Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 996/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.120, 122,187 i 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W.w P. przy ul. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] decyzją z dnia 17 października 2017 r, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy R. z dnia 30 maja 2017 r. nr [...], którą określono Wspólnocie Mieszkaniowej w [...] przy ul. [...] (dalej: "zobowiązana") wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od 1 stycznia 2017 r. w kwocie [...]zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Zobowiązana w deklaracji z dnia 13 stycznia 2017r. obliczyła opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2017 r. od nieruchomości zamieszkanej przy sposobie gromadzenia odpadów w sposób nieselektywny od ilości zużytej wody, tj.: [...] m3 w kwocie [...]zł miesięcznie. Dodatkowo w piśmie załączonym do deklaracji zobowiązana poinformowała, że złożona deklaracja nie obejmuje ilości wody, która nie została faktycznie zużyta przez właścicieli, w związku z awarią sieci wodnej (wyciek) za wodomierzem głównym.

Organ I instancji postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. wszczął z urzędu wobec zobowiązanej postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2017.

W dniu 10 marca 2017 r. organ I instancji zwrócił się do [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "spółka wodociągowa") o informację, czy w 2016 r. na ww. nieruchomości nastąpiła awaria sieci wodociągowej (wyciek) za wodomierzem głównym. Pismem z dnia 8 maja 2017 r. spółka wodociągowa udzieliła informacji, iż w 2016 r. nie stwierdzono awarii instalacji wodociągowej na przedmiotowej nieruchomości, natomiast odbiorca reklamował wodomierz główny w związku z dużym wskazaniem. Wynik ekspertyzy natomiast potwierdził prawidłową pracę urządzenia pomiarowego.

Decyzją z dnia 30 maja 2017 r., nr [...], organ I instancji określił zobowiązanej wysokość opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi z nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] od 1 stycznia 2017 r., w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji odwołał się do przepisów art. 5 ust. 1, 6c, 6h, 6m, 6i, 6o, 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2016 r., poz. 250, ze zm.) - dalej: "u.c.p.g.", § 3 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 29 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawek opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Woj. zachodniopomorskiego, poz. 4466 z 13 grudnia 2013 r.) – dalej: "uchwała nr [...]" i § 3 i § 7 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 14 września 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odebranymi z nieruchomości położonych na terenie gminy R. oraz ustalenia stawki tej opłaty (Dz. Urz. Woj. zachodniopomorskiego, poz. 3598 z 25 września 2015 r.) – dalej: ".uchwała nr [...]".

Organ I instancji ustalił, że na nieruchomości zainstalowane są wodomierz główny oraz podliczniki, których odczyty zostały odjęte przy określaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ustalając wysokość opłaty, przyjął iloczyn zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata za okres od 1 stycznia 2017 r. została określona na kwotę [...]zł, zgodnie z rozliczeniem:

- 972 m3 (ilość zużytej wody) : 12 miesięcy = 81m3 (średnia ilość miesięczna zużycia wody),

- 81m3 (ilość miesięczna zużytej wody) x [...] zł (stawka opłaty)= [...] zł (opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi).

Od ww. decyzji złożone zostało przez zobowiązaną odwołanie, w którym zarzuciła:

- naruszenie art. 6o u.c.p.g., poprzez określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pomimo braku uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji,

- naruszenie art. 6j ust. 3 u.c.p.g., poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomość jest nieruchomością, na której są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych, w sytuacji, gdy występuje nieruchomość zamieszkana,

- naruszenie przepisów proceduralnych, poprzez nie wyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności związanych z powodem, dla którego zobowiązana zadeklarowała mniejszą ilość wody niż wynikająca z odczytu liczników,

- naruszenie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2017 r., poz.201, ze zm.) - dalej: "o.p., poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w rezultacie czego bezpodstawnie przyjęto do wyliczenia opłaty ilość wody z czasu awarii w lokalu mieszkalnym.

