Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 483/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 151a, art. 64a
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 138 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu M. R. od decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2022 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...] sierpnia 2022 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. J. od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej dla M. R. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego do przechowywania maszyn, sprzętu i narzędzi rolniczych w istniejącej zabudowie zagrodowej, na działce nr [...], położonej w miejscowości O. M., obręb 0016, gmina I., na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że sprawa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...], położonej w miejscowości O. M., była już rozpatrywana przez organy obu instancji. Wojewoda decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił w całości do ponownego rozpatrzenia decyzję Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę powyższego budynku. Powodem uchylenia było niejednoznaczne usytuowanie granic działki nr [...] stanowiącej własność inwestora.

Dalej organ II instancji podał, że zostało ustalone, że w rezultacie postępowania scaleniowego, działka nr [...] obecnie ma numer [...]. Przedmiotowy budynek gospodarczy jest zaprojektowany w całości na działce nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że szerokość tej działki wynosi 34,00 m, ma ona kształt prostokąta, zabudowana jest w części frontowej budynkiem mieszkalnym oraz na całej powierzchni budynkami gospodarczymi usytuowanymi w zbliżeniu do granic działki. Projektowany budynek gospodarczy jest usytuowany:

- ścianą zachodnią o długości 12 m, z uskokiem 12,0 m z drzwiami - z zachowaniem linii zabudowy wynoszącej 120,0 m, wyznaczonej w decyzji Wójta Gminy I. z [...] kwietnia 2018 r. od drogi powiatowej J. - I. ,

- ścianą północną o długości 35,0 m i wysokości 8,80 m, bez otworów, będącą ścianą oddzielenia pożarowego, w granicy z działką nr [...] stanowiącą współwłasność wnoszącej odwołanie,

- ścianą wschodnią o długości 12 m i wysokości od 8,80 m do 5,10 m bez otworów, będącą ścianą oddzielenia pożarowego, w granicy z działką nr [...],

- ścianą południową o długości 35,0 m z uskokiem 4,70 m, z wrotami - w odległości 22,0 m od granicy z działką nr [...].

Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że projekt architektoniczno- budowlany jest zgodny z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy I. z [...] kwietnia 2018 r. w zakresie funkcji, kształtu architektonicznego i wymagań dotyczących ochrony środowiska. Z kolei oceniając prawidłowość usytuowania przedmiotowego budynku na działce budowlanej, organ II instancji zwrócił uwagę, że zasadą jest sytuowanie budynków w odległościach wskazanych w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej w skrócie: "rozporządzenie ws. warunków technicznych", czyli w odległości 4,0 m ścianą z otworami i 3,0 m ścianą bez otworów, od granicy działki.

W decyzji Wójta Gminy I. z [...] kwietnia 2018 r., ustalającej warunki zabudowy dla omawianej inwestycji, określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazując, że wnioskowaną inwestycję należy zaprojektować i zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami, polskimi normami i zasadami wiedzy technicznej, w sposób nie ograniczający zagospodarowania działek sąsiednich, uwzględniając potrzebę zharmonizowania projektowanej inwestycji przez nawiązanie funkcją i formą do istniejącej po sąsiedzku zabudowy. Dalej ustalono wymagania architektoniczno-przestrzenne dla inwestycji. W kwestii lokalizacji budynku gospodarczego wskazano: lokalizacja budynku gospodarczego, przy granicy z działką sąsiednią o nr ewid.[...] i działką o nr ewid.[...], zachowując wymagania określone w przepisach odrębnych.

Starosta [...] postanowieniem z [...] listopada 2018 r. zezwolił na odstąpienie od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych i zaprojektowanie ścian budynku w granicy z działkami nr [...] i nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, że § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych dotyczy dopuszczalnej wielkości budynku gospodarczego usytuowanego w granicy. Odniesienie się do tego przepisu w sytuacji, gdy

dopuszczono budowę budynku gospodarczego w granicy, jest oczywiste.

