Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1398/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 50 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 10 sierpnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 104 i 105 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku: Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o. z siedzibą w T., Oddział Zakład Gazowniczy w K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr [...], [...], [...] i części działki nr [...] obr. [...] przy [...] w K." oraz umorzył postępowanie dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia na części działki nr [...] obr. [...] przy [...] w K." położonego na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta K. - etap A - 200" zgodnie z Uchwałą Rady Miasta K. uchwała nr CDC/2894/18 z dnia 12 września 2018 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego poz. 6561 z dnia 3 października 2018 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanym przepisem należy pod pojęciem tym rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W świetle przywołanego art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami celem publicznym w rozumieniu ustawy jest "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Zatem inwestycja pn. "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy [...] w K." jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Część terenu objętego wnioskiem znajduje się na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta K. - etap A - 200" zgodnie z Uchwałą Rady Miasta K. uchwała nr CDC/2894/18 z dnia 12 września 2018 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego póz. 6561 z dnia 03 października 2018 r. W niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 i 2 oraz art.50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na tej podstawie stwierdzić należy, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zatem zgodnie z art. 50 ust. 1 powołanej ustawy, wnioskowana inwestycja celu publicznego wymaga ustalenia lokalizacji wyłącznie w przypadku braku planu miejscowego. Granice obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K." - etap A - 200" zaznaczono na załączniku nr 2 do nin. decyzji. W granicach obowiązywania ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się część działki nr [...] obr. [...], objęta wnioskiem. Wobec powyższego w odniesieniu do tego fragmentu terenu zamierzonej inwestycji nie zachodzi możliwość ustalenia lokalizacji inwestycji w drodze decyzji, a zatem w tym zakresie postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanej inwestycji jest bezprzedmiotowe i jako takie winno być umorzone. Pozostała część terenu określonego we wniosku tj. działki nr [...], [...], [...] i część działki nr [...] obr. [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania zakończonego niniejszą decyzją dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W sprawie uzyskano również wymagane uzgodnienia i opinie. Podkreślono, że organ administracji procedując wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany jego zakresem, nie ocenia celowości i zasadności zamierzenia inwestycyjnego, jak również nie jest upoważniony do oceny racjonalności lub słuszności przyjętych rozwiązań, jest wnioskiem związany i może rozstrzygać tylko w takim zakresie, jaki został przez inwestora we wniosku określony, badając kompletność wniosku i jego zgodność z przepisami prawa. Nie może również narzucać inwestorowi konkretnych rozwiązań projektowych wedle swojego uznania o zasadności takiego, a nie innego zagospodarowania terenu. To Inwestor, przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, którego jest wyłącznym dysponentem, dokonuje wszechstronnej analizy uwarunkowań przestrzenno-technicznych planowanej inwestycji, kierując się zasadami racjonalności i słuszności rozwiązań przyjętych w projekcie planowanej do realizacji inwestycji. Zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ULICP dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. Wykonana w przedmiotowej sprawie analiza, o której mowa powyżej wykazała, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w oparciu o wyniki ww. analizy oraz uzgodnienia i opinie zgromadzone w toku postępowania, zostały zawarte w załącznikach nr l i 2 do niniejszej decyzji. Ponadto w pkt 6 zał. nr l do decyzji zawarto dyspozycje dla inwestora w zakresie ochrony interesów osób trzecich, zgodnie z którymi "Realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Należy zapewnić ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, a także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, iż nie określa się niniejszą decyzją warunków technicznych realizacji inwestycji, dotyczących m.in. konkretnego przebiegu projektowanej sieci gazowej .na terenie objętym ustaleniami decyzji ULICP w tym odległości projektowanych obiektów budowlanych od granic działek i innych obiektów, a także sposobu zagospodarowania i zajętości terenu zarówno w trakcie budowy jak i po jej zakończeniu. Parametry te zostaną określone dopiero w projekcie budowlanym inwestycji wykonanym w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich, a zgodność zaproponowanych rozwiązań projektowych z obowiązującymi warunkami technicznymi określonymi przepisami szczególnymi, Polskimi Normami oraz z warunkami określonymi -w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego będzie przedmiotem rozstrzygnięć właściwego organu architektoniczno-budowlanego na etapie prowadzenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Należy również dodać, że charakter prawny decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jak i decyzji o warunkach zabudowy, polega na tym, ze decyzje te nie rodzą praw do nieruchomości oraz nie naruszają prawa własności i interesów osób trzecich. Decyzje te stanowią promesę w stosunku do pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy. Decyzja ULICP i WZ stwierdza dopuszczalność z punktu widzenia przepisów prawa określonego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego wobec wskazanego terenu, nie przesądza natomiast o możliwości realizacji inwestycji.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K. podnosząc niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji, brak ustalenia istotnych faktów. W szczególności zdaniem odwołującego niewłaściwie sformułowano wniosek, zbyt lakonicznie i ogólnikowo. Nie przedstawia w jaki sposób Spółka planuje zagospodarować teren w/w działek nr [...] i [...] na potrzeby przedmiotowej inwestycji, nie charakteryzuje ani zabudowy tej inwestycji ani zagospodarowania terenu ani powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Natomiast zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej szczegółowej charakterystyki inwestycji o jakiej wyżej mowa, czym narusza wskazane przepisy u.p.z.p. Strona obawia się także czy dalsze korzystanie z będącej Jego własnością nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem będzie nadal możliwe . Podnosi , że ulega naruszeniu jego prawo własności tych gruntów i ewentualne roszczenia wynikające z art. 36 i 37 w zw. z art. 58 ust.2 u.p.z.p.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 października 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że we wniosku zostały zgodnie z wymogami ustawowymi cyt. art. 52 ust.2 ustawy określone granice terenu przedstawione na kopii wymaganej przepisami mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego określono charakterystykę parametrów technicznych inwestycji. Wbrew zarzutom odwołania w sposób dostateczny wskazano nie tylko granice terenu , ale także szerokość strefy kontrolowanej od osi projektowanego gazociągu , obszar oddziaływania inwestycji, a także w charakterystyce inwestycji wskazano na odległość gazociągu ok.20m od wschodu od al[...]. We wniosku podkreślono, że będzie on zlokalizowany w pasie budowlanym związanym z przebudową al.[...]. Inwestor przedłożył wraz z wnioskiem w odrębnym piśmie warunki techniczne określające charakterystykę terenu , stan docelowy obiektu, wymagania dot. realizacja zadania. Zostały przedłożone również niezbędne graficzne materiały określające przebieg i granice planowanego gazociągu. Zgodnie z wymogami wydania decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego wskazanymi w art. 53 ust. 3 ustawy została opracowana przez uprawnionego do wykonywania takich opracowań mgr inż. arch. M. G. wpisaną na listę [...] Okręgowej Izby Architektów - "Analiza warunków zagospodarowania terenu, oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu , na którym przewiduje się realizacje inwestycji". W dokumencie tym stwierdzono, że działki stanowiące teren zainwestowania znajdują się częściowo w obszarze nieobjętym żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, w części zaś której teren inwestycji jest objęty wskazanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należy umorzyć postępowanie. Granice obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych miasta K." - etap A - 200" zaznaczono na załączniku nr 2 do nin. decyzji. W granicach obowiązywania ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajduje się część działki nr [...] obr. [...], objęta wnioskiem. Wskazane do zainwestowania tereny stanowią częściowo własność osób fizycznych, Skarbu Państwa, oraz są w zarządzie ZDMK. W aktach sprawy zgromadzono wszelkie niezbędne uzgodnienia i opinie wymagane przepisem art. 53 ust. 4 upzp.

Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która przewiduje w art.4 ust.2 pkt 1, 2 że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego -dopuszczalne dwa rodzaje decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, a mianowicie: decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz decyzję o warunkach zabudowy. Ustawodawca zdecydował się określić ustawowo pojęcie "inwestycji celu publicznego" w art. 2 pkt 5 ustawy precyzując, jakiej inwestycji przysługuje status inwestycji celu publicznego. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a drugi element stanowi przypisanie inwestycji znaczenia, lokalnego lub ponadlokalnego. Tak, więc z treści art. 2 pkt 5 ustawy wynika, iż warunkiem przyporządkowania inwestycji do wskazanej kategorii jest jej lokalne lub ponadlokalne znaczenie, niezależnie od tego, że winien być to cel, o jakim mowa w art. 6 u.g.n. Wszystkie te warunki wypełnia wnioskowana inwestycja rozbudowa sieci wodociągowej. W ustalonej sytuacji faktycznej braku planu miejscowego przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w oparciu o przepisy art. 50 ust. 1 i następne ustawy. Odpowiadając na zarzut braków postępowania dowodowego Kolegium stwierdziło, że nie jest on wobec wykazanych wyżej działań organu I instancji zasadny. Pozyskane dokumenty, analiza, uzgodnienia i opinie są wystarczające dla ustalenia stanu fatycznego sprawy. Decyzja podjęta w oparciu o nie ma umocowanie w omówionych wyżej przepisach prawa wyjaśnionych stronom postępowania. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza o prawie do rozpoczęcia budowy. Budowę można bowiem dopiero rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która może być wydana jedynie inwestorowi, który m.in wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 55 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W decyzji o lokalizacji celu publicznego nie określa się szczegółowych parametrów technicznych inwestycji, natomiast wskazuje się jedynie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią zatem przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Badana decyzja nie narusza przedstawionych ustaleń zarówno w zakresie zgromadzonych niezbędnych uzgodnień i opinii, analiz dla takiej decyzji dotyczy nie ustalenia warunków zabudowy dla budowy obiektów kubaturowych, a decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego budowy podziemnej sieci gazowej organ I instancji jest związany wnioskiem inwestora, który określa w nim zakres i przebieg projektowanej inwestycji. Przepis art. 52 upzp. nie nakłada na wnioskodawcę - inwestora obowiązku wylegitymowania się uprawnieniami do wskazanego we wniosku terenu inwestycji.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji;

