Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 816/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 15 ust. 1, ust. 8 pkt 1-5
journal: Dz.U. 2004 nr 97 poz 966
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego.
article: art. 122
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Maria Myślińska Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "E." Spółki z o.o. w Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Go 234/10 w sprawie ze skargi "E." Spółki z o.o. w Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "E." Spółki z o.o. w Z. G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Rz. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu części kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z dnia 23 czerwca

2010 r., sygn. akt I SA/Go 234/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]

w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2005 r., oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Z. G. określił E. Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2005 r. w wysokości 92.504,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Rz. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną wydania decyzji Dyrektor wskazał m.in. przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa"), ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 966 ze zm.; dalej "rozporządzenie w sprawie zwolnień").

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor podał, że w odniesieniu do dokonanych przez skarżącą w marcu 2005 r. transakcji sprzedaży gazu płynnego, potwierdzonych zakwestionowanymi 3 paragonami fiskalnymi oraz 19 fakturami VAT organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż oświadczenia dołączone do tych dokumentów sprzedaży, jak też złożone w wystawionych fakturach VAT, nie spełniają wymogów określonych

w rozporządzeniu w sprawie zwolnień. Zakwestionowane oświadczenia nie zawierają m.in. numeru PESEL bądź NIP, jak też ilości, rodzaju i typu urządzeń grzewczych.

W jednym przypadku oświadczenie zawiera niekompletny adres zamieszkania, nie pozwalający na jednoznaczne określenie miejsca zamieszkania nabywcy gazu płynnego.

W ocenie Dyrektora brakiem oświadczenia jest brak wskazania w nim ilości urządzeń grzewczych, podobnie jak brak wskazania rodzaju i typu tych urządzeń. Odnośnie jednego oświadczenia nabywcy gazu płynnego (paragon nr [...]) organ pierwszej instancji wskazał tylko brak numeru PESEL bądź NIP, natomiast wystąpił

w nim także brak typu posiadanych urządzeń grzewczych. W zakwestionowanych oświadczeniach brak jest elementów, które bezwzględnie oświadczenie nabywcy powinno zawierać, żeby skarżąca mogła posiadać uprawienie przy tej sprzedaży

do zwolnienia z podatku akcyzowego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Dyrektor uznał je za nietrafne. Zdaniem Dyrektora skarżąca nie dopełniła warunków uprawniających do zwolnienia z podatku akcyzowego przy dalszej jego odsprzedaży. Zgodnie zatem z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym wobec skarżącej powstał obowiązek podatkowy z tytułu sprzedaży gazu płynnego przeznaczonego

na inne cele niż do napędu pojazdów samochodowych.

Od powyższej decyzji spółka E. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W., wnosząc o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej

i drugiej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zwolnienie od kosztów sądowych.

WSA w G. W., po dokonaniu rozpoznania sprawy, orzekł o nieuwzględnieniu skargi.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zastosowanie w sprawie mają przepisy obowiązującej w marcu 2005 r. ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych, a m.in. rozporządzenia w sprawie zwolnień. Rozdział drugi tego rozporządzenia zawiera przepisy regulujące zwolnienia od akcyzy wynikające z przepisów prawa Wspólnoty Europejskiej. Zgodnie z treścią zwartego w nim § 15 ust. 1 zwalnia się

od akcyzy gaz płynny – propan, butan, mieszaniny propanu-butanu w przypadku,

gdy są zużywane do innych celów niż do napędu pojazdów samochodowych.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadniczym warunkiem uprawniającym

do zastosowania zwolnienia sprzedawanego gazu płynnego od akcyzy jest zużycie tego gazu przez jego nabywcę na cele inne, niż do napędu pojazdów samochodowych. Aby zwolnienie to mogło mieć zastosowanie nabywca gazu płynnego powinien złożyć oświadczenie, że gaz płynny nie będzie przeznaczony

do napędu pojazdów samochodowych. Przepisy rozporządzenia dodatkowo precyzują, że uzyskanie takiego oświadczenia od nabywcy obciąża podmiot dokonujący odsprzedaży gazu płynnego (§ 15 ust. 4 pkt 7).

Zdaniem Sądu najistotniejsze jest, że prawo do zwolnienia od akcyzy zostało uzależnione od przeznaczenia gazu płynnego na cele inne niż do napędu pojazdów samochodowych i skorzystanie z tego prawa oznacza, w pierwszym rzędzie, obowiązek nabywcy złożenia oświadczenia w tym zakresie, czyli takiego, z treści którego będzie wynikało, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych. Nie budzi wątpliwości, że nie istnieją podstawy prawne do zastosowania zwolnienia od akcyzy gazu płynnego, gdy sprzedawca nie uzyska od nabywcy oświadczenia, iż nabywany przez niego gaz nie będzie przeznaczony

do napędu pojazdów samochodowych. Uzyskanie takiego oświadczenia od nabywcy jest warunkiem bez którego nie można zastosować zwolnienia od akcyzy gazu płynnego.

Sąd pierwszej instancji, w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji

z marca 2005 r. udokumentowanych 3 paragonami oraz 19 fakturami VAT, stwierdził brak oświadczenia co do ilości, rodzaju i typu posiadanych urządzeń grzewczych. Tylko precyzyjne, zgodne z treścią § 15 ust. 8 pkt 4 rozporządzenia w sprawie zwolnień wskazanie tych urządzeń, jak i ilości nabywanego gazu płynnego, będzie umożliwiać dokonanie kontroli w tym zakresie przez organ podatkowy. Z pewnością powyższego wymogu nie można było spełnić zamieszczając na fakturze VAT tylko oświadczenie, że "zakupiony gaz będzie zużyty do celów grzewczych". Ujawnione

w powyższym zakresie braki oświadczeń nabywców to istotna przesłanka,

która spowodowała, że w odniesieniu do zakwestionowanych transakcji z marca 2005 r. nastąpiła utrata prawa do zwolnienia z akcyzy. Słusznie organy też przyjęły, że jest to skutek prawnopodatkowy obciążający skarżącą, która nie dopełniła warunków zwolnienia.

Dalej Sąd pierwszej instancji zacytował fragment uzasadnienia wyroku z dnia 3 lipca 2009 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 215/09, WSA w B., gdzie sąd administracyjny stwierdził, że tylko kompletnie wypełnione oświadczenia uprawniają sprzedawcę do skorzystania ze zwolnienia podatkowego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd oddalił skargę.

Wyrok ten E. Sp. z o.o. zaskarżyła skargą kasacyjną w całości, wnosząc

o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA

w G. W., zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie z obowiązku wniesienia wpisu od skargi kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi spółka zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania – art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – poprzez nieuchylenie przez WSA w G. W. decyzji organów celnych – na podstawie zebranego materiału w sprawie – co doprowadziło do legalizacji prowadzenia przez organy celne postępowania wbrew art. 120 i art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania – § 15 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie zwolnień oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – poprzez błędną wykładnię

i przyjęcie, że brak jakiegokolwiek elementu oświadczenia składanego przez nabywcę gazu, wymienionego w § 15 ust. 5 tego rozporządzenia, wywołuje skutek w postaci utraty prawa do zwolnienia gazu płynnego z podatku akcyzowego, podczas gdy braki formalne oświadczenia nie powodują utraty tego prawa.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca spółka ponosi, że utrata zwolnienia gazu płynnego z akcyzy powinna nastąpić wówczas, gdy sprzedawca gazu w ogóle nie uzyska oświadczenia nabywcy dotyczącego przeznaczenia nabywanego gazu. Skutku w postaci utraty zwolnienia podatkowego autor rozporządzenia w sprawie zwolnień nie przewidział w przypadku, gdy uzyskane oświadczenie dotknięte jest brakiem formalnym i nie zawiera wszystkich informacji opisanych w § 15 ust. 5 cyt. aktu. Wymogi formalnie nie są wymogami bezwzględnymi w tym znaczeniu, że brak któregokolwiek elementu dyskwalifikuje całe oświadczenie i powoduje utratę przez sprzedawcę możliwości skorzystania

ze zwolnienia.

Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną zakwestionowane oświadczenia,

które ona otrzymała, pozwalają na ustalenie zarówno nabywcy gazu,

jak i na kontrolę, czy zakupiony gaz został faktycznie przeznaczony na inne cele niż do napędu samochodów, zaś braki numerów urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywcę wynikały z faktu, że dostawy gazu realizowane były na rzecz stałej grupy odbiorców i informacje te powtarzały się przy każdej dostawie. Ponadto nie zawsze jest możliwe spełnienie wymogu podania w oświadczeniu numeru PESEL, czy też numeru NIP, gdyż obu numerów nie posiadają na przykład podmioty zagranicznie działające na terenie kraju, a polskie osoby prawne nie posiadają numeru PESEL.

Wnosząca skargę kasacyjną argumentuje, że wszystkie niezbędne dane, które powinny zawierać oświadczenia przedstawiła w zestawieniach sporządzonych

i składanych organowi podatkowemu po sprzedaży każdej cysterny zgodnie

z zapisem § 15 ust. 2 pkt 3 lit. e cyt. rozporządzenia. Wobec tego organ podatkowy dysponował niezbędnymi danymi, których brakowało w oświadczeniach. Dodatkowo skarżąca spółka zwraca jeszcze uwagę na wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych tzw. "błędy mniejszej wagi" i na konsekwencje, jakie się

z tym wiążą oraz uważa, że należy stosować wykładnię celowościową odnośnych przepisów.

Nadto skarżąca spółka ocenia, że nie każdy brak w oświadczeniu nabywcy gazu do celów grzewczych może pozbawiać skuteczności złożone oświadczenie,

a ostateczna ocena materiału dowodowego zebranego w postępowaniu podatkowym powinna być dokonywania w oparciu o jego całość, nie zaś wyłącznie o formalną analizę oświadczeń.

Postanowieniem z dnia 14 września 2010 r. WSA w G. W. przyznał E. Sp.

z o.o. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu

od skargi kasacyjnej, a w pozostałej części wniosek oddalił.

Dyrektor Izby Celnej w Rz. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi

na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu Dyrektor zwrócił przede wszystkim uwagę na to, że skarżąca spółka nie podaje na czym miałoby polegać sprzeniewierzenie się przez organy celne art. 120 i art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż nie uzasadniła

tego zarzutu. Ponadto organ zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego,

który w dacie powstania obowiązku podatkowego w ogóle nie dotyczył przedmiotu sprawy podatkowej i nie był stosowany (chodzi o ust. 5 § 15 rozporządzenia

w sprawie zwolnień, który określał warunki zwolnienia wyrobów akcyzowych

w imporcie, a nie wskazywał jaka ma być treść oświadczenia nabywcy). Skoro tak,

to – zdaniem Dyrektora – nie mogło dojść do naruszenia tego przepisu przez

jego błędną wykładnię. Dyrektor podniósł także, że w przypadku przepisów prawa normujących zwolnienia od podatku nie należy ich wykładać celowościowo,

ale ściśle, przy użyciu najprostszych reguł wykładni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i z tej przyczyny podlega oddaleniu.

Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Ponieważ z akt sprawy nie wynikało, aby zaskarżony wyrok wydano w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły dotyczyć jedynie wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Skarżąca spółka oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Według strony skarżącej naruszenie prawa materialnego nastąpiło przez błędną jego wykładnię. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należało ustosunkować się do zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego. Dokonywanie ustaleń faktycznych, winno bowiem poprzedzać odtworzenie normy prawnej znajdującej ewentualnie zastosowanie w sprawie. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, wywieść należy, iż podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga

w pierwszym rzędzie rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie.

