Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1467/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 2 i ust. 3 pkt 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1099
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

L. S. (dalej też jako "Skarżący", "Strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia L. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.) – dalej jako "kpa" oraz art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099) – dalej jako "ustawa o ochronie".

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo z [...] kwietnia 2015 r. sędziego Sądu Rejonowego dla [...] z prośbą o rozważenie sprawdzenia zasadności dalszego posiadania przez Stronę pozwolenia na broń, z uwagi na stanowisko biegłej psychiatry dotyczące cech wskazujących na osobowość nieprawidłową w połączeniu z silnie stresującą sytuacją rodzinną.

Komendant Wojewódzki Policji w [...], na mocy art. 32 ust. 3 ustawy o ochronie - mając powyższe na uwadze, skierował Stronę na badania do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w celu ustalenia, czy posiada zdolność psychofizyczną do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

We wskazanej placówce Strona stawiła się [...] maja 2015 r., ale odmówiła poddania się badaniom uznając, że nie ma uzasadnionego podejrzenia utraty przez nią zdolności psychicznej do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] czerwca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia Strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o czym zawiadomienie doręczono 3 lipca 2015 r.

Strona 7 lipca 2015 r. wniosła o ponowne skierowanie jej na badania, co uwzględniono, jednakże nie stawiła się na badania wyznaczone w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w pierwszym terminie - 24 sierpnia 2015 r. i w drugim 21 września 2015r. Czekając na wyznaczenie drugiego terminu Strona przedłożyła orzeczenia: lekarskie (nr [...]) i psychologiczne (nr [...]) wydane [...] września 2015 r. w [...] Wojskowym Szpitalu Klinicznym z Polikliniką w [...].

Organ I instancji, korzystając z dyspozycji art. 34 ustawy o ochronie osób złożył odwołanie 23 września 2015 r. od wskazanego wyżej orzeczenia lekarskiego.

Odwołanie zostało przekazane przez Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką w [...] do podmiotu odwoławczego: Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w [...].

Powyższe zostało przez Stronę zakwestionowane w piśmie z 15 października 2015r. z powodu wyznaczania terminów badań w ustawowym okresie odbioru przesyłek, co uniemożliwiało stawianie się na terminy badań.

Organ w piśmie z 10 listopada 2015r. wyjaśnił Stronie podstawy faktyczne i prawne dotychczas przeprowadzonych czynności w sprawie.

Strona w piśmie z 25 listopada 2015r. podnosiła m.in., że "bez szczegółowego wyjaśnienia kwestii spornych na zasadzie argumentów, faktów i dowodów" odmawia zgłoszenia się do Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w [...].

Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w [...] pismem z [...] stycznia 2016r. poinformował organ I instancji, że L. s. nie stawił się na badania w trybie odwoławczym i nie wydano ostatecznego orzeczenia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r. na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie osób skreślił L. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z uwagi na fakt, że nie zgłosił się na badania lekarskie w trybie odwoławczym i nie przedłożył stosownego orzeczenia lekarskiego potwierdzającego posiadanie zdolności do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Od tej decyzji strona w ustawowym terminie wniosła odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Odnosząc się do przebiegu postępowania i przeprowadzonych w trybie zwykłym jej badań, zarzuciła organowi i instancji brak rzetelności i należytej analizy zgromadzonych w jej sprawie materiałów. Stwierdziła m.in., że decyzja jest oparta na kłamstwach i wniosła o ponowne skierowanie jej na badania do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...].

