Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1103/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: Art. 17 w zw. z art. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 234 poz 1570
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Grażyna Danielec WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Na podstawie art. 17 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U.

z 2008 r. Nr 234, poz. 1570 ze zm., zwanej dalej ustawą o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. Nr 182, poz. 1086, zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych) na J. H. ciążył obowiązek zaszczepienia dziecka tj. córki H. H. – W. przeciwko odrze + śwince + różyczce. Obowiązek ten nie został wykonany mimo upomnienia z dnia [...] 2012r.

Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2012r., znak [...], wszczął wobec zobowiązanej postępowanie egzekucyjne. Celem wykonania przedmiotowego obowiązku, postanowieniem z dnia [...] 2012 r. nr [...],organ nałożył na nią grzywnę w wysokości 200 zł wraz z kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 20 zł.

Od powyższego postanowienia J. H wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, podnosząc w jego treści, że wymieniony w tytule wykonawczym obowiązek szczepień nie jest wymagalny. Z tego powodu tytuł wykonawczy został wystawiony z naruszeniem art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i jako taki jest wadliwy. Wobec tego, że kwestionowane postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało wydane w ramach postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego, wobec którego złożyła zarzuty, wniosła niniejsze zażalenie.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2012 r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał,

że obowiązek szczepień ochronnych określony został ustawowo. Zarówno obowiązujące w tym względzie przepisy prawa jak i brak medycznych przeciwwskazań u dziecka skarżącej, odnotowanych przez lekarza specjalistę w jego karcie uodpornienia, potwierdzają zasadność prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanej wskazanej jak wyżej. Wskazany obowiązek szczepień wynika z przepisu art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Zgodnie z art. 17 ust. 1ww. ustawy: "Osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi"". Zgodnie

z art. 5 ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie

do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych. Jak wynika z powyższego szczepienia ochronne przeciw chorobom zakaźnym są obowiązkowe, a obowiązek ich wykonania

w przypadku dziecka spoczywa na rodzicu albo faktycznym lub prawnym opiekunie dziecka. W niniejszym przypadku na rodzicu dziecka. Powołana ustawa

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w tym samym przepisie art. 17 ust. 11 stanowi, że: "Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej (...)."

Organ odwoławczy wskazał, że ustawowo określone zostały zarówno obowiązek poddawania się przez osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych, a także fakt, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu,

w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej. Tym samym podnoszone przez zobowiązaną zarzuty w przedmiocie wskazania,

że określony w Programie Szczepień Ochronnych na rok 2012 (a nie jak podaje zobowiązana na rok 2011) okres pomiędzy 13 a 14 miesiącem życia,

w którym należy podać pierwszą dawkę szczepionki przeciwko wymienionym chorobom, nie można uznać za obowiązek określony ustawowo z tego powodu,

że Program Szczepień Ochronnych na rok 2012 ma formę komunikatu, który nie jest przepisem prawa powszechnie obowiązującego, organ odwoławczy uznał

za chybione.

W ocenie organu ustawa o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w art. 17 ust. 11 wskazuje bowiem wprost zarówno obowiązek poddawania się przez osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie obowiązkowym szczepieniom ochronnym

w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych jak i to, że Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok,

ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej.

Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy: "W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność

za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1osoby przebywające

na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych

w ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych, ponosi osoba, która sprawuje prawną lub faktyczną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną."

Program Szczepień Ochronnych w części I A określa szczepienia obowiązkowe dzieci i młodzieży według wieku. Nadto zawiera wskazania odnośnie ilości dawek oraz okresów, w jakich kolejne dawki mają zostać podane, tj. terminy wykonania kolejnych szczepień. Wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych

oraz zasady przeprowadzania i dokumentacji szczepień zawarte są

w rozporządzeniu w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych.

Organ zaznaczył, że skarżąca nie podnosi, by u jej dziecka istniały trwałe

lub częściowe przeciwwskazania do szczepień. W związku z powyższym obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z dnia [...] 2012 r. jest zdaniem organu wymagalny.

Organ odwoławczy wskazał także, że prowadzone postępowanie egzekucyjne jest następstwem niewykonania przez skarżącą obowiązku szczepienia jej dziecka, czego skarżąca nie kwestionuje.

