Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 191/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 2 pkt 1, art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a, art. 52 ust. 2 pkt a)-c), art. 50 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 191/18

UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2017 r. P sp. z o.o. z/s w [...] zwróciła się do Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie i przebudowie sieci gazowej średniego ciśnienia na działce nr 1590/1 w [...].

Decyzją z dnia z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Burmistrz [...] ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie podał, że planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego, a zatem wniosek inwestora jako kompletny i nie zawierający braków podlegał uwzględnieniu. Objęta wnioskiem inwestycja jest bowiem przedsięwzięciem o znaczeniu lokalnym i stanowi realizację celów publicznych, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 121 z późn. zm.) – dalej "u.g.n.", gdyż stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n., celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazów, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Burmistrz wskazał, że teren objęty wnioskiem to pastwiska klasy III, jednakże w opisywanej sprawie nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż inwestycja nie zmieni sposobu użytkowania gruntów, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został przygotowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej i wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów oraz uzgodniony zgodnie z wymogami art. 54 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", tj. z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych oraz Starostę Powiatu [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Odwołanie od tej decyzji wniósł WI podnosząc, że objęta wnioskiem Spółki inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego. W ocenie odwołującego się, planowane przedsięwzięcie służyć ma przede wszystkim realizacji celów gospodarczych inwestora, a przy tym obejmuje przebudowę sieci gazowej, który to rodzaj działania nie mieści się w definicji celu publicznego oraz nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego. Odwołujący podniósł, że organ I instancji nie poczynił jakichkolwiek ustaleń odnośnie zasadności i celowości ograniczenia prawa własności strony w aspekcie dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości, nie przeprowadził analizy w zakresie zgodności planowanej inwestycji z założeniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], a w samej decyzji nie wskazał w sposób nie budzący wątpliwości przedmiotu inwestycji na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Błędnie wskazał organ I instancji, że projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu [...] w sytuacji, gdy organ ten postanowieniem umorzył postępowanie uzgodnieniowe, jak również, że w opisywanej sprawie istniał obowiązek uzgodnienia projektu decyzji jednie z Marszałkiem Województwa [...], podczas gdy w świetle zapisów u.p.z.p. obowiązek uzgodnienia takiej decyzji dotyczy 12 organów. Błędnie również organ uznał, że teren objęty wnioskiem graniczy z terenem szczególnego zagrożenia powodzią, podczas gdy ustalenie takie nie znalazło żadnego oparcia w materiale dowodowym. Niezależnie od powyższego odwołujący podniósł, że wniosek Spółki zawiera braki formalne, które nie zostały usunięte, wobec czego nie było prawnej możliwości do jego uwzględnienia. Wnioskodawca nie wskazał bowiem pełnej charakterystyki inwestycji, zaś pełnomocnictwo udzielone przez Spółkę osobie występującej z wnioskiem nie obejmowało umocowania do zainicjowania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto przed wydaniem decyzji organ nie zawiadomił odwołującego o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie oraz o możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii, czym naruszył zasadę zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem Kolegium organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wnioskowane przedsięwzięcie jako inwestycję celu publicznego, co zresztą zostało słusznie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji. Sporny odcinek sieci gazowej będzie bowiem funkcjonował w układzie sieci gazowych jako instalacji połączonych ze sobą i ze sobą współpracujących o charakterze lokalnym. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Działka inwestycyjna nie leży w granicach terenu objętego formami ochrony na podstawie przepisów o ochronie przyrody, jak również znajduje się poza terenem górniczym, terenem udokumentowanych osuwisk terenem bezpośredniego zagrożenia powodzią, a jedynie działka inwestycyjna graniczy z tym terenem, jak również na jej terenie nie są planowane zadania rządowe lub samorządowe, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p. Analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu wskazuje, ze położenie wnioskowanego terenu i charakter inwestycji nie potwierdzają, aby w opisywanej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 53 ust. 4 pkt 1-5a i 7-12 u.p.z.p. Tym samym, organ I instancji zasadnie przyjął, że projekt decyzji nie wymagał uzgodnienia z organami wskazanymi w tych przepisach. Zdaniem Kolegium, w tej sytuacji wyjaśnienie dlaczego projektu decyzji nie uzgodniono ze wszystkimi organami wymienionymi w u.p.z.p. nie stanowi koniecznego elementu decyzji, a zatem zarzuty odwołania w tym zakresie uznać należało za niezasadne.

