Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 994/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz zaskarżone postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółki z o.o. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 807/13 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w J. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz F. Spółki z o.o. w J. kwotę 660 (sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 807/13 oddalił skargę "F." Sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: spółka, strona, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC) z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa dolnośląskiego.

W dniu 31 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją cofnął w całości przedmiotowe zezwolenie. Od tej decyzji w dniu 30 września 2011 r. spółka złożyła odwołanie. Na rozprawie przez Sądem I instancji w dniu 17 stycznia 2014 r. pełnomocnik organu oświadczył, że organ drugiej instancji utrzymał w mocy cofnięcie zezwolenia i aktualnie sprawa zawisła przed sądem administracyjnym.

W dniu 20 czerwca 2013 r. do Dyrektora IC wpłynął wniosek strony o przedłużenie wspomnianego zezwolenia z dnia [...] maja 2008 r.

Dyrektor IC postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia.

Po rozpatrzeniu zażalenia spółki, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyjaśnił, że w myśl

art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005r. nr 8, poz. 60 z późn. zm., dalej: O.p.), gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Taką przeszkodę w sprawie stanowiła okoliczność, że na etapie złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia zostało ono już cofnięte nieostateczną decyzją. Podniesiono, że nie była istotna kwestia wykonalności decyzji, rozumianej jako możliwość poddania decyzji przymusowej egzekucji, lecz związania treścią takiej decyzji. Odwołując się do treści art. 212 zd. pierwsze O.p. Dyrektor IC przyjął, że w chwili doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym na jej mocy stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony - do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i trybie prawem przepisanym. Związanie organu oznacza, że nie może on pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi. Natomiast w przypadku wzruszenia rozstrzygnięcia organu w zakresie cofnięcia zezwolenia w całości, stronie służy instytucja wznowienia postępowania.

Ponadto podniesiono, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm., dalej: u.g.h.), zezwolenia, o jakich mowa, nie mogą być przedłużane.

W skardze spółka zarzuciła postanowieniu naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 128 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., art. 212 O.p. Wystąpiła skarżąca o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 165a § 1 O.p., wywodził, że jeżeli w trakcie badania wstępnego żądania okaże się, że wniosek wniesiony został przez osobę niebędącą stroną lub że z innych przyczyn przedmiotowe postępowanie podatkowe nie może być wszczęte, właściwy organ w formie postanowienia orzeka o odmowie wszczęcia postępowania, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie taki stan zaistniał.

Ponadto, zdaniem Sądu, istotna pozostawała nie tyle kwestia wykonalności decyzji organu celnego cofającej zezwolenie hazardowe, rozumianej jako możliwość poddania decyzji przymusowej egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. 2005 r. nr 229, poz.1954 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.), lecz związania taką decyzją. W myśl bowiem art. 212 zd. pierwsze O.p. organ, który wydal decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia. W chwili doręczenia decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego i wiąże organ ukształtowanym na jej mocy stanem faktycznym i prawnym w zakresie sytuacji prawnej strony - do czasu wzruszenia tego rozstrzygnięcia w sposób i trybie prawem przepisanym. Związanie to oznacza, że organ nie może pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązki strony, także w innych postępowaniach, które ten organ prowadzi. Zatem od daty doręczenia decyzji, jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania. Związanie organu decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym.

W tej sytuacji, organ, orzekając w pierwszej instancji odnośnie wniosku skarżącej, był związany treścią wprowadzonej do obiegu prawnego decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż nie została ona zmieniona ani uchylona w postępowaniu odwoławczym. Istniała wobec tego formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany zezwolenia. Dlatego na podstawie art. 165a O.p. słusznie odmówiono wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu, orzekanie merytoryczne w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, które zostało cofnięte, oznaczałoby brak respektowania przez organ treści takiej decyzji, z naruszeniem przepisu art. 212 O.p. Przestał już bowiem istnieć - w znaczeniu materialnym - przedmiot postępowania w zakresie administracyjnego stosunku prawnego związanego z przywoływanym zezwoleniem. hazardowym.

