Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 818/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115, art. 115a, art. 113 ust. 2 pkt 1, art. 114 ust. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 7, art. 77, art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 151, art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. K. Z. (dalej przywoływany jako: "Skarżący" lub "Strona"), wnioskiem z dnia 28 maja 2017 r. zwrócił się do Starosty [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla sąsiadującego z jego działkami Zakładu Usług Leśnych i Produkcji Drzewnej w D. D. S.C. G. i J. K. (zwany dalej Zakładem "D. ").

2. Starosta [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. odmówił Wnioskodawcy wszczęcia postępowania w sprawie.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1210/17).

5. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, uznając, że tereny działek nr [...] i [...], stanowią tereny budownictwa magazynowo- składowego i w planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są symbolem 1.14 PU, a według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t.j. Dz. U. Z 2014 r., poz. 112, dalej przywoływanego jako "rozporządzenie z dnia 14 czerwca 2007 r."), tereny takie nie mają określonego dopuszczalnego poziomu hałasu wyrażonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N.

6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

7. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 listopada 2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 882/18), uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...]

Zdaniem WSA forma rozstrzygnięcia w sprawie była błędna, a postępowanie winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny hałas, a nie decyzją umarzającą postępowanie. WSA zauważył, że stosownie do art. 114 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. Sąd administracyjny wyjaśnił ponadto, m.in. co następuje: "W rozpatrywanym przypadku uwagę należy zwrócić na fakt, że Skarżący w oparciu o ostateczną decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. (...) wybudował na działkach nr [...] oraz [...] budynek mieszkalny jednorodzinny wraz z niezbędną infrastrukturą. Jego budowa jest również zgodna z obowiązującymi na tym terenie zapisami m.p.z.p. dopuszczającymi możliwość przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej (wyłącznie dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Wprowadzając funkcję uzupełniającą, Organ ustanowił zróżnicowane przeznaczenie tego terenu, tj. funkcję mieszaną.

W ocenie Sądu powyższa okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Posadowienie budynku mieszkalnego na rzeczonych działkach skutkuje przyjęciem, że zostały one faktycznie zagospodarowane. Tym samym teren ten podlega dyspozycji art. 113 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, który nakazuje dokonywać oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których w nim mowa na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów.

Z uwagi na przywołane okoliczności, postępowanie w niniejszej sprawie winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny hałas, a nie decyzją umarzającą postępowanie. Tym samym twierdzenia Organów, że są to tereny magazynowo-składowe z możliwością przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej nie objęte dyspozycją art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy i niepodlegające ochronie akustycznej uznać należy wadliwe.

Organy, mając na uwadze faktyczny charakter zabudowanego terenu, na którym aktualnie znajduje się budynek mieszkalny oraz budynki działalności gospodarczej, winny przeprowadzić badania pomiaru hałasu, bądź też skorzystać badań przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S. delegatura w K. z dnia 27 września 2017 r.".

8. Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 115a ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. (t.j. Dz.U. 2014 r., poz. 112), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. 2014 poz. 1542 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych oraz terminów i sposobów ich prezentacji (Dz.U. 2008 Nr 215 poz. 1366), ustalił dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego przez Zakład "D. ", zlokalizowanego przy ul. [...] w D. P., w odniesieniu do najbliższych terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej działki ewidencyjne nr [...] i [...], obręb [...], miasto D. P., wyrażonych wskaźnikami LAeq D i LAeq N na następującym poziomie:

- LAeq D - 55 dB w porze dnia (godz. 6:00-22:00),

- LAeq N — 45 dB w porze nocnej (godz. 22:00-6:00).

Określił również sposób i częstotliwości prowadzenia pomiarów hałasu emitowanego przez zakład, sposób przedstawienia wyników pomiarów hałasu i zobowiązał Zakład "D. " do podjęcia działań zmierzających do zmniejszenia emisji w przypadku stwierdzenia przekroczenia ustalonych wartości dopuszczalnych poziomów hałasu.

9. W postępowaniu odwoławczym decyzja Kolegium nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. ze sprzeciwu Skarżącego została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylona (wyrok z dnia 29 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 832/19).

10. W tym stanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ pierwszej instancji.

11. W postępowaniu odwoławczym wyżej wymieniona decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. została na skutek złożenia sprzeciwu przez Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylona (wyrok z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 337/20).

12. Wobec powyższego w obrocie prawnym pozostało odwołanie pełnomocnika G. i J. K. prowadzących ww. Zakład "D. " z dnia 10 czerwca 2019 r. Pełnomocnik zarzucił Organowi pierwszej instancji naruszenie:

- prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz błędne niezastosowanie art. 114 ust.3 ustawy;

- prawa formalnego poprzez naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 4 oraz art. 80 K.p.a., tj. niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, skutkującą uznaniem, iż tereny działek nr [...] i [...] podlegają ochronie akustycznej;

- błędy w ustaleniach faktycznych polegające na przyjęciu, iż działki nr [...] i [...] to tereny z funkcją mieszkaniowo-usługową, a właściciel tych terenów pomimo zawieszenia działalności gospodarczej korzysta z dobrodziejstwa przekształcenia terenu na cele mieszkaniowe związane z tą działalnością.

13. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) oraz art. 115a ust. 1, 3, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), dalej przywoływanej jako "ustawa", uchyliło decyzję Organu I instancji z dnia [...] maja 2019 r. w całości i odmówiło wydania decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że według ustaleń planu miejscowego teren, na którym zlokalizowane są wymienione powyżej nieruchomości oznaczony jest symbolem 1.14 PU - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej. Według § 11 - ustalenia szczegółowe pkt. 10 planu; tereny o symbolu 1.14 PU oznaczają istniejące tereny budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej (wyłącznie dopuszcza się mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Przekształcenia funkcjonalne powyższego terenu mogą dotyczyć zabudowy produkcyjnej symbol P, składowej symbol S, usługowo-produkcyjnej symbol PU, technicznej symbol T, co wynika z przepisu ogólnego planu, tj. § 3 ust. 1 pkt 4. Ponadto, obiekty mieszkalne, to mieszkania dla właścicieli istniejącej na terenie działalności gospodarczej. Funkcja ta jest bezpośrednio związana z obsługą funkcji podstawowej i pozostaje z nią w związku. Dla funkcji podstawowej PU terenu objętego planem funkcja mieszkaniowa jest marginalna, gdyż jest on przede wszystkim przeznaczony na cele PU. Cel mieszkaniowy ma jedynie charakter subsydialny, gdyż według planu dopuszcza się realizację budynków mieszkalnych jedynie dla właścicieli zakładów, którzy ze swojej strony muszą zgodzić się z pewnymi niedogodnościami zamieszkania na tym terenie.

