Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 835/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6324 Rodzina   zastępcza,  pomoc na usamodzielnienie dla wychowanka rodziny zastępczej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 1, par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.K. i A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata postanawia: 1. ustanowić adwokata dla skarżących;


UZASADNIENIE

W dniu 7 maja 2014 r. A. i P.K. złożyli do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określili, iż domagają się ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata.

Wnioskodawcy oświadczyli, że tworzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z trojgiem małoletnich dzieci oraz, że nie posiadają żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani nieruchomości (poza mieszkaniem o powierzchni 62 m2). Miesięczny dochód przypadający na rodzinę skarżących zadeklarowany został w kwocie 4.150 zł uzyskiwanej przez P.K. tytułem wynagrodzenia za pracę.

Następnie, to jest w odpowiedzi na wezwania do uprawdopodobnienia danych ujętych we wniosku (zarządzenia z dnia 13 maja 2014 r.) skarżący nadesłali zaświadczenie pracodawcy dokumentujące wysokość wynagrodzenia pobieranego przez P.K. oraz zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. potwierdzające, że A.K. nie uzyskała w ostatnim roku podatkowym (2013) dochodu podlegającego podatkowi dochodowemu od osób fizycznych. Nadto skarżący nadesłali plik dokumentów obrazujących wysokość kosztów utrzymania ich gospodarstwa domowego oraz zestawienie, gdzie podali, że miesięczna suma wydatków ponoszonych przez nich z tytułu czynszu, opłat za tzw. media, składki ubezpieczeniowej, należności wobec Kasy Zapomogowo Pożyczkowej, a także kosztów wyżywienia, zakupu lekarstw oraz opłaty za przedszkole, to ogółem 2.755,35 zł.

W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.

Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.

Odnosząc się do wniosku A.K. i P.K. należy podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 §3 p.p.s.a. mogącym obejmować między innymi ustanowienie jednego z wymienionych w tym przepisie profesjonalnych pełnomocników) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonana w tym kontekście ocena stanu majątkowego i sytuacji życiowej skarżących doprowadziła do konkluzji, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie ich żądania.

Z oświadczeń podniesionych we wniosku wynika, że nie posiadają oni żadnych zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Nadesłane w toku postępowania dokumenty źródłowe potwierdzają przy tym, iż jedynym źródłem utrzymania ich pięcioosobowego gospodarstwa domowego jest wynagrodzenie P.K., w kwocie brutto 4.150 zł (vide: zaświadczenie o wynagrodzeniu). Wartość netto tej płacy wynosi zatem orientacyjnie niecałe 3.000 zł, co w przeliczeniu na jedną osobę w tej rodzinie daje zaledwie około 600 zł.

Zważywszy przy tym deklarowaną i udokumentowaną przez wnioskujących wysokość obciążających ich kosztów utrzymania, do których należy wszak jeszcze doliczyć wydatki na zakup niezbędnej odzieży i obuwia uznano, że wykazali oni sposób dostatecznie wiarygodny, że nie są w stanie zgromadzić środków wystarczających na opłacenie adwokata z wyboru, bez uszczerbku w niezbędnych potrzebach rodziny.

Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 §1 pkt 2 tej ustawy.