Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 374/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53 ust 4 pkt 9 w zw.z ust.5 i 64 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 106  art 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 35 ust 2 ust 3 i ust 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 października 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Anna Szymańska /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 743/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od [...] Sp. z o.o. w Ł. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

II OSK 374/14

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 listopada 2013r. (sygn. akt II SA/Łd 743/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2013r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego samego organu z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie budowy zjazdu na drogę publiczną.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej także jako spółka) wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z parkingiem podziemnym, usługami w parterze, urządzeń budowlanych oraz zjazdu na działce nr ew. [...] obręb [...] oraz fragmencie działki nr ew. [...] w Ł. W toku postępowania konieczne było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy ze względu na brzmienie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.z.p. Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] odmówił uzgodnienia w obszarze przyległym do pasa drogowego drogi publicznej projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji dla potrzeb budowy zjazdu.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności wyżej przywołanego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012r. zarzucając, że wydane zostało bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia uznając, że nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Wskutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że nie zasługuje on na uwzględnienie i postanowieniem z dnia [...] maja 2013r. nr [...], następnie zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, utrzymało w mocy własne postanowienie z [...] kwietnia 2013r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podzielił pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu i uznał, że kwestionowane przez Spółkę postanowienie nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.. Treść ostatecznego postanowienia Prezydenta Miasta Ł. nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z przepisem art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 106 K.p.a. oraz art. 35 ust. 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007r, Nr 19, poz. 115 ze zm.), jako że Prezydent Miasta Ł. przygotowujący projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego dla potrzeb budowy zjazdu był zobligowany w oparciu o zacytowane powyżej przepisy wystąpić do właściwego zarządcy drogi jako organu wyspecjalizowanego do oceny możliwości realizacji ww. inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej - planowanej budowy zjazdu. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 53 ust. 4 oraz 64 u.p.z.p., jak również art. 106 § 5 K.p.a.

Następnie Kolegium powołując się na treść art. 53 ust. 4 pkt 9 oraz art. 64 u.p.z.p., a także art. 35 ust. 3 oraz art. 19 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych stwierdziło, że planowana inwestycja przylega bezpośrednio do drogi publicznej, gminnej, a zatem istniałaby możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez zjazd z ul. P., jednakże z uwagi na treść przepisu art. 35 ust. 2 i 4 ustawy o drogach publicznych brak było możliwości pozytywnego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.

Skargę na powyższe postanowienie SKO w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła spółka podnosząc naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 126 i art. 127 § 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego stwierdzenia nieważności w sytuacji, gdy objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienie Prezydenta Miasta Ł. wydane zostało bez podstawy prawnej (i z jednoczesnym rażącym naruszeniem przepisów postępowania). W uzasadnieniu skargi powołano się na orzecznictwo sądów administracyjnych i podniesiono, iż w wypadku wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9) i ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. uzgodnienie (rozumiane jako współdziałanie związane z potrzebą zajęcia stanowiska i wydania postanowienia) w trybie art. 106 K.p.a. nie może mieć miejsca w sytuacji, gdy organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy oraz zarządca drogi są jednym i tym samym organem administracji publicznej. W takiej sytuacji organ administracji wydając postanowienie w sprawie uzgodnienia inwestycji w zakresie obsługi komunikacyjnej dopuszcza się rażącego naruszenia prawa.

WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 15 listopada 2013r. (sygn. akt II SA/Łd 743/13) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie SKO w Ł. z dnia [...] kwietnia 2013r. oraz orzekł o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Sąd I instancji podzielił zarzuty skargi, że kwestionowane postanowienie z [...] kwietnia 2012r. zostało podjęte bez podstawy prawnej, gdyż wydał je organ do kompetencji którego należało wydanie rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy. WSA w Łodzi podkreślił, że po myśli art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Wskazany w art. 106 K.p.a. sposób uzgodnienia nie ma zastosowania do sytuacji, w której ten sam organ administracji jest właściwy zarówno do dokonania uzgodnienia, jak i do wydania rozstrzygnięcia głównego, nawet wtedy, gdy przed podjęciem decyzji organ administracji publicznej zwraca się o wyrażenie stanowiska do podległej mu jednostki organizacyjnej, nie będącej innym organem administracji publicznej. Sąd I instancji wskazał, że co prawda zadania Prezydenta jako zarządcy drogi przeniesiono na jednostkę budżetową tj. [...], ale przeniesienie tych zadań na jednostkę podległą Prezydentowi Miasta nie jest jednak równoznaczne z przeniesieniem kompetencji organu. To Prezydent Miasta Ł. nadal jest zarządcą wszystkich dróg publicznych (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) w granicach miasta Ł. Wskazana jednostka nie może być traktowana jako odrębny organ, lecz jest jedynie jednostką, przy pomocy której Prezydent Miasta Ł. wykonuje swoje obowiązki. W tej sytuacji [...] nie ma kompetencji do uzgodnienia projektu decyzji w zakresie warunków zjazdu z drogi publicznej. To Prezydent pozostaje organem właściwym zarówno do wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak i do uzgodnienia tej decyzji.

