Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1146/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 46 ust. 1, § 47 ust. 3, § 35
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski, Protokolant Starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1175/13 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1175/13, oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...] Starosta Kościański, działając z urzędu na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) oraz art. 104 § 1 k.p.a., orzekł o wprowadzeniu zmiany w zakresie doprowadzenia do zgodności zapisów użytków w ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym na działce nr 137/1 o powierzchni 4,3550 ha, położonej w obrębie N. gm. Kościan, będącej własnością R. K.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w związku ze zgłoszonymi przez R. K. uwagami dotyczącymi poprawności zapisów w operacie ewidencji gruntów i budynków odnoszących się do wskazanej działki zostało z urzędu wszczęte postępowanie administracyjne, mające na celu doprowadzenie do zgodności zapisów ze stanem faktycznym. Podano, że w ramach postępowania została zgromadzona dokumentacja geodezja dotycząca przedmiotowej działki, której treść opisano w decyzji. Następnie wskazano, że w 1999 r. R. K. podpisał umowę z [...] S.A. w Warszawie ([...]), na podstawie której oddał za odszkodowaniem w użytkowanie na cele górnicze część działki nr 137/1 położonej w N. gmina Kościan. Po wybudowaniu urządzeń górniczych (odwiertu K-20) oraz utwardzonej drogi dojazdowej do odwiertu w 2006 r., w ramach prac związanych z opracowaniem mapy do celów projektowych przez firmę [...] Sp.c. w K., dokonano aktualizacji użytków gruntowych, w wyniku której na przedmiotowej działce wprowadzone zostały następujące użytki: R IIIb o pow. 0,5029 ha; RIV b o pow. 1,7238 ha; Ł III o pow. 0,6448 ha; Ł IV o pow. 0,9452 ha; Ł V o pow. 0,3500 ha; Ba o pow. 0,1793 ha; W o pow. 0,0090 ha – razem 4,3550 ha.

Dalej organ wyjaśnił, iż analiza zebranych materiałów wykazała rozbieżności w opisie użytków gruntowych na działce nr 137/1. Ustalono, że w wyniku odnowy ewidencji gruntów błędnie dopisano rów, którego nie było na działce w chwili nabycia, ani też w stanie obecnym. Stwierdzono, że odnowa ewidencji nie uwzględniła stanu użytków i granic wynikającego z ustalenia przebiegu granic wykonanego przez B. B. Z tej przyczyny użytek o symbolu "W" – rów został usunięty z działki 137/1. Ponadto, uwzględniając częściowo wniosek właściciela w sprawie konturu "Ba" oraz w oparciu o zgromadzoną dokumentację – m.in. protokół z kontroli klasyfikacji gruntów sporządzony w dniu 23 maja 2011 r. przez inspektora ds. klasyfikacji gruntów M. P., który potwierdza, że część konturu "Ba" stanowi drogę dojazdową utwardzoną płytami betonowymi do odwiertu "K-20", postanowiono zmienić część dotychczasowego konturu "Ba" na kontur "dr" (droga), w zakresie określonym jak w sentencji decyzji.

R. K., pismem z dnia 20 lutego 2012 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, wnosząc jednocześnie o przywrócenie użytków na działce nr 137/1 do stanu i powierzchni wynikających z operatu B. B. zarejestrowanego pod nr [...] – ustalenia granic działki nr 137/1 oraz zmiany użytków zielonych zgodnie z pismem Wielkopolskiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu (WINGiK), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Kościańskiego z dnia [...] grudnia 2011 r.

Na powyższą decyzję R. K., działając przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, zarzucając naruszenie art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

