Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 228/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1228
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 7 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1. oddala skargę, 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi P. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści ) złotych powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: K.p.a.), art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009r., Nr 1, poz. 7 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa) po rozpatrzeniu odwołania J. Ł., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Jak wynika z dokumentów sprawy, decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o obowiązku zwrotu przez J. Ł. należności z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 października 2010r. do dnia 30 września 2011r. w łącznej kwocie 4.800 zł wraz z odsetkami. Na wniosek strony z dnia 9 marca 2012r. o umorzenie tych należności, decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił ich umorzenia. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji uchylił przywołane rozstrzygniecie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność rozważenia zastosowania art. 30 ust. 1 ustawy.

Ponownie rozpatrując wniosek strony, decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił umorzenia wyjaśniając, iż okoliczność związana z trudną sytuacją dochodową dłużnika spowodowana jest odbywaniem kary pozbawienia wolności, zatem nie stanowi wystarczającej przesłanki do uwzględnienia wniosku o umorzenie zadłużenia na podstawie rat. 30 ust. 2 ustawy. Nadto strona nie spełnia przesłanek opisanych w art. 30 ust. 1 ustawy, gdyż w oparciu o przekazany przez komornika wydruk egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest nieskuteczna. Ostatnia wpłata z tytułu zajęcia wynagrodzenia za pracę miała miejsce w maju 2009r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. Ł. podkreślił, iż organ nie uwzględnił tego, że w chwili obecnej strona nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, nie przysługują jej świadczenia emerytalno – rentowe, co oznacza, iż nie jest w stanie spłacić istniejącego zadłużenia, na co zwracał uwagę komornik sądowy wskazując na brak zdolności płatniczych.

Przywołaną wcześniej decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przywołując brzmienie przepisu art. 30 ustawy Kolegium zwróciło uwagę, że organ właściwy dłużnika, podejmuje rozstrzygniecie w warunkach uznania administracyjnego, przy czym ustawodawca zamieścił przesłankę, której wypełnienie w pierwszej kolejności będzie uprawniało organ do podjęcia pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia. Przesłanką tą jest skuteczność egzekucji wobec dłużnika alimentacyjnego przez okres co najmniej 3, 5 bądź 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów. Organ zauważył, iż ustawa nie zawiera wskazań w jaki sposób obliczać upływ wskazanych w przepisie terminów. Zdaniem organu należy przyjąć, że użycie wyrażenia "przez okres (...) lat" należy rozumieć jako wykładnik relacji przestrzennej miedzy datą wydania decyzji, a końcem wyznaczonego terminu, co w niniejszej sprawie obejmuje zbadanie okresu od listopada 2005r. do października 2012r.. Organ ustalił, iż ze zgromadzonych dokumentów wynika, że wysokość zasądzonych od strony alimentów w okresie obejmującym analizowany przedział czasowy wynosiła 400zł miesięcznie. Na podstawie zaświadczenia komornika ustalono, że w okresie od listopada 2005r. do listopada 2011r. dłużnik dokonał wpłat w łącznej wysokości 1.712,68 zł.. Analiza wysokości wpłat i terminów wpłat wskazuje, iż w okresie ostatnich 3, 5 bądź 7 lat egzekucji zasądzonych od strony alimentów nie była skuteczna w rozumieniu art. 30 ust. 1 ustawy, gdyż wpłaty dokonywane przez stronę były niższe niż wysokość zasądzonych alimentów w kwocie 400zł miesięcznie. Ustalony stan faktyczny nie uprawnia zatem do uwzględnienia wniosku.

Kolegium podkreśliło, iż wprawdzie organ działa w ramach uznania administracyjnego w tego rodzaju sprawach, niemniej jednak wobec kategorycznych warunków z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, trudna sytuacja materialna i osobista strony nie stanowi samodzielnej podstawy do uwzględnienia wniosku, dopiero wypełnienie przesłanki z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie umożliwiało podjecie dalszej analizy w zakresie możliwości umorzenia dłużnikowi zaległości, biorąc pod uwagę trudną sytuację strony.

