Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 628/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2014 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni Mieszkaniowej "E." z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent W., po rozpatrzeniu wniosku "M." S.A. z siedzibą w W., decyzją z [...] września 2008 r. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną, drogami i elementami zagospodarowania terenu na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] (pod zainwestowanie kubaturowe) oraz na części działek nr ew. [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...] i części działek nr ew. [...],[...],[...] z obrębu [...] (pod infrastrukturę i komunikację) położonych w rejonie ul. B. w W. dzielnicy M. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.), co potwierdza wykonana analiza obszaru stanowiąca załącznik nr 2 do ww. decyzji.

W dniu 14 października 2007 r. odwołanie od ww. decyzji wniósł Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "B." podnosząc pogorszenie warunków funkcjonalnych spowodowanych planowaną zabudową odnoszących się do wydolności instalacji kanalizacyjnej, przyłącza energetycznego, drogi dojazdowej.

W dniu 23 października 2008 r. drugie odwołanie założył Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej "B.", który wskazał na zły stan techniczny swojego budynku i możliwość jego pogorszenia spowodowaną realizacją planowanej zabudowy.

W dniu 23 października 2008 r., odwołanie wniosła także MSM. "E.", która zarzuciła naruszenie prawa w tym przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego.

W dniu 5 listopada 2008 r. jako czwarte odwołanie wniosła T. C., która podniosła zarzuty naruszenia prawa procedury administracyjnej art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm., dalej: "k.p.a.") i naruszenia prawa materialnego ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2009 r. nr [...], uchyliło ww. decyzję Prezydenta W., i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało na brak oznaczenia w ww. decyzji wszystkich stron postępowania, oraz brak wyjaśnienia i zajęcia stanowiska w formie postanowienia odnośnie zmiany kręgu stron w trakcie prowadzonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 636/09 uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2009 r. W uzasadnienia wskazał, że do obowiązków organu drugiej instancji należy obowiązek ustalenia wszystkich stron postępowania, a nie tylko uprawnień kilku. Ocenie organ odwoławczy winien poddać cały materiał dowodowy i dopiero wówczas możliwe było podjęcie rozstrzygnięcia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1986/09 oddalił skargi kasacyjne od ww. wyroku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z [...] października 2010 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] września 2008 r.

W uzasadnieniu wskazało, że z dokumentów zgromadzonych w sprawie, w tym z wypisów z ewidencji gruntów i budynków, wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa B. i Wspólnota Mieszkaniowa B. nie graniczą bezpośrednio z terenem objętym decyzją z [...] września 2010 r., a w swoich odwołaniach nie wykazali na obowiązującą normę prawa materialnego, której zastosowanie ma wpływ na ich sytuację prawną. W odwołaniach nie przywołali przepisu prawa który pozostawał by w sprzeczności z treścią ww. decyzji, a którego skutki naruszenia przekładają się na ich prawa. Wskazując na posadowienie swojego budynku na terenie zalewowym rzeki Wisły i otwartego kanału melioracyjnego stwierdzili, że "nie posiadają wiedzy jaki będzie miała wpływ przedmiotowa inwestycja na stan techniczny naszego budynku". Wskazują na konstrukcję płytową ich budynków i obawiają się, że użytkowanie drogi przez planowaną ilość pojazdów pogorszy warunki bytowe mieszkańców. W ocenie organu odwoławczego wskazane argumenty pozostają w sferze poza prawnej ochrony wnoszących odwołania. Podniósł także, że interes faktyczny nie może być utożsamiany z pojęciem interesu prawnego. Dlatego działając w oparciu o art. 137 k.p.a., w ocenie organu, należy stwierdzić niedopuszczalność odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej B. i Wspólnoty Mieszkaniowej B. jako wniesione przez podmioty nie posiadające przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do MSM E. wskazało, że z treści dokumentów wynika, że teren objęty planowaną inwestycją określony szczegółowo w załączniku graficznym do ww. decyzji nie graniczy bezpośrednio z działkami gruntu będącymi w użytkowaniu wieczystym MSM E. Faktem natomiast jest, że MSM E. jest użytkownikiem wieczystym działki, która stanowi niewielką część pasa drogowego ul. B., położonej w dalszej odległości od planowanej inwestycji. Ul. B. posiada status drogi wewnętrznej i w części gruntów pozostających w zasobie W., jest utrzymywana w zakresie konserwacji i remontów nawierzchni jezdni i chodników przez Wydział Infrastruktury Urzędu W. dla Dzielnicy M. Ulica ta posiada parametry techniczne dla spełnienia wymagań drogi gminnej, jest ogólnie dostępna bez ograniczeń dla wszystkich użytkowników. Podkreślił, że MSM E. nie wykazała w jakim znaczeniu będzie naruszony jej interes chroniony przepisami prawa materialnego odnoszący się do faktu posiadania prawa użytkowania wieczystego do części ul. B., która jest ogólnie dostępna, w odniesieniu do wykorzystywania jej na cele drogi dojazdowej do nieruchomości objętej ww. decyzją. W świetle powyższych ustaleń, zdaniem organu, należy uznać iż odwołanie wniesione przez MSM E. jest niedopuszczalne jako wniesione przez podmiot nie posiadający przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a., w prowadzonym postępowaniu.

