Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 54/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w...
Powołane przepisy: article: art. 37 § 1, art. 244 § 2, art. 185 § 1 w zw. z 197
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 września 2007r., sygn. akt III SA/Kr 614/06 o odrzuceniu wniosku o przywróceniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2007r., sygn. akt III SA/Kr 614/06 w sprawie ze skargi B. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007r. uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwrotu podania.

Od tego wyroku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez pełnomocnika B. D., adwokata T. C. w zastępstwie pełnomocnika z urzędu adwokata A. G..

W dniu 12 lipca 2007r. adwokat ten został wezwany przez Sąd do przedłożenia – w ciągu 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej –pełnomocnictwa udzielonego mu przez B. D..

Pismem z dnia 21 lipca 2007r. adwokat T. C. przedłożył decyzję dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K., wskazując, że decyzją tą został wyznaczony jako pełnomocnik z urzędu dla B. D. w zastępstwie adwokata A. G..

Zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2007r. adwokat T. C. został po raz drugi wezwany do usunięcia braków formalnych poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na to wezwanie do Sądu wpłynęły dwa pisma: z 16 i 17 sierpnia 2007r. Pierwsze od adwokata T. C., w którym ponownie przedstawił pismo, o którym mowa powyżej oraz drugie od pełnomocnika substytucyjnego adwokata T. C., aplikanta adwokackiego S. B., który wniósł o przywrócenie terminu do wypełnienia wezwania Sądu z dnia 2 sierpnia 2007r.

Postanowieniem z dnia 21 września 2007r., sygn. akt III SA/Kr 614/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, uznając, że brak posiadania statusu pełnomocnika B. D. przez T. C. na aktualnym etapie sprawy rzutuje na ocenę legitymacji aplikanta adwokackiego S. B. do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, czyli na brak legitymacji. Wskazano, ze w świetle art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przywrócenie terminu niezłożony przez stronę lub jej pełnomocnika, czy przedstawiciela, jest niedopuszczalny.

Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że pismo z dnia 16 sierpnia 2007r. nadesłane przez adwokata T. C., zostało nadesłane w terminie wyznaczonym przez Sąd do uzupełnienia braków, wobec czego Sąd uznał twierdzenie aplikanta adwokackiego S. B. o uchybieniu terminu, za twierdzenie mijające się z prawdą. W ocenie Sądu nie można bowiem przywrócić terminu, który nie został uchybiony.

Od powyższego postanowienia zażalenie wniósł adwokat T. C., wskazując na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 519/05, które stanowi, że w razie wyznaczenia adwokata przez okręgową radę adwokacką w ramach prawa pomocy oraz udokumentowania w aktach sprawy, który adwokat został wyznaczony i zawiadomienia o tym strony, okoliczność ustanowienia pełnomocnika jest wystarczająco udokumentowana bez potrzeby dołączania do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa z podpisem strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

wyznaczony w niniejszej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką w K. adwokat T. C., wezwany do złożenia pełnomocnictwa od B. D., któremu Sąd przyznał prawo pomocy w zakresie całkowitym, na dwukrotne wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiedział w terminie, przesyłając odpis pisma Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w K. stanowiącego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w zastępstwie ustanowionego dla B. D. adwokata z urzędu w osobie adwokata A. G..

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie B. D. miał już ustanowionych kilku pełnomocników w miejsce adwokata A. G., a T. C. jest ostatnim z nich. Należy też zwrócić uwagę, że jednemu z tych pełnomocników – adwokatowi J. S. – B. D. udzielił pełnomocnictwa.

Podkreślić należy, że Sąd wzywając adwokata T. C. po raz drugi do złożenia pełnomocnictwa nie wskazał, że pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej w K. uważa za niewystarczające i że adwokat T. C. winien się zastosować do art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, w której ustanawiani pełnomocnicy z urzędu byli kilkakrotnie zmieniani przez Okręgową Radę Adwokacką K. z przyczyn niezależnych od woli B. D., który jednak nigdy tych czynności nie zakwestionował, przyjąć należy, że byli umocowani do działania w jego imieniu. Przepis art. 37 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma zastosowanie przede wszystkim w sytuacji, gdy strona wybiera sobie osobę pełnomocnika i konieczne jest udokumentowanie udzielenia pełnomocnictwa.

Należy bowiem mieć na uwadze, że czym innym jest udzielenie pełnomocnictwa określonej osobie, a czym innym pełnomocnictwo dołączone do akt sprawy jako dokument potwierdzający udzielenie pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 37 wskazanej ustawy.

W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przypadku ustanowienia adwokata w ramach prawa pomocy i wyznaczenia kolejnego adwokata przez Okręgową Radę Adwokacką w K. oraz udokumentowania w aktach sprawy, który adwokat został wyznaczony, to uznać należy, że okoliczność ustanowienia pełnomocnika jest wystarczająco udokumentowana bez potrzeby dołączenia do akt sprawy kolejnego dokumentu pełnomocnictwa z podpisem strony. Nie można bowiem z góry zakładać, że strona nie udzieliła pełnomocnictwa kolejnemu wyznaczonemu adwokatowi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2005r., sygn. akt II OZ 519/05).

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak posiadania statusu pełnomocnika B. D. przez T. C. na aktualnym etapie sprawy rzutuje na ocenę legitymacji aplikanta adwokackiego S. B. do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego, czyli na brak legitymacji.

Z takim poglądem nie można się zgodzić, bowiem w myśl powyższych wywodów uznać należy, że T. C. umocowaniem takim dysponował, gdyż wezwanie Sądu nie precyzowało swego żądania do zastosowania się przez adwokata T. C. do art. 244 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zatem, co Sąd sam przyznaje, nie było także uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych, zaś wniosek o przywrócenie terminu był bezprzedmiotowy.

Nie można jednak zgodzić się z takim uzasadnieniem postanowienia z dnia 21 września 2007r., które zamykałoby skarżącemu drogę do sądu.

Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w których z przyczyn leżących po stronie Okręgowej Rady Adwokackiej w K., a mianowicie kilkakrotnej zmiany skarżącemu osoby wyznaczonej jako pełnomocnika z urzędu, podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny odmiennego rozstrzygnięcia spowodowałoby ograniczenie prawa do sądu skarżącego, zagwarantowane przez art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.