Wyrokiem z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 523/12 WSA w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że sądowej kontroli podlegała wyłącznie prawidłowość zmian dokonanych decyzją organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r., a poza tą kontrolą pozostają wcześniej dokonane zmiany w ewidencji gruntów i budynków, w tym dokonane w postępowaniu prowadzonym w 2006 r. Przedmiotem oceny Sądu nie może być również żądanie skarżącego dotyczące przywrócenia użytków na działce do stanu i powierzchni wynikającego z operatu geodety B. B. – ustalenia granic działki oraz zmiany użytków zielonych zgodnie z pismem Biura Geodezji i Terenów Rolnych z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Dalej Sąd wskazał, że z analizy akt sprawy nie wynika, na jakiej podstawie dokonano zmiany w zakresie wielkości powierzchni działki, która z dotychczasowego konturu "Ba" została zamieniona na kontur "dr" (droga). Z analizy zaskarżonej decyzji wynika, że kontur Ba został zmniejszony do 0,0420 ha, natomiast kontur dr został oznaczony w wielkości 0,1373 ha. W uzasadnieniu decyzji nie podano, na jakiej podstawie dokonano pomiaru powyższego użytku. Zdaniem Sądu, analiza akt sprawy nie pozwala także wskazać, w jaki sposób został on wyliczony. Z zawartej przez skarżącego umowy z [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. wynika, że skarżący przekazał do używania na cele górnicze 3222 m2 nieruchomości, z czego na odwiert i plac manewrowy przeznaczono powierzchnię 38x19 oraz 25x20, natomiast na drogę dojazdową 400x5, bez równoczesnego sprecyzowania jednostek, w jakich obliczano powyższą powierzchnię. Wartości podane w powyższej umowie nie zgadzają się z wartościami wpisów do ewidencji gruntów. W aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na dokonanie przez organ pomiarów geodezyjnych, które w sposób bezsporny wskazałyby, jaka część nieruchomości jest użytkowana jako droga, a jaka jest wykorzystywana pod działalność gospodarczą. W protokole kontroli klasyfikacji gruntów z dnia 23 maja 2011 r. brak jest informacji o powierzchni działki zajętej pod użytek Ba oraz dr. Sąd wskazał, że prowadząc ponownie postępowanie organ obowiązany jest podać materiały źródłowe, będące podstawą obliczenia powierzchni nieruchomości zajętej pod drogę oraz powierzchni nieruchomości, na jakiej prowadzona jest działalność gospodarcza.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu decyzją z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, że w 1999 r. R. K. zawarł umowę z [...] z siedzibą w W. Odział w Z., na mocy której oddał w użytkowanie [...] część nieruchomości stanowiącej działkę nr 137/1 na cele związane z zagospodarowaniem i eksploatacją odwiertu górniczego "[...]". [...] zobowiązało się wypłacać właścicielowi działki nr 137/1 corocznie przez okres czasowego zajęcia nieruchomości odszkodowanie za pozbawienie możliwości korzystania z gruntu w wysokości ustalonego dochodu uzyskiwanego w gospodarstwie rolnym z zajętej nieruchomości. Kolejne umowy związane z zagospodarowaniem i eksploatacją odwiertu górniczego "[...]" R. K. zawarł z [...] [...] maja 2003 r. i [...]grudnia 2007 r. Z umów zawartych [...] maja 2003 r. i [...] grudnia 2007 r. wynika, że R. K. przekazał do używania na cele górnicze 3222 m2 nieruchomości, z czego na odwiert i plac manewrowy przeznaczono powierzchnię 38x19 oraz 25x20, na drogę dojazdową 400x5.

Organ II instancji podał, że protokół z kontrolnej klasyfikacji przeprowadzonej 23 maja 2011 r. oraz wyniki oględzin miejsca wykazały, że na części działki nr 137/1, położonej w N. znajdują się urządzenia i instalacje gazowe (odwiert K-20). Cała strefa przyodwiertowa ma kształt w przybliżeniu kwadratu, ogrodzona jest płotem i zlokalizowana jest w południowej części działki, do której prowadzi droga utwardzona płytami betonowymi. Mając na względzie powyższe, dotychczas wykazany w ewidencji gruntów i budynków użytek "Ba" o powierzchni 0,1793 ha został podzielony na dwa użytki: "dr" i "Ba". Wskazano, że w 2004 r. został wykonany pomiar geodezyjny całego użytku "Ba" ([...]) metodą biegunową, polegającą na pomiarze odległości od stanowiska instrumentu do punktu celowania oraz pomiarze kierunku na punkt. Z pomiaru geometrii konturu użytku został sporządzony szkic polowy (szkic obrazuje przebieg konturu całego użytku "Ba" oraz zawiera oznaczenie punków załamania). Na podstawie danych z pomiaru zostały obliczone współrzędne punktów załamania konturu użytku "Ba", które zostały następnie wprowadzone do bazy ewidencji gruntów i budynków ewidencyjnej mapy numerycznej. W 2011 r. w ramach prowadzonego postępowania, na szkicu nr 1 z pomiaru użytków na działce 137/1 i na mapie numerycznej zidentyfikowano punkty załamania konturów użytków "Ba" i "dr". Wizja w terenie wykazała, że punkty o numerach 18, 7177, 7431, 4026, 4028, wykazane na mapie numerycznej, wyznaczają użytek "Ba". Na podstawie współrzędnych tych punktów wygenerowanych z bazy danych obliczono powierzchnię użytku "Ba", która wyniosła 0,0420 ha.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu zaznaczył ponadto, że do identyfikacji użytków posłużyła dodatkowo ortofotomapa (jej treść przedstawiona jest obrazem fotograficznym w nawiązaniu do układu współrzędnych i przyjętego odwzorowania kartograficznego, dopasowana do jednolitej skali i wpasowana na punkty osnowy geodezyjnej). Wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania obowiązywała Instrukcja techniczna G-4 Pomiary sytuacyjne i wysokościowe wprowadzona do stosowania rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie. Organ odwoławczy podkreślił, że Instrukcja ta dopuszcza pomiar szczegółów terenowych III grupy metodą biegunową. Powierzchnia nieruchomości zajętej pod drogę dojazdową do odwiertu K-20 została obliczona przez odjęcie od dotychczasowej powierzchni użytku "Ba" – 0,1793 ha powierzchni użytku, na której prowadzona jest działalność gospodarcza – 0,0420 ha. Obliczona w ten sposób powierzchnia użytku "dr" wyniosła – 0,1373 ha. Zatem w ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości konieczność wprowadzenia w ramach aktualizacji operatu ewidencyjnego zmiany w zakresie użytków gruntowych odnośnie działki nr 137/1 położonej w N., gmina Kościan.

Na powyższą decyzję R. K., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zaskarżając decyzję w całości i zarzucając naruszenie przepisów dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co doprowadziło do niezgodnego z prawem utrzymania w mocy decyzji Starosty Kościańskiego, postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podniósł ponadto, że błędne informacje dotyczące działki 137/1 skutkują nieprawidłowym określeniem przedmiotu opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości konieczność wprowadzenia w ramach aktualizacji operatu ewidencyjnego zmiany w zakresie użytków gruntowych odnośnie działki nr 137/1 położonej w N., gmina Kościan.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1175/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r.

Na wstępie Sąd wskazał, że – zgodnie z art. 153 p.p.s.a. – był związany zapadłym już w sprawie wyrokiem z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 523/12, którym to wyrokiem Sąd dokonał wykładni prawa oraz oceny sprawy w odniesieniu do przepisów prawa mających zastosowanie w tym przypadku, wyznaczając zarazem jej granice. W wyroku tym Sąd przesądził, że protokół kontroli klasyfikacji gruntów sporządzony w dniu 23 maja 2011 r. przez inspektora ds. klasyfikacji gruntów mógł stanowić podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów, zaś prawidłowo wszczęte postępowanie winno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej zgodnie z § 47 ust. 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Sąd stwierdził, że zgodnie z powołanym wyrokiem organ I instancji był uprawniony do dokonania zmiany w ewidencji w trybie, w jakim doszło do wydania decyzji z dnia 9 grudnia 2011 r., a tryb ten ma umocowanie w obowiązujących przepisach.

W ocenie Sądu organ odwoławczy w pełni zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 września 2012 r. sygn. akt II SA/Po 523/12. W ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w zgodzie z art. 136 k.p.a., pozyskano bowiem konieczne do rozpatrzenia sprawy materiały źródłowe oraz wyjaśnienia, na podstawie których obliczona została powierzchnia nieruchomości zajęta pod drogę oraz powierzchnia nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza wraz z dokumentacją przedstawiającą sposób obliczenia tej powierzchni. Na podstawie tych materiałów organ odwoławczy podjął rozstrzygnięcie, w którego uzasadnieniu w sposób wyczerpujący omówił, na jakiej podstawie i w oparciu o jakie dowody organ I instancji dokonał zmiany w ewidencji gruntów i budynków, oceniając zarazem prawidłowość tych zmian.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził również, aby zaistniały okoliczności umożliwiające odstąpienie od oceny i wskazań co do dalszego postępowania, sformułowanych w przywołanym orzeczeniu sądowym. W rozpoznawanej sprawie nie doszło bowiem do zmiany stanu prawnego, jak również nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organ przeprowadził postępowanie odwoławcze w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, nie uchybiając obowiązkom wynikającym między innymi z art. 136 k.p.a oraz z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a wydaną decyzję uzasadnił w sposób wymagany art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że strona została zawiadomiona o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, co czyni zadość art. 10 k.p.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1175/13, skargę kasacyjną wniósł R. K., reprezentowany przez adwokata, zarzucając:

I. Naruszenie przepisu art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w wyniku błędnej oceny ustalonego stanu faktycznego w sprawie, przejawiające się w błędnym przyjęciu poprawności zmian w zakresie doprowadzenia do zgodności zapisów użytków ewidencji gruntów i budynków ze stanem faktycznym na działce nr 137/1 o powierzchni 4,3550 ha, położonej w obrębie N. gm. Kościan, będącej własnością skarżącego R. K.,

II. Naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę z urzędu, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze do WSA, czy nie doszło do naruszenia art. 7, 77, 138 § 1 pkt 2 k.p.a., wskutek przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania w znacznej części, mimo iż organ ten powinien w takiej sytuacji uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, co pozbawiło skarżącego podstawowej gwarancji procesowej, jaką jest możliwość zweryfikowania wyników postępowania dowodowego w obu instancjach;

III. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z 6, 7, 8, 12 § 1, art. 15, 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., tj. nieuwzględnienie skargi przez Sąd I instancji oraz nieuchylenie zaskarżonych decyzji, mimo naruszenia przepisów postępowania przez organ, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej, poprzez błędną ocenę działania organu administracji, skutkujące:

1) niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, pominięciem niezgromadzenia przez organy w tym celu całościowego materiału dowodowego i wywodzenie na tej podstawie negatywnych konsekwencji w stosunku do strony skarżącej, polegające na błędnym uznaniu poprawności zmian w zakresie doprowadzenia do zgodności zapisów użytków ewidencji gruntów i budynków ze stanem, faktycznym,

2) zakwestionowaniem większości wyjaśnień składanych przez skarżącego oraz interpretowaniem wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony skarżącej, zwłaszcza na płaszczyźnie oceny wiarygodności oświadczeń i zeznań skarżącego,

3) przekroczeniem granic swobodnej oceny materiału dowodowego, w drodze jego dowolnej i wybiórczej analizy sprowadzającej się do odmowy wiarygodności oświadczeniom i zeznaniom skarżącego,

4) naruszeniem zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji oraz niezgodnego z prawem utrzymania w mocy decyzji Starosty Kościańskiego z dnia [...] grudnia 2011 r.,

5) naruszeniem zasady czynnego udział strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. art. 61 § 1 k.p.a., poprzez ograniczenie się przez organ II instancji do kontroli decyzji organu I instancji i to jedynie w zakresie wskazanym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 września 2012 r. (sygn. akt II SA/Po 523/12), co doprowadziło w konsekwencji do pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu, a także do zaniechania przez organ II instancji całościowego rozpatrzenia sprawy,

6) naruszeniem zasady czynnego udział strony w postępowaniu wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania z urzędu przez organ I instancji (czym organ naruszył art. 61 § 1 k.p.a.) oraz o istotnych czynnościach postępowania (w szczególności czynności sprawdzenia w terenie użytków i klas z 23 maja 2011 r., oględzin czynności pomiaru geodezyjnego z 2004 r.), przez co strona nie mogła w nich uczestniczyć i wypowiedzieć się co do sprawy; naruszenia tego dopuścił się zarówno organ II instancji, jak i organ I instancji; naruszenia te doprowadziły dalej do naruszenia zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono rozwinięcie poszczególnych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny, który zgodnie z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, której przesłanki wskazane zostały w § 2 powołanego artykułu, nie stwierdził by w sprawie wystąpiły tego rodzaju okoliczności. Z tych więc powodów skarga kasacyjna podlegać musiała oddaleniu.

Wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczyły podstawy zaskarżenia określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej nie zostało wykazane, by tego rodzaju sytuacja miała w sprawie miejsce.

