Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 249/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art.125 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2014 r. orzekającą o odpowiedzialności płatnika, "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. za niepobrany i niewpłacony podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. z tytułu wypłaconych wynagrodzeń i określającą wysokość niepobranego i niewpłaconego przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. z tytułu wypłaconych wynagrodzeń.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, do którego źródła przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.d.o.f." należy zaliczyć przychody uzyskiwane z profesjonalnego uprawiania sportu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, "A" Spółka Akcyjna zarzuciła jej m.in. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 5a pkt 6 i art. 5b ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że działalność prowadzona przez zawodników świadczących usługi sportowe na rzecz skarżącej nie jest działalnością gospodarczą, w sytuacji, gdy zachowanie zawodników wypełnia wszystkie cechy prowadzenia działalności gospodarczej,

- art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że świadczenie usług sportowych przez zawodników nie jest działalnością gospodarczą, a przychód stąd uzyskiwany jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście, w sytuacji, gdy przychód zawodnika winien być kwalifikowany jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej,

- art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie i nie uznanie, że przychód zawodników ze świadczenia usług sportowych jest przychodem z pozarolniczej działalności gospodarczej,

- art. 38 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że skarżąca jako płatnik powinna odprowadzać na rachunek bankowy urzędu skarbowego pobrane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń wypłaconych zawodnikom i trenerom prowadzącym działalność gospodarczą, w sytuacji gdy przepis ten nie ma zastosowania do pobierania zaliczek od wynagrodzeń osób prowadzących działalność gospodarczą,

- art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że skarżąca jest płatnikiem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzeń zawodników i trenerów osiąganych w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej,

- art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności skarżącej za niepobrane zaliczki na podatek w sytuacji, gdy płatnicy nie są obowiązani do poboru zaliczek od należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Wskazać należy, iż praktyka sądowa opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w tym przepisie pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, str. 302 i nast.).

Ekonomika procesowa, a także względy sprawiedliwości mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego skarżonym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 3173/12, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości tj.: "Czy przychody z uprawiania sportu, o których mowa w art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.), mogą być zaliczone do źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, jeżeli spełniają kryteria określone w art. 5a pkt 6 tej ustawy?"

W tej sytuacji Sąd uznał, że problem prawny przedstawiony przez skład orzekający do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia na drodze uchwały ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć należy przy tej okazji, że jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa, a przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 457/08, LEX nr 525898).

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny stosownej uchwały w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.