Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 200/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a § 1, art. 120, art. 165 § 3, art. 247 § 1 pkt 4, art. 72 § 1 pkt 1, art. 128 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A.F. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. F. (dalej "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy:

Skarżąca, pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 6 marca 2019 r. o stwierdzenie nieważności interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego z dnia 20 grudnia 2016 r.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przy piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r., na podstawie art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej przesłał do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. ww. zażalenie Skarżącej, w którym zawarto wniosek o "Zwrot podatku wpłaconego w dniu 8 czerwca 2016 r. jako nadpłaconego i niesłusznie pobranego".

Naczelnik Urzędu Skarbowego W., postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku za 2016 r. w kwocie 21.065,00 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że Skarżąca, w piśmie z dnia 5 września 2017 r. zawarła m.in. wniosek o zwrot podatku zapłaconego do zeznania PIT-36 za 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 21.065.00 zł zapłaconego do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r. W wyniku złożonego odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji, która nie została przez Skarżącą zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z tym, w obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającą zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 21.065,00 zł zapłaconego do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r. Organ pierwszej instancji zauważył, że sprawa w zakresie, której Skarżąca złożyła wniosek w piśmie z dnia 28 czerwca 2019 r. o zwrot podatku za 2016 r. wraz z odsetkami została już wcześniej ostatecznie rozstrzygnięta co do istoty decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania przez organ pierwszej instancji przedmiotowego wniosku zawartego w piśmie z dnia 28 czerwca 2019 r., a procesowym następstwem ustalenia, że wniosek Skarżącej dotyczy kwestii, która nie może być rozstrzygana przez organ podatkowy, jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem organu pierwszej instancji, istnienie ostatecznej decyzji podatkowej odmawiającej zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 21.065,00 zł zapłaconego do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r. stanowi przeszkodę do rozpatrzenia wniosku Skarżącej zawartym w piśmie z dnia 28 czerwca 2019 r. zgodnie z żądaniem.

Pismem z dnia 21 września 2019 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł zażalenie na ww. postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że "podstawą zgłoszonego przez Skarżącą roszczenia w dniu 5 lipca 2019 r. był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz wskazanie na stronie 6 uzasadnienia tego wyroku, określonej formy postępowania dla Skarżącej. Wyrok WSA zapadł dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1425/18, zatem data zapadłego prawomocnego orzeczenia wraz z uzasadnieniem wskazuje na prawo jego zastosowania, tak co do treści sentencji wyroku, jak też jego uzasadnienia".

Zdaniem Pełnomocnika przytoczony stan faktyczny i prawny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ma wartości dowodowej i został zniesiony przez ww. wyrok Sądu w części pozwalającej bez przeszkód złożyć wniosek o zwrot nadpłaty.

W ocenie pełnomocnika "zaskarżone postanowienie jest nierzetelne, pozbawione profesjonalizmu, nie polegające na prawdzie, szkodzi interesowi społecznemu jak i prywatnemu, dopuszcza się obrazy przepisów prawa oraz wrogiego stosowania prawa. Wybiórczo traktuje zgromadzony materiał dowodowy, nierzetelnie przedstawiając go w sądzie w kolejnych postępowaniach. W żadnym postępowaniu sądowym nie został przedstawiony rzetelnie w całości pełen materiał dowodowy. Materiał ten zatajały organy podatkowe, co potwierdza obecne postanowienie. Przytoczony przez Naczelnika stan faktyczny w zaskarżonym postanowieniu nie polega na prawdzie w świetle prawomocnego wyroku WSA w Warszawie wraz z uzasadnieniem sygn. akt III SA/Wa 1425/18 z dnia 4 grudnia 2018 r."

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wyjaśnił, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odmowa wszczęcia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji na wniosek Skarżącej o zwrot podatku za 2016 r. w kwocie 20.065,00 zł wraz z odsetkami.

