Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 43/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 3, art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant referent stażysta Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi Lasów Państwowych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 43/09

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z [...] września 2008r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] lutego2005 r. w części dotyczącej określenia skarżącemu – Lasy Państwowe Nadleśnictwo - wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 rok od gruntów pozostałych - dróg ("dr").

Rozstrzygnięcie organu zapadło na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ w następujący sposób.

Lasy Państwowe - Nadleśnictwo, wnioskiem złożonym przy odwołaniu od decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wójta Gminy w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie 111.012,40 zł, zażądało stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w części dotyczącej opodatkowania gruntów pozostałych - dróg, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" (pkt 4 decyzji).

Skarżący wskazał, że przedmiotowa decyzja "wymiarowa" została wydana przez organ podatków z rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 i art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 217 Konstytucji RP), gdyż Wójt Gminy dokonał określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego w oparciu o niezaktualizowaną ewidencję gruntów i budynków, prowadzoną przez starostę. W ocenie skarżącego obowiązek podatkowy musi wynikać z ustawy a nie może on powstawać na skutek istnienia nieprawidłowości w ewidencji prowadzonej przez organ ewidencyjny. Skoro przedmiotem opodatkowania jest ten sam grunt, bez względu na sposób jego ujęcia (zaklasyfikowania) w poszczególnych rodzajach ewidencji, to winien on być zawsze tak samo opodatkowany, czyli podlegać podatkowi leśnemu a nie podatkowi od nieruchomości. Nie zaistniały bowiem po stronie podatnika żadne zdarzenia prawne lub faktyczne, które spowodowałyby zmianę rodzaju opodatkowania tego samego gruntu a jedynie zmiana przepisów prawa. Skarżący podkreślił, że Wójt Gminy naruszył rażąco art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ oparł się w tej sprawie wyłącznie na dokumencie urzędowym (ewidencja gruntów i budynków), której nie kwestionował podatnik ale podnosił, że korzysta ona jedynie z domniemania prawdziwości (autentyczności), którą można obalić, gdyż nie zawiera ona wpisów zgodnych ze stanem rzeczywistym.

Wniosek ten (wraz z aktami sprawy i odwołaniem skarżącego od decyzji organu I instancji w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu stronie nadpłaty) organ podatkowy przekazał od SKO. W toku postępowania skarżący nie zgłosił żadnych uwag czy tez wniosków dowodowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku strony, na posiedzeniu w dniu [...] września 2008 r., wydało decyzję, którą odmówiło stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Wójta Gminy w żądanym zakresie. SKO ustaliło, że Wójt Gminy wydał w dniu [...] lutego 2005 r. decyzję w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w łącznej kwocie 132. 499,20 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że ustalając stronie wysokość zobowiązania oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Decyzja, po rozpoznaniu odwołania podatnika, w którym podniósł on, zbieżne do obecnego wniosku w tej sprawie, zarzuty - została utrzymana w mocy, decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2005r., której to decyzji organu odwoławczego podatnik nie zaskarżył w trybie sądowoadministracyjnym.

SKO podkreśliło, że skarżący przyznał, zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jak też w toku prowadzonego uprzednio przed Wójtem Gminy postępowania podatkowego, że na dzień [...] stycznia 2003 r. posiadał na terenie Gminy drogi leśne, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe jako "dr", nie kwestionując także wykazanej w tej ewidencji powierzchni tychże gruntów – dróg. Te same jednak grunty w rejestrach nadleśnictwa, prowadzonych na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o lasach, wymienione były jako drogi leśne, które w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o lasach są lasem.

Wójt Gminy, ustalając podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2003, jako podstawę do wymiaru tego podatku, przyjął stan faktyczny wynikający z aktualnej, w tym zmienianej trzykrotnie w 2003 roku ewidencji gruntów i budynków, wskazanej w art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, co znalazło swoje odzwierciedlenie w pkt 4 osnowy tej decyzji

W ocenie SKO decyzja Wójta Gminy nie była dotknięta żadną wadą powodującą jej nieważność, w tym wadą wskazaną we wniosku, czyli rażącym naruszeniem prawa. Takie ustalenie uzasadniało zatem rozstrzygnięcie sprawy poprzez orzeczenie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło czym jest instytucja nadzwyczajnego wzruszenia decyzji podatkowej w trybie stwierdzenia jej nieważności i czym się różni od rozstrzygania sprawy podatkowej w zwykłym trybie a ponadto wskazało, że począwszy od [...] stycznia 2003 r. ustawa o podatkach i opłatach lokalnych stanowi w art. 2 ust. 2, że "opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Opodatkowanie podatkiem leśnym reguluje natomiast ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. nr 200, poz. 1682 ze zm.). W rozumieniu art. 1 ust.2 tej ustawy "lasem" są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy". Nie ulega zatem wątpliwości, że grunty niebędące lasami były i są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś o zakwalifikowaniu określonych gruntów do lasów przesądzały i przesądzają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro według zapisów w tej ewidencji, niektóre grunty skarżącego posiadały w 2003 roku kwalifikację (oznaczenie) -drogi (symbol "dr"), to oznacza, że grunty te nie były lasami w rozumieniu przepisów podatkowych, a zatem podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Nie ma tu także znaczenia ewidencja prowadzona przez Nadleśnictwo na podstawie ustawy o lasach, gdyż do tej ewidencji, jako źródła ustalenia kwalifikacji danego gruntu (nieruchomości) dla potrzeb podatkowych, wymienione wyżej ustawy nie odsyłają.

