Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1491/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 25
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Wojewody K. - P. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] września 2017 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Na wniosek A. R. Wójt Gminy K. w dniu [...].05.2017 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania nowonarodzonego N. R. na pobyt stały w K. 16 A, tj. w miejscu faktycznego zamieszkania dziecka.

Decyzją z dnia [...].09.2017 r. nr [...], Wójt Gminy K. powołując się na art. 31 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności oraz art. 104, art. 107, art. 127, art. 127a, art. 129 i art. 130 Kpa, orzekł o zameldowaniu małoletniego N. R. na pobyt stały pod podanym adresem.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia orzekający organ podniósł, że okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt przebywania od dnia [...].05.2017 r. w przedmiotowym lokalu małoletniego dziecka. Potwierdzają to zeznania rodziców dziecka oraz świadków, a także przeprowadzone oględziny. Organ wyjaśnił, że celem ewidencji ludności jest jedynie odzwierciedlenie w prowadzonym przez właściwy organ gminy rejestrze, danych faktycznych o rzeczywistym zamieszkiwaniu i przebywaniu określonej osoby pod oznaczonym adresem. Organ wyjaśnił też, że czynność zameldowania nie jest uzależniona od posiadania tytułu prawnego do lokalu lub od wyrażenia zgody na zameldowanie przez właściciela lokalu.

Od tej decyzji odwołanie złożył K. R. wskazując, że niemowlak samodzielnie nie może się zameldować, ani podejmować innych decyzji, natomiast to miejsce przebywania matki decyduje o tym, co z dzieckiem w danym momencie się dzieje i gdzie przebywa. Odwołujący zwrócił uwagę, że aktualnie w spornej nieruchomości nie jest nikt zameldowany, a A. i A. R. zajęli pustostan bez jego zgody w związku ze śmiercią brata Roberta, który zginął tragicznie w wypadku drogowym, skutkiem czego nie posiadają oni żadnego tytułu prawnego do tego lokalu.

Odwołujący się wskazał, że nieruchomość pod podanym adresem, która stanowi jego własność, została w przeszłości bez jego zgody zajęta przez rodziców nowonarodzonego dziecka. Nadmienił, że ww. osoby, choć nie posiadają tam zameldowania, nieruchomość tę zajmują nadal bez tytułu prawnego. Wskazał też, że pod podanym adresem nie mogą przebywać żadne osoby z powodu uszkodzonej instalacji elektrycznej i tym samym - potencjalnego zagrożenia życia i zdrowia.

Do swojego odwołania jego autor dołączył kserokopię pism sporządzonych w okresie od maja 2016 r. do września 2017 r. (15), spośród których większość stanowią pisma Komendy Powiatowej P. w A. K. skierowane do K. R. (jedno pismo skierowane do R. R.) dotyczące postępowań w sprawach o popełnienie wykroczenia (10).

Wojewoda K. – P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...].MK.Il utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone przez organ pierwszoinstancyjny w trybie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności postępowanie wyjaśniające wykazało w sposób oczywisty, że adresat decyzji - małoletni N. R. rzeczywiście mieszka w lokalu nr [...] A w miejscowości K.. Fakt zamieszkiwania dziecka w przedmiotowym lokalu potwierdza zebrany materiał dowodowy w postaci zeznań rodziców ubiegających się o zameldowanie dziecka, tj. A. R. i A. R., przesłuchanych w charakterze odpowiednio: strony i świadka, zeznań świadków Z. N. (położnej środowiskowej) i E. P. (pielęgniarki środowiskowo-rodzinnej) oraz oględzin lokalu. W swoich zeznaniach te osoby zgodnie potwierdziły, że po pierwsze - od dnia [...].05.2017 r., tj. od chwili przeniesienia ze szpitala adresat decyzji mieszka w omawianym lokalu, zajmując jeden z trzech pokojów. Po drugie, że w pokoju tym znajdują się rzeczy osobiste tego adresata, jak np. ubranka i pieluszki oraz zabawki, przy czym pokój ten jest umeblowany i wyposażony w odpowiedni sprzęt.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego nie ulega żadnej wątpliwości, że pobyt małoletniego w przedmiotowym lokalu spełnia kryteria uznania go za pobyt stały.

Wojewoda stwierdził również, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają żadnego znaczenia, podniesione przez odwołującego kwestie odnoszące się do wzajemnych relacji pomiędzy stronami postępowania, w tym m. in.: zajęcie w przeszłości przez małżonków A. i A. R. przedmiotowej nieruchomości, niszczenie jej i zaśmiecanie, znęcanie się przez nich nad mieszkającymi po sąsiedzku członkami rodziny, prowadzone przeciwko tym osobom postępowania karne lub w sprawach o wykroczenia. Nie mają również znaczenia pozostałe kwestie, jak np. uszkodzenie instalacji elektrycznej w lokalu pod wskazanym adresem, wyrok Sądu Rejonowego w A. K. z dnia [...] lutego 2017 r., sygn. akt I C 301/16, którym orzeczono m.in. o eksmisji małżonków A. i A. R. z przedmiotowego budynku (w wyroku tym, jako nieprawomocnym orzeczono, że eksmitowanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego), a także fakt, że w omawianym lokalu przebywają rodzice adresata decyzji, którzy zajmują lokal bez zgody właściciela i bez tytułu prawnego oraz, że nie są w tym lokalu zameldowani.

