Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 119/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 18 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A sp. z o.o. w upadłości z/s we W. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno- Skarbowego we W. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2017 r. oraz ustalenia dodatkowych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2017 r. postanawia I. odrzucić skargę, II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 15 stycznia 2020 r. strona reprezentowania przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na oznaczoną w sentencji decyzję. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno- Skarbowego we W. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2020 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Postanowieniem z dnia (...)2020 r. sygn. akt I FZ154/20 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie strony na ww. postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu albowiem wniesiona została z uchybieniem terminu.

Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm,. dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie.

Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Z kolei, jak stanowi § 2 art. 81 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozpatrywanej sprawie, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony 13 grudnia 2019 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 12 stycznia 2020 r. Zważywszy jednak, że termin ten kończył swój bieg w niedzielę, za ostatni dzień terminu, w którym strona mogła wnieść skargę do sądu należy uznać, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., 13 stycznia 2020 r.

( poniedziałek ). Skarga została nadana w placówce pocztowej 15 stycznia

2020 r., czyli po upływie wskazanego terminu i wobec tego jako- spóźniona – podlega odrzuceniu.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, orzekł jak w pkt I sentencji.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należy wskazać, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.

W orzecznictwie sądowym panuje pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Powołany art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Przepis ten nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, wobec czego należy uznać, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnych.

W sprawie oczywista bezzasadność skargi wynika z faktu wniesienia jej z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W konsekwencji, na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono, jak w pkt II sentencji.