Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3064/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2007 r. sprawy ze skargi A. F. J. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. , wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej Ordynacja podatkowa oraz art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 11, art. 12 ust. 1, art. 27 ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 25 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.); dalej powoływanej jako "u.p.d.o.f.", Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] maja 2006 r. odmawiającą A. i J. F. (Skarżącym w niniejszej sprawie) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

W uzasadnieniu organ podał, że Skarżący pismem z dnia 20 kwietnia 2006 r. złożyli w Urzędzie Skarbowym w S. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. oraz zwrot nadpłaconego podatku. Z wnioskiem o zwrot nadpłaty Skarżący złożyli korektę zeznania PIT-37 za 2003r. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że złożona korekta jest wynikiem odliczenia od dochodu wykazanego w zeznaniu kwoty pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, przyznanej w latach 1996 – 1997 przez Komendę [...] Policji w P.. Kwota uzyskanej pomocy finansowej była przychodem ze stosunku służbowego, od którego Komenda [...] Policji w P. jako płatnik, obowiązana była do odprowadzenia zaliczki w roku jej udzielenia i w tym też roku przychód ten podlegał opodatkowaniu. Zgodnie więc z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w części otrzymanej pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, przedawnił się z upływem pięciu lat.

Skarżący wskazali również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których Sąd stwierdził, że momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu pomocy finansowej udzielonej między innymi funkcjonariuszom Policji na budownictwo mieszkaniowe jest data jej faktycznego otrzymania. W przypadku Skarżących były to lata 1996 – 1997.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r.

W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Natomiast w świetle art. 12 ust. 1, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W stanie prawnym obowiązującym w latach 1992-1997, a więc w okresie, kiedy jako funkcjonariusz Policji Skarżący J. F. otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe, pomoc ta udzielana była na podstawie zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz.Urz. MSWiA Nr 3 poz. 40 ze zm., dalej powoływanego jako zarządzenie z 19 marca 1993 r.) i co do zasady miała charakter zwrotny. Bezzwrotny charakter świadczenie miało jedynie w odniesieniu do otrzymujących je funkcjonariuszy, których okres służby stałej wynosi co najmniej 10 lat, a także emerytów i rencistów. Zarządzenie przewidywało konieczność zwrotu omawianego świadczenia w przypadku funkcjonariuszy, których stała służba trwała krócej niż 10 lat, a w razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem tego okresu, udzielona pomoc finansowa podlegała zwrotowi z zastosowaniem umorzenia w wysokości 1/10 kwoty tej pomocy za każdy pełny rok służby stałej. Warunkiem otrzymania pomocy było złożenie przez funkcjonariusza zabezpieczenia w postaci weksla gwarancyjnego, poręczonego przez dwóch żyrantów. W przypadku umorzenia pomocy finansowej (wywiązania się funkcjonariusza z warunków określonych w zarządzeniu) weksel podlegał zwrotowi.

Biorąc pod uwagę powyższe organ I instancji stwierdził, że świadczenie było bezzwrotne w przypadku emerytów i rencistów lub po upływie 10 lat służby stałej w przypadku czynnych zawodowo funkcjonariuszy Policji. W konsekwencji przychód w rozumieniu cytowanego wyżej art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji powstaje z dniem przekroczenia 10 lat służby stałej, albowiem z upływem tego okresu wypłacone świadczenie stało się bezzwrotne.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, iż 10 lat służby stałej Skarżący przekroczył w sierpniu 2003 r. Kwota udzielonej pomocy podlega zatem doliczeniu do dochodów osiągniętych w 2003 r., ponieważ stała się przychodem (dochodem) podlegającym opodatkowaniu w roku przekroczenia 10 lat służby stałej tj. w roku, w którym świadczenie utraciło zwrotny charakter. Reasumując organ I instancji uznał wniosek Skarżących za bezzasadny.

Z uwagi na fakt, że przychód od otrzymanej przez Skarżących pomocy finansowej powstał w 2003 r., zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu w świetle art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odwołaniu Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Skarżących zaskarżona decyzja nie zawiera rzetelnej analizy stanu prawnego, gdyż nie uwzględnia orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznych sprawach, które co prawda wiążą w konkretnych sprawach, lecz stanowią ważną przesłankę w interpretacji prawa i w żadnym przypadku nie powinny być ignorowane.

