Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 646/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5c pkt. 1, art. 58 ust. 1 i ust. 6, art. 62, art. 62 a ust 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi R. H, M. W., M. Z. na uchwałę Rady Powiatu S. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie utworzenia zespołu pod nazwą Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...]podjętą na podstawie przepisów art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 5c pkt 1, art. 58 ust. 1 i 6, art. 62 ust. 3 i 5, art. 62a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz art. 13 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 205, poz. 1206 ze zm.), a także art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. nr 157, poz. 1240 ze zm.), Rada Powiatu S. utworzyła zespół pod nazwą Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S..

Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przez R.H., M.W. i M.Z. , którzy domagali się stwierdzenia jej nieważności. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia art. 33, 37 ust. 1 i 2, 39, 40, 52 ust. 1, 53 ust. 1, 55 ust. 1-3, 58 ust. 7, 62 ust. 1 i 4, 62 a, 64 a ust. 6, 67 ust. 1 i 68 a ustawy o systemie oświaty oraz art. 7 Konstytucji "przez jej niekompletność, sprzeczność z prawem i brak należytego uzasadnienia do jej podjęcia".

Skarżący wskazali, że zaskarżoną uchwałą rozwiązano Zespoły Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 i nr 2 w S. i L.P. oraz połączono szkoły pozostałe po rozwiązaniu obu Zespołów w jeden Zespół pod nazwą Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S., nadając mu akt założycielski i statut o treści jak w załącznikach nr 1 i nr 2 do uchwały. Według skarżących uchwała nie zawiera obligatoryjnych elementów pozwalających na zgodne z prawem jego utworzenie, a nadto, że jej treść, w szczególności zał. nr 2, jest sprzeczna z prawem.

A mianowicie statut Centrum nie zawiera niezbędnych elementów, jakie wymienia art. 60 ust. 1 ustawy o systemie oświaty, nie określa w sposób pełny kompetencji organów szkoły, zakresu zadań nauczycieli, nie normuje zasad rekrutacji uczniów, a także ich praw i obowiązków. Natomiast sprawy, które nie zostały ujęte w statucie Centrum mają istotne znaczenie dla jego funkcjonowania. Pominięcie niektórych obligatoryjnych elementów przedmiotowego statutu uniemożliwia jego kontrolę przez kuratora oświaty, któremu przysługuje ta kompetencja na podstawie art. 58 ust. 7 ustawy o systemie oświaty , a także przez organ nadzoru.

Zdaniem skarżących przepisy ustawy o systemie oświaty nie dopuszczają możliwości pominięcia w statutach centrów, czy zespołów zagadnień, wskazanych w art. 60 ust. 1 tej ustawy i odesłania w tym zakresie do statutów szkół wchodzących w ich skład. Elementy określone w tym przepisie są obligatoryjne, a jednocześnie stanowią minimum wymagane przez ustawodawcę. Nie ma przeszkód , aby statuty centrów, czy też szkół zawierały dodatkowe uregulowania - ponad elementy z art. 60 ust. 1 ustawy - i w tym zakresie możliwe jest odesłanie do statutów szkół wchodzących w skład centrum. Niezależnie od powyższego wskazali, że szkoły wchodzące w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w L.P. nie posiadają własnych statutów. Istnieje tylko statut samego Zespołu, który jednak, zgodnie z treścią zaskarżonej uchwały, ma być rozwiązany z dniem 31 sierpnia 2013 r., co tym samym spowoduje wygaśnięcie i jego statutu.

Skarżący podnieśli także, że kwestie kompetencji organów Centrum, które nie zostały uregulowane w jego statucie, nie mogą być odmiennie regulowane w statutach poszczególnych szkół, albowiem przewidziano wspólne dla całego Centrum organy. Z kolei brak doprecyzowania kompetencji organów oraz zadań nauczycieli, a także praw i obowiązków uczniów oraz systemu oceniania wewnątrzszkolnego uniemożliwia też należyte sprawowanie nadzoru pedagogicznego w zakresie efektów działalności dydaktycznej, wychowawczej i opiekuńczej oraz innej działalności statutowej Centrum, a także przestrzegania zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, jak również przestrzegania statutu Centrum.

Nadto, niedoprecyzowanie kompetencji organów przez ich przykładowe wskazanie, w szczególności gdy chodzi o uprawnienia dyrektora Centrum, który w zakresie określonym ustawą jest organem administracyjnym, rodzić będzie szereg zakazanych przez prawo administracyjne domniemań kompetencji, co jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą legalizmu ( art. 7 Konstytucji RP) .

