Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 924/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2009-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi JI Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy środków trwałych za zaległości podatkowe związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zbywcy w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

We wniesionej skardze został złożony także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach uzasadnienia podano, że skarżąca Spółka nie posiada obecnie kwot umożliwiających zapłatę określonego w decyzji zobowiązania podatkowego, a wszczęcie egzekucji spowoduje pozbawienie strony jakichkolwiek środków na prowadzenie działalności gospodarczej, co może doprowadzić spółkę do upadłości. Strona uznała, że z powyższych względów została przez nią spełniona przesłanka ważnego interesu, o której mowa w art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej.

Sąd zważył:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu

administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. , zwanej P.p.s.a.) sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Według poglądu prezentowanego w orzecznictwie (np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w sprawie GZ 138/04), który w pełni podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, przez pojęcie szkody należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków mogłoby nastąpić, gdyby doszło do upadłości skarżącej Spółki.

Jednakże skarżąca, poza ogólnym stwierdzeniem, że prowadzenie egzekucji "może doprowadzić do upadłości", w żaden sposób nie wykazała zaistnienia tej przesłanki. Ponadto przesłanka ogłoszenia upadłości powstaje w momencie zaistnienia wymaganego zobowiązania a nie wymagalnego i ściągniętego na drodze egzekucji

(art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i układowe

Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm. ). Zatem przesłanka do ogłoszenia upadłości występuje z momentem wydania decyzji a nie dopiero jej egzekwowania, a skoro skarżąca nie złożyła jeszcze wniosku o ogłoszenie upadłości, to należy uznać , że w jej ocenie nie wystąpiły jeszcze takie przesłanki.

Wskazać też należy, że wniosek został złożony z powołaniem się na art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej i skarżąca wykazywała spełnienie przesłanki ważnego interesu strony, nie wykazując natomiast, co do niej należało, wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zauważyć przy tym trzeba , iż wniosek w części dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji był bezprzedmiotowy, gdyż decyzja ta została przez organ II instancji uchylona w całości.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało zatem orzec jak w sentencji.