Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1155/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 1  i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: Art. 3  par. 1, art. 11, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: Art. 1, art. 2, art. 7d, art. 20, art. 24
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: Par. 9, par. 45
journal: Dz.U. 2019 poz 393
law: Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - t.j.
article: Art. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: Art. 21, art. 24
journal: Dz.U. 1982 nr 19 poz 147
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece.
article: Art. 46
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 1 września 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 września 2020 r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej k.p.a.) oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. - Dz. U. z 2020 r., poz. 276 z późn. zm., dalej: p.g.k.) po rozpoznaniu odwołania M. C. (dalej: skarżąca) - od decyzji Starosty z dnia [...] 2020 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r., znak: [...], Starosta orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu Ł, polegającej na połączeniu działek nr [...] i nr [...] położonych w Ł gm. B i utworzenia z nich jednej działki ewidencyjnej o numerze [...].

Od powyższej decyzji Starosty, w ustawowym terminie, odwołanie złożyła skarżąca.

Rozpatrując odwołanie oraz całość zgromadzonego materiału dowodowego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że skarżąca pismem z dnia 15 stycznia 2020 r., zwróciła się do Starostwa Powiatowego z wnioskiem o podanie i wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji lub postanowienia dokonania podziału działki [...] na działki [...] i [...] (...). Jednocześnie pismem z dnia 24 stycznia 2020 r. skierowanym do Głównego Geodety Kraju, przekazanym do rozpatrzenia Staroście, zwróciła się o wznowienie postępowania geodezyjnego o scalenie działek [...] i [...] w operacie ewidencyjnym w obrębie wsi Ł gm. B. Pismem z dnia 17 lutego 2020 r., precyzującym swoje żądanie do Głównego Geodety Kraju, wniosła o wydanie w tym zakresie ostatecznej decyzji, która będzie podstawą do wpisu skarżącej jako właściciela w Księgach Wieczystych.

Starosta wezwał skarżącą do jednoznacznego określenia swoich żądań. Skarżąca w piśmie z dnia 17 lutego 2020 r., wyjaśniła iż wnosi o przywrócenie wydzielonych działek nr [...] i [...], pod ten sam jeden numer.

Organ wskazał, że przepisami prawa materialnego regulującymi kwestie prowadzenia przez starostę operatu ewidencji gruntów i budynków są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. - Dz. U. z 2019 r. poz. 393 z późn. zm., dalej: rozporządzenie).

Zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.k., ewidencja gruntów i budynków stanowi system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Z przepisu § 44 pkt 2 rozporządzenia, wynika że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji, należy między innymi utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. W myśl § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Powyższe przepisy wskazują, że rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać stan aktualny wynikający z dokumentów, które mogą stanowić podstawę wpisu.

Organ przywołał treść art. 24 ustawy i wskazał, że w przypadku żądania zmian przedmiotowych, czyli także wnioskowanej zmiany objętej niniejszym postępowaniem (to jest połączenia działek), takim dokumentem będzie operat techniczny przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (§ 36), spełniający wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych oraz zawierający wykaz zmian danych ewidencyjnych (§ 85 ust. 2 rozporządzenia).

Prowadzenie w przedmiotowej sprawie przez organ l instancji postępowania, nałożyło na ten organ obowiązek prawidłowego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 oraz obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy.

Analizując zgromadzony materiał dowodowy, organ odwoławczy ustalił, że aktualnie w rejestrze gruntów obrębu Ł jednostka ewidencyjna B, w jednostce rejestrowej [...] figuruje działka ewidencyjna nr [...], a jednostce rejestrowej [...] - działka ewidencyjna nr [...]. W obydwu jednostkach rejestrowych jako właściciel jest wymieniona skarżąca.

Stan ewidencyjny w zakresie podmiotowym dla działki nr [...] został zarejestrowany na podstawie:

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 lutego 1987 r. sygn. akt [...], stwierdzającego że spadek po J. T. (...) nabyła w całości córka M. C. oraz

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 2 marca 1987 r. sygn. akt [...], stwierdzającego że spadek po S. T. (...) nabył wprost w całości brat J. T. wraz z wchodzącym w skład spadku gospodarstwem rolnym położonym w Ł.

W celu ujawnienia właściciela działki nr [...], oprócz wymienionych wyżej dokumentów, wykorzystano ponadto:

- postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt [...] o zasiedzeniu, w którym stwierdzono, że wnioskodawczyni M. C. c. J. i H. oraz uczestnik S. C. s. J. i M., nabyli poprzez zasiedzenie z dniem 11 marca 2007 r., na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej, udział 44/88 części w prawie własności działki [...] o powierzchni 0,11 ha położonej w Ł powstałej z parceli budowlanej [...], parceli budowlanej [...], parceli gruntowej [...], objętych KW nr [...] prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego - w miejsce E. T. s. S. i W. K. s. J. oraz postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 31 października 2016 r. sygn. akt [...], stwierdzającego, że spadek po S. C. (...) nabyła wprost w całości skarżąca M. C.

