Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3773/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 2, art. 54 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Siegień sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 654/18 w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 13 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 654/18 po rozpoznaniu skargi ze skargi D. G. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] sierpnia 2018 r., nr [...] oraz decyzję Wójta Gminy S. z [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżącego D. G. kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego i prawnego.

[...] spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie 16 stycznia 2017 r. wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] położonej w L., gmina S. podając, że inwestycja obejmuje budowę wieży wolnostojącej o wysokości całkowitej konstrukcji 56 m n.p.t. (wraz

z posadowieniem wieży oraz odgromnikiem) wraz z instalacją na nim anten nadawczych i radiolinii oraz posadowieniem urządzeń sterujących u podstawy wieży. W załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" ze stycznia 2017 r. dookreślono, że w skład stacji bazowej wejdą urządzenia zasilające, sterujące

i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych posadowionych

u podstawy wieży oraz anteny sektorowe i anteny paraboliczne zawieszone na wieży. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" uwzględnia jedynie anteny sektorowe. Na wieży miało zostać umieszczone dwanaście anten sektorowych – po cztery na każdym

z trzech azymutów (0°, 120° i 240°), przy czym każda z anten sektorowych może mieć moc EIRP (równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny) w przedziale 1000≤2000W.

Wójt Gminy S. wezwał inwestora do usunięcia braków poprzez przedłożenie karty informacyjnej przedsięwzięcia celem zbadania, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor złożył wyjaśnienia w piśmie z 17 lutego 2017 r. informując, że zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, 353 z późn. zm.; dalej: u.u.i.ś.) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć jedynie kartę informacyjną przedsięwzięcia. Natomiast zgodnie z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższych wyjaśnień Wójt Gminy S. pismem z 28 lutego 2017 r. zawiadomił inwestora o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016, 23 z późn. zm.; dalej: k.p.a.) w związku z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2016, poz. 778 t.j. z późn. zm.; dalej: u.p.z.p.).

W piśmie z 5 kwietnia 2017 r. inwestor zwrócił się do Urzędu Gminy S.

z wnioskiem o wydanie opinii środowiskowej. Wobec niewydania decyzji inwestor złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wójta Gminy S. Postanowieniem

z [...] czerwca 2017 r. SKO stwierdziło, że nie rozpoznając wniosku w terminie Wójt Gminy S. pozostawał w bezczynności. Ponadto wyznaczono termin 30-dniowy na załatwienie sprawy.

Zaświadczeniem z [...] maja 2017 r. Wójt Gminy S. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Wójt Gminy S. odmówił wydania decyzji

o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym L., wskazując, że inwestycja godzi w potrzeby interesu publicznego, sprzeciwia się jej lokalna społeczność, a planowany obiekt budowlany zakłóci panoramę miejscowości L.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku złożył inwestor. Decyzją z [...] listopada 2017 r. SKO

w Gdańsku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie SKO zaskarżona decyzja nie odpowiadała wymogom art. 53 ust. 3 u.p.z.p., ponieważ nie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także odpowiedniej oceny stanu faktycznego w nawiązaniu do ustawy oraz przepisów odrębnych. Ponadto zarzucono organowi, że nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie szkodliwej emisji oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi.

W piśmie z 13 grudnia 2017 r. Wójt Gminy S. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych poprzez udzielenie informacji na temat równoważnej mocy promieniowania izotropowego rozpatrywanej jako sumaryczna moc promieniowania przez wszystkie elementy antenowe pracujące na tym samym kierunku. W ocenie organu nie wykazano we wniosku, że oddziaływanie stacji nie przekroczy dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi.

