Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2051/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2010 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową: - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2009 r. cofającą L. P. pozwolenie na broń palną sportową.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje:

W dniu [...] listopada 2008 r. Prokurator Okręgowy [...] w sprawie o sygn. akt [...] przedstawił L. P. następujące zarzuty:

I. o czyn z art. 231 § 2 Kk i art. 305 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, tj. o to, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. przekraczając swoje uprawnienia, jak również niedopełniając obowiązków, w związku z publicznym przetargiem nieograniczonym na Projekt, dostawę i częściowe wdrożenie [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję Dyrektora [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], w celu spowodowania, aby przetarg na wyłonienie projektanta dostawcy [...] wygrał [...] wraz z podwykonawcą [...], wszedł w porozumienie z osobami reprezentującymi te firmy, w następstwie czego Komisja Przetargowa [...] Urzędu Wojewódzkiego wybrała ofertę spółki [...], jak również doszło do podpisania umowy pomiędzy Pełnomocnikiem Rządu [...] a [...] o wartości [...] zł czym też działał na szkodę instytucji organizującej przetarg;

II. o czyn z art. 231 § 2 Kk, art. 18 § 3 Kk w zw. z art. 270 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, tj. o to, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. [...], w związku z publicznym przetargiem nieograniczonym na Projekt, dostawę i częściowe wdrożenie [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję Dyrektora [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], działając w zamiarze popełnienia czynu zabronionego przez inną osobę, w celu spowodowania, aby przetarg na wyłonienie projektanta i dostawcy [...] wygrał [...], w trakcie trwania postępowania przetargowego swoim zachowaniem ułatwił przedstawicielowi oferenta popełnienie czynu zabronionego w ten sposób, że dokonał on podmiany dwóch stron oferty;

III. o czyn z art. 271 § 1 i 3 Kk w zw. z art. 12 Kk, tj. o to, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. [...], działając w warunkach czynu ciągłego, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję Dyrektora [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w dokumentach w postaci dwóch faktur, w ten sposób, że potwierdził, iż sprzęt objęty zamówieniem publicznym pod nazwą Projekt, dostawę i częściowe wdrożenie [...], wskazany w protokołach przekazania dołączonych do faktur, został przekazany w całości przez wykonawcę umowy do siedziby biura, podczas gdy w rzeczywistości sprzęt został dostarczony w okresie późniejszym;

IV. o czyn z art. 236 § 3 Kk, tj. o to, że w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, pełniąc funkcję Dyrektora [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], będąc tym samym zobowiązanym na podstawie statutu, regulaminu [...] oraz pisemnych upoważnień udzielonych przez Wojewodę [...] do zajmowania się sprawami majątkowymi Urzędu, poprzez nadużycie udzielonych mu uprawnień, jak również niedopełnienie ciążących na nim obowiązków, jako Dyrektor [...] oraz Przewodniczący Komisji Przetargowej, reprezentując organ niebędący uprawnionym do prowadzenia zamówienia publicznego, po uprzednim obwieszczeniu w Biuletynie Zamówień Publicznych, przeprowadził trzy zamówienia publiczne pod nazwą [...], w wyniku których to postępowań po przeprowadzeniu trzeciego przetargu Komisja Przetargowa [...] wybrała ofertę [...], a następnie wspólnie z Wojewodą oraz głównym księgowym, reprezentując Pełnomocnika Rządu [...] w dniu [...] r. zawarł ze wskazanym wyżej podmiotem umowę o wartości zamówienia wynoszącą [...] zł, w wyniku zawarcia której wydatkowano, do chwili jej rozwiązania przez zamawiającego w dniu [...] r., bezzasadnie kwotę [...] zł za część prac stanowiących przedmiot zamówienia, których wartość w rzeczywistości wyniosła [...] zł, czym spowodował szkodę majątkową w mieniu [...] [...] w wielkich rozmiarach w wysokości nie mniejszej niż [...] zł;

V. o czyn z art. 296 § 3 Kk, tj. o to, że w dniu [...] r. [...], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, pełniąc funkcję Dyrektora [...] Urzędu Wojewódzkiego [...], będąc tym samym zobowiązanym na podstawie statutu, regulaminu [...] oraz pisemnych upoważnień udzielonych przez Wojewodę [...] do zajmowania się sprawami majątkowymi [...] [...], nadużył udzielonych mu uprawnień w ten sposób, że reprezentując Pełnomocnika Rządu [...] zawarł 10 umów z placówkami naukowo badawczymi w ramach projektu badawczego pod nazwą [...], bezzasadnie zlecając wykonanie prac dziesięciu placówkom badawczo - naukowym, a następnie wydatkował na opisane badania [...] zł, która to kwota nie była uzasadniona z punktu przydatności wyników tych badań dla prac naprawczych [...], także była nieuzasadniona z tytułu wartości poznawczych, jakie zostały przedstawione we wszystkich wnioskach raportów tych prac, czym spowodował szkodę majątkową w mieniu [...] [...] w wielkich rozmiarach w wysokości [...] zł.