Wojewoda zaznaczył, że przeanalizował aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r., II OSK 3125/20, wyrok WSA w Olsztynie z 3 września 2019 r., II SA/Ol 498/19, wyrok WSA w Poznaniu z 17 kwietnia 2019 r., II SA/Po 12/19) i stwierdził, że w orzecznictwie tym podkreśla się, że budynek garażowy lub gospodarczy usytuowany w granicy działek "...powinien spełniać także wymogi wynikające z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, to jest mieć długość nie większą niż 6,5 m i wysokość nie większą niż 3 m. ...". Inwestor nie może powodować nadmiernego obciążenia działki sąsiedniej niedogodnościami wynikającymi z trudności w zagospodarowaniu własnej działki. Pozwolenie na budowę budynku o większych wymiarach może być wydane tylko "... w przypadku uzyskania zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych..."

Zdaniem organu odwoławczego, argumentem przemawiającym za uzyskaniem zgody na odstępstwo od przepisów jest nieregularny kształt działki, wyjątkowo niekorzystne ukształtowanie terenu, istnienie na działce inwestora pomnika przyrody, itp., czyli głównie czynniki niezależne od właściciela działki. Inwestor uzyskał jedynie zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych, to jest uzyskał możliwość budowy budynku w granicy działek. Usytuowanie w granicy z sąsiednimi działkami ścian planowanego budynku gospodarczego, o długościach odpowiednio 35,0 m i 12,0 m oraz o wysokościach odpowiednio 8,80 m i 8,80 m - 5,10 m, narusza § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Długość i wysokość budynku przekracza dopuszczalną wielkość określoną w tym przepisie. Ponieważ nie ma możliwości usunięcia tej niezgodności z obowiązującymi przepisami w postępowaniu odwoławczym, gdyż postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, należało zastosować art. 138 § 2 kpa.

W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie od powyższej decyzji, domagając się jej uchylenia, M. R., zarzucił naruszenie § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w tej sprawie jego zastosowanie jest nieprawidłowe z uwagi na § 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia, który wystarczająco określa jakie warunki powinien spełniać budynek aby otrzymać odstępstwa od granicy działki, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 2 kpa.

W uzasadnieniu sprzeciwu jego autor podniósł, że w przypadku gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego bądź w decyzji o warunkach zabudowy znalazły się zapisy pozwalające na realizację inwestycji bezpośrednio przy granicy lub 1,5 metra od niej, to przy określaniu dopuszczalnego usytuowania budynku względem granic działki budowlanej, dokonuje się oceny możliwości takiego usytuowania tylko w oparciu o regulację § 12 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych. W przepisie tym jest mowa o "planie miejscowym", co powinno być nadrzędną przesłanką. Jeśli miejscowy plan zagospodarowania pozwala na takie usytuowanie budynku, to nie powinno być problemem zezwolenie na taką budowę. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właśnie w planie miejscowym znajdują się ustalenia co do przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Jeśli dana miejscowość nie ma planu, to należy wydać decyzję o warunkach zabudowy. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc stanowi regulacje powszechnie obowiązujące na danym terenie. Jak wskazuje art. 15 ust. 2 pkt 6 powyższej ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. maksymalną wysokość zabudowy oraz gabaryty obiektów. W planie miejscowym określa się również, w zależności od potrzeb, sposób usytuowania obiektów budowlanych w stosunku do granic przyległych nieruchomości (art. 15 ust. 3 pkt 8). Zatem brzmienie § 12 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych nie pozostawia wątpliwości, że jeżeli plan miejscowy (bądź decyzja o warunkach zabudowy) przewiduje możliwość sytuowania budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę granicy w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, to nie znajdują zastosowania wyjątki określone w § 12 ust. 3 i 4, a jedynie pozostałe przepisy techniczno-budowlane regulujące odrębne kwestie. Przepis ten pozostawia na inwestorze jedynie obowiązek sprostania przesłance - czy miejscowy plan zagospodarowania bądź decyzja o warunkach zabudowy pozwala na takie usytuowanie czy też nie - organ II instancji potwierdza, że odstępstwa są spełnione przez skarżącego.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że jeżeli plan miejscowy taką możliwość dopuszcza, to brak jest podstaw, by doszukiwać się kolejnych ograniczeń na podstawie kolejnych wyjątków od zasady określonej w § 12 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych, a wymienionych w § 12 ust. 3 i 4. Tym samym regulacja zawarta w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych dotyczy dopuszczalności sytuowania budynku gospodarczego lub garażu bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, lecz jedynie wówczas, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan miejscowy bądź decyzja o warunkach zabudowy.