W konsekwencji uzgodnienie w trybie art. 106 K.p.a. jest niedopuszczalne, gdyż z istoty tej instytucji wynika, iż ma ona zastosowanie w razie współdziałania różnych organów. Zatem w przypadku tożsamości organu właściwego do wydania zarówno postanowienia uzgodnieniowego, jak i decyzji o warunkach zabudowy, treść uzgodnienia winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Stanowisko w tym zakresie w ocenie Sądu I instancji jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, na dowód czego przywołano szereg wyroków sądów administracyjnych.

W reasumpcji rozważań WSA w Łodzi stwierdził, że w przypadku tożsamości organu nie jest dopuszczalne uruchamianie procedury uzgodnieniowej przez jednostkę podległą organowi, nie jest ona bowiem odrębnym, samodzielnym organem. Z tych względów zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta Ł. jest pozbawione podstawy prawnej. Tym samym, wbrew stanowisku Kolegium rozstrzygnięcie to jest dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO w Ł. Skarga zarzuca naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego.

Odnośnie naruszenia prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 1ipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż dokonano oceny dowolnej - z pominięciem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dalej - art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z ust. 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 647 ze zm.) przez rażąco błędną wykładnię, bowiem odrębnym jest uzyskanie opinii od innego organu, a więc zastosowanie art. 106 k.p.a., od trybu uzyskania uzgodnienia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Nadto wydanie postanowienia uzgadniającego znajduje podstawę prawną w tych normach. Jako ostatni zarzut o charakterze materialnym przywołano naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez rażąco błędną wykładnię, bowiem odrębnym jest rażące naruszenie prawa od wydania rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, zaś nie ma miejsca rażące naruszenie prawa jeżeli możliwym jest dokonanie stosownej wykładni norm prawa i istnieją rozbieżności w orzecznictwie bądź poglądach doktryny.

W zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazano:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), bowiem nie miało miejsca naruszenie norm prawa materialnego w postępowaniu nadzwyczajnym, które jest samodzielne i odrębne, a prowadzone na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i art. 126 k.p.a.,

- art. 141 § 4 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez przedstawienie oceny prawnej, która to jest niepełna, gdyż nie obejmuje poglądów, które nie przystają do prezentowanego twierdzenia, brak powołania orzecznictwa, które przedstawiało odmienny pogląd,

- art. 135 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, bowiem norma ta w tym przypadku nie ma zastosowania.

Skarga kasacyjna wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi. Sformułowano także wniosek ewentualny tj. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Łodzi do ponownego rozpatrzenia oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności – co do zasady – wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Mają one jednak wtórne znaczenie bowiem poza sporem pozostaje stan faktyczny sprawy. Strona kasacyjna w rzeczywistości nie podważa ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji, lecz wskazuje na naruszenie przez ten Sąd przepisów prawa materialnego, które to jej zdaniem wadliwie doprowadziło do uchylenia wydanych w postępowaniu nieważnościowym postanowień. Tymczasem przywołane przepisy procesowe zostały zastosowane jako podstawa procedowania przez Sąd I instancji wyłącznie ze względu na uprzednio stwierdzone – błędnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – naruszenie prawa materialnego.

Odnośnie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. traci on na znaczeniu ze względu na podzielenie zarzutów uchybienia prawu materialnemu oraz zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny podstawy rozstrzygnięcia, o której mowa w art. 188 p.p.s.a.

