Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1272/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania M.K. (zwanej dalej "Skarżącą"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej jako członka zarządu E. Sp. z o.o. wraz z E. Sp. z o.o. za zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku, odsetki za zwłokę od tej zaległości oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. wynika, że postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie wobec Skarżącej w sprawie solidarnej ze Spółką E. Sp. z o. o. (poprzednia nazwa Spółki C. Sp. z o. o.) odpowiedzialności podatkowej za zaległość tej Spółki, w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego, a po przeprowadzeniu postępowania wydał w dniu [...] listopada 2012 r. decyzję w tej sprawie. Skarżąca w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wyjaśniła iż od 2004r. do 2008r. podczas zatrudnienia w Spółce E. Sp. z o. o. do jej obowiązków należało poszukiwanie nowych klientów, przygotowywanie nowych ofert handlowych dotyczących wyjazdów integracyjnych, sprzedaż usług, realizacja i obsługa imprez w kraju i zagranicą. W związku z powierzonymi zadaniami większość czasu przebywała poza siedzibą Spółki i nie brała udziału w żadnych posiedzeniach Zarządu, na których dyskutowano o planach, zamierzeniach i sytuacji finansowej Spółki. Skarżąca podniosła też, iż nie miała świadomości o złej kondycji finansowej Spółki, w związku z tym niezgłoszenie wniosku o jej upadłość nastąpiło bez winy Skarżącej. Wedle Skarżącej, jedynie S.S. będący właścicielem i Prezesem zarządu Spółki E. Sp. z o. o., miał kompletną wiedzę na temat tej Spółki i był jedyną osobą podejmującą jakiekolwiek decyzje finansowe dotyczące Spółki. Ponadto Skarżąca oświadczyła, że jej powołanie na członka zarządu nie zmieniło uprzedniego zakresu obowiązków. Nadal nie była informowana o zamierzeniach i wynikach finansowych Spółki, nie miała dostępu do kont i możliwości wykonywania jakichkolwiek przelewów, gdyż S.S. dokonywał wpisów i wypisów w KRS poza jej wiedzą, sam też sporządzał

protokoły Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, w których powoływał i odwoływał członków zarządu. Do odwołania Skarżąca dołączyła pismo zatytułowane "podanie" z dnia 31 października 2007 r., adresowane do S.S., z którego treści wynika, iż Skarżąca zgłosiła rezygnację z bycia członkiem zarządu Spółki C. Sp. z o. o. z dniem 31 października 2007 r. Skarżąca stwierdziła również, że jej podanie w sprawie rezygnacji z funkcji członka zarządu E. Sp. z o. o., nie zostało zachowane w dokumentach tejże Spółki i nie zostało uwzględnione w protokołach Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, które przygotowywał S.S. w wygodnych dla niego dniach, dzięki którym zwalniał się z odpowiedzialności finansowej Spółki, bez informowania o tym osób zainteresowanych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał odwołanie Skarżącej za niezasadne i przytaczając art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ) - dalej w skrócie jako "O.p.", zgodnie z którymi za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem osoby trzecie, stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zaległość podatkowa ETF Sp. z o. o. z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku wynika z nieuregulowania przez E. Sp. z o. o. zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku, wykazanego w deklaracji VAT-7, które nie uiszczone w kwocie zadeklarowanej i w terminie płatności stało się w myśl art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Natomiast termin i sposób uregulowania tej należności został wskazany w art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm, dalej jako " u.p.t.u."), zgodnie z którym termin zapłaty zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku upłynął z dniem 25 stycznia 2008 r.

Przytaczając następnie art. 116 O.p., traktujący o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości podatkowe spółki, wyjaśnił, że Skarżąca pełniła obowiązki członka jej zarządu w czasie powstania zaległości podatkowych. Organ wyjaśnił, iż zaległość podatkowa Spółki E. Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku została objęta tytułem wykonawczym Nr SM [...], wystawionym w dniu 21 kwietnia 2010r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego nastąpiło wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec Spółki, w toku którego organ egzekucyjny podjął szereg czynności celem ujawnienia

majątku Spółki, z którego można by zaspokoić dochodzoną zaległość podatkową, lecz okazały się one nieskuteczne, czego nie kwestionowała też sama Skarżąca. Ponadto Dyrektor, odnosząc się do twierdzeń Skarżącej, iż pismem z dnia 31 października 2007 r. zgłosiła w tym dniem rezygnację z dalszego pełnienia funkcji członka zarządu Spółki C. Sp. z o. o., wskazał iż z przedmiotowego pisma nie wynika, że rezygnacja Skarżącej została przyjęta przez osoby do tego uprawnione. Wobec nie przedstawienia przez Skarżącą innych dokumentów potwierdzających skuteczne złożenie rezygnacji z funkcji członka zarządu, wiążąca była uchwała Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 28 stycznia 2008 r. Natomiast wszelkie wnioski dowodowe zmierzające do wykazania ustnych próśb kierowanych do właściciela Spółki E. Sp. z o. o., nie mogą odnieść pozytywnego skutku. Potwierdza to, iż na deklaracji VAT - 7 za grudzień 2007r. (wpływ do Urzędu Skarbowego W. w dniu 28 stycznia 2008 r., data wypełnienia deklaracji 22 stycznia 2008 r.) oraz deklaracji PIT - 4R za rok 2007r. (data wpływu do Urzędu Skarbowego W. w dniu 7 lutego 2008 r.) widnieje podpis Skarżącej, jako osoby reprezentującej Spółkę E. Sp. z o. o. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał też, że podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że nie zajmowała się sprawami finansowymi ww. Spółki i że po objęciu stanowiska członka zarządu w dalszym ciągu do jej obowiązków należało poszukiwanie nowych klientów, przygotowywanie nowych ofert handlowych dotyczących wyjazdów integracyjnych, sprzedaż usług, realizacja i obsługa imprez w kraju i zagranicą nie ma znaczenia dla sprawy.. Powyższe wynika z faktu, iż przepis art. 116 § 2 O.p., który stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, odwołuje się do przesłanki "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumianej formalnie, tj. posiadania formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami spółki i czy w ogóle posiadał taką możliwość.

Organ odwoławczy dokonując analizy przesłanek odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki określonych w przepisie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) O.p. wskazał, iż dane finansowe, przedstawione w bilansie E. Sp. z o. o. na dzień 31 grudnia 2006 r. potwierdzają fakt, iż podstawa do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ww. Spółki w postaci

stanu niewypłacalności zaistniała już pod koniec 2006r., zanim Skarżąca objęła funkcję członka zarządu. Natomiast w momencie przyjęcia funkcji członka zarządu Skarżąca winna była zdaniem organu odwoławczego zapoznać się z finansami Spółki i jej kondycją, by móc podjąć w stosownych terminach odpowiednie działania, które pozwoliłyby jej uwolnić się od odpowiedzialności. Jak wynika z akt sprawy, a co nie było też kwestionowane przez samą Skarżącą, nie złożyła ona wniosku o upadłość Spółki w całym okresie sprawowania funkcji członka zarządu, tj. 2 stycznia 2007r. – 31 sierpnia 2008r. Zatem uznać należy w ocenie organu odwoławczego, iż nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność Skarżącej, a dotycząca zgłoszenia wniosku o upadłość. Ponadto zdaniem tego organu, od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki nie zwalnia również, podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że nie miała świadomości o złej kondycji finansowej Spółki, w związku z tym niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki nastąpiło nie z jej winy. Reasumując organ odwoławczy wskazał również, iż Skarżąca nie wskazała w toku postępowania mienia Spółki E. Sp. z o. o., z którego egzekucja byłaby faktycznie możliwa i w konsekwencji zaspokoiłaby zaległość podatkową Spółki w znacznej części. Powyższe oznacza zdaniem tego organu, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o solidarnej ze Spółką odpowiedzialności Skarżącej za zaległość podatkową E. Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 roku.

Skarżąca zaskarżyła następnie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, wnosząc w piśmie z dnia 16 kwietnia 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnioną pismem z dnia 22 kwietnia 2013 r., zarzucając decyzji naruszenie:

1) art. 229 w związku z art. 122 i art. 180 oraz art. 188 O.p., poprzez odmówienie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w postaci przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków: P.S. na okoliczność potwierdzenia złożenia w dniu 31 października 2007 r. razem ze Skarżącą pisma - rezygnacji z bycia członkiem zarządu i niepotwierdzenia odbioru tego pisma przez właściciela firmy oraz S.M. na okoliczność potwierdzenia, iż Skarżąca wystosowała wnioski do S.S. o wykreślenie jej z KRS z funkcji członka zarządu spółki;

2) art. 116 § 1 i art. 122 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego tylko wobec Skarżącej, podczas gdy przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada obowiązek na organ podatkowy prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność;

