Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 410/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

P. H. wniósł skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lutego 2010 r. nr [...] nakładające na P. H. grzywnę w wysokości 4 500 zł. w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki domku letniskowego wybudowanego na terenie działki nr [...] położonej w T.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 20 października 2000 r. nr [...], nakazał P. H. rozebranie samowolnie wybudowanego na terenie działki nr [...] w T. domku letniskowego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 25 stycznia 2001 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 734/01, oddalił skargę P. H. na decyzję organu II instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 447/05 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez P. H. od wyroku Sądu I instancji.

W dniu 22 lutego 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przesłał P. H. pisemne upomnienie, zawierające wezwanie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku rozbiórki domku letniskowego z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 1 marca 2006 r.

W związku z nie wykonaniem przez zobowiązanego nałożonego na niego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, tytułem wykonawczym z dnia 7 marca 2006 r. nr [...], wszczął wobec P. H., postępowanie egzekucyjne. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu w dniu 10 marca 2006 r. Postanowieniem z dnia 22 marca 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego oddalił zarzuty P. H. wobec tytułu wykonawczego a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 8 maja 2006 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Następnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt II SA/Gd 441/06, oddalił skargę P. H. na rozstrzygnięcie organu II instancji.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007 r. nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na P. H. grzywnę w wysokości 5 000 zł. w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki domku letniskowego wybudowanego na terenie działki nr [...] w T. a Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 1 marca 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy to postanowienie. Jednakże, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 286/09, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż organy obu instancji nie uzasadniły swoich rozstrzygnięć w przedmiocie wysokości nałożonej grzywny a ponieważ grzywna należy do kategorii tzw. uznania administracyjnego, niezbędnym jest, aby organ egzekucyjny przytoczył w postanowieniu ustalenia faktyczne wraz z uzasadnieniem, dlaczego nałożył grzywnę w określonej wysokości. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji zobowiązany będzie szczegółowo uzasadnić dlaczego uznał, że określenie wysokości grzywny w konkretnej kwocie jest uzasadnione okolicznościami niniejszej sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego , postanowieniem z dnia 5 lutego 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 119 i art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożył na P. H. grzywnę w wysokości 4 500 zł. w celu przymuszenia do wykonania nakazu rozbiórki domku letniskowego wybudowanego na terenie działki nr [...] położonej w T..

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż w dniu 1 lipca 2007 r. weszła w życie nowelizacja art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dokonana na mocy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589), jednakże zgodnie z art. 112 tej ustawy do egzekucji wszczętych przed dniem 1 lipca 2007 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło z dniem doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego tj. z dniem 10 marca 2006 r., a więc jeszcze przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. Tym samym, zgodnie z art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nałożona grzywna nie może przekroczyć kwoty 5 000 zł. Organ wyjaśnił również, iż kierując się zasadą uzasadnionego uznania administracyjnego, zasadą celowości i skuteczności zastosowanego środka przymusu, postanowił nałożyć na P. H. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 4 500 zł. Organ wskazał, iż nałożenie niższej kwoty mogłoby skutkować jej uregulowaniem a nie wykonaniem obowiązku rozbiórki. W ocenie organu, wysokość nałożonej grzywny jest odpowiednia w związku z tym, że zobowiązany uporczywie uchyla się od wykonania obowiązku rozbiórki od 2000 r. a ponadto dokonuje kolejnych samowoli budowlanych w przedmiotowym obiekcie. Organ zaznaczył ponadto, iż grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym najmniej uciążliwym dla zobowiązanego, bowiem w związku z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Celem nałożenia grzywny jest przymuszenie zobowiązanego do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, a w razie osiągnięcia tego celu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego niezwłocznie odstąpi od ściągnięcia nałożonej grzywny.

P. H. wniósł zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podnosząc, iż nałożona na niego grzywna nie znajduje podstaw prawnych z uwagi na nieposiadanie przez niego obiektu budowlanego typu domek na działce nr [...] w T.

Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Postanowienie organu odwoławczego wydane zostało na podstawie art. 121 § 2 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 121 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy, z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie mogła przekraczać łącznie kwoty 5000 zł., a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 25 000 zł.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nałożył na zobowiązanego grzywnę w odpowiedniej wysokości. Nałożenie na zobowiązanego grzywny w wysokości 4 500 zł., tj. w prawie maksymalnej dopuszczalnej wysokości, nie jest nadmiernie dotkliwe, a nałożenie grzywny w niższej wysokości, w ocenie organu odwoławczego, byłoby niecelowe i nieefektywne z uwagi na postawę zobowiązanego, który od kilku lat uchyla się od obowiązku wykonania obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż z uwagi na specyficzny charakter grzywny w celu przymuszenia, polegający na możliwości jej umorzenia w przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku stanowi ona środek mniej dolegliwy niż ewentualne wykonanie zastępcze, które niewątpliwie wiąże się ze znacznie większymi kosztami dla zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wyjaśnił, iż kwestia dotycząca charakteru i funkcji obiektu wskazanego w sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2000 r. została już rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 734/01.

Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. H., podnosząc, że na działce nr [...] położonej w T. nie posiada obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wskazał, iż zgodnie z ustaleniami kontroli przeprowadzonej w dniu 9 lipca 2007 r. oraz dokumentacją fotograficzną z dnia 24 lutego 2010 r., na terenie przedmiotowej działki w dalszym ciągu znajduje się obiekt – domek letniskowy należący do P. H. a tym samym uzasadnione jest prowadzenie postępowania w celu wyegzekwowania nakazu rozbiórki tego obiektu.

W piśmie procesowym dnia 15 czerwca 2010 r. skarżący wskazał, iż na działce nr [...] w T. w 2000 r. usytuował obiekt budowlany lekkiej konstrukcji, nietrwale związany z gruntem, który jest obiektem jezdnym, a jedynie z obawy przed kradzieżą z obiektu tego zdemontowano koła.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 kwietnia 2010 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, mocą którego nałożono na P. H. grzywnę w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki domku letniskowego w wysokości 4 500 zł. Postanowienie organu I jak i II instancji wydane zostało w toku ponownego rozpatrywania sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 286/09, uchylającym postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 1 marca 2007 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego.

Na wstępie wskazać należy, iż skarżący we wniesionej skardze kwestionuje w istocie istnienie obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 25 stycznia 2001 r., zarzucając, iż istniejący na nieruchomości obiekt nie jest obiektem budowlanym, lecz obiektem jezdnym. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.: Dz.U. z 2005 r. nr 229, poz. 1945 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Orzeczenie nakazu rozbiórki obiektu zostało ostatecznie i prawomocnie przesądzone wydaną decyzją, której prawidłowość została skontrolowana przez sąd. Skarżący nie jest zatem uprawniony do podnoszenia zarzutów w tym zakresie w niniejszym postępowaniu. Ustaleń dokonanych przez organ wynika, iż nakaz rozbiórki nie został dokonany i przedmiotowy obiekt nadal znajduje się na nieruchomości skarżącego. Prowadzenie wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego jest zatem uzasadnione.

Rozważając niniejszą sprawę wskazać należy, że stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 286/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż orzekające w sprawie organy administracji nakładając na skarżącego grzywnę w wysokości 5 000 zł. nie uzasadniły jej wysokości.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. i wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 286/09, rozpatrując ponownie sprawę, prawidłowo orzekły o nałożeniu na skarżącego grzywny w celu przymuszenia w kwocie 4 500 zł. i zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., szczegółowo umotywowały w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć jej wysokość.

Podstawą prawną zakwestionowanych w skardze rozstrzygnięć był przepis art. 119 oraz art. 121 § 2 i 4 ustawy. Organ egzekucyjny zobligowany był do zastosowania w niniejszej sprawie środków przewidzianych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ skarżący nie wykonał nałożonego na niego mocą ostatecznej decyzji obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanego domku letniskowego.

Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku niewykonania obowiązku niepieniężnego dotyczącego nakazu rozbiórki dopuszczają zastosowanie faktycznie dwóch środków egzekucyjnych: grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Zgodnie z dyspozycją art. 119 ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1). Grzywnę nakłada się również jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka o charakterze niepieniężnym (§ 2). Z zasad postępowania egzekucyjnego w administracji, określonych w art. 7 § 2 ustawy (zasada racjonalnego działania) oraz w art. 7 § 3 ustawy (zasada niezbędności), wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości w momencie, gdy obowiązek ten zostanie spełniony.

W niniejszej sprawie organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 125 § 1 ustawy w razie wykonania obowiązku przewidzianego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Nadto, z godnie z art. 126 ustawy, nieuiszczona lub ściągnięta grzywna może być w uzasadnionych przypadkach zwrócona w części lub w całości. Unormowania te wskazują, iż środek egzekucyjny w postaci grzywny jest, co do zasady, środkiem o charakterze łagodniejszym od wykonania zastępczego. To od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty nałożonej grzywny. Wykonanie zastępcze wiązałoby się natomiast ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącego. Polega ono bowiem na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę na zlecenie organu egzekucyjnego na koszt zobowiązanego. Skarżący zostałby zatem obciążony kosztami wynagrodzenia wykonawcy rozbiórki obiektu. Z tych względów, wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za spełniający wymogi art. 7 § 2 i 3 ustawy.

W niniejszej sprawie egzekucja dotyczy domku letniskowego o konstrukcji drewnianej nietrwale związanego z gruntem, a więc obiektu budowlanego nie będącego budynkiem, a zatem do ustalenia wysokości grzywny znajduje zastosowanie art. 121 § 2 ustawy i to w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 r. W przedmiotowej sprawie tytuł wykonawczy został wystawiony w dniu 7 marca 2006 r. i doręczony został zobowiązanemu w dniu 10 marca 2006 r. tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. nr 89, poz. 589 ze zm.), która w art. 112 ustaliła, iż do egzekucji wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. 1 lipca 2007 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zaś do treści art. 26 § 5 pkt 1 ustawy, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Art. 121 § 2 ustawy stanowi, iż z zastrzeżeniem § 5, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5 000 zł. a stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 25 000 zł. Ponadto w art. 121 § 4 ustawy określono, że iż jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa.

Organy orzekające prawidłowo określiły wysokość grzywny w granicach unormowania art. 121 § 2 ustawy i szczegółowo uzasadniły jej wysokość. Organy ustaliły wysokość grzywny kierując się przede wszystkim zapewnieniem skuteczności tego środka egzekucyjnego oraz charakterem nałożonego obowiązku. Dokonana przez organ ocena nie nosi cech dowolności czy też niesprawiedliwości.

Zgodnie z art. 121 § 4 ustawy, w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby stanowiła ona bodziec motywujący zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku. Wymierzając grzywnę organ musi mieć zatem uwzględnić, iż środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność i uniknąć konieczności sięgania do kolejnego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze.

Organ wymierzając grzywnę winien także wziąć pod uwagę postępowanie zobowiązanego po orzeczeniu nakazu rozbiórki, przyczyny niewykonania rozbiórki oraz upływ czasu w jakim zobowiązany zwleka z wykonaniem nałożonego na niego decyzją obowiązku.

Wskazać należy, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakładająca na skarżącego egzekwowany obecnie obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego, została wydana w dniu 25 stycznia 2001 r., Skarżący uchyla się zatem od wykonania nałożonego na niego obowiązku już ponad 10 lat. Brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż niewykonanie nałożonego obowiązku jest od skarżącego niezależne, bądź by miał on rzeczywistą wolę realizacji treści decyzji. Przeciwnie, skarżący podejmuje działania zmierzające do uchylenia się od wykonania nałożonego nań obowiązku. Uwzględniając taką podstawę skarżącego wobec nałożonego na niego obowiązku, organ zasadnie uznał, że wymierzona grzywna winna stanowić odpowiednią dolegliwość, która będzie w stanie zmobilizować skarżącego do zadośćuczynienia obowiązkowi rozbiórki.

Jak wyżej wskazano, okoliczności związane z zasadnością orzeczenia nakazu rozbiórki nie podlegają badaniu w postępowaniu egzekucyjnym i nie mogą stanowić argumentów przemawiających przeciwko nałożeniu grzywny ani też argumentów przemawiających za zmniejszeniem jej wysokości. Przeciwnie, fakt kwestionowania nakazu rozbiórki, świadczy o braku woli jego wykonania i konieczności zastosowania grzywny w odpowiednio dolegliwej wysokości.

Dodatkowo wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż wysokość zastosowanej grzywny nie jest uzależniona od możliwości finansowych zobowiązanego, bowiem zobowiązany może się uwolnić od zapłacenia grzywny, wykonując ciążący na nim obowiązek (vide: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1148/04, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2005 r., OSK 1140/04, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skarżący nie musi uiszczać nałożonej grzywny, może on zwolnić się z tego obowiązku poprzez wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wówczas zastosowanie znalazłaby dyspozycja przepisu art. 125 § 1 ustawy, zgodnie z którą w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego. Wskazana regulacja jest konsekwencją zasady sformułowanej w art. 7 § 3 ustawy, przewidującej zakaz stosowania środka egzekucyjnego, gdy egzekwowany obowiązek został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy.

Grzywna w celu przymuszenia nałożona w przedmiotowej sprawie na skarżącego w wysokości 4 500 zł., spełnia wymogi ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a przeprowadzone przez organy postępowanie w sprawie uwzględnia wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r. Wysokość nałożonej grzywny została umotywowana w uzasadnieniach rozstrzygnięć organów obu instancji a przedstawiona przez organy argumentacja w tym zakresie jest słuszna i zasługuje na akceptację.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.