Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 518/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 145 par. 1 pkt 1 i pkt 3-8, par. 2, par. 3, art. 145a par. 1, art. 146 par. 1, art. 151 par. 1 pkt 1, pkt 2, par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2008 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...], 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak [...] wydaną z upoważnienia Wojewody [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania W.M. wniesionego od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] orzekającej o uchyleniu decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] w sprawie nabycia statusu bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r., prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2002 r. na okres i w wysokości określonej ustawą, oraz orzekającej o odmowie uznania W.M. za bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r., utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] grudnia 2003 r. W.M. zgłosił się do Miejskiego Urzędu Pracy w L. celem zarejestrowania się jako bezrobotny. W dniu rejestracji, pouczony o obowiązku składania zeznań oraz o odpowiedzialności karnej, złożył m.in. oświadczenie, że nie prowadzi pozarolniczej działalności, nie podjął jej, nie zawiesił i nie wyrejestrował (pkt 9 i 10 "Oświadczenia rejestrowanego"). Na podstawie przedstawionych dokumentów oraz złożonych oświadczeń organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. orzekł o nabyciu przez W.M. statusu bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r. Zasiłek dla bezrobotnych W.M. pobierał do [...] czerwca 2004 r. r., albowiem z dniem [...] marca 2004 r. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu przysługującego okresu jego pobierania (decyzja organu I instancji z dnia [...] 06.2004 r.).

W dniu [...] czerwca 2007 r. do Miejskiego Urzędu Pracy w L. wypłynęła kopia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] orzekająca o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej z dniem [...] 12.2003 r. wpisu dokonanego w dniu [...] stycznia 1989 r. pod numerem [...] i prowadzonej przez W.M. od dnia [...] stycznia 1989 r.

W dniu [...] czerwca 2007 r. urząd pracy zwrócił się do Urzędu Miasta [...] o wyjaśnienie, w jakim okresie W.M. prowadził działalność gospodarczą dotyczącą "zarobkowego przewozu osób – taxi". W dniu [...] czerwca 2007 r. do MUP w L. wpłynęło pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., z którego wynika, że działalność gospodarczą w przedmiocie: "zarobkowy przewóz osób – taxi", W.M. zarejestrował pod numerem [...] w dniu [...] stycznia 1989 r. Datą rozpoczęcia działalności był dzień [...] stycznia 1989 r., zaś datą wykreślenia z ewidencji –[...] grudnia 2003 r.

Mając na uwadze powyższe, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] w sprawie nabycia statusu bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r. na okres i w wysokości określonej ustawą. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] organ I instancji uchylił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. i jednocześnie orzekł o odmowie uznania W.M. za bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r.

W odwołaniu strona wskazała okresy prowadzenia działalności gospodarczej, tj. 1.12.1977 r. - 19.08.1978 r., 2.08.1979 r. -19.02.1982 r. oraz 15.01.1989 r. - 18.07.1989 r. Podniosła również, że od. [...] 07.1989 r. do [...] 05.1997 r. przebywała w zakładach karnych, co było powodem nieprowadzenia działalności gospodarczej. Po tym okresie W.M. miał problemy z uzyskaniem koncesji, która została cofnięta i dlatego [...] lipca 1998 r. na jego prośbę została wydana decyzja wykreślająca go z ewidencji [...]. Ponownie w dniu [...] czerwca 2007 r. W.M. przedłożył zaświadczenie [...] potwierdzające zarobkowy przewóz osób pod numerem [...] w okresie [...] 1997 r. - [...] 1998 r.

Organ odwoławczy podniósł, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. t ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym za bezrobotnego może być uznana osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy (...), jeżeli nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności (...).

Tożsame brzmienie przepisu obowiązywało również w dniu rejestracji W.M. (2 grudnia 2003 r.) - art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. t ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, obowiązującej od 1 stycznia 1995 r. do 31 maja 2004 r.

Jedną z negatywnych przesłanek wykluczającą możliwość uzyskania i posiadania statusu bezrobotnego jest prowadzenie przez daną osobę pozarolniczej działalności gospodarczej. Przesłanka ta związana jest z formalnym wymogiem dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Ustawodawca wprowadził jednak możliwość nabycia i posiadania statusu bezrobotnego również przez osobę, która wykaże, że mimo posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, działalności tej w ogóle nie podjęła od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji, aż do dnia jej wykreślenia, a więc w całym zgłoszonym okresie. Oznacza to, że osoba taka musi wykazać nie tylko, że nie podjęła działalności, ale także, że działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, a wykazanie tej okoliczności związane jest z wykreśleniem wpisu do ewidencji (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., OPS 5/96).