Autora sprzeciwu zaznaczył, że w niniejszej sprawie z powodu braku planu zagospodarowania przestrzennego została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Organ ustalił, że projekt i warunki techniczno-budowlane są prawidłowe, a jedynie problematyczne jest usytuowanie budynku. Zatem skoro skarżący spełnia wszystkie warunki, organ II instancji niewłaściwe zastosował przepis § 12 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia, gdyż nie ma on zastosowania w przedmiotowej sprawie. Wydając decyzję o warunkach zabudowy Wójt Gminy I. kierował się - w przekonaniu skarżącego - uzasadnionymi interesami osób trzecich. Nadto w przekonaniu skarżącego Wojewoda rozpatrując niniejszą sprawę również powinien się do tego zastosować. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2019 roku - sygn. akt II OSK 560/17 - organ wydając decyzje o charakterze budowlanym powinny chronić interesów osób trzecich ale w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno- budowlanymi. Interesy te muszą zatem znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego a w głównej mierze tzw. prawa sąsiedzkiego.

W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2022.329, dalej p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. 2022.2000, dalej k.p.a.), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Zakres kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a. określony jest w art. 64e p.p.s.a. Zgodnie z nim, rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw (art. 151a § 1 p.p.s.a.).

Jedną z konsekwencji takiego charakteru tego środka kontroli działalności administracji publicznej jest to, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji uczestniczy tylko strona, która go wniosła, oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie bowiem z art. 64b § 3p.p.s.a., w sprawach wszczętych sprzeciwem od decyzji nie stosuje się art. 33 p.p.s.a. wymieniającego podmioty, które mogą wystąpić w postępowaniu przed sądem administracyjnym w charakterze uczestników postępowania. Z treści przywołanych przepisów wynika, że wyłączenie od udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym obejmuje zarówno uczestników postępowania na prawach strony (art. 33 § 1 i 1a p.p.s.a.), jak i innych uczestników (art. 33 § 2 p.p.s.a.).

W oparciu o taką regulację w prowadzonym przez WSA w Kielcach postępowaniu wszczętym sprzeciwem inwestora M. R. od decyzji Wojewody z 30 sierpnia 2022 r., nie mogła uczestniczyć będąca stroną przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego A. J. – współwłaścicielka nieruchomości oznaczonej numerem 309 sąsiadującej bezpośrednio z działką inwestora nr [...] od strony tej granicy, w której projektowana jest przedmiotowa budowa, która złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, nie zgadzając się na realizację przedmiotowego budynku gospodarczego w granicy z jej działką.

Zgodnie z art. 138 § 2 zd. 1 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy, wybierając odstępstwo od zasady wydania decyzji merytorycznej przewidzianej w art. 138 § 1 k.p.a., musi więc kierować się nie tylko stwierdzeniem istnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., ale też wyjaśnić, dlaczego na tle stanu konkretnej sprawy nie było zasadne rozstrzygnięcie merytoryczne (na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.) przy uwzględnieniu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Art. 138 § 2 k.p.a. winien być przy tym wykładany łącznie z art. 136 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika (choć nie zostało to wyraźnie wyartykułowane), że Wojewoda zakwestionował pogląd prawny dotyczący wykładni art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych, który stał się podstawą poprzestania przez organ I instancji na uzasadnieniu przez inwestora odstępstwa od wymogów odległościowych z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych, uzyskaniem w trybie art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego zgody na takie odstępstwo. W ocenie organu II instancji bowiem, uzyskanie takiej zgody nie oznacza możliwości usytuowania w granicy działki inwestora takiego budynku, jak przedmiotowy, ponieważ narusza to wymogi wynikające z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia ws. warunków technicznych dotyczące budowy w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie

większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi, które to wymogi również muszą być respektowane.

Należy zauważyć, że powyższy pogląd nie może być przedmiotem materialnoprawnej, wiążącej oceny Sądu w niniejszej sprawie, ze względu na wyjaśniony wyżej, ograniczony zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w trybie art. 64a i n. p.p.s.a. oraz wynikły ze wspomnianej wyżej specyfiki postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym na skutek sprzeciwu, brak udziału innych niż wnoszący sprzeciw i organ, stron postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Dokonanie przez sąd administracyjny materialnoprawnej oceny poglądów wyrażonych w sprawie przez organ II instancji, pozbawiłoby podmioty mające interes prawny w sprawie budowy przedmiotowego budynku w granicy z sąsiednią działką, a nie mogące brać udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej (czyli w okolicznościach niniejszej sprawy między innymi A. J., o której była już wyżej mowa), możliwości kwestionowania oceny prawnej na temat wykładni prawa materialnego oraz wskazań co do dalszego postępowania przyjętych przez sąd administracyjny, które zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dlatego Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 24 sierpnia 2021 r., II OSK 1484/21, że w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, a jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, to kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. Powołana w przytoczonym wyroku NSA z 24 sierpnia 2021 r. treść art. 138 § 2a k.p.a. nie może, zdaniem Sądu, przesądzać o dopuszczalności pełnej, materialnoprawnej kontroli decyzji kasacyjnej przez sąd administracyjny rozpatrujący sprzeciw, co można wywieść z treści art. 64e p.p.s.a., który określając przesłanki oceniane przy rozpoznawaniu sprzeciwu odwołuje się do przesłanek, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a., a nie przesłanek z art. 138 § 2a

k.p.a. Ponadto ocena wykładni przepisów prawa, o której mowa w art. 138 § 2a k.p.a. i wytycznych organu II instancji w zakresie wykładni tych przepisów, ostatecznie i tak dokonywana jest przez sąd administracyjny rozpatrujący skargę na decyzję orzekającą co do istoty sprawy administracyjnej.

Konsekwencją przyjęcia przez Wojewodę przedstawionej wykładni prawa materialnego było uchylenie decyzji Starosty [...], co organ uzasadnił zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) i wynikającą z niej niedopuszczalnością usunięcia stwierdzonej przez organ II instancji niezgodności przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego, a w tym i rozporządzenia ws. warunków technicznych.

Akceptując ten pogląd należy zauważyć, że przemawiają za nim również dalsze, pominięte przez organ argumenty. Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że warunkiem zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. jest stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania. Takie naruszenie nie zostało przez Wojewodę wprost wskazane. Ten brak nie może jednak powodować uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ przy przyjęciu poglądu Wojewody na temat niedopuszczalności budowy przedmiotowego budynku gospodarczego w granicy, naruszenie przepisów postępowania rzeczywiście w sprawie miało miejsce. Polega ono bowiem na niepodjęciu przez organ I instancji przewidzianych w przepisach prawa budowlanego obligatoryjnych działań zmierzających do usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1, tj. między innymi w zakresie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Przepis ten więc nie tylko pozwala, ale wręcz nakazuje organowi architektoniczno-budowlanemu rozpatrującemu wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, podjęcie działań w celu usunięcia nieprawidłowości dostrzeżonych w tym projekcie. Usytuowanie projektowanego budynku względem granic działki inwestora jest koniecznym elementem projektu zagospodarowania działki będącego częścią projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), a stwierdzona niezgodność tego usytuowania z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi podlega usunięciu w trybie o jakim mowa w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zaniechanie wydania postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanej przez organ II instancji, musiało spowodować uchylenie zaskarżonej odwołaniem decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2022 r., ponieważ nie mogło zostać dokonane przez organ II instancji w trybie art. 136 k.p.a., gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Konieczność wydania takiego postanowienia, w następstwie czego może dojść do usunięcia nieprawidłowości wskazanej przez Wojewodę oznacza zarazem, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. To zaś świadczy o zaistnieniu w sprawie drugiej ze wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a. przesłanek wydania decyzji kasacyjnej, tj. takiej, jaka została w niniejszej sprawie zaskarżona.

Odnosząc się do zarzutów sprzeciwu w części nieobjętej powyższymi rozważaniami należy zauważyć, że dotyczą one odmiennej niż zaprezentowana przez Wojewodę w zaskarżonej decyzji wykładni przepisów prawa materialnego - § 12 ust. 4 pkt 3, § 12 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych, w powiązaniu z art. 4 ust. 1, 2 i 8 i art. 15 ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U.2022.503 t.j. ze zm.), co nie może być w niniejszej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu z uwagi na ograniczony zakres kontroli sądowoadministracyjne sprawowanej w przypadku wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 64a p.p.s.a., o czym była wyżej szczegółowo mowa.

Wskazane powyżej naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania powodujące, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie spowodowały, że zaskarżona decyzja kasacyjna zasługiwała na akceptację. W konsekwencji sprzeciw, jako nie mający usprawiedliwionych podstaw podlegał oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.