Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 922/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. i D. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji S.K.O. w [...] z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – D. J. W. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...], w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w wysokości [...] zł, położonej w [...] przy ul. [...]oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...]. Skarżący złożył także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnili tym, że obecna sytuacja majątkowa nie pozwala na uiszczenie całości naliczonej opłaty. Podkreślili, że utrzymują się z działalności gospodarczej prowadzonej przez J. W., zaś skarżąca D. W. nie pracuje zawodowo. Miesięczny dochód skarżącego kształtuje się średnio [...] z czego skarżący ponoszą koszty swojego utrzymania. Podkreślili także, że dotychczas wpłacili do organu kwotę [...] zł tytułem należnej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie analizuje wszelkich skutków jej wykonania, a jedynie rozważa, czy wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji skarżącego po ewentualnym jej uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221).

Wskazać należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. post. NSA w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 404/08 ). W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej (tak jak w niniejszej sprawie) nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (post. NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, publ. Lex Polonica).

Oceniając argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat powyższych rozważań, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazali jego zasadności. W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wskazali żadnych konkretnych okoliczności, które dałyby podstawy do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie wskazane w omawianym przepisie przesłanki zachodzą. Argumentacja skarżących sprowadza się jedynie do niczym nie popartego stwierdzenia, że obecnie nie są w stanie uiścić należnej opłaty a jej uiszczenie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody majątkowej Tymczasem jak wskazano powyżej wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, której w niniejszym przypadku brak.

Tym samym skoro na obecnym etapie postępowania trudno jest jednoznacznie stwierdzić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji grozi skarżącym niebezpieczeństwem, i to o skutkach niemożliwych do odwrócenia, a tylko taka sytuacja uzasadnia udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.