Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1422/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 4 i 5, art. 10 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 8, art. 28, art. 53 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 134 § 1, art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała,, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi Zespołu Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zapisów zawartych w Rozdziale II w części 2.3.2. w punktach 1,2,3,4,5,6,7 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały nakładających w odniesieniu do obiektów objętych gminną ewidencją zabytków obowiązki dokonania uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie 1 wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Dnia [...] kwietnia 2010 r. Rada Miasta S. podjęła uchwałę nr [...] w spawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta S.

Skargę na powyższą uchwałę - po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. Sp. z o. o., dalej zwana "Spółką" powtarzając uwagi zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, tj. domagając się:

1. wskazania rzeczywistej daty podjęcia zaskarżonej uchwały,

2. zmiany numeru załącznika stanowiącego wykaz uwag zgłoszonych do wyłożonego projektu studium na numer zgodny z treścią uchwały (to jest nr 5),

3. wskazania rzeczywistych (zgodnych z głosowanymi na sesji Rady Miasta) rozstrzygnięć w sprawach uwag zgłoszonych do wyłożonego projektu studium – w treści kolumny nr 9 i 10 załącznika nr 4 do przedmiotowej uchwały,

4. usunięcie treści wiersza nr 43 z tabeli na stronie 41 tekstu Studium – załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały, w którym zawarto nieruchomość położoną przy ul. [...] ujętą jako obiekt zabytkowy,

5. zmiany zapisów na rysunkach Studium – załącznikach nr 2, nr 3, nr 4 do skarżonej uchwały – dotyczących przeznaczenia terenu w granicach nieruchomości w/w na zapis w brzmieniu: "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami".

Spółka wskazała, iż jest właścicielem nieruchomości objętej treścią uchwały (przy ul. [...] , oznaczonej w ew. jako działka nr [...] obręb [...]), którym to aktem naruszono prawo oraz interes prawny Spółki.

W uzasadnieniu zarzutów Spółka wskazała, że:

Ad. 1. Sesja [...] Rady Miasta S. rozpoczęła się w dniu [...] kwietnia o godz. 18:30. Przed głosowaniem w sprawie zmiany Studium, Rada głosowała w sprawie podtrzymania lub odrzucenia stanowiska Burmistrza w przedmiocie zgłoszonych uwag do wyłożonego projektu Studium. Głosowanie podtrzymujące stanowisko Burmistrza o odrzuceniu uwag Spółki miało miejsce około godz. 1:00 dnia [...] kwietnia 2010 r., zatem nie było możliwe aby zaskarżona uchwała została podjęta dnia [...] kwietnia 2010 r.

Ad. 3. W treści załącznika nr 4 do przedmiotowej uchwały – wykaz uwag zgłoszonych do projektu Studium w kolumnie 9 i 10 umieszczone zostały zapisy niezgodne z rozstrzygnięciami, które zapadły w toku głosowań na [...] sesji. Na sesji bowiem nie głosowano nad przyjęciem bądź odrzuceniem uwag wniesionych do projektu Studium, lecz głosowano nad przyjęciem bądź odrzuceniem stanowiska Burmistrza o odrzuceniu zgłoszonych uwag. Natomiast głosowanie nad stanowiskiem Burmistrza w danej sprawie nie może być traktowane jako tożsame z głosowaniem nad daną sprawą. Tymczasem obowiązkiem Rady było zaakceptowanie lub odrzucenie uwag wniesionych do projektu Studium, czyli bezpośrednie merytoryczne rozstrzygnięcie o tych uwagach.

Ad. 4. W treści załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały – w części opisowej Studium, w tabeli obiektów zabytkowych na stronie 41 tekstu Studium umieszczono nieruchomość przy ul. [...], określoną jako kasyno. Nieruchomość ta jest wpisana do ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, lecz jako jedyna spośród wymienionych w wykazie nieruchomości zabudowana jest budynkiem wzniesionym po 1945 r. Budynek ten jest w bardzo złym stanie technicznym, co uniemożliwia jego zastosowanie do jakichkolwiek celów kulturalnych czy usług publicznych oraz rodzi pytanie co do jego rzeczywistych walorów zabytkowych. Budynek nadto nie posiada wartości o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), dalej zwana "ustawą o zabytkach". Zakwestionowano również legalność wpisu przedmiotowej nieruchomości do wojewódzkiej ewidencji zabytków.

Ad. 5. Zabudowana nieruchomość Spółki w treści Studium została przeznaczona pod usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury. Natomiast w aktualnie obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części miasta S. obszar przedmiotowej nieruchomości należy do jednostki strukturalnej V – Poligon, dla której przeznaczeniem jest utrzymanie i rozwój istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wraz z usługami. W treści Studium brak jest uzasadnienia dla tak istotnej zmiany preferowanej funkcji dla przedmiotowej nieruchomości. Podkreślono, że zmiana funkcji tego terenu jest sprzeczna z zapisami części opisowej Studium, w szczególności z zapisem zawartym na str. 52 części opisowej. Zdaniem Spółki Rada Miasta narzuciła treścią Studium funkcję preferowaną usług publicznych, tym samym uniemożliwiając właścicielowi racjonalne korzystanie z własnej nieruchomości (co ujawnia zapis ze str. 68 części opisowej Studium).

W odpowiedzi na skargę wskazano, że Rada Miasta S., po zapoznaniu się z merytorycznymi zarzutami skargi, podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany zaskarżonej uchwały. Uchwałą tą:

- sprostowano oczywistą pomyłkę i niespójność pomiędzy treścią uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. a jej z załącznikiem dotyczącym rozpatrzenia uwag do projektu Studium – poprzez zmianę oznaczenia numeru w/w załącznika z błędnego 4 na prawidłowe 5,

- zmieniono załącznik nr 4 do uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. – rysunek Studium określający kierunki zagospodarowania przestrzennego poprzez wymianę podkładu mapowego (geodezyjnego) – z kopii mapy zasadniczej na kopię mapy topograficznej z zachowaniem skali 1:5000 – bez zmiany merytorycznej pozostałych ustaleń (graficznych) Studium,

- w pozostałym zakresie wezwań do usunięcia naruszenia interesu prawnego Rada Miasta S. odmówiła dalszej zmiany zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu uchwały nr [...] wskazano, że:

Ad. 1. Datą podjęcia zaskarżonej uchwały jest dzień [...] kwietnia 2010 r. – numer uchwały przyporządkowany jest do numeru sesji, a ten z kolei do daty rozpoczęcia.

Ad. 2. Sprostowano oczywistą pomyłkę i niespójność pomiędzy treścią uchwały a jej załącznikiem, korygując nr załącznika na cyfrę 5.

Ad. 3. Przyjęty sposób oznaczenia rozstrzygnięć Burmistrza i Rady Miasta jest czytelny i powszechnie stosowany. Plusem oznaczono uwagi rozpatrzone pozytywnie, a minusem negatywnie. Nie ma znaczenia, czy Rada głosuje ponownie poszczególne uwagi, czy podtrzymuje lub odrzuca stanowisko Burmistrza (rozpatrującego wpierw samodzielnie wszystkie uwagi), gdyż merytoryczna interpretacja stanowiska Rady sprowadza się do tego samego oznaczenia w tabeli, której ustawowy wzór nie przewiduje innych oznaczeń. Plusy i minusy zostały umiejscowione we właściwych kolumnach nr 7, 8, 9, 10 tabeli.

Ad. 4. Nie jest możliwe usunięcie wiersza nr 43 w tabeli Studium dotyczącej obiektów zabytkowych. Obiekt jest wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków Nieruchomych Miasta S., a jego stan techniczny nie kwalifikuje go do kategorii zagrożonego katastrofą budowlaną. Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił pozytywnie projekt Studium. Budynek dawnego kasyna oficerskiego został potraktowany jako "dobro kultury współczesnej" z uwagi na pełnioną ongiś funkcję kulturalnego centrum S. (kasyno, kino) jak również unikalną w skali S. formę architektoniczną. Ponieważ nie istnieje procedura negocjacji czy zaskarżania statusu zabytkowego niniejszego obiektu, nie istnieje również powód dla którego Miasto miałoby negować zabytkową ocenę budynku wystawioną przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Ad. 5. W związku z argumentacją wyrażoną w pkt 4 Burmistrz Miasta S. sporządzając projekt Studium, a następnie Rada Miasta je uchwalając, podtrzymali ocenę Konserwatora Zabytków, iż należy chronić budynek dawnego kasyna oficerskiego. Forma architektoniczna budynku predestynuje go do pełnienia funkcji usługowych. Nadto budynek wbrew zamiarom właściciela nie nadaje się do rozebrania i zastąpienia go inną formą architektoniczną. Zauważono, że budynek dopełnia przestrzennie i funkcjonalnie zespół osiedla wojskowego. Miasto nie ma możliwości wykreślenia budynku z ewidencji konserwatorskiej i tym samym podtrzymało jego dotychczasowe przeznaczenie: usługi publiczne i komercyjne. Podkreślono, że ustalenia Studium w niczym nie naruszają uprawnień właścicielskich wynikających z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś brak możliwości rozbiórki budynku wynika wyłącznie z jego kwalifikacji zabytkowej. Właściciel może istniejący budynek wyremontować, zmodernizować, a nawet rozbudować – na podstawie wypisu z planu miejscowego, niemniej w uzgodnieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.