Co do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium podało, że udzielone przez wnioskodawcę pełnomocnictwo – wbrew twierdzeniem odwołującego – jest wystarczające z punktu widzenia przedmiotu opisywanego postępowania, zaś sam wniosek nie zawiera braków formalnych, w szczególności w zakresie charakterystyki inwestycji. Zarzuty związane z brakiem ustaleń w zakresie nadmiernej ingerencji w prawo własności oraz zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] nie mogły zostać uwzględnione, gdyż obowiązek taki nie wynika z przepisów prawa. Ponadto organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującego odnośnie nieczytelnego załącznika graficznego. W ocenie Kolegium, w załączniku tym jednoznacznie określono przedmiot inwestycji w postaci zaznaczenia linią przerywaną trasy projektowanej sieci gazowej. Jeśli zaś chodzi o naruszenie zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania organ odwoławczy podniósł, że odwołujący nie wykazał, aby uchybienie to uniemożliwiło mu dokonanie czynności mającej wpływ na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, WI wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza [...], a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 32 i art. 33 § 1 - 4 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 1 u.p.z.p. poprzez dopuszczenie do udziału w sprawie osoby, której umocowanie wygasło przed wszczęciem postępowania odwoławczego, a nadto nie obejmowało swym zakresem przedmiotu złożonego wniosku, tj. nie upoważniało do złożenia wniosku w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, ani nie obejmowało swym zakresem "budowy wraz z przebudową" sieci, a jedynie jej "przebudowę", co stanowi rażące naruszenie prawa, jak również podstawę do wznowienia postępowania;

2. art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n., poprzez błędne przyjęcie, że zamierzona inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, podczas, gdy inwestycja ta służy przede wszystkim realizacji celów gospodarczych inwestora, a przy tym obejmuje "przebudowę" sieci gazowej, który to rodzaj działania nie mieści się w definicji inwestycji celu publicznego nadanej ww. przepisami;

3. art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla robót budowlanych zmierzających również do "przebudowy" sieci gazowej, podczas, gdy zgodnie z przytoczoną normą, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające właśnie na przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska;

4. art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. poprzez niesłuszne zaakceptowanie złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji i zakwalifikowanie jej jako prawidłowo określającej charakterystykę planowanej inwestycji jako "budowa wraz z przebudową sieci gazowej średniego ciśnienia", podczas, gdy faktycznie przez działkę nr 1590/1 przebiega sieć gazowa wysokiego, a nie średniego ciśnienia i gdy Polska Spółka Gazownictwa sp. z o.o. w Warszawie nieprawidłowo odnosi się w przedłożonej dokumentacji do sieci gazowej wysokiego ciśnienia, nazywając ją wbrew faktom siecią gazową średniego ciśnienia, czyniąc to w celu uniknięcia spełnienia szeregu przesłanek wskazanych w obowiązujących przepisach prawa w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności w celu uniknięcia konieczności uzyskania tzw. decyzji środowiskowych;

5. art. 52 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niesłuszne zaakceptowanie złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji jako rzekomo prawidłowo określającej inwestycję celu publicznego, podczas, gdy dla uznania, że charakterystyka takiej inwestycji została dokonana prawidłowo, przedłożona dokumentacja powinna również obejmować dokumenty wskazujące na tytuł prawny wnioskodawcy do wskazanych w dokumentacji urządzeń - w tym przypadku sieci gazowej (rurociągu) - w szczególności dokumenty prowadzące do niebudzącego wątpliwości wniosku, że rurociąg przechodzący przez działkę nr 1590/1, został wzniesiony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, z zachowaniem wymaganych prawem procedur, jak również, że stanowi własność podmiotu ubiegającego się o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. w Warszawie);

