Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1259/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53b ust 1 pkt 1 i 2, 57
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę -


UZASADNIENIE

T. T. (dalej: "skarżący") w dniu 4 marca 2013 r. zwrócił się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go wykonywaniem pracy w Polsce.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmówił udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że dochód osiągnięty przez cudzoziemca w 2012 r. nie stanowi stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce.

Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił organowi I instancji:

- naruszenie przepisów określonych w rozdziale czwartym ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. Nr 264, poz. 1573 ze zm.) poprzez niezastosowanie przepisów ustawy do przedstawionego stanu faktycznego,

- rażące naruszenie art. 7, 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: “Kpa") poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględniania wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony i oparcie się na przypuszczeniach,

- naruszenie art. 6 i 107 § 3 Kpa poprzez rozpatrzenie sprawy bez uwzględniania wszelkich istotnych jej elementów i wydanie orzeczenia naruszającego słuszny interes strony.

Podniósł, że podjął pracę w Polsce dopiero od 15 czerwca 2012 r. dlatego też nie można stwierdzić jednoznacznie o tym, że nie ma swoich dodatkowych oszczędności ze swojej poprzedniej pracy w [...]. Podkreślił także, że przestrzega porządku prawnego obowiązującego w Polsce.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu ww. odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w chwili składania przedmiotowego wniosku skarżący przebywał w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego mu w dniu [...] maja 2012 r. przez Wojewodę [...] z terminem ważności do 19 maja 2013 r. w związku z wykonywaniem pracy w na rzecz "P.". Do przedmiotowego wniosku skarżący załączył m.in.: umowę najmu lokalu mieszkalnego z 1 kwietnia 2012 r. na czas nieokreślony, z której wynika, że skarżący uiszcza czynsz w wysokości 100 zł miesięcznie oraz nie uiszcza kosztów eksploatacyjnych (ponosi je wynajmujący); umowę o pracę zawartą 15 czerwca 2012 r. pomiędzy P. a skarżącym, w charakterze przedstawiciela handlowego, z terminem ważności do 19 maja 2014 r., z miesięcznym wynagrodzeniem 1200 zł brutto; zezwolenie na pracę typu A nr [...] na rzecz P., w charakterze przedstawiciela handlowego, z wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1200 zł miesięcznie, z terminem ważności od 20 maja 2012 r. do 19 maja 2013 r.; oświadczenie skarżącego z dnia 4 marca 2013 r., z którego wynika, że nie posiada on nikogo na utrzymaniu oraz nie przekazuje środków finansowych za granicę.

W toku postępowania przed organem I instancji do akt sprawy dołączono: wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej dot. "P.", przedłużenie zezwolenia na pracę cudzoziemca typu A nr [...] na rzecz P., w charakterze przedstawiciela handlowego, z wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1200 zł miesięcznie, z terminem ważności od 20 maja 2013 r. do 19 maja 2015 r., raport ZUS RMUA wydany skarżącemu za miesiąc marzec 2013 r., umowę o pracę zawartą 19 maja 2013 r. na czas określony do 19 maja 2015 r. pomiędzy P. a skarżącym, w charakterze przedstawiciela handlowego, z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1200 zł brutto, zeznanie podatkowe skarżącego za 2012 r. PIT-37, z którego wynika, że uzyskał przychód w wysokości 4200 zł.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że Wojewoda [...] pismami z 19 kwietnia 2013 r. oraz z 17 maja 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącego o nadesłanie m.in. zaświadczenia wydanego przez właściwy oddział ZUS o wysokości odprowadzanych składek w okresie od 15 czerwca 2012 r. Z notatki służbowej sporządzonej przez starszego inspektora - A. B. wynika, że 3 czerwca 2013 r. podczas rozmowy telefonicznej, pełnomocnik strony poinformował, że ww. zaświadczenie o wysokości odprowadzanych składek złoży na początku tygodnia.

Ponadto organ odwoławczy pismem z 5 listopada 2013 r. wezwał pełnomocnika strony do nadesłania poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu skarżącego od 15 czerwca 2012 r. - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek. W odpowiedzi na ww. wezwanie do organu wpłynęło pismo z 10 grudnia 2013 r. z prośbą o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Organ odwoławczy pismem z 12 grudnia 2013 r. wezwał ponownie pełnomocnika skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu cudzoziemca od 15 czerwca 2012 r. - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek. W odpowiedzi na ww. wezwanie do organu wpłynęło pismo pełnomocnika z 28 stycznia 2014 r. z kolejną prośbą o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Organ odwoławczy pismami z 6 lutego 2014 r. i 21 lutego 2014 r. przedłużał termin załatwienia niniejszej sprawy. W dniu 21 marca 2014 r. skarżący telefonicznie zobowiązał się niezwłocznie dostarczyć wymagane poświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jednakże do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący żądanych dokumentów nie dostarczył.