W ocenie skarżących zakres kompetencji określonych statutem Centrum jest daleko węższy od kompetencji określonych ustawą o systemie oświaty. Powstała zatem w ich przekonaniu wątpliwość, czy statut ograniczył kompetencje organów w stosunku do ustawy, czy też w zakresie nieuregulowanym statutem stosuje się jej przepisy. Tych wątpliwości statut jednak nie rozstrzyga, gdyż brak w nim odesłania do ustawy o systemie oświaty. Nadto z jej przepisu art. 60 nie można wyprowadzić wniosku, że kompetencje organów w statucie można wskazywać jedynie przykładowo. I tak kompetencje dyrektora w § 6 statutu są wyliczone jedynie przykładowo, co stanowi naruszenie przepisów prawa stwarzając niedopuszczalne ich domniemanie. Zabrakło natomiast uregulowań dotyczących: sprawowania opieki nad uczniami oraz obowiązków w zakresie zapewnienia warunków ich harmonijnego rozwoju psychofizycznego oraz bezpieczeństwa uczniów i nauczycieli w czasie zajęć organizowanych przez Centrum; współdziałania ze szkołami wyższymi oraz zakładami kształcenia nauczycieli w organizacji praktyk pedagogicznych; organizacji i przebiegu sprawdzianów i egzaminów przeprowadzanych w Centrum; prawa do skreślenia ucznia z listy uczniów, a także przypadków gdy dyrektor Centrum może wydać w tym przedmiocie decyzję administracyjną; kompetencji dyrektora jako kierownika zakładu pracy dla zatrudnionych w Centrum nauczycieli i innych pracowników, w tym w szczególności gdy idzie o sprawy przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych; współdziałania w wykonywaniu zadań z rodzicami; określania zawodów, w których kształcić ma Centrum; organizacji kursów kwalifikacyjnych zawodowych; uprawnienia do zwoływania posiedzeń rady pedagogicznej.

Z drugiej strony - zdaniem skarżących - kompetencje dyrektora Centrum określone zostały zbyt szeroko ,a dotyczy to zawartego w § 6 ust. 4 statutu prawa do tworzenia stanowisk kierowniczych. Zgodnie bowiem z art. 60 ust. 1 pkt 3 – 5 w związku z art. 37 ust. 1 ustawy o systemie oświaty to statut, a nie dyrektor określa organy szkoły, jej organizację, a także zakres zadań nauczycieli oraz innych pracowników szkoły oraz stanowiska kierownicze. Do kompetencji dyrektora należy jedynie, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o systemie oświaty , prawo do powierzania stanowisk wicedyrektora i innych stanowisk kierowniczych, a nie do ich utworzenia. Ustawodawca nie przewiduje przeniesienia w tym zakresie kompetencji na dyrektora szkoły. To zatem statut, a nie dyrektor, winien określać stanowiska kierownicze w szkole oraz uprawnienia i obowiązki z nimi związane. Dotyczy to również zawartego w § 6 ust. 1 pkt 5 statutu prawa do wstrzymania wykonania uchwał wszystkich, a nie tylko rady pedagogicznej, organów Centrum, podjętych niezgodnie z przepisami prawa w sytuacji, gdy przepisy ustawy nie przyznają takiej kompetencji dyrektorowi szkoły w stosunku do samorządu uczniów i słuchaczy, czy też rady rodziców.

Skarżący wskazali jednocześnie na niezgodność z art. 39 ust. 3 ustawy, art. 10 ust. 1 Karty Nauczyciela oraz art. 7 Konstytucji § 6 ust. 2 statutu, w którym wskazano, że to dyrektor, a nie Centrum, jest pracodawcą dla nauczycieli i innych pracowników.

Dalej skarżący wywodzili , że zgodnie z § 7 ust. 1 statutu Centrum, rada pedagogiczna jest organem kolegialnym realizującym statutowe zadania dotyczące kształcenia, wychowania i opieki. Jednakże te statutowe zadania określone zostały w sposób węższy aniżeli wynika to z przepisów ustawy o systemie oświaty. Przede wszystkim w statucie zabrakło określenia uprawnień rady pedagogicznej w sprawie: zatwierdzania planów pracy; ustalania organizacji doskonalenia zawodowego nauczycieli Centrum; przygotowywania projektu statutu Centrum oraz jego zmian; żądania od dyrektora szkoły przedłożenia wniosków wynikających ze sprawowanego nadzoru pedagogicznego oraz informacji o działalności szkoły; opiniowania organizacji kursów kwalifikacyjnych zawodowych oraz propozycji dyrektora w sprawach przydziału nauczycielom stałych prac i zajęć w ramach wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatkowo płatnych zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych.

Dalej skarżący zarzucili , że skład Rady został określony niezgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o systemie oświaty , albowiem wyłączono z niego pracowników zakładów pracy pełniących funkcję instruktorów praktycznej nauki zawodu lub prowadzących pracę wychowawczą z młodocianymi pracownikami w placówkach zbiorowego zakwaterowania, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza stanowi podstawowe zajęcie. Jest to o tyle istotne, że w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w L.P. działa internat, gdzie zatrudnia się wychowawców. Ponadto zarówno Centrum, jak i Zespół organizują praktyki zawodowe i współpracują z pracodawcami (art. 62 a ust. 4 ustawy o systemie oświaty ).

Podobnie jak w przypadku dyrektora, organ prowadzący Centrum wskazał kompetencje rady w zakresie opiniowania jedynie przykładowo (§ 8 ust. 2 Statutu), co stwarza niezgodne z prawem ich domniemanie, a także niepewność co do obowiązków pozostałych organów w zakresie przedstawiania radzie projektów uchwał, czy decyzji do zaopiniowania.

W ocenie skarżących radzie pedagogicznej przyznano kompetencje nieprzewidziane ustawą, tj. w zakresie uprawnienia do dostosowania statutów poszczególnych szkół wchodzących w skład Centrum do aktualnej organizacji. Uregulowanie tego rodzaju nie znajduje jednak umocowania ustawowego, a nadto jest sprzeczne z art 62 ust. 4 ustawy o systemie oświaty . Zgodnie z nim bowiem w zakresie uregulowanym odmiennie w statucie zespołu tracą moc postanowienia zawarte w statutach połączonych szkół lub placówek. Oznacza to, że nie dostosowuje się statutów szkół wchodzących w skład zespołu (Centrum) do statutu tego zespołu (Centrum). Co więcej, brak jest podstaw do przyznania kompetencji Rady Pedagogicznej Centrum do ingerowania w statuty szkół wchodzących w jego skład.

Następnie skarżący wskazali, że stosownie do § 10 ust. 2 statutu samorząd wybierają wszyscy uczniowie i słuchacze na zebraniu ogólnym. Postanowienie to jest jednak w ich przekonaniu niezgodne z art. 55 ust. 1 ustawy. Samorząd uczniowski jest organem, który działa w szkole z mocy ustawy, a nie organem, który jest wybierany przez uczniów i słuchaczy. Nadto, statut nie określa jego kompetencji. Co prawda, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o systemie oświaty , połączenie szkół nie narusza odrębności rad pedagogicznych, rad rodziców, rad szkół lub placówek i samorządów uczniowskich poszczególnych szkół lub placówek, o ile statut zespołu nie stanowi inaczej. W omawianej sprawie statut Centrum przewiduje jeden organ, jakim jest samorząd uczniów i słuchaczy, a zatem jego kompetencji nie można doszukiwać się w statutach szkół wchodzących w skład Centrum. Co więcej, jak było szkoły wchodzące w skład Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w L.P. nie posiadają swoich statutów.

Skarżący dalej wywodzili ,że zgodnie z § 12 ust. 2 statutu zasady tworzenia rady rodziców uchwala ogół rodziców uczniów. Taka regulacja narusza art. 53 ust. 1 ustawy o systemie oświaty , bowiem rada rodziców jest więc organem, który istnieje w Centrum na mocy przepisów ustawowych, a nie powoływanym przez rodziców uczniów. Nadto, tak jak w przypadku pozostałych organów, organ prowadzący nie określił kompetencji rady rodziców, w szczególności w zakresie ustawowego uprawnienia do uchwalania w porozumieniu z radą pedagogiczną: programu wychowawczego szkoły obejmującego wszystkie treści i działania o charakterze wychowawczym skierowane do uczniów, realizowanego przez nauczycieli; programu profilaktyki dostosowanego do potrzeb rozwojowych uczniów oraz potrzeb danego środowiska, obejmującego wszystkie treści i działania o charakterze profilaktycznym skierowane do uczniów, nauczycieli i rodziców; oraz opiniowania programu i harmonogramu poprawy efektywności kształcenia lub wychowania szkoły lub placówki, czy też opiniowania projektu planu finansowego składanego przez dyrektora szkoły.

Dalej skarżący podnieśli, że brak jest podstaw do pominięcia organu jakim jest rada szkoły w statucie Centrum, tym bardziej, że zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy o systemie oświaty tryb wyboru członków rady szkoły lub placówki określa statut szkoły lub placówki.

Skarżący zarzucili też , że statut pomija istotne kwestie związane z organizacją Centrum. Brak bowiem unormowań dotyczących podstawowych jednostek organizacyjnych szkół wchodzących w jego skład, co jest o tyle istotne, że szkoły wchodzące w skład obecnego Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w L.P., jak już wcześniej podkreślano, nie posiadają swoich statutów. Poza tym, statut nie określa zasad działania takich jednostek jak biblioteka, internat, księgowość, gabinet pielęgniarski.

Skarżący zauważyli również, że zgodnie z § 5 zaskarżonej uchwały, pracownicy rozwiązanych Zespołów stają się z dniem 1 września 2013 r. pracownikami nowoutworzonego Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego. Jednakże Statut nie reguluje kwestii związanych z zatrudnieniem nauczycieli i innych pracowników Centrum, w szczególności w zakresie zadań i kompetencji. Według skarżących , nawet gdyby statuty poszczególnych szkół wchodzących w skład Centrum określały te sprawy, to i tak nie mogłyby mieć one zastosowania, albowiem pracodawcą ma być Centrum, a nie szkoły wchodzące w jego skład Centrum.

Brak jest w przekonaniu skarżących w statucie wymaganych przepisami prawa, w szczególności art. 60 i 64a ustawy o systemie oświaty , uregulowania spraw związanych z prawami i obowiązkami uczniów i słuchaczy, zasad rekrutacji uczniów i słuchaczy, skreślenia z listy uczniów, wewnątrzszkolnego systemu oceniania, zasad ubierania się uczniów.

