Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 269/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 189a i art. 189f
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 48a ust. 1 i ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2052
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Głównego Geodety Kraju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1537/18 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Głównego Geodety Kraju na rzecz P. G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1537/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P. G., uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Pismem z dnia 13 lipca 2017 r. Wojewoda Wielkopolski zawiadomił Głównego Geodetę Kraju, że radca prawny P. G. reprezentujący W. Ż. w dniu 6 czerwca 2017 r. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, do którego załączył wydruk "zrzutu ekranu" ze strony http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/. Do tego pisma załączona została kopia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej W. Ż. oraz kopia wydruku "zrzutu ekranu" ze strony http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/, stanowiącego fragment ortofotomapy obejmującej m.in. działkę ewidencyjną nr [...] położoną w M. oraz część działki nr [...] stanowiącej taflę jeziora [...], gmina Sompolno, powiat koniński, województwo wielkopolskie.

W ww. piśmie Wojewoda Wielopolski powiadomił również, że P. G. wezwany pismem z dnia 20 czerwca 2017 r., doręczonym w dniu 26 czerwca 2017 r., do przedłożenia w terminie siedmiu dniu wydruku licencji, o której mowa w art. 40c ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, do dnia 13 lipca 2017 r. nie udzielił odpowiedzi.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Główny Geodeta Kraju orzekł o nałożeniu na P. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kancelaria Radcy Prawnego kary pieniężnej w wysokości 300 zł za wykorzystanie bez wymaganej licencji materiałów z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, tj. fragmentu ortofotomapy obejmującej m.in. działkę ewidencyjną nr [...], położoną w M. oraz część działki nr [...], stanowiącej taflę jeziora [...] w Gminie Sompolno, która stanowiła załącznik do wniosku z dnia 1 czerwca 2017 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie W. Ż.

W uzasadnieniu decyzji Główny Geodeta Kraju wyjaśnił, że portal dostępny na stronie internetowej www.geoportaI.gov.pl, jest centralnym punktem dostępu do usług, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2017 r., poz. 1382). Organ wskazał, że umieszczona na stronie internetowej ortofotomapa, z której skorzystała strona stanowi materiał państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Udostępnianie zbiorów danych przestrzennych, stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, które są prezentowane w serwisie www.geoportal.gov.pl, regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej "p.g.k.", co zostało zapisane także w zamieszczonym na portalu Regulaminie. Wskazano w nim, że korzystanie z zasobów witryny internetowej www.geoportalgov.pl oznacza akceptację bez ograniczeń i zastrzeżeń tego Regulaminu.

Ponadto stwierdzono, że udostępnianie zbiorów danych przestrzennych w Geoportalu, wchodzących w skład państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodnie z art. 40a ust. 1 p.g.k. jest odpłatne, a powszechny i nieodpłatny jest jedynie dostęp do usługi wyszukiwania i przeglądania. Jednocześnie zwrócono uwagę, że Regulamin określa również, kiedy nie pobiera się opłat za udostępnienie materiałów.

Organ odnosząc się do stanu faktycznego sprawy wyjaśnił, że korzystanie z usługi pobierania, czego dokonał wnioskodawca, może się odbyć na podstawie licencji i odpłatnie. Natomiast z akt sprawy wynika, że strona wykorzystała materiały z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (fragmentu ortofotomapy) bez wymaganej licencji, a zaistniała sytuacja wypełnia dyspozycję z art. 48a ust. 1 p.g.k. Opłata za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stosownie do art. 40d ust. 1 p.g.k., jest iloczynem odpowiednich stawek podstawowych, liczby jednostek rozliczeniowych oraz współczynników korygujących lub sumą takich iloczynów.

Zdaniem Głównego Geodety Kraju, opłata za wykorzystane przez P. G. we wniosku z dnia 6 czerwca 2017 r. materiały państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zostałaby zatem ustalona z uwzględnieniem następujących elementów: powierzchni, stawki podstawowej oraz współczynnika korygującego CL.

Organ ustalił, że powierzchnia ortofotomapy wynosi 1,84km2, stosownie zaś do tabeli nr 3 lp. 2 Załącznika do p.g.k., stawka podstawowa opłaty za udostępnienie danych z bazy danych ortofotomapy przy jednostce rozliczeniowej za 1km2 wynosi 2 zł. Ponadto przy ustaleniu wysokości współczynnika korygującego CL (ze względu na cel, w jakim wykorzystane zostały materiały zasobu) należy wziąć pod uwagę, że wykorzystanie fragmentu ortofotomapy przez P. G. nastąpiło w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Zatem, zgodnie z ust. 4 pkt 2 Załącznika oraz z liczbą porządkową 1 w tabeli 18 Załącznika, współczynnik ten przyjął wartość 1,1. Organ wskazał, że wysokość opłaty obliczona zgodnie z art. 40d ust. 1 p.g.k. wyniosłaby zatem: 2 zł x 1,84km2 x 1,1 = 4,05 zł. Jednocześnie zgodnie z art. 40d ust. 4 p.g.k., jeśli opłata, związana z realizacją jednego wniosku dotyczącego udostępnienia zbiorów danych w postaci elektronicznej, obliczona jako iloczyn odpowiednich stawek podstawowych, liczby jednostek rozliczeniowych oraz współczynników korygujących, określonych w załączniku do ustawy p.g.k., jest mniejsza od 30 zł, pobiera się opłatę w wysokości 30 zł.

W ocenie organu opłata należna w przypadku udostępnienia materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wykorzystanych we wniosku przez P. G. wyniosłaby zatem 30 zł.

Główny Geodeta Kraju wskazał, że wysokość kary pieniężnej oblicza się zgodnie z art. 48a ust. 1 p.g.k., tj. jako dziesięciokrotność opłaty za udostępnianie materiałów, zatem wysokość kary pieniężnej w niniejszej sprawie – uwzględniając powyższe wyliczenia - wyniosła 300 zł (10 x 30 zł).

P. G. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2018 r.

W uzasadnieniu organ ponownie odwołał się do regulacji z art. 48a i art. 40a, c i d p.g.k. oraz powtórzył argumentację zaprezentowaną w decyzji z dnia [...] lutego 2018 r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję wniósł P. G., zarzucając organowi nieprawidłowe zastosowanie: art. 48a i art. 40d ust. 4 p.g.k.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając decyzje organu I i II instancji stwierdził, że skarżący wykorzystał materiały z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (fragmentu ortofotomapy) bez wymaganej licencji i bez uiszczenia opłaty, co wypełniło dyspozycję wynikającą z art. 48a ust. 1 p.g.k. Artykuł ten określa sankcje, które są nakładane w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że postępowanie organów oraz elementy treści (składniki) i formę tej decyzji regulują przepisy zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Przy czym wskazano, że organy prawidłowo ustaliły – wbrew twierdzeniom strony - wysokość tej kary w kwocie 300 zł mając na uwadze, że aby ustalić wysokość kary pieniężnej należało ustalić wysokość opłaty, jaka byłaby pobrana za udostępnienie wykorzystanych materiałów z centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W ocenie Sądu nie można zgodzić się ze skarżącym, że art. 40d ust. 4 p.g.k. nie ma zastosowania w sprawie. Jak wynika z obliczeń organu wysokość opłaty w niniejszej sprawie wyniosła 4,05 zł. I tę kwotę strona nie kwestionuje. Nie zgadza się jednak – mając na względzie treść wymienionego przepisu – że opłatę należało pobrać w wysokości 30 zł. W tym sporze rację należy przyznać organowi, który zasadnie zastosował w sprawie art. 40d ust. 4 p.g.k. Z przepisu tego wynikają dwie alternatywne sytuacje kiedy pobiera się opłatę w wysokości 30 zł. Wskazuje na to spójnik "lub". Pierwsza, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, tj. gdy opłata, związana z realizacją jednego wniosku dotyczy udostępnienia zbiorów danych w postaci elektronicznej i druga - która nie znalazła zastosowania - gdy opłata związana jest z udostępnieniem materiałów zasobu niezbędnych do wykonania prac geodezyjnych lub prac kartograficznych objętych jednym zgłoszeniem. W rozpatrywanej sprawie – w ocenie Sądu - skarżącemu została udostępniona ze strony internetowej w zakresie jednego wniosku informacja w postaci elektronicznej.

Wobec powyższych uwag – zdaniem Sądu - nie ma zatem wątpliwości, że dokonane przez skarżącego naruszenie podlega karze administracyjnej w wysokości 300 zł, jednak wymierzenie kary uzależnione jest (w sytuacji, gdy jak w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia) od oceny przez organ, czy nie zachodzą np. przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary.

W ocenie Sądu organy powinny rozważyć zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów działu IVa K.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych.

Wskazano, że zachodzi potrzeba stosowania przepisów k.p.a., w sytuacji gdy przepisy odrębne nie stanowią dostatecznej podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie administracyjnych kar pieniężnych. Ustawa prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi odrębną regulację obszaru kar administracyjnych i nie jest to jednak w zestawieniu z treścią art. 189a § 2 k.p.a. regulacja całościowa, gdyż przepisy ustawy p.g.k. nie zawierają regulacji dotyczącej instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia.

Tym samym w ocenie Sądu organ odwoławczy nie wypełnił obowiązków wynikających z treści art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., gdyż nie dokonał wszystkich czynności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego i nie dokonał wszechstronnej jego oceny pod kątem zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. Uchybienia te powodują, że rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary pieniężnej skarżącemu za wykorzystanie ortofotomapy bez opłaty i wymaganej licencji, jest przedwczesne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Główny Geodeta Kraju, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 7 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Główny Geodeta Kraju nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy pod kątem zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki określone tym przepisem, a mianowicie organ ściśle przestrzegał prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony oraz uwzględnił w zaskarżonej decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony;

2) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że organ nie dokonał wszystkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, nie zgromadził wystarczającego materiału dowodowego i nie dokonał wszechstronnej jego oceny pod kątem zastosowania przepisów działu IVa k.p.a., w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazywano, które okoliczności organ uznał za udowodnione oraz przedstawiało ocenę tych okoliczności na podstawie całokształtu zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego;

3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie polegające na przyjęciu, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom określonym tym przepisem pod kątem zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. w sytuacji gdy uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawierało wskazanie dowodów, na których się oparł organ, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wskazując na powyższe wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie - o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi;

2) zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących w tym zakresie norm.

Wniesiono również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), zwanej dalej "uCOVID-19", Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej w dniu 29 października 2021 r. sprawę skierował do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wcześniejszymi pismami z dnia 1 września 2021 r. zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w terminie siedmiu dni, a w przypadku braku możliwości technicznych stron uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 tej ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Rozpoznając sprawę w określonych powyżej granicach, stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się nieuzasadnione.

Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2018 r., którą utrzymana została w mocy decyzja tego organu z dnia [...] lutego 2018 r. wydana na podstawie art. 48a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 104 k.p.a., którą nałożono na P. G. karę pieniężną w wysokości 300 zł.

Powołany art. 48a ust. 1 stanowi, że kto wykorzystuje materiały zasobu bez wymaganej licencji lub niezgodnie z warunkami licencji lub udostępnia je wbrew postanowieniom licencji osobom trzecim, podlega karze pieniężnej w wysokości dziesięciokrotności opłaty za udostępnienie tych materiałów. Zaś z powołanego art. ust. 2 pkt 1 wynika, że karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej nakłada Główny Geodeta Kraju, jeżeli naruszenie dotyczy wykorzystywania materiałów centralnego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego i niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) wprowadziła do kodeksu nowy dział IVa pt. Administracyjne kary pieniężne, którego przepisy art.189a do 189k określają zakres stosowania tych przepisów, a także zasady nakładania kar administracyjnych, tj. dyrektywy wymiaru kary, przypadki uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary i udzielenie przez organ administracji publicznej pouczenia, przedawnienie nałożenia i egzekucji kary, a także zasady odroczenia, rozłożenia na raty oraz umorzenia kary. Nowe przepisy weszły w życie 17 czerwca 2017 r. Natomiast z treści art. 189a § 2 k.p.a. wynika, że aby dział IVa k.p.a. nie miał zastosowania do któregokolwiek z zagadnień w nim wymienionych, to dane zagadnienie powinno zostać uregulowane w przepisach szczególnych.

Ponieważ kara pieniężna, o której mowa w komentowanym art. 48a, ma ściśle określoną zasadę jej ustalania, a tym samym jej wysokość, która stanowi dziesięciokrotność opłaty za udostępnienie materiałów, określoną w przepisie odrębnym (stanowiącym lex specialis) to kara ta nie może być ustalona w innej wysokości. Oznacza to, iż wyżej wymienione organy, wymierzając karę pieniężną, nie mogą brać pod uwagę żadnej okoliczności, która by uzasadniała zmniejszenie albo zwiększenie jej wysokości. Jednym słowem organy te nie będą mogły brać pod uwagę dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 189d k.p.a.

Nie oznacza to, iż do kary pieniężnej, o której mowa w art. 48a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie będą miały zastosowania inne przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące np. art. 189e (siły wyższej), art. 189f (odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej), art. 189g (przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej), art. 189h (przerwania i zawieszenie biegu terminu przedawnienia), a więc tych zagadnień związanych z administracyjnymi karami pieniężnymi, które nie zostały uregulowane w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Stąd też organ prowadząc postępowanie w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 48a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zobowiązany jest prowadzić to postępowanie z uwzględnieniem działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego i instytucji w nim uregulowanych, stosownie do przedmiotu sprawy i podnoszonych okoliczności. Z uzasadniania zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej jej decyzji nie wynika, aby organ stosował przepisy działu IVa k.p.a., czy też nawet się do nich odwoływał. Jedną z takich instytucji uregulowaną w dziale IVa k.p.a. jest możliwość odstąpienia od nałożenia kary uregulowana w art. 189f k.p.a. Prawo geodezyjne i kartograficzne nie zna takiej instytucji, stąd też prowadząc postępowanie w sprawie wymierzenia kary z art. 48a tej ustawy, organ powinien rozważyć, czy nie zostały spełnione przesłanki z art. 189f k.p.a. Zgodnie z art. 189f k.p.a., jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ w drodze decyzji odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Stąd też wydanie na podstawie art. 48a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne decyzji nakładającą karę pieniężna, powinno być poprzedzone rozważeniem, czy w sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 189f k.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary.

Brak zaś odniesienia się przez organy co do możliwości wynikającej z powołanego art. 189f k.p.a. czyni wydane w sprawie decyzje przedwczesne. Na skutek rozważenia przesłanek wskazanych w tym przepisie może bowiem dojść do sytuacji, że organy uznają, iż istnieje podstawa do odstąpienia od nałożenia na skarżącego kary pieniężnej i kara nie zostanie nałożona. Regulacje dotyczące postępowania administracyjnego nakładają na organy obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy w drodze wszystkich niezbędnych w tym zakresie czynności, a w przypadku postępowań w sprawie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych ustalenia te powinny dotyczyć nie tylko okoliczności związanych ze spełnieniem przesłanek uzasadniających nałożenie kary (art. 48a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), ale również przesłanek uzasadniających odstąpienia od nałożenia kary (art. 189f k.p.a.).

Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, w sprawie nie są kwestionowane ustalenia dotyczące spełnienia przesłanek z art. 48a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i kwota ustalonej administracyjnej kary pieniężnej (300 zł), co wyraźnie stwierdza Sąd I instancji. Natomiast w sprawie brak ustaleń i rozważań co do instytucji odstąpienia od nałożenia kary uregulowanej w art. 189f k.p.a. Jeżeli zdaniem organu w sprawie nie są spełnione przesłanki z art. 189f k.p.a. to ustalenia i rozważania dotyczące tej kwestii powinny znaleźć swoje miejsce w uzasadnieniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wydanej na podstawie art. 48a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.