Organ odwoławczy podniósł, że brak dołączenia do akt sprawy poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu skarżącego od 15 czerwca 2012 r. ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek uniemożliwia ocenę, czy skarżący faktycznie wykonuje pracę na rzecz P. i czy faktycznie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie oraz czy nadal posiada ubezpieczenie zdrowotne i czy odprowadzane są za niego składki na ubezpieczenie zdrowotne.

W ocenie organu odwoławczego – mając powyższe na uwadze – należy twierdzić, iż poprzez niedołączenie ww. dokumentu skarżący nie udokumentował, że posiada obecnie stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powołanej ustawy.

Zaznaczył, że trzykrotnie przychylił się do prośby pełnomocnika skarżącego dotyczącej przedłużenia terminu rozpatrzenia niniejszej sprawy, co wiązało się z faktem niedostarczenia przez skarżącego istotnych dokumentów. Kolejne przedłużenia terminu załatwienia przedmiotowej sprawy prowadziłyby do bezzasadnego przedłużenia postępowania.

Skarżący na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 7, 8, 9, 77 i 80 Kpa poprzez niedokładnie wyjaśnienie okoliczności sprawy, przez co nie uwzględniono w orzeczeniu całokształtu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i naruszono słuszny interes strony;

art. 15 Kpa - w ten sposób, że postępowanie przed organem odwoławczym nie doprowadziło do rzeczywistej kontroli poprzednio wydanego orzeczenia,

art. 6 Kpa poprzez niewłaściwie zastosowanie lub nie zastosowanie przepisów o postępowaniu administracyjnym;

art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez bezpodstawne przyjęcie wystąpienia przesłanek zawartych w art, 53b ust, 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy;

art. 6, 8, i 110 Kpa, poprzez wydanie decyzji negatywnej, pomimo wcześniejszego udzielenia zezwolenia na pracę.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że aktualnie dysponuje wydanym przez Wojewodę [...] "Przedłużeniem Zezwolenia typ A nr [...] na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej" z [...] kwietnia 2013r. i z okresem jego ważności od 20 maja 2013 r. do 19 maja 2015 r: Powyższe oznacza, że skarżący spełnia aktualnie dyspozycję art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Oznacza to również, że realizuje konsekwentnie cel swojego pobytu w Polsce - wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolite Polskiej.

Następnie wskazał, ze kluczowym zagadnieniem, jest kwestia związana z wcześniejszym wydaniem skarżącemu ww. zezwoleń na pracę przez Wojewodę [...]. Doszło bowiem do sytuacji, gdy pomimo uprzedniego udzielenia takich zezwoleń, ten sam organ odmawia - pomimo treści art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdzie wyraźnie jest mowa o obowiązku wydania decyzji określonej treści - i nie udziela na tej podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W związku wyrażoną w art. 110 Kpa zasadą związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją, organ popadł w sprzeczność swoich własnych decyzji i w świetle faktu, że zezwolenia na pracę zostało wydane, organ nie powinien uniemożliwiać realizacji swojego orzeczenia poprzez wydanie sprzecznej odmowy skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Można zatem mówić o naruszeniu dyspozycji art. 8 Kpa.

Zdaniem skarżącego zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy wydali decyzje nie podejmując wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i tym samym - nie uwzględniając wszystkich mających wpływ na status skarżącego okoliczności - naruszyli dyspozycje art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa. Organy - wydając swoje decyzje - oparły się na braku przedłożenia przez skarżącego zaświadczenia z ZUS o wysokości odprowadzanych składek od 15 czerwca 2012 r. Natomiast niemożność terminowego dostarczenia przedmiotowego zaświadczenia z ZUS nie wynikała z winy skarżącego.

Procedura uzyskania żądanego przez organy zaświadczenia ZUS jest już sfinalizowana, wobec czego dokument ten został załączony do skargi.

Pełnomocnik skarżącego zaznaczył także, że Wojewoda [...] odmawiając mu wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie wziął pod uwagę, że skarżący nie korzystał z pomocy społecznej, mając źródło utrzymania. Skarżący wykazywał i nadal może wykazać dochody niezmieniające się przez dłuższy czas, a w szczególności niespadające poniżej określonego przepisami minimum. Spełniony jest więc względem skarżącego wymóg "stabilności i regularności" źródła dochodu, co stwarza realne podstawy do przyjęcia, że również po otrzymaniu wnioskowanego zezwolenia, dochody te będzie on nadal otrzymywać.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie przed organami obu instancji było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach.