Dalej, mając na uwadze przepis art. 30 ust. 2 ustawy, stosownie do którego organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną, Kolegium stwierdziło, iż analiza sytuacji strony nie uzasadnia uwzględnienia jej wniosku również i na tej podstawie. Organ przypomniał, iż w toku wywiadu środowiskowego ustalono, że odwołujący jest kawalerem, ma 62 lata, średnie wykształcenie, na stałe mieszka w Ł., został spadkobiercą mieszkania ale zrzekł się go na rzecz córki, która zamieszkuje tam z matką, mieszkanie jest zadłużone. Strona od dnia 2 czerwca 2005r. odbywa karę pozbawienia wolności, której koniec przypada na 2020r.; w zakładzie karnym strona nie jest zatrudniona odpłatnie, utrzymuje kontakty telefoniczne i listowne z córką. Na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] został zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 400zł miesięcznie.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ stwierdził, iż trudna sytuacja dochodowa i rodzinna strony i związana z tym niemożność wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego, powinna być efektem czynników obiektywnych, na które strona nie ma wpływu. W ocenie organu tylko takie wyjątkowe okoliczności powstałe niezależnie od zobowiązanego, w następstwie których jego sytuacja uległa takiemu pogorszeniu, że nie jest on w stanie na bieżąco spłacać sowich należności, a nadto nie ma perspektywy poprawy i zmiany tej sytuacji uzasadniają tezę o istnieniu takiej sytuacji dochodowej i rodzinnej, która uzasadniałaby umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Pobyt strony w zakładzie karnym jest konsekwencją jego świadomego działania, a nie jest spowodowany zdarzeniem niezależnym od strony. Organ dodał, iż zaprezentowane stanowisko znajduje oparcie w dotychczasowym orzecznictwie.

Dalej oceniając całokształt sytuacji strony organ stwierdził, iż poza pobytem strony w zakładzie karnym nie występują żadne inne okoliczności uzasadniające umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Strona jest osobą zdrową, w wieku aktywności zawodowej, posiada kwalifikacje zawodowe w kierunku mechanicznym oraz średnie wykształcenie, a zatem gdyby nie pobyt w zakładzie karnym mógłby pracować zarobkowo. Organ dodał, iż negatywne dla strony rozstrzygniecie wniosku nie ma wpływu na aktualną sytuację strony, gdyż przebywając w zakładzie karnym ma zaspokojone podstawowe potrzeby bytowe, nie ponosi żadnych kosztów utrzymania, ma zapewnione wyżywienie i podstawowa opiekę medyczną.

Wskazując na powyższe Kolegium stwierdziło, iż przedwczesne jest podjęcie decyzji uwzględniającej wniosek strony, bowiem miałoby to ten skutek, że niemożliwym byłoby dochodzenie zwrotu przedmiotowych należności również w przypadku, gdy strona po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności lub jeszcze w trakcie osadzenia podejmie zatrudnienie i będzie możliwa spłata powyższych należności. Nadto jak wynika z analizy dokumentów złożonych przez komornika, dłużnik w okresie pobytu w zakładzie dokonywał niewielkich wpłat z tytułu zasądzonych alimentów, co pozwala uznać, że takie sytuacje mogą jeszcze wystąpić. Fakt, że po opuszczeniu zakładu dłużnik będzie miał około 69 lat nie może obecnie stanowić podstawy do umorzenia należności, albowiem aktywność zawodowa nie sprowadza się wyłącznie do wieku jaki dłużnik będzie miał po opuszczeniu zakładu, lecz decyduje o niej szereg innych czynników, w tym stan zdrowia, chęć podjęcia zatrudnienia.

Organ przyznał, iż pobyt w zakładzie karnym może powodować utrudnienia w regularnej spłacie bieżących alimentów, a także powstałych wobec organu zaległości, gdyż możliwości zarobkowe zobowiązanego są bardziej ograniczone niż w warunkach otwartego rynku, nie oznacza to jednak, że okresowe trudności finansowe automatycznie powodują konieczność zastosowania ulgi w postaci umorzenia należnych organowi środków. Organ podkreślił, iż fakt, że strona aktualnie nie pracuje jest okolicznością wtórną, gdyż dla oceny przesłanek umorzenia istotna jest nie tylko okoliczność, że dłużnik aktualnie nie może wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku, ale i to, jakie są realne możliwości dłużnika związane z jego stanem zdrowia oraz wykształceniem.

Organ pouczył stronę, iż odmowa umorzenia nie przekreśla prawa ubiegania się o umorzenie w przyszłości, nadto na wniosek dłużnika organ może odroczyć termin spłaty z uwagi na pobyt w zakładzie karnym lub ustanowić spłatę zobowiązania w ratach uwzględniając możliwości płatnicze strony, przy czym w tym zakresie należy złożyć nowy wniosek.