Sąd I instancji nie dopatrzył się także naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 128 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., gdyż przepisy prawne stwarzają możliwość cofnięcia przyznanego decyzją zezwolenia i utraty związanego z tym uprawnienia.

Od wyroku tego spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zakwestionowała go w całości i wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za wszystkie instancje.

Zaskarżonemu wyrokowi na mocy art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zarzuciła mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania: art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do jej uwzględnienia w konsekwencji uchybienia przez organy przepisom postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek naruszenia:

a) art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 128 O.p. i z art. 8 u.g.h. poprzez uznanie za dopuszczalne zignorowanie przez organ mocy wiążącej ostatecznych decyzji administracyjnych Dyrektora Izby Skarbowej w W. udzielających stronie zezwolenia na urządzanie oraz prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa dolnośląskiego, jak również zignorowanie przez organ stanu prawnego oraz praw nabytych strony powstałych i trwających na mocy udzielonego zezwolenia; wszystko wskutek niezasadnego przyjęcia, że zezwolenie to w znaczeniu materialnym nie istnieje po wydaniu w I instancji nieostatecznej decyzji podatkowej o cofnięciu tego zezwolenia, a więc przy błędnym przyjęciu, że brak jest przedmiotu postępowania w sprawie;

b) art. 212 O.p. poprzez zaaprobowanie jego błędnej wykładni i mylne uznanie, że związanie organu wydaną przezeń nieostateczną decyzją podatkową cofającą ww. zezwolenie, oprócz proceduralnej stabilizacji treści tej decyzji i niemożnością jej dowolnej zmiany lub uchylenia poza ramami postepowania odwoławczego w tej konkretnej sprawie o cofnięcie zezwolenia, oznacza także związanie organu w innych sprawach, które nie są tożsame ze sprawą, w której wydano decyzję, tj. ze sprawą o cofnięcie rzeczonego zezwolenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia art. 212 O.p. wskazuje, że związanie na mocy tego przepisu dotyczy wyłącznie konkretnej sprawy podatkowej, w której wydano, a potem doręczono decyzję, nie zaś innych spraw (in specie sprawy o zmianę zezwolenia, która oparta jest na odmiennej podstawie prawnej niż sprawa o jego cofnięcie, nadto zaś wnioskowane rozstrzygnięcie – zmiana nie stanowi odmiennego rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia zezwolenia; obie zaś z powołanych odmienności wykluczają całkowicie - każda z osobna- tożsamość spraw, a w konsekwencji także i związanie organu w rozumieniu art. 212 O.p.).

Organ w piśmie procesowym z dnia 10 listopada 2014 r. wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna spółki zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji, w którym Sąd wykładając art. 212 zd. pierwsze O.p., zaakceptował stanowisko Dyrektora IC, że organ ten przy badaniu wniosku spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych musiał uwzględnić skutki prawne (był związany treścią) wprowadzonej do obrotu nieostatecznej decyzji tego samego organu cofającej omawiane zezwolenie. Jednocześnie uznał, że takie stanowisko nie narusza art. 16 § 1 k.p.a. ani art. 128 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu, aprobując w tym zakresie stanowisko strony skarżącej kasacyjnie.

Przepis art. 212 zd. pierwsze O.p. stanowi, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Podkreślenia wymaga, że zasada wyrażona w cytowanym odnosi się wyłącznie do stabilizacji (trwałości) rozstrzygnięcia konkretnej sprawy i wyraża się (co do zasady) w braku możliwości zmiany własnego stanowiska wyrażonego w decyzji. Wobec tego organ, który wydał decyzję, nie może dokonać jej weryfikacji w ten sposób, iż doprowadzi do zmiany sytuacji prawnej adresata tej decyzji, która została ukształtowana poprzez treść zawartego w niej rozstrzygnięcia w inny sposób, jak tylko w przypadkach ściśle określonych przepisami prawa. Z regulacji tej więc wynika związanie organu wydaną przez siebie decyzją w znaczeniu proceduralnym. Omawiana regulacja odnosi się do stabilizacji (trwałości) treści rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, w sensie wyrażającym się w zakończeniu wszelkich wahań co do jej załatwienia i uniemożliwienia organowi zmiany własnego stanowiska wyrażonego w już doręczonej lub ogłoszonej decyzji, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tym samym – jak słusznie podnosi strona skarżąca kasacyjnie – regulacja ta realizuje również funkcję gwarancyjną wobec adresata danej decyzji.

Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika zaś, że omawianej zasadzie wynikającej z art. 212 O.p. nadał inne znaczenie i sens, niż przedstawione powyżej, co motywowane było błędnym przekonaniem, że zasada ta odnosi się do innego aspektu związania organu wydaną decyzją, niż wskazany powyżej aspekt proceduralny. Sąd nadał tej zasadzie znaczenie materialne, co oznaczałoby, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy zaistniała tożsamość podmiotowo-przedmiotowa sprawy cofnięcia zezwolenia oraz sprawy o jego przedłużenie. Natomiast związanie organu decyzją dotyczy wyłącznie sprawy, w której decyzja ta została wydana, a rozstrzygnięcie w sprawie przedłużenia zezwolenia nie jest rozstrzygnięciem tożsamym z rozstrzygnięciem podejmowanym w sprawie jego cofnięcia (por. wyroki NSA z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 976/14, z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1543/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych był przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. (po wejściu w życie z dniem 3 września 2015 r. ustawy z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, opubl. Dz. U. z 2015 r., poz. 1201, podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 135 ust. 2a u.g.h.), a decyzji o cofnięciu zezwolenia – zaś art. 138 ust. 3 u.g.h. bądź art. 59 u.g.h.

Zajęte przez WSA stanowisko naruszało także zasadę trwałości decyzji ostatecznej. Jak podnosił słusznie kasator zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych przysługiwała cecha trwałości wynikająca z art. 16 § 1 k.p.a. (zezwolenie zostało wydane pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) i postępowanie toczyło się według zasad wynikających z k.p.a., por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA w sprawie II GPS 2/09), a od dnia 1 stycznia 2010 r. - kiedy zaczęła obowiązywać ustawa o grach hazardowych - na mocy art. 128 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. Decyzja cofająca wspomniane zezwolenie, dopóki była nieostateczna, dopóty nie była wiążąca dla organu w postępowaniu o zmianę tego samego zezwolenia. W myśl art. 128 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych (por. S. Presnarowicz, Komentarz do art. 128 ustawy – Ordynacja podatkowa i powołane tam orzecznictwo, LEX, 2013). Sąd I instancji w nieuprawniony sposób przyjął, że w kontrolowanym postępowaniu zasada stabilności decyzji w danym postępowaniu, wyrażona w art. 212 O.p., odnosi taki sam skutek jak reguła trwałości decyzji przewidziana w art. 128 O.p.

Wobec powyższego prawidłowe okazały się zarzuty skargi kasacyjnej spółki.

Jednocześnie należy zauważyć, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budził wątpliwości. W dacie wydawania przez Dyrektora IC obu postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku spółki o przedłużenie zezwolenia: 5 lipca 2013 r. i 11 września 2013 r., decyzja tego samego organu z dnia 31 sierpnia 2011 r. cofająca omawiane zezwolenie nie była ostateczna.

Sąd I instancji wyprowadził wadliwe wnioski z przyjętego i nie budzącego wątpliwości stanu faktycznego. Dlatego sąd kasacyjny uznał, że wystąpiły przesłanki z art. 188 p.p.s.a. i rozpoznał skargę spółki.

