Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 451/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 11, art. 15, art. 61 § 3, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 7ust. 1 i uat. 2, art. 25 ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 12 ust. 3, art. 27 ust. 1, art. 34 ust. 1, art. 58, art. 75 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (określany dalej jako Dyrektor OR ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 określanej dalej jako k.p.a.), w zw. art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2014 r. nr 98, poz. 1438 ze zm.), art. 7 ust. 1, ust. 2, art. 7 ust. 1a, art. 18 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 – określanej dalej jako ustawa o płatnościach), art. 6 ust. 1, art. 14, art. 23, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 33 i 34, art. 58 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316, 02/12/2009, s. 1, ze zm. – określanego dalej jako rozporządzenie nr 1122/2009), art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone zasady wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z dnia 31.01.2009 r. str. 16-99 – określanego dalej jako rozporządzenie nr 73/2009), po rozpatrzeniu odwołania K.Z., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR (określanego dalej jako Kierownik BP ARiMR) z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] o odmowie przyznania jednolitej płatności obszarowej ( określanej dalej jako JPO ) w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 15 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek K.Z. o przyznanie płatności na rok 2014, w którym do JPO zadeklarowano powierzchnię 96,81 ha.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr 12/2014 Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyłączył p.o. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR od udziału w postępowaniach wszczętych na wniosek K.Z. i wyznaczył Kierownika Biura Powiatowego ARiMR do załatwienia spraw wszczętych na wniosek wyżej wymienionego.

W dniu 30 czerwca 2014 r. organ stwierdził błędy dotyczące braku zaznaczenia na załącznikach graficznych działek rolnych (K, O, PP, U, W, Y) o łącznej powierzchni 5,90 ha, dlatego też do strony zostało wystosowane wezwanie do usunięcia braków formalnych (nr dok. [...]). W dniu 4 lipca 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęła korekta do wniosku, w której uzupełniono błędy z wezwania. Mimo uzupełnienia tych błędów Kierownik BP ARiMR pismem z dnia [...] listopada 2015 r. pozostawił wniosek K.Z. bez dalszego biegu w zakresie objętym wezwaniem wskazując, że zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie poprawki do pojedynczego wniosku po ostatecznym terminie, określonym w art. 14 ust. 2, prowadzi do zmniejszenia kwot płatności odnoszących się do faktycznego użytkowania przedmiotowych działek rolnych o 1 % za każdy dzień roboczy. Poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, jak określono w ust. 1 akapit trzeci, tj. w 2014 r. do dnia 9 czerwca. W przypadku powyższych działek poprawek do wniosku dokonano w złożonej w dniu 4 lipca 2014 korekcie do wniosku o przyznanie płatności na rok 2014, w związku z czym powierzchnia działek, których dotyczyły wniesione poprawki nie została uwzględniona w trakcie rozpatrywania wniosku ze względu na złożenie korekty po wyznaczonym terminie. Dlatego też powierzchnia deklarowana kwalifikowana została ustalona na poziomie 90,91 ha (tj. z wyłączeniem powierzchni działek K, O, U, PP,W, Y).

W dniu 23 września 2014r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie strony o wystąpieniu szkody w uprawach, z którego wynikało, iż w dniach [...] września 2014r. w gospodarstwie K.Z. wystąpiły szkody spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami w postaci zalania i podtopienia, uniemożliwiające koszenie i zbiór siana na następujących działkach ewidencyjnych: [...] na powierzchni 20 ha; [...] na powierzchni 40 ha; [...] na powierzchni 4,00 ha. Następnie strona – na wezwanie organu - dołączyła dwa egzemplarze oświadczenia o wystąpieniu szkody w uprawach, uzupełnione o podpisy świadków – R.K. i K.P.-S..

W dniu 5 listopada 2014 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło pismo z tej samej daty, w której K.Z. podał, że przyczyny podtopień i zalań w gospodarstwie ustąpiły, a skutki zostały usunięte w terminie.

Dnia [...] listopada 2014 r. gospodarstwo rolne K.Z. zostało skierowane do przeprowadzenia kontroli na miejscu, przy czym zgodnie z art. 27 rozporządzenia nr 1122/2009, odstąpiono od informowania strony o zamiarze jej przeprowadzenia.

W dniu 30 grudnia 2014 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło pismo K.Z. z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym strona poinformowała, że "W nawiązaniu do przeprowadzonej kontroli oraz rozmowy w dniu dzisiejszym ([...].12.2014 r.) z pracownikami p. P.K. oraz p. G.R., dotyczących działek: K działka [...], N działka [...]; P,PP, R działka [...]; T,Y działka [...]; działki [...] informuję, że po zgłoszeniu w listopadzie nadał wykonuję czynności koszenia sukcesywnie. Z rozmowy oraz danych kontrolerów oraz analizy wykonanych prac oświadczam, że działki w [...] zostały wykoszone tuż po kontroli w dniu [...] grudnia. Pozostałe wyżej wymienione działki zostaną dokoszone w najbliższym czasie".

Z przeprowadzonej w dniach [...] grudnia 2014 r. kontroli na miejscu w gospodarstwie K.Z. sporządzony został raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni (nr dok. [...]). Przeprowadzona kontrola wykazała m.in. następujące nieprawidłowości: kod DR13+ na działkach rolnych B, C, I, J, L, M, który oznacza, że zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej; kod DR18 na działkach rolnych N, O, P, R, S, PP, W, który oznacza, że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej; kod DR50 na działkach rolnych A, B, D, E, F, G, H, I, J, L, M, T, U, Y, który oznacza, ze granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku.

W dniu 17 lutego 2015 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek K.Z. złożony w trybie art. 73 k.p.a., w którym wniósł o:

– przekazanie pełnej dokumentacji dowodowej dotyczącej przeprowadzonej kontroli na miejscu w gospodarstwie strony;

– przedstawienia właściwych imiennych upoważnień do przeprowadzenia czynności kontrolnych przez osoby je realizujące;

– przedstawienia dokumentów potwierdzających odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie do wykonywania czynności kontrolnych, pomiarowych - zapewniających pomiar kontrolowanych działek równy pomiarowi urzędowemu;

– przedstawienie dokumentów potwierdzających odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie kontrolerów do wykonywania czynności kontrolnych w zakresie wiedzy agrotechnicznej, botanicznej, rolniczej - na okoliczność dotyczących tępa wzrostu roślin, rodzaju roślin, techniki koszenia, rodzaju zachwaszczeń, użytkowania rolniczego;

– przedstawienia mapy sytuacyjnej z oznaczeniem wszystkich występujących samosiewów drzew, krzewów, a także oznaczeniem terenów waz z przypisanymi do nich błędami, a przede wszystkim z zaznaczeniem kierunków wykonywania zdjęć i podaniem wysokości z jakiej były wykonane;

– wyjaśnienia pojęcia "działka nieużytkowana rolniczo" na dzień kontroli oraz wskazania, jaka forma nieużytku została stwierdzona;

– wyjaśnienia, na podstawie jakich faktów i uprawnień, wiedzy szczególnej został dowiedziony brak przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych i jakie zabiegi zostały wykonane/niewykonane;

– przedłożenia dokumentów potwierdzających homologację, legalizację pierwotną, legalizację okresową itd. urządzenia pomiarowego GPS chc x20.

Odpowiadając na powyższy wniosek pismem z dnia [...] marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przekazał stronie kopie zdjęć, szkiców pomiarowych i danych pomiarowych, stanowiących załączniki do raportu nr [...]. Ponadto powyższy organ poinformował K.Z., iż zgodnie z art. 73 § 2 k.p.a. strona może żądać wydania kopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a właściwe imienne upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych, dokumenty potwierdzające odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie do wykonywania czynności kontrolnych, pomiarowych oraz dokumenty potwierdzające odpowiednie przygotowanie i przeszkolenie kontrolerów nie znajdują się w aktach przedmiotowej sprawy i nie mogą być udostępnione w tym trybie. W dalszej części pisma Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wyjaśnił stronie powody niezakwalifikowania części działek rolnych do płatności oraz kwestie związane z techniką pomiaru zastosowaną w podczas kontroli oraz zastosowanych do tego celu urządzeń.

Pismem z dnia [...] marca 2015r. K.Z. wniósł m.in. o uznanie wystąpienia siły wyższej na części jego gospodarstwa, a ponadto o przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, tj. protokołowi z kontroli na miejscu i postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu jako dowodu mogącego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy odnośnie wystąpienia okoliczności siły wyższej. W uzasadnieniu powyższego wniosku strona podniosła, iż poinformowała właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wystąpieniu okoliczności siły wyższej (deszcze nawalne, podtopienia) w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym była w stanie owej czynności dokonać, przedkładając jednocześnie odpowiednie dowody ją potwierdzające.

Do pisma z dnia [...] kwietnia 2015r. K.Z. dołączył operaty pomiarowe m.in. działek [...]. W piśmie tym strona wyjaśniła, że przy ocenie stanu działek nie wzięto pod uwagę możliwości występowania zadrzewień i krzewów w ilości 50 szt./ha, co miało miejsce na terenie całego gospodarstwa. Ponadto w jego opinii wielokrotnie wyłączano bezprawnie obszary jako nieużytkowane, na których występowały drzewa i krzewy. Do powyższego pisma strona dołączyła także oświadczenia świadków, tj. D.C. i A.M. dementujące - zdaniem strony - nieprawdziwe dane z raportów z kontroli na miejscu o użytkach wieloletnich. Kolejnym pismem z tej samej daty K.Z. wniósł szereg zastrzeżeń do przeprowadzonych pomiarów na działkach strony przez inspektorów Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR.

W dniu 9 kwietnia 2015 r. K.Z. złożył do Biura Powiatowego ARiMR wniosek o wpis do ewidencji producentów, w którym wskazał zmianę siedziby wnioskodawcy na: [...]. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 ustawy o płatnościach właściwość miejscową kierownika biura powiatowego Agencji ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby rolnika. Wobec powyższego pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. całość dokumentacji związanej z wnioskiem K.Z. o przyznanie płatności na rok 2014, została przekazana Kierownikowi BP ARiMR, do rozpatrzenia zgodnie z właściwością miejscową.

Wobec zarzutów K.Z. w kwestii prowadzonego postępowania, pismem z dnia [...] maja 2015 r. Biuro Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśniło ponownie, że nie ma podstaw do zmian zapisów w raporcie z czynności kontrolnych, bowiem analiza danych pokontrolnych, przeprowadzona w oparciu o dotychczasową korespondencję ze stroną nie daje podstaw do kwestionowania ustaleń z kontroli.

W dniu 26 czerwca 2015 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej w przypadku przekazania gospodarstwa rolnego, zgodnie z którym K.Z. dokonał przekazania w dniu [...] listopada 2014 działki ewidencyjnej nr [...] K.M.. W związku z faktem, iż przekazanie powyższej działki nastąpiło po dniu 31 maja 2014 r., zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 5a ustawy o płatnościach JPO przysługuje przekazującemu, o ile oczywiście są spełnione warunki do ich przyznania. Zatem w ocenie organu złożenie wyżej wymienionego wniosku pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy z wniosku K.Z. z dnia [...] maja 2014 r.

W dniu 21 lipca 2015 r. K.Z. drogą e-mailową, a następnie pocztą zwykłą, przekazał do Biura Powiatowego ARiMR rejestr działalności rolnośrodowiskowej w związku ze złożonym wnioskiem rolnośrodowiskowym na rok 2014. Z przedmiotowego dokumentu wynikało, iż:

– na działce rolnej C (dz. ew. [...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].08.2014r.;

– na działkach rolnych A (dz. ew. [...]) i B ([...]) M ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014 r.;

– na działce H ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014 r.;

– na działce L ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniach [...].09.2014 r.;

– na działce F ([...]), G ([...]) K ([...]), N ([...]), O ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014 r.;

– na działkach E ([...]), T ([...]), Y ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014r.;

– na działce D ([...]), J ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014 r.;

– na działce P, PP, R, S ([...]), U ([...]), W ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniu [...].09.2014 r.;

– na działce I ([...]) dokonano zabiegu koszenia/zbierania w dniach [...].09.2014 r.

Jednocześnie w polu uwagi zapisano: - dla działki rolnej K - podtopienia 0,4;

– dla działek rolnych P, PP, R, S – podtopienia 0,3;

– dla działki rolnej U – podtopienia 0,04;

– dla działki rolnej W – podtopienia 0,02

W dniu [...] listopada 2015 r. K.Z. kolejny raz stawił się w Biurze Powiatowym ARiMR i złożył kolejne oświadczenie o zapoznaniu się z materiałem dowodowym w związku ze złożonym wnioskiem na rok 2014. Wraz z oświadczeniem złożył dwa wnioski-oświadczenia, tj.;

– Wniosek-oświadczenie z dnia [...] listopada 2015 r., w którym wniósł o uznanie operatów Pracowni Geodezyjno-Kartograficznej "P" oraz dokonanych pomiarów rzeczywistego obszaru koszonego na wszystkich opomiarowanych działkach. Jednocześnie strona oświadczyła, że od dnia kontroli na miejscu do dnia dokonania pomiaru geodezyjnego nie wykonano dodatkowego koszenia na działkach o nr: [...], przy czym zaznaczono, że działka [...] oznaczona na wniosku jako N była skoszona w grudniu 2014 r. Strona podkreśliła ponadto, że "w trakcie pomiarów geodezyjnych stwierdzono wykonanie pomiarów przez kontrolerów podczas kontroli na miejscu w odległości 8 m od granicy działki - na co posiada dowody i zdjęcia";

– Wniosek-oświadczenie z dnia [...] listopada 2015r., w którym wniósł o uznanie błędu w oświadczeniu z dnia [...] listopada 2014r. za oczywistą omyłkę. W konsekwencji K.Z. wniósł o uznanie wyjaśnień, że z dniem złożenia informacji rozpoczął wykonywanie czynności po ustaniu siły wyższej. W opinii strony błąd logiczny w przedmiotowym przypadku spowodował błędne ustalenie stanu faktycznego.

Ponadto w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. K.Z. wniósł o wycofanie błędnego rejestru czynności agrotechnicznych .

Biorąc pod uwagę zgromadzone dokumenty Kierownik BP ARiMR poddał wniosek K.Z. kontroli administracyjnej. Organ podał, że weryfikacja przedmiotowych działek rolnych została przeprowadzona zgodnie z przepisami art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, ustalający system identyfikacji działek rolnych.

