Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1703/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r. pr. P. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić zasądzenia kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jej pełnomocnika został wyznaczony r. pr. P. G., któremu zostało doręczone postanowienie o odrzuceniu skargi ze względu na nieuiszczony wpis sądowy.

Pismem z dnia 7 września 2016 r. r. pełnomocnik poinformował, iż zawiadomił skarżącego o swoim wyznaczeniu, o konieczności uiszczenia wpisu sądowego, o postanowieniu o odrzuceniu skargi oraz o zapoznaniu się z aktami sprawy. Przedłożył kopie pism skierowanych do Z. Z. oraz dowodów ich nadania.

W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Wniosek nie zawierał wyraźnego oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Stosownie do treści z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

W pierwszej kolejności powołać należy przepis przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 507 ze zm.). Na podstawie § 23, rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r. W związku tym zasady przyznania wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków za udzieloną pomoc prawną określają dotychczasowe przepisy.

Wskazać zatem należy, że stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Zauważyć trzeba, że pominięcie takiego oświadczenia nie stanowi braku formalnego, który jest usuwalny w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Jego skutek bowiem ma charakter materialnoprawny – jest nią utrata prawa o wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX 242945).

Złożony przez pełnomocnika wniosek takiego oświadczenia nie zawierał, w związku z tym należało go uznać za nieuzasadniony.

Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.