Od tej nieostatecznej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym zażądał zmiany decyzji lub jej uchylenia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu skarżący podniósł te same, co we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zarzuty dotyczące rażącego naruszenia prawa (materialnego i procesowego). Samorządowe Kolegium Odwoławcze na posiedzeniu w dniu [...] października 2008 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, nie dopatrując się żadnych uchybień procesowych lub merytorycznych zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżący, podobnie jak na etapie postępowania przed organem podatkowym, zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 247 § 3 w zw. z art. 194 § 3, art. 121, art. 122, art. 187 Ordynacji podatkowej oraz art. 217 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 247 § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz zasądzenia poniesionych kosztów opłaty sądowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że trudno się zgodzić ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającym go stanowiskiem organu I instancji, że Wójt Gminy, ustalając stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, w części dotyczącej gruntów pozostałych, czyli dróg oznaczonych w ewidencji gruntów jako "dr", w oparciu o niezaktualizowany wykaz zawarty w ewidencji gruntów i budynków, prowadzony przez starostę, nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego, decyzja Wójta Gminy, w tej części, obarczona jest wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem art. 217 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków i innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Obowiązek podatkowy musi wynikać z ustawy, a nie może on powstawać na skutek istnienia nieprawidłowości w prowadzonej ewidencji. Przedmiotem opodatkowania jest określony grunt, bez względu, na to czy jest on ujęty czy też nie w ewidencji. Przedmiot opodatkowania - droga leśna- był ( i nadal jest ) ciągle ten sam, nie zachodziły zmiany po stronie dłużnika podatkowego- nadleśnictwa, a jedynie następowały zmiany przepisów prawa. Nie zaistniały żadne zdarzenia prawne i faktyczne dające podstawę do przeklasyfikowania gruntów pod drogami leśnymi, na grunty nie będące lasem. Wójt Gminy w prowadzonym postępowaniu nie wziął pod uwagę okoliczności, że ten sam przedmiot opodatkowania, przy obowiązywaniu tych samych przepisów; w 2003 roku miał podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast w 2004 r. już opodatkowaniu tym nie podlegał. Ponadto w ewidencji majątku Skarbu Państwa prowadzonej przez nadleśnictwo na podstawie art.4 ust.3 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach i przepisów wykonawczych do tej ustawy, zwanej rejestrem(ewidencją) gruntów, wymienione drogi były i są lasem "Is". Rejestr gruntów nadleśnictwa był (i jest) prowadzony zgodnie z ustawą z dnia 1 7 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisami wykonawczymi do ustawy — rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Rejestr jest zgodny także z ustaleniami Planu Urządzenia Lasu sporządzony na lata 2000 — 2009 dla Nadleśnictwa, zatwierdzonego decyzją Ministra Środowiska z dnia [...].07.2002 r., znak: [...]. Zgodnie z art.20 ust.2 ustawy dnia 28.09.1991 r. o lasach w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu. Rejestr gruntów, co do zgodności z ewidencja gruntów i budynków został potwierdzony przez Starostwo Powiatowe.

Skarżący podkreślił, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji sam zwrócił uwagę na fakt, że nadleśnictwo już w toku prowadzonego uprzednio przed Wójtem Gminy postępowania podatkowego przyznało, że na dzień [...] stycznia 2003 r. posiadało na terenie Gminy drogi leśne, które były oznaczone w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe jako "dr".

Wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a także organ I instancji nie zauważyło uchybienia organu podatkowego przy wydawaniu przedmiotowej decyzji polegającego na tym, iż zupełnie pominął on załącznik nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego I Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który w pozycji 2 pkt 1, do pojęcia "lasy" nakazał zaliczyć grunty określone jako las w ustawie z dnia 28 września 1991 o lasach. Definicję lasu w podanej wyżej ustawie o lasach, określa art. 3 pkt 2 lasem w rozumieniu tej ustawy jest również grunt związany z gospodarka leśna, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Z definicji tej wynika . że droga leśna jest traktowana jako las, czyli nie może być przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W omawianym przypadku Wójt Gminy winien wyjaśnić znaczne różnice występujące w klasyfikacji gruntów pod drogami leśnymi, pomimo tylu nieścisłości nie uczynił tego.

