Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1201/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 5 lit a i c, art. 4 , art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 92 ust. 1, l.p. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77par. 1, art. 107 par. 1, art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] nakładającej na A. W. i A. W. wspólników W. s. c. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 15.000 zł;

- uchylił decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie umorzył postępowanie;

- w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - cytowany dalej jako "k.p.a." oraz art. 18 ust. 5 lit. a, b, c i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) - cytowana dalej jako "ustawa o transporcie drogowym".

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2007 r. w W. przy ul. [...] zastała przeprowadzona kontrola pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W czasie kontroli kierujący pojazdem przedstawił wypis z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany na firmę W. s. c. i świadectwo legalizacji taksometru oraz zaświadczenie wystawione przez skarżących poświadczające, iż kierowca na podstawie umowy i wypisu z ich licencji wykonuje przewóz osób i jest upoważniony przez nich do wystawiania faktur. Kierowca, przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż zlecenia na wykonywanie kursów otrzymuje z centrali W.. Pobrano wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe, opiewał on na: "W. s. c. [...]." Wykonano dokumentację fotograficzną.

W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, poprzez umieszczenie na dachu pojazdu urządzenia technicznego - lampy z podaniem numeru telefonu i napisem "W." oraz napisy W. na bokach samochodu. Stwierdzono również zamontowanie taksometru fiskalnego.

W oparciu o te ustalenia, organ I instancji nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, umieszczania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

W odwołaniu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazali na fakt, że przed Trybunałem Konstytucyjnym prowadzone jest postępowanie w przedmiocie niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Podnosili, iż licencja uprawnia do wykonywania przewozów na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej. Prowadzenie działalności gospodarczej na własny rachunek nie jest działaniem na cudzą rzecz. Ponadto, w ocenie skarżących, oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu wynikającego z ustawy o transporcie drogowym, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy. Skarżący wskazał na obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 43 (4) i art. 43 (5) kodeksu cywilnego, które odnoszą się do definicji oznaczenia przedsiębiorcy. Skarżący posługując się wykładnią systemową i celowościową art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym tego przepisu, stanęli na stanowisku, że przepis ten nie powinien być odnoszony do przedsiębiorcy, który profesjonalnie, na podstawie licencji, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakazy z art. 18 ust. 5 mogą natomiast dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną", w stosunku do swej podstawowej działalności.

W odwołaniu skarżący wskazali również na niekonstytucyjność art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wprowadza on określone "warunki" wykonywania przewozów okazjonalnych w transporcie drogowym, stanowiące ograniczenie zasady wolności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) i jako takie wymagają uzasadnienia ze względu na ważny interes publiczny. Według skarżącego, takiego ważnego interesu publicznego nie sposób wskazać. Zawarte w tym przepisie zakazy mogą budzić zastrzeżenia także z punktu widzenia zasady równego traktowania przedsiębiorców. Ponadto, zakazy wprowadzone tym przepisem budzą także zasadnicze zastrzeżenia, co do zgodności z prawem europejskim, w szczególności z zakazem ograniczania podaży usług transportowych oraz narzucania nierównych warunków świadczenia równoważnych usług transportowych.

Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Policji w W. wydał w dniu [...] grudnia 2007 r. decyzję opisaną na wstępie. Uznał, iż nie doszło do naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, bowiem oznaczenia umieszczone na pojeździe nie są oznaczeniami przedsiębiorcy. W tym zakresie organ uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. W części dotyczącej utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organ w uzasadnieniu przywołał okoliczności sprawy i uznał, że na ich podstawie doszło do naruszenia zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 lit. a i c ustawy o transporcie drogowym. Podkreślił, iż analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewoźnikiem była W. s. c., która ewidencjonowała przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe, a jej wspólnicy rozliczali się z tych przychodów. Organ wskazał, iż istotnym dowodem w sprawie jest wydruk z urządzenia rejestrującego – paragon fiskalny z dnia kontroli, na którym widnieją dane spółki cywilnej, którą tworzą jej wspólnicy A. W. i A. W..

Na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucili decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 7, 10 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymali swoje stanowisko i argumenty przywołane w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji odnośnie przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Podnosili, iż zakazy wprowadzone powyższym przepisem nie dotyczą przewoźników wykonujących przewozy okazjonalne na podstawie posiadanej licencji.

Ponadto skarżący wskazali na naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego. Przytoczyli zasady postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących, w przedmiotowej sprawie zarówno organ I-instancji jak organ odwoławczy nie bacząc na obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, wydając decyzje oparł się wyłącznie na protokole przeprowadzonej przez funkcjonariuszy kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez stronę w toku postępowania.