O tym decyduje zaś norma prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. UNIMEX, Wrocław 2004, s. 460, t. 2). Zatem tylko ustalenia faktyczne – dokonane w zakresie wynikającym z prawidłowo interpretowanych norm prawa materialnego – pozwalają na ocenę prawidłowości ich zastosowania.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej został sformułowany zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego § 15 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień z podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że brak jakiegokolwiek elementu oświadczenia składanego przez nabywcę gazu, wymienionego w § 15 ust. 5 tego rozporządzenia, wywołuje skutek w postaci utraty prawa do zwolnienia gazu płynnego z podatku akcyzowego, podczas gdy braki formalne oświadczenia nie powodują utraty

tego prawa (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej).

Wobec tak sformułowanego zarzutu należy zwrócić uwagę, że zaskarżona

do sądu administracyjnego decyzja ostateczna dotyczyła podatku akcyzowego

za miesiąc lipiec 2005 r. Powyższe oznacza, że w sprawie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień

od podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 97, poz. 966; Nr 181, poz. 1875 i Nr 248, poz. 2492) w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 stycznia 2005 r. zmieniające powyższe rozporządzenie od dnia 1 lutego 2005 r.

(Dz. U. z 2005 r. Nr 11, poz. 78). Zgodnie z § 15 ust. 1 tego aktu wykonawczego

(w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2005 r.) zwalnia się od akcyzy gaz płynny – propan, butan, mieszaniny propanu-butanu w przypadku, gdy są zużywane do innych celów niż do napędu pojazdów samochodowych. Natomiast w myśl § 15 ust. 2

tego rozporządzenia zwolnienie od akcyzy, o którym mowa w ust. 1,

ma zastosowanie pod warunkiem, że gaz płynny jest rozlewany do butli gazowych

w składzie podatkowym (pkt 1), gaz płynny jest sprzedawany ze składu podatkowego uprawnionemu nabywcy lub przez podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 2. Doprecyzowując "uprawnionego nabywcę" prawodawca wskazał, że jest nim podmiot dokonujący zakupu wyrobów, który zużywa wyroby, o których mowa w ust. 1, na cele inne niż do napędu pojazdów samochodowych i który złoży oświadczenie, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych; oświadczenie powinno być złożone na fakturze VAT lub na dowodzie dostawy (ust. 3 pkt 1). Zgodnie z ust. 4 pkt 7 rozporządzenia w sytuacji odsprzedaży

ww. uprawnionemu podmiotowi wyrobów (określonych w ust. 1) zwolnienie od akcyzy ma zastosowanie pod warunkiem uzyskania oświadczenia, że gaz płynny nie będzie przeznaczony do napędu pojazdów samochodowych.

Z kolei – stosownie do treści ust. 8 – oświadczenie to powinno zawierać

co najmniej: 1) imię i nazwisko nabywcy, PESEL oraz NIP; 2) adres zamieszkania nabywcy; 3) określenie ilości nabywanego gazu płynnego; 4) określenie ilości, rodzaju i typu posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres wymieniony w pkt 2; 5) datę

i miejsce sporządzenia oświadczenia oraz podpis osoby składającej oświadczenie.

Uwzględniając treść powyższych regulacji należy przede wszystkim zauważyć, że § 15 ust. 2 powołanego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym

w lipcu 2005 r. nie zawierał "punktu 3a" jak zarzuca skarga kasacyjna. Tego rodzaju jednostka redakcyjna była zawarta w ustępie 2 paragrafu 15 powołanego rozporządzenia jednakże w jego wersji pierwotnej, obowiązującej w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 19 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 97, poz. 966 – tekst pierwotny). Ponadto w okresie, w którym powstał obowiązek podatkowy w akcyzie

w niniejszej sprawie (lipiec 2005 r.) ustęp 5 paragrafu 15 tegoż rozporządzenia określał warunki zwolnienia wyrobów akcyzowych w imporcie, a nie wskazywał

jaka winna być treść oświadczenia nabywcy. Skarżąca spółka zarzuciła

więc naruszenie § 15 ust. 2 pkt 3 lit. a i § 15 ust. 5 rozporządzenia, tj. przepisów prawa materialnego, które z przyczyn wyżej wskazanych nie były w sprawie stosowane. W tej sytuacji zarzut naruszenia tychże norm prawnych przez ich błędną wykładnię był chybiony.

