Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2512/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Maria Tarnowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skarg Gminy i Miasta W., M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skarg Gminy i Miasta W. oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], znak: [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Postanowieniem tym organ, po rozpatrzeniu zażaleń: Gminy i Miasta W., O. S. i J. S., K. G., A. G., W. P., E. P. oraz [...] Sp. z o. o. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. znak: [...], zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne, wszczęte z wniosku [...] Sp. z o.o. i prowadzone w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II C w zakresie budowy 6 elektrowni wiatrowych, dróg wewnętrznych (w tym placów serwisowych oraz zjazdów), linii kablowych 30kV ze światłowodem na działkach nr. ewid.: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w obrębie K.; [...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...] położonych w obrębie S., gm. W.; [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w obrębie G., gm. M. w pow. [...],[...] położonej w obrębie N., gm. N., w pow. [...], woj. [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2017 r. Wojewoda [...] podał, że w dniu 16 czerwca 2016 r. [...] Sp. z o.o. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę Farmy Wiatrowej [...] - etap II C w zakresie budowy 6 elektrowni wiatrowych, dróg wewnętrznych (w tym placów serwisowych oraz zjazdów), linii kablowych 30kV ze światłowodem, w miejscowości K., S. (gm. W.), G. (gm. M.), N. (gm. N.), w pow. płockim, w woj. [...].

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz.1071), dalej k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w ww. sprawie.

Zażalenia na postanowienie z dnia [...] października 2017 r. wnieśli Gmina i Miasto W., O. S. i J. S., K. G., A. G., W. P., E. P., [...] Sp. z o. o.

I dalej, Wojewoda [...] -utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji- wskazał, iż w trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji powziął informację o toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją. Wojewoda podał nadto, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 stwierdził nieważność ww. uchwały z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ wyjaśnił, że powyższa okoliczność stanowiła podstawę zawieszenia postępowania przez Starostę, a podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie, z którym organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ wskazał przy tym, iż nieprawomocny wyrok stwierdzający nieważność uchwały rady gminy w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że plan ten nadal pozostaje w obrocie prawnym, gdyż zgodnie z art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po wniesieniu do sądu skargi na akt prawa miejscowego nie jest możliwe wstrzymanie jego wykonania. Akty prawa miejscowego są bowiem aktami stanowienia prawa a nie stosowania prawa, nie podlegają zatem wykonaniu lecz obowiązują. Wydaje się zatem, że zawieszenie postępowania jest bezprzedmiotowe, skoro można wydać decyzję o pozwoleniu na budowę w oparciu o obowiązujący nadal plan miejscowy. Niemniej, w ocenie Wojewody [...], mimo że co do zasady powyższe stanowisko jest prawidłowe, to pomija skutki, jakie może wywołać uprawomocnienie się przedmiotowego wyroku.

Wyrok stwierdzający nieważność uchwały rady gminy stanowiącej akt prawa miejscowego wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). Oznacza to, że w przypadku uprawomocnienia się ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/WA 1880/14 (czyli oddalenia skargi kasacyjnej) powstanie sytuacja, w której przepisy planu miejscowego, których nieważność stwierdzono ww. orzeczeniem, nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje bowiem skutki od chwili jej podjęcia, tj. z mocą wsteczną. Uchwałę należy więc traktować tak, jak gdyby nigdy nie została wydana. Podstawowym zaś wymogiem decyzji o pozwoleniu na budowę jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy. W konsekwencji, jak zauważył Wojewoda, decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana w oparciu o plan miejscowy, którego nieważność następnie stwierdzono, byłaby wydana bez podstawy prawnej. Dlatego też rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania ściśle zależy od rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ważności tego planu, którą może rozstrzygnąć jedynie inny organ (tu: sąd), niż właściwy do wydania pozwolenia na budowę. Rozstrzygnięcie w sprawie m.p.z.p. jest więc zagadnieniem wstępnym dla sprawy o wydanie pozwolenia na budowę, rozstrzygać bowiem będzie kwestię czy w ogóle m.p.z.p. obowiązuje na terenie dotyczącym pozwolenia na budowę.

W konsekwencji Wojewoda [...] podzielił stanowisko Starosty [...] zawarte w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji i wskazał, że obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją, stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uniemożliwiając organowi I instancji ocenę zgodności inwestycji z przepisami prawa materialnego - Prawem budowlanym. Wojewoda [...] potwierdził uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej dotyczącej ww. pozwolenia na budowę od uprzedniego rozpatrzenia zagadnienia wstępnego. W ocenie organu II instancji przesądza o nim treść przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i stan faktyczny. Organ I instancji w zaistniałym stanie faktycznym sprawy nie mógł prawidłowo przeprowadzić oceny pod kątem zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z tego względu zasadnym stało się zawieszenie postępowania administracyjnego.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...], znak: [...], wnieśli Gmina i Miasto W. (sprawę zarejestrowaną pod sygn. akt VII SA/Wa 2512/16) oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (sygn. akt 2871/16).

Gmina i Miasto W. wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu Gmina i Miasto W. zarzuciło naruszenie:

1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie nie powstało zagadnienie o charakterze zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.;

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane przez:

- błędne przyjęcie, że sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadniające zawieszenie z urzędu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę,

- błędne przyjęcie, że właściwy organ nie był uprawniony i jednocześnie zobowiązany do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji zaskarżenia tego aktu prawa miejscowego do sądu administracyjnego;

3) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 61 § 2 pkt 3 i § 3 oraz art. 152 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i niezbadanie zgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania w sytuacji, gdy zgodnie z art. 61 § 2 pkt 3 i § 3 oraz art. 152 § 1 p.p.s.a. akty prawa miejscowego wywołują skutki prawne w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność.

Natomiast, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. w skardze do Sądu wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji ewentualnie: o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

Zaskarżonemu postanowieniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła rażące naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że brak jest możliwości zweryfikowania przesłanki zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez uznanie, że w sprawie ujawniło się zagadnienie wstępne;

3) art. 152 § 2 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie.

4) następujących przepisów prawa:

a) art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

b) art. 8 k.p.a. przez nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich świadomości i kultury prawnej;

c) art. 12 k.p.a. przez opóźnienie w rozstrzygnięciu sprawy;

d) art. 6 oraz art. 80 k.p.a. przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;

e) art. 124 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne uzasadnienie decyzji, brak umieszczenia wymaganych przepisami elementów uzasadnienia postanowień.

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zarządził połączenie sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2512/16 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 2871/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzenie jej dalej pod wspólną sygn. akt VII SA/Wa 2512/16.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda Mazowiecki wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi są zasadne, Sąd uznał bowiem, iż rację mają skarżący wskazując na wadliwe zastosowanie w okolicznościach sprawy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zważyć na wstępie trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce [...] Sp. z o.o. w W. wnioskowanego pozwolenia na budowę. Orzekając w ten sposób, Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu I instancji co do wystąpienia w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Uznał bowiem, iż załatwienie sprawy zależy od wyniku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Farmy Wiatrowej "[...]".

Oceny tej nie sposób, zdaniem Sądu, uznać za prawidłową, tj. zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym.

I tak, zważyć trzeba, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wyjaśnić przy tym należy, iż na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji.

Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie cyt. art. 97 § 1 pkt 4, obowiązany jest ustalić czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania".

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż błędnie organy orzekające przyjęły, że rozpoznanie wniosku inwestora o pozwolenie na budowę nie jest obecnie możliwe z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego.

Istnienia takiego zagadnienia organ II instancji upatrywał w konieczności prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ważności uchwały Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Farmy Wiatrowej "[...]". Bezsporne w sprawie pozostaje, że wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14, WSA w Warszawie w pkt 1 stwierdził nieważność ww. uchwały, w pkt 2 – orzekł o kosztach na rzecz skarżącej. Bezsporne jest również, że wskazany wyrok, wobec wniesionej skargi kasacyjnej, jest nieprawomocny. Niemniej, w ocenie Sądu, prawomocne sądowe rozstrzygnięcie o ważności ww. planu miejscowego nie stanowi w kontrolowanej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazany wyrok Sądu I instancji nie spowodował bowiem wstrzymania wykonania ww. uchwały w sprawie planu miejscowego, a wobec tego – nie uniemożliwia rozpatrzenia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (i nie ma wobec tego potrzeby oczekiwania na jego uprawomocnienie).

