Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 766/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 197 par. 2, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Go 327/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Go 327/16 odmówił M. Sp. z o.o. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urzędzie gier poza kasynem gry .

Sąd I instancji wskazał, że z analizy załączonych do wniosku dokumentów, w tym sprawozdania finansowego za rok 2014 wynikało, że skarżąca uzyskała przychód netto ze sprzedaży produktów w wysokości 3.853.158,49 zł oraz dysponowała na dzień 31 grudnia 2014 r. "środkami pieniężnymi i innymi aktywami pieniężnymi w kasie" w wysokości 100.661,04 zł (pkt III 1.c sprawozdania finansowego za rok 2014). Natomiast w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., przychód netto z prowadzonej działalności wyniósł 4.038.124,56 zł, a zatem przekraczał o kwotę 184.966.07 zł przychód za cały 2014 r., co zdaniem WSA przeczyło twierdzeniom strony o negatywnym wpływie działań podejmowanych przez urzędy celne na kondycję finansową firmy. Ponadto Sąd podkreślił, że wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem strata powstaje wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, a tym samym o utracie płynności finansowej przez spółkę.

Ponadto w ocenie WSA dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki (na dzień 30 czerwca 2015 r. w wysokości 4.038.124,56 zł) wielokrotnie przewyższała wysokość nałożonej kary, a także wysokość sumy kar ostatecznie nałożonych na skarżącą do dnia wniesienia skargi (542.000, zł) oraz sumę kar potencjalnie mogących być nałożonych w związku z już toczącymi się postępowaniami ( 2.545.000 zł).

Ponadto Sąd I instancji zauważył, że skarżąca przedstawiła dokument obrazujący stan rachunku bankowego, z którego wynika, że w dniu 30 stycznia 2016 r. strona miała debet w wysokości 1383,49 zł oraz oświadczenie, iż stan gotówki w kasie wynosił w dniu 2 lutego 2016 r. 199,12 zł. Przedłożone dokumenty w ocenie WSA nie obrazują jednak przepływu środków finansowych i nie pozwalają ustalić, czy stwierdzony stan gotówki jest tendencją stałą, czy też jest zjawiskiem przejściowym, podlegającym np. cyklicznym zmianom wynikającym z bieżącego realizowania swoich zobowiązań.

Ponadto jak ustalił Sąd, z przedłożonych dokumentów wynika, że pomimo deklarowanego braku środków finansowych oraz innych środków trwałych poza wskazanymi w skardze, Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą w dużej części w oparciu o usługi świadczone przez firmy zewnętrzne (oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki z dnia [...] lutego 2016 r.). W kontekście tej okoliczności, zdaniem WSA nie można przyjąć, iż zobowiązania prywatne Spółki a priori korzystają z pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie ww. decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. Sp. z o.o. w P. zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w bezpodstawnej odmowie wstrzymania wykonania decyzji i przyjęcie, że w realiach przedmiotowej sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a co najmniej skarżąca nie przedłożyła dowodów na poparcie swojego stanowiska, podczas gdy skarżąca w dostateczny sposób wykazała, że zarówno ta jednostkowa kara pieniężna, jak również zbiorcza ich liczba stanowi kwotę, której zapłata wykraczałaby poza możliwości płatnicze strony w realiach gospodarczej kondycji wyznaczonej przedmiotem działalności, w związku z czym wniosek Spółki zasługiwał w całości na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł.

Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Podkreślić także należy, że realizacja zobowiązań publicznoprawnych poprzez uiszczanie kar pieniężnych, ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, jednak takie wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją i samo w sobie nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, nie można podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe.

Dla zobrazowania swojej sytuacji finansowej spółka przedstawiła m. in. sprawozdanie finansowe za 2014 r., rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2015 r. do 30 czerwca 2015 r., który zakończył się dla spółki w 2014 r. stratą w wysokości 435 167, 66 zł, a w I półroczu 2015 r. w wysokości 416 179, 96 zł, co było spowodowane, zgodnie z twierdzeniem skarżącej, zaciągnięciem istotnych zobowiązań i poczynieniem wysokich nakładów finansowych, niezbędnych dla osiągnięcia oczekiwanego celu, jakim było prowadzenie zamierzonej działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodami i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki (na dzień 30 czerwca 2015 r. w wysokości 4.038.124,56 zł) wielokrotnie przewyższała wysokość nałożonej kary, a także wysokość sumy kar ostatecznie nałożonych na skarżącą do dnia wniesienia zażalenia.

Wprawdzie z dokumentu obrazującego stan rachunku bankowego Skarżącej, wynika, że w dniu 30 stycznia 2016 r. strona miała debet w wysokości 1383, 49 zł., to jednak należy zgodzić się z Sądem I instancji, że przedłożony dokument nie obrazuje przepływu środków finansowych i nie pozwala ustalić, czy stan rachunku stwierdzony w dniu 30 stycznia 2016 r. jest tendencją stałą, czy też jest zjawiskiem przejściowym.

Dodatkowo z przedłożonego "Rachunku zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r." wynika, że w 2015 r. w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" spółka wydatkowała kwotę 3.283.535,07 zł.

W świetle powyższego trzeba jeszcze raz podkreślić, że przymusowa realizacja publicznoprawnych zobowiązań pieniężnych ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, co samo w sobie nie może stanowić argumentu dla wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto nie można przyjąć, jak chciałaby tego skarżąca, a co wynika z uzasadnienia jej zażalenia, przyjęcia a priori pierwszeństwa jej zobowiązań prywatnych w stosunku do kar nałożonych decyzjami ostatecznymi, podczas gdy skala wydatków przeznaczanych na te pierwsze przewyższa znacząco wysokość kar.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.