Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3154/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Radców Prawnych
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 33(10), art. 36(8), art. 37.
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i odmowy zwolnienia aplikanta z zapłaty części opłaty rocznej za aplikację postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu B. P. kwotę 130 (słownie: sto trzydzieści) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Skarżący – B. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Krajowej Rady Radców Prawnych (dalej jako: "KRRP") z dnia [...] września 2013 r. mocą której KRRP w pkt 1 przywróciła termin do wniesienia odwołania od uchwały Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w sprawie odmowy zwolnienia aplikanta z pozostałej do zapłaty części opłaty rocznej za aplikację, a w pkt 2 utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę z dnia [...] listopada 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., który wymienia akty prawne poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Z treści powołanych przepisów wynika, że w sprawach nie należących do zakresu działalności administracji publicznej możliwa jest kontrola sądowoadministracyjna, ale tylko w przypadku, gdy w ustawie szczególnej jest wprost wskazane, że sprawy określonego rodzaju podlegają kognicji sądów administracyjnych, co wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Niewątpliwie organy samorządu zawodowego radców prawnych nie stanowią organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. przez które rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 k.p.a., tj. inne organy administracji państwowej lub podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych.

Zatem akty podejmowane przez organy samorządu zawodowego radców prawnych, a dotyczące jej członków podlegają kognicji sądów administracyjnych, gdy ustawa regulująca zasady i warunki wykonywania zawodu radcy prawnego oraz organizację i zakres działania samorządu zawodowego radców prawnych przewiduje taką możliwość.

I tak w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. nr 10 poz. 65 ze zm.) zostały wskazane rodzaje spraw, które mogą się zakończyć wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, np. art. 3310 dotyczący ustalenia wyniku egzaminu wstępnego na aplikację radcowską, art. 368 dotyczący ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oraz art. 37 dotyczący skreślenia aplikanta radcowskiego z listy aplikantów.

Mocą powołanych wyżej przepisów organy samorządu radcowskiego podejmują akty o charakterze indywidualnym, władczym i jednostronnym, oparte wprost na przepisach ustawy o radcach prawnych, które jako takie podlegają kontroli sądów administracyjnych.

Zauważyć przy tym należy, że nie każdy akt podejmowany przez organy samorządu zawodowego, a dotyczący jej członków podlega kognicji sądów administracyjnych. W szczególności kontroli sądowoadministracyjnej nie podlegają uchwały podejmowane przez organy samorządu zawodowego na podstawie regulaminów i uchwał normujących sprawy wewnętrzne tych samorządów i ich członków.

Zaskarżona uchwała z dnia [...] kwietnia 2011 r. podjęta została przez Krajową Radę Radców Prawnych na podstawie uchwały KRRP z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w sprawie zasad zwalniania aplikantów radcowskich z całości albo części opłaty rocznej, odraczania terminu jej płatności oraz rozkładania jej na raty. Upoważnienie do podjęcia tej ostatniej uchwały wynika wprost z art. 60 pkt 11a ustawy o radcach prawnych zgodnie z którym do zakresu działania KRRP należy uchwalanie zasad zwalniania aplikantów od ponoszenia w całości lub w części opłaty rocznej, a także odraczania jej płatności lub rozkładania jej na raty. Stanowi więc akt oparty na upoważnieniu ustawowym nieznajdującym się w wykazie aktów prawa powszechnie obowiązującego, o którym mowa w art. 87 Konstytucji RP.

Unormowania zawarte w tej uchwale, w tym określające przesłanki zwolnienia z obowiązku uiszczania opłat, zastosowane w stosunku do konkretnych aplikantów radcowskich, mimo, że wpływają na ich sytuację nie stanowią zatem indywidualnej sprawy administracyjnej. Warunkiem koniecznym istnienia takiej sprawy jest bowiem istnienie związku między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., IV SA 2164/97).

Wniesienie skargi w niniejszym przypadku uznać zatem należy za niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w niniejszym paragrafie.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § pkt 1 p.p.s.a.