Następnie analizując przymiot stron osób fizycznych w prowadzonym postępowaniu odwoławczym Kolegium, po zapoznaniu się z wypisami z ewidencji gruntów i budynków oraz wyjaśnieniami organu I instancji w związku ze zgonem E. W., uznało, ze stronami postepowania w niniejszej sprawie są: B. W., M. W., M. L., J. N., Z. L., J. W., T. W., T. C. i T. C., gdyż są oni współwłaścicielami gruntów bezpośrednio przylegających do nieruchomości objętych ww. decyzją i oddziaływanie planowanej inwestycji pozostaje w bezpośrednim związku z ich nieruchomościami.

Odnosząc się do zarzutów T. C. wskazało, że WSA w Warszawie w wyroku z 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 636/09 stwierdził, że zapis znajdujący się w ww. decyzji, iż pozostałe strony "osoby fizyczne" zostały wymienione w spisie znajdującym się w aktach sprawy spełnia wymagania w zakresie wskazanym w przepisie art. 107 § 1 k.p.a. odnośnie obowiązku oznaczenia w decyzji stron postępowania administracyjnego. Również zdaniem sądu brak występowania w całym postępowania niektórych stron nie może skutkować nieważnością postępowania. Spadkobiercy po zmarłym E. W. zostały zawiadomione przed wydaniem decyzji i miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz składaniem wniosków i nowych dowodów. Decyzja organu I instancji posiada uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody co potwierdził [...] Urząd Wojewódzki w W. pismem nr [...] z [...] czerwca 2008 r. informując, że wydał w tej sprawie postanowienie w dniu [...] stycznia 2008 r. Stwierdzenia T. C. odnoszące się do braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości objętej ww. decyzją są nietrafne bowiem jak to potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym ustanowiona służebność na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] (postanowienie sądu z [...] września 2006 r., sygn. [...]), działki te mają bezpośredni dostęp z ul. B., która jest drogą ogólnie dostępną. Pozostałe argumenty nie dotyczą postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale są przedmiotem rozpatrywania na etapie wydawania pozwolenia budowlanego. Stwierdzenie to odnieść należy do zarzutów o braku uzgodnień w zakresie nienaruszania stosunków wód gruntowych jak i poruszonej w piśmie z 18 lipca 2010 r. sprawy uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Stwierdziło także, że zarzuty w zakresie wyznaczonych parametrów planowanej zabudowy nie znajdują uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów i treści decyzji. Szerokość elewacji jest ustalona prawidłowo w odniesieniu do wykonanej analizy sąsiedniej zabudowy, a z określeniem "dach plaski" trudno polemizować, że nie wskazano kąta nachylenia dachu. Wiadomo, że dach płaski musi posiadać minimalny spadek dla swobodnego spływu wód opadowych. Uznało, ze decyzja organu I instancji określa również wszystkie wymagania w zakresie dostarczenia energii elektrycznej, cieplnej, zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków. Na etapie ustalania warunków zabudowy szczegółowe parametry tych przyłączy nie mogą być określane, bowiem to dla konkretnego projektu budowlanego możliwe będzie określenie ich dokładnych parametrów.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. C. wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta W. z [...] września 2008 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła także MSM E. wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta W. z [...] września 2008 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 6, 7, 8, 28, 77 § 1 k.p.a.,

- art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- § 6, 7, 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164. poz. 1588, dalej także: "rozporządzenie").

MSM E. podała, iż na gruncie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, co do zasady, za strony postępowania uznaje się właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich. Jednakże stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele (władający na podstawie innego tytułu prawnego) nieruchomości niesąsiadujących bezpośrednio z terenem zaplanowanej inwestycji. Kryterium decydującym dla przyznania statusu strony jest fakt oddziaływania planowanej inwestycji na daną nieruchomość.

Wskazała, iż jest użytkownikiem wieczystym działek o nr [...] (obecnie [...]) oraz działki nr [...] stanowiącej część drogi wewnętrznej - ul. B.. Dojazd do inwestycji, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, ma odbywać się poprzez właśnie ulicę B. - w tym również przez działkę będąca w użytkowaniu wieczystym spółdzielni. Wobec powyższego ma interes prawny - stosownie do wymogów art. 28 k.p.a. - w toczącym się postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, który wywieść można z art. 233 i n. kodeksu cywilnego.