Końcowo skarżący podnieśli ,że Rada Powiatu S. nie uzasadniła w sposób należyty uchwały o rozwiązaniu Zespołów i utworzeniu Centrum w szczególności nie wskazała, w jaki sposób utworzenie Centrum ma realizować reformę oświatową. Uzasadnienie jest lakoniczne i powtarza de facto uzasadnienie do projektu ustawy wprowadzającej przepis art. 62a ustawy o systemie oświaty , przewidujący instytucję centrów kształcenia. Brak jest w uzasadnieniu projektu zaskarżonej uchwały odniesienia do warunków, w których Centrum będzie działać, nie przeprowadzono analizy porównawczej funkcjonowania dotychczasowych Zespołów i powoływanego Centrum. To zaś uniemożliwia należytą kontrolę zakwestionowanej uchwały przez sąd.

W odpowiedzi na skargę organ uchwałodawczy wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do przedstawionych w skardze zarzutów wskazał, że Rada Powiatu S. uchwałą nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. w sprawie rozpatrzenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na uchwałę Rady Powiatu S. z dnia [...] w sprawie utworzenia zespołu pod nazwą Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S. oraz uchwałą nr[...] . w sprawie zmiany uchwały Nr[...] . w sprawie utworzenia zespołu pod nazwą Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S., działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uwzględniła w całości skargę Wojewody D. z dnia 25 czerwca 2013 r. dotyczącą postanowień Statutu Centrum [...]- Załącznika nr 2 do uchwały. W ramach autokontroli dokonano zmiany statutu:

- § 2 we fragmencie " w szczególności";

- § 6 ust. 2 we fragmencie " pracodawcą";

- § 10 ust. 2 dot. definicji samorządu uczniowskiego;

- § 12 ust. 2 dot. zasad tworzenia rady rodziców;

- § 19 dot. spraw nieuregulowanych w statucie.

W związku z tym zarzuty skarżących w powyższym zakresie, wobec ich całkowitego uwzględnienia i zmiany spornych kwestii, organ uchwałodawczy uznał zatem za bezprzedmiotowe. Z kolei zarzuty, które dotyczą kwestii niezmienionych w/w uchwałami, w ocenie Rady Powiatu S. są bezzasadne.

W szczególności za niezasadny uznał organ zarzut niewłaściwego określenia kompetencji dyrektora Centrum w § 6 ust. 1 i 3 statutu. Przepis art. 60 ust. 1 pkt 3 ustawy o systemie oświaty wskazuje bowiem na obowiązek określenia kompetencji organu, pozostawiając ustalenie ich zakresu organowi właściwemu do nadania/zmiany statutu. Gdyby wszystkie kompetencje organu były szczegółowo uregulowane i wynikały wprost z ustawy, zbędne stałoby się ich określenie w statucie danej szkoły. Ponadto, szereg kompetencji dyrektora Centrum regulują przepisy prawa powszechnie obowiązującego, których nieuwzględnienie w statucie nie powoduje, że dyrektor został ich pozbawiony. Regulacje zawarte w statucie stanowią bowiem uzupełnienie regulacji ustawowej, nie stoją zaś w sprzeczności z nią, jak błędnie wskazują skarżący. Powyższe uwagi zachowują swoją aktualność w odniesieniu do zarzutów skargi dotyczących określenia kompetencji rady pedagogicznej i jej składu.

Za nietrafiony uznał organ także zarzut skarżących dotyczący naruszenia prawa poprzez niepowołanie statutem organu, jakim jest rada szkoły. Zgodnie z treścią przepisu art. 50 ust. 1 ustawy o systemie oświaty w szkołach i placówkach mogą działać rady szkół i placówek. Jak wynika wprost z powołanej regulacji, utworzenie rady szkoły jest więc fakultatywne, a brak powołania takiego organu nie stanowi o wadliwości statutu.

Organ odwołując się do art. 62 ust. 4 ustawy o systemie oświaty stwierdził ,że ustanawiając hierarchię aktów prawnych w tym przepisie ustawodawca dopuścił możliwość ustanowienia statutu zespołu szkół, który nie reguluje wszystkich elementów wskazanych w art. 60 ust. 1 ustawy. Powyższe oznacza, że dopuszczalne jest uregulowanie wyłącznie elementów istotnych z punktu widzenia funkcjonowania samego zespołu i pozostawienie regulacji dotyczących funkcjonowania organów poszczególnych szkół i ich zakresu kompetencji, organizacji szkoły, zasad rekrutacji uczniów, praw i obowiązków uczniów, przypadków skutkujących skreśleniem ucznia z listy uczniów szkoły, według regulacji szczegółowych zawartych w statucie każdej ze szkół odrębnie.

Według organ uchwałodawczego uzasadnienie do uchwały w sposób wyraźny i dostateczny wyjaśniło przyczynę jej podjęcia. Fakt, że skarżący się z nim nie zgadzają lub uważają za niewystarczające nie może stanowić jedynej przesłanki uznania go za stojące w sprzeczności z prawem. Uzasadnienie do uchwały wprost wskazuje, że celem utworzenia Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S. było stworzenie dodatkowych możliwości rozwoju kształcenia zawodowego oraz rozbudowanie powiązań pomiędzy kształceniem zawodowym, prowadzonym na poziomie ponadgimnazjalnym, a kształceniem ustawicznym dedykowanym dla osób dorosłych. Co za tym idzie, taki typ placówki umożliwia lepsze wykorzystanie bazy technicznej, dydaktycznej i kadrowej oraz silniejsze powiązanie szkolnictwa zawodowego i ustawicznego z otoczeniem społeczno - gospodarczym.

Skarżący - odpowiadając na wezwanie Sądu - w pismach procesowych z dnia 23 września 2013 r., wskazali w jaki sposób doszło do naruszenia ich prawem chronionego interesu prawnego oraz uprawnienia . Według skarżących zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem przepisów art. 60 ust. 1 w związku z art. 62 ust. 3 oraz art. 58 ust. 6 i art. 59 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 6 ustawy o systemie oświaty , a także art. 23¹ Kodeksu pracy , czym doszło do naruszenia prawem chronionego interesu prawnego oraz uprawnienia ich przez pozbawienie :

- wynikającego z art. 60 ust. 1 u.s.o. prawa do określenia ich praw i obowiązków jako nauczycieli oraz zakresu kompetencji Rady Pedagogicznej , której członkami są w akcie jakim jest statut Centrum , poprzez brak określenia ich uprawnień , jak i doprecyzowania obowiązków.

- wynikającego z art. 60 ust. 3 u.s.o. oraz art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym prawa do poddania w tym zakresie Statut kontroli wojewody oraz kuratora oświaty pod kątem legalności przyjętych w statucie rozwiązań , w tym także tych dotyczących bezpośredniej strefy skarżących jako nauczycieli i członków organu szkoły.

Według skarżących przez naruszenie art. 23¹ Kodeksu pracy zostali oni pozbawieni przywilejów , które zależą od długości stażu pracy u danego pracodawcy. Uchwała " rodzi stan niepewności co do statusu skarżących oraz zasad , na jakich oni są zatrudnieni , czy faktycznie są pracownikami Centrum w ramach kontynuacji stosunku pracy , czy tez Centrum jest ich nowym pracodawcą . Ta niepewność godzi w ich interes jako pracowników". Biorąc bowiem pod uwagę brzmienie § 3 i § 5 zaskarżonej uchwały, nie jest możliwym przyjęcie kontynuacji stosunku pracy w trybie tego artykułu. Tym samym Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego nie stało się z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy. Powyższe godzi w uprawnienia skarżących. Natomiast – w ocenie skarżących - dokonana zmiana statutu nie usuwa naruszeń ich uprawnień i interesu prawnego.

Ta sama uchwała stała się również przedmiotem skargi wywiedzionej przez Wojewodę Dolnośląskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu ( sygn. akt IV SA/Wr 481/13 ) , w której podniesiono zarzut , że przepisy § 2 ust. 1, 6 ust. 2, 10 ust. 2, 12 ust. 2, 19 Statutu naruszają istotnie przepisy ustawy o systemie oświaty oraz art. art. 7 i 87 Konstytucji RP.

Uchwałą nr[...]. Rada Powiatu S. uwzględniła skargę organu nadzoru i wprowadziła do zaskarżonego statutu, a w szczególności do wymienionych jego postanowień, zmiany.

Pismem z dnia 25 września 2013 r. Wojewoda D cofnął skargę w sprawie o sygn. akt IV SA /Wr 481/13 przyjmując, że uznanie przez stronę przeciwną skargi za zasadną i zmiana kwestionowanych przez organ nadzoru przepisów uchwały z dnia 21 marca 2013 r. nie zmierza do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Postanowieniem z dnia 30 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 481/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowo-administracyjne wszczęte skargą organu nadzoru.