Komendant Główny Policji po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności wskazał, że jego obowiązki jako organu II instancji polegają również na ponownym rozpatrzeniu całości materiału dowodowego i usunięciu ewentualnych wad prawnych decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego. Działając w tym zakresie organ II instancji wyeliminował błąd organu I instancji polegający na nieprawidłowym wskazaniu w jej podstawie prawnej art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie, podczas gdy prawidłową podstawę stanowi art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ww. ustawy. Podkreślił, że wydanie przez organ decyzji bez zamieszczenia w niej podstawy prawnej, która faktycznie istnieje, a jedynie w wyniku uchybienia organu nie została zamieszczona lub powołanie w podstawie prawnej decyzji tylko części przepisów bądź błędne ich wskazanie, nie stanowi przesłanki do uchylenia takiego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zastosowanej podstawy prawnej skreślenia Strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej Komendant Główny Policji wskazał na art. 29 ust. 6 pkt 2 ustawy o ochronie osób i mienia, stosownie do którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy nie spełnia on warunków określonych m. in. w art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy, który z kolei stanowi, że na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła. Wskazał, że przepis ten ma charakter obligatoryjny, czyli organy Policji są zobowiązane do skreślenia strony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Ustawodawca przyznał w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego wpisu. Informacja o stwierdzeniu przez biegłego psychiatrę u Strony "osobowości nieprawidłowej" słusznie spowodowała skierowanie jej przez KWP w [...] na badania w celu ustalenia jej zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Komendant Główny Policji uznał za błędne ustalenia faktyczne w zakresie wskazania przez organ I instancji powołania w dniu 10.04.2015 r. przez sąd biegłego psychiatrę, który zbadał stronę na potrzeby odrębnego postępowania, gdy w rzeczywistości z tego dnia pochodzi opinia sądowo-psychiatryczna, na której oparł się organ I instancji kierując stronę na badania w trybie administracyjnym. Ocenił, że Strona wykorzystała ten błąd, określając go jako kłamstwo, do odmowy poddania się badaniom, na które została skierowana. W terminie późniejszym przedstawiła jednak orzeczenia lekarskie i psychologiczne z dnia [...].09.2015 r. stwierdzające, że posiada zdolność do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Organ odwoławczy ocenił jako uzasadnione i celowe odwołanie się organu I instancji od złożonych przez Stronę orzeczeń - w celu ostatecznego rozstrzygnięcia, czy stwierdzona u strony "osobowość nieprawidłowa" stanowi przeszkodę w wykonywaniu przez nią zadań pracownika ochrony fizycznej. Ustalił, że organ I instancji uczynił to na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie. I pomimo wyjaśnienia stronie przez organ podstaw faktycznych i prawnych podjętego działania, Strona uznała je za nieuzasadnione (w piśmie z 14.10.2015 r. i z 25.11.2015 r.) oraz bezprawne (pismo z dnia 26.02.2016 r.). Pomimo wyjaśnienia i uprzedzenia przez organ, że niestawiennictwo na badania odwoławcze spowoduje wydanie niekorzystnej dla Strony decyzji (pismo z 10.11.2015 r.) – strona na badanie się nie stawiła.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...].03.2016 r. skreślił Stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę orzeczenie lekarskie z [...] września 2015 r. zostało przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zakwestionowane (na podstawie obiektywnej okoliczności - istniejącej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...].04.2015 r.), a badaniom w trybie odwoławczym strona się nie poddała. Stwierdził, że w ten sposób zaistniały przesłanki przewidziane w art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy o ochronie osób i mienia. Aktualnie nie istnieją bowiem w obrocie prawnym ważne orzeczenia potwierdzające zdolność fizyczną i psychiczną L. S. do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej. Obligatoryjny charakter pierwszego z tych przepisów implikuje skreślenie wymienionego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych okoliczności, choćby pozytywnie o nim świadczących. Dlatego Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W skardze od ww. decyzji utrzymującej decyzję o skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, złożonej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucił wydanie jej z naruszeniem prawa poprzez utrzymanie w mocy decyzji opartej na nieistniejących dokumentach, kłamstwach i celowym manipulowaniu faktami oraz przypisywania mu odpowiedzialności za zdarzenia ode niego niezależnych. Żądał ujawnienia dokumentów z akt sprawy administracyjnej prowadzonej w Wydziale Postępowań Administracyjnych KWP w [...], a mianowicie: pisma z [...] maja 2015 r. rzekomo przesłanego do niego przez organ Policji i orzeczenia psychologicznego z [...] września 2015 roku, ponieważ dokumenty nie istnieją, a m. in. na ich podstawie podjęta została decyzja z dnia [...] marca 2016 roku, zaś organ II instancji zaakceptował ten fakt utrzymując ją w mocy. Skarżący wskazał, że oczekuje od urzędników państwowych, funkcjonariuszy publicznych - wymienionych przez niego z imienia i nazwiska - rzetelności, bezstronności, ale również zwykłej ludzkiej uczciwości i przyzwoitości, których to cech im zabrakło.