6. art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, poprzez zaniechanie jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości określenia przedmiotu inwestycji na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji, przy jednoczesnej rozbieżności pomiędzy graficznym opisem inwestycji załączonym do wniosku, a graficznym opisem inwestycji załączonym do decyzji;

7. art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w związku z art. 54 ust. 2 lit. d) u.p.z.p. w związku z art. 124 ust. 1 i ust. 5 u.g.n. poprzez zaniechanie poczynienia jakichkolwiek ustaleń odnośnie zasadności i celowości ograniczenia prawa własności niżej podpisanego, zwłaszcza w aspekcie możliwości dalszego prawidłowego korzystania z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, gdy tymczasem lokalizacja inwestycji w sposób określony kwestionowaną decyzją narusza przysługujące prawo własności w sposób nieproporcjonalny, przekraczający akceptowalną miarę i tym samym naruszający przytoczone wyżej normy;

8. art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. w związku z art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. oraz art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych, podczas, gdy w rzeczywistości Starosta [...] nie dokonał uzgodnienia postanowieniem, jak tego wymagają przepisy, lecz decyzją umorzył postępowanie, a od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, co oznacza, iż decyzja o umorzeniu postępowania nie jest ani ostateczna ani wykonalna, a więc i tryb uzgodnieniowy ze Starostą [...] nie został zakończony;

9. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. w związku z art. 11, art. 107 i art. 15 k.p.a. poprzez uzgodnienie zaskarżonej mniejszym decyzji jedynie z jednym organem - Marszałkiem Województwa [...] w [...] w zakresie melioracji wodnych, w sytuacji, gdy zgodnie z powołaną normą, obowiązek przeprowadzenia uzgodnień dotyczył co najmniej dwunastu organów, i nawet jeśli konieczność czynienia uzgodnień dotyczyła niektórych z nich, to Burmistrz [...] oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powinny były wskazać w zakresie których- organów i z jakich powodów przeprowadzenie uzgodnień nie było konieczne, czego jednak nie uczynił;

10. art. 52 ust. 2 lit. a) do c) u.p.z.p. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji, gdy wniosek złożony w tym przedmiocie nie spełniał warunków formalnych wskazanych w powołanym wyżej przepisie i braki te nie uzupełnione w toku postępowania, w szczególności wniosek ten zawiera zbyt lakoniczną charakterystykę inwestycji, zwłaszcza co do potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, czy też co do przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, czy też co do charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

11. art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w związku z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak analizy, czy opisana we wniosku inwestycja, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego, jest zgodna z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Gminy [...], które należy obowiązkowo uwzględniać przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...];

12. art. 10 § 1 - § 3 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez nieuwzględnieniu zarzutu uchybienia przez organ I instancji obowiązkowi zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się, przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy jednoczesnym braku przesłanek uzasadniających odstąpienie od tego obowiązku, a także braku adnotacji w aktach sprawy o przyczynach odstąpienia od tego obowiązku, a w konsekwencji uznanie wielu okoliczności za udowodnione, mimo, iż skarżący nie miał możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez Sąd według kryterium legalności czyli zgodności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., stanowiący, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując kontroli w tak określonym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wyżej wskazanych wad i uchybień nie zawiera.

Jej przedmiotem jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – sieci gazowej średniego ciśnienia, wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 778, ze zm. – u.p.z.p.). ".

Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 4 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.).

Wśród celów wskazanych w art. 6 u.g.n. ustawodawca wymienił w pkt 2: budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Zasadniczy zarzut skargi dotyczy charakteru przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem skarżącego, wnioskowany do realizacji gazociąg średniego ciśnienia nie spełnia kryteriów inwestycji celu publicznego, natomiast według organów realizacja przedmiotowej linii gazowej kwalifikuje się do zaliczenia jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.p.z.p.

W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.

Z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. wynika, że inwestycja celu publicznego, musi charakteryzować się dwoma cechami. Po pierwsze, musi być to przedsięwzięcie o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym bądź krajowym, a po drugie - musi ono stanowić realizację celów wskazanych w art. 6 u.g.n. Łączne spełnienie obu przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie go do inwestycji celu publicznego.

Pojęcie celu publicznego, z językowego punktu widzenia, oznacza cel dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony (dostępny) dla wszystkich (G. Bieńka (red.) Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami, Warszawa 2005, s. 396). Cel publiczny może się realizować w zaspokajaniu, nawet pośrednio, zobiektywizowanych i abstrakcyjnych potrzeb społecznych. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r. II OSK 672/11, ONSAiWSA 2012/4/75, LEX 1212795), co z pewnością ma miejsce w niniejszej sprawie. "Znaczenie lokalne (gminne)", o którym mowa w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. należy rozważać z punktu widzenia zaspokojenia potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową. Jeżeli inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy gazu, co mieści się w zadaniach własnych gminy, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie wycinek terytorium gminy, a nie wszystkie lub większość położonych na jej terytorium nieruchomości, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji, za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., skoro pośrednio ma znaczenie dla całej społeczności lokalnej, stanowiąc przejaw realizacji zadań własnych gminy.

Taki kierunek interpretacji został powszechnie przyjęty w orzecznictwie, m. in. w wyroku WSA w Kielcach z dnia 7.09.2017 r., II SA/Ke 323/17, gdzie wskazano, że realizowanie sieci gazowej nawet na krótkim odcinku jest działaniem o znaczeniu lokalnym, zaś okoliczność, że dostarczanie gazu należy do zadań własnych gminy determinuje ocenę znaczenia określonej inwestycji jako inwestycji celu publicznego. Niezależnie bowiem od tego, ile osób skorzysta z planowanego gazociągu, jego realizacja należy do spraw najpowszechniej spotykanych, służących zaspakajaniu bieżących potrzeb ludności i niezbędnych dla funkcjonowania wspólnoty samorządowej. Podobnie przyjął NSA w wyroku z dnia 29.10.2013 r., II OSK 1280/13, stwierdzając, że tego typu zadanie nie traci charakteru inwestycji celu publicznego także wtedy, gdy stanowi inwestycję służącą węższej grupie mieszkańców lub nawet tylko jednemu.

W ocenie Sądu nie ma też wątpliwości, że realizacja inwestycji celu publicznego obejmuje też przebudowę sieci gazowej, jako że wskazanym w art. 6 pkt 2 u.g.n. celem publicznym jest nie tylko budowa, ale i "utrzymywanie" urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji gazu, w którym to pojęciu mieści się "przebudowa", konieczna dla właściwego i bezpiecznego funkcjonowania sieci (por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29.11.2017 r., II SA/Po 588/17).

W rozpoznawanej sprawie mamy jednak również do czynienia z budową odcinka sieci gazowej na działce 1590/1, która jest powiązana z inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej sieci gazowej w [...], co wynika z materiału dowodowego sprawy, w tym także z charakterystyki inwestycji załączonej do wniosku inwestora o wydanie decyzji. Nie może być zatem wątpliwości, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest dla tej inwestycji niezbędne, a zatem zarzut skargi naruszenia art. 50 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. jest nieskuteczny. Jednocześnie też słusznie wskazuje organ odwoławczy, że ścisłe powiązanie zamierzeń inwestora zmierzających zarówno do budowy, jak i przebudowy sieci gazowej nakazuje przyjęcie, że pełnomocnictwo udzielone w postępowaniu administracyjnym przez prokurenta P sp. z o.o. z/s w [...] RB w sprawach dotyczących zadania inwestycyjnego pod nazwą "Przebudowa sieci gazowej średniego ciśnienia wraz z przyłączami w miejscowości [...], gm. [...]" obejmuje również budowę odcinka sieci na działce 1590/1 w [...]. Wskazuje na to również powołana już "charakterystyka inwestycji".