W tych okolicznościach postanowieniem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 568/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu umorzył postępowanie sądowo-administracyjne wszczęte skargą wniesiona przez skarżących M.W., R. H. i M.Z.. W ocenie Sądu na skutek uwzględnienia przez organ uchwałodawczy skargi Wojewody Dolnośląskiego w obrocie prawnym pozostaje akt prawny (zaskarżona uchwała) zgodna z prawem .Z tych względów bezprzedmiotowe stało się zdaniem Sądu rozważanie legalności utworzenia takiego zespołu, jakim jest centrum kształcenia zawodowego i ustawicznego. Tym bardziej ,że uchwałą z dnia 2 września 2013 r. nr 2/2013/2014 Rada Pedagogiczna Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S. wprowadziła zmiany do § 1 ust. 2 i § 6 ust. 4 Statutu, w szczególności poprzez określenie, że dyrektor Centrum może tworzyć stanowiska wicedyrektora ds. dydaktyczno-wychowawczych, ds. zawodowych, ds. szkolenia praktycznego – dla dokładnie wskazanych w uchwale szkół. Kolejną uchwałą, podjętą w dniu 13 września 2013 r. w sprawie zmian w Statucie Centrum Kształcenia (...) w S. Rada Pedagogiczna zmieniła jego § 10 i 12, odnoszące się do Samorządu Uczniów wskazanych szkół i Rad Rodziców tych szkół. Natomiast w dniu 13 listopada 2013 r. Rada Pedagogiczna podjęła uchwałę nr [...]w sprawie zmian w Statucie Centrum Kształcenia (...) oraz uchwalenia tekstu jednolitego statutu. Wskazano podstawy, na jakich działa Centrum, organowi prowadzącemu przyznano kompetencję do nadawania imion szkołom wchodzącym w skład Centrum Kształcenia oraz ustalono słowniczek pojęć użytych w statucie. Uchwały rad pedagogicznych szkół nie podlegają kontroli Sądu Administracyjnego , natomiast brak podstaw do uznania , w świetle materiałów sprawy , , aby Dolnośląski Kurator Oświaty kwestionował te uchwały. Tym bardziej , że piśmie z dnia 31 stycznia 2014 r. skarżący stwierdzili, że uchwały Rady Pedagogicznej Centrum Kształcenia uregulowały sprawy, których brakowało w zaskarżonej uchwale z dnia 21 marca 2013 r. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy , a to postanowienia Sądu z dnia 30 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 481/13 oraz noweli do zaskarżonej uchwały, które usunęły nieprawidłowości, jakie zarzucili skarżący , w ocenie tutejszego Sądu , postępowanie sądowe w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 568/13 stało się bezprzedmiotowe. Przy czym tezy o bezprzedmiotowości tego postępowania nie znosi - zdaniem tego Sądu- fakt, że pomiędzy datą podjęcia zaskarżonej uchwały, a datą uchwały Rady Pedagogicznej Centrum Kształcenia, którą ujednolicono tekst statutu upłynął określony czas. W tym okresie bowiem nie podejmowano rozstrzygnięć, które opierałyby się na tej uchwale wobec czego do ewentualnego ich zweryfikowania wymagane byłoby wcześniejsze zbadanie legalności zaskarżonej uchwały.

Od powyższego postanowienia Sądu z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 568/13 skarżący wywiedli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego , który postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 1220/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zakwestionowane postanowienie.

W motywach tegoż orzeczenia wskazał Sąd wskazał, że sprawa niniejsza jest inną sprawą sądowo-administracyjną niż sprawa o sygn. akt IV SA/Wr 481/13, co oznacza, że stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie i jego umorzenie, nie czyni automatycznie bezprzedmiotowym postępowania w niniejszej sprawie. Tym bardziej jest to oczywiste, gdy się zważy, że zarzuty Wojewody Dolnośląskiego, uwzględnione w całości uchwałą Rady Powiatu z 29 sierpnia 2013 r., nie były tożsame z zarzutami skarżących, ani że podjęta uchwała nie uwzględniała w całości zarzutów skarżących. Porównanie zarzutów skargi wniesionej w niniejszej sprawie pozwala zdaniem Sądu przyjąć, że miała ona charakter szerszy niż sprawa o sygn. akt IV SA/Wr 481/13. W szczególności:

1. Wojewoda zaskarżył § 6 ust. 2 statutu we fragmencie "pracodawcą" a w skardze skarżących zarzucono, że kompetencje Dyrektora są wyliczone jedynie przykładowo (§ 6 ust. 1 i 3 statutu), co stanowi naruszenie art. 60 ust. 1 pkt 3 u.s.o., ale także "zbyt szeroko" (§ 6 ust. 4 statutu). Ponadto kwestionują § 6 ust. 1 pkt 5 statutu, to znaczy prawo Dyrektora do wstrzymania wykonania uchwał Rady Rodziców,

2. Wojewoda nie zaskarżył § 7 statutu, a skarżący zarzucają, że statutowe zadania Rady Pedagogicznej określone zostały w sposób węższy (§ 7 ust. 1),

3. Wojewoda nie zaskarżył § 8 statutu, a skarżący zarzucają że kompetencje Rady wskazane są jedynie przykładowo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy , że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a sprawowana przez ten sąd kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 145 p.p.s.a. i art.77 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm. ) nie wprowadzają - poza kryterium zgodności z prawem - innych kryteriów do oceny kontrolowanej przez sąd administracyjny uchwały rady powiatu.

Wniesienie skargi na akt prawa miejscowego zobowiązuje sąd administracyjny do zbadania w pierwszej kolejności jej wymogów formalnych dotyczących terminu, trybu i sposobu jej wniesienia oraz zbadania, czy skarżący mają legitymację do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny Postępowanie sądowo-administracyjne oparte jest bowiem na zasadzie skargowości. Z kolei w myśl art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Niewątpliwie, określona powyżej przez ustawodawcę legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu powiatu jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 p.p.s.a.. Zaostrzono tu bowiem w stosunku do podstawowej regulacji sądowo-administracyjnej, rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1421/08, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

. Przywołany przepis art.87 ust.1 ustawy samorządowej samodzielnie określa zakres legitymacji procesowej w sprawach ze skarg na uchwały organu powiatu i posiada charakter przepisu szczególnego. Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przesłankami koniecznymi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu powiatu są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez stronę skarżącą, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W jednym przepisie połączono kryteria dwóch odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego na działalnością uchwałodawczą organów powiatów. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis) . Podstawą zaskarżenia w tym trybie jest nie tylko niezgodność uchwały z prawem , ale i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danego powiatu lub jest z tym powiatem związany prawnie w inny sposób.