Przedstawił zarzuty skierowane w stosunku do prowadzącego sprawę w I instancji, zarzucając, ze ocena została dokonana na podstawie materiałów "dla siebie wygodnych" kierując się subiektywnymi odczuciami, co skutkowało jego wnioskiem o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec zastępcy naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] podinsp. mgr [...]. Z kolei p.o. naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...] podinsp. [...], jego zdaniem, kierując się solidarnością zawodową, na zasadach opisanych w skardze podjął decyzję z [...] marca 2016 r. skreślając go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Z kolei, zdaniem skarżącego, nadkom. [...] mając świadomość nadużyć i nieprawidłowości utrzymał ją w mocy. Wszystkim wskazanym dysydentom zarzucił, że dodatkowe badania, o które osobiście prosił, mogły i powinny odbyć się w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...], a nie w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w [...], co powoduje koszty związane z tym wyjazdem. Według skarżącego, za brak możliwości przeprowadzenia badań całkowitą odpowiedzialność ponosi lekarz [...] z [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] wyznaczając dni badań w ustawowym okresie odbioru przesyłek poleconych, które docierały do skarżącego po terminach badań. Sugestie, że celowo nie zgłaszałem się na badania zostały podtrzymane przez autora decyzji odwoławczej z dnia [...].05.2016 roku.

Skarżący zarzuca wyżej wymienionym "arogancje "władzy"" i działanie "w poczuciu swojej bezkarności".

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że ustaleniu czy pracownik ochrony fizycznej posiada stosowną zdolność fizyczną i psychiczną służą badania lekarskie i psychologiczne oraz wydane na ich podstawie orzeczenia. Od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, zgodnie z art. 34 ust. 1-3 ustawy o ochronie, przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie. Odwołanie, przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub osiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym owa w art. 29 ust. 1. Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są:

1) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - jednostka o wyższym poziomie referencyjnym;

2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych |)rzez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

Wskazał, że w stanie faktycznym sprawy orzeczenie nr [...] zostało wydane przez Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką w [...], zatem zgodnie z wyżej powołaną regulacją odwołanie powinno zostać rozpatrzone przez podmiot leczniczy utworzony i wyznaczony i przez Ministra Obrony Narodowej. Jako podmiot odwoławczy został wskazany Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w [...]. Podmiot ten został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej, jako podmiot właściwy do rozpatrywania odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych (decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 kwietnia 2016 r. Nr 107/MON Dz.Urz.MON z 2016 r. poz. 60).

Pismem z 5 stycznia 2016 r. jednostka ta poinformowała organ, że skarżący nie stawił się na badania w trybie odwoławczym (k. 98). Zaistnienie zatem tej okoliczności spowodowało utrzymanie w mocy decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony, z uwagi na brak ważnych orzeczeń potwierdzających zdolność fizyczną i psychiczną skarżącego do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem zgodności jej z prawem Sąd nie stwierdził podnoszonego w skardze naruszenia prawa procesowego, ani prawa materialnego, które mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1099).

Stosownie do art. 29 ust. 6 pkt 2 cyt. ustawy pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy nie spełnia warunków określonych w art. 26 ust. 3 pkt 1 i 4-8, w art. 30 albo w art. 38b.

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1099) na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła.

Podkreślić zatem należy, że zawód pracownika ochrony jest zawodem podlegającym reglamentacji administracyjnej, który mogą pełnić osoby o określonych wymogach, a jednym z nich jest posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań, stwierdzonej orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła.

W dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 32 pkt 3 ustawy o ochronie (a nie ustęp 3) przewidywał, że "Badania lekarskie i psychologiczne osób wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przeprowadza się co 3 lata lub w okresach krótszych niż 3 lata na wniosek pracodawcy lub właściwego komendanta wojewódzkiego Policji - w razie uzasadnionego podejrzenia utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do wykonywania zadań".

Z nie budzących wątpliwości ustaleń organu odwoławczego, znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy wynika, że działania podjęte przez organ administracyjny wynikały z pisma sędziego Sądu Rejonowego dla [...] z 19 kwietnia 2015 r. Z jego treści wynika wyraźna prośba o rozważenie przez organy Policji sprawdzenia zasadności dalszego posiadania przez Skarżącego pozwolenia na broń, z uwagi na stanowisko biegłej psychiatry dotyczące cech wskazujących na osobowość nieprawidłową w połączeniu z silnie stresującą sytuacją rodzinną. Należy zauważyć, że pismo sędziego Sądu Rejonowego dla [...] zostało skierowane do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] po wpłynięciu [...] kwietnia 2015r. opinii biegłego psychiatry, która na zlecenie ww. Sądu w sprawie [...] przeprowadziła [...] kwietnia 2015r. badanie psychiatryczne oskarżonego L. S. w warunkach ambulatoryjnych.