Organ II instancji wskazał również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym - zgoda właściciela danego lokalu na zameldowanie w nim określonej osoby nie stanowi wymogu koniecznego do dokonania rejestracji zameldowania (zob. wyrok z dnia 16.07.2009 r., sygn. akt II SA/Ke 272/09; wyrok z dnia 9.10.2008 r., sygn. akt II SA/Bd 592/08). Brak takiej zgody powoduje tylko obowiązek właściwego organu przeprowadzenia postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji co do zameldowania, bądź jego odmowy (zob. wyrok z dnia 14.10.2008 r., sygn. akt II SA/Bk 437/08; wyrok z dnia 16.07.2008 r., sygn. akt II SA/Sz 276/08).

W konkluzji, zdaniem organu odwoławczego, zameldowanie wbrew woli właściciela – niewątpliwie - stanowi dla niego uciążliwość, jednakże ze względu na rejestracyjny charakter jaki meldunkowi nadał ustawodawca, okoliczność ta nie może mieć znaczenia w sprawie.

Wojewoda przypomniał ponadto, że przepisy ustawy o ewidencji ludności, w tym art. 31 ust. 1 tej ustawy, nie uzależniają zameldowania od okoliczności innych, niż rzeczywiste zamieszkiwanie (przebywanie) danej osoby pod oznaczonym adresem, a w myśl art. 28 ust. 4 ww. ustawy - zameldowanie na pobyt (stały lub czasowy) służy tylko i wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała.

Zdaniem organu odwoławczego, słusznie podkreślił odwołujący się, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, miejsce dziecka jest tam, gdzie - co do zasady - przebywa jego matka, a w myśl art. 26 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.) - miejscem zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, jest miejsce zamieszkania rodziców albo tego z rodziców, któremu wyłącznie przysługuje władza rodzicielska, lub któremu zostało powierzone wykonywanie władzy rodzicielskiej (§ 1), przy czym jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa (§ 2 zd. 1).

W świetle powyższego przyjąć należy, że przepisy ustawy o ewidencji ludności - interpretowane w korelacji z powołanym wyżej art. 26 Kc - wyłączają możliwość zameldowania małoletniego dziecka w innym miejscu, niż przebywają jego rodzice (lub przynajmniej jedno z nich, pod którego władzą rodzicielską dziecko się znajduje).

Ponadto Wojewoda zauważył, że ewidencja ludności w żaden sposób nie wiąże się ze sferą praw do lokalu, którego meldunek dotyczy, a sprawa o zameldowanie nie jest właściwą płaszczyzną do wykazywania lub odzyskiwania praw do lokalu. W obecnym stanie prawnym utrzymywanie fikcji zameldowania nie jest sytuacją pożądaną.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie spełnienia merytorycznych przesłanek do zameldowania, wynikających z przepisu art. 31 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 28 ust. 4 powołanej ustawy, zostały właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w całym toku postępowania wyjaśniającego. Całokształt przedstawionych w sprawie okoliczności wskazuje bowiem bezspornie na faktyczne przebywanie małoletniego N. R. pod adresem: K. 16 A. W sytuacji, gdy kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K. nie dokonał z urzędu zameldowania ww. noworodka przy sporządzeniu aktu jego urodzenia w trybie art. 29 ustawy o ewidencji ludności (prawdopodobnie, choć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestię tę pominięto, kierownik USC powziął wątpliwości co do zastosowania tego przepisu skutkiem nieposiadania przez obojga rodziców dziecka zameldowania pod podanym adresem), organ I instancji słusznie postanowił wszcząć przedmiotowe postępowanie. W dniu złożenia wniosku o zameldowanie (tj. w dniu [...].05.2017 r.) posiadał on uzasadnione wątpliwości, czy zgłoszone do zameldowania dane są prawidłowe, tym bardziej, że wnioskodawca (ojciec dziecka) nie przedłożył temu organowi wymaganego formularza meldunkowego. Ostatecznie, organ I instancji zakończył postępowanie wydaniem decyzji pozytywnej, tj. orzekając o zameldowaniu dziecka na pobyt stały. Skutkiem powyższego, zlikwidowana została fikcja prawna, jaką od dnia [...].05.2017 r. było faktyczne zamieszkiwanie adresata decyzji pod wskazanym adresem bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.