Skarżący podkreśli ponadto, że organ I instancji dokonał błędnej interpretacji dotyczącej ustalenia daty powstania przychody podlegającego opodatkowaniu w związku otrzymaną pomocą finansową na budownictwo mieszkaniowe na podstawie zarządzenia z 19 marca 1993 r. Otrzymana pomoc miała charakter bezzwrotny. Dopiero niespełnienie warunków określonych w § 13 ust. 1 i 2 powołanego zarządzenia przesądzało o obowiązku zwrotu otrzymanej kwoty pomocy finansowej. W ocenie Skarżących nie ma żadnego uzasadnienia doliczenie do dochodu, po upływie 10 lat w służbie stałej w Policji, całej kwoty umorzenia i łączenia tego faktu ze zwrotem weksla, gdyż weksel gwarancyjny stanowił jedynie zabezpieczenie w przypadkach niespełnienia warunków przewidzianych w zarządzeniu z 19 marca 1993 r. i zawsze podlegał zwrotowi dopiero po spłacie lub po umorzeniu całości zadłużenia, którego stanowił zabezpieczenie.

Reasumując Skarżący stwierdzili, że udzielona w latach 1996 – 1997 pożyczka uległa przedawnieniu, a momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu udzielonej pomocy finansowej jest moment otrzymania pożyczki, a nie data umorzenia pożyczki. Doliczenie do dochodu w 2003 r. pomocy finansowej uzyskanej w latach 1996 – 1997, a umorzonej w 2003 r. jest niesłuszne, gdyż uległo przedawnieniu.

Powołaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji w sposób wyczerpujący przedstawił przepisy prawa podatkowego, regulujące zasady opodatkowania dochodu z tytułu pomocy finansowej, przyznanej w latach 1996 - 1997 przez [...] Komendę Policji w P. na budownictwo mieszkaniowe. Decyzja organu I instancji zawiera prawidłowe uzasadnienie prawne i faktyczne.

W uzasadnieniu wskazał na treść art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. Podkreślił, że z zaświadczenia z dnia 10 stycznia 2006 r. wydanego przez Komendę [...] Policji z siedzibą w R. wynika, iż w latach 1996-1997 Skarżący J. F. otrzymał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe na zasadach określonych w zarządzeniu z 19 marca 1993 r. W sierpniu 2003 r. zostały spełnione warunki do umorzenia przyznanej pomocy finansowej, od której pobrano i odprowadzono zaliczkę na podatek dochodowy, doliczając kwotę umorzonej pomocy do dochodu za 2003 r.

Podkreślił, że pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona na podstawie zarządzenia z 19 marca 1993 r. miała co do zasady charakter zwrotny. Bezzwrotny charakter świadczenie to miało jedynie w odniesieniu do otrzymujących je funkcjonariuszy, których okres służby stałej wynosił co najmniej 10 lat, a także emerytów i rencistów. Zarządzenie przewidywało konieczność zwrotu ww. świadczenia w przypadku funkcjonariuszy, których służba trwała krócej niż 10 lat. W razie zwolnienia udzielona pomoc finansowa ze służby przed upływem tego okresu podlegała zwrotowi z zastosowaniem umorzenia wysokości 1/10 kwoty tej pomocy za każdy pełny rok służby stałej.

Organ odwoławczy zauważył ponadto, że w przepisach u.p.d.o.f. nie wymienia się pożyczki jako dochodu podlegającego opodatkowaniu. Do czasu więc, kiedy pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona funkcjonariuszowi Policji ma charakter zwrotny, tj. do czasu jej umorzenia, kwota tej pomocy nie ma wpływu na wysokość podatku dochodowego. Pomoc ta natomiast staje się przychodem w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.do.f. w momencie umorzenia jej spłaty i dopiero w tym okresie płatnik ma obowiązek wykazać kwotę umorzonej pożyczki jako dochód.

W rozpatrywanej sprawie pomoc finansowa stała się bezzwrotna i uległa umorzeniu w 2003 r. zatem przychód ze stosunku służbowego, podlegający opodatkowaniu powstał w 2003 r.