Zdaniem Kolegium powyższe oznacza, że plan dopuszcza dla terenów o funkcji podstawowej PU (produkcyjno-usługowej) wprowadzenie funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej. Wprowadzając funkcję uzupełniającą organ planistyczny ustanowił zróżnicowane przeznaczenie tego terenu (funkcję mieszaną). Powołując się na judykaturę Organ ten wskazał, że prawo dopuszcza tzw. funkcję mieszaną dla terenów objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, warunkiem jest aby poszczególne funkcje wzajemnie się nie wykluczały (vide wyrok NSA z dnia 09.11.201 lr. sygn. akt II OSK 1962/11). W takim przypadku, zgodnie z wymaganiami art. 114 ust. 2 ustawy ustala się jedną wiodącą funkcję z dopuszczeniem innych funkcji jako uzupełniających przy jednym przeznaczeniu terenu (vide wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29.11.2018 r. sygn. akt II SA/Sz 882/18). Tereny o takim przeznaczeniu podlegają ochronie akustycznej z ustalonymi normami dopuszczalnego poziomu hałasu według kwalifikacji większości terenu.

W planie, w postanowieniach ogólnych nie uregulowano kwestii zachowania standardów akustycznych dla terenów z uzupełniającą funkcją mieszkaniową i nie wskazano, które ze standardów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy obowiązują dla terenów 1.14 PU z funkcją uzupełniającą - mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych. Na możliwość ustalenia takich uregulowań wskazał Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w S. Delegatura w K. w piśmie z dnia 27 września 2017 r. Jak z akt sprawy wynika takie dodatkowe uregulowania nie zostały wprowadzone i nie planuje się ich wprowadzenia (pismo Burmistrza D. P. do Starosty [...] z dnia 6 kwietnia 2018 r.).

Wobec powyższego, zdaniem Kolegium należało uznać, iż w analizowanym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu 1.14 PU z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych, nie przewidziano innych standardów akustycznych niż podstawowy, produkcyjno-usługowy, który nie należy do żadnej z kategorii wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy.

Dla tak sklasyfikowanych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów brak jest przesłanek do określenia dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. Nie podlega on ochronie akustycznej jako teren określony w art. 113 ustawy. W przypadku jak wyżej, dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej na terenie o przeznaczeniu produkcyjno-usługowym ma zastosowanie art. 114 ust. 3 ustawy.

Organ wyższego stopnia argumentował, że na terenie oznaczonym symbolem 1.14 PU prowadzona jest działalność gospodarcza, w przeważającym zakresie - produkcja przemysłowa. Na terenie Zakładu "D. " działka nr [...] odbywa się produkcja przemysłowa. Od zachodu zakład sąsiaduje z działkami, na których prowadzona jest również działalność produkcyjna. Od wschodu zakład sąsiaduje z działkami, których właścicielem jest pan K. Z. działka nr [...], [...], [...], [...] [...], [...]. Na działkach nr [...] i [...] znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny. Natomiast na działkach nr [...], [...] i [...] znajdują się budynki, w których była do dnia [...] listopada 2017 r. prowadzona działalność gospodarcza - konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych z wyjątkiem motocykli. Z powyższego wynika, że tren zagospodarowany jest zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia dotyczące faktycznego zagospodarowania i wykorzystania terenu, Kolegium wskazało, że Organ pierwszej instancji, teren działek nr [...] i [...] zakwalifikował jako teren mieszkaniowo-usługowy (według art. 115 ust. 2 pkt. 1 lit. f – prawidłowo: art. 113 ust. 2 pkt. 1 lit. f ustawy ustawy), natomiast teren działki nr [...] jako przemysłowy. Uznał więc, że teren, na którym znajduje się powyższy budynek mieszkalny objęty jest ochroną akustyczną w rozumieniu art. 113 ust. 1 pkt 2 (prawidłowo: art. 113 ust. 2 pkt. 1) ustawy. Z powyższego wynika, iż Organ pierwszej instancji dokonał klasyfikacji terenu bez uwzględnienia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z tego powodu Kolegium nie podzieliło powyższego stanowiska Organu pierwszej instancji i wskazało, że w powyższej sprawie, bezspornym jest, że na przedmiotowych terenach, które zostały poddane przez Organ pierwszej instancji ocenie w zakresie spełnienia wymagań art. 115 ust. 1 pkt 2 (prawidłowo: art. 113 ust. 2 pkt. 1 lit. f) ustawy jako tereny podlegające ochronie akustycznej, objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczone jako 1.14 PU, a wobec ustaleń art. 114 ust. 1 ustawy to miejscowy plan rozstrzyga o tym czy dany teren jest chroniony akustycznie, przez wskazanie w nim rodzajów terenów wymienionych w rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007 r., a nie ustalenia organu w oparciu o faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu, które powinny być przeprowadzone na podstawie art. 115 ustawy.

Zdaniem Organu odwoławczego to, że na działkach nr [...] i [...] objętych miejscowym planem jako 1.14 PU znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, na którego wybudowanie właściciel uzyskał zezwolenie na budowę ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą, którą następnie zlikwidował czasowo lub na stałe, nie oznacza, że teren ten można traktować jako teren wymieniony w art. 113 ust. 2 pkt. 1 lit. f ustawy - teren mieszkaniowo-usługowy objęty ochroną akustyczną. Organ ten podkreślił, że w cyt. przypisie mowa jest o rodzajach terenu, a nie rodzajach obiektu lub działalności.

Wobec powyższych ustaleń w ocenie Kolegium nie było podstaw do wydania decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska przez Zakład "D. " w odniesieniu do najbliższych terenów zabudowy obejmujących działki ewidencyjne nr [...] i [...] w obrębie [...] miasta D. P..

Końcowo Organ wyższego stopnia podkreślił, że plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest aktem prawa miejscowego. Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiło by naruszenie ustaleń tego planu.

14. W skardze z dnia [...] września 2020 r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. Z. zarzucił powyższej decyzji:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 113 i art. 114 ustawy poprzez ich błędną wykładnię;

- błąd w ustaleniach faktycznych, mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia i polegający na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie występuje brak jakichkolwiek ograniczeń w poziomie hałasu emitowanego przez Zakład "D. ", podczas gdy dogłębna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków.

Mając powyższe zarzuty na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i tym samym utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2019 r., ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego z Zakładu "D. " w odniesieniu do najbliższych terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej (działki ewidencyjne nr [...] i [...]).

Ewentualnie z ostrożności procesowej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy SKO do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że działki gruntu nr [...] i nr [...] stanowiące Jego własność są to tereny przeznaczone na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 113 ust 2 litera "f" ustawy. Również w planie przewidziano możliwość wprowadzenia funkcji uzupełniającej mieszkaniowej. Budynek mieszkalny posadowiony przez Skarżącego w księdze wieczystej uzyskał oznaczenie "B - Tereny Mieszkaniowe". Zdaniem Skarżącego na tym terenie powinna być prowadzona działalność magazynowo-składowa. Hałas przekraczający 90 dB nie jest imitowany przez urządzenia przewidziane do prowadzenia magazynu lub składu (wózki widłowe, dźwigi, samochody transportowe). Rębak lub rozdrabniacz jest urządzeniem typowo produkcyjnym, wytwarzającym wióry do wykonywania płyt z tego materiału, zatem działalność prowadzona w Zakładzie "D. " odbywa się niezgodnie z planem miejscowego zagospodarowania terenu.

W ocenie Skarżącego niewątpliwie prowadzenie działalności innej niż usługowa czy magazynowa, a więc polegająca na przetwórstwie drzewnym - nie wpływa na zmianę przeznaczenia terenu i nie zwalnia podmiotów gospodarujących na tym terenie z obowiązku zachowania dopuszczalnych norm emitowanego hałasu. Jego zdaniem nie bez znaczenia winna być także okoliczność, iż na mapie ewidencyjnej gruntu w ogóle nie została naniesiona zabudowa obiektu budowlanego w którym znajduje się maszyna do rozdrabniania prowadzących zakład produkcji drzewnej. Nie można zatem wykluczyć, iż jest to samowola budowlana lub rodzaj jakiegoś prototypu, podczas gdy budynek mieszkalny Skarżącego jest naniesiony na mapie, czyli został postawiony zgodnie z pozwoleniem na budowę i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Strony zakres czynności podejmowanych w ramach postępowania w przedmiocie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, nie może ograniczyć się wyłącznie do ustalenia, czy analizowany obszar może być zaliczony do któregoś albo kilku rodzajów terenu o których mowa w art. 113 ust 2 punkt 1 ustawy, ale materiał dowodowy musi również dokumentować, kto konkretnie był emitentem hałasu. Zebrane w sprawie dowody winny obrazować także jakim tytułem prawnym legitymuje się podmiot prowadzący instalację emitującą hałas wraz z terenem na którym jest położona (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2.10.2012 roku, II OSK 1028/11).

Skarżący argumentował, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, tym niemniej fakt, iż Jego budynek mieszkalny postawiony został legalnie i zgodnie z pozwoleniem na budowę oznacza, iż tego rodzaju inwestycja także była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skoro zezwolono na wzniesienie obiektu tego rodzaju, to organy władzy publicznej powinny właścicielowi zapewnić możliwość korzystania z przedmiotu jego inwestycji.

W ocenie Strony niezrozumiałe jest stwierdzenie Kolegium, że skoro Skarżący swoją nieruchomość wybudował w takim miejscu, to powinien znosić uciążliwości związane z działalnością podmiotów aktywnych na sąsiednich terenach. Takie twierdzenie jest, w ocenie Skarżącego sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności na którą powołuje się Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, a odesłanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego do przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska jest niewystarczające, ponieważ zgodnie z art. 114 tej ustawy, to właśnie plan miejscowy powinien przyporządkowywać tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania do poszczególnych rodzajów terenów określonych w art. 113 ust 2 punkt 1 ustawy - rozstrz. n-wojew. Świętokrzyski z 27.10.2008 roku - NK.I -0911/137/08.

Obowiązujący plan miejscowego zagospodarowania terenu, na którym położone są działki nr [...] i nr [...], należące do Skarżącego, Jego zdaniem, nie reguluje sytuacji powstałej na tym terenie, która to mieści się w żadnej z kategorii przewidzianych w art. 113 ust 2 punkt 1 ustawy, co z jednej strony nakazuje przyjęcie tej kategorii terenu, która jest najbardziej zbliżona do faktycznie występującego, a z drugiej strony nie pozwala na przyjęcie jakoby na terenie tym nie miały obowiązywać jakiekolwiek dopuszczalne normy hałasu.

Jeżeli dla określenia rodzajów terenów użyto innej nazwy niż wymieniona w art. 113 ust 2 punkt 1 ustawy wydając decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu i określając poziom hałasu, zdaniem Strony, organ może zastosować wskaźnik przewidziany dla rodzaju terenu, którego funkcja jest najbardziej zbliżona do ustaleń planu - tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23.10.2009 roku wydanym w sprawie II OSK 1647/08. Według Strony taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie i najbardziej zasadne byłoby przyjęcie, aby stosować poziom hałasu dla terenów mieszkaniowo-usługowych.

Zdaniem Skarżącego istotne jest nie tyle, zaliczenie do ustawowych kategorii, ile stworzenie możliwości przypisania danego terenu do podstawowych grup terenów ustalonych w rozporządzeniu wykonawczym (podkategorii). Stanowi to bowiem jednocześnie podstawę do ustalenia obowiązującego poziomu hałasu - podobnie Prawo ochrony środowiska z komentarzem - wydanie 2 - wydawnictwo Duże Komentarze Becka - komentarz do art. 114 ustawy, strona 338. W Jego ocenie nie jest również wykluczone, że zaliczenie do odpowiedniej kategorii (podkategorii) terenu będzie można dokonać w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - a także w innych decyzjach odnoszących się do procesu inwestycyjnego - podobnie Prawo ochrony środowiska z komentarzem - wydanie 2 - Duże Komentarze Becka - komentarz do art. 115, strona 339-340.

W ocenie Strony błędne jest także przyjęcie przez Kolegium założenie, iż w przypadku, gdy teren jest zaliczony do różnego rodzaju kategorii, to pierwszeństwo będzie miał ten rodzaj terenu, który przeważa, albowiem logiczna, systemowa i funkcjonalna wykładnia przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska powinna prowadzić do wniosku, aby zawsze stosować rozwiązania techniczne gwarantujące właściwe warunki akustyczne w budynkach.

Skarżący zaznaczył, że właściwe organy wydały decyzję o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę na jego działkach nr [...] i nr [...]. Stronami tego postępowania byli wszyscy właściciele sąsiednich działek w tym również prowadzący Zakład "DREWPOL". Wyżej wymienieni mieli prawo sprzeciwić się przewidywanej inwestycji skarżącego, ale tego nie uczynili. Tym samym godząc się na postawienie Jego budynku mieszkalnego musieli i powinni zdawać sobie sprawę z obowiązku przestrzegania norm dotyczących dopuszczalnego hałasu emitowanego do środowiska. Ponadto w momencie wydawania decyzji i pozwolenia na budowę, organy nie nałożyły obowiązku zastosowania przy budowie Jego obiektu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach. Z tych właśnie powodów, zdaniem Skarżącego nie jest On adresatem normy prawnej opisanej w art. 114 ust. 3 ustawy.

Odnosząc się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Skarżący wskazał, że w przedstawionym opisie szczegółowym, dla terenów oznaczonych symbolem 1.14 PU nie ma funkcji produkcyjnej lub usługowej. Istnieje jednak możliwość wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej. W przypadku gdy funkcja uzupełniająca - mieszkaniowa została wprowadzona, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, automatycznie taki teren zmienia przeznaczenie, zmienia funkcję oraz nazwę na magazynowo - składowo - mieszkaniowy. W przypadku natomiast tej ostatniej kategorii terenu winny obowiązywać dopuszczalne normy immisji hałasu.

Stanowisko Kolegium jakoby wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu dla terenu sąsiadującego z działkami Skarżącego jest niedopuszczalne z mocy prawa, Jego zdaniem, pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez ten sam Organ w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2014 roku, sporządzonym w sprawie [...] Wskazano tam bowiem w uzasadnieniu, iż podstawę do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu mogłyby stanowić jedynie wyniki pomiarów dokonane przez organy wymienione w art. 115a ust 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się wyniki pomiarów poziomu hałasu przeprowadzone w okresie od [...] do [...] sierpnia 2018 roku, które dokonane zostały przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S., Delegatura w K. na zlecenie Wojewody Z., a zatem podmiot wymieniony w przepisie powołanej ustawy. Pomimo wyników badań, które wskazują na przekroczenie dopuszczalnych norm, Kolegium nadal nie znajduje podstaw do wydania żądanej decyzji.

Skarżący powołując się na tzw. dyrektywy racjonalnego ustawodawcy wskazał, że jedną z norm prawa cywilnego jest zakaz immisji, za które można też uznać nadmierny hałas emitowany na sąsiednie nieruchomości. Jego zdaniem podkreślenia wymaga , że w sytuacjach, w których Sąd stwierdzi fakt emitowania immisji, to strona, która je emitowała zobowiązana jest do podjęcia działań zmierzających do ich ograniczenia i zapewnienia możliwości komfortowego korzystania z nieruchomości sąsiednich. Prawo cywilne nie przewiduje sytuacji, w których to właściciel nieruchomości "poszkodowanej" zobowiązany jest do podjęcia czynności, które ograniczają uciążliwość z tytułu emitowania immisji przez sąsiadów.

W związku z tymi regulacjami, zdaniem Skarżącego niedopuszczalne jest odmienne interpretowanie prawa ochrony środowiska, tj. interpretacja zgodnie z którą to właściciel nieruchomości mieszkalnej zlokalizowanej w pobliżu zakładów przemysłowych miałby podejmować działania (w tym wdrażać rozwiązania techniczne), których efektem miałoby być minimalizowanie negatywnych skutków hałasu emitowanego przez sąsiadów. Przyjąć należy bowiem, że poszczególne dziedziny i gałęzie prawa są spójne ze sobą i w związku z tym wynikają z nich analogiczne normy postępowania.

Tymczasem zlecona przez Skarżącego ekspertyza - sprawozdanie z pomiarów hałasu przemysłowego z dnia 21 października 2013 r jednoznacznie wykazała, że w związku z dźwiękiem emitowanym przez Zakład "[...]" normy hałasu na przedmiotowej nieruchomości, które wynoszą dla wskaźnika LAeqD wartość maksymalna 55 decybeli, natomiast dla wskaźnika LAeqN wartość maksymalną 45 decybeli, w dniu dokonywania badania zostały znacznie przekroczone. Ekspertyza ta została wykonana przez podmiot uprawniony i dlatego zdaniem Strony, nie można uznać, jakoby nie mogła być miarodajna tylko dlatego, że nie wykonano jej na zlecenie Starosty [...].

Przyjęcie takiego założenia, zdaniem Skarżącego, pozostaje rażąco sprzeczne z wytycznymi wynikającymi z art. 75 § 1 K.p.a. który nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co służy do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie występuje tu rozróżnienie na ekspertyzy wykonane na zlecenie podmiotów prywatnych czy też organów, a także bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy postępowanie toczy się z urzędu, czy też na wniosek.

Ponadto, na zlecenie Wojewody Z. w dniu 2 września 2016 r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S. dokonał pomiarów immisji hałasu ze strony Zakładu "D. ". W tym wypadku ekspertyza wykonana została na zlecenie właściwego urzędu. Przy czym jej wyniki wynosiły nawet 91,5 dB i wskazywały na jeszcze większe przekroczenie dopuszczalnych norm emitowanego hałasu, aniżeli wcześniejsza badania z 2013 roku. Ponadto, w dniu [...] sierpnia 2017 roku jeszcze raz dokonano pomiarów poziomu hałasu, które wykazały nawet 94 dB i również wykonane zostały na zlecenie właściwego organu przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w S..

Według Skarżącego, odnoszącego się do piśmiennictwa, nie jest możliwe w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzenie takich rozwiązań, nawet za zgodą obecnych właścicieli danych terenów, które spowodują, że ochrona przed hałasem terenów zabudowy mieszkaniowej będzie przebiegała według wyższego progu poziomu hałasu niż wskazany w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 stycznia 2002 roku w sprawie wartości progowych poziomów hałasu ( Dz. U. Nr 8, poz. 81) - C. Kociński artykuł "Ochrona przed hałasem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego". Teza 1. Artykuł ten wyraźnie potwierdza, jak istotną rolę spełnia ochrona akustyczna. Zawsze zabronione pozostaje przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, podczas gdy w przedmiotowej sprawie sytuacja taka ewidentnie ma miejsce.

15. Odpowiadając Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi.

16. W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2020 r. Uczestnicy postępowania – właściciele Zakładu "D. ", działający przez radcę prawnego, wnieśli o oddalenie skargi jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów.

W ocenie Uczestników postępowania Strona błędnie powołuje się na oznaczenie działki w księdze wieczystej i wywodzi z tego skutki prawne. Przeznaczenie gruntu opisane w księdze wieczystej stanowi jedynie potwierdzenie stanu faktycznego, że na przedmiotowych działkach posadowiony został budynek mieszkalny. Pamiętać jednak należy, iż zarówno decyzja dotycząca pozwolenia na budowę jak i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza jedynie dla właścicieli istniejącej na terenie działalności gospodarczej wybudowanie budynku mieszkaniowego. Jest to tak zwana uzupełniająca funkcja mieszkaniowa.

Zdaniem Uczestników postępowania wszystkie te okoliczności wskazują na to, iż teren ten od kilkudziesięciu lat wykorzystywany był w związku z prowadzeniem działalności usługowej i produkcyjnej. Uczestnicy zaznaczyli, że teren ten z jednej strony ograniczony jest przez przebiegającą tam linię kolejową, z drugiej natomiast strony przez drogę krajową nr [...]. Brak jest zatem podstaw do wydania decyzji ustalającej poziom hałasu.

Według Uczestników postępowania bezsporny wydaje się fakt, iż to Skarżący starając się w roku 2010 o uzyskanie pozwolenia na budowę miał świadomość, iż budowa domu będzie miała miejsce w obecności rębaka, bowiem znajduje się on tam od roku 1995. Jego posadowienie jest zdeterminowane przez kształt działki oraz ciągi produkcyjne. Ponadto okoliczność, że Skarżący zawiesił działalność gospodarczą, a przedmiotowy budynek nie został ukończony (prace zostały przerwane na przeszło 4 lata), w związku z powyższym, Ich zdaniem, nie doszło do zmiany przeznaczenia nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

17. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej przywoływana jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Zaznaczenia wymaga, że sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a.

W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę oraz to, że nie może wkraczać w sprawę inną niż ta, która była przedmiotem postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 13 października 2020 r., sygn. II FSK 1819/18, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Granice przedmiotowe skargi odnoszą się do materialnego stosunku prawnego, który legł u podstaw postępowania, albo który w wyniku postępowania administracyjnego został ukształtowany mocą kontrolowanego aktu. Granice procesowe (proceduralne) wyznaczają natomiast akty administracyjne, które zostały wydane w toku prowadzonego postępowania będącego indywidualną sprawą administracyjną (zob. wyrok NSA z 16 lipca 2020 r., sygn. I OSK 3196/19, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem zakresem rozpoznania sprawy będą wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte (tak: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 508).

18. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego aktu są przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W szczególności zaś przepis art. 115a ust. 1 ustawy, który stanowi:

1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

2. Jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą, decyzji, o której mowa w ust. 1, nie wydaje się.

3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład.

4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności:

1) rozkład czasu pracy źródeł hałasu dla całej doby, wraz z przewidywanymi wariantami;

2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148;

3) (uchylony)

4) formę, układ, techniki i termin przedkładania wyników pomiarów, o których mowa w pkt 2, organowi właściwemu do wydania decyzji i Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska; do wyników przeprowadzonych pomiarów stosuje się odpowiednio przepis art. 147 ust. 6.

5. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, wszczyna się z urzędu.

6.(uchylony)

7. Decyzja, o której mowa w ust. 1, może ulec zmianie w przypadku:

1) uchwalenia albo utraty mocy obowiązującej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego terenów objętych oddziaływaniem hałasu z zakładu;

2) zmiany faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości, na które oddziałuje hałas z zakładu, nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego;

3) zmiany obowiązujących dopuszczalnych poziomów hałasu.

Stosownie zaś do treści art. 115 ustawy w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Z kolei w myśl art. 114 ustawy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się tereny, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu (ust. 2). Jeżeli na terenach zamkniętych oraz na terenach przeznaczonych do działalności produkcyjnej, składowania i magazynowania znajduje się zabudowa mieszkaniowa, szpitale, domy pomocy społecznej lub budynki związane ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach (ust. 3). W przypadku zabudowy mieszkaniowej, szpitali, domów pomocy społecznej lub budynków związanych ze stałym albo czasowym pobytem dzieci i młodzieży, zlokalizowanych na granicy pasa drogowego lub przyległego pasa gruntu w rozumieniu ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 710, ze zm.), ochrona przed hałasem polega na stosowaniu rozwiązań technicznych zapewniających właściwe warunki akustyczne w budynkach (ust. 4).

Minister Środowiska natomiast, w myśl przepisu art. 113 tejże ustawy, określa w drodze rozporządzenia dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku. W rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, Minister Środowiska ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych odpowiednio: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, oraz na cele mieszkaniowo – usługowe.

19. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie sądy oraz Organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest również przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie.

Między oceną prawną a wskazaniami, co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, natomiast wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Stanowią one więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Dlatego też kontrolując zaskarżoną decyzję należy zweryfikować ją z oceną prawną i ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 882/18. W tym miejscu nadmienić należy, że w zapadłych w sprawie wyrokach z dnia 29 listopada 2019 r. sygn., akt II SA/Sz 832/19 i z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 337/20 Sąd rozstrzygał wyłącznie w zakresie przewidzianym w art. 64a P.p.s.a.

20. Zatem odnosząc się do pierwszego z wymienionych powyżej wyroków, jako rozpoznającego przedmiotową sprawę merytorycznie i który nie podlegał wcześniej rozważaniom WSA w zakresie spełnienia przesłanek z art. 153 P.p.s.a. Sąd ten uznał, że do oceny zapadłych w sprawie rozstrzygnięć, kluczowe znacznie miała kwestia, czy prawidłowo umorzono postępowanie i stwierdził, że rozstrzygnięcie w decyzji Organu I instancji, potwierdzone orzeczeniem Organu odwoławczego było błędne, ponieważ sprawa o wydanie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu powinna być rozstrzygnięta merytoryczne, gdyż do tego obligował stan faktyczny i prawny tej sprawy.

Organy przyjęły natomiast, że z jednej strony bezzasadność wniosku, a z drugiej brak przedmiotu postępowania, winny skutkować orzeczeniem o jego bezprzedmiotowości.

W uzasadnieniu przywołanego wyroku Sąd uznał budowę przez Skarżącego na Jego działkach budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą jako zgodną z obowiązującymi na tym terenie zapisami m.p.z.p. dopuszczającymi możliwość przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej (wyłącznie dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych), a wprowadzając funkcję uzupełniającą Organ ustanowił zróżnicowane przeznaczenie tego terenu, tj. funkcję mieszaną.

Według WSA powyższa okoliczność miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia tej sprawy albowiem posadowienie budynku mieszkalnego na rzeczonych działkach skutkuje przyjęciem, że zostały one faktycznie zagospodarowane. Tym samym teren ten podlega dyspozycji art. 113 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, który nakazuje dokonywać oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których w nim mowa na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów, a postępowanie w niniejszej sprawie winno być zakończone decyzją o dopuszczalnym poziomie hałasu lub o odmowie wydania decyzji ustalającej dopuszczalny hałas, a nie decyzją umarzającą postępowanie. Tym samym twierdzenia Organów, że są to tereny magazynowo-składowe z możliwością przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej nie objęte dyspozycją art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy i nie podlegające ochronie akustycznej uznać należało za wadliwe.

Związany powyższym wyrokiem Sądu, Organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę decyzją wydaną na podstawie art. 115a ustawy ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, określił zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów hałasu, sposób przedstawienia ich wyników oraz określił w przypadku stwierdzenia przekroczeń podjęcie działań zmierzających do obniżenia emisji. W wyniku rozpatrzenia odwołania prowadzących Zakład "D. " Kolegium uchyliło powyższą decyzję.

Nadmienić należy, że w badanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że Zakład "D. " - obszar, z którego przenika hałas oraz działki ewidencyjne o nr [...] i [...], stanowiące własność Skarżącego położone są na obszarze dla którego obowiązuje m.p.z.p. uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w D. P. z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...] w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta D. który określa przeznaczenie tych terenów jako 1.14 PU, tj. istniejący teren budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcjonalnych oraz wprowadzeniem funkcji uzupełniającej – mieszkaniowej (wyłącznie mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych).

A także, że przywołany plan zagospodarowania przestrzennego jest aktualny, przy czym nie planowano zmiany funkcji terenu dla działek ewidencyjnych o nr [...], [...] oraz [...] w obrębie 10, (pismo Burmistrza D. z dnia 6 kwietnia 2019 r.).

21. Przystępując zatem do oceny zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r. kontrolowanej w zakresie wyznaczonym przez przywołane przepisy, należy stwierdzić, że nie budzi ona wątpliwości, mimo pewnych uchybień, co do swej prawidłowości. Lektura zaskarżonego aktu nie budzi zastrzeżeń Sądu zarówno w zakresie poprawności czynności wyjaśniających, na skutek których ustalony został stan faktyczny sprawy, ale i w odniesieniu do zastosowanych do ustalonego stanu faktycznego przepisów prawa materialnego w stopniu który powodowałby konieczność jej uchylenia.

Badana decyzja zawiera analizę ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego. Teren, na którym zlokalizowane są nieruchomości Skarżącego i Zakładu "D. " oznaczony jest symbolem 1.14 PU - tereny zabudowy produkcyjno-usługowej. Według § 11 - ustalenia szczegółowe pkt. 10 planu; tereny o symbolu 1.14 PU oznaczają istniejące tereny budownictwa magazynowo-składowego z możliwością przekształceń funkcyjnych oraz wprowadzenia funkcji uzupełniającej - mieszkaniowej (wyłącznie dopuszcza się mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych). Przekształcenia funkcjonalne powyższego terenu mogą dotyczyć zabudowy produkcyjnej symbol P, składowej symbol S, usługowo-produkcyjnej symbol PU, technicznej symbol T, co wynika z przepisu ogólnego planu, tj. § 3 ust. 1 pkt 4.

Ponadto, ustalono w tym rozstrzygnięciu, że obiekty mieszkalne, to mieszkania dla właścicieli prowadzących na tym terenie działalność gospodarczą. Funkcja ta jest bezpośrednio związana z obsługą funkcji podstawowej i pozostaje z nią w związku. Dla funkcji podstawowej PU terenu objętego planem funkcja mieszkaniowa jest marginalna, gdyż jest on przede wszystkim przeznaczony na cele PU. Cel mieszkaniowy ma jedynie charakter subsydialny, gdyż według planu dopuszcza się realizację budynków mieszkalnych jedynie dla właścicieli zakładów, którzy ze swojej strony muszą zgodzić się z pewnymi niedogodnościami zamieszkania na tym terenie.

22. W świetle powyższego, Zdaniem Sądu, Organ odwoławczy dokonał prawidłowej kwalifikacji terenu, jasno odczytując zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Słusznie Organ odwoławczy argumentował, że dopuszczalne jest ustanowienie na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego, w omawianym przypadku, funkcji uzupełniającej mieszkaniowej. Warunkiem jest aby funkcje wzajemnie się nie wykluczały. W takim przypadku na podstawie art. 114 ust 2 ustawy, z zastrzeżeniem, że teren wiodący zostanie zaliczony do terenów spośród wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, ustala się jedną wiodącą funkcję z dopuszczeniem innych funkcji jako uzupełniających przy zachowaniu dotychczasowego przeznaczenia terenu. Teren taki podlega ochronie akustycznej z ustalonymi normami hałasu według kwalifikacji większości terenu.

Natomiast w rozpoznawanym stanie faktycznym, zdaniem Sądu, teren Skarżącego z zabudową jednorodzinną, z wprowadzoną przez Organ funkcją uzupełniającą, skutkującą ustanowieniem zróżnicowanego przeznaczenie tego terenu, (funkcję mieszaną), podlega dyspozycji art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy jako teren faktycznie zagospodarowany w celu ustalenia jak tego dokonał prawidłowo Organ odwoławczy, że nie należy, w tej sprawie, do żadnej z kategorii terenów wymienionych w literach a-f tego przepisu, a tym samym na podstawie art. 114 ust. 2 ustawy nie podlega zaliczeniu do kilku rodzajów terenów o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, jak i nie podlega warunkom rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. Każda inna interpretacja byłaby niezgodna z wykładnią zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje ochrony akustycznej dla opisanego terenu, a który wszedł w życie w roku 1997, a więc przed uchwaleniem ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Nie był więc sporządzony z uwzględnieniem art. 114 ust 1 ustawy.

23. Przechodząc do dalszej ocen zaskarżonej decyzji i odnosząc się do uchylenia decyzji Organu I instancji należy zasygnalizować, że Kolegium nie dostrzegło innych wadliwości tego rozstrzygnięcia, a mianowicie, że została ona wydana na podstawie notatki służbowej z dnia [...] marca 2019 r., stanowiącej dokument prywatny. Sąd podziela wyrażane w judykaturze stanowisko, że notatka służbowa (urzędowa) nie może być traktowana jako dokument urzędowy. Jest to dokument prywatny, który nie stanowi dowodu prawdziwości tego, co zostało w niej stwierdzone, wobec czego nie stosuje się do takiej notatki przepisów dotyczących dowodów (por. przykł.: wyrok NSA z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 413/10; wyrok NSA z dnia 23 września 2010 r., I OSK 1597/09; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 360/12). Ponadto, wywody Organu ograniczyły się jedynie do przytoczenia funkcji terenu (1.14 PU) oraz jakie działki jaki podmiot posiada na przedmiotowym terenie, jaką działalność gospodarczą prowadzi z podaniem branży według kodu "pkd" oraz wymienienia innych obiektów (np. myjnia samochodowa, hurtownie). Odnośnie wskazania przeważającego rodzaju terenu, Starosta takiego stwierdzenia w swoim rozstrzygnięciu nie zawarł. Zasygnalizował jedynie, że opisywany teren należy do przemysłowej części miejscowości. Ponadto Organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego pod kątem faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania terenu nieruchomości. Oparł się w tym zakresie na informacjach pozyskanych podczas wizji lokalnej z dnia [...] kwietnia 2018 r., nie weryfikując ich prawdziwości po upływie roku - przed wydaniem rozstrzygnięcia. Podstawowym zaś sposobem sprawdzenia faktycznego wykorzystywania terenu jest przeprowadzenie oględzin, poprzez sprawdzenie całego terenu, jak jest on wykorzystywany w rzeczywistości.

Na podstawie powyższych ustaleń Organ I instancji uznał, że "nie ulega wątpliwości", że spośród terenów faktycznie zagospodarowanych wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 omawiane tereny można zakwalifikować wyłącznie jako tereny faktycznie zagospodarowane pod zabudowę mieszkaniowo usługową (lit. f przywołanego przepisu), powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. zawarte w piśmie z dnia [...] września 2017 r.

W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że decyzja wydana na podstawie art. 115a ustawy po wszczęciu postępowania w tej sprawie z urzędu wymaga, by w świetle ustaleń faktycznych, o których stanowi powyższy przepis nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego hałasu na określonym terenie - w rozpoznawanej sprawie dla całego terenu oznaczonego jako 1.14 PU. Oznacza to, że uzupełniające pomiary emisji hałasu powinny dotyczyć wszystkich źródeł hałasu wymienionych w protokole kontroli.

Zdaniem Sądu już same powyżej wymienione uchybienia kwalifikowały decyzję Organu I instancji do wyeliminowania z obiegu prawnego jako naruszające dyspozycję art. 114 ust 2 i art. 115 ustawy. Ponadto, analizując treść uzasadnienia decyzji Starosty można dojść do wniosku, że Organ ten zastąpił swój proces stosowania prawa względnie biernym przyjęciem, akceptacją w/w stanowiska WIOŚ.

24. Natomiast Kolegium, nie przekraczając wytycznych zawartych w wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. nie podzieliło argumentacji Organu I instancji i wskazało na bezsporne w niniejszej sprawie, położenie przedmiotowych terenów, które zostały poddane przez Organ pierwszej instancji ocenie w zakresie spełnienia wymagań art. 113 ust. 1 pkt 2 ustawy jako tereny podlegające ochronie akustycznej, jako objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczone (1.14 PU), a wobec ustaleń art. 114 ust. 1 ustawy to miejscowy plan rozstrzyga o tym czy dany teren jest chroniony akustycznie, przez wskazanie w nim rodzajów terenów wymienionych w rozporządzeniu, a nie ustalenia Organu w oparciu o faktyczne zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu, które powinny być przeprowadzone na podstawie art. 115 ustawy.

Zdaniem Organu odwoławczego to, że na działkach nr [...] i [...] objętych miejscowym planem jako 1.14 PU znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, na którego wybudowanie właściciel uzyskał zezwolenie na budowę ze względu na prowadzoną działalność gospodarczą, którą następnie zlikwidował czasowo lub na stałe, nie oznacza, że teren ten można traktować jako teren wymieniony w art. 113 ust. 2 pkt. 1 lit. f ustawy - teren mieszkaniowo-usługowy objęty ochroną akustyczną. Organ ten podkreślił, że w cyt. przypisie mowa jest o rodzajach terenu, a nie rodzajach obiektu lub działalności.

Słusznie przy tym Kolegium dopatrzyło się, choć nie wiążąc tego wprost z datą uchwalenia planu, że w jego postanowieniach ogólnych nie uregulowano kwestii zachowania standardów akustycznych dla terenów z uzupełniającą funkcją mieszkaniową i nie wskazano, które ze standardów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy obowiązują dla terenów 1.14 PU z funkcją uzupełniającą - mieszkania dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych.

25. Również za prawidłowy należało uznać pogląd Organu odwoławczego, iż w analizowanym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu 1.14 PU z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej, dla właścicieli poszczególnych zespołów użytkowych, nie przewidziano innych standardów akustycznych niż podstawowy, produkcyjno-usługowy, który nie należy do żadnej z kategorii wymienionym w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Dla tak sklasyfikowanych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów brak jest przesłanek do określenia dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie rozporządzenia. Nie podlega on ochronie akustycznej jako teren określony w art. 113 ustawy. W rozpoznawanym przypadku, dopuszczenia zabudowy mieszkaniowej na terenie o przeznaczeniu produkcyjno-usługowym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, ma zastosowanie art. 114 ust. 3 ustawy. To, że Organ administracji budowlanej określając obszar oddziaływania przy wydawaniu pozwolenia na budowę nie odwołał się do przepisów ochrony środowiska jako przepisów odrębnych, jak i Skarżący przed złożeniem wniosku wszczynającym to postępowanie, nie widział potrzeby ochrony przed hałasem nie oznacza, że uchwałodawca, co do zasady adresat tego przepisu, nie ma obowiązku jego uwzględnienia przy rozpatrzeniu zmiany lub uchwalaniu nowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto, omawiany teren jest położony na obszarze, gdzie poza zabudową mieszkaniową jednorodzinną na działkach Skarżącego nr [...] i [...] nie występuje inna taka zabudowa. W żadnym zatem przypadku nie ma podstaw do uznania, że jest to zabudowa dominująca (przeważająca).

Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu brak było podstaw do wydania decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska przez Zakład "D. " w odniesieniu do najbliższych terenów zabudowy obejmujących działki ewidencyjne nr [...] i [...] obręb [...] miasto D.

26. Odnosząc się do zarzutów skargi, zasygnalizowania wymaga, że w zasadzie stanowią powielenie zarzutów odwołania od uchylonej w roku 2018 decyzji Organu I instancji i skargi uznanej za zasadną prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt. II SA/Sz 882/18. Należy podkreślić, że formułując zarzuty, Autor skargi nie wskazał koniecznego w tym wypadku stopnia wadliwości podanych naruszeń, tj. czy w zakresie proceduralnym, miały one istotny wpływ na wynik sprawy oraz w jaki konkretny sposób wymienione przepisy prawa materialnego zostały przez Organ II instancji naruszone. Można zatem jedynie domniemywać, że znajdują one odzwierciedlenie w dalszej części uzasadnienia skargi, w którego treści formułowane są kolejne zarzuty.

W ocenie Sądu przeważająca część argumentacji i opisanych w skardze działań jakie podjął Skarżący w zasadzie zmierzają do podważenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to mogłyby być rozważane w postępowaniu w przedmiocie wniosku o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w sprawie o wydanie decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu, wydawanej w oparciu o art. 115 a ustawy.

Niemniej za niemogące odnieść zamierzonego skutku, w świetle powyższych rozważań Sądu i treści zaskarżonej decyzji należało uznać zarzuty, iż błędne było przyjęcie przez Kolegium, że w przypadku, gdy teren jest zaliczony do różnego rodzaju kategorii, to pierwszeństwo będzie miał ten rodzaj terenu, który przeważa oraz że obowiązujący plan miejscowego zagospodarowania terenu, na którym położone są działki nr [...] i nr [...] należące do skarżącego, nie zalicza ich do żadnej z kategorii przewidzianych w art. 113 ust 2 punkt 1 ustawy, co z jednej strony nakazuje przyjęcie tej kategorii terenu, która jest najbardziej zbliżona do faktycznie występującego, a z drugiej strony nie pozwala na przyjęcie jakoby na terenie tym nie miały obowiązywać jakiekolwiek dopuszczalne normy hałasu.

Zatrzymując się zwłaszcza przy ostatnim z zarzutów odnotowania wymaga, że Skarżący nie jest konsekwentny w swoich żądaniach. Z jednej strony twierdzi, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej, że Jego teren zalicza się do kategorii o której mowa w art. 113 ust 2 punkt 1 lit. f ustawy , a następnie jak wyżej przytoczono opowiada się za niezaliczeniem go do żadnego z terenów wymienionych w art. 113 ust 2 ustawy.

Odnośnie twierdzeń Skarżącego, które w zasadzie nie mają znaczenia dla sprawy, że właściwe organy wydały decyzję o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę na Jego działkach, a stronami tego postępowania byli wszyscy właściciele sąsiednich działek w tym również prowadzący Zakład "D. " oraz że wyżej wymienieni mieli prawo sprzeciwić się przewidywanej inwestycji Skarżącego, ale tego nie uczynili, wskazać należy, że lektura akt administracyjnych, a właściwie treści zawiadomień o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2010 r. i z dnia [...] stycznia 2012 r., decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2010 r. i decyzji o zmianie pozwolenia z dnia [...] lutego 2012 r. przeczą tym twierdzeniom, albowiem poza Skarżącym i organami administracji prowadzący Zakład "D. " nie zostali w treści tych zawiadomień i rozstrzygnięć wymienieni jako strony postępowania administracyjnego.

Odpowiadając na zarzut skargi, zawierający przywołanie twierdzenia Kolegium, że skoro Skarżący swoją nieruchomość zabudował domem jednorodzinnym w takim miejscu, to powinien znosić uciążliwości związane z działalnością podmiotów aktywnych na sąsiednich terenach, a takie twierdzenie jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności, na którą powołuje się Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, należy stwierdzić jak to słusznie stwierdził Organ wyższego stopnia, że cel mieszkaniowy w omawianym przypadku ma jedynie charakter subsydialny, gdyż według planu dopuszcza się na tym terenie realizację celów mieszkalnych jedynie dla właścicieli zakładów, którzy ze swojej strony muszą zgodzić się z pewnymi niedogodnościami zamieszkania na tym terenie.

W odniesieniu do powyższego twierdzenia Strony w orzecznictwie wskazuje się, iż w sytuacji występowania na danym terenie zróżnicowanych funkcji zagospodarowania, organ administracji prowadzący postępowanie powinien zweryfikować, w jakim czasie poszczególne zagospodarowania terenu się pojawiły. Inne powinny być bowiem zasady postępowania w sytuacji, gdy obok przedsięwzięcia emitującego hałas w okresie późniejszym zostały zlokalizowane budynki mieszkalne, a inne, gdy zabudowa mieszkaniowa była wcześniej. W pierwszym z podanych przykładów teren powinien być zakwalifikowany jako dopuszczający prowadzenie działalności uciążliwej, a sposobem ochrony mieszkańców jest stosowanie środków ochrony wymienionych w art. 114 ust. 3 ustawy (por. Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Po 29/09, dostępny w Internecie).

Na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy zdaniem Sądu, nie może mieć również wpływu argumentacja Skarżącego co do treści postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., wydanym w sprawie [...], albowiem Skarżący nie załączył w żadnej formie tego rozstrzygnięcia. Nie wiadomo zatem w jakim stanie faktycznym i prawnym zapadło przywołane rozstrzygnięcie.

Odnośnie wyników pomiarów poziomu hałasu przeprowadzonych w okresie od [...] do [...] sierpnia 2018 r. przez WIOŚ w S., wykonanej przez podmiot wymieniony w przepisie powołanej ustawy oraz sytuacji, że pomimo ich sporządzenia i wskazywania przez nie na przekroczenie dopuszczalnych norm, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nadal nie znajduje podstaw do wydania żądanej decyzji, wskazać należy, że Organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu korzystał z badań załączonych do pisma WIOŚ w S. z dnia [...] września 2017 r., których wyniku Skarżący nie kwestionuje, a decyzja podlegała ocenie w postępowaniu drugoinstancyjnym, zgodnie z zaleceniami wyroku Sądu z dnia 29 listopada 2018 r. Dodać należy równocześnie, że rzeczowy spis akt administracyjnych przekazanych do SKO – rok później - w dniu [...] sierpnia 2019 r., jak i akta administracyjne nie wymieniają i nie zawierają protokołu badań wykonanych w roku 2018 , jak również nie zostały dołączone przez Skarżącego do skargi. Z tych względów Sąd nie może się do tej kwestii .

Ponadto, odnośnie powyższej kwestii w judykaturze słusznie wskazuje się, że dowód w postaci pomiarów hałasu jest zasadniczym dowodem w postępowaniu w sprawie dotyczącej ustalenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i z tego względu sposób przeprowadzenia dowodu z pomiarów hałasu oraz przyjęte na jego podstawie wnioski nie mogą budzić jakichkolwiek wątpliwości, a jeżeli wątpliwości takie się pojawiają, powinny być w sposób jednoznaczny wyjaśnione w toku postępowania, a następnie w treści uzasadnienia decyzji, czy też wyeliminowane poprzez wykonanie ponownego pomiaru hałasu. W szczególności w sytuacji, gdy strona postępowania podnosi określone zastrzeżenia co do sposobu przeprowadzenia pomiaru hałasu, powinny być one w sposób wyczerpujący omówione, ocenione i wyjaśnione. Dopiero bowiem wyjaśnienie wszystkich kwestii spornych w tym zakresie pozwala na stwierdzenie, czy wykonane w toku postępowania pomiary hałasu mogą stać się podstawą do ustalenia, że dopuszczalny poziom hałasu, to jest określone w rozporządzeniu o dopuszczalnych poziomach hałasu w środowisku wskaźnik lub wskaźniki hałasu, zostały przekroczone, a w konsekwencji podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 115a ustawy (por. Wyrok WSA w gdański z dnia 21 października 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 89/20, dostępny w Internecie).

Nie można się również zgodzić z argumentacją Skarżącego, że niepodobne jest przyjąć jakoby sporządzona na Jego zlecenie ekspertyza - sprawozdanie z pomiarów hałasu przemysłowego z dnia [...] października 2013 r., nie mogła być miarodajna tylko dlatego, że nie wykonano jej na zlecenie Starosty, skoro sam Skarżący w kolejnych akapitach przywołuje treść art. 115a ustawy, z którego wynika, że organ ochrony środowiska na podstawie pomiarów własnych (lub dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska czy też podmiot obowiązany do ich przeprowadzenia) stwierdza przekroczenia poziomu hałasu. Brzmienie przywołanego przepisu jest jednoznaczne i nie prowadzi do naruszenia art. 75 § 1 K.p.a., między innymi dlatego, że działające na jego podstawie organy działają w granicach obowiązującego prawa.

Niezrozumiałe są w kontekście brzmienia przepisu art. 114 ust 2 ustawy twierdzenia Strony wskazujące na błędne założenie Kolegium o pierwszeństwie przeważającego terenu przy ustalaniu dopuszczalnych poziomów hałasu, z pominięciem istnienia miejscowy planu zagospodarowania i funkcji jaką spełnia na terenie nim objętym.

Za nietrafny należy uznać także, na gruncie niniejszej sprawy, zarzut skargi odwołujący się do dyrektywy racjonalnego ustawodawcy w kontekście jednej z norm prawa cywilnego dotyczącej zakazu immisji. Nie można bowiem porównywać reguł wynikających z prawa cywilnego do tych, które wynikają z norm prawa ochrony środowiska.

Podobnie, zgodzić należy się ze stanowiskiem Uczestników postępowania, że zapisy poczynione w księdze wieczystej nieruchomości Skarżącego, na których znajduje się zabudowa jednorodzinna (B - Tereny Mieszkaniowe), nie mają znaczenia dla sprawy w tym znaczeniu, że nie można z nich wywodzić skutków prawnych. Ponadto, jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, odwoływanie się (...) do istniejących na gruntach granic działek (lub ich oznaczeń – jak w tym przypadku), oddzielających od siebie części powierzchni ziemi tylko w sensie prawnym, w żaden sposób nie jest odpowiednie w sytuacji gdy zadaniem organu jest zapewnienie ochrony przed hałasem zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska. Okoliczność bowiem, że teren poddany analizie został administracyjnie podzielony na działki, które w sensie prawnym stanowią odrębne byty, w żaden sposób nie wpływa na poziom uciążliwości związanej z emitowanym hałasem.

27. Mając na uwadze powyższe rozważania i nie dostrzegając innych uchybień z urzędu, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja realizuje zalecenia wynikające z wyroku WSA z dnia 29 listopada 2018 r., wydano ją w oparciu o kompletny materiał dowodowy, uwzględniający przeprowadzenie pomiarów akustycznych i wszechstronnie zbadany stan faktyczny sprawy, w zgodzie z art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 170 P.p.s.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza również przepisów prawa materialnego art. 113 i art. 114 ustawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.