Organy Policji przyjęły, iż do przesłanek niepozwalających przyznać pozwolenia do posiadania broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 nakazujących cofnąć takie pozwolenie, należy zaliczyć m.in. również przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, przeciwko wiarygodności dokumentów oraz przeciwko działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, zwłaszcza te, które w jakikolwiek sposób są bliskie przestępstwom przeciwko mieniu i cechują się działaniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i wyrządzeniem szkody majątkowej w wielkich rozmiarach. Przestępstwa, których zarzut popełnienia postawiono stronie są przestępstwami kierunkowymi. Dla wyczerpania ich znamion konieczne jest podjęcie przez sprawcę "umyślnych oszukańczych zabiegów" w drodze podstępu, w celu wyrządzenia innemu podmiotowi szkody majątkowej, poprzez wprowadzenie go w błąd.

W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni, sam fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o czyny z art. 231 § 2 Kk, art. 305 § 1 Kk, art. 271 § 1 i 3 Kk i art. 296 § 3 Kk, wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Postawienie L.P. powyższych zarzutów powoduje uznanie, iż jako posiadacz tak szczególnego uprawnienia, jakim jest pozwolenie na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Należy przy tym podkreślić, że od posiadaczy broni (bez względu na rodzaj broni), oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do broni podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać go można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest podejrzana o popełnienie czynów, które godzą w mienie. Dlatego taką osobę należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Takiej oceny organu nie mogą zmienić przedstawione przez stronę argumenty, iż jest człowiekiem o określonej pozycji życiowej i zawodowej, posiada dobrą opinię w kole myśliwskim i kole strzeleckim oraz prawidłowo przechowuje broń, gdyż nie eliminują one faktu toczącego się przeciwko niej postępowania karnego.

Odnosząc się natomiast do zasady domniemania niewinności, Komendant Główny Policji wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie rozpatruje się sprawy cofnięcia pozwolenia na broń w kontekście winy czy niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa oraz nie weryfikuj się prawidłowości prowadzonego postępowania karnego i nie bada zasadności jego wszczęcia, jak treści i zasadności postawienia zarzutów. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Dla istoty postępowania administracyjnego ważne jest natomiast, że przeciwko stronie nadal toczy się postępowanie karne o czyny godzące w mienie publiczne, ponieważ okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił prymat interesu społecznego nad indywidualnym w tego typu sprawach i wskazał, iż katalog okoliczności, których zaistnienie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty.

Od decyzji Komendanta Głównego Policji L. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi, jak i na rozprawie, podnosił, iż organ nieprawidłowo zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem z materiału zawartego w aktach sprawy wynika, iż posiada dobrą opinię zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w kole łowieckim oraz kole strzeleckim, prawidłowo przechowuje broń. Tak więc, w jego mniemaniu, brak jest jakichkolwiek przesłanek świadczących, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym. Organ naruszył zasadę domniemania niewinności, zawartą w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, albowiem za podstawę rozstrzygnięcia uznał sam fakt postawienia zarzutów karnych, gdy tymczasem w dotyczącym skarżącego postępowaniu karnym, mimo znacznego upływu czasu od jego wszczęcia, nie przedstawiono aktu oskarżenia i nie wiadomo, czy sprawa ta wpłynie do sądu karnego, który jest władny orzekać o winie.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że zarzucane skarżącemu przestępstwa, jakkolwiek de iure nie należą do przestępstw przeciwko mieniu, to jednak do ich istotnych znamion należy działanie sprawcy w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, co nie może pozostawać bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń.

Jednak w niniejsze sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, nie powołując się wprost na przesłanki szczególne zawarte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa). Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia powyższej obawy. Jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń.

Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy przedstawienie L.P. w dniu [...] listopada 2008 r. przez Prokuratora Okręgowego [...] w sprawie o sygn. akt [...] zarzutu popełnienia pięciu przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko obrotowi gospodarczemu; pozwala na zakwalifikowanie L. P. jako osoby, co do której istniej obawa wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie należy przede wszystkim zdefiniować pojęcie "obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", gdy obawa ta nie wynika z okoliczności wskazanej w dalszej części przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy – czyli gdy nie jest ona następstwem przesłanki obligatoryjnie warunkującej cofnięcie pozwolenia na broń, jaką jest fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. W tej "tak zwanej nieobligatoryjnej części przepisu" ustawodawca pozostawił dużą swobodę co do przesłanek warunkujących uznanie wystąpienia takiej obawy.

Z pewnością błędnym jest twierdzenie ograniczające to pojęcie jedynie do: zdarzeń użycia broni wobec innych osób przez osobę uprawnioną do jej posiadania – takie zachowanie wypełnia dyspozycje przestępstw skierowanych wprost przeciwko życiu i zdrowiu (zatem mieści się w "tzw. obligatoryjnej" części przepisu); albo do nieprawidłowego przechowywania broni, przewożenia jej bez zachowania wymaganych środków ostrożności, czy nieostrożnego posługiwania się nią – które to zachowania także wypełniają znamiona przestępstw karnych; albo do utraty (bądź nieposiadania) cech psychofizycznych, jakie powinna posiadać osoba uprawniona do posiadania broni. Rozumienie tego pojęcia musi być znacznie szersze i winno dotyczyć także takich zachowań osób posiadających to szczególne uprawnienie, które powodują utratę cech danej osoby, leżących u podstaw wydania jej pozwolenia na broń – a zatem powodujących utratę co do danej osoby przeświadczenia - zaufania, iż nie użyje ona broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Polskie prawo uprawnienia do posiadania broni nie traktuje jako prawa każdego obywatela, ale prawo to reglamentuje posługując się kategoriami celu, uzasadniającego posiadanie broni, oraz posługując się pewnymi cechami, jakie musi spełniać taka osoba. Cechy te, poza oczywistymi cechami psychofizycznymi, ustawodawca określił poprzez negatywną definicję zawartą w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Konstrukcja zawarta w przepisach ustawy o broni i amunicji sprowadza się w istocie do prostej implikacji. Osoba, która na podstawie swojego dotychczasowego zachowania daje rękojmię, iż nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego otrzyma broń jeżeli wykaże potrzebę jej posiadania w ustawowo określonym celu (porównaj wyrok NSA z dnia 13 października 2005 r., sygn. II OSK 97/05 oraz wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01 – publ. LEX nr 121778).

Na definiowanie pojęcia takiego pozytywnego, przeciętnego obywatela ma wpływ przede wszystkim przestrzeganie przez niego porządku prawnego w zakresie ogólnie pojmowanych, najistotniejszych norm, dotyczących bezpieczeństwa publicznego i to w szczególności w zakresie bezpieczeństwa życia i zdrowia, jak i mienia, pojmowanych tu szeroko, nie tylko jako czyny zabronione określone w rozdziałach XIX i XXXV Kodeksu karnego – ale pojmowane jako wszelkie inne zachowania danego obywatela, które dają organom Policji uzasadnioną podstawę do przeświadczenia, iż obywatel ten nie użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem organ Policyjny cofa pozwolenie na posiadanie broni nie tylko gdy podstawą do takiej decyzji jest zdarzenie definiowane przez przesłankę określoną w omawianym przepisie jako szczególna - skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa (o czym wyżej), ale także i wtedy, gdy w drodze uznania administracyjnego organy te wykażą, iż w zachowaniu tej osoby dopatrzyły się cech uzasadniających istnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak będzie, gdy obywatel swoim zachowaniem nie daje rękojmi poszanowania podstawowych norm prawnych, albo gdy istnieje uzasadniona obawa utraty powyższej cechy – rękojmi poszanowania podstawowych norm prawnych (porównaj wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 – publ. LEX nr 190907 oraz Dyrektywę Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni – art. 5 w brzmieniu wprowadzonym Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r.; Dz. U. UE L. 2008.179.5).

Można stąd wyprowadzić pojęcie, iż prawo do posiadania broni jest przywilejem będącym pochodną oceny danego obywatela przez pryzmat jego zachowania, co do podstawowych norm porządku prawnego. Do przyznania uprawnienia do posiadania broni nie jest przecież konieczne legitymowanie się jakimiś wyjątkowymi cechami, wyjątkowymi zdolnościami, określonym wykształceniem, czy statutem majątkowym – wystarczy tu kryterium dobrego przeciętnego obywatela, kryterium poszanowania podstawowych norm prawnych. Zatem wykazanie utraty takiej cechy, wystąpienie okoliczności, które uzasadniają utratę powyższego zaufania do obywatela, może stanowić podstawę do uznania wystąpienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższe powinno implikować odmowę udzielenia pozwolenia na posiadanie broni, albo cofnięcie wcześniej udzielonego takiego pozwolenia.

Podkreślić tu także należy, iż chociaż zdefiniowana we wspomnianym wyżej przepisie obawa odnosi się do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to negatywne zachowanie skarżącego, które będzie podstawą do takiego twierdzenia (do uznania wystąpienia tej obawy) nie musi bezpośrednio dotyczyć broni, wystarczy obawa zagrożenia dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje ugruntowany pogląd, iż popełnienie występku określonego w art. 178a Kk (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości), uzasadnia odmowę przyznania, albo cofnięcie wcześniej przyznanego, pozwolenia na broń (porównaj np: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1048/07 – publ. LEX nr 374331; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/07, teza 3 i 4 – publ. LEX nr 372089). Jak widać w powyższym przykładzie brak jest tu bezpośredniego związku przyczynowego między zachowaniem danej osoby a bronią, jakkolwiek obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji występuje.

Skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu, iż popełnienie absolutnie każdego przestępstwa, czy też toczenie się wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa powinno automatycznie powodować cofnięcie, bądź odmowę przyznania pozwolenia na broń. Taka interpretacja pojęcia "obawy" zawartego w art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy nie jest prawidłowa.

Z pewnością każde skazanie przez sąd karny, czy też wszczęcie wobec posiadacza zezwolenia na broń lub wobec osoby o takie zezwolenie się ubiegającej postępowania karnego o popełnienie przestępstwa, powinno być analizowane przez organy Policji, pod kątem czy w danej sprawie występują szczególne okoliczności – jak skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczenie się wobec danej osoby postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa (wówczas wydanie negatywnej dla obywatela decyzji jest obligatoryjne), czy też występuje inna uznaniowa obawa określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (porównaj wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1781/05 – pobl. LEX nr 190907). Każda sprawa wymaga indywidualnej oceny, albowiem nie każde naruszenie porządku prawnego dotyczy podstawowych norm. Istotna będzie tu także ocena całokształtu sprawy pod kątem szerokiego rozumienia kryterium poszanowania podstawowych norm prawnych, jak i rozmiar danego naruszenia prawa.

W dniu [...] listopada 2008 r. Prokurator Okręgowy [...] postanowieniem w sprawie o sygn. akt [...] przedstawił L. P. zarzutu popełnienia pięciu przestępstw skierowanych przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko obrotowi gospodarczemu, to jest:

- przestępstwa z art. 231 § 2 Kk i art. 305 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;

- przestępstwa z art. 231 § 2 Kk i art. 18 § 3 Kk w zw. z art. 270 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk;

- przestępstwa z art. 271 § 1 i § 3 Kk w zw. z art. 12 Kk;

- dwóch przestępstw z art. 296 § 3 Kk.

Przedstawienie takiego zarzutu spowodowało, iż skarżący stał się podejrzany o popełnienie powyższych przestępstw, a zatem wraz z przedstawieniem zarzutu, postępowanie przygotowawcze toczy się in personam przeciwko L.P.

Trafnie argumentuje Komendant Główny Policji, iż zarzucane skarżącemu czyny są poważne. Świadczy o tym fakt, iż stanowią one zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 8 albo do lat 10. Wszystkie z tych przestępstw, co wynika zarówno z ich ustawowego brzmienia, jak i z treści poszczególnych zarzutów (zarzucanych czynów), dotyczą działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej kosztem [...] Urzędu Wojewódzkiego, wiążą się pracą zawodową skarżącego z piastowanym przez niego stanowiskiem Dyrektora [...] i nadużyciem tego stanowiska.

Nadto, zważyć należy, iż zarzucane skarżącemu przestępstwa zostały dokonane przy współdziałaniu innych osób, niewymienionych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2008 r. oraz to, że zarzucane przestępstwa (tu zwłaszcza czyn I, IV i V postanowienia o przedstawieniu zarzutu) dotyczą szkody majątkowej w wielkich rozmiarach – zarzut IV wskazuje tu kwotę ponad [...] zł, inne zarzuty dotyczą szkody ponad [...] zł, albo ponad [...] zł.

