Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 839/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.140 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 1052/10 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1052/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia 28 listopada 2010 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Szczecin – Prawobrzeże, na podstawie art. 182 K.p.a. zwrócił się do Prezydenta Miasta Szczecina o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania T. B., posiadającego prawo jazdy kat. A i B, na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu wniosku Prokurator podał, że w trakcie prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie przeciwko T. B. stwierdzono u niego przewlekłą chorobę psychiczną, jaką są zaburzenia urojeniowe, co zostało potwierdzone opinią sądowo-psychiatryczną. Nasuwa to poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia T. B., co uzasadnia konieczność poddania go badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Do wniosku Prokurator dołączył odpis opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] września 2009 r., sporządzonej do sprawy [...].

Zawiadomieniem z dnia 2 lutego 2010 r. Prezydent Miasta Szczecina, na podstawie art. 61 § 1 K.p.a. poinformował T. B. o wszczęciu postępowania w przedmiocie skierowania go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta Szczecina, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) skierował T. B. na badanie lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W dwuinstancyjnym badaniu lekarskim orzeczono o istnieniu u badanego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczeniem lekarskim nr [...], Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Szczecinie stwierdził u T. B. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii A, B. W wyniku odwołania skarżącego był on ponownie badany w Uniwersyteckim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej, które orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2010 r. także stwierdziło u badanego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, Prezydent Miasta Szczecina orzekł o cofnięciu Tadeuszowi Bronowskiemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi według kategorii AB prawa jazdy, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nawiązał do orzeczeń o istnieniu u T. B. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wskazał, że w przypadku wydania takiego orzeczenia organ, zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Ponadto organ wyjaśnił, że posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami przez osobę, która nie wykazała się wymaganym dla prowadzenia pojazdu stanem zdrowia stwarza niebezpieczeństwo zarówno dla jej zdrowia i życia, jak też dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. W interesie społecznym jest natychmiastowe wyeliminowanie takiej osoby z uczestniczenia w ruchu drogowym. Z tego powodu nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu T. B. wniósł o uchylenie decyzji. Zarzucił że poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia faktyczne w zakresie "istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami" nie zawierają skonkretyzowanych podstaw mających substancjonować owe "przeciwwskazania", co uniemożliwia skontrolowanie zasadności istnienia owych podstaw, czym naruszono art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez jego zastosowanie. Zdaniem odwołującego się, wskazane orzeczenia są ogólne i nie pozwalają na poznanie, jaka ułomność stanowi podstawę "przeciwwskazania" do kierowania pojazdami mechanicznymi. Przeciwko istnieniu jakichkolwiek podstaw zdrowotnych mających uzasadniać cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, zdaniem autora odwołania, przemawia dotychczasowa postawa T. B., jaką prezentuje on jako kierowca. Nie był on nawet uczestnikiem wypadku, przez okres od 1953 r. Istnienie nawet przewlekłej choroby psychicznej w postaci zaburzeń urojeniowych, czemu zainteresowany kategorycznie przeczy, samo w sobie nie jest i nie może być podstawą do przyjęcia, że występuje "przeciwwskazanie". Dodatkowo podniósł, że Prokurator wnioskował o skierowanie na badanie w dniu 28 stycznia 2010 r., tymczasem do skierowania na badania doszło dopiero 10 marca 2010 r., co stanowiło uchybienie terminu z § 2 ust. 6 rozporządzenia zawartego w Dzienniku Ustaw z 2004 r. Nr 2, poz. 15.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, w oparciu o art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że powołany przepis zawiera normę bezwzględnie obowiązującą, co oznacza, że organ nie ma możliwości działania w ramach uznania administracyjnego, lecz obowiązany jest wykonać dyspozycję przewidzianą w ustawie, tj. cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdem w przypadku stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych. Stwierdziło, że uchybienie terminu pozostaje bez wpływu na postępowanie. Badany może kwestionować treść orzeczenia w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Ten tryb zaś T. B. wykorzystał. Kolegium zauważyło, że nie posiada kompetencji, ani przyznanych przepisami prawa uprawnień, do ustalenia i kontrolowania podstaw wydania "przeciwwskazań" orzeczonych przez lekarza posiadającego uprawnienia do badań lekarskich osób kierujących pojazdami.