W oparciu o powyższe przepisy prawa, mając na uwadze wyniki czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni, Kierownik BP ARiMR nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie kwalifikowalności powierzchni w przypadku działki rolnej "A", natomiast w zakresie pozostałych działek deklarowanych do płatności na rok 2014 Kierownik BP ARiMR w trakcie kontroli administracyjnej ustalił, iż:

– na działce rolnej "B" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 3,01 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 2,55 ha;

– na działce rolnej "C" (położonej na działkach ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,60 ha a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działek ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 1 ,23 ha;

– na działce rolnej "D" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 2,72 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 2,58 ha;

– na działce rolnej "E" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 5,26 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 4,74 ha;

– na działce rolnej "F" (położona na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 3,12 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 3,10 ha;

– na działce rolnej "G" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,66 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 1,33 ha;

– na działce rolnej "H" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,73 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 1,59 ha;

– na działce rolnej "I" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 39,03 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 35,44 ha;

– na działce rolnej "J" (położonej na działkach ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 3,90 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 3,37 ha;

– na działce rolnej "L" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 13,64 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 13,48 ha;

– na działce rolnej "N" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,98 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,00 ha;

– na działce rolnej "M" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 0,42 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,33 ha;

– na działce rolnej "P" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 0,29 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,00 ha;

– na działce rolnej "R" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 3,14 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew, podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,00 ha;

– na działce rolnej "S" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 1,52 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew. podczas kontroli administracyjnej wyniosła 0,00 ha;

– na działce rolnej "T" (położonej na działce ew. nr [...]) powierzchnia zadeklarowana wyniosła 7,49 ha, a powierzchnia stwierdzona w granicach w/w działki ew, podczas kontroli administracyjnej wyniosła 4,95 ha.

Ustalono ponadto, że działki rolne N, P, R, S w całości nie kwalifikują się do przyznania płatności. Taki stan rzeczy jest konsekwencją zastosowania kodu nieprawidłowości DR18, oznaczającego że na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Szczegółowe natomiast ustalenia dokonane

w związku z przeprowadzoną kontrolą na miejscu w gospodarstwie zostały przedstawione w formie tabelarycznej wraz z przypisaniem poszczególnych kodów błędu z wyjaśnieniem znaczenia każdego kodu.

Kierownik BP ARiMR mając na uwadze ustalone w trakcie kontroli administracyjnej powierzchnie działek rolnych stwierdził różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną (90,91 ha) do jednolitej płatności obszarowej (JPO), a powierzchnią stwierdzoną (75,09 ha), wynoszącą 15,82 ha, co stanowi przedeklarowanie powierzchni na poziomie 21,0681%. Wobec natomiast przedeklarowania powierzchni o 21,0681% w zakresie JPO zastosowanie ma przepis art. 58 zdanie drugie rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym, jeśli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a obszarem zatwierdzonym, tj. kwalifikowanym do płatności przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] Kierownik BP ARiMR odmówił przyznania JPO K.Z..

W uzasadnieniu powyższej decyzji Kierownik BP ARiMR wskazał, iż w niniejszej sprawie przy ustalaniu powierzchni kwalifikującej się do płatności uwzględniono wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Organ uznał, iż wyniki zawarte w raporcie z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni są miarodajne i odzwierciedlają rzeczywisty stan działek rolnych wnioskodawcy w dniu kontroli. Ponadto Kierownik BP ARiMR podkreślił, że nie uznał przypadku zgłoszonego w dniu 23 września 2014 r. przez K.Z., tj. podtopienia i zalania, jako siłę wyższą/nadzwyczajną okoliczność, bowiem informacją z dnia [...] listopada 2014 r. wnioskodawca z własnej woli odwołał wystąpienie siły wyższej, gdyż stwierdził, że podtopienia i zalania ustąpiły, a skutki zostały usunięte w terminie. Podkreślił również, iż brak wykoszenia nie mógł być spowodowany zalaniami i podtopieniami ze względu na położenie działek na tzw. skłonach. Organ powołał się również na treść rejestru rolnośrodowiskowego, z którego wynikało, iż w dniach [...] sierpnia – [...] września 2014 r. dokonano wykoszeń na terenach objętych płatnością.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K.Z., w którym zarzucił naruszenie:

– art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

– art. 61 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie;

– art. 23 ust. 1 i 2 oraz art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez jego błędne zastosowanie;

– art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

– art. 75 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez jego niezastosowanie;

– art. 31 rozporządzenia nr 73/2009 poprzez jego niezastosowanie;

– art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

– art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

– art. 3 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach;

– art. 107 k.p.a.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] Dyrektor OR ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR z dnia [...] listopada 2015 r.

W pierwszej części rozstrzygnięcia organ przywołał przepisy, na których oparł swoje rozstrzygnięcie oraz wskazał, iż warunki przeprowadzania kontroli na miejscu uregulowane zostały m.in. w rozporządzeniu nr 1122/2009. Zgodnie z pkt. 32 preambuły do tego rozporządzenia zapowiadanie kontroli na miejscu w odniesieniu do kwalifikowalności lub wzajemnej zgodności powinno być dopuszczane jedynie, jeżeli nie zagraża celowi kontroli, a w każdym razie należy ustalić odpowiednie ograniczenia czasowa. Z kolei art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 stanowi, iż kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. Wskazano, że kontrole na miejscu przeprowadzane są w celu zweryfikowania, czy stan faktyczny na deklarowanych przez wnioskodawców działkach rolnych odpowiada temu, co deklarują oni we wniosku o przyznanie płatności. W przedmiotowej sprawie K.Z. nie został powiadomiony o kontroli, albowiem obecność producenta rolnego nie jest niezbędna w przypadku pomiaru działek i weryfikacji upraw.

W kontekście powyższych rozważań Dyrektor OR ARiMR zaznaczył, że kontrolę na miejscu przeprowadza się w celu sprawdzenia i weryfikacji faktów stanowiących podstawę przyznania płatności, potwierdzenia zgodności danych i informacji zawartych we wnioskach pomocowych ze stanem faktycznym. W przedmiotowej sprawie kontrola przeprowadzona została metodą inspekcji terenowej polegającej na bezpośrednim pomiarze działek rolnych w terenie przy użyciu odbiornika GPS. Kontrola na miejscu weryfikuje natomiast powierzchnię, na której prowadzona jest produkcja rolnicza i do tej powierzchni przyznawane są płatności. Powyższe reguluje art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach stanowiący, iż rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha (powierzchnia wynikająca z załącznika VII rozporządzenia nr 1122/2009), wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności oraz przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W związku z powyższym płatności przyznawane są do powierzchni działki rolnej, której definicja zawarta jest w art. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach tj. "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,10 ha. Z powyższego przepisu wynika więc, iż powierzchnia działki rolnej jest to powierzchnia, na której w sposób faktyczny prowadzona jest działalność rolnicza (uprawa), a która to znajduje się w granicach działki ewidencyjnej. Powierzchnię działki rolnej oraz uprawę na niej zadeklarowaną można więc określić m.in. na podstawie wizytacji terenowej bądź pomiarach prowadzonych na ortofotoobrazach wykonanych w roku, którego dotyczy wniosek o przyznanie płatności. Ponadto obszar działki rolnej jest ograniczony granicami uprawy i nie w każdym przypadku będzie pokrywać się z obszarem działki ewidencyjnej, wykazywanym w dokumentach urzędowych, w aktach notarialnych, czy w wypisach z ksiąg wieczystych. W trakcie kontroli nie są mierzone działki ewidencyjne, lecz działki rolne, bowiem to do tych terenów przysługują płatności obszarowe. Pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że działka ewidencyjna jest wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków, a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną, a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznawania płatności. Z przepisów ustawy o płatnościach wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że powierzchnię działki rolnej ustala się w sposób autonomiczny wobec powierzchni ustalonej na potrzeby ewidencji gruntów, która to ewidencja służy odmiennym celom. O obszarze działek rolnych decydują rolnicy, a weryfikuje się go za pomocą min. pomiarów przeprowadzanych w gospodarstwach rolników. Tym samym raport z kontroli ma decydujące znaczenie, jeśli chodzi o dane dotyczące działek rolnych. Zatem kontrola na miejscu ma na celu stwierdzenie czy zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności na rok 2014 powierzchnie działek rolnych znajdują swoje odzwierciedlenie w terenie. Przedmiotowa kontrola jest realizowana w oparciu o dane zawarte we wniosku i wskazania położenia działek w załącznikach graficznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że czynności kontrolne dokonane na działkach rolnych gospodarstwa K.Z. wykonane zostały przez upoważnionych inspektorów terenowych Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR, którzy zostali przeszkoleni i wyposażeni w wysokiej jakości sprzęt pomiarowy. Specjalistyczne oprogramowanie jest zintegrowane z urządzeniami pomiarowymi, przystosowanymi do pracy w trudnych warunkach terenowych. Instrumenty GPS, użyte do kontroli, spełniają wymagania norm krajowych i unijnych w zakresie wymaganej przepisami dokładności i wiarygodności kontroli powierzchni. Pracownicy wskazanej wyżej jednostki spełniają także wymogi, o których mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie warunków, jakie: powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzanie kontroli dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 240, poz. 1605).

Dyrektor OR ARiMR przywołał treść art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, zgodnie z którym powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,00 ha. Nadmienił, że polska wersja językowa art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 różni się od francuskiej i angielskiej wersji językowej. Polska wersja językowa bowiem posługuje się wyrażeniem "1,5 - metrowa strefa buforowa", podczas gdy wersje anglojęzyczna oraz francuskojęzyczna wskazują na "max. 1,5 m", co miałoby oznaczać, że wskazują jedynie na górną granicę dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne. Konieczność zaś jednolitej wykładni dyrektyw unijnych wyklucza rozpatrywanie, w razie wątpliwości, danego przepisu w sposób oderwany, lecz przeciwnie wymaga, aby był on interpretowany i stosowany w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych. Przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia jednolitej wykładni dyrektyw unijnych, interpretacja oraz stosowanie przepisu unijnego powinno się odbywać w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych. Organ podkreślił, że zastosowana w przedmiotowej sprawie wartość strefy buforowej na poziomie 0,75 m została określona przy użyciu homologowanego sprzętu GPS (w przedmiotowej sprawie zastosowano odbiornik Getac V100 z CHCX20), poddanego testom walidacji (zgodnie z dokumentem (JRC: IPSC/G03/ P/SLA/Asi D (2007) (8307)) i ekspertyzie w sprawie określenia zasad obliczenia maksymalnych wartości tolerancji w zakresie precyzji pomiarów. W trakcie testów ( vide : zaświadczenie z dnia [...] maja 2013 r. o przeprowadzeniu testów w/w rodzaju odbiornika - w aktach sprawy) wykonanych przez uprawnioną jednostkę na zlecenie ARiMR odbiornik Getac V100 z CHCX20 uzyskał wskaźnik stosowany do obliczenia tolerancji pomiaru działek rolnych równy 0,75 m. W związku zaś z faktem, iż czynności kontrolne na działkach K.Z. wykonane zostały przy użyciu w/w odbiornika, to wartość szerokości strefy buforowej zastosowana w trakcie pomiarów wyniosła 0,75 m, co nie przekracza maksymalnej wartości strefy buforowej, która zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 1122/2009 wynosi 1,5 m.

W przypadku działek deklarowanych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przez K.Z. w trakcie kontroli administracyjnej uwzględniającej wyniki kontroli na miejscu stwierdzono obszar działek rolnych mniejszy w przypadku JPO o 15,82 ha niż deklarowany we wniosku z dnia [...] maja 2014 r. W przypadku działek B, C, D, E, F, G, H, I, J, L, M, T, powierzchnie poszczególnych działek użytkowanych rolniczo okazały się mniejsze niż powierzchnie tych działek zadeklarowane we wniosku. Natomiast w przypadku działek N, P, R, S stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (kod DR18), w związku z czym z płatności wykluczono całkowitą powierzchnię tych działek. Dodatkowo organ wyjaśnił, że zastosowany kod nieprawidłowości DR50 w odniesieniu do działek A,B,D,E,F,G,H,I, J,L,M,T oznacza, że granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku. Zgodnie zaś z wytyczną Komisji Europejskiej JRC IPSC/G03/P/WDE/wde D(2009)(l 1164) z 2009 r., w wyniku kontroli administracyjnych, przeprowadzanych zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1122/2009, nie można dokonać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną, której powierzchnia ma być wyznaczona przy wykorzystaniu technologii systemu informacji geograficznej (GIS) opartej na obrazie ortofotomapy. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria określone w art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wyznaczone na podstawie ortofotomapy oraz w oparciu o materiał graficzny, na którym rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. W kontekście powyższego jednym z załączników do raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni jest "Wyliczenie powierzchni dla działek, dla których zastosowano kod DR50". Przedmiotowy załącznik jest wygenerowany z systemu informatycznego, zawierającego moduł LPIS, wspomagającego proces obsługi wniosków o przyznanie płatności, do którego zostały zaimportowane w postaci wektorowej dane z przeprowadzonej kontroli na miejscu. Dzięki temu możliwe jest określenie, jaka powierzchnia danej działki rolnej zlokalizowana jest w granicach zadeklarowanych działek referencyjnych oraz jaka powierzchnia działki rolnej wykracza poza te granice.

Dyrektor OR ARiMR wskazał, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie są zapisy inspektorów terenowych zawarte w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni nr [...], którego treść przekłada się na ustalenia stanu faktycznego, w oparciu o który wydana została zaskarżona decyzja. Organ podał, że wnioskodawca stoi na stanowisku, że należało uwzględnić wystąpienie siły wyższej, z powodu której nie był w stanie wypełnić swoich zobowiązań tj. prowadzić działalność rolniczą zgodnie z wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa. M.in. z powyższego powodu strona wniosła o nieuznanie kodu DR 18 w odniesieniu do działek S, W, P, PP, R, N, K. Niezależnie od powyższego strona zakwestionowała również wyniki pomiarów działek rolnych B, D, E, G, H, I, J, L, T, podnosząc, że powierzchnie wymienionych działek zostały pomniejszone błędnie lub celowo. Osobnym aspektem w przedmiotowej sprawie jest także fakt nieuwzględnienia działek rolnych K, O, PP, U, W, Y, ze względu na wniesienie poprawek po ostatecznym terminie składania wniosków o przyznanie płatności.