Na koniec organ stwierdził, iż o istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje wyłącznie subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, natomiast przez interes społeczny, rozumie się dyrektywę nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. W interesie strony jest umorzenie należności wypłaconych osobie uprawnionej, jednakże niedochodzenie zwrotu tych należności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach i powinno mieć miejsce wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny jest również wyjątkowa, natomiast w pozostałych przypadkach – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – niedochodzenie przez organ zwrotu należności naruszałoby interes publiczny, w tym zarówno interes fiskalny państwa, jak i wartości wspólne dla całego społeczeństwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. Ł. podniósł, iż pomimo wydania zaskarżonej decyzji zgodnie z prawem i obszernego jej uzasadnienia jest ona całkowicie nierealna i niemożliwa do wykonania, gdyż oderwana jest od rzeczywistości. Podkreślił, iż ani obecnie, ani w przyszłości nie jest w stanie spłacić zadłużenia z uwagi na brak zatrudnienia, a sam dług nadal rośnie. W ocenie strony wobec oczywistych faktów zaskarżona decyzja jest całkowicie pozbawiona realizmu, a tylko on może być fundamentem prawidłowego rozstrzygnięcia jego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Na wstępie wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012r., poz. 1228 ze zm.) stanowiący, iż organ właściwy dłużnika może umorzyć należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, w łącznej wysokości:

1) 30%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 3 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

2) 50%, jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 5 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów;

3) 100% jeżeli egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego jest skuteczna przez okres 7 lat w wysokości miesięcznej nie niższej niż wysokość zasądzonych alimentów (art. 30 ust. 1 ustawy).

Nadto organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną (art. 30 ust. 2 ustawy).

Analizując treść powyższego przepisu stwierdzić należy, że reguluje on dwie rozłączne sytuacje umożliwiające umorzenie należności z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. W obu sytuacjach ustawodawca używając zwrotu "może (...) umorzyć" przesądził, że decyzja organu w powyższym zakresie ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru jednego spośród kilku wariantów rozstrzygnięć. O tym, czy kwota wypłaconego świadczenia z funduszu alimentacyjnego powinna być umorzona w całości lub tylko w części, albo nie umorzona, rozstrzyga organ administracji. Organ ten ma możliwość, ale nie ma obowiązku umorzenia należności nawet w razie stwierdzenia, że zachodzą okoliczności opisane w owym przepisie, w tym w szczególności okoliczności dotyczące sytuacji dochodowej i rodzinnej zobowiązanego.

Kwestia działania organów administracji publicznej w ramach "uznania administracyjnego" była wielokrotnie wyjaśniana w orzecznictwie administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 listopada 1999r. w sprawie sygn. akt III SA 7900/98 (Lex nr 47243) stwierdził, że w celu wydania prawidłowego orzeczenia w sytuacji uznania administracyjnego organ obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny. Z kolei w wyroku z 28 kwietnia 2003r., w sprawie sygn. akt II SA 2486/01 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Sąd ten zwrócił uwagę, że podejmując decyzję uznaniową organ administracji stosownie do art. 7 K.p.a. ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych".

W realiach niniejszej sprawy odrębnego skomentowania wymaga prawidłowość odmowy umorzenia w oparciu o poszczególne podstawy prawne. Przy czym w odniesieniu do podstawy umorzenia uregulowanej w art. 30 ust. 1 ustawy wystarczające wydaje się stwierdzenie, iż skarżący w toku postępowania nie podnosił jakichkolwiek okoliczności mogących stanowić podstawę umorzenia wypłaconych świadczeń alimentacyjnych w oparciu o powyższe uregulowanie. Również w skardze nie zostały sformułowane w tym zakresie zarzuty. Mając natomiast na uwadze przywołane przez organ okoliczności, wskazujące na trwającą od wielu lat bezskuteczność prowadzonej wobec skarżącego egzekucji należności alimentacyjnych, uznać wypada za prawidłowy wniosek organów, iż przepis art. 30 ust.1 ustawy, z uwagi na niespełnienie przez skarżącego przesłanek uregulowanych w owym przepisie w ogóle nie może znaleźć zastosowania w sprawie. Tym samym odmowa umorzenia należności wypłaconych z tytułu świadczeń alimentacyjnych w oparciu o powyższe uregulowanie nastąpiła nie wskutek stosowania uznania administracyjnego ale w następstwie niespełnienia przez skarżącego zapisanych w ustawie warunków.