Obecny na rozprawie pełnomocnik Spółki zmodyfikował wskazane w skardze w punktach 1-5 naruszenia prawa, poprzez wycofanie zarzutu określonego w punkcie 2, a dotyczącego niewłaściwego oznaczenia załączników.

Dodatkowo wskazano, iż pojęcie którego używa organ "dobro kultury współczesnej" nie ma definicji legalnej w obowiązującym porządku prawnym. Oświadczono, iż gmina nie kontaktowała się ze Spółką celem dokonania oględzin wewnątrz budynku, zaś Spółka zwracała się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o podanie informacji, czy przedmiotowa nieruchomość jest wpisana do Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków uzyskując odpowiedź odmowną. Zauważono, że chęć uniemożliwienia rozbiórki obiektu nie może być przesłanką do jego umieszczenia w ewidencji zabytków.

Pełnomocnik organu podniósł, iż procedura wpisania obiektu do Gminnego Rejestru Zabytków została przeprowadzona w sposób wyczerpujący oraz była nadzorowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który uzgodnił bez zastrzeżeń Gminną Ewidencję Zabytków, w której ujęty został przedmiotowy obiekt. O zamieszczeniu obiektu w ewidencji powiadomieni zostali wszyscy zainteresowani jak i Spółka, a organ może przedstawić dowód takiego zawiadomienia (około kwietnia 2010 r.) Okazano pismo [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 3 listopada 2009 r. skierowane do Burmistrza Miasta S., z którego wynika, że włączenie karty obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków nie wymaga zgody właściciela.

Ponadto pełnomocnik organu oświadczył, że na chwilę obecną ewidencję ujmuje uchwała Rady Miasta w sprawie Studium, natomiast nie posiada wiedzy czy na dzień podejmowania zaskarżonej uchwały przedmiotowy obiekt był ujęty w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Z pisma procesowego [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2010 r. wynika, iż na dzień [...] kwietnia 2010 r. obiekt kasyna był ujęty w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał, iż wniesienie skargi było dopuszczalne, bowiem ustalenia Studium, są wiążące przy uchwalaniu (zmianie) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "upzp". Stąd ustalenia Studium mogą generalnie naruszać interes prawny użytkownika nieruchomości położnej na objętym nim terenie. Rozważenia wymagało jednak, czy interes prawny Skarżących został w przedmiotowej sprawie naruszony.

Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, chociaż nie z przyczyn w niej podniesionych. Sąd w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "ppsa" nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi.

Formułując zarzuty skargi Spółka podnosiła m.in., iż niedopuszczalne było wskazanie obiektu dawnego kasyna, jako podlegającego ochronie, czego m.in. następstwem jest konieczność dokonywania szerokiego zakresu uzgodnień z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie planowanych działań wskazanych w uchwalonym Studium. Jak wynika z jego treści, budynek byłego kasyna został objęty gminną ewidencją zabytków. Jednocześnie wymieniono zakres przypadków, gdy wymagane jest dokonanie uzgodnień, przed podejmowaniem określonych uzgodnień. Studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 upzp), nie kreuje więc, samo w sobie obowiązków dla stron, jednak, jak wskazano jego ustalenia są wiążące przy sporządzaniu planu (art. 9 ust. 4 upzp), który ma tego rodzaju charakter (art. 14 ust. 8 upzp), a więc będzie wiązał strony. Wskazany w Studium zakres uzgodnień nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Zakres ten, gdy chodzi o obiekty ujęte wyłącznie w gminnej ewidencji zabytków, wykracza poza ramy wskazane w regulacjach normatywnych – art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp, jak i ustawy o zabytkach zarówno według brzmienia na dzień przyjmowania Studium jak i na dzień kontroli jego legalności. Obowiązek dokonywania uzgodnień jest wymaganiem o charakterze proceduralnym, wykracza równocześnie poza możliwe do uwzględnienia uwarunkowania wskazane w art. 10 ust. 1 pkt 4 upzp. W tej sytuacji zamieszczenie zapisu stanowiącego obowiązek dokonywania uzgodnień nieznajdujących oparcia w przepisach prawa, należy uznać, jako naruszenie zasad sporządzania Studium (w myśl art. 28 upzp), co skutkuje potrzebą stwierdzenia jego nieważności.