W skardze do sądu K. R. zarzucił, że w jego ocenie decyzja organu drugiej instancji, podtrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, jest niezgodna ze stanem faktycznym. Wyjaśnił bowiem, że w dniu [...].10.2017 r. rodzice małoletniego dziecka, uprzednio zameldowanego na pobyt stały pod adresem przedmiotowego lokalu, wyprowadzili się stamtąd wraz ze swoim dzieckiem i przenieśli w inne miejsce pobytu.

W tej sytuacji, zdaniem skarżącego stan faktyczny sprawy jest niezrozumiały, skoro organy meldunkowe, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, utrzymują w mocy zameldowanie małoletniego, który w dotychczasowym miejscu zamieszkania już nie przebywa.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy też narusza zasady współżycia społecznego.

Oznacza to, że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., w skrócie "P.p.s.a."). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Jak wskazał organ, ustalony w sprawie stan faktyczny potwierdza fakt przebywania dziecka N. R. na pobyt stały w K. 16 A od dnia [...].05.2017 r. Potwierdzają to też zeznania rodziców dziecka oraz świadków, a także przeprowadzone oględziny, przy czym jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w skardze, w dniu [...].10.2017 r., a więc przed wydaniem decyzji organu II instancji, rodzice małoletniego dziecka, uprzednio zameldowanego na pobyt stały pod adresem przedmiotowego lokalu, wyprowadzili się stamtąd wraz ze swoim dzieckiem i przenieśli w inne miejsce pobytu.

Materię związaną z obowiązkiem meldunkowym regulują przepisy ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2017 r., poz. 657). I tak, stosownie do art. 24 tej ustawy - obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej [...] jest obowiązany wykonywać obowiązek meldunkowy (ust. 1), który polega m. in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego (ust. 2 pkt 1), przy czym za osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych lub posiadającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy, opiekun prawny lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu ich wspólnego pobytu (ust. 3).

O zameldowaniu przesądza w istocie stan faktyczny, polegający na rzeczywistym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. W myśl art. 25 ust. 1 ww. ustawy - pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego przepisu uznanie pobytu za pobyt stały, uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek, a mianowicie faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego lub długotrwałego pobytu w tym miejscu. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, stałe przebywanie oznacza skoncentrowanie w danym miejscu swoich interesów osobistych i majątkowych, a więc ulokowanie w nim swego centrum życiowego (vide: wyrok z dnia 23.06.2010 r., sygn. akt II SA/Bd 355/10).

Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy - obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Natomiast według art. 29 ww. ustawy - zameldowania w stosunku do dzieci osób obywateli polskich urodzonych i zamieszkujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonuje z urzędu kierownik urzędu stanu cywilnego sporządzający akt urodzenia (zd. pierwsze), przy czym zameldowanie na pobyt stały lub czasowy następuje z dniem sporządzenia aktu urodzenia, w miejscu stałego albo czasowego pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa (zd. drugie). Oznacza to, że warunkiem zameldowania jest ustalenie stałego lub czasowego pobytu rodziców. Nieletnie dziecko nie posiada zdolności do czynności prawnych, które warunkują dokonanie czynności zameldowania. Jego przebywanie w określonym miejscu, uzależnione jest od miejsca pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa. Jest zatem pochodną sytuacji rodziców także w znaczeniu rejestrowym.

Jak stanowi art. 30 § 1 k.p.a., zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej, a jak wynika z art. art. 30 § 2 k.p.a., osoby fizyczne nieposiadające zdolności do czynności prawnych działają przez swych ustawowych przedstawicieli.

W świetle powyższych przepisów oczywistym więc było, że małoletni N. R. w przedmiotowym postępowaniu nie mógł występować samodzielnie, a zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności, za osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy lub opiekun prawny.