Podkreślono również, że Wójt Gminy, wydając sporną decyzję w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości w części dotyczącej gruntów pozostałych - dróg oznaczonych w ewidencji gruntów jako "dr", rażąco naruszył również regulację zawartą w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej; stanowi zatem dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Przepis ten ustanawia domniemanie prawdziwości (autentyczności) oraz domniemanie zgodności z prawdą. Nadleśnictwo nie kwestionowało autentyczności wypisu z ewidencji gruntów, a wskazywało, że prowadzona przez starostę ewidencja nie była zgodna z prawdą. Wskazano, że art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej daje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego także w zakresie jego treści. W przedmiotowej sprawie, pomimo podnoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących wypisów z ewidencji, organ podatkowy nie przeprowadził dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim są wpisy w ewidencji gruntów i budynków; stanowiące podstawę do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, co, zdaniem Skarżącego doprowadziło do naruszenia regulacji art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z całą pewnością odwołanie się do ewidencji upraszcza prowadzone postępowania podatkowego albowiem w tym zakresie nie potrzeba przeprowadzać postępowania dowodowego. Jednak w przypadku kwestionowania wpisów przez podatnika postępowanie podatkowe winno zakończyć się decyzja mającą podstawę w szerzej przeprowadzonym przez organ podatkowy postępowaniu dowodowym. Zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organ podatkowy podejmuje wszystkie niezbędne działania w celu dodatkowego wyjaśnienia stanu faktycznego W każdej sprawie organ podatkowy w oparciu o wyrażoną w art. 121 Ordynacji podatkowej zasadę postępowania winien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy - art. 187 Ordynacji podatkowej. Również te przepisy Ordynacji podatkowej zostały przez organ podatkowy rażąco naruszone. W tych okolicznościach trudno zgodzić się z argumentacją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż " sposób klasyfikacji gruntów ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez właściwy organ, determinuje fakt i sposób opodatkowania gruntów, który musi uwzględniać stan wynikający z tejże ewidencji" i przyjąć, że zarzut dotyczący rażącego naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów- i budynków jest nieuzasadniony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę jako niezasadną należało oddalić.

Na wstępie należy wskazać, że podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia prawa procesowego - art.247 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie jest całkowicie chybiony, ponieważ Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stosowało wskazanego przepisu w swoich rozstrzygnięciach. Wskazany przepis dotyczy sytuacji odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przypadku upływu terminów, o których mowa w art. 68 i 70 Ordynacji podatkowej.

Z uzasadnienia skargi, oraz treści rozstrzygnięć, należy wywieść, iż zarzut dotyczył naruszenia art. 247 §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać należy, że w przypadku wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, strona powinna wykazać, iż treść decyzji pozostaje w rażącej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i że charakter tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa ( wyrok NSA z 7 czerwca 2001 r., III SA 907/00 niepubl. ). Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości.

Podkreślić również należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może służyć do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący błędnie upatruje owego rażącego naruszenia prawa w tym, iż Wójt Gminy ustalając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów.

Jak trafnie wskazało to SKO zgodnie z treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc, co jest niesporne w niniejszej sprawie, w 2003 r. sporne grunty były ujawnione w ewidencji gruntów jako drogi – "dr", to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem leśnym zamiast podatkiem od nieruchomości.

W tym zakresie niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP. Wskazany przepis określa, że nakładanie podatków, innych danin publicznych, określenie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Zarzut rażącego naruszenia wskazanego przepisu nie może się ostać ponieważ decyzja, która była przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności zawiera wszystkie elementy w nim wskazane. Odnosi się do przepisów zarówno Ordynacji podatkowej, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jak i stosownej uchwały Gminy. Są to przepisy rangi ustawowej ( za wyjątkiem uchwały, która została wydana na podstawie upoważnienia ustawowego ) i zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 217 Konstytucji, niezbędne do prawidłowego, zgodnego z prawem określeni a wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Skarżący upatruje jego naruszenia w tym, że organ podatkowy nie przeprowadził postępowania dowodowego przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów. Taki zarzut jest oczywiście bezzasadny. Skoro bowiem wskazany już przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest danymi zawartymi w tej ewidencji związany. Ewentualna podstawą do przeprowadzenia postępowania wskazanego w art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej nie może być okoliczność, iż skarżący prowadzi na podstawie art. 4 ust. 3 ustawy o lasach i przepisach wykonawczych do tej ustawy, rejestr ( ewidencję ) gruntów, z której wynika, że sporne grunty były i są lasami. Prowadzona przez skarżącą ewidencja nie może bowiem z przyczyn wskazanych powyżej stanowić podstawy do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, skoro podstawę taką stanowi przytoczony już art. 21 ustaw prawo geodezyjne i kartograficzne. W tym znaczeniu nie można stwierdzić, że organy podatkowe naruszyły w sposób rażący wskazany przepis.

Zaskarżonej decyzji nie można również zarzucić, że naruszyła art.122, 123 i 187 Ordynacji podatkowej.

Podkreślić bowiem należy, iż w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy zebrany został w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób bardzo obszerny ustosunkowało się do wszystkich okoliczności wynikłych w toku postępowania. W uzasadnieniu decyzji wskazało jakie okoliczności uwzględniło podejmując rozstrzygnięcie, a jakim i z jakich przyczyn odmówiono wiarygodności.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd orzekł o oddaleniu skargi.

/-/ J. Niedzielski /-/ J. Grzęda /-/ B. Rennert