Pozostaje poza sporem w badanej sprawie ,że jeden z koniecznych warunków formalnych wniesienia skargi został w niniejszej sprawie skutecznie spełniony , bowiem przed złożeniem przedmiotowej skargi skarżący wezwali Radę Powiatu do usunięcia wskazanego przez nich naruszenia prawa przez zakwestionowaną przez nich uchwałę. Następnie wnieśli skargę do tutejszego sądu za pośrednictwem organu przed upływem 60 dni od doręczenia tego wezwania.

Natomiast ustawa samorządowa – o czym była już mowa wyżej - wprowadza wymóg naruszenia interesu lub uprawnienia przez uchwałę rady powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, co niewątpliwie stanowi zawężenie – o czym była już mowa wyżej - legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 ustawy procesowej regulującej postępowanie przed sądami administracyjnymi.

W związku z tym w analizowanej sprawie Sąd w pierwszej kolejności jest zobligowany do zbadania legitymacji procesowej skarżących , co oznacza nie tylko ocenę istnienia interesu prawnego po ich stronie , ale również rozważenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza ich prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Wnosząc skargę do sądu administracyjnego, w trybie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym, na przedmiotową uchwałę strona skarżąca winna wykazać, że istnieje prawnomaterialny związek pomiędzy jej prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek polegający na tym, że uchwała ta narusza jej własny interes prawny lub uprawnienie " z zakresu administracji publicznej", czyli wypływa z ochrony dobra publicznego, związanego z obowiązkiem realizacji zadań publicznych, umocowanych w przepisach prawa administracyjnego i służących zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnej.

W tym miejscu zauważyć należy, że pojęcie "interesu prawnego" nie jest normatywnie dookreślone. W doktrynie i orzecznictwie przeważa pogląd, że o tym, czy strona ma interes prawny (uprawnienie) , a nie tylko faktyczny, decyduje ostatecznie to, czy jej żądanie znajduje oparcie w przepisach prawa publicznego, w szczególności prawa administracyjnego. Interes prawny, rozumiany jako uprawnienia i obowiązki prawne, musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną strony skarżącej. Przy czym interes ten musi być bezpośredni, konkretny , realny i rozumiany jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Należy podkreślić, że od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny polegający na tym, że podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia normy prawa, dotyczącej jego sytuacji prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 282/07, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . Chodzi zatem o przepis prawa administracyjnego, który daje osobie zainteresowanej możność określonego zachowania się, a zatem stwarza na rzecz tej osoby podmiotowe prawo publiczne. Oznacza to, że interesu prawnego (uprawnienia) z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać np. z interesem cywilnym czy pracowniczym , aczkolwiek może on wywołać skutki w obu tych sferach .

Z kolei z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wówczas , gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Przy czym związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną strony skarżącej, a zaskarżoną uchwałą musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości oraz powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków. Nie jest zatem wystarczające wykazanie samej potencjalnej możliwości naruszenia interesu prawnego w przyszłości. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1885/07, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl)

Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że na podmiotach skarżących uchwałę ciążył obowiązek wykazania:

po pierwsze - naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia - czyli pozbawienia lub odebrania jakiegoś prawa (uprawnienia) lub uniemożliwienie ich realizacji, wynikających z przepisów prawa, bądź też nałożenia nowego obowiązku lub zmiany dotychczas ciążącego obowiązku;

po drugie - istnienie naruszenia interesu prawnego już w dacie wnoszenia skargi (innymi słowy, że naruszenie zostało już dokonane zaskarżoną uchwałą).

Mając na uwadze przedstawiony wyżej sposób rozumienia interesu prawnego, który w postępowaniu sądowo-administracyjnym ze skargi na podstawie art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym winien mieć swoje źródło w przepisach prawa administracyjnego materialnego , skarżący - w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich uprawnienia wynikające z konkretnego przepisu prawa administracyjnego . Według skarżących zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem przepisów art. 60 ust. 1 w związku z art. 62 ust. 3 oraz art. 58 ust. 6 i art. 59 ust. 1 w związku z art. 59 ust. 6 ustawy o systemie oświaty , a także art. 23¹ Kodeksu pracy , czym doszło do naruszenia prawem chronionego interesu prawnego oraz uprawnienia ich przez pozbawienie :

- wynikającego z art. 60 ust. 1 u.s.o. prawa do określenia ich praw i obowiązków jako nauczycieli oraz zakresu kompetencji Rady Pedagogicznej , której członkami są w akcie jakim jest statut Centrum , poprzez brak określenia ich uprawnień , jak i doprecyzowania obowiązków

- wynikającego z art. 60 ust. 3 u.s.o. oraz art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym prawa do poddania w tym zakresie Statut kontroli wojewody oraz kuratora oświaty pod kątem legalności przyjętych w statucie rozwiązań , w tym także tych dotyczących bezpośredniej strefy skarżących jako nauczycieli i członków organu szkoły.