T. B. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podniósł zarzuty:

1) naruszenia art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

2) naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, poprzez zastosowanie tegoż przepisu bez wykazania w toku postępowania materialnych podstaw jego zastosowania.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o przeprowadzenie w postępowaniu sądowo-administracyjnym ponownego badania lekarskiego T. B. na okoliczność ewentualnego występowania u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Stwierdził, że organ pierwszej instancji wydał decyzję administracyjną w oparciu o opinię lekarza, która z uwagi na treść w żadnym wypadku nie powinna zostać uznana za wiarygodną podstawę dla zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Zawarte w niej lakoniczne stwierdzenie, iż po stronie T. B. występują przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów mechanicznych nie zostały poparte wskazaniem rzekomych przeciwwskazań. Zdaniem strony skarżącej, wydanie orzeczenia skutkującego cofnięciem uprawnień do kierowania pojazdami nie może polegać na dowolności. W przypadku, gdy wyniki badania lekarskiego nie wykazują jednoznacznie podstaw do zastosowania określonego przepisu organ powinien podjąć czynności mające doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia sprawy, m.in. przez powołanie drugiego biegłego w toku postępowania, uzupełnienia wydanej opinii. Opierając się na wnioskach nie popartych argumentami organ administracji nie ma kompetencji, by dokonywać subsumcji stanu faktycznego do treści przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawo o ruchu drogowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jako podstawę materialnoprawną decyzji wskazał art. 140 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Według Sądu, decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ przy jej wydaniu nie może kierować się tzw. uznaniem administracyjnym. W przypadku uzyskania przez organ orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie u konkretnej osoby, posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami, przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem silnikowym organ jest zobligowany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień. Ocena, czy u danej osoby występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi należy do uprawnionych lekarzy wykonujących badania w upoważnionych do tego jednostkach (art. 122 ust. 4, art. 123 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane dla osób ubiegających się albo już posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie lekarskie jest dowodem, który podlega ocenie organu. Jest jednocześnie dokumentem urzędowym, wystawionym przez lekarza państwowej jednostki organizacyjnej, według określonego przepisami wzoru i jako takie korzysta z domniemania zgodności z prawdą tego co zostało w nim stwierdzone. Orzeczenie lekarskie nie jest jednak opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 K.p.a., która podlegałaby kontroli organu administracji. Oznacza to, że organ administracji nie posiada podstaw do dokonywania kontroli przesłanek jakimi kierował się lekarz orzecznik i oceny trafności orzeczenia w kontekście ustaleń jakie zostały dokonane w trakcie badań lekarskich.

Sąd zauważył, że skarżący nie wskazał jakiegokolwiek dowodu, który mógłby podważać treść dokumentu urzędowego jakim jest orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...]. Organy rozpoznające sprawę nie miały zatem podstaw aby rozważać, czy orzeczenie i zawarte w nim informacje są prawdziwe. W takim stanie rzeczy organy uzyskawszy informacje (orzeczenie) o istnieniu u T. B. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi były zobowiązane podjąć decyzję o cofnięciu mu posiadanych uprawnień.

Wobec związania organów treścią orzeczenia lekarskiego co do istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi bez znaczenia na treść podejmowanego w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia w trybie art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostaje to, czy skarżący w okresie posiadania uprawnień do kierowania pojazdami był uczestnikiem lub sprawcą wypadku albo kolizji drogowej.

Skargę kasacyjną wniósł T. B. Zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 1052/10

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

Skargę kasacyjną oparł na następujących podstawach:

a) naruszeniu prawa materialnego poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uchybieniu przez Prezydenta Miasta Szczecina terminu wynikającego z § 2 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r. Nr 2, poz. 15);

b) naruszeniu prawa materialnego, które to miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 140 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez zastosowanie tego przepisu bez wykazania w toku postępowania materialnych podstaw jego zastosowania;

a ponadto

c) naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 2 w zw. z art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez między innymi nie odniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego, a w konsekwencji nie rozpoznania istoty sprawy;

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należało zatem odnieść się do podstaw kasacji.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu procesowego. Zarzut ten został sformułowany wadliwie. Art. 141 P.p.s.a. ma cztery jednostki redakcyjne (paragrafy), stanowiące cztery przepisy regulujące różne kwestie procesowe odnoszące się do uzasadnienia wyroku. Wskazanie w podstawie kasacji całego art. 141 P.p.s.a., bez zaznaczenia, o który paragraf (lub paragrafy) chodzi, nie jest więc powołaniem konkretnego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony. Prawidłowo wyartykułowany zarzut powinien wskazywać konkretny przepis. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku i nie może zastępować wnoszącego kasację w powołaniu naruszonego przepisu. Z uwagi na to, że opis naruszenia określa naruszenie jako nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skarżącego, można jednak skonstatować, że nie jest to zarzut zasadny. W myśl art. 141 § 4 P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać m. in. zwięzłe przedstawienie zarzutów przedstawionych w skardze oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Sąd pierwszej instancji przedstawił zarzuty podniesione w skardze. Odniósł się także do zarzutów skargi. Szczegółowo przedstawił charakter dokumentu, jakim jest orzeczenie lekarskie wydawane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Sformułował wywód, według którego nie było dopuszczalne przeprowadzenie w postępowaniu sądowym dowodu z opinii biegłego. Sąd pierwszej instancji przedstawił także podstawę prawną rozstrzygnięcia i wskazał przesłanki zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie pominięto żadnej z kwestii podniesionych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się nawet do okoliczności obojętnych z punktu widzenia przesłanek cofnięcia uprawnienia z przyczyn zdrowotnych, czyli do akcentowanego w skardze nieuczestniczenia w kolizjach drogowych. To zaś, czy przyjęta podstawa prawna jest trafna i czy Sąd prawidłowo zastosował prawo materialne jest zagadnieniem materialnym. Z uwagi na to, że w omawianej podstawie kasacji zarzucono naruszenie art. 141 P.p.s.a. w związku z art. 2 P.p.s.a., można jedynie stwierdzić, odnotowując powołanie tego przepisu, że sprawa została rozpoznana przez sąd administracyjny, jak tego wymaga przepis art. 2 P.p.s.a. Użycie zaś w opisie naruszenia zwrotu "między innymi" nie stanowi zarzutu kasacyjnego. Jak już wynika z powyższych uwag, Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek przeprowadzenia kontroli kasacyjnej jedynie w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów. Za taki zarzut nie może być uznana sugestia o innych, bliżej nienazwanych uchybieniach.

