Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 45/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

W.S. pismem z dnia [...] sierpnia 2011r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wyjaśnił, iż dnia 9 grudnia 2010 r. zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj. udostępnienie wykazu rektorów [...] od momentu powstania szkoły w 1965 r. do 2001 r. oraz wykaz rektorów Wyższej Szkoły [...] od momentu powstania szkoły w 1971 r. do 2001 r. Skarżący podkreślił, iż pomimo ponowienia prośby w tym zakresie, organ nie udzielił mu żądanych informacji. W treści skargi skarżący zażądał wyjaśnienia przyczyn bezczynności organu, a także ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz grzywną, o której mowa w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 12 września 2011- przekazana przez organ.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia bezczynności organu oraz nałożenia grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa, bowiem postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Organ wyjaśnił, iż w ramach czynności podjętych autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 ppsa, udzielił żądanych przez stronę informacji. W tym zakresie organ przesłał wydruk poczty elektronicznej potwierdzający fakt przekazania tych informacji stronie. W odniesieniu do żądania nałożenia grzywny, o której mowa w art. 23 u.d.i.p., organ wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej, wyjaśniając, iż ta materia nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 20 września 2011 r. w przedmiocie sprecyzowania skargi, czy została ona złożona w trybie art. 227 ustawy -Kodeks postępowania administracyjnego, czy też jest skargą na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oraz wskazania aktualnego stanowiska w sprawie wobec treści odpowiedzi na skargę, W.S. wyjaśnił, iż złożone przez niego pismo stanowi skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Rektora Uniwersytetu polegającej na nieudzielaniu informacji publicznej w zakresie wydania wykazów rektorów [...] za okres od 1965 do 2001 r. oraz Wyższej Szkoły [...] za okres od 1971 do 2001, a więc była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 8 ppsa.

Zgodnie zaś z art. 54 § 3 zdanie pierwsze ppsa organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przypadku zaś, gdy organ po wniesieniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, uwzględni ją, tj. udzieli żądanej informacji, zastosowanie w sprawie znajdzie przepis art. 161 § 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08 (publ. ONSAiWSA 2009/4/63). Jeżeli bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wydał przewidziany prawem akt lub dokona przewidzianej przez ustawę czynności, choćby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ ten nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie ma na podstawie art. 149 ppsa. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania określonego aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). W takiej sytuacji bezprzedmiotowe staje się także orzekanie w przedmiocie grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 ppsa.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem Rektor Uniwersytetu już po wniesieniu skargi przez W.S., ale jeszcze przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, przekazał skarżącemu żądane informacje. W tej sprawie żądanie skargi sprowadzało się do zbadania przyczyn bezczynności organu oraz zobowiązania go przez Sąd do udzielenia stronie informacji publicznej w w/w zakresie, co znajduje podstawę w art. 149 ppsa. Wobec zatem udzielenia przez skarżony organ w/w informacji, Sąd nie ma możliwości zastosowania w sprawie wskazanego już wcześniej art. 149 § 1 i 2 ppsa, co czyni postępowanie sądowoadministracyjne bezprzedmiotowym.

Jednocześnie należy wskazać, iż sąd administracyjny nie jest kompetentny do rozpatrzenia żądania strony w przedmiocie zastosowania sankcji o której mowa w art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.). Przepis art. 23 u.d.i.p. określa szczególny typ czynu zabronionego - naruszenie obowiązku udostępnienia informacji publicznej. W sprawie unormowanej w art. 23 u.d.i.p. właściwy jest sąd powszechny. Podkreślenia wymaga, iż w odniesieniu do skargi wniesionej do tut. Sądu, żądanie w tym zakresie ma jedynie charakter akcesoryjny (uzupełniający), a tym samym nie stanowi odrębnej skargi, którą należało by odrzucić w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.

Wprawdzie strona skarżąca podtrzymała swoją skargę, pomimo otrzymania żądanej informacji, jednakże wobec zaistnienia przesłanki, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrzenia skargi W.S..

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.