Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2084/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi H. P. i S. P. na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu oddala skargę.


UZASADNIENIE

H. P. i S. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Zarządu [...] W. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...]. Zaskarżoną uchwałą Zarząd [...] W. odmówił skarżącym zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego. Uchwała Zarządu [...] została podjęta w oparciu o § 24 ust. 1 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odwołano się do opinii komisji mieszkaniowej zawartej w protokole z dnia [...] marca 2010 r., z której wynika, że skarżący przekroczyli kryterium dochodowe.

Uchwała została doręczona skarżącym w dniu [...] marca 2010 r. Pismem z dnia 28 lipca 2010 r., które wpłynęło do Zarządu [...] W. w dniu 2 sierpnia 2010 r., H. i S. P. wezwali do usunięcia naruszenia prawa w uchwale z dnia [... ] marca 2010 r. W wezwaniu podniesiono, że błędnie zostało obliczone minimum dochodowe, które w ich przypadku powinno być podwyższone o 60 % (§ 5 ust. 4 uchwały Rady [...] W. z [...] lipca 2009 r.) z tej racji, że zostali eksmitowani z lokalu, w trybie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21.06.2001 r. o ochronie praw lokatorów (...), gdzie byli zobowiązani do opłacania czynszu regulowanego. Ponadto, do ich dochodu wliczono dodatek pielęgnacyjny, który zgodnie z powołaną uchwałą z [...] lipca 2009 r. nie powinien być wliczany do dochodu.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa udzielonej w piśmie z dnia 11 sierpnia 2010 r. Zastępca Burmistrza [...] poinformował, iż stanowisko wyrażone w kwestionowanej uchwale Zarząd [...] uznaje za prawidłowe. Średni dochód na osobę w gospodarstwie domowym skarżących został wyliczony na kwotę [...] zł i nie uwzględnia on dodatków pielęgnacyjnych wypłacanych zarówno H. jak i S. P. Minimum dochodowe zostało zaś powiększone o 30 % i wynosi [...] zł, a więc zostało przekroczone.

W skardze do sądu H. i S. P. podkreślili, że wcześniej zamieszkiwali w lokalu znajdującym się w kamienicy odzyskanej przez następczynię prawną dawnych właścicieli. Czynszu ustalonego przez nową właścicielkę nie byli w stanie płacić, w efekcie czego na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...) została im wypowiedziana umowa najmu. Następnie zostali eksmitowani do lokalu socjalnego, w którym zamieszkują do chwili obecnej. W tym stanie rzeczy, zdaniem skarżących, powinien zostać zastosowany przepis § 5 ust. 4 w zw. z § 5 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W., a więc minimum dochodowe w ich przypadku powinno zostać podwyższone o 60 %. Ponadto skarżący w dalszym ciągu stoją na stanowisku, że do średniego dochodu na osobę w ich gospodarstwie domowym zostały wliczone dodatki pielęgnacyjne, co nie powinno mieć miejsca.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł cyt. "o jej odrzucenie jako bezzasadnej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należało rozważyć formalną dopuszczalność skargi, zwłaszcza w świetle wniosku strony przeciwnej o jej odrzucenie. Zgodnie z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do sądu administracyjnego może być zaskarżona uchwała lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Przepis ten obejmuje zarówno uchwały i zarządzenia organów gminy stanowiące akty prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), jak i uchwały i zarządzenia podjęte przez organy z zakresu administracji publicznej, które nie są aktami prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalona jest linia orzecznicza, która uchwały organów samorządu terytorialnego w przedmiocie umieszczenia na liście osób uprawnionych do najmu lokalu z publicznych zasobów mieszkaniowych uznaje za uchwały z zakresu administracji publicznej (zob. np. postanowienie NSA z 11.08.2010 r. I OSK 1201/10). Zaskarżona uchwała została ponadto poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, na które odpowiedź została doręczona skarżącym w dniu 19 sierpnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru nadesłane przy piśmie z dnia 29.10.2010 r., k. 17). Jak wynika z odpowiedzi na skargę, została ona złożona w dniu 16 września 2010 r., a więc w terminie trzydziestodniowym, określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji skargę należało uznać za dopuszczalną.