Przypomnieć trzeba, na co wskazywał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku, że w sprawie niniejszej występuje – w myśl art. 153 p.p.s.a. – związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 523/12. Wyrokiem tym uchylona została wyłącznie decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym (decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2012 r.), a nie decyzja pierwszoinstancyjna, do której podważenia zmierza obecnie część zarzutów kasacyjnych. Ocena prawna i szczegółowe wskazania zawarte w tym wyroku zakreślały ramy ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, przesądzają również zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Dodać ponadto trzeba, na co zwrócono już uwagę w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 523/12 i z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Po1175/13, że wszystkie kwestie dotyczące wcześniejszych postępowań ewidencyjnych dotyczących przedmiotowej działki nie mogły być w sprawie kontrolowane.

Zawiadomieniem z dnia 20 października 2011 r. Starosta Kościański powiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie niezgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków na działce nr 137/1 położonej w obrębie N., gm. Kościan, stanowiącej własność R. K., o czym skarżący został powiadomiony w dniu 21 października 2011 r.

W wiążącej w sprawie ocenie prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 14 września 2012 r. stwierdził, że protokół kontroli kwalifikacji gruntów sporządzony w dniu 23 maja 2011 r. przez inspektora ds. klasyfikacji gruntów stanowił dokument, który zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków mógł stanowić podstawę wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany wpisu w ewidencji gruntów. Sąd uznał też, że organy prowadzące postępowanie prawidłowo wszczęły postępowanie w sprawie zmiany wpisu w ewidencji gruntów, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej (§ 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia). Akceptując co do zasady dokonane zmiany ewidencyjne Sąd uznał za koniczne uchylenie decyzji odwoławczej w celu wyjaśnienia na jakiej podstawie obliczona została powierzchnia nieruchomości przeznaczonej pod drogę oraz pod działalność gospodarczą.

W ponownym postępowaniu organ odwoławczy, zgodnie z wiążącymi go wytycznymi, wyjaśnił prawidłowo powyższą kwestię, przede wszystkim uzupełniając materiał sprawy o materiały źródłowe, na podstawie których obliczone zostały przez Starostę Kościańskiego części powierzchni nieruchomości zajęte pod drogę i pod działalność gospodarczą i ocenił je jako prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oceniając w zaskarżonym wyroku decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] marca 2013 r. słusznie stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Organ nie naruszył – jak twierdzi się w skardze kasacyjnej art. 6, 7, 8, 12 § 1, art. 15, 61 § 1, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80 i 138 § 1 k.p.a. – w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący nie wykazał, by po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Wątpliwości dotyczące sposobu obliczenia aktualnej powierzchni użytków "Ba" i "dr" zostały zgodnie z zaleceniami Sądu wyjaśnione. W sprawie nie został naruszony art. 10 § 1 k.p.a., skarżący został powiadomiony o uzupełnieniu postępowania dowodowego, jego pełnomocnik w dniu 11 marca 2013 r. zapoznał się z aktami odwoławczymi i nie zgłosił uwag ani wniosków dowodowych.

Zarzuty dotyczące nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy opierają się na twierdzeniu, że niezasadnie zostały pominięte składane przez skarżącego oświadczenia i "zeznania". Zarzuty te postawione zostały w oderwaniu od obowiązującej regulacji prawnej zawartej w § 35 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, mającej odpowiednie zastosowanie w myśl § 45 ust. 2 powołanego rozporządzenia, w którym to przepisie wskazano źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia (w tym przypadku aktualizacji operatu ewidencyjnego). Zgodnie z § 35 rozporządzenia źródłami takimi są: 1) materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, 2) wyniki pomiarów fotogrametrycznych, 3) wyniki terenowych pomiarów geodezyjnych, 4) dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach, prowadzonych na podstawie odrębnych przepisów przez: sądy, organy administracji publicznej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne, 5) dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zainteresowane osoby, organy i jednostki organizacyjne, 6) dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 7) wyniki oględzin.

Wobec powyższego oczywistym jest, że w sprawie nie mogły być uwzględnione wskazane w skardze kasacyjnej dowody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył w sprawie art. 134 § 1 p.p.s.a., uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. art. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie został podzielony na jednostki redakcyjne, dlatego również zarzut dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i 2 tej ustawy uznać należało za chybiony.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.