Bezzasadne są natomiast pozostałe zarzuty skargi.

Z treści normatywnej przepisów obowiązujących na dzień przyjęcia Studium jak i na dzień kontroli jego legalności nie wynika, aby czynność wpisu obiektu do Gminnej Ewidencji Zabytków następowała poprzez jego wymienienie w treści Studium. W tej sytuacji wpis należy kwalifikować, jako czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy prawa, w myśl art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (w świetle obowiązującego obecnie prawa następstwem wpisu jest obowiązek dokonywania uzgodnień w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 upzp), a więc jego kwestionowanie nastąpić może wyłącznie na zasadach wskazanych w tej ustawie. Stąd jest bezskuteczne, na etapie skargi w przedmiocie Studium, podnoszenie zarzutów dotyczących prawidłowości ujęcia obiektu w ewidencji gminnej (brak zabytkowego charakteru, nie sporządzenie dokumentacji fotograficznej itp.). Istotne znaczenie może mieć jedynie okoliczność, czy określony obiekt faktycznie znajduje się w ewidencji. Pomimo podnoszonych zarzutów w tym zakresie okoliczność ta nie budzi wątpliwości Sądu. Potwierdzają ją doręczona przez Radę Miasta dokumenty (k. 55 - 60) oraz pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, iż na dzień sporządzania studium obiekt figurował również w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków (k. - 90), w związku z treścią obowiązującego na dzień uchwalenia Studium § 11 rozporządzenia Ministra Kultury z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem (Dz. U. Nr 124, poz. 1305).

Niezasadny jest również zarzut dotyczący wadliwości zakwalifikowania w studium terenu dawnego kasyna, jako przeznaczonego pod usługi publiczne z dopuszczeniem usług komercyjnych, z funkcją preferowaną usług z zakresu kultury.

Choć Spółka nie artykułuje tego expressis verbis z treści jej skargi wynika, iż dopatruje się ona naruszenia granic tzw. władztwa planistycznego gminy w rozumieniu art. 3 ust. 1 upzp, co może prowadzić do naruszenia zasad sporządzenia Studium (art. 28 ust. 1 upzp).

W rozpoznawanej sprawie nie doszło jednak do naruszenia granic władztwa planistycznego. Brak jest normatywnych zasad określania, które i w jakim obszarze tereny powinny być przeznaczone na cele usług publicznych w tym w zakresie kultury. W takiej sytuacji legalność przyjętych rozwiązań może być oceniana jedynie z punktu widzenia racjonalności przyjętych rozwiązań. W kontekście przeznaczenia terenów pod tereny usług, w tym kultury, można rozważyć wystąpienie pewnych typowych uwarunkowań, których wystąpienie podważałoby racjonalność przyjętego rozwiązania, do których należy:

- istnienie w bezpośrednim pobliżu innych terenów nadających się bardziej do zrealizowania wskazanej funkcji - lepiej nadające się do tego faktycznie z punktu widzenia aktualnego zagospodarowania czy cech terenu (jak np. istnienie obiektów mogących lepiej pełnić te funkcje), bądź z uwagi na zasadę ograniczenia ingerencji w prawa właściciela do przypadków niezbędnych (np. istnienie innych terenów, pozostających w dyspozycji gminy, nadających się lepiej do tego celu),

- oczywisty brak przydatności określonego terenu dla danej funkcji (tereny z uwagi na cechy lub aktualne funkcje nie przydatne, przy poniesieniu racjonalnie uzasadnionych kosztów do zagospodarowania na planowany cel).

Sąd nie dostrzegł z urzędu ani nie wywiodła tego Strona, aby tego rodzaju przesłanki wystąpiły w przedmiotowej sprawie.