Zgodnie z art. 97 k.r.o., jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom, każde z nich jest obowiązane i uprawnione do jej wykonywania (§ 1), jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy (§ 2). Nie budzi wątpliwości, że do istotnych spraw dziecka należy również miejsce jego zamieszkania (por. wyrok NSA z dnia 16.06.1981 r., sygn. akt SA 1015/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 62; M. Andrzejewski [w:] Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, pod red. H. Doleckiego i T. Sokołowskiego, Warszawa 2010, uw. 7 do art. 97). Jednakże sprawą taką nie jest ani zameldowanie, ani też wymeldowanie dziecka, które stanowi obowiązek wynikający z przepisów prawa administracyjnego i z faktu zamieszkiwania tego dziecka pod określonym adresem bądź też niezamieszkiwania. Czynności meldunkowe są wyłącznie aktem rejestracji pobytu danej osoby pod określonym adresem lub ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Wykonanie obowiązku meldunkowego służy wyłącznie celom ewidencji ludności, nie rodzi żadnych praw do lokalu i ma na celu stwierdzenie faktu rzeczywistego pobytu osoby pod wskazanym adresem. Do zameldowania, jak i wymeldowania nie jest więc potrzebna zgoda obojga rodziców, gdyż fakt meldunku stwierdza tylko miejsce zamieszkania dziecka. Dopiero zaś decyzja w zakresie określenia tego miejsca, należy do istotnych spraw dziecka i podlega regulacji prawa rodzinnego i opiekuńczego, (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 597/07). Nie oznacza to jednak, że faktyczne przebywanie dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską może być w innym miejscu niż rodzica, gdyż uniemożliwiałoby to sprawowanie należytej opieki, stąd zameldowania na pobyt stały lub czasowy dzieci dokonuje z urzędu kierownik urzędu stanu cywilnego sporządzający akt urodzenia dziecka w miejscu stałego albo czasowego pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa (art. 29 ustawy). Przyjęte rozwiązanie upraszcza procedurę meldunkową, bowiem zameldowanie dziecka następuje w miejscu stałego lub czasowego pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa i następuje z dniem sporządzenia aktu urodzenia. W uregulowaniu tym przeważa idea rejestrowego charakteru meldunku, bo dziecko jest meldowane w miejscu pobytu rodzica, w którym faktycznie przebywa. Ustawa odchodzi w takim przypadku od kwestii jurydycznych, zwłaszcza nie uzależnia zameldowania dziecka od rozstrzygnięć co do władzy rodzicielskiej i opieki jednak system musi być spójny. Jeśli istnieją przeszkody do zameldowania rodziców pod określonym adresem, gdyż rodzice nie mogą tam faktycznie przebywać to trudno uznać, że pod tym adresem melduje się kilkumiesięczne dziecko. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ustalano czy rodzice lub jeden z nich jest zameldowany i przebywa pod wskazanym adresem, ewentualnie jakie są przeszkody ich zameldowania czy też nastąpiły nadzwyczajne okoliczności pozwalające na zameldowanie dziecka.

Z punktu widzenia poprawności zameldowania małoletniego, jak wskazano powyżej, następuje ono z dniem sporządzenia aktu urodzenia, w miejscu stałego albo czasowego pobytu rodziców albo tego z rodziców, u którego dziecko faktycznie przebywa, a więc następuje automatyczne zameldowanie dziecka w miejscu stałego pobytu jego matki czy ojca, wynikającego z niekwestionowanego meldunku.

Przepisy ustawy o ewidencji ludności - interpretowane w korelacji z art. 26 K.c., wyłączają możliwość zameldowania małoletniego dziecka w innym miejscu, niż przebywają jego rodzice (lub przynajmniej jedno z nich, pod którego władzą rodzicielską dziecko się znajduje). Aby zatem można było zbadać, czy zameldowanie N. R. na pobyt stały w K. 16 A było prawidłowe należało ustalić, czy jego matka faktycznie przebywała pod wskazanym adresem z zamiarem stałego zamieszkiwania i nie ma przeszkód do jej zameldowania.

Przeprowadzone przez organy administracyjne postępowanie wyjaśniające wykazało, że małoletni N. R. zamieszkuje w lokalu nr [...] A w miejscowości K., (wbrew twierdzeniu skarżącego- ta sytuacja uległa zmianie) lecz pominięta została kwestia spełniania tych przesłanek w stosunku do matki dziecka czy drugiego rodzica co – jak wyżej zostało wykazane i z czym organ odwoławczy się zgodził, wynika z korelacji art. 26 K.c. z właściwymi przepisami ustawy o ewidencji ludności, które wyłączają możliwość zameldowania małoletniego dziecka w innym miejscu, niż przebywają jego rodzice. Skoro rodzice nie posiadają żadnego miejsca pobytu stałego, to ewentualne postępowanie w sprawie zameldowania ich dziecka, powinno objąć również spełnianie przez nich stosownych przesłanek wymaganych do zameldowania na pobyt stały czy czasowy, które bezpośrednio oddziałuje na sytuację prawną i faktyczną dziecka.

Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji nie ustaliły, czy w dacie zarejestrowania pobytu stałego małoletniego N. R. w lokalu nr [...] A w miejscowości K., przebywała tam jego matka z zamiarem stałego zamieszkiwania. Z akt sprawy wynika bowiem, że matka dziecka pod tym adresem nie została zameldowana. Zaskarżone rozstrzygnięcie pomijając tę kwestię, wydane zostało w oparciu o niepełny, niekompletny materiał dowodowy z jednoczesną błędną wykładnią przepisów prawa materialnego zawartego w ustawie o ewidencji ludności co musi prowadzić do stwierdzenia, iż w niniejszym postępowaniu naruszone zostały zasady postępowania dowodowego wyrażone w art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, przewidujących m.in., że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.