Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1065/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1, art. 49 par. 1, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter, , , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 1785/14 odrzucające skargę kasacyjną S.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1785/14 oddalającego skargę S. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1785/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1785/14, oddalającego skargę skarżącego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1785/14 oddalił skargę S. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania

W dniu 5 sierpnia 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga kasacyjna skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika – radcę prawnego - od wyroku z dnia 10 lutego 2015 r.

Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braku formalnego powyższej skargi kasacyjnej, poprzez złożenie jednego egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Na podstawie wskazanego zarządzenia pełnomocnik skarżącego został również wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 sierpnia 2015 r. Pełnomocnik skarżącego nie złożył odpisu skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. mającym zastosowanie w niniejszej sprawie), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Natomiast przepis art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z kolei zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Pełnomocnik strony skarżącej nie wykonał w niniejszej sprawie wezwania do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, poprzez złożenie odpisu przedmiotowej skargi.

Na powyższe postanowienie skarżący, działając przez pełnomocnika – radcę prawnego - złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie skardze dalszego biegu. Uzasadniając wniesiony środek zaskarżenia pełnomocnik skarżącego oświadczył, że otrzymał z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpis zarządzenia Przewodniczącego wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, które to wezwanie zostało niezwłocznie wykonane. Natomiast nie otrzymał wezwania do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej, poprzez złożenie odpisu skargi kasacyjnej. W ocenie wnoszącego zażalenie wydaje się oczywiste, że wykonanie takiego wezwania i złożenie odpisu skargi kasacyjnej w sytuacji faktycznego złożenia skargi kasacyjnej i uiszczenia od niej wpisu nie nastręczałoby żadnych problemów, gdyby tylko dotarło do pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art.47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."). Takim pismem jest skarga kasacyjna, której odpisy należy dołączyć uczestnikom postępowania. Brak odpowiedniej liczby odpisów skargi kasacyjnej stanowi brak formalny, którego nieusunięcie powoduje jej odrzucenie w trybie art.178 P.p.s.a.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie, mimo wezwania, nie został złożony odpis skargi kasacyjnej. Ponieważ skarga kasacyjna podlega doręczeniu stronom postępowania, co wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany uczynić przed przesłaniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, brak odpowiedniej liczby odpisów powoduje, iż skarga kasacyjna nie może otrzymać prawidłowego biegu. Wobec powyższego zachodziły podstawy do odrzucenia wniesionej skargi kasacyjnej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2015 r.

Odnosząc się do argumentacji wnoszącego zażalenie, że nie otrzymał on pisma wzywającego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie odpisu skargi kasacyjnej, a jedynie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez uiszczenie wpisu od tej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ją za bezzasadną. Zgodnie z art. 65 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym dnia 15 sierpnia 2015 r., które ma zastosowanie w niniejszej sprawie), sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. W § 2 tego artykułu przewidziano, że do doręczania pism przez pocztę w postępowaniu sądowym stosuje się tryb doręczeń, jak w postępowaniu cywilnym. Zastosowanie znajdą więc przepisy, wydanego na podstawie art. 131 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej również jako K.p.c.), rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz.U. z 2013. poz. 1350, dalej również jako rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r.).

Dla prawidłowego doręczenia pisma przez pocztę istotne jest przede wszystkim, żeby pismo zostało wysłane jako list polecony za potwierdzeniem odbioru (§ 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 października 2010 r.), a do przesyłki został dołączony formularz potwierdzenia odbioru, w którym winna zostać wskazana data przesyłki, sygnatura akt sprawy oraz rodzaj przesyłki (§ 2 ust. 4, wzór formularza potwierdzenia odbioru). Przesyłka taka może zawierać w sobie kilka pism sądowych, z tym tylko zastrzeżeniem, że fakt ten powinien zostać odnotowany, jak w niniejszej sprawie, na formularzu potwierdzenia odbioru (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lipca 2000 r., I CZ 87/00, publ.: lex nr 548760, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II CKN 483/2000 nie publ., postanowienie SN z dnia 20 kwietnia 2000 r., sygn. akt I CZ 38/00, Biul. SN 2000, nr 5, poz. 15). Zatem dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność przesłania w jednej przesyłce kilku pism wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru (postanowienie NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 707/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA).

W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zauważyć, że przedstawione warunki zostały zachowane przy doręczaniu pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 sierpnia 2015 r. przesyłki zawierającej: zarządzenie o ustaleniu i wezwaniu o wpis od skargi kasacyjnej oraz wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, poprzez złożenie 1 egzemplarza odpisu skargi kasacyjnej poświadczonego za zgodność z oryginałem Wynika to ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, (k. 52 akt sądowych).

Wypełnione prawidłowo potwierdzenie odbioru, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 K.p.c., potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych pism. W tym zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą (post. SN z dnia 30 kwietnia 1998 r. III CZ 51/98, publ.: OSNC 1998). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1929/09, CBOSA). Podkreślić również należy, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji