Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1446/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 b
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018r. sprawy ze skargi E. S.A. w G. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017r. spółka wystąpiła o zobowiązanie J. P. – właściciela nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer [...], położonej w obrębie Świątkowice, gmina B., zapisanej w księdze wieczystej numer [...], do udostępnienia części przedmiotowej nieruchomości obejmującej 460 m2 powierzchni, w celu wykonania prac remontowych

w celu wykonania prac remontowych napowietrznej linii elektroenergetycznej SN 15 kV relacji GPZ L. - P. , polegających na wymianie słupów wraz z przewodami niskiego napięcia, zgodnie z zakresem opisanym na załączonym do wniosku opisie prac remontowych i mapie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. Starosta W. odmówił zobowiązania J. P. do udostępnienia przedmiotowej nieruchomości, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że zastosowanie przewodów o większym przekroju spowoduje trwałe zwiększenie możliwości przesyłu prądu. Organ I instancji podkreślił także, iż wskazane prace nie polegają jedynie na wymianie poszczególnych elementów obiektu budowlanego i zastąpieniu ich nowymi o zwiększonym przekroju, ale polegają

w istocie na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego i wzniesieniu nowego obiektu w tym samym miejscu. Wymianie podlegają bowiem wszystkie istotne elementy istniejącej linii energetycznej na łącznej długości 22 km, tj. wszystkie słupy, fundamenty, izolatory i przewody.

W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji zobowiązującej współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości do jej udostępnienia, w celu wykonania czynności związanych z remontem istniejącej linii napowietrznej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 124b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016r., poz. 2147 ze zm.), dalej: "u.g.n." w zw. z art. 3 ust. 8 ustawy z dnia

7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 ze zm.), dalej: "p.b.", poprzez ich błędną interpretację polegającą na nie uznaniu planowanej inwestycji jako remont. Spółka wskazała, że konieczny do wykonania zakres prac na nieruchomości nie wykracza poza ramy art. 124b u.g.n., gdyż polega on jedynie na wymianie istniejących elementów sieci elektroenergetycznej na nowe, a w następstwie prac nie nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...] października 2017r. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazując na treść art. 124b ust. 1 u.g.n. podał, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji w niniejszej sprawie jest ustalenie w trakcie postępowania administracyjnego na podstawie dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę, jak i tych pozyskanych z urzędu, potrzeby wykonania prac wskazanych w tym przepisie oraz wykazanie braku zgody właściciela danej nieruchomości, na której posadowiona jest infrastruktura, na dobrowolne jej udostępnienie.

Organ zaznaczył, że wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o art. 124b ust. 1 u.g.n. może nastąpić jedynie w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, w tym spełnienia przesłanki polegającej na tym, iż planowane przedsięwzięcie ograniczać się będzie do podjęcia "czynności związanych

z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii". W tym zakresie organ podał, że

z załączonych do wniosku z dnia [...] stycznia 2017r. "Wytycznych programowych na modernizację odgałęzień linii napowietrznej SN-15 kV GPZ L. - P.", wynika, że aktualne odgałęzienia linii napowietrznej SN-15 kV GPZ L. - P. wykonane są przewodami typu AFL-6 35 mm2 natomiast odgałęzienia linii z przewodów AFL-6 35 mm2 i AFL-6 25 mm2, na żerdziach wsporczych typu BSW-13.5, ŻN-10, ŻN-12, ŻS-10 i ŻS-12. Zakres modernizacji będzie natomiast obejmował wymianę przewodów typu AFL-6 o przekroju 25 mm2 i 35 mm2 na przewody niepełnoizolowane typu GREEN PAS o przekroju 70 mm2. Ponadto zaleca się stosowanie żerdzi żelbetowych napowietrznych typu ŻN oraz strunobetonowych wirowanych typu E

o długościach 12 m, 13,5 m, 15 m i wymaganej wytrzymałości.

W związku z powyższym w ocenie organu nie ma wątpliwości, że spowoduje to trwałe, zwiększone możliwości przesyłu prądu (zwiększenie przepustowości sieci). Zresztą potwierdza to sam inwestor w "Wytycznych programowych..." deklarując, że modernizacja ma na celu "poprawę przyszłych potrzeb przepustowości sieci".

Wskazano, że w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego

o przekazanie wyjaśnień dotyczących parametrów technicznych i użytkowych linii obecnie funkcjonującej i linii planowanej, inwestor w pismach z dnia [...] lipca 2017 r. oraz z dnia [...] września 2017 r. wskazał m.in., że obecnie na przedmiotowej linii są przewody "gołe" AFL o przekroju 50 mm2, a po remoncie linii będą przewody "niepełnoizolowane" EKOPAS o przekroju 50 mm2. Podał, że zastosowane przewody nie zwiększą możliwości przesyłania prądu, natomiast ich większy przekrój wynika

z zastosowania izolacji, która ma na celu zwiększenia bezpieczeństwa i wytrzymałości linii energetycznej. Wnioskodawca nie dostarczył na poparcie swoich argumentów żadnych dokumentów mogących potwierdzić aktualny stan i zaprzeczyć informacjom zawartym w ww. "Wytycznych ...".

Organ podkreślił, że jednym z parametrów mającym wpływ na ocenę charakteru planowanych prac jest moc linii elektroenergetycznej. Wymiana przewodów linii elektroenergetycznej na przewody o większym przekroju powoduje zmianę mocy, natężenia, a także wartości pola elektromagnetycznego linii napowietrznej SN-15 kV GPZ L. - P.. Organ wskazał ponadto, że w wyniku planowanych prac, zgodnie z załączonymi do wniosku dokumentami, zmianie ulegną także inne parametry techniczne linii elektroenergetycznej: kubatura, przekrój, powierzchnia zabudowy słupów.

Nie ma przy tym znaczenia w ocenie organu argumentacja strony, że nie zmieni się przebieg linii, długość ani jej napięcie, gdyż cechy te nie wyczerpują znamion remontu. Podobnie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że planowane prace nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę ani też decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem organu odwoławczego za remont nie mogą być uznane prace polegające na całkowitej lub częściowej rozbiórce obiektu liniowego, a następnie jego wznoszeniu od nowa i to ze zmienionymi parametrami. Jednoczesna wymiana fundamentów, słupów, przewodów i izolatorów oznacza bowiem, że obiekt liniowy na określonym odcinku przestaje istnieć, a następnie wznosi się go w tym samym miejscu. Niemożliwe jest bowiem zamontowanie tych wszystkich elementów w tym samym miejscu bez rozbiórki dotychczasowego obiektu.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84, art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a."), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji spowodowane błędnym uznaniem planowanych prac za przebudowę, a nie za remont; niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego planowane prace nie mogą być zakwalifikowane jako remont; błędne przyjęcie, że planowane prace doprowadzą do zmiany parametrów technicznych linii oraz nieuzasadnioną odmowę dania wiary wyjaśnieniom wnioskodawcy, które potwierdzały, iż prace winny zostać zakwalifikowane jako remont oraz brak wskazania przyczyn, z których organ odmówił wiarygodności

i mocy dowodowej złożonym wyjaśnieniom. Spółka ponadto zarzuciła naruszenie

art. 124b ust. 1 u.g.n. oraz art. 3 pkt 3a, 6, 7a i 8 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej zobowiązania do udostępnienia części nieruchomości w celu wykonania remontu odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu 15 kV relacji GPZ L. - P., bez uwzględnienia faktu, że pomimo remontu będzie to ta sama linia energetyczna, pracująca z takim samym napięciem oraz mająca ten sam przebieg, co obecnie. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie błędnie przyjęto, że planowane prace nie mieszczą się w zakresie podjęcia remontu, co w konsekwencji doprowadziło do nietrafnego przyjęcia, iż nie została spełniona dyspozycja art. 124b ust. 1 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2016r., poz. 1066) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."), lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa, w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 124b ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego lub osobę, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel, użytkownik wieczysty lub osoba, której przysługują inne prawa rzeczowe do nieruchomości nie wyraża na to zgody. Wynika z tego, że udostępnienie nieruchomości na rzecz podmiotu zawiadującego instalacją służącą do dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, oraz niezbędnymi do jej działania obiektami i urządzeniami następuje na wniosek tego podmiotu w sytuacji, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia prac remontowych, konserwujących lub eliminujących skutki zaistniałej awarii. Tylko zatem potrzeba wykonania czynności związanych z konserwacją, remontem lub usuwaniem awarii uzasadnia, w przypadku braku zgody właściciela, użytkownika wieczystego lub osoby której przysługuje inne prawo rzeczowe do nieruchomości, wydanie decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości.

Przytoczony przepis przewiduje szczególny wypadek czasowego ograniczenia wykonywania prawa własności na podstawie decyzji administracyjnej, stanowiący postać wywłaszczenia. Właściciel ograniczany jest w swoim prawie w ten sposób, że musi znosić korzystanie z nieruchomości przez osoby trzecie w sposób wynikający z komentowanego artykułu i określony w decyzji zezwalającej na korzystanie z nieruchomości. Okoliczność, że mamy do czynienia z ograniczeniem prawa własności, determinuje zwężającą wykładnię ww. przepisu.

Rozstrzygnięcie zaistniałego w sprawie sporu dotyczącego możliwości wydania decyzji zobowiązującej, o której mowa w art. 124b u.g.n., sprowadza się do ustalenia, jaki charakter mają prace objęte wnioskiem, w tym zakresie bowiem strony wyrażały odmienne stanowiska. Należało zatem przesądzić czy planowane przez inwestora prace, zgodnie z twierdzeniem strony skarżącej, stanowią remont czy też, jak utrzymują orzekające w sprawie organy, nie mogą być kwalifikowane jako remont, jako że stanowią innego rodzaju roboty budowlane, tj. w szczególności przebudowę. Tylko bowiem zakwalifikowanie prac jako remont daje organowi możliwość wydania decyzji

w przedmiocie udostępnienia nieruchomości.

Zasadnie organ wskazał, że w celu określenia pojęcia "remontu" należy odwołać się do definicji "remontu" zawartej w art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Dokonując analizy powyższej definicji stwierdzić należy, że, aby określone czynności zakwalifikować można było jako remont, muszą być one oparte na wskazanych przez ustawodawcę podstawach: prace należy wykonać w istniejącym obiekcie, i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu, nie będąc jednocześnie jego konserwacją. Remont zatem nie może stanowić ani przebudowy ani rozbudowy, odbudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia obiektu. Ustawodawca zezwolił przy tym na stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym.

Przebudowa natomiast zdefiniowana została w art. 3 pkt 7a p.b. i przez pojęcie to należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.

Jak wynika z zestawienia ww. przepisów, zasadniczą różnicę pomiędzy tymi dwoma pojęciami z zakresu prawa budowlanego stanowi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, którą wyklucza remont, a która stanowi o istocie przebudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych lub użytkowych, niż obiekt pierwotny (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 610/2010; z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1945/2006 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, dokonując oceny rozumienia pojęcia "remontu", należy mieć na uwadze, że

w rozpatrywanej sprawie chodzi o szczególne obiekty, jakimi są niewątpliwie energetyczne linie przesyłowe. W przypadku tego typu obiektów sama wymiana słupów i przewodów na części linii (trakcji) energetycznej może spełniać definicję remontu,

o ile nie dojdzie do zmiany jej parametrów technicznych. O kwalifikacji przedsięwzięcia jako przebudowy nie decyduje zatem jedynie fakt, że przewody nowej instalacji będą posiadały inne średnice, a słupy zostaną wykonane w innej konstrukcji i technologii, kluczowe bowiem jest to, czy wymienione elementy linii zmienią jednocześnie parametry techniczne obiektu. Chcąc zakwestionować zakres planowanych prac jako remont, należałoby wykazać, że ulegną zmianie takie parametry jak: napięcie, długości linii napowietrznej, jej przebieg, moc lub pole elektromagnetycznego itp. Ustalenia zatem wymaga, jakie parametry linia energetyczna ma aktualnie i jakie uzyska po przeprowadzeniu robót. Dopiero bowiem jakakolwiek zmiana powyższych parametrów oznaczać będzie, że nie jest to remont, lecz przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b.

Jeżeli zatem w wyniku wykonywanych robót budowlanych nastąpi zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego,

z wyjątkiem parametrów charakterystycznych dla kształtu całego obiektu budowlanego, takich jak jego kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość lub liczba kondygnacji, będziemy mieli do czynienia z przebudową. Jeżeli zaś wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegać będzie na odtworzeniu stanu pierwotnego, nie będąc bieżącą konserwacją, będzie to remont. Rzeczą organu w niniejszym postępowaniu było zatem ustalenie, czy zakres i planowany efekt robót budowlanych zamierzonych przez inwestora doprowadzi do zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, czy też polegać będzie wyłącznie na odtworzeniu stanu pierwotnego istniejącego obiektu budowlanego bez zmiany jego parametrów użytkowych lub technicznych. Każda przy tym sprawa rozpoznawana przez organ jest indywidualna i wymaga szczegółowego ustalenia

stanu faktycznego i odniesienia się do niego (por. wyrok NSA z dnia

17 listopada 2017 r., I OSK 983/17; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. I OSK 1509/16; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 października 2017 r., II SA/Bd 590/17).

Jak wynika z treści wniosku o udostępnienie nieruchomości zamiarem inwestora była wymiana przewodów linii napowietrznej SN 15-kV relacji GPZ L. - P., na terenie działki nr [...]. Z przedłożonych wraz z wnioskiem "Wytycznych do modernizacji linii napowietrznej SN-15 kV relacji GPZ L. – P." wynika, że modernizacji podlega linia SN - 15 kV o długości 22 km, że zakłada się wymianę przewodów linii z typu AFL-6 o przekroju 35 mm2 i AFL-6 o przekroju 25 mm2 na GREEN PAS o przekroju 70 mm2, oraz żerdzi żelbetowych typu BSW, ŻN, ŻS

o długościach 13,5 m, 10 m, 12 m, na żerdzie żelbetowe typu ŻN i strunobetonowe wirowane typu E o długościach 12 m, 13,5 m i 15 m, a także że modernizacja związana jest z polepszeniem warunków eksploatacyjnych, niezawodności i dyspozycyjności linii, zmniejszenia awaryjności oraz poprawy przyszłych potrzeb przepustowości linii.

Orzekające organy wskazując na tak określony zakres planowanych prac na przedmiotowej nieruchomości stwierdziły, że objęte wnioskiem prace, wykraczają poza definicję remontu. Z powyższym stanowiskiem należy się w pełni zgodzić, mając na względzie w szczególności zakres całościowy przedsięwzięcia oraz okoliczność zwiększenia przekroju przewodów służących do przesyłania energii elektrycznej.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem liniowym – napowietrzną linią elektroenergetyczną. Determinuje to pewną specyfikę oceny prac wykonywanych w ramach takiego obiektu. W świetle art. 3 pkt 3a p.b., obiekt liniowy stanowi obiekt budowlany. Oznacza to, że linia energetyczna stanowi obiekt budowlany jako całość. Z tej perspektywy należy więc oceniać prace wykonywane na obiekcie liniowym. Jeżeli zatem roboty budowlane prowadzone są

w stosunku do całego obiektu, a tylko realizowane są etapami w stosunku do poszczególnych jego fragmentów i de facto efektem tych robót będzie demontaż całej linii przesyłowej (lub znacznej jej części) i zastąpienie jej nową substancją, to tym samym nie można takich robót kwalifikować jako remont, lecz jako przebudowę lub odbudowę obiektu budowlanego. Dopuszczalność kwalifikacji robót budowlanych jako remontu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku prac polegających na wymianie słupów

i przewodów na części linii czy trakcji elektrycznej nie dojdzie do zmiany parametrów technicznych takich, jak zmiana napięcia, długości linii napowietrznej, zmiana jej przebiegu, zmiana wysokości, miejsca lub sposobu posadowienia poszczególnych słupów, zwiększenie mocy lub zwiększenie pola elektromagnetycznego (zmiana tych parametrów oznacza, że nie jest to remont, lecz np. przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7a p.b.) i gdy zamierzone prace nie dotyczą całego obiektu budowlanego (demontażu całej linii przesyłowej), lecz tylko określonego jego fragmentu (por. wyrok NSA z dnia

6 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1509/16).

Z powyższego wynika, że nie jest możliwe kwalifikowanie działań na przedmiotowej działce odmiennie, niż na pozostałej części linii elektroenergetycznej GPZ L. - P., która ma być objęta wskazanym przez skarżącą remontem/modernizacją. Skoro prace przewidziane do wykonania na linii GPZ L. – P. o długości 22 km jako obiekcie budowlanym nie mieszczą się w pojęciu remontu (wymiana w ramach całej linii słupów wraz ze zmianą ich parametrów, wymiana fundamentów, wymiana izolatorów, wymiana przewodów wraz ze zmianą ich przekroju), to nie spełniają tych wymogów również roboty na fragmencie linii, tj. wyłącznie na przedmiotowej działce.

Należy podkreślić, że w wyniku realizacji zamierzonych robót w ramach całego obiektu liniowego ulegną istotnej zmianie parametry linek, co da możliwość przesyłania większej ilości energii, a ponadto parametry słupów. Wskazać należy, że zgodnie z treścią dokumentu "Wytyczne do modernizacji linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – P." na przedmiotowej linii przewody AFL-6-25 mm2i AFL-6-35 mm2 zostaną zastąpione przez przewody o większym przekroju - niepełnoizolowane typu GREEN PAS 70 mm2. Wraz ze zwiększeniem przekroju przewodów zwiększą się możliwości przesyłowe linii, a tym samym spowoduje to zwiększenie natężenia prądu, mocy linii oraz jednocześnie pola elektroenergetycznego. W tym kontekście zauważyć należy, że w ww. dokumencie wskazuje się wprost, że modernizacja linii ma na celu poprawę przyszłych przepustowości sieci. W świetle treści ww. dokumentu nie budzi wątpliwości, że w ramach modernizacji linii SN - 15 kV relacji GPZ L.-P.

o długości 22 km zakłada się również zmianę parametrów słupów (na linii zostaną zamontowane także słupy wirobetonowe typu E o innych parametrach niż dotychczas funkcjonujące na żerdziach ŻN - inna konstrukcja, inna średnica, inna wysokość). Wobec takiego zakresu rzeczowego robót, w sprawie wystąpi zmiana parametrów użytkowych i technicznych obiektu, zaś zamierzone prace mają objąć linię SN - 15 kV

o długości 22 km.

Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu II instancji, iż w sprawie ustalenia dotyczące zakresu zamierzonych prac należy oprzeć na przedłożonym przez skarżącą dokumencie "Wytyczne do modernizacji linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – P.", gdyż skarżąca nie przedstawiła żadnego innego dokumentu, w którym zakwestionowane zostałyby informacje wynikające z treści przedłożonych przez nią wraz z wnioskiem "Wytycznych do modernizacji linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – P.". Treść zaś wskazanego dokumentu wyklucza, jak wykazano, możliwość kwalifikacji zamierzonych przez skarżącą prac jako remontu linii. Skarżąca wnioskując o wydanie decyzji zobowiązującej do udostępnienia nieruchomości w trybie art. 124b ust. 1 u.g.n., która to decyzja uwarunkowana została m.in. przesłanką aby planowane przedsięwzięcie ograniczało się do podjęcia czynności związanych z remontem linii, powinna wykazać że taka sytuacja objęta hipotezą

art. 124b u.g.n. występuje. Skoro w sprawie jedynym dokumentem dotyczącym zamierzonych prac na linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – P. są przedłożone przez skarżącą "Wytyczne do modernizacji linii napowietrznej SN - 15 kV relacji GPZ L. – P." i skoro z dokumentu tego wynika, że zamierzone prace nie stanowią remontu, to tym samym nie było w sprawie podstaw do wydania decyzji określonej w art. 124b u.g.n.

Słusznie wskazuje skarżąca, że art. 3 pkt 8 p.b. dopuszcza zastosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto pierwotnie. Podnosząc, że w przedmiotowej sprawie ze względów technologicznych niemożliwym i nieuzasadnionym jest zastosowanie dokładnie takich samych materiałów, jak w czasie jej powstania oraz że nie ma konieczności wymiany przewodów na identyczne, jak używane obecnie, zaś rozwiązania technologiczne przyjęte przez skarżącą są zgodne z aktualnie obowiązującymi Polskimi Normami – skarżąca nie zauważa, że konieczność zastosowania, ze względów technologicznych, innych wyrobów, niż użyto pierwotnie, jest możliwa pod warunkiem, że wskutek tego nie dojdzie do powstania obiektu budowlanego o innych parametrach technicznych lub użytkowych, niż obiekt pierwotny. Słusznie natomiast wskazał Wojewoda, że do takiej sytuacji dojdzie, skoro wskutek zmiany przekroju linek właściciel obiektu budowlanego będzie mógł go wykorzystywać w szerszym zakresie niż dotychczas (będzie miał zwiększone możliwości przesyłania energii elektrycznej).

W tym stanie rzeczy nie było podstaw do kwalifikacji określonych we wniosku prac jako remontu, a w konsekwencji do wydania decyzji zobowiązującej, o której mowa w art. 124b ust. 1 u.g.n. Ostatecznie prawidłowo ustalona, zmiana parametrów użytkowych i technicznych obiektu budowlanego, będącego obiektem liniowym, oraz zakres zamierzonych robót w ramach całej linii, wyklucza możliwość uznania ich za remont.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii (art. 84 § 1 k.p.a.).

Należy wyjaśnić, że powyższe przepisy pojmuje się tak, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego - przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. O ile jednak organy orzekające zobowiązane są do wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z art. 7 k.p.a., o tyle na osobie ubiegającej się

o pewne zachowanie organu administracji, również spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony. Obowiązek ten nie zwalnia strony z dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki. Oczywiście, jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym. Niemniej dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, w postępowaniu administracyjnym, winno mieć miejsce wówczas, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebna jest wiedza szczególna. Podkreślić przy tym należy, że organ administracji publicznej nie jest związany wnioskiem strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, które w sposób niebudzący wątpliwości mogą być ustalone przez organ na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Zatem ciężar argumentacji co do spełnienia przesłanek z art. 124b ust. 1 u.g.n. ciążył na wnioskodawcy. Bezspornie, organ kilkukrotnie tak w postępowaniu pierwszej jak i drugiej instancji zwracał się z prośbą o przedstawienie dokumentacji, która pozwoliłaby na przyjęcie ewentualnie innych, niż w Wytycznych, parametrów planowanych robót. Tymczasem spotkał się z odmową, bądź poprzez podważanie kompetencji do żądania, bądź poprzez stwierdzenia sprowadzające się do gołosłownych oświadczeń wnioskodawcy. Dlatego też WSA uznał, że organ w sposób należyty wyjaśnił sprawę i ustalił fakty zgodnie z jedynym złożonym dokumencie, tj. Wytycznymi załączonymi do wniosku. W sprawie nie przedstawiono konieczności sięgnięcia do szczególnej wiedzy biegłego, gdyż ta mogłaby ewentualnie zaistnieć przy porównaniu dokumentacji technicznej, z której wynikałyby wątpliwości, o jakich mowa w art. 84 k.p.a. Całość wystąpień wnioskodawcy, jakie miały miejsce zarówno na etapie postępowania administracyjnego jak i sądowego, wskazuje na chęć przerzucenia ciężaru udowodnienia racji skarżącego na organ, co nie znajduje podstawy prawnej

w kodeksie postępowania administracyjnego. Strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała, by żądana przez organ dokumentacja była niemożliwa do przedstawienia. To, że wnioskodawca ma subiektywne trudności ze zdobyciem dokumentów umożliwiających pozytywne zastosowanie art. 124b u.g.n., nie oznacza, że należy zobowiązać właściciela nieruchomości, do jej udostępnienia. Wręcz przeciwnie. Własność jest wartością chronioną przez prawo polskie, w tym na poziomie konstytucyjnym.

Nie sposób zatem podzielić zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ art. 124b ust. 1 u.g.n. oraz przepisów postępowania, ponieważ organ

w prawidłowy sposób zebrał niezbędny dla rozpoznania sprawy materiał dowodowy,

a następnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wszystkie wymagania zawarte w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.