Na gruncie niniejszej sprawy, dla oceny legalności działania organu, kluczowe znaczenie ma właśnie pismo sędziego Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z [...] kwietnia 2015 r. jak i opinia sądowo-psychiatryczna biegłej [...] z [...] kwietnia 2015r., opatrzona stosowną okrągłą pieczęcią tego Sądu, bowiem dokumenty te legły u podstaw i stanowią uzasadnienie dla dalszych działań organów Policji w tej sprawie, niesłusznie kwestionowanych przez Skarżącego.

Wbrew stanowisku Skarżącego, [...] Komendant Wojewódzki Policji był uprawniony do oceny, czy istnieje uzasadnione podejrzenie utraty zdolności psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony i skierowanie go na badanie w okresie krótszym niż 3 lata, bowiem Skarżący był osobą wpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Art. 32 pkt 3 ustawy o ochronie jednoznacznie bowiem stanowi, że to na wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji - w razie uzasadnionego podejrzenia utraty zdolności fizycznej lub psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony (związanych wszak z dostępem do broni) - badania lekarskie i psychologiczne osób wpisanych na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przeprowadza się w okresach krótszych niż 3 lata.

W konsekwencji, [...] Komendant Wojewódzki Policji pismami: z 4 maja 2015r (k.41 akt adm.) – adresowanym do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i 5 maja 2015r.(k.42 akt adm.) - adresowanym do L. S., skierował Skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

W pismach tych, tożsamych w treści, co przyznał organ odwoławczy, nie zgadzała się data 10 kwietnia 2015r. jako data powołania przez sąd [...] biegłego. Jak słusznie zauważył, jest to data wydania opinii sądowo-psychiatrycznej biegłej [...].

Jednakże na tym ostatnim błędzie, co do daty 10 kwietnia 2015r.- określonej jako data powołania przez sąd biegłego - skupia się polemika Skarżącego w piśmie skierowanym do organu I instancji z 29 maja 2015r., a także w toku całego postępowania. W piśmie z 29 maja 2015r., co istotne, oświadczył, że został zawiadomiony o terminie badań w dniu 25 maja 2015 roku, ale ich odmówił "z przyczyn odwoławczych". Ponadto Skarżący "odrzucił" argumentację zawartą w piśmie organu z 5 maja 2015r. kierującym go na badanie uważając, że nie ma uzasadnionego podejrzenia utraty zdolności psychicznej i wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego, w konsekwencji powyższego stanowiska, organ I instancji 23 czerwca 2015r. zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, wobec nie posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej.

Jak wynika z akt administracyjnych, 7 lipca 2015r. Skarżący zapoznał się aktami postępowania i podtrzymał zastrzeżenia zawarte w swoim oświadczeniu z 29 maja 2015r. co do pisma organu z 4 maja 2015r. dotyczącym stwierdzenia, że "w dniu 10 kwietnia 2015r. Sąd Rejonowy dla [...] sygn. akt [...] powołał biegłego psychiatrę". Oświadczył, odnosząc się do opinii sądowo-psychiatrycznej, że "badania odbyły się [...] kwietnia 2015r., co potwierdza moją rację". Jednocześnie wniósł do organu I instancji prośbę o ponowne skierowanie go na badania.

Organ uwzględnił powyższy wniosek i pismem z 8 lipca 2015r. skierował Skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Należy podnieść, że poprawił sformułowanie uzasadnienia tego skierowania oraz, co istotne dla dalszej oceny stanu faktycznego - zobowiązał Skarżącego do stawienia się na badanie pod rygorem wydania decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony.

Jak wynika ze zwrotnego odbioru tej korespondencji, skarżący otrzymał ją 22 lipca 2015r.

Z dalszego, niekwestionowanego przebiegu postępowania (pisma Skarżącego z 1 września 2015r.) wynika, że wezwanie na badanie z 5 sierpnia 2015r. [...] Ośrodka Medycyny Pracy na dzień 24 sierpnia 2015r. godz. 9.00, odebrał w tym dniu w godzinach popołudniowych, po powrocie z urlopu, zatem na nie się nie stawił. Poza sporem jest, że nie kontaktował się z [...] Ośrodkiem Medycyny Pracy, mimo że na wezwaniu taki telefon kontaktowy został wpisany – w przypadku braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie. Niezależnie, Ośrodek 2 września 2015r. wyznaczył Skarżącemu kolejny termin badania na 21 września 2015r. Na ten termin badania także nie stawił się, , ani nie kontaktował z Ośrodkiem, co potwierdzają pisma [...] Ośrodka Medycyny Pracy z 23 września i 3 listopada 2015r.

Zauważyć należy, że w piśmie z 25 listopada 2015r. skarżący przyznał, że otrzymał przesyłki z terminami wyznaczonych badań w dniach 24 sierpnia 2015r. godz.9.00, a następnie 21 września 2015r. godz. 9.00, które odebrał w "ustawowych terminach tj. do 14 dni od otrzymania awiza" i z przyczyn od niego niezależnych nie był w stanie zgłosić się w terminach badań. Tym razem, jak wynika z ww. pisma skarżącego, to lekarz tego Ośrodka (wymieniona z imienia i nazwiska), wyznaczając terminy badań w "ustawowym okresie odbioru przesyłek" pozbawiła Skarżącego możliwości przeprowadzenia badań i doprowadziła do sytuacji, że wykonał je w innym trybie aniżeli wskazany przez organy policji.

Poza sporem jest, że 2 września 2015r. Skarżący udał się na badania z własnej inicjatywy do 5 Wojskowego Szpitala Klinicznego z Polikliniką w [...] i z tą datą uzyskał orzeczenie lekarskie stwierdzające posiadanie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej i orzeczenie psychologiczne.

Poza sporem jest, że orzeczenie lekarskie z [...] września 2015r. zostało przez organ zakwestionowane, zaś przyczyny powyższego i podstawę prawną takiego działania określoną w art. 34 ust. 2 ustawy o ochronie, wyjaśnił szczegółowo organ I instancji, a powtórzył organ odwoławczy.

Z argumentacją organu II instancji Sąd się w pełni zgadza. Powzięcie z urzędu wątpliwości dotyczących zdolności psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony obligował organ z urzędu do skierowania takiej osoby na stosowne badania – w trybie przewidzianym w ustawie.

Oznacza to, że podjęcie przez organy Policji ustawowej procedury w tym zakresie niejako wyłącza tym organom możliwość przyjęcia za wiarygodne złożenie badań wykonanych w "trybie prywatnym". Jest to oczywiste, bowiem powzięta pewna wątpliwość w zakresie zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony, wynikająca z opinii sądowo-psychiatrycznej z 10 kwietnia 2015r., musi być zweryfikowana i wyjaśniona przez lekarza psychiatrę, który jest poinformowany o wątpliwości jaka zaistniała w sprawie. Taka informacja zawarta jest w skierowaniu na badanie.

Wymagania ustawodawcy w tym zakresie są jednoznaczne.

W sytuacji, gdy Skarżący nie stawił się na trzykrotnie wyznaczane mu badania w [...] Ośrodku Medycyny Pracy, przy czym po pierwszej odmowie miał świadomość, że nie stawienie się na badania skutkuje rygorem wydania decyzji o skreśleniu z listy - to zupełnie niezrozumiałym jest, że mimo posiadania pouczenia o rygorze, nie kontaktował się telefoniczne z tym Ośrodkiem w celu ustalenia kolejnego terminu. Tym bardziej, że po drugim terminie 24 sierpnia 2015r. miał zaplanowany wyjazd do Włoch. Zasłanianie się z jednej strony argumentem, że pisma Ośrodka odebrał w "ustawowych terminach tj. do 14 dni od otrzymania awiza", a z drugiej strony – mimo takiego pouczenia - nie podejmowanie możliwości skontaktowania telefonicznego z Ośrodkiem, a przeprowadzenie badań w "trybie prywatnym"- mimo toczącego się postępowania świadczy o unikaniu stawienia się na badanie kierowane przez organ.

W konsekwencji powyższego, pisma [...] Ośrodka Medycyny Pracy o niestawieniu się Skarżącego na wyznaczone terminy badania, a z drugiej strony przeprowadzenie badań w "trybie prywatnym" – obligowało organy Policji do zakwestionowania takiego badania w trybie odwołania, co przewiduje art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie. Tryb ten przedstawia się następująco:

Art. 34. 1. Od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie.

2. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub posiadającej taki wpis, pracodawcy oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji, o którym mowa w art. 29 ust. 1.

3. Odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie, do jednego z podmiotów odwoławczych, którymi są:

1) (14) wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku gdy odwołanie dotyczy orzeczenia lekarskiego wydanego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy - jednostka o wyższym poziomie referencyjnym;

2) jednostki służby medycyny pracy podmiotów leczniczych utworzonych i wyznaczonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych;

3) podmioty lecznicze utworzone i wyznaczone przez Ministra Obrony Narodowej.

4. Lekarz lub psycholog, za którego pośrednictwem jest wnoszone odwołanie przekazuje je wraz z dokumentacją badań oraz oświadczeniem lub dokumentacją, o których mowa w art. 33 ust. 2, do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania.

5. Badanie w trybie odwołania przeprowadza się w terminie 30 dni od dnia otrzymania odwołania.

6. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Regulacja przewidziana w ust. 1 i 2 art. 34 uprawnia zatem komendanta wojewódzkiego Policji do złożenia odwołania, a niewątpliwie obliguje do jego złożenia w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – zawisło postępowanie w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony wobec nie posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań.

Innymi słowy, skoro ustawodawca przewidział określoną procedurę weryfikacji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, to zupełnie nietrafiona jest argumentacja Skarżącego, skierowana ad personam do osoby podejmującej czynności w sprawie i zarzucająca, że "bezpodstawnie podważył autorytet i fachowość zespołu specjalistów z Szpitala Wojskowego, składając odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2015 roku."

Zasłaniając się niejako powyższą argumentacją, w ww. piśmie z 25 listopada 2015r. Skarżący odmówił zgłoszenia się na badania w jednostce odwoławczej – Wojskowym Instytucie medycyny Lotniczej w [...].

W konsekwencji powyższego, czyli nie stawienie się na badanie w jednostce odwoławczej skutkuje przyjęciem, że L. S. nie posiada wymaganych ustawa o ochronie osób i mienia zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań pracownika ochrony. Nie można pominąć, że osoba wpisana na listę pracowników ochrony posiada szereg uprawnień, w tym prawo do dysponowania bronią palną (po dopuszczeniu do jej posiadania na mocy ustawy o broni i amunicji). Powyższe oznacza, że rygorystyczne wymagania – także w sferze zdrowia – musza być spełniane nieprzerwanie i nie budzić żadnych wątpliwości. Brak spełniania wymagań prowadziło zatem do uzasadnionego skreślenia z listy pracowników ochrony fizycznej.

W ocenie Sądu, przebieg ustalonych zdarzeń i ich analiza dokonana przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Także postawa Skarżącego jako strony, w świetle okoliczności sprawy niniejszej, została oceniona w jej całokształcie (art. 80 k.p.a.) i nie budzi wątpliwości. Skarżący nie poddał się badaniom lekarskim w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...], a następnie odmówił poddania się badaniu w trybie odwoławczym – weryfikującym, zgodnie z ustawą złożone przez niego orzeczenie – w jednostce do tego powołanej, nadrzędnej wobec jednostki, której orzeczenie złożył.

Nie jest wiarygodna argumentacja, że odmowa poddania się badaniom w jednostce odwoławczej Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w [...] jest spowodowana kosztami przejazdu, hotelu i wyżywienia, skoro poprzez swoje działanie skarżący je wygenerował. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...]- w miejscu zamieszkania, trzykrotnie zapraszał skarżącego na badania.

To z inicjatywy Skarżącego orzeczenie nr [...] zostało wydane przez [...] Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką w [...], zatem odwołanie może rozpoznać podmiot utworzony i wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku wskazanym przez organ – jest Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w [...] na mocy decyzji MON z dnia 21 kwietnia 2016r. nr 107/MON/Dz.U.MON z 2016r. poz.60).

Zatem zgodnie z wyżej powołaną regulacją odwołanie powinno zostać rozpatrzone przez podmiot leczniczy utworzony i wyznaczony i przez Ministra Obrony Narodowej. Jako podmiot odwoławczy został wskazany Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w [...]. Podmiot ten został wyznaczony przez Ministra Obrony Narodowej, jako podmiot właściwy do rozpatrywania odwołciń od orzeczeń lekarskich i psychologicznych (decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 kwietnia 2016 r. Nr 107/MON Dz.Urz.MON z 2016 r. poz. 60).

W sytuacji, gdy organ posiadał uzasadnione podejrzenie utraty wymaganych predyspozycji wyznaczenie badania było prawidłowe. Nieuzasadnione niezgłoszenie się na badania, nie poddanie nim, odnosi skutek uznania braku zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań pracownika ochrony.

Sam fakt, że Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów Policji, nie stanowi o tym, by w sprawie doszło do ich naruszenia.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z powyższych względów skargę na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić w całości.