Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 387/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 33 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. znak[...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania "..." spółki z o. o. w K., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] odmawiającą odwołującej się spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę jednego lokalu usługowego znajdującego się w parterze budynku mieszkalno - usługowego usytuowanego na działkach [...] przy ul. [...]

w K., na trzy lokale mieszkalne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że do wniosku z 2 września 2014 r. o wydanie pozwolenia na wykonanie opisanych wyżej robót budowlanych spółka "..." dołączyła:

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami na cele budowlane,

projekt budowlany

wypis i wyrys z Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "Kielce - Północ - Obszar II - Zalew Kielecki - Klonowa - Piaski", zatwierdzonego Uchwałą Nr XLIII/778/2013 Rady Miasta Kielce z dnia 11 kwietnia 2013 r., ogłoszonego w Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego z dnia 21 maja 2013 r., poz. 2225.

Po zawiadomieniu stron o wszczęciu postępowania administracyjnego, Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K., pismem z dnia 23 października 2014 r. odniosła się do zakresu planowanej inwestycji podnosząc między innymi, że stan istniejący budynku przedstawiony w projekcie budowlanym nie jest zgodny z rzeczywistością oraz, że w ramach przedmiotowej inwestycji przewiduje się ingerencję w części wspólne nieruchomości (zamiana drzwi na okno, a więc zmiany dotyczące elewacji budynku) - i poinformowała organ, że nie podjęła uchwały, wymaganej na gruncie ustawy o własności lokali, upoważniającej inwestora do wykonania takich robót.

Postanowieniem z [...] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonych dokumentach oraz w projekcie budowlanym poprzez zaprojektowanie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, doprowadzenie inwentaryzacji budynku do zgodności ze stanem faktycznym i dołączenie poprawnie wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został uzupełniony we wskazanym przez organ terminie.

W kolejnym piśmie z 3 grudnia 2014 r. Wspólnota podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, ponadto w związku z zaprojektowaniem dodatkowych miejsc postojowych w hali garażowej, podniosła, że " ... Ingerencja w samodzielny lokal jakim jest hala garażowa (wyodrębniony lokal posiadający własną księgę wieczystą), również wymaga zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, wyrażonej tym razem przez wszystkich współwłaścicieli hali garażowej. ..."

Wspólnota wskazała "... Pragniemy podkreślić, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraża zgody na żadne zmiany związane z nieruchomością wspólną, nie podejmowała uchwały w tym zakresie jak również nie udzielała Spółce [...] prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. ..."

Wspólnota nadmieniła także, że lokal L2 w przedmiotowym budynku mieszkalnym "... zmienił zarówno swój wygląd jak i przeznaczenie ...".

Odnosząc się do pisma Wspólnoty wnioskodawca wyjaśnił, że miejsca postojowe, na których projektuje się zamontować platformy postojowe, są w "wyłącznej dyspozycji" inwestora.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że inwestor nie wywiązał się

z obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] w zakresie dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Od powyższej decyzji odwołał się P. M. - Prezes Zarządu "..." Spółki z o. o. z siedzibą w K. zarzucając naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odwołujący się podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i wskazując na przepis art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że " .... Do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor załączył wszelkie niezbędne dokumenty wymagane przepisami prawa tj. art. 33 ust. 2 Ustawy Prawo budowlane ...", a także " ...Inwestor w toku postępowania administracyjnego wywiązał się z wszelkich nałożonych na niego obowiązków. Nie uchybił żadnemu terminowi. ...", oraz, że "... Inwestor w piśmie z dnia 12 grudnia 2014 roku odniósł się do treści pisma z dnia 05 grudnia 2014 roku Wspólnoty (...) i wyjaśnił, że (...) miejsca postojowe, na których będą platformy postojowe, są w jego wyłącznej dyspozycji ...".

Inwestor podkreślił także "... W aktach sprawy znajduje się uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej udzielająca Inwestorowi prawa do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. ...".