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one niezasadne.

Kwestia uzgodnienia decyzji pierwszoinstancyjnej w niniejszej sprawie została wyczerpująco wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z uwagi na charakter działki nr 1590/1 jako działki rolnej oraz jej położenie - poza granicami terenu objętego formami ochrony przyrody, w tym poza obszarem Natura 2000, poza terenem ochrony konserwatorskiej, poza terenem górniczym, terenem osuwisk, terenem uzdrowiskowym, poza terenem bezpośredniego zagrożenia powodzią, na terenie nie objętym planowanymi zadaniami rządowymi lub samorządowymi, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 i 10a u.p.z.p. – treść decyzji organu I instancji wymagała uzgodnienia wyłącznie przez organy wskazane w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. i z tymi organami została uzgodniona. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia ostatnio wymienionego przepisu w powiązaniu z przepisami art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 106 § 1 i § 5 k.p.a. i art. 130 § 1 i § 2 k.p.a. jest absolutnie niezasadny. W dniu 10 sierpnia 2017 r. wydana została przez Starostę [...] "decyzja" (akt błędnie nazwany, w istocie stanowi postanowienie) o umorzeniu postępowania w zakresie ochrony gruntów rolnych w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji, a jej podstawą było ustalenie, że po wykonaniu robót inwestycyjnych grunt zostanie przywrócony do stanu pierwotnego, nie zmieni swego przeznaczenia na cele nierolnicze i nadal będzie gruntem rolnym. Rozstrzygnięcie Starosty zakończyło postępowanie uzgodnieniowe, a zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. zażalenie na nie przysługiwało wyłącznie inwestorowi, który w rozpoznawanej sprawie z takiego środka nie skorzystał. Odwołanie (stanowiące w istocie zażalenie na błędnie nazwane postanowienie Starosty) złożył WI, zostało ono rozpoznane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, a zatem sprawa ta została ostatecznie rozstrzygnięta przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Nie są również zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 52 ust. 2 pkt a)-c) u.p.z.p. i twierdzenia skarżącego o zbyt lakonicznej charakterystyce obiektu. Sąd podziela pogląd organu wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w przypadku rurociągu podane we wniosku skarżącego podstawowe jego parametry – jak długość, średnica, określenie przebiegu, jak również głębokość na jakiej będzie położony i sposób jego ułożenia, stanowią wystarczający opis tego typu inwestycji. Nie ma też wątpliwości, że wbrew twierdzeniom skarżącego planowana sieć gazowa objęta zaskarżoną decyzją dotyczy gazociągu średniego ciśnienia , tj. do 0,5 MPa.

Podobnie też słuszne jest stanowisko organu stwierdzające, że brak analizy zgodności planowanej inwestycji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić o naruszeniu art. 50 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Takiego wymogu nie stawiają przepisy u.p.,z.p., zwłaszcza zaś powoływany art. 9 ust. 4 u.p.z.p., który stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Jeśli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., to w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest on skuteczny, o ile skarżący wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło mu dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006 r., II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157, uchwała składu 7 sędziów NSA z 25.04.2005 r., ONSAiWSA 2005/4/66). Uznając brak powiadomienia skarżącego przez organ I instancji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych przed wydaniem decyzji za naruszenie art. 10 k.p.a., Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie nie mogło mieć ono istotnego wpływu na wynik tej sprawy. Sąd wziął pod uwagę, że skarżący takich konkretnych czynności nie wskazał, a organ II instancji zbadał wszystkie zarzuty i argumenty podnoszone przez niego w toku całego postępowania.

Z wszystkich tych względów Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a., uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a.