Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 857/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 634  Sprawy kombatantów, świadczenia z tytułu pracy przymusowej
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2004r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Stanisław Biernat NSA Izabela Dobosz (spr) Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2004r sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2003r Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem Kierownika Urzędu d/ s Kombatantów i Osób Represjonowanych z 14.01.2003r. [....] , wydanym na podstawie art. 97 § l pkt 4 kpa zawieszono postępowanie w sprawie przyznania J.M. uprawnienia określonego w ustawie z 31.05.1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich ( Dz. U. Nr 87, poz. 395 z późn. zm. ). Zawieszenie postępowania pozostawało w związku z pytaniem prawnym, z którym zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny dotyczącym zgodności art. 4 ust. 5 powołanej ustawy z Konstytucją RP.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył J.M. We wniosku domagał się przyznania mu "renty wojennej" z tytułu pracy przymusowej na rzecz III Rzeszy w okresie od [....] .05.1940r. do [....] .05.1945r. Pracował przymusowo na rzecz okupanta mając zaledwie 14 lat. Podniósł, że na skutek niewiedzy nie złożył stosownego wniosku w ustawowym terminie.

Postanowieniem Kierownika Urzędu d/ s Kombatantów i Osób Represjonowanych z 28.03.2003r., Nr [....] , wydanym na podstawie art. 138§ l pkt l w zw. z art. 127§ 3, art. 144 oraz art. 97 § l pkt 4 utrzymano w mocy postanowienie własne o zawieszeniu postępowania z dnia 14.01.2003r. Organ cytując treść art. 97§ l pkt 4 kpa podtrzymał swoje poprzednie stanowisko.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie J.M. dowodzi, że pracował przymusowo na rzecz III Rzeszy w latach 1940-1945. Ciężki wysiłek z tym związany spowodował wiele chorób, których skutki odczuwał przez całe życie. Uzyskał rekompensatę z Fundacji Polsko-Niemieckie Pojednanie, które posiada jego dokumenty. Nie wiedział, że wnioski należało składać do 31.12.1999r. Dodaje, że jest inwalidą I grupy.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu d/ s Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skargi wniesione przed dniem 1.01.2004r. podlegają obecnie rozpatrzeniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne.

Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa.

Skarżący zaskarżył postanowienie Kierownika Urzędu d/ s Kombatantów i Osób Represjonowanych dotyczące zawieszenia postępowania o przyznanie mu świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej w okresie okupacji hitlerowskiej. Postanowienie nie rozstrzygało zatem merytorycznie o tym, czy takie świadczenie ma mu zostać przyznane, ale zawieszało jedynie postępowanie do czasu wyjaśnienia przez Trybunał Konstytucyjny problemu zgodności art. 4 ust. 5 ustawy z 31.05.1996r. z Konstytucją RP. Prawidłowo zatem organ przyjął, iż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia tego zagadnienia oraz, że chodzi tu o zagadnienie wstępne, w rozumieniu art. 97 § l pkt 4 kpa. Od tego bowiem zależało, czy można ewentualnie rozpatrzyć złożony po 31.12.1999r. wniosek skarżącego. W dniu wydania zaskarżonego postanowienia nie było jeszcze wydane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ( stało się to dopiero 17.06.2003r. ) a zatem zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie było ze wszech miar uzasadnione.

W tym stanie rzeczy skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270).