Oceniając prawidłowość zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 30 ust. 2 omawianej ustawy wskazać należy, że zobowiązania alimentacyjne rodziców względem dzieci, które wynikają z art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego mają charakter obligatoryjny i zwolnić się z nich można tylko w szczególnie wyjątkowych sytuacjach. Podobnie ocenić należy okoliczności uzasadniające możliwość umorzenia wypłaconych z funduszy publicznych świadczeń alimentacyjnych. Należy podkreślić, że umorzenie na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy powinno mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala na wywiązanie się z ciążącego obowiązku alimentacyjnego, o ile stan taki jest efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie miał wpływu.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż skarżący domagał się umorzenia wypłaconych świadczeń alimentacyjnych z uwagi na długotrwały pobyt w zakładzie karnym, a w szczególności z uwagi na brak odpłatnej pracy. Oceniając powyższe okoliczności organy administracji zasadnie uznały, iż nie uzasadniają one konieczności umorzenia wypłaconych świadczeń alimentacyjnych gdyż odbywanie kary pozbawienia wolności stanowi efekt zabronionych działań zobowiązanego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie jest kwestionowane zapatrywanie, zgodnie z którym za wyjątkową nie może być uznana sytuacja, będąca efektem działań podmiotu zobowiązanego do alimentacji (vide chociażby: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 września 2010r., w sprawie sygn. akt II SA/Sz 411/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 kwietnia 2009r., w sprawie sygn. akt IV SA/Po 570/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010r., w sprawie sygn. akt I OSK 1166/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2007r., w sprawie sygn. akt II SA/Bd 786/06 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2008r., w sprawie sygn. akt I OSK 544/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pogląd powyższy został potwierdzony także w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 lipca 2012r., w sprawie sygn. akt II SA/Łd 209/12, oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013r., w sprawie sygn. akt I OSK 2543/12, które oceniały zasadność odpowiednio: skargi i skargi kasacyjnej J. Ł. na poprzednią decyzję odmawiającą umorzenia należności wypłaconych z tytułu świadczeń alimentacyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). \

W ślad za tymi orzeczeniami należy jasno wskazać, iż odbywanie kary pozbawienia wolności nie jest okolicznością obiektywną, lecz stanowi efekt działań skarżącego zabronionych z punktu widzenia prawa. Tym samym samodzielnie nie może stanowić okoliczności uzasadniającej umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nie uzasadnia też umorzenia tych należności sama tylko hipotetyczna możliwość nie znalezienia pracy po opuszczeniu zakładu karnego. Wiek, który wówczas skarżący osiągnie, z punktu widzenia aktualnie ocenianego rozstrzygnięcia, nie może mieć istotnego znaczenia, a ponadto już teraz nie można wykluczyć korzystnej zmiany sytuacji majątkowej skarżącego w przyszłości.

W tym miejscu należy także wskazać, że organy administracji mają obowiązek niezwykle starannie podejmować decyzję w sprawie umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Każde bowiem umorzenie powoduje przerzucenie na wszystkich członków społeczeństwa kosztów utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych. W takiej sytuacji jaka zaistniała w rozpatrywanej sprawie byłoby to sprzeczne z założeniami omawianej ustawy i prowadziłoby do niedozwolonej, bowiem rozszerzającej interpretacji przesłanek z art. 30 ust. 2 omawianej ustawy.

Wszystkie te okoliczności były przedmiotem rozważań organu odwoławczego. Wypada uznać je za trafne i przekonywujące. Szczególnego zaakcentowania wymaga okoliczność, iż orzeczona odmowa umorzenia dłużnych należności alimentacyjnych nie pogarsza obecnej sytuacji skarżącego, który wskutek pobytu w zakładzie karnym ma zapewnione zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, w tym opieki zdrowotnej, bez potrzeby ponoszenia ich kosztów. W takiej sytuacji organy administracji publicznej odmawiając umorzenia wypłaconych świadczeń alimentacyjnych nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom art. 107 § 3 K.p.a..

W tym stanie rzeczy uznając skargę za bezzasadną należało ją oddalić (art. 151 P.p.s.a.).

a.bł.