Odnosząc się do wskazanych przez Skarżących wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy podkreślił, że wiążą one w sprawie w której zostały wydane i nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Dodał, że WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 833/05 oddalił skargę podatnika w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, nienależnie pobranego przez płatnika w 2004 r. z tytułu umorzonej pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, przyznanej funkcjonariuszowi Policji. Również Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie w wyroku z dnia 19 kwietnia 2002 r. sygn. akt I SA/Kr 354/00 uznał, że datą powstania przychodu z tytułu mieszkaniowej pomocy finansowej udzielonej funkcjonariuszowi Policji jest data, z jaką pomoc stała się bezzwrotna.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podnieśli, że organ I instancji niewłaściwie zastosował przepisy podatkowe, interpretując je na niekorzyść Skarżących. Ich zdaniem kwestią sporną jest ustalenie momentu powstania obowiązku podatkowego z tytułu otrzymania z Komendy [...] Policji w P. pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, a rozbieżności interpretacyjne powstałe w tym przedmiocie dają podstawę do uwzględnienia żądania o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r.

W ocenie Skarżących organ odwoławczy nie zauważył, że z zapisów §13 ust 1 pkt 1 zarządzenia z 19 marca 1993 r. wynika, że pomoc funkcjonariuszom Policji miała co do zasady bezzwrotny. Za takim charakterem pomocy przemawia stwierdzenie treść ust. 2 tego przepisu. Ponadto na podstawie § 13 ust. 1 pkt 2 zarządzenia, częściowemu zwrotowi podlegała udzielona pomoc finansowa w przypadku zwolnienia funkcjonariusza ze przed upływem 10 lat służby stałej. A zatem zasadą wynikającą z ww. przepisów była bezzwrotność przyznanej pomocy.

Mając na uwadze bezzwrotny charakter otrzymanej pomocy finansowej oraz treść art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w roku wypłaty, Skarżący podnieśli, że kwota uzyskanej w 1996 i 1997r. pomocy stanowiła przychód funkcjonariusza za stosunku służbowego w dacie jej faktycznego otrzymania.

Jednocześnie podkreślili, że w przedmiotowej sprawie były wydawane rozbieżne interpretacje zarówno przez Ministerstwo Finansów jak i przez organy podatkowe obu instancji. Kwestia opodatkowania pomocy finansowej udzielonej policjantom na podstawie zarządzenia z 19 marca 1993 r. była też rozpatrywana przez sąd administracyjny. W orzeczeniach sąd stwierdził, że udzielona pomoc finansowa z założenia niepodlegająca zwrotowi nie stanowi pożyczki. Stąd też opodatkowaniu podlegała w dacie jej faktycznego otrzymania. A zatem stanowisko organu odwoławczego przedstawione w niniejszej sprawie jest sprzeczne z orzecznictwem sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą, wyrażoną w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych. Stosowanie do tożsamych spraw różnych interpretacji oznaczałoby rażące naruszenie przez organ podatkowy ww. zasady prowadzenia postępowania podatkowego

Ponadto zmiana interpretacji różnicuje podatników, ponieważ wnioski o stwierdzenie nadpłaty, złożone w 2004 r. rozpatrzono pozytywnie. Taka sytuacja narusza konstytucyjne zasady równego traktowania podatników zawarte w art. 32 ust. l i 84 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani prawa postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2003 r., przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Natomiast w świetle art. 12 ust. 1 u.p.d.of., za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Jego rozstrzygnięcie ma z kolei wpływ na termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. Spór ten odnosi się do sytuacji, w której podatnik będący funkcjonariuszem policji skorzystał z pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, wypłaconej na podstawie powoływanego zarządzenia z 19 marca 1993 r.

Intencją udzielania pomocy finansowej było przede wszystkim stworzenie dogodnych warunków mieszkaniowych określonej grupie zawodowej, to jest funkcjonariuszom Policji, którzy nabyli lokal mieszkalny, dom jednorodzinny, albo ubiegali się o jego nabycie w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Była to więc pomoc związana z pełnieniem służby w policji i sprzyjająca wykonywaniu zawodu policjanta. Szczególne warunki udzielania tej pomocy skierowane zostały do funkcjonariuszy, których okres służby był stosunkowo krótki i nie przekraczał 10 lat. Miały one na celu uzależnienie korzystania z tej formy pomocy od okresu pełnionej służby oraz motywować do pełnienia jej co najmniej przez 10 lat. Dlatego wobec tej kategorii policjantów uprawnionych do korzystania pomocy finansowej państwa miała ona charakter zwrotny.

Skarżący stoją na stanowisku, iż obowiązek podatkowy powstał z chwilą wypłaty tej pomocy to jest w 1996 r. i 1997 r. Powołują się przy tym na jej bezzwrotny charakter. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko prezentowane przez Skarżących jest błędne.

Odnosząc się do charakteru przyznawanej policjantom pomocy na budownictwo mieszkaniowe wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1384/05 (niepubl.) podkreślił m.in., że na zwrotny charakter pomocy finansowej wskazuje wykładnia szeregu przepisów zarządzenia z dnia 19 marca 1993 r. Powołał treść § 2 pkt 3 zarządzenia wskazującego na zakres jego regulacji, określającej między innymi zasady rozliczania i zwracania pomocy finansowej, jak również § 4 ust 5 i 6 normujących zabezpieczenie pomocy zaliczkowej wekslem gwarancyjnym, który podlega zwrotowi w razie umorzenia pomocy finansowej lub jej zwrócenia. Za zwrotnym charakterem pomocy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przemawia także treść § 16 powoływanego zarządzenia, zgodnie z którym funkcjonariusz przeniesiony do służby w innej miejscowości, gdy w poprzednim miejscu pełnienia służby posiadał lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny, mógł nabyć prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej w nowym miejscu pełnienia służby, jeżeli zwrócił uzyskaną poprzednio pomoc finansową. Na zwrotny charakter świadczenia otrzymanego w formie pomocy otrzymanej w rozpatrywanej sprawie wskazują wreszcie zasady zwrotu udzielonej pomocy, o których mowa w § 13 ust 1 pkt 2 w zarządzenia z 19 marca 1993 r.

Sąd kasacyjny w powołanym wyroku podkreślił również, że pomoc finansowa stała się świadczeniem bezzwrotnym w chwili jej umorzenia. Stało się to możliwe dopiero po upływie dziesięcioletniego okresu służby w policji, co miało miejsce w 2003 r. Dopiero wówczas można było uznać, iż pomoc miała w pełni, wobec nieprzerwanej służby w Policji, bezzwrotny charakter i stała się przychodem w rozumieniu art. 11 ust 1 u.p.d.o.f.

Skład orzekający w niniejszej sprawie, w pełni ten pogląd podzielając, stwierdza, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo zakwalifikowały pomoc finansową udzieloną policjantowi, a umorzoną po upływie dziesięcioletniego okresu służby w Policji, jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2003 r., tj w momencie, kiedy udzielona wcześniej pomoc została umorzona. Umorzona w ten sposób pomoc finansowa, jako nieodpłatne świadczenie stała się zatem przychodem, o którym mowa w art. 12 ust 1 u.p.d.o.f. W tym też roku płatnik miał obowiązek obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy zgodnie z dyspozycją art. 31 i odpowiednimi przepisami art. 32 u.p.d.o.f., co też prawidłowo uczyniono, w przedmiotowej sprawie.

Wobec przyjęcia, że przychód od otrzymanej przez Skarżących pomocy finansowej powstał w 2003 r., zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu w świetle art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 121 §1 Ordynacji podatkowej poprzez stosowanie do tożsamych przedmiotowo spraw różnych interpretacji. Jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe, przy tym samym stanie faktycznym i prawnym, narusza zasadę zaufania wyrażoną w art. 121 (por. np. wyrok NSA z dnia 18 października 2001 r., III SA 1233/2000, niepubl.), to jednak nie zawsze uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy (wyroki NSA z dnia 1 czerwca 2001 r., I SA/Gd 1145/99, niepubl. oraz z dnia 8 grudnia 1999 r., SA/Sz 1775/98, "Serwis Podatkowy" 2001, nr 4, poz. 12). Organy podatkowe nie naruszyły ponadto zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wydając rozstrzygnięcia sprzeczne z powołanym przez Skarżących orzecznictwem sądu administracyjnego. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyroki te są wiążące w sprawach, w których zostały wydane.

W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.