Dyrektor OR ARiMR odnosząc się do zgłoszenia organowi I instancji przez K.Z. wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności (siły wyższej), podał, że stanowisko organu I instancji o nieuznaniu wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności jest prawidłowe, ponieważ K.Z. w toku postępowania administracyjnego złożył w tym zakresie szereg sprzecznych ze sobą informacji i dokumentów. I tak, w dniu 23 września 2014 r. K.Z. złożył do Biura Powiatowego ARiMR oświadczenie o wystąpieniu siły wyższej, w którym oświadczył, że w dniach [...].09.2014 - [...].09.2014 r. w jego gospodarstwie w uprawach rolnych wystąpiły szkody spowodowane nadzwyczajnymi okolicznościami, tj. zalaniami i podtopieniami uniemożliwiającymi koszenie i zbiór siana. Zgodnie z powyższym oświadczeniem szkody wystąpiły na działkach nr [...] na łącznej powierzchni 20 ha, na działce nr [...] na powierzchni 40 ha oraz na działkach [...] na powierzchni 4 ha. Natomiast w dniu 5 listopada 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR wnioskodawca złożył informację, że w nawiązaniu do oświadczeń dotyczących podtopień i zalań z dnia [...] września 2014 r. w jego gospodarstwie, powyższe przyczyny ustąpiły, a skutki zostały usunięte w terminie.

Ponadto z dostarczonego rejestru działalności rolnośrodowiskowej, sporządzonego przez K.Z., dotyczącego prowadzenia działań agrotechnicznych w jego gospodarstwie w roku 2014 wynika, iż na wszystkich w/w działkach dokonano zabiegu koszenia/zbierania do dnia 30 września 2014 r. W przypadku działki ew. nr [...] (K) w rubryce uwagi zapisano: "0,4 podtopienia", w przypadku działki ew. nr [...] (P, PP, R, S) zapisano "0,3 podtopienia"; w przypadku działki ew. nr [...] (U) zapisano "0,04 podtopienia"; w przypadku działki ew. nr [...] (W) zapisano "0,02 podtopienia". Tym samym organ uznał, że powyższe dokumenty, tj. oświadczenie z dnia [...] listopada 2014 r. i rejestr działalności rolnośrodowiskowej są spójne w zakresie potwierdzenia wykonania koszenia/zbierania w wymaganym terminie. W rejestrze działalności rolnośrodowiskowej wskazano ponadto, iż wystąpiły podtopienia na działkach ewidencyjnych nr [...], które to działki nie zostały wyszczególnione w oświadczeniu o wystąpieniu szkody w uprawach z dnia v września 2014 r. Organ zauważył jednak, że w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej brak jest wskazania na wystąpienie podtopień/zalań na działkach [...] – działka O (położonych w [...]),[...] oraz na działkach [...], a zatem w zakresie tych działek informacje zawarte w rejestrze potwierdzają oświadczenie złożone dnia 5 listopada 2014 r. o ustąpieniu siły wyższej i wykonaniu koszenia w wymaganym terminie.

Dyrektor OR ARiMR podał również że w dniu 30 grudnia 2014 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło pismo, w którym K.Z. podał, że "po zgłoszeniu w listopadzie ustania okoliczności podtopień i zalań nadal wykonuje czynności sukcesywnie. Z rozmowy oraz danych kontrolerów i analizy wykonanych prac wynikało, że działki w [...] zostały wykoszone tuż po kontroli w dniu [...] grudnia 2014 r.. Pozostałe w/w działki (tj. dz. ew. nr [...]) zostaną dokoszone w najbliższym możliwym czasie". Organ wskazał, że K.Z., po dacie powzięcia informacji o fakcie przeprowadzenia kontroli w jego gospodarstwie, złożył dokument, którego treść jest sprzeczna z oświadczeniem z dnia [...] listopada 2014 r., jak również jest częściowo sprzeczna z informacjami widniejącymi w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej. Z powyższego rejestru wynika bowiem, że działki w [...], działka nr [...] i nr [...] zostały w terminie do dnia 30 września 2014 r. wykoszone, a ponadto nie zapisano względem nich żadnych uwag. Natomiast z oświadczenia datowanego na dzień [...] grudnia 2014r. (data wpływu 30 grudnia 2014r.) wynika, iż powyższe działki były wykoszone po przeprowadzonej kontroli (działki w [...]) lub będą dopiero dokoszone. Wobec powyższego oświadczenie z dnia [...] grudnia 2014 r. było sprzeczne z zapisami w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej, jak również jest sprzeczne z oświadczeniem strony z dnia [...] listopada 2014 r.

Co prawda K.Z. w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. złożył oświadczenie o uznanie oczywistego błędu w oświadczeniu zawartym w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., jednakże w ocenie organu taka omyłka nie wystąpiła, gdyż jego treść jest spójna i zrozumiała.

W dalszej kolejności Dyrektor OR ARiMR odniósł się do kwestii zgłoszenia przez K.Z. drogą emailową w dniu 23 listopada 2015 r. wniosku o wycofanie rejestru czynności agrotechnicznych. Organ podał, że w pkt 30 preambuły rozporządzenia nr 1122/2009 wskazano, że rolnicy powinni być uprawnieni do wycofania swoich wniosków o przyznanie pomocy lub ich części w każdej chwili, pod warunkiem że właściwy organ nie poinformował ich wcześniej o zawartych we wniosku nieprawidłowościach lub nie zapowiedział kontroli na miejscu. Z akt sprawy wynika, iż K.Z. dowiedział się o przeprowadzanej kontroli przez przedstawicieli ARiMR dnia 16 grudnia 2014 r. Jednocześnie informacja ta (która wpłynęła do Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 30 grudnia 2014 r.) przeczy dokumentom zgromadzonym przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu.

W opinii organu odwoławczego nawet w sytuacji hipotetycznego wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności w gospodarstwie wnioskodawcy, to nie one mogły być one przyczyną stanu faktycznego w kształcie ustalonym w raporcie z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W pismach Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR kierowanych do strony podkreślano, że działki względem, których zastosowano kod DR18 były nieużytkowane od dłuższego czasu, a organ odwoławczy po przeanalizowaniu dokumentacji pokontrolnej tę opinię podziela. Podczas czynności kontrolnych inspektorzy terenowi stwierdzili brak użytkowania na działkach rolnych K, O (dz. ew. [...]), N (dz. ew. [...]), P, PP, R (dz. ew. [...]), S, W (dz. ew. [...]). Takie stwierdzenie oparto na fakcie, iż działki te są silnie zachwaszczone, porośnięte nawłocią, zakrzaczeniami i samosiejkami drzew. Potwierdza to wykonana w toku kontroli obszerna dokumentacja fotograficzna. W piśmie odwoławczym strona podniosła, że na działkach rolnych S, P, PP, R, N, K występuje nawłoć pospolita i nawłoć późna, które błędnie - w opinii strony - zakwalifikowano jako rośliny wieloletnie. Organ odwoławczy nie zgodził się z takim stanowiskiem, gdyż oba w/w gatunki nawłoci to rośliny wieloletnie, co wynika z powszechnie dostępnych informacji i materiałów. W uprawach łąk są uważane za rośliny inwazyjne i niepożądane. Ponadto niezwykle ekspansywne na terenach, na których zaprzestano prowadzenia zabiegów agrotechnicznych. Analizując zdjęcia zakwestionowanych działek rolnych N, R, P, PP, S, W (którym przypisano kod DR18), np. nr 4 5, 6, 7, 13, 14, 158, organ w sposób niebudzący wątpliwości stwierdził, że działki te nie były użytkowane od dłuższego czasu, tj. od kilku sezonów. Intensywność występowania tych roślin na w/w działkach, prowadzi do wniosku, iż niemożliwym jest zaniechanie działalności na tych gruntach tylko w 2014 roku. Tym samym potwierdza to tezę, iż ewentualne wystąpienie siły wyższej w 2014 nie mogło być powodem stwierdzenia nieużytków na działkach wnioskodawcy, ponieważ działalność rolnicza nie była tam prowadzona od dłuższego czasu. K.Z. uczestniczy w programie rolnośrodowiskowym, a w ramach realizowanych pakietów zadeklarował uprawę łąk. Na znacznej części w/w działek nawłoć jest rośliną dominującą, a zatem nastąpiła niezgodność upraw pomiędzy rodzajem zadeklarowanym do programu rolnośrodowiskowego, a uprawą stwierdzoną. K.Z. sam potwierdził występowanie nawłoci na zadeklarowanych działkach, a co się z tym wiąże, powinien przeprowadzać zabiegi agrotechniczne zapobiegające jej rozprzestrzenianiu się. Kontrola na miejscu stwierdziła jednakże, iż na części działek rolnych zabiegi agrotechniczne nie były prowadzone od dłuższego czasu.

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor OR ARiMR odniósł się do zarzutu strony dotyczącego niewzięcia pod uwagę terenów, na których występują drzewa i krzewy w ilości mniejszej niż 50 szt. na hektar. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 4 pkt 2 rozporządzeniem MRiRW z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm ( Dz. U z 2014 r., poz. 1372 – określanego dalej jako r.m.n.) grunty, mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. Powyższy zapis wskazuje wyraźnie, że chodzi o drzewa i krzewy, które występują na gruntach pojedynczo. Z analizy dokumentacji pokontrolnej wynika, że wykluczone zostały zwarte skupiska drzew i krzewów, tzn. niespełniające powyższego warunku. Wykluczone są też obszary z pojedynczymi drzewami lub krzewami współwystępujące z wieloletnimi zachwaszczeniami, w stosunku do których stwierdzono nieużytkowanie gruntów od dłuższego czasu. Natomiast powierzchnia pod pojedynczymi drzewami i krzewami, rosnącymi na działkach użytkowanych rolniczo, były włączane do powierzchni kwalifikowanej do płatności, tj. np. drzewa ukazane na zdjęciu nr 83 (na pierwszym planie w zagłębieniu) znajdujące się na działce E lub drzewa ukazane na zdjęciu nr 291 (brzozy) znajdujące się na działce C. Organ podkreślił, że w ramach postępowania odwoławczego dokonano dokładnej analizy materiału pokontrolnego dotyczącego wszystkich działek skontrolowanych przez inspektorów BKM Oddziału Regionalnego ARiMR. W wyniku tej analizy nie stwierdzono żadnych przesłanek mogących wskazywać, że dokonane pomiary dyskwalifikują uzyskane wartości pomiarów jako dowód, który został wykorzystany w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił, że dokumentacja uzyskana w wyniku przeprowadzonej kontroli, to m.in. ślad pomiaru w postaci wektorowej, który z urządzenia GPS importowany jest do elementów systemu identyfikacji działek rolnych. Przy wykorzystaniu narzędzi informatycznych generowane są szkice działek ukazujące naniesiony ślad pomiaru (odbiornikiem GPS) na ortofotomapę, na którą nałożone są również granice referencyjne deklarowanych działek ewidencyjnych. Analizując te szkice należy dojść do wniosku, że przebieg linii pomiarowych w wierny sposób zbiega się z granicami widocznymi na ortofotomapie. Dopełnieniem powyższych elementów jest dokumentacja fotograficzna, w przypadku której na szkice prezentujące pomiary działek zaznaczane są miejsca i kierunki wykonania poszczególnych fotografii. Wszystkie te elementy w przypadku materiału pokontrolnego dotyczącego niniejszej sprawy tworzą spójną całość, co potwierdza, że kontrola wykonana została w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do załączonych do odwołania szkiców, na których K.Z. zaznaczył miejsca błędnie zinterpretowane jako nieużytkowane rolniczo, tj. na wyrysie nr 1 (działka B) K.Z. zaznaczył poprawną jego zdaniem granicę działek, oraz obszar oznaczony jako T1, Dyrektor OR ARiMR wskazał, że obszar po północnej stronie działki ukazują zdjęcia nr 272, 273, 276. Są to szuwary z przeważającą ilością trzciny pospolitej, a więc teren nieużytkowany jako łąka trwała w roku 2014 i latach poprzednich. Po południowej stronie działki obszar T1 ukazany jest na zdjęciu nr 266 (po prawej stronie) jest to obszar zadrzewiony, który uwidoczniony jest także na obrazie ortofotomapy. Na wyrysie nr 2 (działka C) K.Z. zaznaczył poprawną jego zdaniem granicę działek, oraz obszar oznaczony jako T3, T4 i T5. Dokonując natomiast analizy zdjęć oraz obrazu ortofotomapy organ wskazał, że obszar T4 i T5 to trawnik przydomowy (obszar rekreacyjny) będący integralną częścią siedliska. Jest to obszar bezpośrednio przylegający do budynków mieszkalnych, otoczony, krzewami i roślinami ozdobnymi (róże, tuje) i pasem zadrzewień, na północno-zachodniej części uwidocznione jest pomieszczenie gospodarcze, suszarka do odzieży, a w południowo wschodniej części znajduje się huśtawka ogrodowa (vide: zdjęcia nr 295, 296, 300, 301, 302). Skarpa uwidoczniona na zdjęciu nr 296 zdecydowanie nie zachowuje rolniczego charakteru, gdyż jest obsadzona roślinami ozdobnymi (róże, tuje i inne rośliny ozdobne). Strona wskazuje ponadto na miejsce połączenia działek oznaczonych przez kontrolerów jako C1 i C2. W opinii organu takie połączenie nie występuje, gdyż we wskazanym miejscu rośnie pas drzew iglastych i krzewów ozdobnych otaczających siedlisko, co ukazane jest na zdjęciu 290, a także nr 297 (od strony siedliska), na którym z kolei widoczna jest również uszkodzona trampolina rekreacyjna.

Również zdjęcia 298 wskazuje, że na przedmiotowym obszarze znajdują się drzewa i krzewy ozdobne. Strona podniosła ponadto, wskazując na obszar T5, że nie został uwzględniony teren pod drzewami. Odnosząc się do tego zarzutu organ wskazał, że zdjęcie nr 308 ukazuje las (po lewej stronie) natomiast zdjęcie 310 ukazuje pas drzew iglastych, które stanowią naturalne granice działki C. Na szkicu linie pomiarowe "wcinają się" w korony drzew, więc brak jest podstaw uznania, że działka C została źle pomierzona.

Na wyrysie nr 3 K.Z. zaznaczył poprawną jego zdaniem granicę działek oraz obszary T6 - T10, które w jego opinii błędnie zostały zakwalifikowane jako obszary nieużytkowane rolniczo. Obszar T7, T8, to zwarte zadrzewienia, widoczne na fotografiach nr 69 (na pierwszym planie), 73 (po prawej), co potwierdza również ortofotomapa. Obszar T10 to zwarte zakrzaczenia widoczne na zdjęciu nr 80 (w pewnej oddali) i po przeciwnej stronie na zdjęciu nr 83. Obszar T9 to obszar zadrzewiony, ukazany na zdjęciu nr 78 (po lewej) oraz nr 77. Obszar ten oczywiście widoczny jest również na ortofotomapie. Obszary T6 i T8 to wcinające się w obszar działki [...] zadrzewienia, ukazane m.in. na zdjęciu nr 66 (T8) i nr 79 (T60), widoczne również na ortofotomapie.