Tak więc, posiadanie wpisu do ewidencji przy jednoczesnym wykazaniu niepodjęcia tej działalności, aż do dnia jej wykreślenia z ewidencji, nie wyklucza możliwości nabycia statusu bezrobotnego. Jednak nawet krótkotrwałe podjęcie działalności powoduje niemożność nabycia statusu bezrobotnego.

Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wpisu do ewidencji działalności gospodarczej W.M. dokonał w dniu [...] stycznia 1989 r., a datą rozpoczęcia prowadzenia tej działalności był dzień [...] stycznia 1989 r.

Wykreślenie z ewidencji działalności gospodarczej nastąpiło natomiast na W.M. wniosek złożony w dniu [...] grudnia 2003 r. Jednocześnie we wniesionym odwołaniu przyznał on, że działalność gospodarczą zarobkowy przewóz osób - taxi, prowadził m.in. w okresie od [...] stycznia 1989 r. do [...] lipca 1989 r. A zatem - w świetle przepisów ustawy - nie może wykazać, że mimo posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, działalności tej nie podjął od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji, aż do dnia jej wykreślenia.

Tymczasem, podczas rejestracji dokonanej w dniu [...] grudnia 2003 r. , na oddzielnym druku "Oświadczenie rejestrowanego" własnoręcznie wpisał on "NIE" w dwóch punktach, tj. w pkt 9 prowadzę pozarolniczą działalność – "NIE", oraz w pkt 10 - podjęłam/ąłem pozarolniczą działalność, zawiesiłam/em ją i jej nie wyrejestrowałam/em – "NIE".

Zauważyć w tym miejscu również można, że treść oświadczenia złożonego podczas rejestracji z dnia [...] grudnia 2003 r. różni się od treści oświadczeń składanych podczas poprzednich rejestracji, kiedy W.M. składał oświadczenia o treści "nie prowadzę pozarolniczej działalności".

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłaszając się do urzędu pracy w dniu [...] grudnia 2003 r. złożył on oświadczenie niezgodne z prawdą, albowiem nastąpiło podjęcie działalności gospodarczej oraz - na dzień rejestracji - nie nastąpiło jeszcze wykreślenie działalności z ewidencji działalności gospodarczej, co zostało dokonane z dniem [...] grudnia 2003 r.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Stąd też organ I instancji prawidłowo wznowił z urzędu postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2003 r. i wydał prawidłową decyzję.

Na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] W.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, podnosząc, że organ wydał szereg decyzji, których sformułowań skarżący nie rozumie. Od 1989 r. skarżący nie prowadził żadnej działalności, nie opłacał składek ZUS, nie płacił podatku dochodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchyleniu podlega decyzja lub postanowienie, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto wskazać należy na przepis art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny sądu jest legalność decyzji Wojewody [...] wydanej w wyniku wznowionego postępowania w sprawie nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę W.M. należy uwzględnić, a zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu podlegały uchyleniu.

Przedmiotową decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która wydana została po wznowieniu z urzędu postępowania zakończonego ostateczną decyzją i którą uchylono ową ostateczną decyzję i rozstrzygnięto o istocie sprawy. Za podstawę wznowienia organ uznał art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej k.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.; Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), tj. fakt, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. I tak zgodnie z art. 145 §1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Natomiast w myśl art. 145a §1 k.p.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą – aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja.

Celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.).

Wskazanie właściwej podstawy wznowienia postępowania jest bardzo istotne, gdyż tryb wznowienia postępowania jest trybem nadzwyczajnym, który ustawodawca obwarował kilkoma wymogami. Wymogi te dotyczą przede wszystkim kwestii przesłanek wznowienia postępowania, które są określone w sposób enumeratywny i mają charakter obligatoryjny, w związku z czym przyczyny wznowienia postępowania są ograniczone jedynie do tych wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a § 1 k.p.a.

Jak wskazano powyżej, organ wznowił postępowanie zakończone decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. znak [...] i uchylił tę decyzję, orzekając jednocześnie o odmowie uznania W.M. za bezrobotnego od dnia [...] grudnia 2003 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2003 r. – na podstawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Za prof. Barbarą Adamiak (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, s. 637-639) należy powtórzyć, że wznowienie postępowania na tej podstawie ograniczone jest wystąpieniem łącznym warunków:

1) w postępowaniu dowodowym miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu;

2) sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, z wyjątkiem sytuacji, gdy:

• sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego, oraz gdy

• postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte wskutek przedawnienia lub innych prawnie określonych przyczyn;

3) fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

Ocenę wystąpienia powyższych przesłanek organ obowiązany jest przytoczyć w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 989/99, opubl. LEX nr 48571).