3) art. 197 Ordynacji podatkowej w związku z art. 122 i art. 180 O.p., poprzez niepowołanie biegłego w zakresie księgowości rachunkowości na okoliczność zbadania bilansu spółki za 2006 rok, co w konsekwencji mogło doprowadzić do naruszenia art. 116 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie;

4) art. 122 i 180 O.p., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego w zakresie dokumentów finansowych spółki celem wykazania przesłanek odpowiedzialności Skarżącej z art. 116 O.p.;

5) art. 122 i 180 O.p., poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego w zakresie wykazania nieskuteczności egzekucji wobec spółki poprzez nieuzwglednienie niepodjęcia wszelkich możliwych działań w celu wyegzekwowania należności z majątku spółki, w konsekwencji naruszenie art. 116 § 1 O.p., poprzez jego przedwczesne zastosowanie;

6) art. 116 § 1 pkt 1b) O.p. w związku z art. 122 i 180 O.p., poprzez jego niezastosowanie - polegające na nieprzyjęciu, że niezgłoszenie ewentualnie zasadnego wniosku o ogłoszenie upadłości niewszczecie ewentualnie zasadnego postępowania układowego nastąpiło bez winy Skarżącej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 116 O.p. polegającego na utrzymaniu obciążenia odpowiedzialnością podatkową solidarną Skarżącej za przedmiotowe zobowiązania spółki.

Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty Skarżąca wniosła:

1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." - o uchylenie skarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo;

2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. - o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji, tj. decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] listopada 2012 r.,

3) na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. - o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., a przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny - ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków w majątku Skarżącej,

4) na podstawie art. 200 p.p.s.a. - o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżąca wniosła również na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów z dokumentów w postaci sprawozdania finansowego spółki C. Sp. z o.o. za rok obrotowy kończący się w dniu 31 grudnia 2006 r. wraz z informacją dodatkową do tego sprawozdania finansowego - na okoliczność braku winy Skarżącej w niezgłoszeniu ewentualnie zasadnego wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu ewentualnie zasadnego postępowania układowego oraz braku przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iz nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wedle którego miarodajnym z punktu widzenia istnienia odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki określonej w przepisie art. 116 § 1 O.p., momentem wygaśnięcia mandatu członka zarządu nie jest moment złożenia rezygnacji, lecz moment podjęcia stosownej uchwały przez władze spółki. Skarżąca powołując się na treść przepisu art. 202 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, daslej jako "k.s.h."), wskazała iż w aktualnym stanie prawnym w przypadku rezygnacji członka zarządu wygasa jego mandat oraz umocowanie do pełnienia tej funkcji. Zdaniem Skarżącej analiza treści powołanego przepisu pozwala na wysnucie wniosku, iż pełniący funkcje członkowie władz spółki kapitałowej mogą złozyć rezygnację w dowolnym momencie i mogą tego dokonać w dowolnej formie, gdyż jest to jednostronna czynność prawna, która dla swej skuteczności nie wymaga przyjęcia rezygnacji. Wystarczy aby oświadczenie członka zarządu dotarło do spółki w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią, natomiast na zarządzie będzie wówczas spoczywał obowiązek zgłoszenia stosownych zmian w rejestrze sądowym. Skarżąca zarzuciła ponadto iż prowadząc postepowanie w przedmiocie odpowiedzialności członków zarządu za zaległości

podatkowe Spółki, organy podatkowe nie rozważyły kwestii odpowiedzialności innych członków zarządu, którzy w 2007 roku pełnili tą funkcję.

Skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu, iż badając przesłanki odpowiedzialności Skarżącej opartej na przepisie art. 116 § 1 O.p. dokonał wybiórczej analizy bilansu Spółki E. Sp. z o. o. za 2006 rok. Ponadto organ nie wskazał kto dokonywał tej analizy i czy była to osoba posiadająca wiadomości specjalne w tym zakresie. Skarżąca wskazała również, iż w jej ocenie organ odwoławczy nie wykazał w dostateczny sposób spełnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji, która jest jednym z warunków przypisania Skarżącej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki o której mowa w art. 116 § 1 O.p., gdyż nie przeprowadził wszystkich powszechnie stosowanych i mozliwych czynności w celu wyegzekwowania majątku spółki, takich jak podjęcie próby zajęcia rachunków bankowych Spółki w innych bankach czy wystąpienie do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w celu ustalenia czy w majątku Spółki znajdują się jakieś pojazdy, które mogą być zajęte w toku postępowania egzekucyjnego. Ponadto organ nie wykazał, iż postępowanie ezgkucyjne wobec Spółki zostało umorzone ze względu na bezskuteczność egzekucji skierowanej do jej majątku. Końcowo Skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu, iż bezpodstawie nie przyjął on argumentacji Skarżącej w zakresie faktu, iż nawet jeśli uznać, że była członkiem zarządu za okres w którym wystąpiły zaległości podatkowe, to Skarżąca nie ponosi winy za niezłożenie ewentualnie zasadnego wniosku o ogłoszenie upadłości. W ocenie Skarżącej materiał dowodowy zebrany w sprawie dozwala na odmówienie przypisania jej winy za niezłożenie stosownego ww. wniosku. W szczególnosci Skarżąca powołała szereg okoliczności faktycznych, wskazujących na to, iż nawet jeśli była członkiem zarządu, to nie posiadała wiedzy nie mając w tym swojej winy - o stanie finansowym Spółki. Skarżąca nie miała też upoważnień do dostępu do żadnego z kont bankowych spółki. Ponadto organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, poprzez zebranie zeznań świadków na okoliczność, iż Skarżącej faktyczne władze Spółki wręcz uniemożliwiały wgląd w jej sytuację finansową.

W piśmie z dnia 17 maja 2013 r. stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd zgodnie z prowadzonym kompetencjami dokonał analizy zaskarżonej decyzji oraz prowadzonego postępowania podatkowego i stwierdził, że nie zostały naruszone żadne z obowiązujących przepisów.

Podstawą odpowiedzialności Skarżącej jest przepis art. 116 Ordynacji podatkowej, który w brzmieniu w 2007 roku stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeń upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, a odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

Skarżąca w grudniu 2007 roku była członkiem zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "E.", na co wskazuje wypis z Krajowego Rejestru Sądowego. Wyjaśnienia Skarżącej, iż złożyła rezygnację z członkowstwa w Spółce w październiku 2007 roku, nie mogły być uwzględnione wobec treści protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników tej spółki z dnia 28 stycznia 2008 r. Z protokołu wynika, iż Skarżąca jeszcze wtedy była członkiem zarządu i na tym zgromadzeniu zgodziła się pozostać w zarządzie Spółki do 31 stycznia 2008 r., pomimo złożonej rezygnacji z członkostwa w zarządzie. Nie ma też znaczenia dla odpowiedzialności Skarżącej to, iż

jak twierdzi, nie zajmowała się sprawami finansowymi Spółki. Odpowiedzialność członków zarządu pomiędzy nimi i ze spółką jest solidarna bez względu na wewnętrzny podział kompetencji w zarządzie (na tym polega solidarność odpowiedzialności). Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżąca osobiście, jako członek zarządu Spółki, podpisała deklarację VAT 7 za grudzień 2007, co wynika z tejże deklaracji, która stała się podstawą postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. Jest też niesporne, że powstałą zaległość podatkową, w podatku od towarów i usług, Spółka nie uregulowała. Postępowanie egzekucyjne wobec Spółki zostało wszczęte 21 kwietnia 2010 r., co oznacza, że został dochowany warunek jej odpowiedzialności, określony w art. 108 § 2 (postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed postępowaniem podatkowym wobec Skarżącej). Jest też niesporne, że Spółka w tym czasie nie zajmowała siedziby wskazanej w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w toku egzekucji ustalono, że na żadnym rachunku bankowym nie posiada środków pieniężnych, nie posiada też samochodów i innych ruchomości, nadających się do egzekucji. Ustalono, że Spółka zalegała ze składami na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych a nadto w podatku dochodowym od osób prawnych za okres luty 2005 (odsetki od nieuregulowanej zaliczki) w kwocie 4.797,00 zł; podatku od towarów i usług za okres od lipca 2005 do lutego 2006 w łącznej kwocie 250.567,00 zł i czerwiec 2006 w kwocie 16.189,00 zł; lipiec 2006 w kwocie 8.697,00 zł; wrzesień 2006 – wrzesień 2007 w łącznej kwocie 437.150,41 zł; podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT - 4) za okres od lipiec 2005 do grudzień 2006 w łącznej kwocie 84.263,20 zł., a nadto zaległość w podatku od towarów i usług za wrzesień 2006 r. w kwocie 12.623,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości. Wiadomym też, że

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W., D.D. sygn. akt KM [...], prowadził postępowanie egzekucyjne przeciwko C. Sp. z o.o. (obecna nazwa E. Sp. z o. o.) na wniosek wierzyciela T.G., na podstawie nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w O. z dnia 11 stycznia 2008 r., sygn. akt V GNc [...], zaopatrzonego w klauzulę wykonalności 25 marca 2008 r. (dochodzona należność 9.398,00 zł). Komornik Sądowy umorzył postępowanie egzekucyjne na skutek stwierdzenia bezskuteczności egzekucji do majątku Spółki. Egzekucja więc zobowiązania dochodzonego od Skarżącej okazała się bezskuteczna, a wniosek o upadłość Spółki winien być zgłoszony, jak wykazały organy podatkowe, pod koniec 2006 roku.

Wówczas już Skarżąca była członkiem Zarządu Spółki.

Niewątpliwym jest, że Skarżąca jako członek zarządu Spółki nie złożyła wniosku o upadłość Spółki, nie wskazała też mienia Spółki, z którego byłoby zaspokojone zobowiązanie podatkowe Spółki. Tym samym nie spełniła warunków wyłączających jej odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p.

Sąd zauważa przy tym, że podstawą odpowiedzialności Skarżącej jest przepis art. 116§ 2 Ordynacji podatkowej, obowiązujący w grudniu 2007 r., a przewidujący odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie pełnienia przez nią obowiązków członka zarządu. Przepis ten jako przepis prawa materialnego winien być stosowany w treści obowiązującej w dacie zdarzenia, która jest jego podstawą faktyczną. Organy podatkowe przyjęły brzmienie obowiązujące w toku postępowania podatkowego – odpowiedzialność za zobowiązanie, których termin płatności upływał w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Należy jednak stwierdzić, że dla odpowiedzialności Skarżącej nieprawidłowość ta nie ma żadnego znaczenia – w grudniu 2007 powstało zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z płatnością do 25 stycznia 2008 r., zarówno w grudniu 2007 jak i w stycznia 2008 Skarżąca była członkiem zarządu Spółki.

Reasumując Sąd badając z urzędu przesłanki odpowiedzialności Skarżącej uznał, że postępowanie i zaskarżona decyzja nie naruszają prawa w stopniu wymagającym usunięcia decyzji z obrotu prawnego.

Sąd nie podzielił też zarzutów skargi odnoszących się tak do postępowania podatkowego jak i naruszenia przepisów prawa materialnego. Co do prawa materialnego – art. 116 O.p., Sąd przedstawił już stanowisko. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania, zarzuty naruszenia art. 122 i 180 O.p., a więc zasad prawdy obiektywnej i dopuszczenia wszelkich dowodów nie zostały przez Sąd uwzględnione. Co do odmowy przesłuchanie przez Dyrektora Izby Skarbowej zgłoszonych świadków - Sąd podziela pogląd Dyrektora, że dowody te nie miały znaczenia dla odpowiedzialności Skarżącej wobec dowodów w postaci protokołu z nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników Spółki. Nie dopuszczenie biegłego ds. księgowości ma podstawę w tym, że wszelkie dokumenty księgowe są w posiadaniu Urzędu Skarbowego, który posiada wiadomości specjalistyczne potrzebne w tej sprawie, na co wskazują przedstawione wliczenia. W odniesieniu do zarzutu nieprowadzania postępowania łącznie wobec Skarżącej i innym osobom ,będącym w zarządzie Spółki - Sąd wyjaśnia, że nie było to konieczne. Istotne jest aby

postępowanie o przeniesienie odpowiedzialności było prowadzone chociażby równoległe, na co wskazuje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "W konsekwencji za uprawniony uznać należy pogląd, że przepis Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Stanowisko takie niewątpliwie implikuje odpowiedź na drugie, zadane przez skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego, pytanie, które dotyczy tego, czy w analizowanej dotąd sytuacji powinno toczyć się jedno postępowanie podatkowe. Zwrócić wszakże należy uwagę na fakt, iż kwestia ta ma w gruncie rzeczy charakter techniczny. Dlatego też trzeba stwierdzić, że aczkolwiek pożądane byłoby prowadzenie jednego postępowania przeciwko wszystkim zobowiązanym osobom, do czego podstawy dostarcza art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej, to w świetle regulacji procesowych nie może być poczytywane za błąd prowadzenie odrębnych postępowań, pod warunkiem że postępowania te obejmą wskazany wyżej krąg osób (tj. wszystkich zobowiązanych)."

Sąd rozpoznający niniejsza sprawę pogląd ten podziela.

W tym stanie, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Wcześniej Sąd uwzględnił wniosek Skarżącej, złożony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., wydając stosowne postanowienie. Wstrzymanie decyzji upadło w dacie wydania wyroku w tej sprawie ( art. 61 § 6 p.p.s.a.).