W wyniku wglądu do ksiąg wieczystych nr [...] i nr [...], w systemie teleinformatycznym Elektroniczne Księgi Wieczyste, udostępnionym na portalu internetowym Ministerstwa Sprawiedliwości, organ odwoławczy stwierdził, że figurują w nich działki o nieobowiązujących już od wielu lat oznaczeniach (dawnych parcel gruntowych i budowlanych), opartych o dawne mapy katastralne w skali 1:2880. Również ujawnione w dziale II tych ksiąg informacje o właścicielach nieruchomości, są niezaktualizowane, bo jako właściciele wykazane są osoby nieżyjące, mimo wydanych sądowych postanowień spadkowych i postanowienia o zasiedzeniu nieruchomości.

Organ wskazał, że obowiązek ujawnienia własności w księgach wieczystych leży po stronie właściciela nieruchomości, o czym stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2204, dalej: k.w.h.),.

Ujawnienie w księgach wieczystych praw własności do działki nr [...] i działki nr [...] nie należy do organów Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Wręcz przeciwnie, to organ ewidencyjny, na podstawie danych zawartych w księgach wieczystych, dokonuje w ewidencji gruntów i budynków wpisów w zakresie prawa własności. Przepis § 49 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, stanowiący o zawiadamianiu przez starostę wydziału ksiąg wieczystych właściwego miejscowo sądu rejonowego o zmianach odnosi się wyłącznie do danych objętych działem l ksiąg wieczystych, obejmującym informacje o oznaczeniu nieruchomości.

Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy (w tym wykazu synchronizacyjnego z 2012 r.), wynika że działce nr [...] odpowiada parcela gruntowa [...], która objęta jest księgą wieczystą nr [...], w dziale II której jako właściciele ujawnieni są J. T. s. S. i M. (1/4), J. T. s. S. (2/4) i S. T. s. S. (1/4). Natomiast działce nr [...] odpowiadają parcela gruntowa [...] i parcele budowlane [...] i [...] objęte księgą wieczystą nr [....], w której jako właściciele ujawnieni są J. T. s. S. i M. (22/88), S. T. s. S. (22/88), E. T. s. S. (2/88) i W. K. (42/88).

Skarżąca domaga się aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Ł, polegającej na połączeniu działek nr [...] i [...] w jedną działkę o nr [...]. Na poparcie swojego żądania nie przedstawiła ani nie wskazała żadnej dokumentacji przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, która mogłaby stanowić podstawę wnioskowanej zmiany. Tymczasem zmian w zakresie przedmiotowym, obejmującym dane ewidencyjne, organ może dokonać wyłącznie na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, spełniającej wymagania rozporządzenia w zakresie formatu danych i standardów technicznych tych danych, oraz zawierać wykaz zmian danych ewidencyjnych, o którym mowa w § 46 ust. 3.

Organ wskazał, że zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne jeżeli m.in. są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych, zbiorach dokumentów, aktach notarialnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych decyzjach administracyjnych, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990, z późn. zm., dalej: u.g.n.).

Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na wykazany w księgach wieczystych nieaktualny zarówno w zakresie przedmiotowym, jak i podmiotowym (własnościowym) stan przedmiotowych działek oraz brak odpowiedniej dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, niemożliwe jest zrealizowanie żądania skarżącej połączenia działek nr [...] i nr [...].

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej w piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r., iż nie można nikogo pozbawiać prawa własności, organ odwoławczy stwierdził, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków dla przedmiotowych działek dotyczące prawa własności, dokonane na podstawie dokumentów wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, to jest postanowień sądowych o nabyciu praw do spadku i stwierdzeniu nabycia praw do nieruchomości przez zasiedzenie - czyli wpisy prawa własności w ewidencji gruntów i budynków dla działek nr [...] i [...] na rzecz skarżącej - są prawidłowe. Natomiast w związku ze stwierdzeniem skarżącej, że poświadczenie hipoteczne jest błędne, organ odwoławczy jeszcze raz podkreślił, iż ujawnienie prawa własności w księgach wieczystych jest obowiązkiem właściciela nieruchomości. Organy ewidencyjne nie mają kompetencji, aby w swoim postępowaniu dokonywać oceny zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga M. C. Zaskarżonej decyzji zarzuciła brak kompleksowego rozpoznania sprawy, która faktycznie została załatwiona w oparciu o układy. Podniosła, że księgi wieczyste dotyczące działek zostały założone na osobę nieżyjącą: W. K., która już wówczas nie żył, jako dowód przedłożyła akt zgonu. Skarżąca zarzuciła, że pomimo wielokrotnych skarg składanych do Głównego Geodety, sprawa dotychczas nie została prawidłowo rozpatrzona, uważa ona, że nie ma dokumentacji geodezyjnej - podziałowej dotyczącej tych nieruchomości, dlatego podział ten jest nieprawny.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako nieprawidłowej, dotkniętej licznymi błędami.

W odpowiedzi organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.

Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne reguluje m.in. sprawy ewidencji gruntów i budynków (art. 1 pkt 4 ustawy). Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy, ewidencja gruntów i budynków stanowi system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami.

Do zadań starosty należy m.in. prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym prowadzenie dla obszaru powiatu ewidencji gruntów i budynków (art. 7d pkt 1 p.g.k.).

Zgodnie z art. 20 p.g.k.:

1. Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące:

1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty;

2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych;

3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej.

2. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także:

1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku:

a) nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości,

b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania;

2) miejsce pobytu stałego lub adres siedziby podmiotów, o których mowa w pkt 1.

Informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:

1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:

a) przepisów prawa,

b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,

c) materiałów zasobu,

d) wykrycia błędnych informacji;

2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 24 ust. 2a p.g.k.).

Zgodnie z art. 24 ust. 2b p.g.k. aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje:

1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a) przepisów prawa,

b) wpisów w księgach wieczystych,

c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d) ostatecznych decyzji administracyjnych,

e) aktów notarialnych,

ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f) zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g) wpisów w innych rejestrach publicznych,

h) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, z uwzględnieniem art. 20 ust. 2b;

2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.

Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa:

1) sposób zakładania ewidencji gruntów i budynków, zwanej dalej "ewidencją";

2) sposób prowadzenia ewidencji oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych;

3) szczegółowy zakres informacji objętych ewidencją oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości;

4) sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych ewidencją;

5) rodzaje budynków i lokali, których nie wykazuje się w ewidencji.

W § 45 rozporządzenia przyjęto, że:

1. aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:

1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi;

2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych;

3) wyeliminowania danych błędnych.

2. przy aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 35 i § 36 stosuje się odpowiednio;

3. przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37-39 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia, sąsiadujące ze sobą działki ewidencyjne, będące przedmiotem tych samych praw oraz władania tych samych osób lub jednostek organizacyjnych, wykazuje się w ewidencji jako odrębne działki ewidencyjne jeżeli m.in. są wyszczególnione w istniejących dokumentach określających stan prawny nieruchomości, a w szczególności w księgach wieczystych, zbiorach dokumentów, aktach notarialnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych i ostatecznych decyzjach administracyjnych, a jednocześnie są działkami gruntu lub działkami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Definicja legalna nieruchomości z art. 4 pkt 1 u.g.n., pokrywa się z definicją nieruchomości w rozumieniu art. 46 ustawy z dnia 24 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 z późn. zm., dalej k.c.). Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, dla każdej nieruchomości prowadzi się odrębną księgę wieczystą. Definicja nieruchomości gruntowej w powyższym znaczeniu ma charakter uniwersalny. W przypadku założenia księgi obowiązuje więc zasada "jedna księga – jedna nieruchomość". Oznacza to, że graniczące ze sobą działki stanowiące własność jednej osoby, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste, stanowią odrębne nieruchomości w rozumieniu art. 46 §1 k.c., odrębność tę tracą w razie połączenia w jednej księdze wieczystej (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. IV CSK 278/11, opubl.: OSNC z 2013 r., nr 3, poz. 35, z dnia 26 lutego 2003 r., sygn. II CKN 1306/00, opubl. w Biuletynie Sądu Najwyższego z 2003 r., nr 8, poz. 8, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2003 r., sygn. IV CK 114/02, opubl. OSNC z 2004 r., nr 12, poz. 201). Tym samym dwie niezabudowane działki gruntu graniczące ze sobą i należące do tego samego właściciela, dla których jest prowadzona jedna księga wieczysta, uznawane są za jedną nieruchomość gruntową, a stanowiące własność tej samej osoby i graniczące ze sobą działki gruntu objęte oddzielnymi księgami wieczystymi są odrębnymi nieruchomościami w rozumieniu art. 46 § 1 k.c. (tak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 2275/14, z dnia 23 marca 2015 r., sygn. I OSK 1720/13, z dnia 16 kwietnia 2013 r., sygn. II OSK 2465/11, z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. II FSK 292/08, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 21 u.k.w.h. "właściciel kilku nieruchomości stanowiących całość gospodarczą lub graniczących z sobą może żądać połączenia ich w księdze wieczystej w jedną nieruchomość".

Tym samym w niniejszej sprawie, połączenie działek nr [...] i nr [...] położonych w Ł gm. B w jedną nieruchomość, może nastąpić jedynie w trybie przewidzianym w art. 21 ustawy o księgach wieczystych i hipotece tj. poprzez złożenie stosownego wniosku do sądu wieczystoksięgowego. Aktualnie bowiem dla każdej z tych działek prowadzona jest odrębna księga wieczysta, a zatem, jak zostało wskazane powyżej, stanowią one odrębne nieruchomości. Odrębność tą mogą utracić jedynie w przypadku połączenia ich w jednej księdze wieczystej.

Z powyżej wskazanych względów, skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

Przy wydawaniu kontrolowanych decyzji organy nie dopuściły się ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na jej wynik.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.