Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3025/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 12 lit. a, art. 54 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, sędzia WSA Radosław Teresiak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi J.G. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr AP9.843.277.2015.AB w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął postępowanie egzekucyjne wobec majątku J. G. (nazwany dalej "Skarżącym") na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2014 r., obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług.

Celem wyegzekwowania zaległości organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 19 listopada 2014 r., dokonał zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem tj. w Banku [...]S.A. Oddział [...] w [...].

W dniu 28 listopada 2014 r. dłużnik zajętej wierzytelności przekazał na rachunek organu egzekucyjnego środki pieniężne w wysokości 7.685,37 zł, co doprowadziło do całkowitej realizacji ww. tytułu wykonawczego.

W związku z zastosowanym środkiem egzekucyjnym, strona skarżąca pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. złożyła skargę na ww. czynność egzekucyjną. W treści skargi Skarżący wskazał, iż zajęcie nastąpiło z naruszeniem art. 80 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.) dalej "u.p.e.a.", gdyż organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków, wynikających z tych przepisów. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu nie precyzowało, bowiem obowiązku, wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazywało nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Ponadto Skarżący wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. wniósł do organu egzekucyjnego również zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego, wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 5 listopada 2014 r. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] (nazwany dalej "DIS") oddalił powyższą skargę, jako nieuzasadnioną. Organ nadzoru dokonując oceny zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie dopatrzył się, bowiem jakichkolwiek nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji. Jednocześnie wskazał w ww. rozstrzygnięciu, iż kwestionowanie wysokości egzekwowanych należności i kwoty odsetek od tych należności nie mieści się w zakresie postępowania prowadzonego w sprawie rozpoznania skargi złożonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. a kwestie te były przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych przez Skarżącego pismem z dnia 11 grudnia 2014 r., które w tamtym momencie znajdowało się na etapie postępowania odwoławczego przed Dyrektorem Izby Skarbowej w [...]. Organ nadzoru odnosząc się natomiast do wniosku o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawartego w skardze wskazał, iż nie ma przesłanek do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, gdyż w związku z wyegzekwowaniem dochodzonych kwot ustała możliwość i potrzeba dalszego prowadzenia postępowania i stosowania dalszych środków egzekucyjnych.

Pismem z dnia 9 marca 2015 r. Skarżący wniósł do Ministra Finansów zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu zażalenia strona skarżąca podniosła naruszenie art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a., polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy w skardze wskazano, że czynność została dokonana nieprawidłowo. Wskazano również na zarzut naruszenia art. 124 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej) – "k.p.a." - w związku z art. 18 i art. 54 § 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. Skarżący powtórzył argumentację, zawartą w oddalonej skardze na czynności egzekucyjne dodając i podnosząc okoliczność, iż rozstrzygnięcie w sprawie skargi związane jest z wynikiem postępowania w sprawie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a postępowanie to znajduje się obecnie na etapie postępowania zażaleniowego.

Minister Finansów (nazwany dalej "MF)", postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie DIS z dnia [...] marca 2015 r., oddalające skargę na czynność egzekucyjną.

W dniu 30 sierpnia 2016 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji;

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo;

- art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369) - dalej "P.p.s.a." - w związku z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2017 poz. 201) - dalej "O.p." - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, iż zajęcie wierzytelności było niedopuszczalne i nieprawidłowe;

- art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi na czynności egzekucyjne i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym ww. postanowień.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia MF z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia DIS z dnia [...] marca 2015 r., oraz o zasądzenie od MF na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że przedmiotowe postanowienie MF z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia DIS, podczas gdy zarzuty podniesione w zażaleniu uzasadniały wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwego postanowienia organu I instancji.

Dalej Skarżący podniósł, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 80 § 1 - § 3 u.p.e.a., które zostały nieprawidłowo zastosowane przez organ egzekucyjny. Organ egzekucyjny nie dopełnił obowiązków wynikających z tych przepisów, gdyż zawiadomienie o zastosowaniu środka było nieprawidłowe, ponieważ nie precyzowało obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazywało nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych.

Skarżący powołał się również na okoliczność, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy związane jest z wynikiem innych postępowań dot. określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r., uznania za niezasadne zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r., obejmującego podatek od towarów i usług za sierpień 2009 r.

W ocenie Skarżącego egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2014 r., m.in. błędnie wyliczono odsetki. Egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne ze względu uprzednie wygaśnięcie zobowiązania podatkowego.

Strona Skarżąca podniosła również, że przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie zostało doręczone jej prawidłowe upomnienie przedstawiające aktualną kwotę zadłużenia.

Zdaniem Skarżącego Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] zastosował względem dłużnika zbyt uciążliwy środek egzekucyjny, tj. zajął wierzytelność z rachunku bankowego. Na koniec Skarżący oświadczył, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a, m.in. wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., ponieważ wskazuje nieprawidłowo treść podlegającego egzekucji obowiązku, a także błędną wysokość zaległości podatkowej i odsetek.

W odpowiedzi na skargę MF wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonej kognicji nie wykazała, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd uznał zatem, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w zw. z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący, w toku postępowania egzekucyjnego, złożył skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) powołanej ustawy. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z rachunku bankowego.

W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z rachunku bankowego stanowią czynności egzekucyjne.

Instytucja skargi na czynność egzekucyjną uregulowana jest w art. 54 u.p.e.a. Stosownie do treści tego przepisu w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienie, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000r., III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999r., III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20; wyrok NSA z 13 kwietnia 2016r., II FSK 1069/14, dostępny: CBOSA).

Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w u.p.e.a. mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia – do jednakowych skutków procesowych.

Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08, LEX 489600 i z 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/09, LEX 486252).

Nie bez znaczenia jest tutaj niewątpliwie również okoliczność, że organem właściwym do rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne jest organ nadzoru (art. 54 § 5 u.p.e.a.), którym wobec naczelnika urzędu skarbowego jest dyrektor izby skarbowej.

W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogą więc wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych, w tym na podstawie art. 80 u.p.e.a. Skarga ta nie może natomiast stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a.

Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć m.in. okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Organem właściwym do rozpoznania zarzutów jest organ egzekucyjny – naczelnik urzędu skarbowego.

Skarga na czynności egzekucyjne nie może też dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Natomiast w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogły wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych na podstawie art. 80 u.p.e.a.

Reasumując: skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie przysługuje wtedy, kiedy istnieją inne środki ochrony prawnej. Przedmiotem skargi z art. 54 § 1 u.p.e.a. są jedynie działania o charakterze faktycznym, wykonawczym (zob. wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2013 r., III SA/Wa 2936/12, CBOSA). Ponadto przedmiotem skargi mogą być tylko zarzuty formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny oraz ewentualnego naruszenia przepisów regulujących sposób i formę dokonania czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA z 2 marca 2012r., II FSK 1896/10 oraz z 18 sierpnia 2015r., II FSK 1688/13, CBOSA).

W rozpoznanej sprawie organy zatem w sposób trafny wskazywały na opisaną specyfikę skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zasadnie też organy nadzoru przy rozpoznawaniu skargi na czynności egzekucyjne skupiły się na zbadaniu formalnej poprawności dokonanych czynności i dokonywały jedynie oceny działań podejmowanych przez organ egzekucyjny zmierzających do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego i oceny tej dokonały w sposób prawidłowy. Wniesiona bowiem przez Skarżącego skarga na czynności egzekucyjne jest niezasadna.

Jak już wskazano egzekucja z rachunku bankowego to jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do Banku [...] SA Oddział [...] w [...] zawiadomienia z dnia 19 listopada 2014 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego doręczono Skarżącemu 5 grudnia 2014 r. natomiast bankowi w dniu 26 listopada 2014 r., co wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wymogom, określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655). Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz Skarżącemu .

W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 19 listopada 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego.

W kontekście powyżej poczynionych uwag należy ocenić, że podstawą skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nie mogła być natomiast żadna z podnoszonych przez Skarżącego kwestii. Przedmiotem postępowania w trybie skargi na czynność egzekucyjną może być wyłącznie prawidłowość stosowania czynności egzekucyjnych. Przedmiotowy środek procesowy, służy do kwestionowania czynności o charakterze wykonawczym i nie zastępuje innych środków procesowych przysługujących zobowiązanemu na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W postępowaniu w sprawie skargi nie podlegają badaniu okoliczności podniesione przez Skarżącego tj. okoliczności, dotyczące braku podstaw prawnych egzekwowanego obowiązku, braku doręczenia upomnienia, niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, kwestia prawidłowości naliczania odsetek. Dlatego też ocena tych zarzutów nie może mieć wpływu na prawidłowość wydanego w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięcia. Okoliczności te mogły stanowić, na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, przedmiot odrębnego postępowania w trybie art. 34 u.p.e.a, regulującego materię zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Jak wynika z akt i ustaleń organu odwoławczego postępowanie takie toczyło się zarówno przed organem I jak i II instancji. Kwestie przedstawione w zażaleniu z dnia 9 marca 2015 r. były przedmiotem postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał w dniu 14 stycznia 2015 r. postanowienie, którym uznał zarzuty wniesione przez Skarżącego za niezasadne. Pismem z dnia 6 lutego 2015 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego do Dyrektora Izby Skarbowej w [...], który postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. uznał wniesione zarzuty za niezasadne. Po rozpatrzeniu zaskarżonego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w [...], postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1008/15 oddalił skargę Skarżącego.

W zaskarżonym postanowieniu poddano analizie prawidłowość zaskarżonej czynności egzekucyjnej, a co za tym idzie prawidłowość wystawienia zajęcia z dnia 19 listopada 2014 r. Wyjaśniono, że zajęcie zostało sporządzone zgodnie z danymi wskazanymi w treści tytułu wykonawczego nr [...], którego prawidłowość, podlegała weryfikacji w trybie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Podstawę prawną należności wskazaną w tytule wykonawczym stanowiła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] określającą Skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za sierpień 2009 r. Ww. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1418/14 oddalił skargę Skarżącego. Dopóki tytuł wykonawczy był aktualny - a tak było w przedmiotowej sprawie - organ egzekucyjny miał obowiązek podejmowania czynności w celu wyegzekwowania obowiązku objętego tytułem i nie miał swobody w zakresie podjęcia egzekucji. W chwili podejmowania zakwestionowanej czynności organ egzekucyjny nie miał informacji, które wskazywałyby na brak podstaw do podejmowania czynności. Skoro tytuł wykonawczy obejmuje należności, które mogą być egzekwowane w drodze egzekucji administracyjnej (mieszczą się w katalogu obowiązków podlagających egzekucji administracyjnej) organ egzekucyjny zasadnie zastosował środek w postaci egzekucji z rachunku bankowego.

Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesiona przez Skarżącego skarga na czynności egzekucyjne podlegała oddaleniu. Organy działały na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, w oparciu o wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy.

W związku z powyższym za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze.

Z tych względów, a także nie dopatrując się żadnych uchybień natury formalnej w zakresie dokonanej czynności egzekucyjnej, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.