Skarżący powołując się na posiadanie legitymacji procesowej do złożenia skargi , upatrują naruszenie ich interesu prawnego w braku określenia przez Statut Centrum kompetencji jego organów oraz doprecyzowania ich praw i obowiązków jako pracowników. Odnosząc się do tego twierdzenia skarżących wskazać należy ,że ustawa z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty ( Dz.U. z 2004r., nr .256 poz.2572 z późn.zm. ) wskazuje organy szkoły lub placówki i określa ich zadania art. 39, 40, 41 ust.1 ) . Natomiast ustawa Karta nauczyciela w rozdziale 2 zatytułowanym "Obowiązki nauczycieli " stanowi o tym do czego obowiązany jest nauczyciel ( art.6). A zatem z przepisów rangi ustawowej wynikają wprost regulacje, których przepis rangi podustawowej, jakim jest przepis prawa miejscowego , a taki stanowi zaskarżona uchwała, nie musi powtarzać. W związku z tym pominięcia legislacyjnego w tym zakresie nie można rozpatrywać w kategorii stanu niepewności co do zakresu zadań organów szkoły czy obowiązków i uprawnień nauczycieli . Z powyższego wynika, że skarżący twierdząc, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny wskazują na zagrożenie naruszenia ich interesu ( uprawnienia) w przyszłości. W związku z tym podkreślić należy, że mające powstać w przyszłości ewentualne negatywne skutki, o których mowa w skardze, nie mogą być wiązane z podjętą uchwałą z uwagi na jej treść i skutki jakie wywołuje – o czym była mowa wcześniej.. Takim twierdzeniem skarżący nie dowiedli, że uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na ich sferę prawno-materialną , czyli np. pozbawia ich pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Trzeba wyraźnie wskazać ,że zarówno zadania organów szkoły, jak i nauczycieli powinny być odczytywane na podstawie kompleksowej regulacji , a mianowicie prawa oświatowego , Karty nauczyciela i aktu prawa miejscowego .Natomiast to na nich spoczywa obowiązek udowodnienia ,że istnieje związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a ich indywidualną sytuacją prawną. To na podmiocie skarżącym ciąży obowiązek wykazania konkretnej normy prawa materialnego, która naruszałaby interes prawny strony, gdyż Sąd nie jest uprawniony do poszukiwania takiej normy. Temu obowiązkowi skarżący nie sprostali .

Natomiast faktu naruszenia ich interesu prawnego nie można również wyprowadzić z braku możliwości poddania kontroli organu nadzoru , jakim jest wojewoda , korekty statutu dokonanej przez Radę Pedagogiczną. Przepis art.42 prawa oświatowego wprost przewiduje nie tylko kompetencje Rady Pedagogicznej do zmian statutu ,ale daje również temu organowi szkoły dalej idące uprawnienia , a mianowicie przygotowanie projektu tegoż statutu. Z kolei przepis art. 60 ust. 3 prawa oświatowego daje kuratorowi uprawnienie do uchylenia statutu szkoły lub placówki publicznej , albo niektórych jego postanowień . Nieuprawnione jest zatem twierdzenie ,że korzystanie z ustawowych kompetencji przez organ szkoły i kuratora oświaty jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżących czyli pozbawia ich pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację.

Nie można również wywodzić naruszenia interesu prawnego z naruszenia przez zaskarżoną uchwałę art. 23¹ Kodeksu pracy poprzez naruszenie uprawnień i korzyści pracowniczych , związanych ze stażem pracy , okresem wypowiedzenia , wysokością odszkodowania, wynikającego z art. 58 k.p. Wskazać bowiem należy ,że interes prawny skarżących wywodzony ze stosunku pracy , poprzez wskazanie na naruszenie lub niezaspokojenie ich roszczeń pracowniczych , znajduje ochronę w postępowaniu przed sądem pracy, nie dotyczy więc sprawy "z zakresu administracji publicznej". W każdym bądź razie interesu prawnego z zakresu administracji publicznej nie należy jednak utożsamiać z interesem z prawa pracy .

W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący nie dowiedli związku między sferą ich indywidualnych praw i obowiązków, wynikających z norm prawa administracyjnego , a zaskarżonym aktem. Tym samym ich interes prawny nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 87 ustawy o samorządzie powiatowym, natomiast inny interes (uprawnienie) skarżących nie może być podstawą skargi na przedmiotową uchwałę Rady Powiatu.

Konkludując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżących (brak bezpośrednich negatywnych skutków związanych z zaskarżonym aktem). W ocenie Sądu, w świetle przytoczonej przez skarżących argumentacji nie można uznać, że poprzez zakwestionowaną uchwałę doszło do naruszenia normy prawa materialnego, dotyczącej ich sytuacji prawnej, a zatem argumentacja ta nie dotyczy naruszenia interesu prawnego w rozumieniu art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, a przywołane w skargach okoliczności wskazują w istocie na interes faktyczny. Natomiast - jak była już o tym mowa na wstępie rozważań - dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały jest możliwe dopiero po ustaleniu, że skarżącym przysługuje legitymacja do jej zaskarżenia. Skoro brak jest takiej legitymacji czynnej do wniesienia skargi, nie jest możliwe rozpoznawanie zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Ewentualna zaś sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji procesowej do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 327/07, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów mając na uwadze brak po stronie skarżących legitymacji skargowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był oddalić skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.