Decyzją z [...] lutego 2018 r. Wójt Gminy S. wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowy stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym L. Przebieg planowanej inwestycji określił załącznik nr 1 do decyzji. Zaznaczono, że dopuszcza się niewielkie zmiany przebiegu inwestycji w granicach działki. Ponadto wskazano warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające

z przepisów odrębnych, w tym powierzchnię zabudowy, nieprzekraczalną linię zabudowy 10 m od drogi gminnej (dz. nr [...]) oraz zakres planowanej inwestycji, wskazując, że obejmować ona będzie wieżę o maksymalnej wysokości do 56 m n.p.t. wraz z posadowieniem wieży i odgromnikiem oraz anteny sektorowe, paraboliczne (radiolinie) i elementy torów antenowych, których moc EIRP wyniesie (1000-2000) dla pojedynczych anten.

Rozpatrując odwołania od decyzji organu I instancji, w tym odwołanie złożone przez skarżącego, decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S., wskazując

w uzasadnieniu, że odwołujący nie wskazali konkretnych zarzutów. W ocenie SKO zaskarżona decyzja zawiera warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych oraz ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, zdrowia ludzi, dziedzictwa kulturowego i zabytków. Nadto – zgodnie z przepisami dotyczącymi oddziaływania inwestycji na środowisko oraz biorąc pod uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych – jest zgodna

z obowiązującymi przepisami.

Rozpoznając skargę D. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy S.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie jej charakterystycznych parametrów technicznych oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Wskazanie parametrów technicznych inwestycji jest obligatoryjnym elementem treści wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego, przy czym inwestor powinien przedstawić takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko

i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do planowanej inwestycji istotne jest określenie częstotliwości pola elektromagnetycznego, równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie, czy odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten znajduje się w minimalnych odległościach od miejsc dostępnych dla ludności, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć.

Z przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących

o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13).

Sąd wskazał, że dołączona do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego "Kwalifikacja przedsięwzięcia" zawiera informacje wymagane dla wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego, w tym tabelę obrazującą minimalne

i maksymalne pochylenie wiązek anten sektorowych dla każdej zaplanowanej anteny (A1-A4; B1-B4; C1-C4) wskazując: ilość anten, azymut każdej zaplanowanej anteny, wysokość jej zawieszenia, tilt, maksymalne EIRP, odległość w osi głównej wiązki promieniowania oraz minimalną wysokość każdej anteny do osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu. W dokumencie wskazano ponadto, że przeprowadzone obliczenia dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć wykazały, że rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku

z powyższym inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie zaś do treści art. 53 ust. 4 u.p.z.p. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego można wydać po uzyskaniu uzgodnienia od właściwego organu. Stosownie do powyższego przepisu decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma określać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. W ocenie Sądu zasadnie skarżący podniósł, że decyzja nie zawiera liczby anten, ich mocy i kierunku ustawienia. Zgodnie

z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, nie tylko we wniosku złożonym przez inwestora, ale także w decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego, w przypadku lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest konkretne wskazanie m.in. z jakiego typu anten, jakiej mocy i w jakiej liczbie ma składać się planowana inwestycja, na jakiej wysokości mają być zamontowane oraz jaki będzie kierunek ich usytuowania (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 559/16; wyroki WSA: z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 991/11; z 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1465/13; z 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 492/17; z 10 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 412/18).

Natomiast w nawiązaniu do zarzutu dotyczącego braku zbadania zakłócania przez inwestora warunków korzystania z sąsiednich nieruchomości ponad przeciętną miarę, Sąd przypomniał, że art. 144 k.c. stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Niewątpliwie stacja bazowa telefonii komórkowej powoduje emisję fal elektromagnetycznych, które z zasady rozprzestrzeniają się poza obszarem

w dyspozycji inwestora, co może potencjalnie wprowadzać na terenie wyznaczonym w otoczeniu tego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu (zob. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 596/17). Realizacja inwestycji nie może wpływać

w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, w tym przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu zostało przeprowadzone w sprawie postępowanie, które wykazało, że sposób oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko został ustalony w oparciu o normy wynikające z obowiązujących przepisów. Zaświadczeniem z dnia [...] maja 2017 r. Wójt Gminy S. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