Nie jest usprawiedliwiona także materialna podstawa skargi kasacyjnej. Po pierwsze, w niniejszej sprawie nie był bezpośrednio stosowany przepis § 2 ust. 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Jest to jedna z norm postępowania o skierowanie na badania lekarskie, a nie norma z zakresu cofania uprawnień do kierowania pojazdami. Niezależnie od tego należy stwierdzić, iż termin, o którym mowa w tym przepisie ma charakter instrukcyjny (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 883/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 362077; wyrok NSA z dnia 3 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 197/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 505375 ). Nie ma podstaw do formułowania poglądu o materialnoprawnym charakterze tego przepisu, tak jak to wskazano w orzeczeniach powołanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku prawnego. Terminem procesowym jest okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania lub uczestników postępowania (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamaiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 275). Skutkiem upływu terminu, o którym mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie jest wygaśnięcie możliwości nałożenia obowiązku poddania się badaniom lekarskim. Takiego skutku nie przewidują ani przepisy Prawa o ruchu drogowym, ani przepisy powołanego rozporządzenia. Analizowany termin nie jest więc zrównany z materialnymi przesłankami skierowania na badania lekarskie.

Abstrahując od istoty rozważanego zarzutu zauważyć można, że wniosek prokuratora nie został złożony w dniu 28 listopada 2009 r., ale w dniu 28 stycznia 2010 r. Wynika to wprost z akt sprawy. Wskazanie daty 28 listopada 2009 r., w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie może być oceniane inaczej, niż w kategoriach oczywistej omyłki. Tak więc Prezydent Miasta Szczecina przekroczył termin, o którym mowa w § 2 ust. 6 rozporządzenia, nie o kilka miesięcy lecz o kilka dni.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, bez wykazania materialnych przesłanek, przepisu art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Nie można w skardze kasacyjnej stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, iż wadliwie zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., sygn. akt FSK 568/04, ONSA i wsa 2005/4/67). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zarzut niewłaściwego zastosowania art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym został poparty uzasadnieniem, z którego wynika, że kwestionowane jest ustalenie o okoliczności faktycznej – istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W podstawie procesowej skargi kasacyjnej nie zgłoszono jednak zarzutu błędnego ustalenia okoliczności faktycznych. W rezultacie należy przyjąć, że wnoszący kasację nie podważył prawidłowości ustaleń faktycznych, w tym także ustalenia o istnieniu u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W konsekwencji, skoro istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami, to należało zastosować wobec niego dyspozycję art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym.

Dodać można, że ustalenie o zaistnieniu przeciwwskazań zdrowotnych nie było dowolne. Zostało oparte o orzeczenia lekarskie, wydane przez uprawnionych lekarzy, w myśl przepisów §§ 9-13 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Zarzut niepowołania przez organ innego biegłego podniesiony w skardze nie uwzględniał szczególnej procedury przewidzianej w art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym oraz w powołanych przepisach §§ 9-13 rozporządzenia, w której o istnieniu przeciwwskazań lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami organ rozstrzyga na podstawie orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza. Nadto, skarżący wyczerpał procedurę odwoławczą i w jego sprawie wydano orzeczenia lekarskie w dwóch instancjach diagnostycznych. Nie było podstaw do kwestionowania przez organ wiarygodności orzeczeń lekarskich. Wiarygodności tych orzeczeń nie podważały zarzuty skarżącego, wskazującego na nieuczestniczenie przez skarżącego udziału w kolizjach oraz na fakt, że samo istnienie przewlekłej choroby psychicznej nie może być podstawą do przyjęcia, że występuje przeciwwskazanie. Kontrola sądowa w omawianym zakresie była więc prawidłowa.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

1