2/ art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c oraz art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także art. 53 ust. 3 pkt 2 oraz art. 54 pkt 3 tej ustawy w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie zostało przedstawione w jaki sposób inwestor planuje zagospodarować teren działek nr [...] i [...] na potrzeby przedmiotowej inwestycji. Zatem decyzja nie określa zasadniczych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania i zabudowy terenu objętego wnioskiem o lokalizację inwestycji celu publicznego. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Jednocześnie zaś, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 P.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały zgodnie z prawem.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 10 sierpnia 2020 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia na działkach nr [...], [...] i części działki nr [...] obr. [...] przy [...] w K." oraz umorzeniu postępowania dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa sieci gazowej średniego ciśnienia na części działki nr [...] obr. [...] przy [...] w K." położonego na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Dla wybranych obszarów przyrodniczych Miasta K. - etap A - 200" zgodnie z Uchwałą Rady Miasta K. uchwała nr CDC/2894/18 z dnia 12 września 2018 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego poz. 6561 z dnia 3 października 2018 r.

Przede wszystkim wskazać należy, że podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w razie braku planu miejscowego – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wynika przy tym z art. 2 pkt 5 przez wyrażenie "inwestycja celu publicznego" należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizacje celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomości.

Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 10 sierpnia 2017 r. II SA/Po 317/17 wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego także w II instancji konieczne jest przede wszystkim zweryfikowanie wniosku inwestora pod względem zgodności z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dokonanie zawiadomień, o jakich mowa w art. 53 ust. 1 ustawy, przeprowadzenie analizy opisanej w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzyskanie uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy.

Zgodnie z regułą określoną w art. 53 ust 3 ustawy prowadząc postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ winien dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona. Analiza została opracowana przez uprawnioną do wykonywania takich opracowań osobę wpisaną na listę [...] Okręgowej Izby Architektów. W dokumencie tym stwierdzono, że działki stanowiące teren zainwestowania znajdują się częściowo w obszarze nieobjętym żadnym planem zagospodarowania przestrzennego, a części zaś której teren inwestycji jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego postępowanie zostało umorzone. Co więcej akta sprawy potwierdzają, że zgromadzono wszelkie niezbędne uzgodnienia i opinie wymagane art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że wnioskowana inwestycja - budowa sieci gazowej średniego ciśnienia - stanowi inwestycję celu publicznego. Organy administracji publicznej prawidłowo ustaliły, że inwestycja objęta wnioskiem jest zgodna przepisami odrębnymi. Wyjaśnić należy skarżącemu, że stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, o których mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obligowało organy do ustalenia lokalizacji planowanej inwestycji. Stosownie bowiem do przepisu art. 56 zdanie pierwsze ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie, stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowsk [red.], Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/10, CBOSA).

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący ochrony praw właściciela nieruchomości. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego określa przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny), dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w której w trasie planowanej inwestycji uwzględniono wykorzystanie działki skarżącego nie ogranicza własności tej nieruchomości. Wobec tego brak zgody właściciela lub współwłaściciela nieruchomości, na której planowane jest zlokalizowanie inwestycji celu publicznego nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r. II OSK 1654/15 "organ jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany lokalizacji inwestycji. Poza tym żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać, a tym bardziej od zgody właściciela nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją." Z poglądem tym należy się w pełni zgodzić. Nie może również oceniać celowości i zasadności projektowanej inwestycji. Lokalizacja inwestycji celu publicznego nie polega także na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania niebędących inwestorami (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. IV SA/Wa 370/14). Żaden też przepis nie uzależnia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wkracza bowiem w sferę wykonywania praw przysługujących do nieruchomości, poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Ograniczenie korzystania z nieruchomości, czy zmiana wartości nieruchomości związane z konsekwencjami wydania takiej decyzji umożliwiają żądanie odszkodowania lub wykupienia nieruchomości. Nie stanowią one jednak przesłanki do wydania decyzji odmownej. Decyzja ta ani po stronie inwestora ani po stronie właściciela nieruchomości nie skutkuje rozszerzeniem, czy też ograniczeniem praw i obowiązków związanych z prawem własności nieruchomości.

Kolejny zarzut skarżącego opiera się na stwierdzeniu, że decyzja nie określa zasadniczych warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania i zabudowy terenu objętego wnioskiem o lokalizację inwestycji celu publicznego. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1212/11 decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji inwestycji. Inwestor przed rozpoczęciem budowy musi uzyskać zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego pozwolenie na budowę. W tymże postępowaniu organ architektoniczno - budowlany ustala szczegóły techniczne, dotyczące planowanej inwestycji budowlanej i oceni, czy w świetle Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, w tym przepisów techniczno - budowlanych, możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji - także w aspekcie poszanowania interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. Organ wydający taką decyzję nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno - budowlanej. Co więcej jedynie błędne określenie położenia terenu inwestycji stanowić będzie naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. polegające na niewłaściwym określeniu rodzaju inwestycji. Nie będzie zaś stanowił naruszenia prawa tego rodzaju brak konkretnego wskazania w rozstrzygnięciu decyzji miejsca lokalizacji inwestycji na terenie decyzją tą objętym (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn.. akt II OSK 470/20). Podkreślić również należy, że wbrew twierdzeniu skarżącego w aktach sprawy znajdują się mapy na których dokładnie zaznaczono przebieg planowanej inwestycji i działki nią objęte.

Z powyższych przyczyn, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesiona skarga podlega więc oddaleniu, zgodnie z art. 151 P.p.s.a.