Ponadto Sąd wskazał, że kwestionowanie stacji bazowej telefonii komórkowej jako inwestycji celu publicznego jest chybione. Przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018, 2204 t.j.; dalej: u.g.n.) rozpatrywany w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p, wprost wymienia wśród celów publicznych budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Takie też rozumienie art. 6 pkt 1 u.g.n. przyjęte jest powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 maja 2016 roku, sygn. akt II OSK 2189/14).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł profesjonalny pełnomocnik reprezentujący Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1/ naruszenie przepisów prawa procesowego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 u.p.z.p przez niewłaściwe jego zastosowanie tj. przyjęcie, że w sprawie nie rozstrzygnięto odnośnie liczby anten, mocy i kierunku ustawienia,

2/ naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 54 ust. 2 u.p.z.p. i naruszenie § 1-4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883 ze zm.), polegające na niewskazaniu i nieuzasadnieniu in concreto przepisów odrębnych, które wynikają z art. 53 ust. 3-4, art. 54 pkt 2 i art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a które miałyby stanowić o ograniczeniach w zagospodarowaniu terenu zgodnie z wnioskiem inwestora.

Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu administracji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu administracji wskazał, że Sąd przyznał rację stronie skarżącej, która podnosiła zarzut, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie zawiera liczby anten, ich mocy i kierunku ustawienia, odnosząc powyższe kryteria do decyzji Kolegium z dnia [...] sierpnia 2018 r. Zdaniem pełnomocnika Sąd nie dostrzegł jednak, że SKO w Gdańsku działało jako organ odwoławczy i rozpatrywało przede wszystkim zarzuty zawarte w odwołaniu innego odwołującego, a prowadząc postępowanie odwoławcze nie miało obowiązku powtarzania w swej decyzji wszystkich ustaleń dotyczących warunków zabudowy zawartych w decyzji Wójta Gminy S. z [...] lutego 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...] obr. geodezyjny L.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi ustalenia (wykazania - wyliczenia) rzeczywistego oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie stacji bazowej telefonii komórkowej według norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 poz. 1883) - organ pierwszej instancji przedstawił "analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych" dla instalacji radiokomunikacyjnej. Dokument ten określa dokładnie parametry, które wskazywał Sąd w wyroku tj. typy anten, ich wysokość, konfigurację anten (azymut ustawienia, wysokość zawieszenia środka elektromagnetycznego, pasmo, tilt, EIRP), zasięg obszarów pól o poziomie gęstości mocy B równej 0,1 W/m., parametry techniczne i maksymalne, zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumowane moce EIRP promieniowane izotropowo dla każdej z anten oraz wyliczenia przedziału odległości osi głównej wiązki od każdej z anten. Dokument ten był zauważony przez Sąd (str. 8-9 uzasadnienia), ale nie został uwzględniony. Dokument (19 stron) jest dokumentem w istocie technicznym, zawiera odpowiednie zestawienia (tabele) oraz rysunki graficzne przedstawiające instalacje stacji bazowej oraz zakres oddziaływania pól elektromagnetycznych każdej z anten. Jest to jednak dokument,

z którego wynikają wszystkie kwestionowane przez Sąd wskazania, nie powtórzone w decyzji Kolegium.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu wskazał, że zaskarżony wyrok poza przytoczeniem art. 53 ust. 3

i art. 54 pkt 2 u.p.z.p., nie wskazuje przepisów odrębnych, które zostały naruszone decyzją organu odwoławczego. W sytuacji gdy zaskarżony wyrok wymienia jakie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dotyczące stacji bazowej telefonii komórkowej m.in. typ anten, ich mocy i liczby, wysokości zamontowania oraz kierunku ich usytuowania - to brak wskazania podstawy prawnej tego stwierdzenia w postaci przepisów odrębnych, stanowi naruszenie prawa materialnego. W tym przypadku będzie to niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r.

w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r., Nr 192, poz. 1883 ze zm.). Brak możliwości sprawdzenia ustaleń zawartych w zaskarżonym wyroku, odnośnie warunków zagospodarowania terenu i warunków zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej jest także naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie podstawy rozstrzygnięcia w przepisach odrębnych. Wprawdzie Sąd na str. 1 wyroku wskazał, że we wniosku inwestora i tzw. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wymienia się rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71), ale wyjaśnia na str. 9 wyroku, że niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wyklucza w/w przepis dotyczący postępowań środowiskowych w sprawie.