Ponieważ zarzut błędnej wykładni dotyczył też § 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, a ostatni z tych przepisów odwołuje się do uregulowań zawartych

w ust. 3, co z kolei wymaga uwzględnienia treści ust. 4 pkt 7 i ust. 8 tego aktu wykonawczego, zatem ocena omawianego zarzutu wymaga odniesienia się łącznie do powyższych unormowań.

Brzmienie przytoczonych powyżej regulacji wskazuje, że zużycie wskazanych w § 15 ust. 1 aktu wykonawczego gazów płynnych do celów innych niż do napędu pojazdów samochodowych jest podstawowym warunkiem zwolnienia od akcyzy.

Okoliczność ta – z woli prawodawcy – musi zostać wykazana oświadczeniem nabywców. Skoro prawodawca uzależnił zastosowanie przez podatnika zwolnienia od akcyzy od posiadania złożonych przez nabywcę oświadczeń, to znaczy,

że oświadczeniom tym nadano szczególne znaczenie dowodowe (por. wyrok NSA

z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1352/10). Oświadczenia te – będąc deklaracją co do przeznaczenia gazów płynnych na cele inne niż do napędu pojazdów samochodowych – muszą jednak spełniać określone wymogi. Dane,

jakie muszą zawierać oświadczenia, pełnią określoną funkcję. Mają mianowicie

na celu umożliwienie kontroli prawdziwości oświadczeń i rzeczywistego przeznaczenia (zużycia) wyrobów określonych w ust. 1 § 15 rozporządzenia. Wobec wprowadzenia odstępstwa od zasady opodatkowania sprzedaży wyrobów akcyzowych na terytorium kraju (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) konieczna jest możliwość nadzoru nad obrotem gazem płynnym, by zwolnienie – wbrew prawu – nie znajdowało zastosowania w przypadku gazu faktycznie zużywanego do napędu pojazdów samochodowych. Ponieważ prawodawca jednoznacznie wskazał jakiej treści oświadczenia uzasadniają zwolnienie od podatku akcyzowego, to oznacza to, że dane określone w § 15 ust. 8 pkt 1-5 rozporządzenia są dla realizacji celu oświadczeń niezbędne. Skoro powołany ostatnio przepis określa elementy konieczne oświadczenia uprawniającego do zwolnienia od podatku,

to znaczy, że reguluje on poprawność formalną takiego oświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt I GSK 1006/09). Nie ulega przy

tym wątpliwości, że prawodawca wprost nie wprowadził żadnych odstępstw

od wymogu odebrania przez sprzedawcę od nabywcy gazu oświadczeń określonej prawem treści.

Dokonując wykładni przepisów prawa podatkowego należy mieć na względzie, że wobec powszechności opodatkowania przepisy regulujące zwolnienie z podatku – jako wyjątek od zasady – powinny być interpretowane w sposób ścisły. Odstępstwo od powszechności i równości podatkowej nie może być oderwane od zasad wykładni gramatycznej i nie może odbywać się przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej. Nie znaczy to jednak, iż odniesienie się do celu regulacji i zamiarów prawodawcy narusza te zasady. Reguły wykładni celowościowo-funkcjonalnej niejednokrotnie uzupełniają wykładnię językową. W rozpoznawanej sprawie uwzględnienie tych reguł wykładni potwierdza, że dane zawarte w § 15 ust. 8 pkt 1-5 rozporządzenia

są elementem niezbędnym oświadczenia. Dane te umożliwiają realizację celu oświadczeń tzn. dają możliwość kontroli poprawności materialnej oświadczeń.

Z przyczyn wyżej wskazanych zarzut sformułowany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadniony. Błędny jest bowiem pogląd strony skarżącej, że w świetle regulacji z § 15 ust. 1 i 2 pkt 2 rozporządzenia utrata prawa do zwolnienia z podatku akcyzowego może nastąpić wyłącznie wówczas

gdy sprzedawca gazu w ogóle nie uzyska oświadczenia nabywcy dotyczącego przeznaczenia nabywanego gazu.

W istocie w ścisłym związku z zarzutem błędnej wykładni regulacji zawartych w § 15 cyt. rozporządzenia pozostaje ocena prawidłowości rozłożenia ciężaru dowodu w postępowaniu podatkowym, w którym kontrolowana jest zasadność zwolnienia od akcyzy na podstawie wskazanego wyżej przepisu.

Ponownie więc wymaga podkreślenia, że podstawowym warunkiem zwolnienia od akcyzy wyrobów określonych w § 15 ust. 1 rozporządzenia jest zużycie tych wyrobów do celów innych niż do napędu pojazdów samochodowych. Prawodawca uzależnia zwolnienie od akcyzy od posiadania przez sprzedawcę oświadczeń nabywców, które spełniają określone wymogi formalne, dotyczące: treści deklaracji (oświadczenie o zużyciu na cel inny niż napęd pojazdów samochodowych), niezbędnych danych (§ 15 ust. 8 pkt 1–5) oraz momentu i sposobu złożenia oświadczenia (ust. 3 pkt 1). Oznacza to, że okolicznością istotną w sprawie zasadności zwolnienia od akcyzy na podstawie tego przepisu – zatem wymagającą ustalenia – jest to, czy sprzedawca posiada oświadczenia nabywców wyrobów określonych w ust. 1 ww. przepisu, czy oświadczenia te zawierają co najmniej prawem wymagane dane oraz, czy w dacie dostawy bądź wystawienia faktury wynikało z nich, której konkretnie dostawy wyrobów dotyczą. Ustalenie, że strona bądź w ogóle nie dysponuje takimi oświadczeniami, bądź też, że oświadczenia te nie zawierają danych określonych w § 15 ust. 8 rozporządzenia oznacza, iż organ wypełnił ciążący na nim obowiązek podjęcia z urzędu działań zmierzających

do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia i uzasadnia określenie zobowiązania podatkowego.

W ramach zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania w kwestii oceny całego materiału dowodowego strona skarżąca nie zarzuca,

że zakwestionowane w tej sprawie oświadczenia zawierały wszystkie wymogi formalne przewidziane w § 15 ust. 8 rozporządzenia, lecz twierdzi, że braki,

które stwierdzono, nie dyskwalifikowały tych oświadczeń poprzez utratę skorzystania przez sprzedawcę ze zwolnienia podatkowego. Wobec tego co wyżej stwierdzono zarzut ten nie jest trafny. Podkreślenia wymaga więc, że stwierdzona przez organy wadliwość formalna oświadczenia nie podlega konwalidacji żadnym innym środkiem dowodowym (w tym zeznaniami świadków), skoro – z woli prawodawcy – ten właśnie dokument (spełniający określone wymogi) ma szczególne znaczenie dowodowe. Uzyskanie od nabywcy danych określonych w ww. rozporządzeniu umożliwia organowi jego weryfikację. Ponieważ preferencje podatkowe mają charakter warunkowy, odpowiedzialność za ich spełnienie ponosi podatnik,

który z tych preferencji korzysta. Podatnik jest odpowiedzialny za stronę formalną oświadczenia, jego obciąża ryzyko nierzetelności podanych danych. Oczywiście

co do zasady zgodzić się można z poglądem, że oświadczeniem uzasadniającym zastosowanie zwolnienia od akcyzy może być także oświadczenie posiadające wady "nieistotne" czyli posiadające takie braki, które nie uniemożliwiają weryfikacji zasadności tegoż zwolnienia. Skoro jednak prawodawca stawia wymóg zamieszczenia w oświadczeniu danych określonych w § 15 ust. 8 pkt 1-5

to sprzeczne z prawem jest założenie, że brak jednego z tych elementów nie jest brakiem istotnym. Wykazanie powyższego spoczywa na podatniku. W ramach obowiązków organu wynikających z art. 120 i art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie mieści się obowiązek poszukiwania powodów, dla których oświadczenia nie spełniają wymogów formalnych i usprawiedliwienia braku staranności podatnika.

W tej sytuacji ogólna argumentacja strony skarżącej, iż zakwestionowane oświadczenia pozwalały na ustalenie nabywcy gazu i kontrolę, czy został

on faktycznie przeznaczony na inne cele niż do napędu pojazdów samochodowych, w sytuacji gdy z przyjętych ustaleń faktycznych wynika, że oświadczenia te zawierały braki co do wymogów wskazanych w § 15 ust. 8 pkt 1 i 4 rozporządzenia nie jest zasadna. Nie jest skuteczna argumentacja, że braki w oświadczeniach numerów urządzeń grzewczych posiadanych przez nabywcę wynikały z faktu, że dostawy gazu realizowane były na rzecz stałej grupy odbiorców, skoro odbiorcy ci mogli zmieniać urządzenia grzewcze. Strona skarżąca w ramach sformułowanego zarzutu dotyczącego wadliwości w ocenie zebranego materiału dowodowego nie wskazała,

w których konkretnie przypadkach zakwestionowano oświadczenia od osób prawnych lub podmiotów zagranicznych działających na terenie kraju,

co do których niemożliwym było wskazanie danych dotyczących PESEL lub NIP.

Wbrew zarzutom strony skarżącej brak było podstaw do uznania, że strona przedstawiała w zestawieniach sporządzanych i składanych organowi podatkowemu wszystkie dane, które powinny być zawarte w omawianych oświadczeniach. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że strona skarżąca ponownie wadliwie powołuje

na uzasadnienie powyższego zarzutu § 15 ust. 2 pkt 3 lit. e rozporządzenia,

gdyż w stanie prawnym obowiązującym w rozpoznawanej sprawie (lipiec 2005 r.) ustęp 2 tego paragrafu nie zawierał jednostki redakcyjnej "pkt 3 lit. e". Treść

tej regulacji odpowiada natomiast § 15 ust. 4 pkt 8 rozporządzenia, z którego wynikał obowiązek przedstawienia comiesięcznych zestawień otrzymywanych oświadczeń, przy czym same oświadczenia zawierające informacje, o których mowa w ust. 8, były dostępne u podatnika w celu kontroli. Treść § 2a rozporządzenia dodanego z dniem 1 stycznia 2006 r. przez § 1 pkt 1 rozporządzenia zmieniającego z dnia 16 grudnia 2005 r. (Dz. U. Nr 252, poz. 2126) dowodzi przy tym, że zestawienia oświadczeń nie obejmowały danych zawartych w tychże oświadczeniach.

Poza tym nielogicznym jest, że w miesięcznych zestawieniach zostały zawarte informacje, które są wymagane przez przepisy prawa, skoro same oświadczenia

tego rodzaju danych nie zawierały.

Uwzględniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, sposób

jego gromadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego, brak podstaw

do uznania, że naruszone zostały w tym postępowaniu zasady legalizmu, praworządności oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie

do organów podatkowych. W skardze kasacyjnej nie wyjaśniono też w czym jej autor upatruje naruszenia zasad zawartych w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej.

Tym samym brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zakresie sformułowanym w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej.

Nie jest też trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku jest sprawozdaniem mającym na celu zwięzłe przedstawienie stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie jej podstawy. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)

jeżeli uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 391). Sporządzone w tej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji wskazał jaki stan faktyczny przyjmuje za podstawę rozstrzygnięcia i uzasadnił dokładnie dlaczego uznaje

za chybione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Przedstawiony tok rozumowania był przejrzysty i nie sposób zarzucić, że orzeczenie to nie poddawało się kontroli instancyjnej.

Z przyczyn wyżej wskazanych brak było podstaw do uznania zarzutów skargi kasacyjnej za zasadne. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a. mając na uwadze sytuację finansową strony skarżącej.