Sąd dostrzega przy tym, iż zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Zatem, obowiązywanie planu miejscowego na terenie objętym inwestycją ma istotne znaczenie w sprawie dotyczącej wydania decyzji o pozwolenie na budowę. Utrata ważności planu uniemożliwia bowiem dokonanie przez właściwy organ sprawdzenia, po myśli ww. art. 35 ust. 1 pkt 1. Niemniej Sąd zauważa, iż spór sądowy dotyczący ważności planu miejscowego, jeszcze nie skutkuje utratą (nawet czasową) jego mocy obowiązującej.

Zważyć bowiem trzeba, iż zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 3 art. 61). Stosownie do art. 152 § 1 ww. ustawy, w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego - § 2 art. 152. Jak z powyższego wynika, wniesienie skargi na akt prawa miejscowego, który wszedł w życie, nie wpływa na ważność czy obowiązywanie tego aktu. Nadto, wobec treści art. 152 § 2 p.p.s.a. (po nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą z dnia 9 kwietnia 2015 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 658), uwzględnienie skargi na akt prawa miejscowego, nie powoduje także utraty jego mocy obowiązywania, a skutek ten nastąpi dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu.

To zaś w konsekwencji oznacza, iż wskazany plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (który to wszedł w życie w dniu 20 lutego 2012 r., v. data jego ogłoszenia w Dz. Urz. Woj. [...]), pomimo wyroku Sądu I instancji z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 1880/14 pozostaje w mocy i podlega stosowaniu, tj. może stanowić podstawę wydania w niniejszej sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodać przy tym trzeba, iż w dacie wydania ww. wyroku obowiązywał już art. 152 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu, nadto – Sąd nie zawarł w ww. orzeczeniu z dnia 17 lutego 2016 r. rozstrzygnięcia w zakresie wstrzymania wykonania kontrolowanej uchwały. Zatem, tak długo, jak nie doszło do uprawomocnienia się ww. orzeczenia stwierdzającego nieważność przedmiotowego w sprawie planu miejscowego, należy przyjmować, że plan ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego i nadal obowiązuje. Tym samym nie można stwierdzić za organami, aby w niniejszej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania. Skoro bowiem wskazany plan miejscowy obowiązuje, to organ mógł dokonać sprawdzenia projektu budowlanego, do czego obliguje go przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż skargi i zarzuty w nich podniesione zasługują w pełni na uwzględnienie. Sąd zauważa przy tym, że o wystąpieniu zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie mogą świadczyć ewentualne skutki innego postępowania, w tym sądowego. Rację ma więc skarżąca Gmina podnosząc, iż argumentacja Wojewody [...] podana w tym zakresie (a wskazująca na konsekwencje prawne wynikające z uprawomocnia się wyroku Sądu I instancji o stwierdzeniu nieważności uchwały w sprawie planu miejscowego) pozbawiona jest jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa. Nadto (i niejako na marginesie), rację ma także skarżąca Gmina wskazując, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą stwierdzenia nieważności tej decyzji, lecz jest podstawą jej wzruszenia. Skoro bowiem w art. 147 § 2 p.p.s.a. mowa jest o wzruszeniu rozstrzygnięć w indywidualnych sprawach, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15).

Orzekając ponownie w sprawie, Starosta obowiązany będzie uwzględnić powyżej przedstawioną oceną Sądu.

W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.

Orzekając o kosztach Sąd uwzględnił wniosek skarżącej Spółki i wysokość uiszczonego przez nią w sprawie wpisu od skargi. Sąd jednocześnie wyjaśnia, że skarga Gminy i Miasta W. reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zawierała wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, dlatego też wyrok nie zawiera orzeczenia w tym zakresie w stosunku do tego skarżącego, stosownie do treści art. 210 ww. ustawy.