Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 491/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Mirosława Gryki o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 638/18 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] stycznia 2020 r. M.G. (dalej: "Skarżący") w związku ze złożoną skargą kasacyjną wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Wniosek uzasadnił dużą szansą na uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 15 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 638/18, obawą zamiaru wywołania przez organ nieodwracalnych zmian na nieruchomości i koniecznością dochodzenia odszkodowania na drodze cywilnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego lub czynności wymaga wykazania wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej i nie wystarczy samo powołanie się na przepis stanowiący podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek wykazania, że w określonej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, a zatem brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia sądowi jego zbadanie.

Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że Skarżący, składając wniosek, podniósł, że złożona skarga kasacyjna ma wysokie szanse na uwzględnienie, zachodzi obawa zmierzania przez organ administracji do wywołania nieodwracalnych zmian na nieruchomości i koniecznością dochodzenia odszkodowania na drodze cywilnej. W tym miejscu należy zauważyć, że obawa dokonania nieodwracalnych zmian na nieruchomości przez organ nie została poparta dodatkową argumentacją ani jakimikolwiek okolicznościami uprawdopodabniającymi to stwierdzenie. Jednocześnie konieczność dochodzenia odszkodowania na drodze cywilnej, podobnie jak spodziewane uchylenie zaskarżonego wyroku na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej, nie mieści się w zakresie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności zdefiniowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Okoliczności te jako przesłanki niewskazane w ustawie nie mogą uzasadniać, zgodnie z obowiązującymi przepisami, przyznania ochrony tymczasowej. W konsekwencji powyższego należy uznać, że Skarżący nie wykazał, że w rozpoznawanej sprawie należało wstrzymać wykonanie zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.