Zaznaczyła także, iż spółka M. uzyskała już decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem, infrastrukturą techniczną i innymi elementami zagospodarowania terenu, zlokalizowanej w zasadzie na tych samych działkach jak inwestycja w niniejszej sprawie. Realizacja tej inwestycji nie jest możliwa z uwagi na brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej.

W tym kontekście podkreśliła, iż przed Sądem Rejonowym dla [...] toczy się z wniosku M. S.A. postępowanie w przedmiocie ustanowienia na rzecz każdoczesnego właściciela działki o nr [...] z obrębu [...] służebności drogi koniecznej w rozumieniu art. 145 § I kodeksu cywilnego. W ostatnim czasie, M.S.A. złożył również do ww. Sądu, wniosek o zabezpieczenie wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej, poprzez ustanowienie na czas postępowania sądowego, prawa przechodu i przejazdu dla każdoczesnego właściciela działki nr [...] (a zatem nieruchomości objętej decyzją o warunkach zabudowy), przez działkę o nr ew. [...] (będącej w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni).

Jeżeli zatem realizacja inwestycji objętej pozwoleniem na budowę oraz jej obsługa komunikacyjna wymaga korzystania z działki nr ew. [...] będącej w użytkowaniu wieczystym MSM E., okoliczność ta całkowicie podważa ustalenia organów administracyjnych co do statusu strony MSM E..

Niezależnie od powyższych zarzutów zwróciła także uwagę, iż z treści uzasadnienia odwołania nie wynika jednak aby Kolegium, jako organ odwoławczy, dokonało całościowej analizy sprawy.

Powołując się na treść § 8 rozporządzenia podniosła, że organ I instancji ograniczył się w zasadzie do wskazania, iż planowana inwestycja ma mieć dachy płaskie ze wskazaniem, iż dopuszcza się na fragmentach dachy ze spadkami, jeśli wynika to z koncepcji architektonicznej. W ocenie MSM E. nawet przy określeniu dachów płaskich w decyzji winien być wskazany dopuszczalny kąt nachylenia dachu (np. 10 stopni). Jeśli zaś dopuszcza się dachy ze spadkami (chociażby na fragmentach) organ winien wskazać na geometrię dachu a więc określić kat nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki.

Podkreśliła również, że wątpliwości budzi także ustalenie przez organ szerokości elewacji frontowej dla nowej zabudowy. Wskazała, że dla obszaru analizowanego ustalono średnią szerokość elewacji na 60 m. Uwzględniając 20% tolerancję wskaźnik ten dla nowej zabudowy winien wynosić max 72 m. Co prawda - rozporządzenie dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Uzasadniając odstępstwo organ wskazał, iż z uwagi na fakt, iż teren inwestycji znajduje się w głębi obszaru i nie jest położony bezpośrednio przy drodze publicznej a w bezpośrednim sąsiedztwie brak jest zabudowy dopuszcza się rozwiązania indywidualne. Zdaniem MSM E. tego rodzaju uzasadnienie nie jest wystarczające dla ustalenia szerokości elewacji dla nowej zabudowy powyżej średniego wskaźnika określonego rozporządzeniem, tym bardziej, iż inwestycja położona jest w obszarze chronionym pod względem przyrodniczym.

Ponadto zaznaczyła, iż zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 warunkiem wydania decyzji o wz jest wymóg, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Treść decyzji wskazuje, iż warunek ten nie został spełniony. Stwierdzenia dostawców mediów wskazują, iż istniejące uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego spółki M. - co prawda wskazuje się, iż w przyszłości (w oparciu o projektowanie uzbrojenie) będzie to możliwe - tym niemniej żaden z dostawców mediów nie wskazuje kiedy uzbrojenie to zostanie wybudowane (zresztą w odniesieniu do kanalizacji wskazano wyraźnie, iż termin budowy jest nieznany).

W odpowiedzi na ww. skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 56/11 zawiesił postępowanie sądowe z uwagi, iż przed wniesieniem ww. skarg T. C. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 3 października 2011 r. sygn.. akt IV SA/Wa 56/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie.

Po nadaniu sprawie nowego numeru, postanowieniem z 4 października 2011 r. sygn.. akt IV SA/Wa 1575/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi T. C..

Następnie postanowieniem z 11 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie z uwagi, iż rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zależy od wyniku postępowania sądowoadministracyjnego, toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 września 2010 r. wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1905/09 w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu Stowarzyszenia O. Postanowieniem z dnia 26 marca 2014r. sygn. akt IV SA/Wa 1575/11 WSA podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawie ze skargi MSM "E." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że Kolegium Odwoławcze prawidłowo ustaliło krąg stron postępowania w niniejszej sprawie.