Teren przeznaczony w Studium pod usługi publiczne, z preferencją w zakresie kultury jest zabudowany obiektem, który w ocenie społeczności lokalnej (reprezentowanej przez radnych) ma istotne znaczenie z punktu widzenia zabudowy związanej z tradycjami Miasta, jednocześnie nadaje się do pełnienia zakładanych funkcji, gdyż takowe pełnił w pewnych okresach swojego istnienia (okoliczność niekwestionowana w sprawie). Podnoszona kwestia ograniczonej dostępności terenu (konieczność przekroczenia ul. [...]) nie dyskwalifikuje przeznaczenia go na funkcje usług z zakresu kultury, gdyż ich cechą nie musi być istotna intensyfikacja ruchu. Odnotować trzeba, iż Spółka nie kwestionuje możliwości wykorzystywania terenu zgodnie z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego na funkcje zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. Zasady doświadczenia życiowego przemawiają za tym, iż intensywność przemieszczania osób w poprzek ul. [...] w przypadkach obu sposobów zagospodarowania może być analogiczna. Przeznaczenie terenu na cele usług z zakresu kultury nie pozostaje w sprzeczności z jego kwalifikowaniem w Studium, jako nadającego się dla celu usług, z których korzysta się sporadycznie i nie masowo.

Nie ma w spawie znaczenia, iż przyjmując obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Rada Miasta zamierzała przeznaczyć teren na inne cele (mieszkaniowe z funkcją usług). Koncepcja zagospodarowania gminy może bowiem ulegać zmianom, o ile jest to podyktowane racjonalnymi i wyartykułowanymi względami. W rozpoznawanym przypadku Rada uznała za zasadne uwzględnić w Studium fakt istnienia obiektu o znaczeniu historycznym i kulturowym dla gminy. Tego typu rozwiązania są dopuszczalne, mając na uwadze treść art. 10 ust. 1 pkt 4 upzp, w którym wskazuje się zasadę uwzględniania uwarunkowań związanych z ochrona nie tylko zabytków, lecz również dziedzictwa kulturowego, czy dóbr kultury współczesnej. W tej sytuacji Rada Miasta, reprezentująca interesy ogółu mieszkańców, była władna uznać, iż istnienie obiektu mogącego pełnić określone funkcje, istotne dla krajobrazu kulturowego gminy przemawia za przypisaniem terenowi, gdzie jest on zlokalizowany, określonej funkcji. Tego rodzaju rozwiązanie ingeruje wprawdzie pośrednio w prawa właściciela (bezpośredni skutek nastąpi w razie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), lecz jest to dopuszczalne w świetle reguł gospodarowania przestrzenią w tym planowania wyrażonych w art. 1 ust. 2 upzp.

Trzeba podkreślić, iż żądanie przeznaczenia nieruchomości na inne cele było zgłaszane na etapie procedury uchwalania Studium, stąd Rada Miasta miała obowiązek szczegółowego uzasadniania przyjętych rozwiązań. Rozpatrując uwagi ustosunkowano się do nich (patrz załącznik nr 4 do uchwały zawierający zestawienie nieuwzględnionych uwag wraz ze stanowiskiem Rady poz. 67). Nie można uznać, iż nie czyni zadość temu wymaganiu samo przyjęcie przez Radę propozycji ustosunkowania się do uwagi przygotowanej przez Burmistrza. Forma głosowania nad wyrażeniem stanowiska nie ma bowiem istotnego znaczenia, natomiast kwestią kluczową jest samo zajęcie przez Radę stanowiska, co do meritum podnoszonych kwestii, co w niniejszej sprawie miało miejsce.

Nie zasadne są z kolei pozostałe zarzuty z następujących względów:

- kwestia zamieszczenia zapisów dotyczących większej swobody, co do możliwości zagospodarowania nieruchomości gminnych, nie narusza interesu skarżących,

- właściwe oznaczenie daty wydania uchwały nie ma znaczenia z punktu widzenia oceny jej legalności w kontekście art. 28 upzp, ewentualne błędne określenie daty podjęcia uchwały może być w każdym momencie sprostowane, jako oczywista omyłka poprzez podjęcie stosownej uchwały (kwestia ta była przedmiotem uchwały z dnia [...] lipca 2010 r., która nie jest przedmiotem zaskarżenia).

Wobec powyższego, wskazane wyżej zarzuty są niezasadne. Sąd natomiast nie dopatrzył się z urzędu naruszeń zasad sporządzania Studium lub istotnego naruszenia trybu jego sporządzania innych niż wskazane na wstępie.

Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 147 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji.