Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 270/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie wszczęcia dochodzenia w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 złożonych za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik D. Urzędu Skarbowego we W., jako finansowy organ postępowania przygotowawczego na podstawie ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeksy karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r., poz. 2226; dalej: K.k.s.) w dniu [...] października 2017 r. wydał postanowienie sygn. akt [...] o wszczęciu dochodzenia w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 złożonych za okres od stycznia do kwietnia 2013 r. przez A Sp. z o.o.

W pismach z dnia 27 listopada 2017 r. i 21 grudnia 2017 r. zatytułowanych jako: "Skarga", skarżąca spółka zażądała od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. uchylenia ww. postanowienia o wszczęciu dochodzenia.

Pismem z dnia 5 stycznia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. działając na podstawie art. 237 § 3 i art. 238 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; dalej: K.p.a.) zawiadomił skarżącą spółkę, że uznaje zastrzeżenia zgłoszone w pismach z dnia 27 listopada 2017 r. i 21 grudnia 2017 r. za bezzasadne.

W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia z dnia 25 października 2017 r. o wszczęciu postępowania, twierdząc, że zostało ono wszczęte bez oparcia w obowiązującym przepisach prawa i bez uzasadnienia w stanie faktycznym. Zarzuciła skarżąca, iż organ wszczął postępowanie karne aby doprowadzić do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Kognicja sądów administracyjnych została określona w art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.) i art. 3 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 2 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 i § 2a p.p.s.a. szczegółowo wymieniono akty i czynności z zakresu działalności administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Ww. przepisy zawierają enumeratywny (zamknięty) katalog aktów i czynności, mogących stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego, co oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż tam wskazane, wykracza poza kognicję sądów administracyjnych i jako taka podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W sprawie, skarżone postanowienie zostało wydane na podstawie Kodeksu karnego skarbowego, a postępowanie przygotowawcze będzie toczyło się w jego trybie. Nie jest więc jakimkolwiek aktem lub czynnością, o której mowa w ww. art. 3 p.p.s.a. Nie leży bowiem w zakresie działalności administracji publicznej, lecz w zakresie działalności organów ścigania. Naczelnik D. Urzędu Skarbowego działał w sprawie na podstawie art. 133 K.k.s. jako organ postępowania przygotowawczego, a nie na podstawie Ordynacji podatkowej jako organ podatkowy.

Skarżone postanowienie o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w szczególności nie stanowi "innej niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej (...)", o której mowa w art. 3 § 1 pkt. 4 p.p.s.a. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego jest bowiem aktem z zakresu szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości, a nie z zakresu administracji publicznej.

Sąd wskazuje, że skarga podlegałaby odrzuceniu także w przypadku przyjęcia, iż intencją skarżącej było podważenie sposobu załatwienia jej pism z dnia 27 listopada 2017 r. i 21 grudnia 2017 r. zatytułowanych "Skarga".

Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. działał na podstawie art. 237 § 3 K.p.a. i art. 238 § 1 K.p.a. zawartych w Dziale VIII K.p.a. (zawiadomił skarżącą spółkę, że uznaje skargę za niezasadną). W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie reprezentowany jest pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. np. postanowienie NSA z 3 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 125/16). Przyjmuje się bowiem, że działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII K.p.a. nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.