Na wyrysie nr 4 strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek oraz obszary T11, T12, które w jej opinii błędnie zostały zakwalifikowane jako obszary nieużytkowane rolniczo. W ocenie organu obszar T11 ukazany jest na zdjęciach 146, 147, 148 (w pewnej oddali), 96 (w pewnej oddali) i jest to obszar zwartych zadrzewień widoczny także na ortofotomapie. Obszar T12 widoczny jest na zdjęciach nr 90, 87 (w pewnej oddali), 101 i 106 (w pewnej oddali) i jest to zwarty obszar zakrzaczeń/zadrzewień widoczny także na ortofotomapie.

Na wyrysie nr 5 strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek oraz obszary T14 do T18, które w jej opinii błędnie zostały zakwalifikowane jako obszary nieużytkowane rolniczo. Zdaniem organu na działce nr [...] z powierzchni kwalifikowanej wykluczone zostały wcinające tereny podmokłe (zakrzaczenia, wymokliska), oznaczone przez stronę jako T1 5, T16. Dokumentują to zdjęcia na których widoczne są zakrzaczenia (fot. 194, 195, 196), na zdjęciu nr 197, 198, 199 widoczne jest składowisko kamieni i zachwaszczenie o wieloletnim charakterze. Drugi taki obszar ukazany na fotografiach od nr 200 do 205, na którym ukazane są zwarte zakrzaczenia i zachwaszczenia o wieloletnim charakterze. Widoczny także na zdjęciu nr 192 (w oddali). Organ wskazał ponadto, iż obszar ten jest dobrze widoczny na ortofotomapie, jako wyróżniający się swoją strukturą od obszaru użytkowanego rolniczo. Data wykonania zdjęcia ortofotomapy działki nr [...], to lipiec 2013 r. - zgodnie z danymi widniejącymi w systemie ewidencji działek rolnych. W ocenie organu należałoby zatem wysunąć wniosek o wieloletnim wyłączeniu (tj. minimum 2 - letnim) przedmiotowego obszaru z użytkowania rolniczego. Jeśli chodzi o obszary oznaczone przez stronę jako T14, T18, T17, T19, są to obszary wieloletnich zachwaszczeń, zakrzaczeń i zadrzewień wcinających się w działkę referencyjną nr [...]. Na zdjęciu nr 182 (po lewej) ukazane jest wieloletnie zachwaszczenie i zarazem naturalna granica działki. Jeśli chodzi o obszar T17, jest to obszar niedeklarowanej przez stronę działki ewidencyjnej nr [...], na której występuje zadrzewienie. Zdjęcia 207, 208, 209 ukazują zachwaszczenia, zakrzaczenia, a także składowisko kamieni. Teren ten jest również dobrze widoczny na ortofotomapie, jako wyróżniający się swoją strukturą od terenu użytkowanego rolniczo. Natomiast zdjęcia 217, 218 ukazują samosiewy drzew i wieloletnie zachwaszczenia wcinające się od północno-wschodniej strony na działkę ewidencyjną nr [...].

Na wyrysie nr 6 strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek oraz obszary T20 do T23, które w jej opinii błędnie zostały zakwalifikowane jako obszary nieużytkowane rolniczo. Zdjęcie nr 253 ukazuje kwestionowany przez stronę obszar T20, co nie znajduje uzasadnienia, ponieważ przedmiotowe zdjęcie ukazuje naturalną granicę działki i wcinający się obszar zakrzaczeń i zadrzewień widoczny również na ortofotomapie działki nr [...]. Zdjęcia nr 258 i 260 ukazują kwestionowany przez stronę obszar T21, co nie znajduje uzasadnienia, ponieważ przedmiotowe zdjęcia ukazują wcinający się obszar zakrzaczeń i zadrzewień widoczny również na ortofotomapie działki nr [...]. Zdjęcie nr 234 ukazuje kwestionowany przez stronę obszar T22, co nie znajduje uzasadnienia, ponieważ przedmiotowe zdjęcie ukazuje wcinający się obszar zakrzaczeń i zadrzewień widoczny również na ortofotomapie działki nr [...]. Zdjęcia nr 234 i 241 ukazują zwarty obszar zakrzaczeń i zadrzewień, który powoduje niespójność działek oznaczonych na szkicu J_1 i J_2 (obszar T23). W centralnej części działki J (na granicy działek [...] występuje wyłączenie obszaru kwalifikowanego do płatności, ukazane na fotografiach 237, 238, 257, 259, 254 (w oddali) i jak wynika z wymienionych fotografii stanowiący zwarte zakrzaczenie. Strona zaznaczyła na wyrysie nr 6, że jest to teren podmoknięty w 2014 r., jednak nie ma to znaczenia w świetle faktu, iż jak wynika z fotografii teren ten jest od wielu lat nieużytkowany (zakrzaczenia). Teren ten również jest dobrze widoczny na obrazie ortofotomapy.

Na wyrysie nr 7 strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek oraz obszary T24 do T27, które w jej opinii błędnie zostały zakwalifikowane jako obszary nieużytkowane rolniczo. Zdjęcie nr 85 ukazuje wcinający się w działkę nr 85/1 obszar zadrzewień (T24). Zdjęcia nr 121 i 122 ukazują wcinający się w działkę nr 85/1 obszar zadrzewień, zakrzaczeń i zachwaszczeń (T27). Zdjęcie nr 51 również ukazuje obszar zadrzewień i zachwaszczeń (T26) w zachodniej części kompleksu działek L, U, D, E, F, G, H, T, Y. Natomiast obszar T25 to zakrzaczenia i zadrzewienia uwidocznione na zdjęciach nr 58 i 61 (po prawej). Na wyrysie nr 7 strona zaznaczyła, iż na szkicu ARiMR błędnie określono granicę pomiędzy działkami L i T. W ocenie organu zarzut ten jest nieuzasadniony, co wynika z analizy zdjęcia nr 118 oraz obrazu ortofotomapy. Ze zdjęcia nr 118 wynika, iż na granicy rozdzielającej działki L i T występują pojedyncze drzewa. Drzewa te widoczne są również na obrazie ortofotomapy oraz na szkicu, a występują one w miejscu zaznaczenia granicy działek, co z kolei potwierdza prawidłowość sporządzenia szkicu pokontrolnego. Zaznaczyć ponadto należy, iż granica pomiędzy działkami L i T została wliczona do pomiaru (w ramach kompleksu działek L, U, D, E, F, G, H, T, Y) jako, że jej szerokość nie przekracza 2 m.

Na wyrysie nr 8 strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działki T oraz obszar T28, który w jej opinii błędnie został zakwalifikowany jako nieużytkowany rolniczo. Organ podał, że obszar T28 uwidoczniony jest na zdjęciach nr 102, 103, 104, 105, 109, 110, 142, 143, 144, 145, 124, 125, 126, 123, 112, 113, z których wynika, iż jest to teren zachwaszczony, zakrzaczony i zadrzewiony, a więc nieużytkowany rolniczo. Zdjęcie nr 108 ukazuje natomiast granicę pomiędzy obszarem użytkowanym rolniczo (po lewej), a nieużytkowanym od dłuższego czasu (na prawo).

Na wyrysie nr 9 (działki K, N, O) strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek rolnych oraz zaznaczyła, że działka jest oznaczona kodem DR51 (stwierdzono obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności), a nie DR18. Odnosząc się do powyższego Dyrektor OR ARiMR wskazał, że w raporcie z czynności kontrolnych dla działek K, N, O na stronie 3-4 wpisano w kolumnie nr 9 kody pokontrolne DR18 (na całej działce stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej) i DR51. Ponadto w polu uwagi, zapisano: "NIEUŻYTEK. Liczne samosiejki kilkuletnich drzewek, zakrzaczenia i wieloletnie zachwaszczenia. Na działce nie stwierdzono wykonywania zabiegów agrotechnicznych". Ponadto na szkicu pokontrolnym działki K,N,O opisano jako nieużytek. W przypadku powyższych działek wykonano obszerną dokumentację fotograficzną (numery zdjęć od 150 do 181) potwierdzającą stan użytkowania gruntów. Przedmiotowe fotografie ukazują silne porośnięcie gruntów wieloletnimi chwastami, nawłocią i samosiejkami (kilkuletnimi drzewkami), co potwierdza, iż powyższe działki były nieużytkowane od dłuższego czasu. Ponadto zarówno kod nieprawidłowości DR18, jak również DR51, powodują, że dany obszar jest nieuprawniony do płatności. W świetle powyższego - zdaniem organu - brak kodu DR18 na szkicu pokontrolnym nie może powodować zmian w ustaleniach stanu faktycznego, ponieważ z dokumentacji pokontrolnej jednoznacznie wynika, iż działki K, N, O nie były użytkowane rolniczo, a w związku z tym nie kwalifikują się do płatności. Organ przypomniał, że działki K i O nie były brane pod uwagę przy naliczaniu płatności, ponieważ uzupełnienie braków formalnych w odniesieniu do tych działek, wpłynęło po ostatecznym terminie na złożenie wniosku. Niemniej jednak, gdyby uwzględnić ustalony stan faktyczny działek K i O przy rozstrzyganiu sprawy, stopień zawyżenia powierzchni stwierdzonej wyniósłby 24,62%, co nie zmieniłoby sytuacji prawnej w przedmiotowej sprawie.

Na wyrysie nr 10 (działki R, P, PP) strona zaznaczyła poprawną jej zdaniem granicę działek rolnych użytkowanych rolniczo. Organ wskazał, iż w przypadku powyższych działek wykonano obszerną dokumentację fotograficzną (numery zdjęć od 1 do 50, ) potwierdzającą stan użytkowania gruntów. Przedmiotowe fotografie ukazują silne porośnięcie gruntów wieloletnimi chwastami, nawłocią i samosiejkami (kilkuletnimi drzewkami), co potwierdza, iż powyższe działki były nieużytkowane od dłuższego czasu.

Dyrektor OR ARiMR mając na względzie opisane wyżej ustalenia poczynione w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie K.Z. podkreślił, iż opisane i udokumentowane we wskazanej dokumentacji fotograficznej obszary działek rolnych, na których występują systematyczne, trwałe, występujące w zwartych formach zachwaszczenia, zakrzaczenia oraz zadrzewienia są obszarami, na których nie jest prowadzona działalność rolnicza w myśl art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach stanowiącego, iż wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności.

Organ odwoławczy podkreślił również, iż termin dokonania koszenia łąk mijał 30 września 2014 r. w przypadku realizowania wariantów rolnośrodowiskowych 4.1, 5.1. , zadeklarowanych przez skarżącego, dokumentacja fotograficzna sporządzana była w grudniu 2014 r. Jednakże mając na względzie rozmiar uwidocznionych na fotografiach zadrzewień i zakrzaczeń oraz terenów porośniętych chwastami nie ma możliwości dokonania w opisanych w niniejszej decyzji fragmentach działek rolnych koszenia lub innych zabiegów uprawowych, które zapobiegałyby występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Struktura roślinności, jej wielkość, mnogość, zwarty częstokroć charakter wskazuje na fakt długotrwałego nieużytkowania zakwestionowanych obszarów (tj. części lub całości działek), a zatem nie może być mowy o dokonaniu czynności, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 r.m.n. Organ zaznaczył, że przy pomiarach powierzchni działek rolnych zostały uwzględnione obszary niekoszone, co wynika z wymogów określonych dla poszczególnych wariantów/pakietów rolno środowiskowych. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego PROW na lata 2007-2013 ( Dz. U z 2013 r., poz. 361 – określanej dalej jako rozporządzenie PRŚ ) wymogiem dodatkowym dla wariantów 4.1 i 5.1 , zadeklarowanych przez skarżącego - w przypadku użytkowania kośnego trwałych użytków zielonych - jest pozostawienie 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, a w przypadku występowania wodniczki Acrocephalus paludicola - 30-50%, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części tej działki. Jednym z takich obszarów wskazanych przez stronę jest północno-wschodnia część działki "I". Analizując materiał pokontrolny, tj. szkic pomiaru działki "I" oraz wykonane zdjęcia organ stwierdził, iż wskazany obszar został niewykoszony (co dokumentuje zdjęcie nr 215), ale również został uwzględniony w pomiarze, co bez trudu można stwierdzić analizując wskazane dokumenty. Uwzględnianie do pomiaru działki kwalifikującej się do płatności dotyczy tylko takich obszarów wskazanych przez producenta (zgodnie z wymogami określonymi w programie rolnośrodowiskowym), które nie były wykoszone w danym roku. W przypadku rozpatrywanej sprawy wykluczone zostały natomiast obszary, na których w ogóle nie była prowadzona działalności rolnicza, jako niespełniające art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach.

Dyrektor OR ARiMR podkreślił, że poszczególne elementy dokumentacji pokontrolnej są ze sobą spójne tzn. stan działek ukazany na fotografiach i szkicach sytuacyjnych obrazujących miejsca wykonywania fotografii (integralna część raportu z kontroli nr [...]) sporządzonych w trakcie czynności kontrolnych koreluje ze sobą (uwzględniając miejsca, z których wykonano zdjęcia), co prowadzi do konkluzji, iż czynności kontrolne zostały przeprowadzone prawidłowo.

Dyrektor OR ARiMR analizując w dalszej części odwołanie K.Z. wyjaśnił, że to wnioskodawca decyduje o treści wniosku i dołączonych do niego załączników, które podpisuje i składa organowi oświadczając, iż zna zasady przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 i ponosi odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku i dołączonych do niego załącznikach. W niniejszej sprawie, zgodnie z przytoczonymi przepisami termin na złożenie wniosku upłynął w dniu 15 maja 2014 r., zaś termin na złożenie wniosku z sankcjami terminowymi w wysokości 1% upłynął w dniu 9 czerwca 2014 r. W zakresie działek K, O, PP, U, W, Y, kompletny wniosek został złożony w dniu 4 lipca 2014 r., a więc w terminie późniejszym niż ostateczna data składania wniosków. Wskazanie na załącznikach położenia deklarowanych działek rolnych jest obligatoryjnym elementem wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stanowiącym o jego kwalifikowalności. W przypadku uzupełnienia przez rolnika braku dotyczącego kwalifikowalności wniosku (tj. braku polegającego na niewskazaniu położenia działek rolnych na załącznikach graficznych) po dopuszczalnym terminie składania wniosków, jednak nie później niż do dnia wydania decyzji, płatność do wnioskowanych działek rolnych nie zostanie przyznana. Stanowisko to wynika wprost z art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009. Co więcej, za wyjątkiem odstępstwa przewidzianego w art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009 (w odniesieniu do korekty oczywistych błędów) oraz odstępstwa przewidzianego w art. 22 rozporządzenia nr 1122/2009 w zakresie terminów przypadających na dzień wolny od pracy, prawodawca unijny nie przewiduje jakiejkolwiek swobody decyzyjnej dla państwa członkowskiego i jego organów pod kątem ewentualnych możliwości ustanowienia derogacji w stosunku do dopuszczalności korekty wniosku złożonej po ostatecznym terminie na jej wniesienie. W związku z tym regulacja art. 64 § 2 k.p.a. ustanawiająca terminy uzupełnienia braków formalnych nie stanowi odstępstwa ani też uzupełnienia art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009. Tym samym, okoliczność uzupełnienia braków dotyczących kwalifikowalności z zachowaniem bądź naruszeniem terminów przewidzianych w art. 64 § 2 k.p.a. pozostaje zdaniem organu bez wpływu na niedopuszczalność wniosku w sytuacji, w której uzupełnienie braków nastąpi z opóźnieniem wynoszącym ponad 25 dni kalendarzowych (od dnia 15 maja 2014 r.), tj. po dniu 9 czerwca. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli dany przypadek jest uregulowany w przepisach rozporządzeń wydawanych przez Komisję UE lub Radę UE to w pierwszej kolejności stosujemy przepisy unijne, w tym wypadku art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji stwierdził braki merytorycznej treści wniosku, tj. brak zaznaczenia położenia działek rolnych, a zatem braki formalne miały merytoryczny charakter. Rozporządzenie nr 1122/209 w art. 14 dopuszcza składanie poprawek do pojedynczego wniosku po wygaśnięciu terminu składania wniosku przewidując, że można po tym terminie dodać do wniosku poszczególne działki lub indywidualne uprawnienia do pomocy. Na takich samych warunkach można dokonać zmian dotyczących użytkowania lub systemu pomocy odnośnie do poszczególnych działek rolnych lub odnośnie do uprawnień do płatności. Ostateczny termin na ich złożenie wynika z treści art. 23 ust. 2 rozporządzenia i nie może przekroczyć 31 maja danego roku (lub 9 czerwca w 2014 roku z uwzględnieniem potrąceń terminowych). Nieuwzględnienie przy określeniu powierzchni kwalifikującej się do płatności działek rolnych K, O, PP, U, W, Y, było zatem zdaniem organu prawidłowe.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że z materiału pokontrolnego wynika, iż jedynie na działce rolnej U i Y stwierdzono użytkowanie rolnicze na powierzchni odpowiednio 0,28 ha i 0,63 ha. W przypadku natomiast działek K, O, PP, W o łącznej deklarowanej powierzchni 4,99 ha stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (kod DR18). Wobec powyższego w opinii organu odwoławczego nawet przy uwzględnieniu w wydawaniu decyzji działek rolnych K, O, PP, U, W, Y, jej hipotetyczne rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem skarżonej decyzji (odmowa płatności z uwagi na przedeklarowanie powierzchni uprawnionej do płatności o więcej niż 20%, tj. 27,38%).

Dyrektor OR ARiMR uznał również za nieuzasadniony zarzut pominięcia przez organ I instancji dowodów w postaci operatów i wyrysów uprawnionego biegłego geodety i dokumentację Pracowni Geodezyjno-Kartograficznej "P" sporządzony na okoliczność powierzchni działek i powierzchni skoszonej, gdyż organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji nr [...], że przedłożona dokumentacja nie ma znaczenia dla stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy. Organ podał, że dokonał analizy wyrysów dostarczonych przez stronę w dniu 23 listopada 2015 r., z której to analizy wynika, iż pomiary wykonane przez Pracownię Geodezyjno-Kartograficzną "P" różnią się od pomiarów przeprowadzonych przez przedstawicieli ARiMR i obejmują obszary zakwestionowane przez ARiMR. Przedmiotowe wyrysy ukazują m.in. pomierzoną powierzchnię koszenia w 2014 r. na działce ewidencyjnej nr [...] (działki K,O), w odniesieniu do której w dniu kontroli stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej, co zostało udokumentowane obszerną dokumentacją fotograficzną. W przypadku natomiast działki ewidencyjnej [...] pomiar powierzchni koszenia przedłożony przez stronę obejmuje obszary wyłączone przez przedstawicieli ARiMR oznaczone jako wymoklisko i zakrzaczenia. Dokumentacja fotograficzna potwierdza, iż w miejscach tych działania agrotechniczne nie były prowadzone, gdyż występują tam wieloletnie chwasty, zakrzaczenia czy też składowisko kamieni. Ponadto w przypadku działki ewidencyjnej nr [...] (działka L) pomiar geodety objął wcinającego się w działkę skupiska zadrzewień/zakrzaczeń, od strony działki ewidencyjnej nr [...], które dobrze widoczne jest na obrazie ortofotomapy, ale również na zdjęciach z kontroli nr 120 i 121. Organ podkreślił, że różnice w pomiarach mogły wynikać z faktu dokonania koszenia po kontroli ARiMR, a z tego powodu organ I instancji nie mógł uwzględnić tych pomiarów, ponieważ mogły obrazować stan faktyczny odmienny niż w dniu kontroli.

Ponadto organ odwoławczy odniósł się do oświadczeń świadków D.C. i A.M., którzy potwierdzili, że działki nr [...] były w 2013r. wykoszone w całości na zaznaczonym na załącznikach obszarze, wskazując, iż w przypadku działki nr [...] obszar wykluczony w związku z wykonaną kontrolą był stosunkowo niewielki (powierzchnia deklarowana 13,64 ha, powierzchnia stwierdzona 13,48 ha). Niewielkie różnice występują w obszarze udokumentowanym zdjęciami nr 120 i 121 (występują tam zakrzaczenia). Natomiast w przypadku działki nr [...] dokumentacja fotograficzna nie potwierdza powyższych oświadczeń. Na zdjęciach nr 156, 157, 166 uwidocznione są kilkuletnie samosiejki i silne porośnięcia nawłocią, a w związku z tym obszar ten nie mógł być użytkowany rolniczo w 2013 r.

Natomiast odnosząc się do twierdzeń strony, iż w przypadku upraw na stokach woda spływa gromadząc się u ich podnóża, co uniemożliwia wjazd na te stoki, organ odwoławczy zauważył, iż strona nie przekazywała takich informacji na etapie postępowania prowadzonego przez organ I instancji (dotyczącej utrudnienia przy wjeździe na działki). W oświadczeniu o wystąpieniu szkody w uprawach odwołujący wskazał jedynie, że szkody w uprawie łąk trwałych wystąpiły na łącznej powierzchni 64 ha. Tym samym w opinii organu odwoławczego powyższe twierdzenia strony nie potwierdzają się wzajemnie. Ponadto organ ponownie podkreślił, iż nadzwyczajne okoliczności nie mogły być przyczyną zaniechania przeprowadzenia zabiegów agrotechnicznych, ponieważ działalności rolnicza na zakwestionowanych gruntach nie była prowadzona od dłuższego czasu.

W ocenie organu odwoławczego analiza zgromadzonej w postepowaniu dokumentacji nie potwierdza naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż przed wydaniem decyzji strona miała dwukrotnie zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy, tj. w dniu [...] września 2015 r. oraz w dniu [...] listopada 2015 r. Ponadto w dniu [...] marca 2015 r. przekazano stronie pełną dokumentację zdjęciową, jak również szkice pomiarowe i dane pomiarowe, stanowiące załączniki do raportu z kontroli. Dodatkową dokumentację (szkice pomiarowe na płycie CD) przekazano stronie w dniu 9 grudnia 2015 r.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył K.Z., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi K.Z. podniósł, że organ II instancji naruszył obowiązujące przepisy prawa utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, który nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dyrektor OR ARiMR przyjął uzasadnienie Kierownika BP ARiMR jako własne, opierając rozstrzygnięcie jedynie na podstawie jednego dowodu tj. protokołu z kontroli na miejscu. Skarżący podał, że w trakcie całego postępowania administracyjnego o przyznanie płatności tj. od dnia złożenia wniosku – 15 maja 2014 r., włącznie z odwołaniem od decyzji organu I instancji, przedłożył obu organom znaczną ilość dowodów, wyjaśnień, zastrzeżeń, operat uprawnionego geodety, uprawdopodobnił wiele faktów i wskazywał orzeczenia sądów administracyjnych w podobnych sprawach. Dowody do zebrania, których był zobowiązany, nie zostały rozpatrzone, zostały rozpatrzone w sposób niewyczerpujący lub je pominięto. Organ II instancji przytaczając obszerne podstawy prawne w uzasadnieniu decyzji zdaje się w jego ocenie, w dalszym ciągu nie zauważać jego jako strony i jego argumentacji. Co najistotniejsze w większości nie odniósł się przedłożonych dowodów do podstawy prawnej, pozostałe automatycznie uznaje za wadliwe, sprzeczne i niezgodne z obowiązującymi przepisami.

Wnikliwe i wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego ma w ocenie skarżącego istotne znaczenie, z uwagi na fakt, że podstawą odmowy płatności były różnice tylko o 1,0681% (21,0681 %), przekraczające progowe wielkości przewidziane w powołanych przepisach określających zastosowane sankcje. W granicach powierzchni zadeklarowanej przez niego tj. 90,91 ha, kontrolerzy ARiMR uznali, że właściwa działalność rolnicza prowadzona jest na 75,09 ha, co tym bardziej powinno pobudzić organ do rzetelnej analizy przyczyn braku zabiegów agrotechnicznych na pozostałych jedynie 15,82 ha, a nie jak wskazuje Dyrektor OR ARiMR " na znacznej części gospodarstwa". Strona podkreśliła, że organy posiadały w aktach sprawy jego zgłoszenie z dnia [...] września 2014 r. o wystąpieniu okoliczności siły wyższej potwierdzone przez dwóch niezależnych świadków, co uzasadniało niewykonanie koszenia w terminie, tj. do dnia 30 września 2014 r.

Skarżący wskazał, że informując pismem z dnia [...] listopada 2014r. o ustąpieniu przyczyn okoliczności siły wyższej na dzień [...] listopada 2014 r. nie mógł przecież wykonać koszenia terenów do 30 września 2014 r. Tym bardziej, że oświadczył o ustąpieniu przyczyn (deszcze, podtopienia), a nie skutków (zalania, podmoknięcia itp.).

Te trwały znacznie dłużej, a tereny były sukcesywnie dokaszane. Wskazał jednocześnie, iż pismo to zostało podyktowane przez "naczelnika ARiMR" J.G., co może potwierdzić jako świadek.

Bezspornym dowodem powyższego stanu jest to, że kontrolerzy ARiMR kontrolujący jego grunty w terminie [...] grudnia 2014 r. zastali je w trakcie koszenia, co odnotowali w protokole. Wbrew twierdzeniom organu II instancji wystąpienie okoliczności siły wyższej i jej skutków jest bardzo trudne do przewidzenia i oszacowania ich skali. Gdyby było to tak proste i prognozowalne zbędne byłyby np. powiatowe centra kryzysowe, a szkody w rolnictwie i w uprawach w ogóle by nie występowały. Twierdzenie jakoby rolnik mógł zaplanować prace z uwzględnieniem warunków atmosferycznych jest nietrafione. Jest to rozumowanie typowo urzędnicze i matematyczne bez uwzględnienia faktycznych uwarunkowań pracy na roli, w górzystym terenie w województwie i powiecie narażonym na opady deszczu i powodzie. Samo złożenie oświadczenia nie gwarantuje braku opadów deszczu w dniu następnym, czy podnoszenia się poziomu wód gruntowych. O ile wystąpienie opadów i zalań są zdarzeniami nagłymi, gwałtownymi, samo ustępowanie skutków nie jest też procesem nagłym. Woda stojąca czy podchodząca ustępuje niejednokrotnie nawet po kilku miesiącach. W takiej sytuacji skarżący musiałby wysyłać po kilka oświadczeń i informacji dziennie przez kilka miesięcy, zamiast zająć się działalnością rolniczą czy zabezpieczaniem domu i dachów.

Skarżący podał, że rejestr działań rolnośrodowiskowych prowadził rzetelnie w granicach posiadanej wiedzy i umiejętności. W żadnym razie dane nie są sprzeczne z późniejszymi oświadczeniami i wyjaśnieniami. Na wskazanych działkach istotnie zostały rozpoczęte zabiegi agrotechniczne (koszenie). Nie zostały zakończone w zaplanowanym terminie do 30 września 2014 r. z uwagi na wystąpienie podtopień i zalań, o czym organy zostały prawidłowo poinformowane. Skarżący nie wiedział jednak, że musi jeszcze dodatkowo odnotować to w rejestrze, co było jednak nie możliwe do dnia 30 września 2014 r., ponieważ od 28 września 2014 r. przebywał na zawodach w USA z reprezentacją narodową w baloniarstwie, gdzie zdobył II miejsce. Podał, że po powrocie do Polski w drugiej połowie października 2014 r. robiąc inspekcję terenową na posiadanych i zgłoszonych do dopłat w ARIMR gruntach stwierdził, że nadal są one podtopione. Dopiero na początku listopada po kolejnych próbach koszenia i wjazdu na posiadane działki stwierdził możliwość dokonania prac polowych i następnie poinformował o tym ARIMR pismem z dnia [...] listopada 2014 r. Właściwą adnotację umieścił jedynie przy działkach, na które od początku wjazd i prace były niemożliwe z powodu podtopień.

Dodatkowo skarżący zauważył, że Kierownik BP ARiMR dysponując dokumentami zgłoszenia siły wyższej oraz pismem z dnia [...] listopada 2014 r. o ustąpieniu skutków siły wyższej o identycznej treści, bez zastrzeżeń uznał przypadek wystąpienia siły wyższej odnośnie gruntów jego mocodawcy A.M. oraz nie uznał, że identyczne pismo o ustąpieniu siły wyższej w dniu [...] listopada 2014r. jest odwołaniem samej siły wyższej zgłoszonej [...] września 2014 r. Biorąc powyższe pod uwagę organy obu instancji naruszyły jego prawo wynikające z art. 75 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009.

Dalej K.Z. wskazał, że organy ARiMR nie uwzględniły przedłożonego przeze niego operatu wykonanego przez uprawnionego geodetę Pracownię Geodezyjno-Kartograficzą "P". Organ I instancji nie przeprowadził dowodu z operatów, nie odniósł się do ustaleń operatu mających istotne znaczenie dla sprawy, uzasadniając to brakiem możliwości technicznych. Natomiast organ II instancji w zaskarżonej decyzji podniósł, iż operat pomiarowy nie może być podstawą do zmiany ustaleń kontroli, ponieważ wykonany został po upływie dwóch miesięcy od daty przeprowadzonej kontroli. Skarżący wyjaśnił, że operat został przeze niego złożony w ciągu kilku dni od daty otrzymania kopii protokołu pokontrolnego z ARiMR i w żaden sposób nie został zawiniony przez niego termin dwóch miesięcy, gdyż wcześniej nie mógł odnieść się do ustaleń pokontrolnych, bowiem ich nie znał. Ponadto skarżący wskazywał, iż posiada "dowody w postaci zdjęć śladów kół samochodu kontrolerów oraz świadka w osobie uprawnionego geodety pana D.S.", potwierdzające, że kontrolerzy dokonywali pomiaru w czasie jazdy samochodem przez grunty koszone i niekoszone w odległości 8-10 m od granicy.