Wobec powyższego "... Zaskarżona decyzja jest niesłuszna i nie może ostać się w toku kontroli instancyjnej..."

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym, Wojewoda podniósł, że w analizowanym przypadku lokal, który jest przeznaczony do zmiany sposobu użytkowania, znajduje się w budynku mieszkalno - usługowym wielorodzinnym,

w którym - zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - istnieje Wspólnota Mieszkaniowa i działa trzyosobowy Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]- kserokopia Uchwały nr [...] Wspólnoty dotycząca składu Zarządu i potwierdzająca, że Wspólnota jest prawidłowo reprezentowana w niniejszej sprawie, znajduje się w aktach sprawy organu I instancji.

Należało zatem w pierwszej kolejności ustalić, czy projektowane roboty budowlane objęte są zakresem zwykłego zarządu, czy ten zakres przekraczają.

Powołując się na treść art. art. 22 ust. 2 i 3 pkt 5 ustawy o własności lokali organ odwoławczy podniósł, że do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej.

Czynnościami przekraczającymi zakres zwykłego zarządu są w szczególności:

pkt 5 udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego,

Z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje wydzielenie trzech mieszkań w miejscu lokalu usługowego LI znajdującego się na parterze przedmiotowego budynku oraz urządzenie dodatkowo trzech miejsc parkingowych w istniejącej hali garażowej.

W ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano:

przebudowę ścian wewnętrznych w lokalu usługowym L1,

przebudowę instalacji wewnętrznych w lokalu usługowym LI: wody, kanalizacji, c.o., gazu, wentylacji mechanicznej,

budowę pionów kanalizacyjnych wyprowadzonych ponad dach, zakończonych rurami wywiewnymi (projekt bud. inst. sanit. str. 4),

budowę przyłącza gazu dla potrzeb nowych lokali mieszkalnych (wg innego opracowania - projekt bud. inst. sanit. str. 8),

wymianę stolarki w ścianach zewnętrznych lokalu LI,

przebudowę garażu podziemnego z 22-stanowiskowego na 25-stanowiskowy poprzez zamontowanie w garażu podziemnym platform parkingowych, to jest urządzeń pozwalających na piętrowe parkowanie samochodów.

Organ odwoławczy podkreślił, że uzyskał informację, że platformy parkingowe wprawiane są w ruch silnikami hydrauliczno - elektrycznymi, oddzielnymi dla każdej platformy, posiadającymi oddzielne bezpieczniki. Zatem montaż platform wymaga przebudowy instalacji zasilania w hali garażowej.

Ponadto organ odwoławczy ustalił, że zamontowanie wskazanej w projekcie budowlanym platformy parkingowej typu NKPXL-T w przestrzeni o wysokości 2,60 m

i długości 5,90 m, daje możliwość zaparkowania jedynie samochodów kompaktowych (typu np. wolksvagen golf).

Przebudowa instalacji wewnętrznych oraz wymiana stolarki dotyczą części wspólnych nieruchomości - instalacji wewnętrznych, elewacji, dachu oraz działki, na której stoi budynek. Na wykonanie robót budowlanych jak wyżej potrzebna jest zgoda właścicieli lokali, to jest podjęcie stosownej uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej.

Jako dokument, z którego wynika zgoda do dysponowania działkami na cele budowlane inwestor wskazał uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej, bez podania jej numeru i daty oraz zgodę S. M. do dysponowania miejscami parkingowymi w garażu.

Wojewoda podkreślił, że zgoda na dysponowanie działką na cele budowlane musi być udzielona jednoznacznie, a nie dorozumiana. Gdy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane kwestionowane jest w toku postępowania przez inną osobę, organ zobowiązany jest tą kwestię wyjaśnić (...) a szczególny obowiązek spoczywa w tym zakresie na inwestorze (wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013r. sygn. akt II SA/Kr 1766/12).

Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody, aby inwestor wykonał projektowane roboty budowlane. Świadczą o tym złożone w sprawie pisma.

Dołączona do akt sprawy organu I instancji uchwała nr [...] z dnia [...] podjęta została przez Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w K. " ...w sprawie: wyrażenia zgody dla firmy [...] Sp. z o. o. na zmianę przeznaczenia lokali oznaczonych numerami U1 oraz U2 z usługowych na pełniące funkcję mieszkalną oraz podział w/w lokali na 4 lokale mieszkalne bez ingerencji w części wspólne nieruchomości (wyłącznie w obrębie w/w lokali bez ingerencji w części wspólne nieruchomości) ...", a więc dotyczy innych okoliczności niż przedmiotowe.

Zatem inwestor nie spełnił wymagań określonych w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Brak dowodu dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest przesłanką do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy - nie widząc możliwości pozytywnego załatwienia sprawy - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Ponadto Wojewoda stwierdził, że przygotowanie miejsc parkingowych w ilości 6 sztuk, na których możliwe jest zaparkowanie wyłącznie samochodów kompaktowych nie spełnia wymogu zapewnienia miejsc parkingowych.

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach spółka z o.o. "..." w K. zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie

i w konsekwencji podjęcie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego

i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor spełnił wszystkie wymagania określone w ustawie i złożył niezbędne dokumenty, w tym oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz

z potwierdzającymi ten fakt dowodami;

- art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie

i w konsekwencji podjęcie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę w przypadku, gdy inwestor spełnił wszystkie warunki określone w art. 35 ust. 1.

Mając powyższe na uwadze skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu powołano się na treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i podkreślono, że z przepisów tych wynika jednoznacznie, iż warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wraz ze stosownymi opiniami, uzgodnieniami oraz pozwoleniami. Podlega ona następnie ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanemu pod względem zgodności projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku pozytywnego spełnienia ww. przesłanek organ jest zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego.

W ocenie skarżącej, spełniła ona wszystkie niezbędne wymagania do wydania pozwolenia na budowę, złożyła bowiem wszelkie wymagane dokumenty. Ponadto budowa zgodna jest z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W wykonaniu nałożonego przez organ I instancji zobowiązania, inwestor złożył w wyznaczonym mu terminie poprawiony projekt budowlany oraz poprawione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Autor skargi nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, wedle którego załączona do dokumentacji uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej z [...] dotyczy innych okoliczności. Wskazuje ona bowiem jednoznacznie, że Wspólnota wyraża zgodę na zmianę przeznaczenia lokali U1 i U2 z usługowych na mieszkalne. Zgoda została wyrażona na przeprowadzenie inwestycji bez ingerencji

w części wspólne nieruchomości. Inwestor wykazał w toku postępowania, że podejmowane roboty budowlane będą dotyczyć jedynie wymienionych wyżej lokali. Ponadto przy realizacji inwestycji inwestor wykorzysta istniejące piony kanalizacyjne

i wentylacyjne, nie dojdzie także do ingerencji w lokale mieszkalne na wyższych piętrach.

Skarżący podniósł, że miejsca postojowe, na których zostaną umieszczone platformy postojowe, są w jego wyłącznej dyspozycji. Przedstawił również zgodę S. M. do dysponowania miejscami parkingowymi w garażu. Inwestor jest zatem uprawniony do umieszczenia platform postojowych, które nie spowodują naruszenia części wspólnej hali garażowej jak i pozostałych miejsc postojowych będących wyłączną własnością jego użytkowników. Platformy nie powodują również dodatkowych uciążliwości w użytkowaniu garażu, w szczególności nie wiążą się z jej przebudową, a także zmianą istniejących udziałów, gdyż skierowane są jedynie na maksymalizację wykorzystania dostępnego miejsca na dysponowanych przez inwestorach miejscach parkingowych. Montaż platform nie wymaga przebudowy zasilania w hali garażowej ani ingerencji w inne części wspólne toteż w tym zakresie projekt jest zgodny ze stanowiskiem udzielonym przez Wspólnotę Mieszkaniową.

Organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.).

Bezspornym jest, że wnioskowana inwestycja dotyczy przebudowy jednego lokalu usługowego znajdującego się na parterze budynku mieszkalno - usługowego usytuowanego na działkach nr [...] przy ul. [...]

w K., na trzy lokale mieszkalne. Nie ulega także wątpliwości, że w budynku, którego dotyczą planowane roboty budowlane wydzielone zostały lokale mieszkalne, których właściciele tworzą wspólnotę mieszkaniową w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz.U.2000.80.903 t.j. ze zm.).

Z tych względów udzielenie zgody na przebudowę nieruchomości wspólnej oraz na ustanowienie odrębnej własności lokali powstałych w następstwie przebudowy,

a także na rozporządzenie tymi lokalami oraz na zmianę wysokości udziałów

w następstwie powstania odrębnej własności lokalu przebudowanego, wymaga podjęcia uchwały przez wspólnotę (art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali). Zgody takiej wymaga również jakakolwiek ingerencja w części wspólne nieruchomości, w której ustanowiona została odrębna własność lokali, jako że stanowi ona czynność przekraczającą zwykły zarząd wspólną nieruchomością.

Podjęcie takiej uchwały było w tym przypadku jednym z wymogów prawidłowo złożonego wniosku o pozwolenie na budowę w ramach obowiązku dołączenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane). Przepis art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego stanowi, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

W aktach sprawy znajduje się złożone przez inwestora oświadczenie z 22 września 2014r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym powołano się na "uchwałę wspólnoty mieszkaniowej" oraz zgodę S. M. na dysponowanie miejscami postojowymi w garażu. Dołączona została również uchwała nr 6/2014r. Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]w K. z dnia [...], w której Wspólnota wyraziła zgodę dla firmy [...] sp. z o.o., właściciela lokali U1 i U2, na zmianę przeznaczenia lokali oznaczonych tymi numerami z usługowych na pełniące funkcję mieszkalną oraz na podział ww. lokali na 4 samodzielne lokale mieszkalne, bez ingerencji w części wspólne nieruchomości. Ze złożonych przez Wspólnotę pism w toku postępowania administracyjnego wynika także, że nie wyraża ona zgody na jakiekolwiek roboty budowlane związane z przebudową, które dotyczyłyby części wspólnych i że jakakolwiek inna uchwała w tym zakresie – oprócz wymienionej wyżej – nie była podejmowana.

W tym stanie rzeczy, mimo złożonego oświadczenia o posiadanym prawie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ prawidłowo badał, czy prawo to inwestor faktycznie posiada w zakresie wszystkich robót budowlanych objętych projektem, a w szczególności, czy obejmują one wspólne części nieruchomości. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, o udzieleniu pozwolenia na budowę nie decyduje bowiem sam fakt złożenia przez inwestora oświadczenia,

o jakim mowa w art. 34 ust. 2 pkt 2, lecz ustalenie, że prawo, na które się powołuje

w tym oświadczeniu, odpowiada ustawowej definicji zawartej w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego.

Wprawdzie w uzasadnieniu skargi jej autor podnosi, że roboty budowlane będą dotyczyć jedynie lokali U1 i U2, a przy realizacji inwestycji inwestor wykorzysta istniejące piony kanalizacyjne i wentylacyjne i nie dojdzie do ingerencji w części wspólne nieruchomości, jednak twierdzenie to nie ma odzwierciedlenia w projekcie budowlanym. W części instalacyjno- sanitarnej tego projektu na str. 4 czytamy, że "piony kanalizacyjne wyprowadzone ponad dach należy zakończyć rurami wywiewnymi, a w dolnej części na każdym pionie zamontować rewizje. Piony kanalizacji sanitarnej montować w bruzdach ściennych lub przewidzieć do zabudowy", zaś na str. 8 i 9 projektant zaprojektował dla wentylacji lokali mieszkalnych system wentylacji mechanicznej z wyrzutniami dachowymi ("wyrzut powietrza zanieczyszczonego za pośrednictwem projektowanych pionów instalacji zakończonych ponad dachem budynku wyrzutniami dachowymi typu VH"). W żadnym miejscu projektu nie przewidziano, że do realizacji ww. mediów wykorzystane zostaną istniejące kanały, jak twierdzi się w skardze. Wręcz przeciwnie, porównanie rzutów parteru znajdujących się w opisie technicznym (inwentaryzacja – nr rys. 1/1) oraz

w części sanitarnej (instalacja wody – rys WK1 oraz wentylacja mechaniczna – rys. W2) nie daje podstaw do ustalenia, że system zasilania nowopowstałych lokali mieszkalnych w wodę oraz wentylację pomieszczeń zostanie podłączony do istniejących pionów. Na str. 2 części sanitarnej projektant przewidział natomiast, że woda do poszczególnych mieszkań rozprowadzona będzie poprzez piony wodociągowe zlokalizowane we wnęce na każdej klatce schodowej, które "projektuje się z rur ocynkowanych łączonych przez typowe kształtki z żeliwa szarego ocynkowanego z uszczelnieniem smarem i konopiami". Takie zapisy projektu świadczą wyraźnie o tym, że nowoprojektowane lokale mieszkalne mają być zasilane własnymi, nowowybudowanymi pionami, a nie istniejącymi w budynku.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Nie ulega zatem wątpliwości, że piony wodociągowe, kanalizacyjne

i wentylacyjne stanowią części wspólne, podobnie jak stropy czy dach, a co za tym idzie jakiekolwiek roboty budowlane ingerujące w te części nieruchomości stanowią czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymagają zgody Wspólnoty, której skarżący nie posiada, mimo złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z tych przyczyn odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej i odpowiada przepisom Prawa budowlanego.

Niezależnie od tego podkreślić należy, że złożony przez inwestora projekt budowlany sporządzony został w sposób uniemożlwiający weryfikację jego zgodności z przepisami w zakresie rzeczywistej zamierzonej ingerencji w części wspólne budynku. Na ostatniej stronie opisu technicznego projektant stwierdził, że "stolarkę okienną należy zharmonizować z istniejącą pod względem parametrów technicznych", co sugerować może wymianę tej stolarki, będącej niewątpliwie czynnością przekraczającą zwykły zarząd. Zacytowany opis jest jednak zbyt lakoniczny, żeby to stwierdzić z całą pewnością, gdyż w jednym z lokali mieszkalnych zaprojektowano budowę zamkniętej loggi, z cofniętą ścianą wewnętrzną, w której także zaprojektowano okna i drzwi. Nie wiadomo zatem, czy stolarka, którą należy "zharmonizować z istniejącą pod względem parametrów technicznych", to stolarka

w ścianie zewnętrznej czy też wewnętrznej tego lokalu. Równie niewystarczający jest zapis dotyczący platform postojowych, które przedstawia jedynie rysunek wykonany na rzucie piwnic w części architektonicznej (nr rys. 2). Nie ma jednak żadnego opisu konstrukcji tych platform, sposobu działania czy wreszcie zasilania w energię elektryczną, co uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny, czy wykorzystują one tylko miejsca postojowe przynależne inwestorowi, czy też ingerują w części wspólne (np. przy rozkładaniu, wjeżdżaniu na nie pojazdem bądź w związku z koniecznością przebudowy istniejącej instalacji elektrycznej). Nakazanie inwestorowi uzupełnienia projektu w tym zakresie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego było jednak zbędne, wobec niespełnienia przesłanki posiadania przez niego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z przyczyn wskazanych wyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przez organ art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, co zarzucał skarżący i skargę jako bezzasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.