Tym samym uzasadniony, a także zasadniczy w sprawie należało potraktować zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z ust. 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię, w powiązaniu z art. 106 K.p.a. oraz art. 156 § 2 pkt 2 K.p.a. Sąd I instancji uchylając zaskarżone postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji stwierdził, że wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności postanowienia z [...] kwietnia 2012r. z tego względu, że skoro Prezydent Miasta Ł. jest zarządcą wszystkich dróg publicznych w granicach miasta Ł. (za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych), to nie ma podstaw do zastosowania art. 106 K.p.a. i wydania postanowienia, bowiem uzgadniałby projekt decyzji o warunkach zabudowy "sam ze sobą". Sąd I instancji stwierdził także, że w przypadku tożsamości organu nie jest dopuszczalne uruchamianie procedury uzgodnieniowej przez jednostkę podległą organowi, nie jest ona bowiem odrębnym samodzielnym organem.

Stanowisko Sądu I instancji opiera się na błędnej wykładni art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z ust. 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w powiązaniu z art. 106 K.p.a. oraz art. 156 § 2 pkt 2) K.p.a.

Trafnie Sąd I instancji przyjął, że z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych wynika, że w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Zadania te przeniesiono na jednostkę budżetową jaką jest [...]. Trafnie także stwierdzono, że przeniesienie zadań nie jest równoznaczne z przeniesieniem kompetencji organu bowiem nadal zarządcą pozostaje prezydent miasta. Kompetencja wynikająca z przepisu prawa materialnego rangi ustawowej nie podlega tutaj żadnym modyfikacjom podmiotowym, jedynie prezydent może wykonywać swoje obowiązki oraz uprawnienia przy pomocy utworzonej przez Radę Miejską jednostki budżetowej. Zasadnie także Sąd I instancji uznał, że to Prezydent Miasta Ł. jest zarządcą drogi, nie zaś [...]. Stosownie bowiem do art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy; jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zgodnie z art. 21 ust. 1a tej ustawy zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych. Z powyższego wynika, że zarząd drogi nie jest organem administracji publicznej, lecz jednostką organizacyjną powołaną do obsługi takiego organu administracji, którym zawsze pozostaje zarządca drogi. Ponadto z powołanych przepisów wynika, że jeżeli akty administracyjne są wydawane przez pracownika zarządu drogi, to też są to akty zarządcy drogi. Jak wynika z kontrolowanego w postępowaniu nieważnościowym postanowienia zostało ono wydane przez Prezydenta Miasta Ł., ale działał z jego upoważnienia pracownik jednostki budżetowej powołanej do tego rodzaju działań.

Zatem Prezydent Miasta Ł. jest jednocześnie organem administracji powołanym do wydawania decyzji o warunkach zabudowy, jak i zarządcą drogi. Stwierdzić zatem należy, że w sytuacji, gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma tę decyzję uzgodnić, to jeden i ten sam organ, nie istnieje wymóg dokonania odrębnego uzgodnienia w formie postanowienia. Treść uzgodnienia winna zostać zamieszczona w motywach uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Istota jednak problemu polega na tym, że takie postanowienie zostało wydane i obecnie oceniane jest w postępowaniu nieważnościowym, a konkretnie w oparciu o podstawę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przepis ten powołuje dwie niezależne od siebie przyczyny nieważności. Jedną z nich jest rażące naruszenie prawa, drugą natomiast wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej. Rozróżnienie tych dwóch przesłanek nastręczało wiele wątpliwości przy ich stosowaniu, na co zwrócono uwagę w skardze kasacyjnej, niemniej bezspornie Sąd I instancji przyjął jako przesłankę swojego rozstrzygnięcia brak podstawy prawnej.

Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny i może dotyczyć części decyzji (tak komentarz do k.p.a. Małgorzata Jaśkowska i Andrzej Wróbel, wydawnictwo Lex w powołaniu na: P. Gołaszewski, Sporządzanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym wraz z wzorami pism i kazusem, Warszawa 2013, s. 205-206). W rozpatrywanej sprawie natomiast podstawa prawna materialna do wydania uzgodnienia, czyli wypowiedzenia się czy planowana inwestycja w zakresie włączenia generowanego przez nią ruchu drogowego do istniejącego już ruchu będzie możliwa do realizacji – istnieje w obowiązującym systemie prawa. Przepisem tym nadal będzie art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z ust. 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Niezależnie bowiem czy uzgodnienie jest dokonywane przez zarządcę będącego odrębnym organem administracji publicznej określonym w art. 19 ust. 2 ustawy o drogach publicznych, czy też wymaga stanowiska podjętego przez organ występujący jednocześnie jako zarządca i jako organ upoważniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy – konieczne jest wypowiedzenie się w tym zakresie jeśli inwestycja jest planowana na obszarze przyległym do pasa drogowego. I kompetencja ta przynależy wyłącznie do zarządcy drogi.

Inną natomiast kwestią jest forma tego wypowiedzenia. I tak jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie kwestionuje samego wymogu uzgodnienia lecz twierdzi, że treść uzgodnienia winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Podzielając to stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny jeszcze raz podkreśla, że istota sporu sprowadza się nie do tego czy taki wymóg uzgodnienia wynika z przepisu prawa, lecz w jakiej formie powinno się to dokonać. W istocie przy wykładni obecnie dominującej w orzecznictwie w takiej sytuacji nie jest dopuszczalne wydawanie postanowienia w trybie art. 106 K.p.a., ale samo uzgodnienie rozumiane jako wypowiedzenie się zarządcy drogi jest wymagane, przepis bowiem art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie został uchylony w takim stanie zbiegu właściwości dwóch kompetencji w stosunku do tego samego organu administracji. Spór o to w jakiej formie winno zostać dokonane rozstrzygnięcie nie mieści się w granicach wyznaczonych desygnatem "braku podstawy prawnej". Wydanie bowiem rozstrzygnięcia w formie do tego nie przewidzianej przez przepisy procesowe nie może być uznane za brak "podstawy prawnej". Jako podstawę prawną należy tutaj przyjąć jedynie przepisy prawa materialnego ustanawiające wymóg uzgodnienia.

Poza wszystkim, jak słusznie wywodzi skarga kasacyjna, w omawianym stanie faktycznym tj. gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest jednocześnie zarządcą - istniały rozbieżności w orzecznictwie co do stosowania art. 106 K.p.a. I miało to miejsce w dacie wydania postanowienia ocenianego w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Orzecznictwo dopuszczało możliwość uzgodnienia projektu decyzji organu samego ze sobą, co potwierdzają choćby wyroki przywołane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Stąd – choć jak wynika z literalnego odczytania uzasadnienia wyroku, z tego powodu Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonego postanowienia – jako słuszne należy uznać stanowisko skarżącego Kolegium, że rozbieżności w orzecznictwie na tle wykładania normy prawa nie mogą skutkować przyjęciem przesłanki rażącego naruszenia prawa. Jakkolwiek Sąd I instancji nie wskazał jako podstawy prawnej "rażącego naruszenia prawa" przy rozpoznawaniu sprawy przez Kolegium, niemniej przywołał szereg wyroków na potwierdzenie z kolei tezy, że w przypadku tożsamości organu właściwego do wydania zarówno postanowienia uzgadniającego, jak i decyzji o warunkach zabudowy treść uzgodnienia winna zostać zamieszczona w motywach decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Nie polemizując z tym stanowiskiem należy jedynie stwierdzić, że rozbieżność co do wykładania przepisu prawa nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Przepis ten w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015r, poz. 685) obowiązuje od dnia 15 sierpnia 2015r. również w postępowaniach sądowoadministracyjnych wszczętych przed tym dniem. Oznacza to możliwość zastosowania przez Naczelny Sąd Administracyjny znowelizowanego przepisu przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. W ocenie NSA zaskarżone postanowienie o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków zabudowy odpowiada prawu. Organ nadzoru przeanalizował obydwie przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i doszedł do uprawnionego wniosku, że po pierwsze znajduje ono podstawę w przepisach prawa materialnego, a po drugie nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa ze względu na rozbieżności w orzecznictwie co do interpretacji art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z ust. 5 w sytuacji gdy zarządcą drogi jest ten sam organ, który jest uprawniony do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W świetle tego, co wyżej powiedziano, zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego uzasadniały uchylenie zaskarżonego wyroku oraz na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznanie skargi wniesionej przez spółkę. Jak wynika z rozważań zawartych powyżej postanowienia wydane w postępowaniu nieważnościowym nie naruszyły wskazanych przez Sąd I instancji przepisów prawa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił jako bezzasadną skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł.

O kosztach na rzecz skarżącego kasacyjnie od skarżącej spółki zasądzono w oparciu o art. 204 pkt 2) p.p.s.a., a na koszty owe składa się wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz kwota 120 zł tytułem wynagrodzenia dla radcy prawnego, który sporządził skargę kasacyjną.