W sytuacji, gdy decyzja cofająca zezwolenie nie była ostateczna, to dla rozpatrzenia wniosku spółki o przedłużenie tego zezwolenia istotne znaczenie miała kwestia ewentualnej wykonalności decyzji cofającej zezwolenie, uznana za nieistotną przez Sąd I instancji (s. 9 uzasadnienia wyroku) oraz organ w skarżonym postanowieniu (s. 3 postanowienia) w świetle błędnie rozumianej zasady związania decyzją, wyinterpretowanej z art. 212 O.p. Spółka także w skardze nie podniosła w zarzutach naruszenia przepisów dotyczących tego problemu; wypowiedziała się w tej kwestii dopiero w uzasadnieniu skargi, podnosząc jako argument na poparcie zgłoszonych zarzutów.

W postępowaniu przed sądem I instancji obowiązuje zasada wyrażona w art. 134 § 1 p.p.s.a., że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dlatego sąd II instancji był uprawniony przy rozpoznawaniu skargi odwołać się do mających istotne znaczenie uregulowań dotyczących wykonania decyzji zawartych w Rozdziale 16a – Wykonanie decyzji Działu IV O.p. stosowanych odpowiednio na mocy art. 8 u.g.h. Przepisy ustawy o grach hazardowych bowiem nie regulują zagadnień dotyczących wykonalności decyzji.

Użycie zaś przez ustawodawcę odesłania "odpowiednio" oznacza, że przy wykładni przepisów prawa należy dokonać zmian adekwatnych do charakteru rozpoznawanej sprawy. Innymi słowy, należy dopasować treść danej normy prawnej do zasadniczych celów i różnic w stosunku do regulacji, które mają być zastosowane. Podmiot stosujący prawo ma zatem do wyboru pełen wachlarz możliwości od zastosowania wprost lub z pewnymi modyfikacjami przepisów Ordynacji podatkowej, aż do braku możliwości ich zastosowania w ogóle. Tego typu odesłanie zostało wprowadzone po to, aby organ miał do dyspozycji pewną swobodę decyzyjną, co do tego jak w określonej kategorii spraw i w określonym stanie faktycznym zastosować przepisy, do których odsyła ustawa (por. wyroki NSA z dnia: 12 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2361/13 i 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 199/14; publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z tym należy stwierdzić, że w omawianej kwestii, zgodnie z art. 8 u.g.h., znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, co Sąd I instancji pominął.

W myśl przepisu art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto z mocy art. 239e O.p. decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Z kolei według art. 239g O.p. wstrzymanie wykonania decyzji nie pozbawia strony możliwości dobrowolnego wykonania decyzji.

Z powołanych uregulowań wynika szerokie rozumienie wykonalności decyzji jako odnoszące się do decyzji ostatecznych, bez względu na to czy podlegają wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji egzekucji. Takie też założenie kierowało ustawodawcą przy wprowadzaniu do O.p. Rozdziału 16a i uchylaniu obowiązywania art. 224 – 225 tego aktu na mocy ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1318), obowiązującej od dnia 1 stycznia 2009 r., gdzie stwierdzono, że "Wzorem unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego nieostateczna decyzja organu podatkowego nie będzie podlegać wykonaniu (art. 239a), por. uzasadnienie projektu tej ustawy, druk sejmowy VI.951.

Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że art. 239a O.p. znajduje zastosowanie do decyzji cofających zezwolenie. Cofając uprawnienia są te rozstrzygnięcia równoznaczne z decyzjami nakładającymi obowiązki o charakterze niepieniężnym, znika bowiem na ich podstawie dozwolenie, a pojawia się w to miejsce zakaz (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II GSK 901/13, Lex nr 1769767, z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 563/13, Lex nr 1519127). Zatem tego rodzaju decyzje, ze względu na swój charakter prawny, są objęte normą art. 239a O.p., a zatem nie podlegają wykonaniu, jeśli nie został im nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Omawiana decyzja o cofnięciu zezwolenia nie była decyzją ostateczną i nie został jej nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że nie eliminowała ona z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych, a tym samym, nie pozbawiała strony możliwości realizacji uprawnień wynikających z tego zezwolenia.

W kontrolowanym postępowaniu organ bezzasadnie odmówił stronie możliwości oceny jej wniosku o przedłużenie zezwolenia już na etapie wstępnym - wskutek odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p.

Wobec powyższego na mocy art. 188 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.