Organ wskazał, że jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, Skarżąca w piśmie z dnia 5 września 2017 r. zawarła m.in. wniosek o zwrot podatku zapłaconego do zeznania PIT-36 za 2016 r. Organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 21.065.00 zł zapłaconego do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r. W wyniku złożonego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca nie wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w związku z tym w obiegu prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającą zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 21.065,00 zł zapłaconego do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana stosownie do art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, rozstrzyga sprawę co do istoty i kończy postępowanie w danej instancji. Po wydaniu decyzji i jej doręczeniu stronie, organ podatkowy i strona są nią związane. Stronie przysługuje wówczas prawo złożenia środka zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego. Skarżąca jednak nie skorzystała z ww. prawa.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. podkreślił, że wniosek Skarżącej zawarty w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., będący przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, jest tożsamy z wnioskiem Skarżącej zawartym w piśmie z dnia 5 września 2017 r., który to wniosek został rozstrzygnięty decyzją organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymaną w mocy ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zakaz ponownego orzekania merytorycznego w sprawie zakończonej już ostateczną decyzją jest wyrazem zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej, zaś w praktyce ma na celu zapobieganie sytuacji, w której w obrocie prawnym znajdowałyby się dwa rozstrzygnięcia dotyczące tej samej sprawy, czasem mogące pozostawać ze sobą w kolizji. O tożsamości spraw można przy tym mówić wówczas, gdy dotyczą one tych samych podmiotów, przedmiotu oraz gdy występuje w nich ten sam stan faktyczny, obejmujący te same fakty prawotwórcze. Pozostawanie w obrocie ostatecznej decyzji stanowi zatem przeszkodę procesową do ponownego orzekania w tej samej sprawie. Podjęcie i prowadzenie postępowania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną oraz wydanie kolejnej decyzji w tej samej sprawie jest – zdaniem organu - kwalifikowanym naruszeniem przepisów procedury podatkowej.

Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Skarżąca zarzuciła rozpatrzenie sprawy niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym co miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Zdaniem Skarżącej, ma ona prawo w świetle faktów otrzymać zwrot podatku za 2016 r. z uwagi na wystosowane pismo z dnia 8 marca 2017 r. do Ministra Finansów, gdzie na podstawie art. 67 Ordynacji podatkowej wnosiła o umorzenie zaległości podatkowej. W ww. piśmie opisuje swoją sytuację osobistą, finansowo - materialną, jak i problemy zdrowotne. Zauważa, że ww. pismo zostało skierowane do procedowania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Skarżąca liczyła, że ww. pismo zainicjuje postępowanie w sprawie umorzenia podatku do zwrotu oraz zostanie ustalona wysokość podatku do zapłaty. Skarżąca stwierdziła, że tylko naciski pracowników Urzędu Skarbowego oraz pismo z maja 2017 r. o unikaniu wpłaty zaległego podatku dochodowego za rok 2016, wpłynęły na to, że wpłaciła ona kwotę 21.065,00 zł w dniu 8 czerwca 2017 r. Kwota powyższa została wpłacona z "zastrzeżeniem zwrotu" co jednoznacznie wskazuje, że o zwrot tej kwoty Skarżąca ubiegała się od dnia 8 marca 2017 r. i dalej będzie się ubiegać. Zdaniem Skarżącej, organ podatkowy winien wszcząć postępowanie na wniosek skierowany do Ministra Finansów z dnia 8 marca 2017 r., przeprowadzić postępowanie dowodowe, zebrać materiał dowodowy wraz ze stanowiskiem strony np. forma oświadczenia lub zeznania, wydać decyzję administracyjną ustalającą kwotę podatku, następnie dopuścić wniosek Skarżącej o umorzenie zaległości podatkowej, wydać w tym przedmiocie decyzję, a w braku zgody organu podatkowego zażądać dopiero wpłaty tak ustalonej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2016 od Skarżącej.