Jednocześnie w ocenie skarżących, przeprowadzone postępowanie naruszało art. 10 k.p.a., gdyż strona miała możliwości skorzystania z prawa wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jedynie przed wydaniem decyzji, co wynika z wezwania z dnia [...] października 2005 r. Powyższe działanie narusza zasadę czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania administracyjnego. Zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania nie może być jednocześnie wezwaniem do złożenia wyjaśnień w sprawie i nie zastosowanie się organu do tego wymogu stanowi poważne naruszenie przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2009 r. skarżący rozszerzyli zarzuty skargi zarzucając organowi:

- błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 oraz art. 4 ust. 1 w zw. z ust. 3 i 4 oraz art. 18 ust. 5 lit. a-c ustawy o transporcie drogowym poprzez zastosowanie powyższych przepisów, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynika, aby organy ustaliły okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego,

- naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej rozstrzygnięcia; art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w części decyzji organu I instancji pomimo braku wyjaśnienia przez nią podstawy prawnej; art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż kontrolowany przewóz był okazjonalnym przewozem. Załączyli kserokopię wyroku WSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1867/08 na potwierdzenie, iż w tożsamym stanie faktycznym Sąd uznał, iż z rozstrzygnięcia decyzji nie wynika jaka kara i w jakiej wysokości została nałożona kara na skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej p.p.s.a.). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. W. i A. W. wspólników spółki cywilnej W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, umieszczania w pojeździe taksometru nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 10.000,- zł organy Policji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] sierpnia 2007 r. skarżący wykonywali przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż w myśl art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, stosownie do art. 5 ust.1 wymienionej ustawy wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.

Tej odpowiedniej licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wymaga wykonywanie transportu drogowego taksówką, której to licencji udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Licencja ta udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto W. - związek komunalny (art. 6 ust. 4 cyt. ustawy).

Z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, iż profesjonalny przewóz drogowy może być wykonywany tylko w formach zdefiniowanych w ustawie jako:

1. przewóz regularny – publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami na zasadach określonych w ustawie z dnia 15 listopada 1984 roku Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r., Nr 50, poz. 601 ze zm.) – art. 4 pkt 7 ustawy,

2. przewóz regularny specjalny – niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób – art. 4 pkt 9 ustawy,

3. przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km – art. 4 pkt 10 ustawy;

3. przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego –art. 4 pkt 11 ustawy.

Według ustaleń organów dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżący posiadali licencję nr [...] uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem legitymował się podczas kontroli kierujący pojazdem.

Licencja ta niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej".

Zdaniem Sądu należy podkreślić, iż ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 ww. ustawy, iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 ustawy o transporcie drogowym). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b cyt. ustawy, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zdaniem Sądu uznać należy, iż dokonując nowelizacji kwestionowanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się niewątpliwie potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów niebędących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy.

Według Sądu używanie taksometru, umieszczanie w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należą ewidentnie do cech charakterystycznych tylko i wyłącznie dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej w sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą – zgodnie z powołanym przepisem ustawy – wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką.

Komendant Policji jako organ odwoławczy uznał, iż nie doszło do naruszenia zakazu oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie umorzył postępowanie. Sąd kierując się art. 134 § 2 p.p.s.a. nie kwestionuje rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Z zebranego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne w postaci szyldu reklamowego - lampy z podaniem numeru telefonu i napisem "W.", a w pojeździe był zainstalowany i używany taksometr. Fakt ten potwierdza zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja zdjęciowa (sporządzona w dniu kontroli), a także kopia świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego, zamontowanego w kontrolowanym pojeździe.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznając, iż wykonywanie przez skarżących w dniu [...] sierpnia 2007 r. przewozu okazjonalnego w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – nastąpiło z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy o transporcie drogowym. Tym samym, organy Policji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy w zw. z lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do tej ustawy.

Kara została prawidłowo nałożona na skarżących, to oni wykonywali przewóz. Jak wynika z niekwestionowanego protokołu kontroli w pojeździe znajdowali się pasażerowie. Zdaniem Sądu z akt sprawy wynika, iż skarżący zawarli stosowną cywilnoprawną umowę zlecenia z kierowcą, na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przewozy na rzecz skarżącej, ale nie we własnym imieniu. Potwierdza to raport fiskalny będący dowodem wykonywanych usług przewozu osób. Przedstawione przez kierowcę zaświadczenie z dnia [...] września 2006 r. świadczy o możliwości dysponowania pojazdem skarżących i wystawiania w ich imieniu faktur za wykonywane przewozy osób.

Powyższe przemawia ewidentnie za tym, iż to skarżący, a nie osoba trzecia, wykonywali sporny przewóz okazjonalny, dopuszczając się naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) i c) ustawy o transporcie drogowym, za które to naruszenia ustawa w art. 92 ust. 1 przewiduje karę pieniężną w wysokości wskazanej przez art. 92 ust. 4 w jej załączniku.

Kara pieniężna w wysokości 10.000 zł została nałożona za dwa naruszenia wyszczególnione w decyzji. Wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Fakt, iż organ w samej sentencji nie wskazał wysokości nałożonej kary, w ocenie Sądu, nie stanowi uchybienia w stopniu uzasadniającym eliminację decyzji z obrotu prawnego. Decyzja organu odwoławczego, w tej części, stanowi utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Powołanie w zaskarżonej decyzji tylko art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. właściwym dla uchylenia i umorzenia postępowania nie stanowi uchybienia, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew twierdzeniu skarżących stan faktyczny w powołanej w piśmie procesowym z dnia 11 maja 2009 r. sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1867/08 dotyczył innego stanu faktycznego: stwierdzenia podczas jednej kontroli naruszeń za które suma kar pieniężnych przekraczała ograniczenie wynikające z przepisu art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Zauważyć trzeba, iż Komendant Policji w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Warto zaznaczyć, iż przed wydaniem decyzji skarżący z możliwości tej skorzystali, przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. Skarżący nie kwestionowali natomiast, by organ przeprowadzał poza ich wiedzą jakieś czynności procesowe istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.