Z akt sprawy administracyjnej wynika, iż wobec L. P. stosowane były środki zabezpieczające. Początkowo w postaci aresztu, później o łagodniejszym charakterze. Fakt aresztowania, z uwagi na wyjątkowy charakter tego środka zapobiegawczego i z uwagi na zasady jego stosowania, wskazuje na bardzo poważny charakter przestępstw, o których popełnienie skarżący jest podejrzany, a także wskazuje na duże prawdopodobieństwo trafności przedstawionych mu zarzutów.

Zarzucane L.P. przestępstwa godzą w takie dobra prawne jak: prawidłowa działalność instytucji państwowych i samorządu terytorialnego, zaufanie do dokumentów, uczciwy obrót gospodarczy. Ochrona tych dóbr jest szczególnie istotna z punktu widzenia interesu publicznego i ochrony porządku prawnego. Podkreślić należy, że przestępstwa z art. 231 § 2 Kk i art. 305 § 1 Kk są przestępstwami kierunkowymi, do znamion których należy działanie sprawcy "w celu osiągnięcia korzyści majątkowej". Zgodnie z treścią przepisu art. 115 § 4 Kk są to przestępstwa podobne do przestępstw przeciwko mieniu, które zostały określone w rozdziale XXXV Kk, ponieważ należą do tego samego rodzaju i cechują się wspólnym motywem – chęcią osiągnięcia korzyści majątkowej. Przepis art. 296 Kk (zarzut IV i V postanowienia z dnia [...] listopada 2008 r.) ustawodawca zamieścił w rozdziale XXXVI Kk - Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, a więc następnym po rozdziale dotyczącym przestępstw przeciwko mieniu, co wskazuje na podobieństwo zarzucanego czynu z przestępstwami zawartymi w rozdziale XXXV Kk.

Jak wynika z treści zarzutów postawionych skarżącemu, w wyniku jego działań korzyść miały odnieść [...], [...] oraz placówki naukowo badawcze. Według organów ścigania, działania L. P. zmierzały do osiągnięcia korzyści majątkowej przez wskazane podmioty i realnie godziły w interes społeczny, wyrażający się wydatkowaniem środków publicznych w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów. Dlatego też, chociaż wskazane przestępstwa nie są przestępstwami z obligatoryjnego katalogu, wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to poprawne jest twierdzenie, iż w tym przypadku determinują one istnienie uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Teza powyższa jest, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzasadniona z jednej strony wagą zarzutów karnych (surowość przewidzianej kary i wielkie rozmiary szkody – liczonej w dziesiątkach milionów złotych), z drugiej, utratą zaufania do skarżącego, jako do osoby dającej rękojmię przestrzegania podstawowych norm prawnych, a więc utratą podstawowej cechy implikującej uprawnienie do posiadania broni. Podejrzenie o świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń palną. Nie można twierdzić, iż fakt postawienia przez Prokuratora Okręgowego L.P. tak poważnych zarzutów w niczym nie zmienia postrzegania L. P. w aspekcie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zwłaszcza, iż istotą tego przepisu jest zapobieganie niepożądanemu użyciu broni przez jej posiadacza. Zasada prymatu interesu publicznego nad interesem jednostki, charakterystyczna przy rozstrzyganiu spraw dotyczących pozwolenia na broń, dobitnie przemawia za prawidłowością powyższego twierdzenia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady domniemania niewinności, wskazać należy, że organy Policji prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną nie rozpatrują kwestii winy bądź niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa i nie weryfikują zasadności postawionych jej zarzutów. Dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnym jest bowiem sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela pogląd wyrażony w tym zakresie przez Komendanta Głównego Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Reasumując, L. P. przedstawiono zarzut popełnienia poważnych przestępstw godzących w działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, godzących w wiarygodność dokumentów, godzących w obrót gospodarczy, będących jednocześnie przestępstwami wyrządzającymi szkodę majątkową wielkich rozmiarów, przestępstw dokonanych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Przedstawienie tego zarzutu spowodowało czasowe aresztowanie skarżącego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie okoliczności takie przemawiają za zakwalifikowaniem L. P. do grona osób, co do których istnieje obawa wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – czyli uznaniem, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organy Policji zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgodnie z dyrektywami art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Podejmując rozstrzygnięcie, Komendant Główny Policji wziął pod uwagę dowody świadczące zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.