Ponadto Skarżąca zauważyła, że w dniu 4 grudnia 2018 r. WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej ustanawia dwie podstawy odmowy wszczęcia postępowania podatkowego. Po pierwsze, gdy żądanie wniesione zostało przez osobę niebędącą stroną. Druga podstawa odmowy wszczęcia postępowania podatkowego została przez ustawodawcę określona poprzez wskazanie "jakichkolwiek innych przyczyn" na skutek istnienia których postępowanie nie może być wszczęte. W rozpatrywanej sprawie uznano, że zachodzi druga z powyższych przesłanek wyłączających możliwość wszczęcia postępowania, tj. istnienie "jakichkolwiek innych przyczyn" z powodu których postępowanie nie może zostać wszczęte.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżone postanowienia nie naruszają prawa.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Mając na uwadze wspomniany art. 134 § 1 p.p.s.a. należy zauważyć, że sprawą sądowoadministracyjną jest weryfikacja legalności wydanego wobec Skarżącej postanowienia odmawiającego merytorycznego rozpatrzenia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r.

Z uwagi na powyższe Sąd w niniejszym postępowaniu obowiązany jest zweryfikować czy wskazane przez organy przeszkody do wszczęcia postępowania mieszczą się w katalogu zawartym w art. 165a § 1 O.p., uniemożliwiającym organowi prowadzenie postępowania w zakresie objętym żądaniem strony. Zgodnie bowiem z treścią wspomnianego przepisu, gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcie postępowania. Istotą normy prawnej objętej przez ten przepis jest istnienie przeszkody prawnej uniemożliwiającej merytoryczne załatwienie sprawy.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 165 § 1 O.p. postępowanie wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Jednakże zgłoszenie przez stronę żądania wszczęcia postępowania nie oznacza bezwzględnej konieczności jego przeprowadzenia. Zgodnie bowiem z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Wyrażona w powyższej normie prawnej zasada legalizmu oznacza przede wszystkim obowiązek organów podatkowych działania zgodnie z obowiązującymi przepisami kompetencyjnymi. Organy podatkowe mogą zatem podejmować tylko takie działania, w takich formach i w takim zakresie, w jakim zostały upoważnione przez ustawodawcę. Sposób postępowania organu podatkowego w sytuacji żądania od niego wszczęcia postępowania w zakresie nie mieszczącym się w kompetencji organu został uregulowany w art. 165a § 1 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Na podstawie art. 165a oraz 165 § 3 O.p. można wskazać, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do treści art. 165 § 3 O.p. - z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego. Użyty w powyższym przepisie zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoją na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2207/06). Zgodzić należy się, że zwrot ten nie może być interpretowany rozszerzająco, gdyż oznaczałoby to ograniczenie prawa do procesu i w konsekwencji wykluczenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w szczególności jeżeli zasadność wniosku wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego - nie można wydać postanowienia na podstawie art. 165a O.p. Zawarte w art. 165a O.p. wyrażenie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" dotyczy m.in. sytuacji braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, a więc braku kompetencji organu podatkowego do działania w określonym zakresie. Czym innym jest jednakże brak przepisu stanowiącego materialnoprawną podstawę do wydania decyzji, a czym innym jest zaistnienie negatywnej przesłanki określonej w przepisie prawa materialnego, która uniemożliwia uwzględnienie żądania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 618/17).

Zarówno w piśmiennictwie (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wrocław 2010, s. 741; R. Dowgier "Odmowa wszczęcia postępowania podatkowego". Przegląd podatków lokalnych i finansów samorządowych z 2011 r., nr 3, s. 21), jak i w orzecznictwie (por. wyroki NSA z 6 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1097/07; z 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 180/07), za ugruntowany można uznać pogląd, że druga z przesłanek odmowy wszczęcia postępowania została określona bardzo szeroko. Przyjmuje się, że przyczyną, z powodu której postępowanie nie może być wszczęte, może być: brak w przepisach podatkowych podstawy do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego; toczące się już w tożsamej sprawie postępowanie podatkowe; istnienie w tej sprawie decyzji.

W kontekście ostatniej z wymienionych przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania należy zauważyć, że stosownie do treści do art. 212 O.p. organ podatkowy który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Z kolei, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. dwukrotne orzekanie w tej samej sprawie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności orzeczenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził, że w sprawie nie występują przesłanki, o których mowa w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i odmówił zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych zapłaconego przez Podatnika do zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 rok w kwocie 21.065,00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że kwota zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wykazana przez A. F. w zeznaniu PIT-36 za 2016 rok [od dochodu osiągniętego w tym roku z tytułu emerytury/renty krajowej oraz z tytułu jednorazowego świadczenia pieniężnego (pomocy finansowej) wypłaconego z Finlandii] została obliczona w prawidłowej wysokości, a następnie podatek został wpłacony przez Stronę w dniu 8 czerwca 2017 r. Wobec tego nie wystąpiła sytuacja, w której podatek zostałby uiszczony przez Podatnika nienależnie bądź w wysokości wyższej od należnej stanowiąc, zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłatę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nie zaskarżyła przedmiotowej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W kontrolowanej sprawie, w związku z wcześniejszym ostatecznym i prawomocnym rozpatrzeniem wniosku Skarżącej o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., organ nie mógł wszcząć postępowania na podstawie kolejnego wniosku Skarżącej z dnia 28 czerwca 2019 r. o zwrot ww. podatku. Oba wnioski zostały złożone przez ten sam podmiot, dotyczą zwrotu tego samego podatku, zawierają analogiczne żądania, zostały też oparte na tej samej podstawie prawnej i argumentacji, dotyczą tego samego stanu faktycznego.

Z uwagi na powyższe, organ podatkowy prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r., z uwagi na to, że sprawa ta została zakończona ostateczną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zgodnie z przepisem art. 128 § 1 O.p. decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne.

W ocenie Sądu istnienie w sprawie ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy Skarżącej zwrotu podatku za 2016 r. stanowi inną przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania z wniosku o umorzenie postępowania w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie zwrotu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r.

Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Skarżąca wielokrotnie występowała z ty samym wnioskiem o zwrot podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 21.065,00 zł [w związku z niesłusznym jak twierdzi opodatkowaniem wypłaconego jej w 2016 r. jednorazowego świadczenia pieniężnego (pomocy finansowej) z Finlandii], który został już wcześniej ostatecznie rozstrzygnięty co do istoty decyzją ostateczną z dnia 18 kwietnia 2018 r.

Wcześniejsze złożone przez stronę skarżącą wnioski o zwrot podatku (z dnia 25 maja 2018 r., z dnia 28 grudnia 2018 r.) dotyczyły podatku dochodowego zapłaconego w związku z wypłaconym jej jednorazowym świadczeniem pieniężnym wypłaconym w Finlandii.

W zakresie wskazanego świadczenia wystąpiła zatem okoliczność powagi rzeczy osądzonej, uniemożliwiająca wszczęcie postępowania podatkowego i rozpatrzenie wniosku Skarżącej o zwrot podatku od przedmiotowego świadczenia.

Podsumowując należy wskazać, że uznanie przez organy podatkowe, iż w sprawie zachodzi przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie, jest prawidłowe.

W świetle powyższego postanowienie wydane przez organ I instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania podatkowego oraz utrzymujące je w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez DIAS, należało uznać za prawidłowe.

Wskazać należy, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie może oceniać zarzutów podniesionych w treści skargi, a odnoszących się do postępowania i decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu podatku za 2016 r., albowiem tego typu czynności wykraczają poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej, która ogranicza się do skontrolowania czy organ miał podstawy do odmowy wszczęcia postępowania.

Odnosząc się do zawartych w skardze twierdzeń i zarzutów w przedmiocie odmowy umorzenia zobowiązania podatkowego za 2016 r., należy wyjaśnić, że z uwagi na granice postępowania nie mogły być one przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.