Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 672/97
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1997-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: par. 37
journal: Dz.U. 1995 nr 154 poz. 797
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: Skarżący prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie. Faktura VAT nie mogła być wystawiona przez sprzedawcę nieruchomości na rzecz obojga małżonków, skoro żona skarżącego nie należy do podatników /nabywców/ wymienionych w par. 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./.

Nie uprawniało to jednak wystawcy faktury do jej wystawienia wyłącznie na rzecz skarżącego, zważywszy, że skarżący nie był jedynym nabywcą, wobec czego dane zawarte w fakturze nie są zgodne z rzeczywistością - nie zawierają imion i nazwisk obojga nabywców.

TEZY

Skarżący prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie. Faktura VAT nie mogła być wystawiona przez sprzedawcę nieruchomości na rzecz obojga małżonków, skoro żona skarżącego nie należy do podatników /nabywców/ wymienionych w par. 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./.

Nie uprawniało to jednak wystawcy faktury do jej wystawienia wyłącznie na rzecz skarżącego, zważywszy, że skarżący nie był jedynym nabywcą, wobec czego dane zawarte w fakturze nie są zgodne z rzeczywistością - nie zawierają imion i nazwisk obojga nabywców.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnie organy podatkowe uznały, że faktura VAT dotycząca sprzedaży przedmiotowej nieruchomości została wystawiona nieprawidłowo.

par 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 154 poz. 797 ze zm./ wymienia taksatywnie podmioty, które są uprawnione do otrzymywania faktur.

Niesporne jest, że skarżący nabył nieruchomość wspólnie ze swą żoną, z którą pozostaje w małżeńskiej wspólności majątkowej.

Niesporne jest także, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą samodzielnie.

Faktura VAT nie mogła być wystawiona przez sprzedawcę nieruchomości na rzecz obojga małżonków, skoro żona skarżącego nie należy do podatników /nabywców/ wymienionych w par. 37 rozporządzenia.

Nie uprawniało to jednak wystawcy faktury do jej wystawienia wyłącznie na rzecz skarżącego, zważywszy, że skarżący nie był jedynym nabywcą, wobec czego dane zawarte w fakturze nie są zgodne z rzeczywistością - nie zawierają imion i nazwisk obojga nabywców.

Nabyta w użytkowanie wieczyste działka oraz nabyty na własność budynek wchodzą w skład wspólnego majątku małżonków.

Prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje jedynie podatnikowi VAT - zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Skarżącemu w sprawie niniejszej prawo to nie przysługuje, skoro nie nabył nieruchomości sam jako podatnik podatku od towarów i usług, ale wspólnie z żoną, nie będącą uprawnioną do otrzymania faktury VAT.

Podatek od towarów i usług jest podatkiem, w którym podstawowe znaczenie zarówno dla obliczania podatku należnego, jak i dla obliczania podatku naliczonego mają faktury.

Zważywszy, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wystawienia przez sprzedawcę faktury VAT z tytułu dokonanej sprzedaży nieruchomości - faktura ta nie może stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Nie mają istotnego znaczenia dla sprawy okoliczności podniesione w uzasadnieniu skargi, w szczególności fakt, że skarżący użytkuje przedmiotową nieruchomość w swojej działalności gospodarczej i że użytkował ją w ramach tej działalności przez okres kilku lat przed kupnem tej nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy, a także fakt pobrania kredytu inwestycyjnego na zakup nieruchomości.

Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.