kolegium, nie dosyć, że wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie (akt notarialny - umowa przeniesienia z dnia 21.01.2014 r., Rep. A nr [...], oraz pisemnego wyjaśnienia skarżącej Spółki z dnia 02.02.2015 r. i z dnia 30.03.2015 r.) wskazało, że nie doszło do powiększenia gospodarstwa rolnego skarżącej Spółki, to nie wykazało w trybie art. 199a O.p. "pozorności" czynności prawnej obejmującej przeniesienie własności gruntów,

w tym nie wystąpiło z powództwem do sądu powszechnego na podstawie art. 199a § 3 O.p.

Mając powyższe na uwadze, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany jest rozstrzygnąć wniosek Skarżącej z dnia 02.02.2015 r. o zwolnienie z podatku rolnego, a zatem ponownie należy zbadać, czy wystąpiły przesłanki wymagane wyżej przytoczonymi przepisami ustawy o podatku rolnym konieczne do przyznania podatnikowi prawa do zwolnienia od podatku rolnego, z uwzględnieniem poczynionych uwag. Takiej oceny organy podatkowe obu instancji nie przeprowadziły w niniejszej sprawie, co było przyczyną uznania decyzji organów podatkowych obu instancji za naruszające prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Nadto, skoro organ odwoławczy wskazał na "pozorność" czynności prawnej Skarżącej Spółki, takie bowiem prawo organowi przysługuje, jednakże wówczas zobowiązany jest wyjaśnić tę okoliczność w trybie ww. art. 199a O.p. Obecna ocena organu nosi cechy dowolności, nie znajduje bowiem oparcia ani w przepisach prawa ani w udokumentowanym stanie faktycznym sprawy.

Zdaniem Sądu, akceptacja przez Kolegium nieprzekonującej argumentacji organu podatkowego I instancji i przyjęcie tego rozstrzygnięcia jako własnego w sytuacji, gdy postępowanie tego organu było dotknięte istotnymi wadami, przy czym organ odwoławczy nie zniwelował tych wad w żaden sposób, skutkuje wadliwością decyzji organów podatkowych obu instancji przez naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.). Jedynie bowiem przeprowadzenie postępowania zgodnie z zasadami określonymi przepisami prawa daje podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia.

Podkreślić przy tym należy, że organ podatkowy I instancji, a następnie organ odwoławczy, wydając decyzję w danej sprawie, zobowiązane są uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie, co oznacza, że organ administracji publicznej ma bezwzględny obowiązek wyjaśnienia treści takiego rozstrzygnięcia. Prawidłowe zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla wykonywania zasady przekonywania strony wyrażonej

w art. 124 O.p., a znajdującej pełnię realizacji na podstawie art. 210 § 1 i 4 O.p. Organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Z kolei uzasadnienie decyzji powinno być elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi

w sposób wyczerpujący wykładni stosowanych przepisów prawa (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 488/11, dostępny: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Kolegium

w uzasadnieniu decyzji nie dosyć, że nie odniosło się do istotnej okoliczności podnoszonej przez Skarżącą w odwołaniu, że nie łączą ją żadne relacje pokrewieństwa ze sprzedawcą gruntów, to nadto w zaskarżonej decyzji gołosłownie stwierdziło,

że nastąpiło "pozorne przeniesienie własności", które jak wskazała Spółka w skardze jest dla niej przykre i obraźliwe, Kolegium bowiem nie przytoczyło jakiekolwiek przepisu zabraniającego takiej transakcji przy zakupie nieruchomości rolnej od swojego wspólnika. Takie działanie organu narusza w sposób istotny zawartą w art. 124 O.p. oraz art. 210 § 1 i 4 O.p. zasadę przekonywania, co w konsekwencji stanowiło podstawę uchylenia wydanych w sprawie decyzji.

Z tych też względów zarzuty skargi należało uznać za zasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że uchybienia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania miały wpływ na treść rozstrzygnięcia i dlatego uzasadnionym było uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. oraz orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] zł, stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.