Dolegliwość grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżącą, wobec niewykonania przez nią dobrowolnie obowiązku wynikającego z przepisu art. 17 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi oraz rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, ma za zadanie skłonić skarżącą do wykonania ciążącego na niej obowiązku. Świadczą o tym zapisy zawarte w art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którymi w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego przez organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego.

Wobec powyższego organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła J. H., żądając jego uchylenia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że obowiązek zaszczepienia dziecka przeciwko odrze + śwince + różyczce w okresie pomiędzy 13 i 14 miesiącem życia nie wynika z przepisu prawa w rozumieniu przepisu art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ale jedynie z komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego, który jest normą o charakterze technicznym, zatem jego wykonanie nie podlega egzekucji administracyjnej. Taki charakter ma jedynie obowiązek wynikający z ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi

oraz z rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych,

jako że tylko te akty prawne zawierają przepisy prawa w rozumieniu art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednak w dniu wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązek ten był i nadal jest niewymagalny, bowiem przepisy określają przedział pomiędzy 13 miesiącem a 19 rokiem życia jako termin wykonania szczepienia (§ 3 pkt 6, 7, 20 ww. rozporządzenia).

W uzupełnieniu skargi skarżąca podniosła naruszenie przez organ administracji przepisu art. 28 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania

z pominięciem ojca dziecka, który z racji posiadania pełni władzy rodzicielskiej winien być uznany za stronę.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz argumenty w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę

do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie,

lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż dokonana przez Sąd zgodnie z powyższymi zasadami kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzi do uznania, że nie narusza ono prawa.

Zgodnie z treścią, obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity, Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku dokonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Z przepisu tego wynika, że grzywna w celu przymuszenia stanowi tzw. przymuszający środek egzekucyjny. Jest ona środkiem, który z uwagi na dolegliwość finansową skłonić ma zobowiązanego do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tryb nałożenia grzywny, treść postanowienia o nałożeniu grzywny, oraz rodzaj przysługujących zobowiązanemu środków prawnych reguluje przepis

art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym:

"§ 1. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu:

1) odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32;

2) postanowienie o nałożeniu grzywny.

§ 2. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:

1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie

z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;

2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym

w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego

lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.

§ 3. Zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia

w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny."

Zgodnie z art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ prowadzący egzekucję bada wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2008 r. Nr 234, poz. 1570 ze zm., zwanej dalej ustawą o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi), stanowi: "Osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do: poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym w ramach Narodowego Programu Szczepień Ochronnych". Tak też stanowi art. 17 ust. 1 tej ustawy : "Osoby, określone na podstawie ust. 10 pkt 2, są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanym dalej «obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi»".

Zgodnie z art. 5 ust.2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi, w przypadku osoby nie posiadającej pełnej zdolności

do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków,

o których mowa w ust. 1 ponosi osoba, która sprawuje prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną. Wykonanie obowiązku szczepień zabezpieczone jest przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń (tekst jednolity, Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275 ze zm.). Według art. 36 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi: "Wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi szczepienia (...), może być zastosowany środek przymusu bezpośredniego polegający na przytrzymywaniu, unieruchomieniu lub przymusowym podaniu leku". Według art. 17 ust. 9 ww. ustawy "Obowiązkiem lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną jest powiadomienie osoby obowiązanej do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym lub osoby sprawującej prawną pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta(tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 159 ze zm.), o obowiązku poddania się tym szczepieniom, a także poinformowanie o szczepieniach ochronnych".

Przepisy Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi przewidujące w art. 5 ust. 1 pkt. 2 i art. 17 ust. 1 obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym nie dają podstaw do wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Obowiązek ten wynika bowiem wprost z tych przepisów,

czyli z mocy prawa. Zgodnie art. 5 pkt 4 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity, Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) "Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania

i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2, należy: wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych

w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych". Ustawa o zapobieganiu

oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nakładając z mocy prawa obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie wprowadza

w tym zakresie podstaw do wydawania przez Państwową Inspekcję Sanitarną decyzji.

Przedmiotem skargi jest postanowienie WIS utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego o nałożeniu grzywny, które - jak wynika z przedstawionych sądowi akt administracyjnych - doręczone zostały skarżącej wraz z tytułami wykonawczymi, a poprzedzone zostały upomnieniami – wydanymi na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W świetle przestawionej wyżej regulacji dotyczącej obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym, oraz powołanych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należało uznać, że organ egzekucyjny miał podstawę do wszczęcia egzekucji administracyjnej, a to wobec niewykonania przez skarżącą obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa.

Nie można wobec powyższego zgodzić się z argumentacją zawartą

w skardze, że obowiązek zaszczepienia dziecka nie wynika z przepisu w rozumieniu art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organy inspekcji sanitarnej są bowiem organami rządowej administracji zespolonej, odpowiednio

w województwie i w powiecie, a obowiązek wbrew twierdzeniom skarżącej wynika wprost z przepisów prawa rangi ustawowej.

Podkreślić należy, że nałożenie obowiązku szczepień na osoby zdrowe służyć ma zapobieganiu powstawania sytuacji, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy

o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Skoro organ prowadzący egzekucję bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), to stwierdzić należy, że organy prawidłowo uznały za dopuszczalne prowadzenie egzekucji obowiązku wynikającego z przepisu prawa – przepisów art. 5 ust. 1 i 3, oraz art. 17 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Nałożenie na skarżącą grzywny w celu przymuszenia jest konsekwencją istnienia tytułu wykonawczego, doręczonego skarżącej wraz z postanowieniem

o nałożeniu grzywny, w którym to tytule obowiązkiem poddania dziecka szczepieniom została obarczona skarżąca. Treść postanowień jest więc zgodna

z treścią tytułu wykonawczego – skoro tytuł wykonawczy wystawiony został

w stosunku do skarżącej, to grzywna w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tym tytule winna zostać nałożona na skarżącą. Także upomnienie kierowane było do skarżącej. Pominięcie więc w zaskarżonym postanowieniu,

oraz w postępowaniu egzekucyjnym ojca dzieci nie stanowi, w ocenie Sądu

o naruszeniu któregokolwiek z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem odpowiada wymogom przewidzianym

w przepisie art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: zawiera wezwanie do wykonania obowiązku zaszczepienia dziecka w określonym terminie

z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w tym terminie będą nakładane dalsze grzywny do wysokości 50 000, - zł, wezwanie do wpłacenia nałożonej grzywny w określonym terminie, oraz pouczenie, że w przypadku nie uiszczenia grzywny wraz opłatą w wyznaczonym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych bez uprzedniego upomnienia.

Grzywna nałożona postanowieniem mieści się w dolnych granicach zagrożenia określonych przepisem art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pozostałe zarzuty skargi nie mogły odnieść skutków, ponieważ sąd administracyjny rozpoznając skargę na postanowienie o nałożeniu grzywny nie bada, czy zachodzą okoliczności mogące stanowić podstawy zarzutów

z art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie rozstrzyga bowiem o prawidłowości tytułu wykonawczego. Bada jedynie, czy wszczęcie egzekucji nastąpiło zgodnie z prawem i czy postanowienie o nałożeniu grzywny

w celu przymuszenia odpowiada regulacji wskazanych wyżej przepisów ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zasadnie więc Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał zażalenie skarżącej na postanowienie o nałożeniu grzywien w celu przymuszenia za nieuzasadnione i utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Argumentacja skarżącej, że obowiązek szczepień jej dziecka był i nadal jest niewymagalny, jest całkowicie pozbawiony racji nie tylko prawnych

ale i merytorycznych. Gdyby organy inspekcji sanitarnej w egzekwowaniu ciążącego na skarżącej, jako matce dziecka, obowiązku poddania go szczepieniom, miałyby czekać aż do ukończenia przez nie 19 roku życia, to cel zapobieżenia powstania sytuacji wskazanych w art. 33 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń

i chorób zakaźnych u ludzi nie byłby osiągnięty, a jak wynika z doświadczenia życiowego i ogólnej wiedzy, ilość dawek oraz okresy, w jakich kolejne dawki szczepień mają być podawane dzieciom, ma swoje uwarunkowania medyczne (immunologiczne).

Przy wykładni przepisów ustawy i aktów niższej rangi, w tym wskazanego

§ 3 pkt 6, 7 i 10 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych,

nie można więc poprzestawać li tylko na wykładni językowej, lecz należy sięgnąć

do wszystkich metod wykładni, w tym w szczególności do systemowej

i celowościowej, gdyż poprzestanie na wykładni językowej prowadzi niejednokrotnie do błędnych rezultatów.

W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.