Z akt sprawy wynika, że teren objęty planowaną inwestycją określony został szczegółowo w załączniku graficznym do decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nie graniczy on bezpośrednio z działkami gruntu będącymi w użytkowaniu wieczystym MSM E.. Spółdzielnia jest użytkownikiem wieczystym działki, która stanowi niewielką część pasa drogowego ul. B., położonej w dalszej odległości od planowanej inwestycji. Ulica B. posiada status drogi wewnętrznej i w części gruntów pozostających w zasobie W., jest utrzymywana w zakresie konserwacji i remontów nawierzchni jezdni i chodników przez Wydział Infrastruktury Urzędu W.. Ulica ta posiada parametry techniczne dla spełnienia wymagań drogi gminnej, jest ogólnie dostępna bez ograniczeń dla wszystkich użytkowników. Organ odwoławczy zasadnie podał, że MSM E. nie wykazała w jaki sposób będzie naruszony jej interes chroniony przepisami prawa materialnego odnoszący się do faktu posiadania prawa użytkowania wieczystego do części ul. B., która jest ogólnie dostępna, w odniesieniu do wykorzystywania jej na cele drogi dojazdowej do nieruchomości objętej przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy. W świetle powyższych ustaleń, organ odwoławczy miał podstawy by uznać iż odwołanie wniesione przez MSM E. jest niedopuszczalne jako wniesione przez podmiot nieposiadający przymiotu strony, w rozumieniu art 28 k.p.a., w prowadzonym postępowaniu.

Co prawda rozstrzygnięcie tej kwestii w zaskarżonej decyzji nie zaś w odrębnym akcie może być uznane za naruszenia procedury administracyjnej jednak uchybienie to nie miało, w ocenie Sądu, istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu organ odwoławczy, po zapoznaniu się z wypisami z ewidencji gruntów i budynków oraz wyjaśnieniami organu I instancji w związku ze zgonem E. W., prawidłowo uznał, że stronami postępowania w niniejszej sprawie są: B. W., M. W., M. L., J. N., Z. L., J. W., T. W., T. C. i T. C., gdyż są oni współwłaścicielami gruntów bezpośrednio przylegających do nieruchomości objętych o ustaleniu warunków zabudowy i oddziaływanie planowanej inwestycji pozostaje w bezpośrednim związku z ich nieruchomościami.

Odnosząc się do zarzutów T. C. przedstawionych w odwołaniu zasadnie podkreślono, że decyzja organu I instancji posiadała stosowne uzgodnienie z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, co potwierdził [...] Urząd Wojewódzki w [...] pismem nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Stwierdzenia z odwołania T. C. odnoszące się do braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości objętej ww. decyzją należało uznać za nietrafne bowiem jak to wynika z materiału dowodowego tj. ustanowiona służebność na działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] (postanowienie sądu z [...] Sądu), działki te mają bezpośredni dostęp do ul. B., która jest drogą ogólnie dostępną.

Pozostałe argumenty z odwołania T. C. nie dotyczyły postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, ale mogły by odnosić się do postępowania w przedmiocie wydawania pozwolenia budowlanego. Stwierdzenie to odnieść należy do zarzutów o braku uzgodnień w zakresie stosunków wodnych jak też sprawy uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji.

Kolegium zasadnie stwierdziło również, że podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego zarzuty w zakresie wyznaczonych parametrów planowanej zabudowy nie znajdują uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów i treści decyzji. Szerokość elewacji planowanej budowli została ustalona prawidłowo w odniesieniu do wykonanej analizy sąsiedniej zabudowy.

Odnośnie użytego w decyzji o warunkach zabudowy określenia "dach plaski" trudno zaakceptować zarzut, że nie wskazano kąta nachylenia dachu. Jest oczywiste, że nawet dach płaski musi posiadać minimalny spadek dla swobodnego spływu wód opadowych.

Stwierdzić należy, że decyzja organu I instancji określiła wszystkie wymagania w zakresie dostarczenia energii elektrycznej, cieplnej, zaopatrzenia w wodę i odprowadzenie ścieków. Na etapie ustalania warunków zabudowy szczegółowe parametry tych przyłączy nie mogą być określane, bowiem to dla konkretnego projektu budowlanego możliwe będzie określenie ich dokładnych parametrów. Kolegium w swojej decyzji z dnia [...] października 2010r. rozważyło wszystkie kwestie podnoszone przez strony postępowania, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach rozstrzygnięcia organów administracji zapadłe w niniejszej sprawie trzeba uznać za zasadne.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.