Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 559/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono sprostowania postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia G. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odmówić sprostowania postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 maja 2014r., sygn. akt I SA/Kr 559/14, WSA w Krakowie odrzucił skargę Stowarzyszenia G. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2013r. nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Pismem z dnia 13 czerwca 2014r. skarżące Stowarzyszenie zwróciło się do Sądu o "otworzenie rozprawy na nowo i sprostowanie oczywistej niedokładności" opisanego postanowienia poprzez "zastąpienie odrzucenia skargi na orzeczenie jej zawieszenia" (domyślnie: zawieszenie postępowania).

W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 lipca 2014r. wezwano stronę skarżącą o jednoznaczne sprecyzowanie, czy pismo procesowe (wniosek) z dnia 13 czerwca należy potraktować jako skargę kasacyjną od postanowienia tut. Sądu z dnia 13 maja 2014r., czy też jako wniosek o uzupełnienie tego postanowienia, bądź jego sprostowanie, a to w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 24 lipca 2014r. strona skarżąca wskazała, że podtrzymuje wniosek o sprostowanie z dnia 13 czerwca 2014r. poprzez zawieszenie postępowania "w miejsce" odrzucenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sposób sformułowania wniosku tak w tytule jak i uzasadnieniu, przy uwzględnieniu pisma uzupełniającego, wskazuje, że strona domaga się sprostowania postanowienia w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja orzeczenia jaką przewidziano w tym przepisie możliwa jest w przypadku gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wskazywana przez wnioskodawcę w uzasadnieniu wniosku "omyłka" nie może zostać zaklasyfikowana do którejkolwiek z kategorii określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o odrzuceniu skargi w sposób sugerowany we wniosku, tj. zastąpienie go zawieszeniem postępowania w sprawie, stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie, zmierzając do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Środkiem właściwym do kwestionowania tamtego rozstrzygnięcia był natomiast środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, o czym pouczono stronę przy okazji doręczenia jej odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.