Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1335/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 9, par. 13, par. 17
journal: Dz.U. 2009 nr 124 poz 1030
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz  dróg pożarowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 484/16 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w W. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 484/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej (...) z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie nakazu wykonania obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Sąd pierwszej instancji oddalając skargę skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej wskazał, że Spółdzielnia ta pismem z dnia (...) czerwca 2015 r. poinformowała Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o zagrodzeniu drogi dojazdowo-wyjazdowej do części nieruchomości przy ul. (...) w W., co uniemożliwiało dojazd służb miejskich, wozów straży pożarnej i karetek pogotowia do części północno-zachodniej budynku. Spółdzielnia domagała się szybkiej interwencji i przywrócenia możliwości korzystania z drogi dojazdowej do budynków przy ul. (...) w W.

W wyniku czynności kontrolno-rozpoznawczych stwierdzono, że wzdłuż części wschodniej dłuższego boku budynku nr (...) występuje ciąg pieszo-jezdny o szerokości ok. 4 m. Wskazany ciąg uniemożliwia zawracania samochodom pożarniczym bez konieczności cofania na odcinku powyżej 15 m. Po zachodniej stronie budynku występuje na części dłuższego boku jezdnia o szerokości minimum 4 m, ale także bez możliwości dojazdu do tej drogi. Od północnej strony znajduje się chodnik o szerokości ok. 2 m. Po stronie zachodniej budynku układ pieszo-jezdny nie zapewnia możliwości zawracania bez konieczności cofania na odcinku powyżej 15 m.

Po prowadzonych oględzinach stwierdzono, że do przedmiotowego budynku nie zapewniono drogi pożarowej wzdłuż dłuższego jego boku, a także nie zapewniono drogi pożarowej do co najmniej 30% obwodu zewnętrznego budynku.

Stwierdzono, że najdogodniejszy dojazd do budynków mieszkalnych przy ul. (...) prowadzi z ul. (...) oraz ul. (...) z zastrzeżeniem, że dojazd od ul. (...) utrudniają prace budowlane prowadzone na sąsiedniej działce związane z budową marketu (...). Stwierdzono również, że drzewostan znajdujący się pomiędzy budynkami a drogami dojazdowymi przekracza wysokość 3 m oraz zajmuje pas zieleni o szerokości ok. 10 m od ściany budynków.

W ocenie organów administracji brak drogi pożarowej do budynku spełniającej wymagania obowiązujących przepisów może przyczynić się do ograniczenia lub uniemożliwienia prowadzenia działań ratowniczo-gaśniczych.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2013 r. poz. 1340, z późn. zm.) komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie.

Stosowanie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 z późn. zm.) odpowiedzialność

za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym dotyczących zapewnienia osobom przebywającym w budynku, obiekcie budowlanym lub na terenie bezpieczeństwa i możliwości ewakuacji oraz przygotowania budynku, obiektu budowlanego lub terenu do prowadzenia akcji ratowniczej, ponosi właściciel tego budynku lub terenu.

Obowiązek określony w decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej decyzją organu odwoławczego jest obowiązkiem samoistnym, wynikającym z § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) i w związku z powyższym bezzasadny jest zarzut naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów.

Ustalony stan faktyczny obligował do zastosowania przepisów ww. rozporządzenia, a w konsekwencji wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych w trakcie czynności kontrolno-rozpoznawczych nieprawidłowości.

Sąd stwierdził, że rozstrzygając o legalności i zasadności zaskarżonej decyzji należy mieć na uwadze cel jakiemu służą powołane przepisy, czyli przede wszystkim ochronę życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia. Prawidłowo organ drugiej instancji wskazał, że ujawniona sprzeczność stanu faktycznego w zakresie wymogów wynikających z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. związana z zapewnieniem drogi pożarowej do przedmiotowego budynku, uprawniała do wydania decyzji w oparciu o art. 26 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej.

W ocenie Sądu pierwszej instancji trafnie stwierdzono, że wskazane rozporządzenie dopuszcza zastosowanie rozwiązania zamiennego, alternatywnego, gdy brak jest możliwości zrealizowania nakazu z uwagi na istniejące warunki terenowe (lokalne uwarunkowania). W wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji wyraźnie wskazano na dopuszczalność skorzystania z rozwiązań zamiennych zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej.

Odnosząc się do zarzutu zbyt krótkiego terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją Sąd podkreślił, że mimo upływu czasu strona nadal nie wskazała na konkretne przeszkody uniemożliwiające jej wykonanie obowiązku.

Twierdzenia skarżącej, że obowiązek określony w zaskarżonej decyzji jest trwale niewykonalny, pozbawione jest podstaw. Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do decyzji z uwagi na istniejący w obowiązującym porządku prawnym zakaz lub nakaz określonego zachowania, pozostający w sprzeczności z wydaną decyzją. Natomiast niewykonalność faktyczna decyzji to trwała niemożność jej wykonania z pozaprawnych przyczyn obiektywnych o charakterze nieusuwalnym. Nie stanowią o faktycznej niewykonalności decyzji różnego rodzaju trudności w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją.

W odniesieniu do zarzutu strony o ustaleniu nierealnego terminu do wykonania obowiązku słusznie organ wskazał, że w przypadku uzasadnionych przeszkód w realizacji w wyznaczonym terminie nakazu, można było wystąpić o prolongatę tego terminu.

W tak ukształtowanym stanie faktycznym prawidłowo organy państwowej straży pożarnej nałożyły obowiązek nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Za nałożeniem ww. obowiązku przemawiał ważny interes publiczny czyli ochrona życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia przed niebezpieczeństwem.

Sąd pierwszej instancji analizując stan faktyczny niniejszej sprawy uznał, że wbrew zarzutom skargi organ wskazał podstawy prawne decyzji, przedstawił ustalony stan faktyczny, zastosował określone przepisy rozstrzygając sprawę. W sposób wyczerpujący zebrał, rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a.

W skardze kasacyjnej skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia Mieszkaniowa zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2, art. 31 ust. 2, art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez brak zastosowania tych przepisów prowadząc tym samym do uznania za dopuszczalne wydanie nakazu wykonania drogi pożarowej na podstawie § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 9 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych w stosunku do budynku wzniesionego i oddanego do użytkowania przed wejściem w życie tego rozporządzenia;

2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, obejmujące art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że organy administracji naruszyły przepisy postępowania i zaniechały wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza ustalenia stanu faktycznego i stwierdzenia jakie urządzenia i rozwiązania przeciwpożarowe istnieją w budynku oraz czy te urządzenia i rozwiązania pozwalają na rezygnację z wykonania drogi przeciwpożarowej odpowiadającej obecnie obowiązującym przepisom, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

3) naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie i niewypowiedzenie się wobec wszystkich podnoszonych przez skarżącą Spółdzielnię kwestii i zarzutów oraz materiałów przedstawionych w sprawie, a w szczególności pisma z 23 lipca 2015 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez Sąd pierwszej instancji jest nieusprawiedliwiony. Art. 10 ust. 2 Konstytucji RP stanowi, że system władz publicznych obejmuje władzę ustawodawczą sprawowaną przez Sejm i Senat, władzę wykonawczą z Prezydentem RP i Radą Ministrów oraz władzę sądowniczą w składająca się z sądów i trybunałów. Strona skarżącą kasacyjnie nie wskazała na czym miałoby polegać naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego przepisu stanowiącego jedną z podstawowych zasad ustrojowych.

Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady równości określonej w art. 31 ust. 2 Konstytucji RP nie został przez stronę skarżącą uzasadniony. Skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia Mieszkaniowa pominęła jakąkolwiek argumentację wskazującą na czym miałoby polegać naruszenie tej zasady. Analogicznie zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 64 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczający ograniczenie prawa własności tylko w drodze ustawy i bez naruszania istoty tego prawa nie znalazł wyjaśnienia w skardze kasacyjnej. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia podstaw kasacyjnych uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu rozpoznanie tych zarzutów i stanowi naruszenie art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Również zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej jest bezpodstawny. Powołany artykuł Traktatu o Unii Europejskiej zawiera podstawowe wartości, które legły u podstaw utworzenia Unii Europejskiej takie jak poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego i praw człowieka przy założeniu, że wartości te są wspólne Państwom Członkowskim Unii w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn. Także i wobec tak sformułowanego zarzutu skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia nie uzasadniła, na czym miałoby polegać naruszenie w tej sprawie tego przepisu przez Sąd pierwszej instancji.

Jedyny zarzut naruszenia prawa materialnego, który znalazł uzasadnienie w skardze kasacyjnej dotyczy braku zastosowania przez Sąd pierwszej instancji § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 9 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124, poz. 1030) zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie dróg pożarowych" polegający na zastosowaniu tych przepisów wobec budynku wzniesionego i oddanego do użytkowania przed wejściem w życie tego rozporządzenia. Należy stwierdzić, że rozporządzenie to stosuje się nie tylko do budynków wybudowanych po jego wejściu w życie, ale także do budynków już istniejących w dacie rozpoczęcia jego obowiązywania (21 sierpnia 2009 r.), co potwierdza jego § 17 wyłączający stosowanie § 12 ust. 2 w zakresie oddalenia bliższej krawędzi drogi pożarowej od ściany obiektów zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi w stosunku do dróg pożarowych istniejących w dniu wejścia w życie rozporządzenia, jeżeli zostały one wykonane zgodnie z przepisami obowiązującymi w czasie ich budowy.

Zagadnienie dotyczące stosowania przepisów ww. rozporządzenia do istniejących przed datą jego wejścia w życie budynków było rozpoznawane przez sądy administracyjne. Przyjęto stanowisko zgodnie z którym istnienie budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami wcześniejszych przepisów w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę i dróg pożarowych i nadal istnieje oraz jest użytkowany jest zdarzeniem "ciągłym". Wprowadzenie nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej dla takich budynków jest działaniem retrospektywnym prawa, a nie działaniem retroaktywnym (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1144/06, opub. w Lex nr 503511; wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r. sygn. akt II OSK 50/09, opub. w Lex nr 597647; wyrok NSA z 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1055/11, opub. w Lex nr 1387080). Nie budzi więc wątpliwości, że rozporządzenie w sprawie dróg pożarowych ma zastosowanie do budynków wzniesionych przed datą jego wejścia w życie.

Tym samym nie są zasadne zarzuty naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia zgodnie z którym drogę pożarową należy doprowadzić do budynku kategorii zagrożenia ludzi ZL III, ZL IV i ZL V, a budynek skarżącej kasacyjnie Spółdzielni został zaliczony do klasy ZL IV. Nie jest zasadny zarzut naruszenia § 12 ust. 2 i ust. 9 oraz § 13 rozporządzenia w sprawie dróg pożarowych, ponieważ przepisy te dotyczą warunków lokalizowania i parametrów drogi pożarowej i obowiązują w tej sprawie. Przepisy te prawidłowo zastosowały w tej sprawie organy Państwowej Straży Pożarnej określając parametry wykonania drogi pożarowej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji wydanej przez organ administracyjny w okolicznościach wskazujących na zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a w tym ustalenia stanu faktycznego i stwierdzenia jakie urządzenia i rozwiązania przeciwpożarowe istnieją w budynku oraz czy te urządzenia i rozwiązania pozwalają na rezygnację z wykonania drogi przeciwpożarowej odpowiadającej obecnie obowiązującym przepisom.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w tej sprawie organy Państwowej Straży Pożarnej prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy opierając się przede wszystkim na oględzinach nieruchomości skarżącej Spółdzielni składającej się z działki nr (...) zabudowanej budynkiem mieszkalnym nr (...). Na tej podstawie została w dniu (...) października 2015 r. wydana decyzja przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w W. nakazująca Spółdzielni Mieszkaniowej (...) zapewnienie drogi pożarowej do wymienionego w tej decyzji budynku o parametrach wynikających z zastosowania § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie dróg pożarowych. Ponadto, jak wprost wynika to z decyzji organu pierwszej instancji, wskazano na możliwość alternatywnego zabezpieczenia pożarowego budynku nr (...) precyzując na czym to zabezpieczenie powinno polegać. Dodatkowo w decyzji organu pierwszej instancji znalazło się rozstrzygniecie, zgodnie z którym w przypadku braku możliwości spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej budynku zarówno w zakresie podstawowego jak i alternatywnego sposobu, Spółdzielnia Mieszkaniowa mogła w inny sposób uzgodnić z Komendantem Wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej zamienne rozwiązania zapewniające nie pogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej budynku.

Trafnie przy tym Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawową wartością jaka powinna być chroniona jest zdrowie i życie mieszkańców budynku i temu mają służyć nakładana na Spółdzielnię obowiązki.

Nie jest usprawiedliwionym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nierozpatrzenie i niewypowiedzenie się wobec wszystkich podnoszonych przez skarżącą Spółdzielnię kwestii i zarzutów oraz materiałów przedstawionych w sprawie, a w szczególności pisma z (...) lipca 2015 r. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd pierwszej instancji ustosunkował się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, tj. do zarzutu nieprecyzyjnego rozstrzygnięcia sprawy, niedokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe określenie rozstrzygnięcia sprawy sprowadzające się do wskazania sposobów zabezpieczenia przeciwpożarowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zbadania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oznaczenia terminu wykonania zabezpieczenia przeciwpożarowego. Termin ten, wynoszący prawie 6 miesięcy został trafnie uznany za realny i możliwy do jego dochowania przy należytym wykonaniu nałożonego obowiązku.

Zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. byłby zasadny, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Sytuacja taka nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji i przyjął, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wymaga uzupełnienia umożliwiając wydanie wyroku. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Sąd nie naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a., ponieważ orzekał na podstawie materiałów znajdujących się w aktach sprawy, a zgromadzonych przez organy w toku całego postępowania administracyjnego. Podniesione przy zarzucie skargi kasacyjnej pismo skarżącej kasacyjnie Spółdzielni z (...) lipca 2015 r. nie miało znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego tej sprawy, ponieważ dotyczy ono robót budowlanych na sąsiedniej działce nr (...), których skutkiem było ograniczenie dojazdu do budynku Spółdzielni. To jednak Spółdzielnia wykonująca uprawnienia właścicielskie co do terenu na którym został wybudowany budynek mieszkalny ma obowiązek zapewnienia należytej ochrony przeciwpożarowej.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w nieprawidłowy sposób. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. tylko wtedy mógłby odnieść zamierzony przez stronę skutek, gdyby uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie te elementy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.