Tymczasem Prezydent Miasta [...] w postanowieniu o wznowieniu postępowania i w decyzji wydanej na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., podał jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ograniczając się do lakonicznego skonkretyzowania jej jako oparcie się w wydawaniu decyzji ostatecznej na fałszywym dowodzie, tj. na złożonych przez W.M. nieprawdziwych oświadczeniach w "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego" oraz w "Oświadczeniu rejestrowanego", że nie prowadzi on pozarolniczej działalności gospodarczej, nie zawiesił ani nie wyrejestrował jej prowadzenia.

Z uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. uchylającej decyzję dotychczasową i rozstrzygającej o istocie sprawy oraz z uzasadnienia decyzji drugoinstancyjnej z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie wynika, by organ przeprowadził wnioskowanie w kierunku istnienia powyżej wymienionych przesłanek art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 2 k.p.a., a w szczególności by wywodził, iż podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy był dowód, którego sfałszowanie stwierdzono prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Nie można również stwierdzić, by organ wykazywał w zaskarżonej decyzji, czy w przedmiotowej sprawie miał do czynienia z wyjątkami określonymi w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a., w szczególności czy fałszywość oświadczeń skarżącego była oczywista.

Okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r., podanych przez Prezydenta Miasta [...] w sposób lakoniczny, w ocenie sądu nie można uznać za wypełnienie przesłanek z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., których szczegółowe określenie zostało podane wyżej. Trzeba podkreślić, że z akt sprawy nie wynika, iż fałszywość dowodu, jakim są oświadczenia W.M. zawarte w "Karcie rejestracyjnej bezrobotnego" oraz w "Oświadczeniu rejestrowanego", że nie prowadzi on pozarolniczej działalności gospodarczej, nie zawiesił ani nie wyrejestrował jej prowadzenia, została stwierdzona orzeczeniem sądu lub innego organu. Ponadto fałszywość takich oświadczeń, jako oświadczeń nieskładanych pod rygorem odpowiedzialności karne za składanie fałszywych zeznań, nie może być uznana za oczywistą fałszywość, o której mowa w art. 145 § 2 k.p.a.

Dlatego uznać należy, że organy administracji publicznej zastosowały nieprawidłową podstawę wznowienia postępowania.

Przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. nie miała zastosowania w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt sprawy podstawą wznowienia postępowania było uzyskanie przez Miejski Urząd Pracy w L. informacji o prowadzeniu przez W.M. pozarolniczej działalności i o wydaniu w dniu [...] grudnia 2003 r. decyzji o wykreśleniu owej działalności z ewidencji działalności gospodarczej, zatem właściwą podstawą wznowienia postępowania winien być tylko art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem – jak wynika z akt – organ w dacie rejestrowania W.M. organ nie miał informacji, istotnej dla sprawy, że prowadzi on działalność gospodarczą.

Z powyższych względów w ocenie sądu prawidłową podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie będzie podstawa określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

W związku z powyższym, stwierdzając że organy administracyjne orzekające w sprawie nie przeprowadziły szczegółowych rozważań nad zaistnieniem zastosowanej podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również nie przeprowadziły wyjaśnień w kierunku występowania pozostałych przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a., w tym podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., chociaż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przemawia za tym, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2003 r. mogło być dotknięte wadliwością dotyczącą istnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję ostateczną, a tym samym konstatując, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

Ponadto skoro w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – to uchylając jako niezgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego sąd administracyjny uprawniony będzie również do uzasadnionego uchylenia poprzedzającego go rozstrzygnięcia, o którym wymienione orzekało, albowiem rozstrzygnięcia te wydane zostały w jednym, tym samym postępowaniu, prowadzonym dla załatwienia danej sprawy. W związku z tym sąd uchylił decyzję organu zarówno drugiej, jak i pierwszej instancji.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ odwoławczy prawidłowo zastosuje art. 145 § 1 k.p.a., stosując do wznowionego postępowania właściwą podstawę wznowienia, rozważy zaistnienie owej podstawy i uwzględni w prowadzonym postępowaniu art. 146 § 1 oraz art. 151 § 2 k.p.a., mając na uwadze powyżej zamieszczone rozważania.

Wobec powyższego, mając na względzie dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.

Zgodnie z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzją organu pierwszej instancji jako uchylone w całości nie powinny być wykonywane.