Ponadto Sąd nie dokonał wskazań co do dalszego postępowania, skoro sprawa zakończyła się uwzględnieniem skargi i ma być ponownie rozpatrywana przez organy administracji, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 in fine p.p.s.a.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych, przy czym w ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 pkt 2 u.p.z.p. Naruszenie tych przepisów w ocenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie organu miało polegać na wadliwym uznaniu przez Sąd, że w decyzji nie zawarto rozstrzygnięcia odnośnie ilości anten, ich mocy i kierunku ustawienia, gdy tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku działając jako organ odwoławczy, rozpatrywało przede wszystkim zarzuty zawarte w odwołaniu, bez konieczności powtarzania w swej decyzji wszystkich ustaleń dotyczących warunków zawartych w decyzji organu

I instancji.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że granice rozpoznania wyznacza rozstrzygnięcie sprawy decyzją organu I instancji. W takich granicach organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, co oznacza, że obowiązany jest zakończyć postępowanie decyzją merytorycznie rozstrzygającą sprawę, która może być tożsama z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, co stanowi podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji lub rozstrzygnąć sprawę odmiennie od organu pierwszej instancji, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1454/11). Organ odwoławczy, wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, powinien odnieść się w uzasadnieniu decyzji do całości rozstrzygnięcia przyjętego w decyzji organu

I instancji oraz wszystkich zarzutów odwołania. Oczywiście ma rację pełnomocnik skarżącego kasacyjnie organu administracji, że nie ma konieczności powtarzania

w decyzji organu odwoławczego wszystkich warunków zawartych w decyzji organu

I instancji, jednakże zasadnicza wadliwość – z powodu, której Sąd uchylił decyzje organu I i II instancji – polegała na nieokreśleniu ilości anten, ich mocy i kierunku ustawienia. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego kasacyjnie organu, decyzja Wójta Gminy S. również nie określiła ilości anten, ich mocy i kierunku ustawienia.

Przede wszystkim wskazać należy, że decyzja powinna być sformułowana

w sposób jasny i klarowny, tak aby strona i uczestnicy postępowania nie mieli wątpliwości, czego dotyczy - o jakich uprawnieniach i obowiązkach organ rozstrzygnął. W osnowie decyzji winno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, bowiem nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Ponadto ogólnikowość rozstrzygnięcie powoduje, że zachodzi obawa, że może być ona odczytywana jako taka, która dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w dowolnym wariancie jej podstawowych parametrów emisyjnych.

Nieusprawiedliwiony jest również drugi zarzut skargi kasacyjnej. Wyjaśnić należy, że powyższe dane o charakterystyce inwestycji nie są wprawdzie wprost wymagane przez art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b u.p.z.p. (przepis ten stanowi ogólnie, że

w decyzji o lokalizacji celu publicznego określa się między innymi "rodzaj inwestycji" oraz "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: (...) ochrony środowiska i zdrowia ludzi"), jednak wynikają logicznie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Wedle porządku proceduralnego określonego w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy żądać od inwestora jeszcze przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli więc organ decyduje się lokalizować stację bazową telefonii komórkowej bez przedstawienia środowiskowych uwarunkowań, to powinien w punkcie decyzji określającym "rodzaj inwestycji" bądź "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy",

w części dotyczącej "ochrony środowiska i zdrowia ludzi" dokładnie sprecyzować omówione wyżej parametry przedsięwzięcia pozwalające stwierdzić, że tak lokalizowana inwestycja nie podpada pod § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć.

Nie może zostać także uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis określa zasadnicze elementy składowe uzasadnienia wyroku

i stanowi, że pisemne motywy wyroku powinny zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy jakie wymienia art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności Sąd I instancji podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także w sposób precyzyjny zawarł wskazania co do dalszego postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony,

w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.