Niezgodne z prawem są również ustalenia organu I i II instancji w zakresie powierzchni działek rolnych zgłoszonych przez niego do płatności. Oparte bowiem zostały na założeniu, że protokół kontroli jest jedynym wiążącym dowodem, a wina rolnika polega na nieprzeprowadzeniu przed złożeniem wniosku sprawdzenia rzeczywistej powierzchni gruntów. Tymczasem wielkości zadeklarowanych we wniosku powierzchni skarżący otrzymał pocztą z Centrali ARiMR wraz z wypełnionym wnioskiem i materiałem graficznym, dane uzyskał również z Wydziału GIS ARiMR w Biurze Powiatowym (system informacji geograficznych), okazywano mu ortofotomapy jego gospodarstwa oraz oparł się na prywatnych i geodezyjnych pomiarach swoich upraw.

W ocenie skarżącego, pracownicy ARIMR celowo zastosowali swoistą w rodzaju i sposobie układankę jak grę logiczno-matematyczną, której celem było przekroczenie błędów o jakikolwiek procent powyżej 20% tak, aby płatność nie została dokonana, a decyzja była odmowna. To oni dysponując skomplikowanym systemem informatycznym tak kształtowali wyniki pomiarów po kontroli i podczas wprowadzania danych do systemu, że doskonale wiedzieli, że wyżej wymieniony procent przekroczenia nie zostanie wykryty w przesłanym protokole z kontroli, z którego bezpośrednio wynikało że jest 18,2 % błędów, czyli rolnik otrzyma płatność pomniejszoną o dwukrotność wykrytego błędu, a nie zerową płatność. Celowe zagmatwanie obrazu raportu z zastosowaniem kodów DR 50 plus i minus oraz pozostałych błędów miało na celu utrzymanie skarżącego w świadomości, że będzie płatność, a dopiero przy wprowadzaniu danych do programów informatycznych ARIMR - system wykazywał przekroczenie 21,06 %.

Dodatkowo organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje, że materiały graficzne przekazane rolnikowi zgodnie z przepisami określają granice działek referencyjnych oraz ich jednoznaczną identyfikację, natomiast rolnik wskazuje położenie każdej działki rolnej. Zdaniem skarżącego organy ARiMR po raz kolejny zdają się pomijać fakt dysponowania podczas analizy wniosku i kontroli dokładniejszymi instrumentami informatyczno-kartograficzno-lokalizacyjnymi, natomiast skarżący oznacza swoje działki rolne i uprawy długopisem (flamastrem), odręcznie, na czarnobiałej kopii papierowej mapki. Wobec powyższego zestawianie takich powierzchni działek może tracić cechy dysproporcji, a może przybierać formę dyskryminacji, o ile, jak podnosi organ II instancji, raport z kontroli ma istotne znaczenie, jeżeli chodzi o dane dotyczące działek rolnych, to w ocenie strony jego znaczenie nie jest wyłączne i jedyne, a ustalenia kontroli, przynajmniej pierwszej w gospodarstwie winny mieć charakter prewencyjny, a nie sankcjonujący. Organ II instancji nie odniósł się do kwestii dlaczego tolerancja szerokości strefy buforowej zastosowana podczas kontroli (szczególnie pierwszej kontroli) wyznaczona jest na 0,75 m, a nie w wartości maksymalnej 1,5 m skoro dopuszczają ją stosowne przepisy. W tej kwestii Wojewódzkie Sądy Administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach przyznawały rację rolnikom.

Ponadto – zdaniem skarżącego - organ błędnie ustalił stan gruntów w jego gospodarstwie i zachowanie wymogów względem tych gruntów. Wszystkie grunty rolne były utrzymywane zgodnie z normami oraz przestrzegane były wymogi przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności. Organ w sposób oczywiście błędny uznał kody błędów niezgodnie z prawdą zastosowane przez kontrolerów, nie odnosząc się i nie uznając zastrzeżeń skarżącego popartych odpowiednimi dowodami. K.Z. podkreślił, że obszar nieskoszony z powodu wystąpienia siły wyższej nie może być automatycznie (celowo) uznawany za obszar nieużytkowany rolniczo, a występowanie zadrzewień za brak zachowania wymogów skoro dopuszczają to właściwe przepisy prawa. Dopuszczalne jest, aby grunty były porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. Ten warunek nie został w toku postępowania zweryfikowany (organ II instancji podaje jedynie przykłady działki E i C), tj. bez odniesienia czy liczba 50 sztuk została przekroczona czy też nie. Skupisko drzew czy krzewów składa się z pojedynczych drzew i krzewów.

Skarżący zauważył, że nie zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, o czym organ wiedział. Zakwestionowane działki (części działek) były użytkowane rolniczo, koszone, w latach poprzedzających złożenie wniosku co potwierdzają oświadczenia świadków (w aktach), kontrole kwalifikujące B (w aktach), fakt prowadzenia działalności na przeważającym obszarze (ponad 75 ha), koszenie w trakcie kontroli (w aktach) i po.

Nietrafiony jest również zarzut organów, jakoby na kontrolowanych działkach stwierdzono nieużytki. Żadna ze zgłoszonych przez stronę płatności nie posiada tej klasyfikacji. Co więcej gdyby takie cechy posiadała nie zostałaby zakwalifikowana do tzw. trwałych użytków zielonych przez organ certyfikujący B. Organ w zaskarżonej decyzji dokonuje także daleko posuniętej nadinterpretacji pojęć "wieloletnich zachwaszczeń" szeroko odnosząc się do nawłoci występującej na dziatkach rolnych i popierając wywody "Poradnikiem dla pracowników Parków Narodowych". Organ świadomie pomija zapisy zacytowane z powyższego poradnika. Nawłoć szybko się rozprzestrzenia, wypiera inne gatunki, zwalczanie możliwe jest przez wyoranie lub wielokrotne koszenie. Stosując się do tych zaleceń skarżący radykalnie naruszyłby warunki np. programu rolnośrodowiskowego, ponadto nie ciąży na nim obowiązek wielokrotnego koszenia łąk. Końcowo skarżący zgodził się z organem II instancji, że niektóre miejsca w obrębach zgłoszonych działek rolnych i ewidencyjnych można zaliczyć jako niekwalifikujące się do płatności. Są to według jego wiedzy i wyliczeń wielkości sporadyczne rzędu 4-6 % powierzchni deklarowanej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu, do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - określanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Mając na uwadze tak nakreślony zakres kognicji Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena legalności decyzji Dyrektora OR ARiMR utrzymującej w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR o odmowie przyznania skarżącemu JPO w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 . Na wstępie wyjaśnić należy, iż zasady i warunki dotyczące składania i przyznawania płatności za rok 2014 znajdują podstawę w przepisach prawa zarówno krajowego, jak i unijnego. Zastosowanie mają w tym zakresie przepisy ustawy o płatnościach ( a to w związku z przepisem art. 60 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - Dz.U. z 2015 poz. 1551 ze zm.), r.m.n., rozporządzenia nr 1222/2009 oraz rozporządzenia nr 73/2009. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z powołanych przepisów art. 7 ust. 1 pkt 2 i pkt 2a ustawy o płatnościach wynika zatem, że jednolita płatność obszarowa jest przyznawana do powierzchni faktycznie użytkowanej w celu rolniczym. Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego (art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach ), przy czym złożone wnioski podlegają kontroli, m.in. w zakresie zgodności danych w nich zawartych dotyczących zadeklarowanych działek rolnych z bazami danych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z każdej kontroli przeprowadzonej na miejscu sporządza się sprawozdanie, według przewidzianych wymogów (art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/09). Przy czym organy ARiMR nie są obowiązane do zawiadomienia rolnika o kontroli ; zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 kontrole mogą być zapowiadane, jeżeli na zagraża to celowi kontroli. Zasadą jest zatem, iż kontrole są niezapowiedziane, a wcześniejsze powiadomienie o nich jest wyjątkiem, z którego skorzystanie może być rozważane wyłącznie pod względem celowościowym. Dla prawidłowości postępowania ważne jest natomiast, by rolnik został poinformowany o jej wynikach i miał możliwość wypowiedzenia się co do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli ( por. wyrok NSA z dnia 12 października 2012 r., II GSK 1019/10, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 732/11 ), co miało miejsce w niniejszej sprawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która to najpełniej jest w stanie oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku. W niniejszej sprawie została przeprowadzono kontrola na miejscu gospodarstwa rolnego skarżącego w dniach 1-16 grudnia 2014 r. przez pracowników ARiMR, dysponującymi odpowiednimi upoważnieniami. Wyniki czynności kontrolnych zawarte w raporcie nr [...] wraz z mapami, szkicami oraz zdjęciami przedstawiającymi gospodarstwo rolne skarżącego mają zasadnicze znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy, gdyż wpłynęły na ustalenie braku podstaw do przyznania rolnikowi płatności. W treści raportu wskazane zostały działki objęte wizytacją, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Zdaniem Sądu sposób przeprowadzenia czynności oraz jej wyniki nie budzą zastrzeżeń. W raporcie z czynności kontrolnych opisano nie tylko wynik tych czynności, ale także dołączono dokumentację fotograficzną na płycie CD, która w powiązaniu ze szkicami na których zostały naniesione kierunki wykonywanych zdjęć, pozwala zrekonstruować rzeczywisty stan upraw na zadeklarowanych przez skarżącego działkach rolnych. Dokonując porównania tak sporządzonej dokumentacji z przeprowadzonej kontroli i map z wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności bezpośrednich oraz z załączonym do wniosku materiałem graficznym, stwierdzić należy, że ustalenia organu w tym zakresie odpowiadają stanowi rzeczywistemu i brak jest podstaw do zakwestionowania dokonanej przez organ w tym zakresie oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał poszczególne działki rolne i szczegółowo opisał stwierdzone nieprawidłowości. Organ wyjaśnił przyczyny zmniejszenia powierzchni, wskazując na popełnione przy określeniu powierzchni błędy oraz właściwe mapy i szkice, odpowiednie dla przedmiotowych działek. Organ wskazał szczegółowo, odrębnie dla każdej działki rolnej, które powierzchnie kwestionuje i z jakiego powodu nie kwalifikują się one do płatności. Analiza tej dokumentacji jednoznacznie wskazuje, iż na działkach rolnych B,C,I,J,L,M zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej ( kod błędu DR13+), na działkach rolnych K,N,O,P,R,S,PP,W zaniechano prowadzenia działalności rolniczej (kod błędu DR18), natomiast na działkach A,B,D,E,F,G,H,I,J,L,M,T,U,Y granice upraw wykraczają poza granice działek referencyjnych zdeklarowanych we wniosku ( kod błędu 50 ). Nie nasuwają wątpliwości również poczynione w związku z powyższymi błędami ustalenia, co do powierzchni kwalifikowanej do płatności. Należy w tym miejscu wskazać na szczególny charakter postępowania toczącego się w sprawach o przyznanie płatności. Jak stanowi przepis art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, przepisy k.p.a, stosowane są do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, jeżeli sama ustawa nie stanowi inaczej. Z ust. 2 wynika zaś, że w postępowaniach w sprawach dotyczących między innymi płatności bezpośredniej organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) ma obowiązek udzielać stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) ma obowiązek zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 81 k.p.a. nie stosuje się). Ponadto podkreślić należy, co ma istotne znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, iż art. 3 ust. 3 tej ustawy o płatnościach stanowi, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są zobowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przywołane regulacje skutkują konkretnymi konsekwencjami w zakresie odnoszącym się do ram i konstrukcji postępowania wyjaśniającego w sprawach o przyznanie płatności. Jest to bowiem szczególne, uproszczone postępowanie administracyjne, w którym, jak wynika z przywołanych przepisów, organ administracji, w zakresie odnoszącym się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, proceduje na podstawie materiału dowodowego wskazanego we wniosku, a także na podstawie dowodów i innych dokumentów wskazanych i dołączonych przez wnioskodawcę. To na nim bowiem spoczywa ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że organ administracji zasadniczo zwolniony jest z obowiązku poszukiwania dowodów na okoliczności istotne z punktu widzenia uprawnień wnioskodawcy do płatności ( por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 344/11, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 810/11). Zatem w niniejszej sprawie ciężar udowodnienia faktów, na które się powołuje skarżący spoczywał na nim. Ocena, czy stwierdzona protokołem - po przeprowadzeniu kontroli na miejscu - nieprawidłowość faktycznie miała miejsce nie wymaga przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego czy też oparcia się na fachowych opracowaniach. Brak też jakichkolwiek podstaw ku temu, by organy były uprawnione czy wręcz zobligowane do czynienia ustaleń na temat kwalifikacji kontrolujących.( por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 458/13, wyrok NSA z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1019/10, wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07). Ponadto w judykaturze zwraca się uwagę na szczególne znaczenie dowodowe raportu z czynności kontrolnych w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności. O wadze tego dokumentu świadczy fakt, że czynności te mogą przeprowadzać tylko określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania czynności kontrolnych przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności ( por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 492/07, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012r., VIII SA/Wa 929/11). Raport z czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wynikające z protokołu kontroli ustalenia, co do stwierdzonych nieprawidłowości mogą być podważone. Inicjatywa dowodowa jednak w tym zakresie spoczywa jednak na stronie. (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 lutego 2012r., III SA/Lu 765/11, LEX nr 1139313). Skarżący złożył wnioski dowodowe, które miały na celu podważenie raportu, jednakże nie mogły odnieść one zamierzonego skutku. Sąd w tym zakresie podziela ocenę dokonaną przez organ, nie przekracza ona granic swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. Organ w sposób nader wnikliwy, a jednocześnie logiczny uzasadnił swoje stanowisko w tym zakresie. Przede wszystkim nie podważa raportu przedłożony przez skarżącego pomiar sporządzony przez Pracownię Geodezyjno-Kartograficznej "P" na okoliczność powierzchni działek i powierzchni skoszonej, gdyż został sporządzony dwa miesiące po przeprowadzeniu kontroli, a tym samym stan faktyczny mógł ulec zmianie w stosunku do istniejącego w 2014 r., zwłaszcza, iż w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r., a więc po zakończonej kontroli skarżący wskazywał, na dokonywanie sukcesywnych prac na gruntach objętych płatnościami. Powyższy pomiar w sposób ewidentny nie wytrzymuje również konfrontacji ze zgromadzonym przez organy materiałem dowodowym, zwłaszcza ze zdjęciami powiązanymi ze poszczególnymi miejscami zaznaczonymi na mapie, na których uwidocznione zostały porośnięte chwastami, krzewami, drzewami. W tym zakresie organ odwoławczy podał kilka przykładów dotyczących działek I,K,O, L, które skutecznie podważają wiarygodność i przydatność powyższego dowodu. Niezasadne są zarzuty skargi wskazujące , iż organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii związanej z zastosowanej 0,75 m strefy buforowej wokół kontrolowanych działek w trakcie dokonywanych pomiarów. Zważyć bowiem należy, iż zawarł w tym zakresie stanowisko na stronie 20-21 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które Sąd w niniejszej sprawie podziela, załączając również do akt dokument potwierdzający poddanie urządzenia, przy pomocy którego dokonywano pomiarów, pozytywnym testom walidacji. Również z treści raportu sporządzonego na etapie postępowania przed organem I instancji wynika, iż organ wskazał, że dokonując pomiaru przy użyciu urządzenia GPS, zastosował 0,75 m strefę buforową. Zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009 powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. W myśl natomiast akapitu drugiego tego przepisu - w polskiej wersji językowej - tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5 m strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. Natomiast wersje angielska, francuska i niemiecka tego rozporządzenia posługują się sformułowaniem "max. 1,5 m" co oznacza, że wskazują jedynie na górną granicę, dopuszczając wartości mniejsze niż 1,5 m. Z uwagi na zawarty w tym przepisie zwrot "tolerancja pomiaru", "przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej" i "maksymalna tolerancja (...) nie może przekroczyć" polskie brzmienie tego przepisu rodzi poważne wątpliwości interpretacyjne. Jego wykładnia wymaga zastosowania wykładni celowościowej i funkcjonalnej oraz uwzględnienia różnych wersji językowych tego przepisu. Nadrzędnym celem ustawodawcy unijnego jest zapewnienie jednolitej wykładni i jednolitego stosowania prawa przez organy krajowe na obszarze terytorialnym UE i ewentualnych terytoriach zewnętrznych w zakresie określonym umowami zawartymi przez UE z państwami trzecimi. Od początku powstania Wspólnot Europejskich obowiązuje też zasada wielojęzyczności, zakładająca, że wszystkie wersje językowe aktów unijnych są równorzędne. Znaczenie różnych wersji językowych w procesie wykładni prawa unijnego i prowspólnotowej wykładni prawa krajowego mocno akcentuje TSUE, a za nim sądy krajowe. TSUE podnosi, że konieczność jednolitej wykładni dyrektyw unijnych wyklucza rozpatrywanie, w razie wątpliwości, danego przepisu w sposób oderwany, lecz przeciwnie, wymaga, aby był on interpretowany i stosowany w świetle wersji sporządzonych w innych językach urzędowych ( por. wyroki TSUE: z dnia 26 maja 2005r. w sprawie C-498/03 Kingscrest Associates Ltd i Montecello Ltd przeciwko Commissioners of Customs& Excise, Zb. Orz. 2005r., s. I-4427, pkt 26; z dnia 10 września 2009r. w sprawie C-199/08 Erhard Eschig przeciwko UNIQA Sachversicherung AG, Zb. Orz. s. I-8295, pkt 54, wyrok NSA z dnia 14 maja 2015 r., I FSK 382/14). Również w polskim piśmiennictwie podnosi się, że z uwagi na fakt, że wszystkie wersje językowe danego aktu prawnego mają jednakową moc obowiązującą - są równie autentyczne (por. A. Doczekalska, Interpretacja wielojęzycznego prawa Unii Europejskiej, EPS 2006, nr 2, s. 15). Wielojęzyczność prawa unijnego, jak i równoważność ich wersji językowych, autonomiczność pojęć prawnych, techniczo-prawny język aktów unijnych, jak i niejednokrotna wadliwość procesu transpozycji prawa unijnego do porządku prawnego czy jego tłumaczenia rodzi wiele trudności interpretacyjnych. Z tych względów istotne znaczenie mają dostarczone przez ustawodawcę unijnego dyrektywy interpretacyjne. Metody pomiaru działek należy jak przyjmuje ustawodawca unijny ustanowić w taki sposób, by zapewnić jakość pomiarów odpowiadającą wymaganej w ramach norm technicznych opracowanych na szczeblu wspólnotowym (pkt 45 preambuły), a w odniesieniu do wniosków o płatności obszarowe, różnice między zadeklarowanym we wniosku łącznym obszarem a łącznym obszarem zatwierdzonym jako kwalifikowalny są często nieznaczne. Celem uniknięcia wielkiej ilości drobnych poprawek we wnioskach należy ustalić, że nie trzeba dostosowywać zatwierdzonego obszaru we wniosku o przyznanie pomocy, o ile nie został przekroczony pewien poziom rozbieżności (pkt 80 preambuły). Nie powinno zatem budzić najmniejszej wątpliwości, iż ustawodawca unijny – zdając sobie sprawę z niedokładności urządzeń pomiarowych skutkujących jak sam stwierdza nieznacznymi różnicami między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym wprowadza pewną tolerancję błędu urządzenia celem zapewnienia prawidłowości pomiarów. Strefa buforowa (tolerancja błędu) ma zatem służyć niwelowaniu niedokładności urządzenia pomiarowego. Została ona wprowadzona w celu eliminowania błędów pomiarowych wynikających ze specyficznego położenia działek rolnych (m.in. różnic w poziomie działek, nieregularnego ich kształtu, niejednorodnej powierzchni spowodowanej naturalnym ukształtowaniem terenu). A skoro różne urządzenia mają różną tolerancję błędu, to dlatego przewidział maksymalny dopuszczalny błąd pomiaru wynoszący 1,5 m. Preambuła w polskiej wersji językowej rozporządzenia stanowi również o drobnych poprawkach wniosku, co w odniesieniu do powierzchni działek, musi znaczyć niewielkie rozbieżności w powierzchni działek. Zawiera nadto zwrot "nie został przekroczony pewien poziom rozbieżności" powierzchni działek, co również oznacza, iż tolerancja błędu urządzenia pomiarowego 1,5 m nie może być traktowana jako sztywna. Gdyby zaś tak odczytywać intencję ustawodawcy unijnego, to wówczas każdorazowo niezależnie od tolerancji błędu danego urządzenia pomiarowego organ obowiązany byłby uwzględniać 1,5 m tolerancji błędu. Wówczas wystarczające byłoby zestawienie powierzchni zadeklarowanej i stwierdzonej, powiększonej o 1,5 m błędu. Tymczasem uwzględnienie błędu urządzenia pomiarowego ma jedynie urealnić pomiar z uwagi na dopuszczalny błąd urządzenia pomiarowego. A w konsekwencji poprzez porównanie dokonanego pomiaru gruntu z uwzględnioną powierzchnią odpowiadającą tolerancji błędu i zadeklarowaną powierzchnią ma zweryfikować prawidłowość deklaracji wniosku o płatność w zakresie powierzchni. Uwzględnienie błędu w procesie ustalania powierzchni stwierdzonej w zestawieniu z powierzchnią zadeklarowaną zmierza jedynie do potwierdzenia prawdziwości złożonej deklaracji w zakresie powierzchni, tj. czy nie została ona zawyżona. W żadnym natomiast razie nie jest dopuszczalne zmniejszanie różnicy między powierzchnią zadeklarowaną i stwierdzoną w toku kontroli poprzez dodanie powierzchni odpowiadającej tolerancji błędu do powierzchni stwierdzonej i przyjmowanie do powierzchni kwalifikowanej tak ustalonej powierzchni, a następnie uwzględnianie jej przy ustalaniu zmniejszeń/wyłączeń. Taki zabieg nie jest bowiem zgodny z intencją ustawodawcy unijnego wprowadzającego zapis o tolerancji błędu. Niezależnie od innych wersji językowych art. 34 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 1122/2009 również polska jego wersja pozwala na taką jego interpretację, która uwzględnia treść preambuły, jak i rzeczywistą intencję ustawodawcy unijnej, zniekształconą błędnym tłumaczeniem rozporządzenia na język polski. Nie można bowiem nie dostrzegać tożsamego z innymi wersjami językowymi zdania drugiego tegoż przepisu, w którym użyto zwrotu "maksymalna tolerancja" i "nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha". Z uwagi na pierwszy z nich termin "tolerancja pomiaru (...) przy uwzględnieniu" należy interpretować jako wartość maksymalną. Drugi z nich wzmacnia to rozumienie spornego zwrotu skoro ów 1,5 m nie może spowodować przekroczenia bezwzględnej wartości 1 ha. Potocznie "maksymalny" oznacza największy z możliwych do osiągniecia, osiągający maksimum swojej wartości, intensywności, wyznaczający maksimum czegoś, najwyższy; "tolerancja" – liczba określająca dopuszczalne odchylenie określonej wartości, zaś "przekroczyć" ("przekraczać") – osiągnąć poziom, stopień przewyższający coś ( por. B. Dunaj, Popularny słownik języka polskiego, Warszawa 2000, s. 295, 717 i 544). Istotą pojęcia "tolerancja" jest dopuszczalne odchylenie. Tolerancja dopuszcza pewien poziom błędu, którego nie można przekroczyć. Zestawienie słów "tolerancja" i "1,5 m" wskazuje więc, iż owe 1,5 m to wartość, której nie można przekroczyć. Nie jest to pojęcie, które należy interpretować w sposób sztywny jako wartość 1,5 m. A zatem sporne pojęcia nawet z uwagi na potoczne znaczenie tych terminów, zwłaszcza zaś samego "tolerancja" dowodzi, iż 1,5 m to wartość maksymalna. Pominięcie w polskiej wersji językowej w pierwszym zdaniu słowa "maksymalny" (maximum 1,5 m) nie zmienia brzmienia tego przepisu. Co istotne sam ustawodawca unijny w art. 87 rozporządzenia nr 1122/2009 tak w polskiej wersji językowej, jak we wspomnianych powyżej wersjach językowych stanowi, że rozporządzenie to wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Gdyby zatem dopuścić – wbrew idei ustawodawcy unijnego – możliwość stosowania różnych krajowych wersji językowych w oderwaniu od innych wersji językowych, to musiałoby to oznaczać niedopuszczalną sytuację obowiązywania w różnych państwach członkowskich różnej unijnej regulacji prawnej. Tym bardziej więc rodzime wersje językowe należy interpretować z uwzględnieniem celów ustawodawcy unijnego i dostarczonych przez niego wskazówek interpretacyjnych, wyrażonych w preambule do danego aktu ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1261/15, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Bk 1394/15 ). Zwrócić również należy uwagę, iż skarżący twierdząc, że dysponuje zdjęciami wskazującymi, że kontrolerzy dokonywali pomiarów w odległości 8-10 m od granicy, poprzestał jedynie na deklaracjach w tym zakresie, nie przedkładając ich na żadnym etapie postępowania. Znamienne jest również, iż skarżący w skardze swoje zarzuty, co do błędnych ustaleń w zakresie utrzymywania gruntów zgodnie z normami formułuje je w sposób nader ogólny, bez szczegółowej polemiki z konkretnymi ustaleniami, odmiennie niż to czynił na etapie postępowania administracyjnego, zwłaszcza w załączniku do odwołania, w którym wskazał na konkretne wadliwe ustalenia. Czyni to w ocenie Sądu nie bez przyczyny, organ odwoławczy w sposób nader wnikliwy i drobiazgowy odparł bowiem podnoszone zarzuty na stronie 39-43 uzasadnienia, przywołując konkretne zdjęcia. Najbardziej dobitnie o braku trafności tych zarzutów świadczy zaliczenie przez skarżącego do terenów użytkowanych rolniczo przydomowego trawnika, gruntu na którym stoi huśtawka, trampolina, rosną róże i inne rośliny ozdobne, co świadczy o zupełnie siedliskowo-rekreacyjnym charakterze tych obszarów ( por. zdjęcia 290, 295-302 na płycie CD – cześć 5 ). Trafna jest również ocena dokonana przez organ odwoławczy przedłożonych przez skarżącego oświadczeń D.C.i P.M., którzy potwierdzali, iż działki nr [...] były wykoszone w 2013 r. w całości na zaznaczonych w załącznikach obszarach i wykonano na nich wycinkę drzew i krzewów. Powyższe oświadczenia nie wytrzymują konfrontacji z materiałem zdjęciowym, wskazujące na występujące tam zadrzewienia, zakrzaczenia, zachwaszczenia ( zdjęcia 120 – 121 na płycie CD – część 3 , zdjęcia nr 155,157,166 na płycie CD część 2 ), świadczące, iż obszar nie mógł być użytkowany rolniczo w 2013 r. Sąd nie podziela zarzutów skarżącego związanych niezaliczeniem przez organ terenów porośniętych drzewami w liczbie nieprzekraczających 50 sztuk na hektar do obszarów rolniczych. Zgodnie z § 4 r.m.n. grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem jednak drzew i krzewów niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody, mających znaczenie dla ochrony wód i gleb, niepływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną ( pkt 1 ) , a w przypadku gruntów rolnych będących łąkami i pastwiskami, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar ( pkt 2 ). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, iż dla zachowania uprawnienia do płatności do gruntów porośniętych drzewami i krzewami muszą one rosnąć pojedynczo tak, aby można wokół nich zachować produkcję roślinną. Nie spełniają natomiast powyższego wymogu, określonego przez § 4 pkt 2 r.m.n., zwarte obszary tego rodzaju zakrzewień i zadrzewień, bez względu na liczbę występujących drzew (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 1056/14, wyrok WSA z dnia 16 grudnia 2010 r. , sygn. akt II SA/Go 1095/10). Analiza załączonej dokumentacji w postaci szkiców i zdjęć wskazuje, iż organy nie zaliczyły do gruntów utrzymywanych zgodnie z normami, właśnie tego rodzaju zwarte obszary zadrzewień i zakrzaczeń, uwzględniając regulację wynikającą z § 5 pkt 2 r.m.n., która uznaje grunt rolny za utrzymywany zgodnie z normami, w zakresie obejmującym pasy zadrzewień i żywopłoty, których szerokość w obrębie działki nie przekracza 2 m. Natomiast do powierzchni kwalifikowanej do płatności organy zaliczyły obszary porośnięte pojedynczymi drzewami ( por. np. zdjęcia nr 83 dotyczące działki E, na płycie CD – część 3, zdjęcie nr 291 dotyczące działki C na płycie CD – część 5 ). Niezasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące jego zdaniem wadliwego niezaliczenia do powierzchni kwalifikowanej do płatności obszarów porośniętych nawłocią i stwierdzenia zaniechanie na tych obszarach działalności rolniczej od kliku sezonów. Nie było sporne między stronami, iż nawłoć (zarówno pospolita, późna, jak i kanadyjska ) jest rośliną wieloletnią, ekspansywną i niepożądaną na terenie łąk, gdyż skutecznie wypiera inną roślinność. Skarżący natomiast wywodził, iż stwierdzenie obszarów porośniętych nawłocią nie oznacza w żadnym wypadku wieloletniego niekoszenia gruntu, zwracając uwagę i powołując się na literaturę przedmiotu, iż pędy nadziemne wzrastają w ciągu jednego sezonu poczynając od wiosny i osiągają wysokość nawet 2,5 m. Słusznie jednak organ zwrócił uwagę, iż nawłoć rozprzestrzeniona jest na znacznych obszarach, tworząc rozległe skupiska i z tej okoliczności trafnie wywiódł wniosek o wieloletnich zaniechaniach w zakresie prowadzenia prawidłowej gospodarki rolnej. Wystarczy choćby przeanalizować w tym zakresie zdjęcia nr 1-8,12-14, 21-23 znajdujące się na płycie CD – część 1. Stąd też przedstawiona przez skarżącego argumentacja z powołaniem się na literaturę przedmiotu wcale nie podważa w tym zakresie ani ustaleń raportu, ani też stanowiska organ. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała kwestia zgłoszenia wystąpienia przez skarżącego siły wyższej w postaci zalań i podtopień w dniu [...] września 2014 r., które w jego ocenie uniemożliwiły mu wykonanie koszenia do końca 30 września 2014 r. Rację mają organy, iż skarżący w tym zakresie składał sprzeczne ze sobą oświadczenia, które następnie zmieniał, co nasuwa uzasadnione wątpliwości, czy istotnie zaistniały okoliczności, które zgodnie z art. 75 ust.1 rozporządzenia nr 1122/2009 w zw. z art. 31 rozporządzenia nr 73/2009, powodują zachowanie prawa do pomocy w odniesieniu do obszaru dotkniętego wystąpieniem siły wyższej. W szczególności, jeśli zwróci się uwagę, iż zmianę swego oświadczenia zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2014 r., któremu próbował nadać zupełnie odmienną treść, skarżący dokonał w dniu [...] grudnia 2014 r., a więc po zakończeniu kontroli w jego gospodarstwie, ujawniającej szereg nieprawidłowości. Ponadto to oświadczenie z dnia [...] grudnia 2014 r. pozostaje w sprzeczności z zapisami rejestru działalności rolnośrodowiskowej. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawała okoliczność, iż w innej sprawie w zbliżonym stanie faktycznym uwzględniono wystąpienie siły wyższej. Ta inna decyzja nie wiąże bowiem organu w niniejszej sprawie. Przy czym nawet w przypadku potencjalnego wystąpienia siły wyższej, to i tak w świetle niepodważonych skutecznie ustaleń, co do występowania na znacznych obszarach zadrzewień, zakrzewień, zachwaszczeń oraz nawłoci, wskazujących na wieloletnie zaniedbania, świadczące o niewykorzystywaniu zakwestionowanych terenów rolniczo, byłyby podstawy do wyłączenia tych terenów, jako niekwalifikujących się do płatności. Rolnik ubiegający się o płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego obowiązany jest bowiem – zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach - utrzymywać grunty zgodnie z normami przez cały rok, w którym złożył wniosek o przyznanie tej płatności, a nie tylko w określonym dniu roku. Ponadto należy zauważyć, iż wnioskowana przez skarżącego płatność nie służy sukcesywnemu przywracaniu terenom charakteru rolniczego, lecz w świetle powołanego art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w zw. z § 1 ust. 1 r.m.n. przysługuje do terenów już wykorzystywanych rolniczo. Stąd w orzecznictwie podnosi się, iż występowanie zadrzewień, zakrzaczeń, zachwaszczeń niewątpliwie wskazuje na brak utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w szczególności zgodnie z minimalnymi normami. Bez względu na rodzaj gruntu rolnego oraz zalecanych zabiegów agrotechnicznych, grunty muszą być zadbane, a więc nie mogą na nich występować wieloletnie chwasty, krzewy i drzewa. Stawiany przez prawodawcę wspólnotowego, jak również krajowego wymóg utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej - nie jest celem samym w sobie, ale ma zapewnić, aby grunty rolne, co do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności były faktyczne w dobrym stanie agrotechnicznym ( por. wyrok NSA z 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1604/12, wyrok NSA z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1004/09, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 298/12). W kontekście powyższych uwag bez znaczenia pozostają dywagacje skarżącego co do pojęcia nieużytków w rozumieniu przytoczonym za słownikiem języka polskiego, czy też rozporządzenia RM w sprawie klasyfikacji środków trwałych, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Rolnikowi bowiem przysługują płatności do użytków rolnych (a nie terenów niebędących nieużytkami w przytoczonym przez skarżącego znaczeniu) tj. gruntów rolnych utrzymywanych zgodnie z normami ( art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach ), a to utrzymywanie zgodnie z normami jest zachowane, jeżeli w przypadku łąk i pastwisk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania : program rolnośrodowiskowy - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( § 1 ust. 1 pkt 1 b r.m.n.). Tymi przepisami są przepisy rozporządzenia PRŚ. Podkreślić przy tym należy, iż nie mogło podważyć poczynionych ustaleń przez organy ARiMR, powoływanie się przez skarżącego w skardze na raport jednostki certyfikującej B. Przedmiot kontroli wykonywanych przez jednostkę certyfikującą jest bowiem odmienny od inspekcji terenowych wykonywanych na miejscu.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu co do kwestii związanej z uzupełnieniem po terminie braku polegającego na niewskazaniu położenia działek rolnych K,O,PP,U,W,Y na załącznikach graficznych z powołaniem się na przytoczony powyżej art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009. Przepis ten bowiem nie wyklucza stosowania procedury krajowej z art. 64 k.p.a. w zakresie usuwania braków formalnych wniosku o przyznanie płatności rolnej. Sam zresztą organ procedurę tę dochował, wystosowując odpowiednie wezwanie do strony. Z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach wynika, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Wobec tego generalnie w sprawach dotyczących płatności bezpośrednich znajduje zastosowanie także przepis art. 64 § 2 k.p.a. Z jego treści wywieść należy zaś, że uzupełnienie braku formalnego wniosku w wyznaczonym siedmiodniowym terminie powoduje taki skutek, iż wniosek podlega rozpatrzeniu tak jakby został złożony bez braków od samego początku - czyli od daty jego wniesienia, a nie dopiero od daty jego uzupełnienia w "brakującej" części. Jeśli zatem strona braki te usunie, trzeba konsekwentnie uznać, że dana czynność procesowa została skutecznie dokonana już w momencie jej zdziałania ( por. wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 226/15 oraz z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 751/15). Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.), co oznacza, że niezależnie od tego, czy żądanie (wniosek) jest prawidłowo wniesione, czy też zawiera wady formalne, wszczyna postępowanie administracyjne. Powinnością organu, do którego wniosek wpłynął, jest dokonanie jeszcze przed rozpoznaniem merytorycznym wniosku jego wstępnej weryfikacji formalnej w kontekście spełnienia wymogów ustawowych i w razie stwierdzenia braków - nałożenie na wnioskodawcę obowiązku ich usunięcia w określonym terminie, z pouczeniem, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Oznacza to, że dopiero niezastosowanie się wnioskodawcy do nałożonego na niego przez organ obowiązku usunięcia wady wniosku w terminie spowoduje skutek w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czyli zaistnienia takiej sytuacji prawnej, jak gdyby wniosek w ogóle nie został złożony. Usunięcie natomiast braków wniosku stosownie do wezwania dokonanego przez organ administracji publicznej prowadzi do rozpoznania sprawy przez ten organ ( por. wyrok NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1567/08 ). W okolicznościach niniejszej sprawy bezsprzecznie strona uczyniła zadość wezwaniu z dnia [...] czerwca 2014 r. Jeżeli zatem skarżący zachował siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego przez dostarczenie wymaganych załączników graficznych, to skoro wniosek złożył 15 maja 2014r., powinien podlegać on merytorycznemu rozpatrzeniu jako terminowo złożony, również w zakresie działek K,O,PP,U,W,Y. Pogląd organu, pomijający w okolicznościach niniejszej sprawy datę złożenia wniosku obarczonego omawianym brakiem formalnym i uznający, że kompletny i niewadliwy wniosek został złożony dopiero w dacie uzupełnienia braku wniosku tj. w dniu 4 lipca 2014 r. narusza art. 64 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a także stanowi uchybienie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy trzeba przyjąć, że kompletny wniosek został złożony z zachowaniem terminu. Przytoczony przepis stanowi o ograniczeniu terminu na składanie wniosków jako takich i ograniczaniu terminu na wnoszenie merytorycznych poprawek do wniosku, a nie dotyczą uzupełniania braków formalnych, natomiast zaakceptowanie dokonanej przez organ wykładni art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 w związku z art. 64 § 2 k.p.a. oznaczałoby zgodę na to, że w zależności od woli pracownika organu i terminu wezwania do uzupełnienia braku, wnioskodawcy znajdujący się w takiej samej sytuacji faktycznej (złożenie do 15 maja wniosku zawierającego braki formalne) mieliby lub nie możliwość uzupełnienia braków wniosku w terminie określonym przez przepisy prawa materialnego ( por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 listopada 2015 r. , sygn. akt III SA/Łd 863/15 ). W rozpoznawanej sprawie organ wezwał skarżącego do zaznaczenia wspomnianych działek na załącznikach graficznych, który to brak jest możliwy do ujawnienia już na etapie przyjęcia wniosku, dopiero po półtora miesiąca od otrzymania wniosku i dokonał tego w dacie, w której upłynął już termin na złożenie wniosku - określony w cytowanym wyżej przepisie art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009, gdyż owe 25 dni kalendarzowych, o których w nim mowa, licząc od dnia 15 maja 2014 r., upływało z końcem właśnie dnia 9 czerwca 2014 r. Skierowanie do skarżącego wezwania przez organ już po tym dniu, czyniło ją (przy przyjęciu stanowiska organu) bezskuteczną już w chwili jej podjęcia, co podważa zaufanie do organów władzy publicznej i narusza tym samym art. 8 k.p.a. Zważyć należy, iż obowiązek złożenia załączników w postaci map z zaznaczeniem na nim działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności wynika z art. 25 ust. 3 ustawy o płatnościach w zw. z art. 12 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009. Załączniki graficzne służą jedynie pomocniczo identyfikacji działek. Rolnik, na otrzymanych od organu mapach, zaznacza należące do niego obszary (z określeniem ich rodzaju), do których żąda płatności. Mapy (załączniki graficzne) - same w sobie - nie stanowią jednak o możliwości zakwalifikowania działek do płatności. Żaden przepis unijny, ani krajowy, nie uzależniał powstania uprawnienia do dopłat od sporządzenia przez rolnika załącznika graficznego. Jego sporządzenie i doręczenie organowi stanowiło warunek formalny. W sprawie, wniosek skarżącego był więc dotknięty jedynie usuwalnym brakiem formalnym. Powyższe stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 918/15, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 05 stycznia 2016 r. , sygn. akt III SA/Wr 790/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 226/15, wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 918/15 ). Powyższe uchybienie nie miało jednak wpływu na końcowe rozstrzygnięcie. Jak trafnie bowiem zauważył organ odwoławczy działki rolne K, O, PP, U, W, Y, były objęte kontrolą na miejscu. Z materiału pokontrolnego wynika, iż jedynie na działce rolnej U i Y stwierdzono użytkowanie rolnicze na powierzchni odpowiednio 0,28 ha i 0,63 ha. W przypadku natomiast działek K, O, PP, W o łącznej deklarowanej powierzchni 4,99 ha stwierdzono zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej (kod DR18). Wobec powyższego nawet przy uwzględnieniu w wydawaniu decyzji działek rolnych K, O, PP, U, W, Y rozstrzygnięcie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Nastąpiłaby również odmowa przyznania płatności. Przedeklarowanie powierzchni uprawnionej do płatności byłoby jeszcze wyższe, wyniosłoby bowiem 27,38%. Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i prawidłowo przeprowadziły postępowanie ( za wyjątkiem wspomnianego powyżej naruszenia ), zgodnie z modyfikacjami wynikającymi z art. 3 ustawy o płatnościach. Ponadto organ odwoławczy dokonał całościowej ponownej merytorycznej oceny sprawy w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a. W ocenie Sądu obszerne uzasadnienie organu II instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., opisuje bowiem ustalenia faktyczne oraz dowody na podstawie, których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania. W kontekście powyższego należało uznać, iż organy administracji zasadnie odmówiły przyznania skarżącemu JPO za rok 2014, a to w związku z tym, iż różnica między obszarem zadeklarowanym a kwalifikowanym do płatności przekroczyła 20 % zatwierdzonego obszaru. Zgodnie bowiem z art. 58 rozporządzenia nr 1122/2009 jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru ( akapit pierwszy ); jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ( akapit drugi ). Końcowo - odnosząc się do zarzutów wskazujących na dysproporcję między organem a "prostym rolnikiem" – należy zauważyć, iż wypełniając wniosek, to wnioskodawca określił zakres swojego żądania, zatem to on ponosi odpowiedzialność za popełnione błędy. Postępowanie w sprawie przyznania płatności wszczynane jest jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym przez niego we wniosku. Wniosek o przyznanie płatności zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z płatnością, której dotyczy. Oświadczenia te obejmują przede wszystkim powierzchnię działek, w stosunku do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności oraz informacje o sposobie wykorzystania działek rolnych. odpowiedzialność za treść merytoryczną wniosku ponosi producent rolny, m.in. także za skutki zgłoszenia danych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Uzasadnieniem takiego stanowiska jest wzgląd na wykonywanie przez producenta rolnego swojej działalności zawodowo i na własny rachunek. Należy również dodać, co zresztą wydaje się oczywiste, iż każdy podmiot zawodowo wykonujący swoją działalność powinien podnosić poziom swojej wiedzy i kwalifikacji zawodowych. Dotyczy to również producentów rolnych ( por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1115/08). Tym bardziej dotyczy to skarżącego, który – jak wynika z akt administracyjnych i samej skargi - działa również jako pełnomocnik innych podmiotów ubiegających się płatności. Zwrócić również należy uwagę, iż Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a nie jest uprawniony do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka, czego domagał się skarżący. Przepis ten upoważnia bowiem jedynie do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego Sąd oddalił wniosek dowody zgłoszony w skardze. Mając na uwadze powyższe, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.