W wyniku rozpoznania odwołania, organ odwoławczy orzekając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 6c, art. 6h, 6i, 6j ust. 1 pkt 2, art. 6o u.c.p.g. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał za niepotwierdzone zarzuty odwołania, dotyczące niewyjaśnienia sprawy, w tym niezgromadzenia materiału dowodowego. Odwołał się do pisma pełnomocnika zobowiązanej z dnia 18 września 2017 r. oraz załączonych do niego: oświadczenia jednego z mieszkańców dotyczącego wysokich wskazań wodomierza w lokalu, korespondencji prowadzonej pomiędzy zarządcą, a spółką wodociągową (wniosek o sprawdzenie wodomierza, pismo przewodnie wraz ze świadectwem wykonanej ekspertyzy). Zdaniem organu I instancji ww. dokumenty potwierdzają okoliczność prawidłowego wskazywania ilości zużytej wody przez wodomierz główny zainstalowany w przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż przepisy u.c.p.g. stanowią o zużytej wodzie, a uchwała Rady Gminy R. o wskazaniach wodomierza głównego (z uwzględnieniem stanu podlicznika). Tym samym do obliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wystarczające jest ustalenie ilości wody wykazanej przez wodomierz główny, po odjęciu stanu podliczników oraz przemnożenie jej przez przyjętą na terenie gminy stawkę podatkową. Nie jest więc wymagane ustalenie na jaki cel została zużyta woda, w szczególności na cel związany z eksploatacją nieruchomości przez mieszkańców. Podkreślił, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia prawidłowości wskazań wodomierza (dowód w postaci dokumentu z informacją przekazaną przez spółkę wodociągową nie potwierdzają awarii wodomierza, czy sieci wodociągowej). Powyższe zdaniem organu odwoławczego przesądza o prawidłowości decyzji organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 30 maja 2017 r., zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa.

Skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy bezkrytycznie odniósł się do stanowiska przedstawionego przez spółkę wodociągową i uznał, że na terenie nieruchomości nie miała miejsca awaria. Nie wziął jednak pod uwagę faktu,

że Skarżąca reklamowała wodomierz główny, z uwagi na duże zużycie wody.

Nie uwzględnił, także braku od stycznia 2013 r. legalizacji wodomierza głównego. Ponadto wyjaśniła, iż w jednym z lokali mieszkalnych doszło do uszkodzenia instalacji wodociągowej, czego spółka wodociągowa nie mogła stwierdzić, bowiem nie ma możliwości zweryfikowania stanu instalacji wodociągowej w lokalach.

Organ odwoławczy nie uwzględnił podczas rozstrzygania sprawy, znanych mu z urzędu danych dotyczących zużycia wody, tj.: za 2014 r. (406 m3 – odczyt z wodomierza głównego; 293 m3 – odczyt wodomierzy lokalowych wskazany w deklaracji za 2015 r.), za 2015 r. (309 m3 – odczyt z wodomierza głównego; 281 m3 – odczyt wodomierzy lokalowych wskazany w deklaracji), za 2016 r. (972 m3 – odczyt z wodomierza głównego).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami - sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż decyzja organu odwoławczego nie jest dotknięta wadami prawnymi, uzasadniającymi jej usunięcie z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie w sprawie określenia skarżącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...] A od dnia 1 stycznia 2017 r.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji są obowiązujące w spornym okresie podatkowym przepisy u.c.p.g. oraz przepisy prawa miejscowego obowiązujące na terenie gminy R.. I tak, zgodnie z art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stosownie do art. 6c ust. 1 u.c.p.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Natomiast na podstawie art. 6c ust. 2 u.c.p.g. rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Przy czym, ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielu nieruchomości, rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.). Natomiast w myśl art. 2 ust. 3 u.c.p.g., jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Zatem, w tego rodzaju przypadku to wspólnota mieszkaniowa zobligowana jest do wnoszenia opłat za gospodarowaniem odpadami komunalnymi, według przepisów zawartych w uchwale organu gminy.

Stosownie do art. 6i pkt 1 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowania odpadami komunalnymi powstaje: w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec.

W myśl natomiast art. 6m u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zadeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6l u.c.p.g.

Zgodnie z art. 6o u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Podkreślenia wymaga, iż opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczenia których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego.

Zgodnie z regulacjami o.p., niezłożenie deklaracji bądź stwierdzenia,

że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy (w niniejszym przypadku organ gminny) wydaje decyzję, której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja taka, jako decyzja określająca ma charakter deklaratywny.

Przenosząc powyższe rozważania natury prawnej na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że uchwałą nr [...], Rada Gminy R. ustaliła,

iż dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz ustalonej w § 5 niniejszej uchwały, stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast zgodnie z § 3 uchwały zużycie wody będące podstawą ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi opomiarowanie zużycia wody z nieruchomości za rok poprzedni, ustalone w oparciu o wodomierz główny, z wyłączeniem wody odrębnie opomiarowanej (ust. 1). W przypadku budynków wielolokalowych, różnicę pomiędzy stanem wodomierza głównego, a sumą odczytów z podliczników na nieruchomości, różnicę należy rozliczyć odpowiednio (udziałami w nieruchomości/liczbą osób zamieszkujących nieruchomość/liczbą lokali na nieruchomość/w inny przyjęty sposób) (ust. 3).

Ponadto, uchwałą nr [...] Rada Gminy R. ustaliła stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz sposób jej wyliczania. Zgodnie z § 3 uchwały nr [...] ustalono, że dla nieruchomości, na której świadczone są usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 196 i 822 ze zm.), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowić będzie iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz ustalonej w § 7 niniejszej uchwały stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 lit. b uchwały nieruchomości, dla których zużycie wody wynosi poniżej 2.000 m3/rok odczyt zużycia wody z licznika głównego zainstalowanego na nieruchomości, za rok poprzedni, z wyłączeniem odczytu zużycia wody z podlicznika (odczyt zużycia wody bezzwrotnie zużytej na cele inne niż bytowe). Stosownie do § 7 ust. 2 uchwały ustalono wyższą stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości o których mowa w § 1-3 uchwały, w wysokości [...] zł miesięcznie za 1 m3 zużytej wody z danej nieruchomości, w przypadku kiedy odpady komunalne nie są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Jak wynika z akt sprawy, skarżąca złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, obowiązującą od 1 stycznia 2017 r., w której podała zużycie roczne wody za rok 2016 w ilości [...] m2. Jednakże ujawniona przez organ I instancji różnica pomiędzy zadeklarowaną przez skarżącą ilością zużytej wody, a wartością z odczytu zużycia wody z wodomierza głównego zainstalowanego na przedmiotowej nieruchomości, skutkowała wydaniem decyzji określającej opłatę w innej wysokości.

Wykładnia przytoczonych powyżej przepisów nie jest przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, spór bowiem dotyczy ustaleń faktycznych sprawy. Zdaniem skarżącej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń spółki wodociągowej, że na terenie nieruchomości nie miała miejsca awaria. Ponadto uwzględniona powinna zostać okoliczność reklamowania przez nią wodomierza głównego, w związku z dużym zużyciem wody oraz brak ważnej cechy legalizacji.

W ocenie sądu w sporze należało rację przyznać organowi odwoławczemu, ze zgromadzonego materiału dowodowego bowiem jednoznacznie wynika, że stwierdzone w skarżonej decyzji zużycie wody na nieruchomości w roku poprzedzającym ustalone zostało na podstawie odczytu wodomierza głównego z wyłączeniem wody odrębnie opomiarowanej (wg stanów podliczników). Podkreślenia wymaga, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera świadectwo ekspertyzy, której wynik potwierdził, że badany wodomierz spełnia wymagania metrologiczne, tj. dokonuje prawidłowych wskazań. Słusznie organ odwoławczy wskazał, że jedynie nieprawidłowa praca wodomierza, czy też inne awarie mające wpływ na ocenę jego wskazań, mogłyby prowadzić do zakwestionowania przyjęcia ilości wody według stanu wodomierza przy obliczaniu opłaty.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podziela również poglądu skarżącej wyrażonego w skardze, że organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął, iż na przedmiotowej nieruchomości nie miała miejsca awaria, której skutkiem jest różnica pomiędzy deklarowanym zużyciem wody, a wartością określoną przez organ I instancji. W materiale dowodowym sprawy znalazła się bowiem udzielona na wezwanie organu I instancji odpowiedź dostawcy wody, tj. spółki wodociągowej. Spółka wodociągowa potwierdziła, że nie stwierdzono w roku 2016, żadnej awarii instalacji wodociągowej na nieruchomości wspólnej położonej w [...], przy ul. [...].

Dodatkowo należy podkreślić, że skarżąca nie przedłożyła w ramach postępowania przed organem I instancji żadnych dowodów wskazujących na wystąpienie w analizowanym okresie awarii, na terenie nieruchomości. Skarżąca ograniczyła się jedynie do zakwestionowania udzielonej przez spółkę wodociągową odpowiedzi oraz wskazania w skardze, iż w jednym z lokali mieszkalnych doszło do uszkodzenia instalacji wodociągowej, czego spółka wodociągowa stwierdzić nie mogła, bowiem nie miała możliwości zweryfikowania stanu instalacji wodociągowej w lokalach. Tym samym skarżąca nie przedstawiła dowodów na poparcie ww. zarzutu.

Za chybiony należy uznać, także argument naruszenia przepisów postępowania, polegający na pominięciu przez organy obu instancji okoliczności utraty przez wodomierz główny ważności cechy legalizacji. Wyjaśnić należy, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie była procedura legalizacji ponownej wodomierza głównego, w tym ważności cechy legalizacji. Zdaniem sądu pomimo braku legalnych wodomierzy rozliczenia z tytułu zużycia wody nie są wyłączone, zwłaszcza, gdy nie są to rozliczenia pomiędzy dostawcą wody a podmiotem zużywającym wodę, a wskazania wodomierza w zakresie ilości zużytej wody są prawidłowe. Znaczenie mają tutaj zasady przyjęte przez podmioty rozliczające się. Przyjęcie stanowiska skarżącego prowadziłoby bowiem w istocie do nałożenia na organ podatkowy obowiązku sprawdzania legalizacji wodomierzy na obszarze całej gminy. Nawet w sytuacji, gdyby wynik takiego sprawdzenia był negatywny, to i tak organ podatkowy nie miałby żadnej możliwości doprowadzenia do legalizacji wodomierza, który ani nie jest jego własnością, ani też nie pozostaje pod żadnym jego władztwem.

Podsumowując wskazać należy, iż decydujące dla w niniejszej sprawie jest zaistnienie zużycia wody, które potwierdzone zostało odczytem wodomierza głównego. Znaczenie przesądzające o prawidłowości ww. odczytu ma natomiast wynik ekspertyzy, zgodnie z którym wodomierz główny spełnia wymagania wprowadzone aktami wykonawczymi do ustawy z dnia 11 maja 201 r. Prawo o miarach, w tym rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 23 października 2007 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wodomierze oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 209, poz. 1513). Tym samym uznać należało, że brak podstaw do uznania, że odczyt wodomierza głównego nie mógł stanowić podstawy do określenia ilości wody zużytej przez skarżącą, na potrzeby opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Sąd nie dostrzegł w niniejszej sprawie naruszeń zasady działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa, czy obowiązku zgromadzenia i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W ocenie sądu, ustalenia poczynione w toku postępowania nie naruszają przepisów art. 120, 122, 187 i 191 o.p. W toku postępowania organy działały zgodnie z przepisami prawa, podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy rozpatrzył w sposób wyczerpujący.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, uznając skargę za nieuzasadnioną, sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.