Przechodząc do jej merytorycznej oceny sąd uznał jednak, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Sąd Okręgowy [...] w W. prawomocnym wyrokiem z dnia [...].10.2006 r. [...] oddalił apelację H. i S. P. od wyroku Sądu Rejonowego W. z dnia [...].11.2005 r. orzekającego ich eksmisję z poprzednio zajmowanego lokalu, przyznając jednocześnie prawo do lokalu socjalnego. Umowa najmu lokalu socjalnego przy ul. [...] w W. została ze skarżącymi zawarta w dniu [...] lutego 2008 r. na okres dwóch lat. Sytuację prawną skarżących reguluje więc § 16 uchwały Rady [...] W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. [...]), który stanowi, że po upływie okresu najmu lokalu socjalnego z dotychczasowym najemcą tego lokalu można zawrzeć nową umowę najmu tego samego lub innego lokalu:

1) na czas nieoznaczony - pod warunkiem, że najemca spełnia kryteria określone w § 4 pkt 2, z zastrzeżeniem § 5 ust. 3; w przypadku, gdy przedmiotem nowej umowy najmu jest lokal umieszczony w ewidencji lokali socjalnych, dokonuje się jego wykreślenia z tej ewidencji z chwilą zawarcia nowej umowy najmu;

2) na czas oznaczony nie dłuższy niż 3 lata - w przypadku nadal utrzymującej się szczególnie trudnej sytuacji życiowej dotychczasowego najemcy oraz pozostawania w niedostatku.

Skarżący nie znajdują się w niedostatku, w rozumieniu § 1 pkt 27 uchwały z [...] lipca 2009 r., który za takowy uznaje średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nieprzekraczający 100 % kwoty najniższej emerytury. Średni dochód skarżących przekracza tę kwotę. Najniższa emerytura wynosiła bowiem w tym czasie 706,29 zł (zob. Komunikat Prezesa ZUS z dnia 15.02.2010 r. – MP Nr 10, poz. 110), a średni dochód skarżących [...] zł.

Do rozważenia pozostaje więc pkt 1 § 16 uchwały, który w kwestii minimum dochodowego odsyła do § 4 pkt 2, z zastrzeżeniem § 5 ust. 3 uchwały. W sytuacji skarżących minimum dochodowe może być więc powiększone o 30 % (§ 5 ust. 3 pkt 5 uchwały), a nie jak chcieliby skarżący o 60 % (ust. 4 § 5 uchwały). § 5 ust. 4 uchwały z [...] lipca 2009 r. miałby zastosowanie do skarżących tylko wówczas, gdyby prawo najmu lokalu z zasobów publicznych otrzymywali jako byli lokatorzy zamieszkujący "w lokalach znajdujących się w budynkach prywatnych, którzy byli zobowiązani do uiszczania czynszu regulowanego i którym wypowiedziano umowę najmu na podstawie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy [o ochronie praw lokatorów]" (§ 5 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 4 uchwały). Tymczasem w dniu podejmowania zaskarżonej uchwały skarżący byli najemcami lokalu socjalnego, a w takiej sytuacji minimum dochodowe należy liczyć w oparciu o ust. 3, a nie ust. 4 § 5 uchwały. Tak obliczone minimum dochodowe wynosi zaś 1469,08 zł (najniższa emerytura: 706,29 x 160 % + 30 %)

Zarząd [...] W. prawidłowo wyliczył też dochód skarżących. § 1 pkt 24 uchwały z dnia [...] lipca 2009 r. w kwestii dochodu odsyła do ustawy z dnia 21.06.2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, która to ustawa w art. 3 ust. 3 stwierdza, że "do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r." Ustawa wymienia więc tylko zasiłek pielęgnacyjny, jako niepodlegajacy wliczeniu do dochodu. W orzecznictwie NSA (zob. uchwałę NSA z dnia 10.12.2009 r. I OPS 8/09, ONSAiWSA 2010/2/21) przyjmuje się jednak, że również dodatku pielęgnacyjnego nie wlicza się do dochodu, o jakim mowa w tym przepisie ustawy. Otrzymywane przez obydwoje skarżących dodatki pielęgnacyjne nie zostały jednak wliczone do ich dochodu. Dochód H. P. to emerytura w wysokości [...] zł, a dochód S. P. to: emerytura – [...] zł, dodatek [...] – [...] zł, [...] – [...] zł i dodatek [...] – [...] zł. W obydwu przypadkach dodatki pielęgnacyjne w wysokości [...] zł nie zostały wliczone, a dodatek [...] w takiej samej wysokości nie podlega odliczeniu od dochodu.

W tej sytuacji uznając, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.