Zgodnie z przepisem art. 53b ust 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium RP musi posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powołanej ustawy.

Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego cudzoziemiec nie przedstawił dokumentów potwierdzających wysokość jego dochodu i opłacanie składek ubezpieczenia zdrowotnego.

Wojewoda [...] pismami z dnia 19 kwietnia 2013 r. oraz z dnia 17 maja 2013 r. wezwał pełnomocnika skarżącego o nadesłanie m.in. zaświadczenia wydanego przez właściwy oddział ZUS o wysokości odprowadzanych składek w okresie od dnia 15 czerwca 2012 r. Również organ odwoławczy pismem z dnia 5 listopada 2013 r. wezwał pełnomocnika strony do nadesłania poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu skarżącego od 15 czerwca 2012 r. - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek. W odpowiedzi na ww. wezwanie do organu wpłynęło pismo z dnia 10 grudnia 2013 r. z prośbą o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Organ odwoławczy pismem z dnia 12 grudnia 2013 r. wezwał ponownie pełnomocnika skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu cudzoziemca od 15 czerwca 2012 r. - ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek. W odpowiedzi na ww. wezwanie do organu wpłynęło pismo pełnomocnika z dnia 28 stycznia 2014 r. z kolejną prośbą o przedłużenie terminu załatwienia sprawy. Organ odwoławczy pismami z 6 lutego 2014 r. i 21 lutego 2014 r. przedłużał termin załatwienia niniejszej sprawy. W dniu 21 marca 2014 r. skarżący telefonicznie zobowiązał się niezwłocznie dostarczyć wymagane poświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jednakże do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący żądanych dokumentów nie dostarczył.

W tej sytuacji organ administracji nie miał podstaw do dalszego przedłużania terminu i oczekiwania na dostarczenie stosownych dokumentów.

Niedołączenie do akt sprawy poświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o ubezpieczeniu skarżącego od dnia 15 czerwca 2012 r. ze wskazaniem wysokości podstawy odprowadzanych składek uniemożliwiało ocenę, czy skarżący faktycznie wykonuje pracę na rzecz P. i czy faktycznie uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie oraz czy posiada ubezpieczenie zdrowotne i czy odprowadzane są za niego składki na ubezpieczenie zdrowotne.

Nieprzedstawienie ww. dokumentów musiało prowadzić do uznania, że skarżący nie udokumentował, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powołanej ustawy.

Sąd stwierdza, że trzykrotnie przychylając się do prośby pełnomocnika skarżącego dotyczącej przedłużenia terminu dostarczenia dokumentów z ZUS i rozpatrzenia niniejszej sprawy, organ administracji pozostawił stronie wystarczająco dużo czasu do przedstawienia stosownych zaświadczeń.

Skoro skarżący dokumentów nie przedstawił organ zasadnie uznał, że strona nie wykazała, iż posiada stabilne źródło dochodu i ubezpieczenie zdrowotne.

W tej sytuacji odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony była zasadna w świetle art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą dotycząca naruszenia art. 7,8, 9, 77 i 80 k.p.a. Organy bowiem w sposób pełny i wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszania art. 15 k.p.a. stwierdzić należy, że nie znajduje on odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, że zakreślona tym przepisem zasada dwuinstancyjności postępowania, nie ogranicza się jedynie - jak podnosi w sformułowanym zarzucie strona skarżąca - do kontroli rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji. Zadaniem organu odwoławczego, procedującego zgodnie z powyższą regułą jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zgodnie z zapisem art. 15 k.p.a. ponownie merytorycznie rozpoznał sprawę w sposób tożsamy, co organ I instancji i z tych przyczyn utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Konstruując zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. strona skarżąca nie wskazała, które konkretnie przepisy zostały przez organ niewłaściwie zastosowane lub niezastosowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się zaś takich naruszeń.

Niezasadny jest także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 6, 8 i 110 k.p.a.

W myśl ostatniego z powołanych przepisów organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić sprzeczności z decyzją dotycząca zezwolenia na pracę wydana przez Wojewodę. Przedmiot obydwu decyzji nie jest tożsamy. Posiadanie zezwolenia na pracę stanowi jedną z przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach).

W takiej sytuacji wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia na pracę nie stanowi jedynej, obligującej przesłanki do wydania pozytywnej decyzji zezwalającej na zamieszkanie. Treść obu decyzji nie pozostaje wiec ze sobą w sprzeczności.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia całokształtu okoliczności sprawy i uzasadnił należycie swoje rozstrzygnięcie.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną.