Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1779/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 98
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 120, art. 122 w zw. z  art. 201 par. 1 pkt 2, art. 187 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 6 w zw. z  art. 127
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska - sprawozdawca, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Anetta Chołuj, Protokolant starszy referent Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.: I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. na rzecz skarżącego kwotę 15.213 (piętnaście tysięcy dwieście trzynaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi.

1.1. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...] Wójt Gminy G. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) określił [...] Specjalnej Strefie Ekonomicznej S.A. w [...] (dalej: skarżąca/ Spółka) podatek od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 799.541,00 zł, przyjmując jako przedmiot opodatkowania grunty: pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych o pow. 0,3260 ha; grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego o pow. 975.049 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości 5.362.773,00 zł według stawek określonych uchwałą Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] 2009 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował stanowisko Spółki, że grunty o powierzchni 975.049 m2 należy zaliczyć do kategorii "gruntów pozostałych". Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji grunty te są gruntami wykorzystywanymi do celów działalności gospodarczej.

1.2. W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: organ podatkowy drugiej instancji/ organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] uchyliło w całości ww. decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego nie wynika, co jest przedmiotem opodatkowania. W materiale dowodowym brak było bowiem wypisów z ewidencji gruntów dotyczących opodatkowanych nieruchomości. Natomiast z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz.1287 ze zm., dalej: p.g.k.) wynika, że podstawę wymiaru podatków stanowią właśnie dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy zauważył także, że w uchylonej decyzji nie wyjaśniono dostatecznie kwestii zanieczyszczenia gruntów produktami ropopochodnymi, pod kątem możliwości trwałego wyłączenia gruntów z prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Brak było bowiem wyjaśnienia, czym jest zlecone przez organ podatkowy pierwszej instancji opracowanie "Wykazu działek i powierzchni wgłębnego zanieczyszczenia gruntu produktami ropopochodnymi" dla obrębów geodezyjnych [...]. Stwierdzono także, że z uchylonej decyzji nie wynika, czy opracowanie stanowi opinię biegłego oraz czy Spółka miała możliwość wypowiedzenia się, co do tego dowodu. Zdaniem organu podatkowego drugiej instancji w uchylonej decyzji brak było również wyjaśnienia okoliczności rzekomego przejścia z mocy prawa na Gminę G. prawa własności nieruchomości Spółki (oznaczonych w ewidencji gruntów jako: działka nr 256/83 o pow. 9.6933 ha, działka nr 256/70 o pow. 0,0140 ha, działka nr 256/64 o pow. 0,7310 ha - położone w obrębie [...], gmina [...] oraz działka numer 326/65 o pow. 3.6781 ha i działka nr 326/64 o pow. 0,0479 - położone w obrębie [...], gmina [...]) wskutek wydzielenia nieruchomości pod gminne drogi publiczne oraz przeznaczenia ich na powyższy cel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w G. Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., opublikowaną w Dz. Urz. Województwa D. Nr [...] z dnia [...] 2005 r. poz. [...].

1.3. Organ podatkowej pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. Nr [...], ponownie rozpoznając sprawę, ustalił, że zgodnie z ewidencją gruntów, nieruchomości Spółki oznaczone są jako zurbanizowane tereny zabudowane, tereny przemysłowe i drogi o symbolach Bp, Ba, dr i wobec tego podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z kolei wypowiadając się w kwestii własności nieruchomości, które zdaniem Spółki w wyniku ich wydzielenia pod drogę publiczną, przeszły z mocy prawa na własność Gminy G. na podstawie przepisu art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: u.g.n.) i stanowią drogi gminne, organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na decyzję Starosty B. z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia Spółce odszkodowania za przejęte drogi. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, iż z decyzji tej wynika, że Spółka jest właścicielem gruntów wydzielonych pod drogi, zaś drogi, pod które wydzielono grunty, nie należą do kategorii dróg publicznych (w tym wypadku gminnych) w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), ale stanowią drogi wewnętrzne, wykorzystywane przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy. Ustalenia starosty wynikają m.in. z decyzji Wójta Gminy G. Nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. zatwierdzającej projekt nieruchomości należących do Spółki, z których wydzielono m.in. działki nr 256/64, 256/70 i 256/83, decyzję Wójta Gminy G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie, której powstały działki nr 326/64 i 326/65 oraz z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy w G. numer [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G.

Organ podatkowy pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że grunty o powierzchni 975.049 m2 podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla tzw. gruntów pozostałych albowiem stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 620 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) sam fakt posiadania danej nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto, organ podatkowy pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy G. obszar przedmiotowych nieruchomości ujęty jest jako obszar zainwestowania [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej obszar [...] - bez zapisów wyznaczających granice obszarów wymagających przekształceń i rekultywacji. Zarząd Spółki, podejmuje decyzje o przeznaczeniu całego areału gruntów do sprzedaży, bez adnotacji o wyłączeniu z potencjalnej sprzedaży gruntów z przyczyn technicznych (z uwagi na skażenie). Przy czym sprzedaż gruntów mieści się w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, a podmioty, którym oferowane są przedmiotowe grunty z założenia mogą na nich prowadzić działalność gospodarczą. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał również, że wszystkie podmioty, które dokonały zakupu nieruchomości prowadzą działalność gospodarczą na posiadanych gruntach.

Organ podatkowy pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska Spółki, że przedmiotowe grunty ze względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Pomimo, że organ podatkowy pierwszej instancji potwierdził, że przedmiotowe grunty w części areału zostały zanieczyszczone produktami ropopochodnymi, to jednak charakter istniejących skażeń nie wyklucza możliwości obrotu przedmiotowymi gruntami i prowadzenia działalności gospodarczej. Grunty, którymi obraca Spółka, po sprzedaży służą bowiem działalności gospodarczej ich nabywcom. Organ podatkowy pierwszej instancji zaznaczył, że z przykładowych aktów notarialnych dokumentujących sprzedaż przez Spółkę gruntów, brak jest jakichkolwiek zapisów wskazujących na obciążenie lub ograniczenie sprzedawanych nieruchomości zanieczyszczeniami. Wyjaśniono także, że organ podatkowy pierwszej instancji zlecił opracowanie "Wykazu działek i powierzchni wgłębnego zanieczyszczenia gruntu produktami ropopochodnymi" dla obrębów geodezyjnych [...] i [...] gmina G., sporządzonego na podstawie raportu Wojskowej Akademii Technicznej pt. "Rozpoznanie stanu zanieczyszczeń i skażeń gruntu i wód powierzchniowych substancjami powierzchniowymi, bojowymi środkami trującymi oraz substancjami promieniotwórczymi", który nie stanowi opinii biegłego, lecz jest katalogiem, zestawieniem działek i powierzchni zanieczyszczonych terenów. Spółka miała możliwość wypowiedzenia się co do tego dowodu, ponieważ był on wskazany w toku postępowania, co wprost potwierdza postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...]. Z opisanego Wykazu, wynika, że Spółka jako wolne od wad sprzedawała działki położone w strefie wgłębnego zanieczyszczenia gruntu. Podmioty, które zakupiły przedmiotowe działki prowadzą lub będę prowadzić na nich działalność gospodarczą i otrzymują pozwolenia budowlane.

Odnosząc się do wskazanego przez Spółkę protokołu z kontroli nr [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu Delegatury w J. organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że protokół ten w żadnej ze swoich części nie dowodzi o braku możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowych gruntach.

Nadto z pisma Ministerstwa Ochrony Środowiska - Głównego Geologa Kraju z dnia [...] 2003 r. skierowanego do Spółki wynika, że zanieczyszczenia występują głęboko i praktycznie nie powinny być przeszkodą w zagospodarowaniu terenu Spółki podobszar [...] przez firmy motoryzacyjne. Dowodzi to możliwości prowadzenia na zanieczyszczonych gruntach działalności gospodarczej.

1.4. W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., poprzez pominięcie okoliczności, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych;

- art. 373 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej: k.s.h.) wobec wadliwego skierowania decyzji bezpośrednio do Spółki zamiast za pośrednictwem prezesa zarządu Spółki;

- art. 121 § 1 w zw. z art. 21 § 3 w zw. z art. 207 i 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) tj. zasady zaufania do organów podatkowych, ponieważ od czasu wejścia w życie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., przy tożsamym stanie faktycznym i prawnym do obecnego, organ podatkowy pierwszej instancji nie kwestionował wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wykazywanego w deklaracjach Spółki, a obecnie kwestionuje dotychczasową praktykę Spółki i wydaje niekorzystne dla Spółki rozstrzygnięcie,

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ podatkowy pierwszej instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności na pominięciu przez organ podatkowy pierwszej instancji przedłożonego przez Spółkę korzystnego dla niej dowodu, tj. protokołu z kontroli nr [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we Wrocławiu Delegatura w J., z którego wynika skala zanieczyszczeń gruntów Spółki; na przyjęciu za bezsporne stanowiska sekretarza stanu głównego geologa kraju, z którego wynika, że nie ma potrzeby oczyszczenia terenów objętych przedmiotem opodatkowania, zanieczyszczonych głęboko; oparciu się przez organ podatkowy pierwszej instancji na sporządzonym z jego własnej inicjatywy "Wykazie działek i powierzchni wgłębnego zanieczyszczenia gruntu produktami ropopochodnymi", który, zdaniem Spółki, nie posiada, jak to określono, "obiektywnej wartości dowodowej" i jest tym samym z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia bezwartościowy - z uwagi na fakt, iż został sporządzony na "zamówienie" ww. organu oraz na użytek z góry założonej przezeń tezy służącej zdezawuowaniu racji Spółki;

- art. 124 w zw. z art. 210 § 4 w związku z art. 122, 187 § 1, 191 O.p. wyrażające się w braku wyjaśnienia przyczyn uzasadniających zaskarżoną decyzję;

- art. 75 w zw. z art. 21 O.p. poprzez przyjęcie założenia, że złożona przez Spółkę deklaracja podatkowa w zakresie podatku do nieruchomości nie jest prawidłowa;

- art. 21 § 1, art. 187 § 1 i art. 187 § 3 O.p. wyrażające się w pominięciu podniesionych przez Spółkę argumentów oraz przedłożonych dokumentów, z których wynika, że objęte deklaracją podatkową Spółki grunty nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ani nie mogą być na nich realizowane żadne zadania inwestycyjne - z uwagi na wynikające ze stosownych uregulowań prawnych wyłączenia spowodowane zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi, zadrzewieniem i zakrzaczeniem oraz ich usytuowaniem w strefie ponadnormatywnego oddziaływania autostrady na środowisko;

- art. 201 § 1 pkt 2 O.p. z uwagi na zaniechanie przez organ podatkowy pierwszej instancji zawieszenia z urzędu postępowania podatkowego mimo istnienia prejudycjalnego zagadnienia wstępnego wynikającego z toczącego się postępowania administracyjnego z wniosku Spółki przed Starostą B. pod sygn. [...] w sprawie przejścia na Gminę G. prawa własności nieruchomości drogowych (w części objętych przedmiotową decyzją) i poprzestanie na oparciu się na nieostatecznej decyzji Starosty B., mimo, że ewentualne rozstrzygnięcie i wydanie ostatecznej, korzystnej dla strony decyzji w ww. sprawie mogłoby istotnie zaważyć na przedmiotowym rozstrzygnięciu;

- art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez podanie w podstawie prawnej decyzji art. 5 u.p.o.l. bez wskazania konkretnego przepisu tej regulacji, na którym oparto w tym zakresie rozstrzygnięcie objęte przedmiotową decyzją oraz brak podania w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia przepisów, na których ww. organ się oparł wydając decyzję, jak również dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których dowodom i wyjaśnieniom Spółki odmówił wiarygodności;

- art. 233 § 2 O.p. poprzez zaniechanie zbadania przez organ podatkowy pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy okoliczności faktycznych wskazanych przez organ odwoławczy, a w szczególności zaniechanie zbadania decyzji dotyczących podziału nieruchomości objętych toczącym się postępowaniem administracyjnym z wniosku strony przed Starostą B. pod sygn. [...] (a obecnie przed Wojewodą D.) w kontekście ewentualnego przejścia na Gminę prawa własności nieruchomości w części wydzielonej pod drogi i poprzestanie na oparciu się jedynie w tym względzie na nieostatecznej decyzji Starosty B. w sytuacji jej kwestionowania przez stronę w trybie odwoławczym.

W odwołaniu zarzucono także niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym nieuwzględnienie okoliczności, że na mocy decyzji z dnia [...] stycznia 1999 r. Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast (znak: [...]) zmieniającej w tym zakresie decyzję Wojewody L. z dnia [...] kwietnia 1998 r. (znak: [...]) w części obszaru opodatkowanej nieruchomości zostały wprowadzone strefy ponadnormatywnego oddziaływania autostrady na środowisko oraz zaniechanie zbadania, czy zachodzi związek przyczynowy pomiędzy istnieniem ww. stref, a możnością wykorzystywania przez Spółkę gruntów położonych w tym obszarze do prowadzenia działalności gospodarczej, brak ustaleń, czy grunty stanowiące przedmiot opodatkowania są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i poprzestanie w tym względzie na uznaniu, że sam fakt posiadania gruntów przez przedsiębiorcę przesądza o ich opodatkowaniu wyższą stawką podatku od nieruchomości; brak odniesienia w decyzji do kwestii zadrzewień i zakrzaczeń występujących na objętych decyzją gruntach, czyniących je w związku z tym niezdatnymi do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, co z kolei implikuje zarzut, iż błędnym jest potraktowanie ich w tym stanie jako podlegających się wyższej, aniżeli jak dla "gruntów pozostałych" stawce opodatkowania.

1.5. Organ podatkowy drugiej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji utrzymał w mocy. Oceniając podniesione przez Spółkę zarzuty organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że Spółka nie kwestionuje ani wartości budowli ani powierzchni gruntów przyjętej do opodatkowania. Przedmiotem sporu jest natomiast zaliczenie przez organ podatkowy pierwszej instancji gruntów o powierzchni 975.049 m2 do związanych z działalnością gospodarczą i opodatkowanie tych gruntów stawkami najwyższymi. Według Spółki zaś przedmiotowy grunt z uwagi na wystąpienie przesłanki względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w postaci zanieczyszczenia produktami ropopochodnymi, powinien zostać opodatkowany obniżoną stawką podatkowa, właściwą dla tzw. gruntów pozostałych.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zastosowanie niższych (dla gruntów pozostałych) stawek opodatkowania przedmiotu opodatkowania znajdującego się w posiadaniu przedsiębiorcy ustawodawca między innymi warunkuje od spełnienia łącznie dwóch warunków, tj. przedmiot opodatkowania nie jest wykorzystany w prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych i z uwagi na owe względy techniczne nie może być wykorzystywany w takiej działalności przedsiębiorcy. Powołane przez Spółkę okoliczności, w postaci zakrzaczenia i zadrzewienia terenu oraz skażenia produktami ropopochodnymi, są zaś przejściowe, a tym samym nie uniemożliwiają prowadzenia na nieruchomościach Spółki działalności gospodarczej, w rozumieniu przytoczonego przepisu.

Ponadto profil działalności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę polegający m.in. na obrocie nieruchomościami oraz ich rekultywacja wskazuje, że Spółka wykorzystuje posiadany grunt w wykonywanej aktualnie działalności gospodarczej. Spółka dokonała sprzedaży części tych gruntów podmiotom gospodarczym, które wykorzystują nabyte grunty do prowadzenia działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy wskazał również, że powołany przez Spółkę protokół z kontroli nr [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. Delegatura w J., nie przemawia za stanowiskiem Spółki. Protokół ten potwierdza, że grunty należące do Spółki są zanieczyszczone w znacznym stopniu substancjami ropopochodnymi, jednakże w żaden sposób nie odnosi się do braku możliwości prowadzenia na tych terenach jakiejkolwiek działalności gospodarczej, w tym do możliwości obrotu tymi terenami. Ponadto z protokołu tego wynika, że objęty opodatkowaniem grunt wymaga rekultywacji, a więc usunięcia z niego zanieczyszczeń, a następnie, iż z uwagi na brak środków finansowych Spółki, nie przeprowadzono dotąd właściwej rekultywacji terenu zanieczyszczenia. Organ odwoławczy zauważył, że zakres prowadzonej działalności Spółki obejmuje również prace rekultywacyjne, a więc strona jest potencjalnie zdolna do wykonania takich czynności. Natomiast niepozyskanie na taki proces środków finansowych i niedokonywanie w związku z tym w ogóle działań oczyszczania terenu nie może powodować obniżenia stawki podatku od tej nieruchomości. Nie przeprowadzenie rekultywacji nie powoduje braku możliwości sprzedaży tych gruntów. Ponadto ze stanowiska Sekretarza Stanu Głównego Geologa Kraju wynika, że nie istnieje potrzeba rekultywacji gruntów, gdyż zanieczyszczenia występują głęboko i praktycznie nie powinny być przeszkodą w zagospodarowaniu terenu przez firmy motoryzacyjne. Zatem grunty te mogą zostać sprzedane czy wydzierżawione, a następnie przeznaczone na rozwój wskazanego przemysłu.

Powołując się na regulację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. i art. 12 k.s.h. organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo oznaczył jako stronę postępowania bezpośrednio Spółkę i skierował do niej zaskarżoną decyzję. To Spółka, która posiada osobowość prawną jest podatnikiem podatku od nieruchomości, a nie prezes zarządu tej Spółki, który jest jej organem.

W oparciu o treść art. 21 § 3 O.p. organ odwoławczy podniósł, że wszczęcie postępowania podatkowego wobec Spółki należy uznać za prawidłowe. Wyjaśnił, że choć organ pierwszej instancji deklarację podatkową złożoną przez Spółkę uznawał za prawidłową, to miła prawo ją później zweryfikować. Okres tej weryfikacji wyznaczają przepisy O.p. dotyczące przedawnienia zobowiązania podatkowego, którego termin w stosunku do zobowiązania za badany okres jeszcze nie upłynął.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wszechstronnej oceny zebranych dowodów i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że uzyskanie wyłączenia konkretnej nieruchomości z zakresu opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, wiąże się z korzystniejszą dla podatnika stawką opodatkowania. A zatem ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z niej określone skutki prawne. Natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego podatnik nie wykazał, iż spornych gruntów nie może wykorzystać w ogóle do prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.

Organ podatkowy drugiej instancji uznał ponadto, że w sprawie nie zachodziła konieczność zawieszenia postepowania podatkowego w związku z toczącym się postępowaniem przed Starostą B. pod sygn. [...] w sprawie wypłaty odszkodowania przez Gminę G. za nieruchomości drogowe, które w ocenie strony z mocy prawa stały się własnością gminy. Wyjaśnił, że właścicielem spornych gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako drogi jest zgodnie z danymi w księgach Spółki. Ponadto okoliczności te wynikają m.in. z decyzji Wójta Gminy G. nr [...] z dnia [...] marca 2001 r. zatwierdzającą projekt nieruchomości należących do Spółki, z których wydzielono m.in. działki nr 256/64, 256/70 i 256/83, decyzji Wójta Gminy G. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., na podstawie, której powstały działki nr 326/64 i 326/65 oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w G. numer [...] z dnia [...] marca 2005r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G. Organ odwoławczy podkreślił, że przedmiotowe grunty nie należą do kategorii dróg publicznych (w tym wypadku gminnych) w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, lecz stanowią drogi wewnętrzne, które wykorzystywane są m.in. przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą na terenie strefy.

Podniesiona przez Spółkę okoliczność ponadnormatywnego oddziaływania autostrady na środowisko, według organu odwoławczego nie ma wpływu na wymiar określonego stronie zobowiązania. Oddziaływanie to nie powoduje bowiem całkowitego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie oddziaływania. Organ odwoławczy zauważył także, iż argument ten był podnoszony przez Spółkę w toczącym się wobec niej postępowaniu podatkowym za 2002 r. Zgodnie z wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 25 sierpnia 2008 roku sygn. akt I SA/Wr 1861/07 (opubl. w CBOSA) oraz wyrokiem NSA sygn. akt II FSK 2082/08 z 20 kwietnia 2010 roku (opubl. w CBOSA) skarga Spółki została oddalona.

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w badanym okresie.

2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

2.1. W skardze na ww. decyzję organu podatkowego drugiej instancji skarżąca, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 , art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię, w wyniku której przyjęto, że grunty zakwalifikowane przez Spółkę jako pozostałe są związane z działalnością gospodarczą oraz naruszenie art. 120, art. 122 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2, art. 187 § 1 O.p. W uzasadnieniu podkreślono, że postępowanie podatkowe prowadzone w rozpoznawanej sprawie powinno zostać zawieszone przez organ podatkowy pierwszej instancji w związku z toczącym się postepowaniem przed Starostą B. w sprawie wypłaty odszkodowania przez Gminę G. za nieruchomości drogowe, które w ocenie skarżącej stały się z mocy prawa własnością Gminy. Ponadto skarżąca, powołując się na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych, w których wskazywano, że nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa, powinny być opodatkowane według stawki podstawowej, wtedy gdy podatnik nie nabył nieruchomości do celów działalności gospodarczej, podniosła, iż w rozpatrywanej sprawie w analogiczny sposób należy rozróżnić, które z nieruchomości Spółka faktycznie wykorzystuje w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Skarżąca jest bowiem podmiotem utworzonym na mocy rozporządzenia wydanego na podstawie ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 42, poz. 274, ze zm.; dalej: u.s.s.e.) i realizuje zadania określone w tej ustawie oraz planie rozwoju strefy. Zadaniami tymi są między inny działania zmierzające do rozwoju działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Grunty, których opodatkowanie stanowi w sprawie przedmiot sporu, nie zostały nabyte przez Spółkę w celu prowadzenia działalności gospodarczej, lecz w związku z zarządzaniem Strefą ekonomiczną. Zdaniem skarżącej nic nie stoi na przeszkodzie, aby to również Spółka mogła posiadać grunty jako osoba prawna poza prowadzonym przedsiębiorstwem oraz posiadać grunty jako osoba prawna będąca przedsiębiorcą. I tylko w tym drugim przypadku, jako posiadane przez przedsiębiorcę, grunty będą opodatkowane podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem podwyższonej stawki, przewidzianej dla gruntów związanych w prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej, taka wykładnia ma również, jak to określono w skardze, "charakter prounijny". Spółka podtrzymała także zarzut, iż zakrzaczenie, zadrzewienie oraz zanieczyszczenie produktami ropopochodnymi stanowią względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, o których mowa w u.p.o.l.

2.2. W odpowiedzi organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska i wniósł o oddalenie skargi.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga podlega uwzględnieniu choć zasadniczo nie z przyczyn zawartych w jej treści.

3.2. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wynikający z art. 134 § 1 ppsa brak związania granicami skargi oznacza, że sąd pierwszej instancji ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012r. sygn. akt II FSK 2278/10 , opubl. CBOSA).

W ocenie Sądu organ podatkowy drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 127 O.p. Zgodnie bowiem z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną we wskazanym przepisie, która jest zaliczana do podstawowych zasad postępowania podatkowego, jak też jest jedną z zasad konstytucyjnych (art. 78 Konstytucji RP), organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu podatkowego pierwszej instancji. Nie może więc ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Tworzy to obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego.

W niniejszej sprawie organ podatkowy drugiej instancji nie wypełnił ciążących na nim z mocy wskazanych przepisów obowiązków procesowych. Nie rozważył bowiem wszystkich aspektów rozstrzyganej sprawy, co czyniło również niemożliwym odniesienie się do nich przez sąd administracyjny, a zwłaszcza poczynienie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w rzeczonym aspekcie. Nie ulega wątpliwości bowiem, że konieczność dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organy podatkowe wiąże się z uprawnieniem strony do inicjowania postępowania dowodowego na każdym etapie postępowania podatkowego zarówno przed pierwszą, jak i przed drugą instancją. Podniesienie zatem przez stronę nowego zarzutu na etapie odwołania nie zwalnia organu odwoławczego od jego rozpatrzenia, zwłaszcza, gdy ma on charakter istotny z punktu widzenia wymiaru podatku.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zasadniczy spór między stronami dotyczy wystąpienia przesłanki względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., którą skarżąca wiąże m.in. z usytuowaniem części gruntów w strefie ponadnormatywnego oddziaływania autostrady na środowisko, w związku z czym na gruncie tym nie mogą być realizowane żadne zadania inwestycyjne ani prowadzona działalność gospodarcza. Odnosząc się do wskazanego zagadnienia organ podatkowy drugiej instancji zauważył, że rzeczony zarzut został podniesiony na etapie odwołania i wskazana kwestia nie ma wpływu na wymiar podatku, gdyż nie powoduje całkowitego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej na tym terenie. Jednocześnie odwołano się do innego postępowania podatkowego toczącego się wobec skarżącej a dotyczącego podatku od nieruchomości za 2002r., jak też rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji zapadłego w 2008r. i Sądu drugiej instancji zapadłego w 2010r. w odniesieniu do wspomnianej sprawy, co miało zdaniem organu odwoławczego dowodzić, że wspomniana kwestia była już podnoszona przez skarżącą.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji taki sposób załatwienia sprawy nie poddaje się kontroli Sądu, ponieważ organ podatkowy drugiej instancji nie wyjaśnił wskazanej powyżej spornej kwestii, zajął bowiem arbitralne stanowisko w przedmiocie bezzsadności stawianego przez skarżącą ww. zarzutu, które nie zostało poparte żadnymi argumentami czy wyjaśnieniami. Poczynione w tym względzie uzasadnienie zawarte w decyzji jawi się jako lakoniczne i niezrozumiałe. Należy też podkreślić, że również w aktach sprawy nie ma jakichkolwiek dokumentów, które potwierdzałyby informacje pozwalające na weryfikację poglądu zajętego przez organ podatkowy drugiej instancji. Ową niezrozumiałość potęguje fakt odwołania się przez organ podatkowy drugiej instancji do orzeczeń sądów administracyjnych, które nie tylko odnoszą się do innego roku podatkowego lecz i do innego stanu prawnego. Należy tutaj podkreślić, że dopiero z dniem 1 stycznia 2003r. na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002r. Nr 200 poz.1683) wprowadzono przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który wyłącza z opodatkowania podatkiem od nieruchomości te grunty, budynki i budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Skoro, jak podkreśla organ podatkowy drugiej instancji wspomniane orzeczenia dotyczyły roku 2002 to z oczywistych względów dotyczyły odmiennej niż w niniejszej sprawie sytuacji prawnej. Tym samym samo odniesienie się do wskazywanych orzeczeń nie jawi się jako ewidentny argument przemawiający za bezzsadnością zarzutu skarżącej.

Formułując w rzeczonym zakresie wskazania, co do dalszego postępowania dla organu podatkowego drugiej instancji, stosownie do treści art. 141 § 4 ppsa, to należy zauważyć, że ww. organ w ponownym postępowaniu zobowiązany będzie w sposób wyczerpujący rozważyć kwestię związaną z usytuowaniem części gruntów w strefie ponadnormatywnego oddziaływania autostrady na środowisko i zachowując wymogi art. 210 § 1 pkt 6 O.p. przedstawić w decyzji zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne rzeczonego zagadnienia w kontekście wystąpienia tzw. względów technicznych.

3.3. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, co do konieczności zawieszenia postępowania przed organ podatkowy w sprawie, w oparciu o treść art. 201 § 1 pkt 1 O.p. Powołany przepis stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przez określenie zagadnienia wstępnego należy rozumieć pewną kwestię o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzoną), której treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne (por. B. Graczyk, O niektórych zagadnieniach prejudycjalności w orzecznictwie administracyjnym, Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne 1965, nr 38, s. 91). Takim zagadnieniem wstępnym dla postępowania podatkowego nie będzie wbrew twierdzeniu skarżącej decyzja organu administracyjnego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomości stanowiące drogi publiczne.

Z uwagi na fakt, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym obowiązek podatkowy spoczywa m.in na właścicielu nieruchomości. Jest poza sporem, że zgodnie z zapisami w księdze wieczystej: nr [...] działka nr 326/64 i nr 326/65 położone w [...].; w księdze wieczystej nr [...] działka nr 256/64 położona w obrębie [...] oraz księdze wieczystej nr [...] działki nr 256/83 i nr 256/76 położone w obrębie [...] stanowiły i stanowią własność skarżącej. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2001 Nr 124 poz.1361 ze zm.) domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Nie można zapominać, że kwestia przejścia czy też nie działek pod drogi publiczne z mocy prawa na podstawie art. 98 u.g.n. jest rozstrzygana przez sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej względnie uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopiero ujawnienie w księdze wieczystej własności podmiotu publicznoprawnego daje podstawy do powoływania się w obrocie prawnym na zdarzenie przejścia działek z mocy prawa na rzecz gminy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1676/09, opubl. CBOSA). W przedmiotowej sprawie takie postępowanie nie toczyło się. Zatem należy domniemywać, że prawo własności Spółki ujawnione w księgach wieczystych jest zgodne z rzeczywistym stanem prawnym. Konsekwencją powyższego jest uznanie skarżącej za podatnika podatku od nieruchomości. Stąd też nie sposób jest uznać, że we wspomnianym zakresie doszło także do naruszenia art. 120, art. 122 O.p. w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 , art. 187 § 1 O.p. Wobec powyższego nie można też żądać od organów podatkowych zainicjowania procedury przewidzianej w art. 199a § 3 O.p.

3.4. Nie sposób się również zgodzić ze skarżącą, że w odniesieniu do spornych gruntów występuje ona nie jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą lecz jako podmiot posiadający swój "majątek osobisty". O ile, rzeczona argumentacja ma swoje uzasadnienie na gruncie podatku od wartości dodanej, zwłaszcza co się tyczy osób fizycznych, o tyle nie ma ona uzasadnienia na gruncie u.p.o.l., gdy mowa jest o podatku od nieruchomości, który jak już wspomniano jest podatkiem majątkowym.

Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pod pojęciem "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalnością gospodarczą, na mocy art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. jest działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 (który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Na mocy art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 220 poz.1447 ze zm.; dalej: u.s.d.g.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Przedsiębiorcą, stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.s.d.g. jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

Nie ulega wątpliwości, że skarżąca jest przedsiębiorcą w rozumieniu ww. przepisu u.s.d.g., co zresztą sama potwierdza w skardze i została ona powołana do zarządzania [...] Specjalną Strefą Ekonomiczną na podstawie § 1 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] w sprawie [...] specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. 2008 Nr [...] poz. [...] ze zm.). Działalność ta ma charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 2 u.s.d.g. Do zadań zarządzającego należy bowiem prowadzenie - zgodnie z planem rozwoju strefy określonym w art. 9, regulaminem strefy, o którym mowa w art. 10, oraz przepisami prawa - działań zmierzających do rozwoju działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy, które szczegółowo określono w treści art. 8 ust. 1 u.s.s.e. Nie można nie dostrzec, że zgodnie z art. 5 ust. 1 u.s.s.e. strefa może być ustanowiona, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, wyłącznie na gruntach stanowiących własność zarządzającego, Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, związku komunalnego lub będących w użytkowaniu wieczystym zarządzającego. Zaś jego pracą ciągłą jest realizacja działań w zakresie zbywania na rzecz przedsiębiorców prawa własności nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów zarządzającego, położonych na terenie strefy, jeżeli jest to zgodne z celami ustanowienia strefy oraz z polityką rozwoju strefy; nabywania nieruchomości na własność oraz prawa użytkowania wieczystego, w przypadkach określonych w art. 5 ust. 2 u.s.s.e.; tworzenie warunków racjonalnego gospodarowania urządzeniami infrastruktury gospodarczej i technicznej (pkt 4 załącznika do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia [...] w sprawie ustalenia planu rozwoju [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej - Dz.U. z 2009r. Nr [...] poz. [...]). Rolą zarządzającego jest również podejmowanie innych działań wskazanych szczegółowo w pkcie 3 ww. załącznika. Skarżąca ponosi również koszty związane wynikające z zarządzania strefą (pkt 5 ww. załącznika). Tym samym należy uznać, że słusznie organ odwoławczy wskazał w swojej decyzji, że skarżąca wykorzystuje posiadany grunt w wykonywanej działalności gospodarczej. Spółka została powołana specjalnie do zarządzania specjalną strefą ekonomiczną. Nie sposób jest uznać, że niektóre grunty mają charakter posiadanego przez nią majątku osobistego skoro z samej jej funkcji jako zarządcy wynika konieczność wyzbywania się gruntów na rzecz innych przedsiębiorców, o ile jest to zgodne z celami ustanowienia strefy oraz z polityką rozwoju strefy. Podnoszony zaś argument skarżącej dokonania wykładni prounijnej, odwołujący się do wyroku TSUE z dnia z dnia 11 października 2007 r. w sprawie C-451/05, Européenne et Luxembourgeoise d’investissements SA (ELISA) przeciwko Directeur général des impôts oraz Ministère public, Zb. Orz. 2007 s. I-08251 nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Wspomniany wyrok dotyczył bowiem podatków bezpośrednich i swobodnego przepływu kapitału.

3.5. Za bezpodstawne należy również uznać zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., które stawiane są w kontekście zastosowania wyższej stawki podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów, które z uwagi na zadrzewienie i zakrzaczenie oraz skażenie produktami ropopochodnymi według skarżącej wypełniają przesłankę względów technicznych i powodują, że wspomniane grunty wyłączone są trwale z możliwości ich wykorzystania w jakikolwiek sposób. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga ponownego ustalenia znaczenia użytego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęcia "względy techniczne", bowiem brak jest definicji tego pojęcia. Niemniej jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie przyjęto, że pod tym pojęciem należy rozumieć okoliczności obiektywne, trwałe, nieusuwalne, niezależne od przedsiębiorcy. Powyższe wynika z treści spornego przepisu, w którym postawiono warunek, że przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Analizując ten fragment przepisu należy stwierdzić, że faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. W opinii Sądu koniecznym jest aby dana nieruchomość nie mogła być wykorzystywana w ogóle przez przedsiębiorcę. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd podziela tym samym wyrażone w wyroku NSA z dnia 14 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1491/10, opubl. CBOSA, że względami technicznymi, o jakich mowa w ww. przepisie, nie są zadrzewienie czy zakrzewienie gruntów, jak też zdewastowanie gruntów. Zadrzewienie, zakrzewienie czy zdewastowanie gruntu jest skutkiem tylko określonych decyzji ekonomicznych i organizacyjnych (lub raczej braku takich decyzji), niemniej żadne względy techniczne nie stoją na przeszkodzie w doprowadzeniu działki do należytego porządku. Co się tyczy kwestii skażenia produktami ropopochodnymi to należy potwierdzić słuszność stanowiska organu podatkowego, który nie kwestionuje faktu, że grunty należące do skarżącej są zanieczyszczone w znacznym stopniu substancjami ropopochodnymi jednakże powyższa okoliczność nie ma wpływu na brak możliwości obrotu tymi nieruchomościami. O czym dowodzi fakt, że skarżąca dokonała sprzedaży części tych gruntów podmiotom gospodarczym. Możliwość sprzedaży rzeczonych gruntów pod przemysł motoryzacyjny potwierdza również w swoim piśmie z dnia [...] września 2003r. Sekretarz Stanu Główny Geolog Kraju.

3.6. Z powyższych względów decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) ppsa. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ppsa. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 ppsa i § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 490). Wskazania, co do dalszego postępowania zawarto w pkcie 3.2. niniejszego wyroku.