Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 94/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 31zo
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi E.G. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 września 2020 r. nr 020000/71/RDZ-ODW-5344/2020/RED w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 21 lipca 2020 r. nr [...].


UZASADNIENIE

5 czerwca 2020 r. E. G. (dalej jako Skarżący) złożył wniosek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej jako ZUS) o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

ZUS decyzją z 21 lipca 2020 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zwolnienia z obowiązku opłacania składek za w/w okres. Wyjaśnił, że warunkiem uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.) było przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony był z obowiązku ich składania.

Wyżej wymieniony termin nie został przez Skarżącego zachowany, gdyż w dniu 30 czerwca 2020 r. organ nie był w posiadaniu w/w dokumentów. Okoliczność ta uzasadniała umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej jako k.p.a.).

22 lipca 2020 r. Skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy podając powody uchybienia terminu, na które nie miał wpływu, to jest błędne przetworzenie przez system deklaracji DRA cz. II za luty 2020 r. O powyższym dowiedział się z informacji ZUS o prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, którą otrzymał z początkiem lipca 2020 r. oraz z konsultacji z COT, którą odbył 21 lipca 2020 r.

Zaskarżoną decyzją z 22 września 2020 r. nr 020000/71/RDZ-ODW-5344/2020/RED Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własną decyzję z 21 lipca 2020 r. nr [...].

W uzasadnieniu powyższego wskazał, że Skarżący zobowiązany był do składania comiesięcznych deklaracji rozliczeniowych lub raportów imiennych w wymaganym terminie to jest do 30 czerwca 2020 r. Termin ten nie został dotrzymany, gdyż dokumentację rozliczeniową strona złożyła do ZUS dopiero 22 lipca 2020 r. W tej sytuacji za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji umarzające postępowanie w sprawie złożonego wniosku o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

Nie zgadzając się z powyższym Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji zarzucił im naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy i przyjęcie, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia deklaracji rozliczeniowych;

- art. 63 § 1 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji wystąpienia braków formalnych "wniosku o zwolnienie z opłacenia składek za okres od marca do maja 2020 r.";

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego;

- art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie wymogów w zakresie faktycznego i prawnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

- art. 6 oraz art. 8 k.p.a. w postaci naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasady legalizmu obligującej organy państwowe do działania w granicach i na podstawie przepisów prawa;

- art. 31zo w zw. z art. 31zq ustawy z dnia 2 marca 2020 r. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że deklaracje rozliczeniowe lub raporty imienne zostały złożone po terminie w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, że kwalifikuje się do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

Ponadto w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że system zakwalifikował złożony przez niego wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek jako poprawny i poinformował o jego uwzględnieniu. Jednakże z początkiem lipca otrzymał informację, iż w sprawie prowadzone jest postępowanie wyjaśniające, albowiem system nie przetworzył poprawnie deklaracji DRA cz. II. Po konsultacji telefonicznej z COT stosowne korekty złożył 22 lipca 2020 r. Ponieważ problem z funkcjonowaniem platformy był niezależny i niezawiniony od Skarżącego nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji z tym związanych. Tym bardziej, że zakwestionowana przez organ deklaracja została przyjęta jako poprawna do tzw. "Małego ZUS-u".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Dodatkowo wyjaśnił, że informację o błędnym dokumencie ZUS DRA za luty 2020 r. wysłał do Skarżącego 14 kwietnia 2020 r. Ponieważ na koncie za okres od marca do maja 2020 r. był wymiar z urzędu (PS), podstawa wymiaru składek wykazana w PS była większa niż kwota składek wykazana na złożonych przez płatnika deklaracjach rozliczeniowych w dniu 22 lipca 2020 r. Dlatego Skarżący nie miał prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm. - dalej jako "p.p.s.a.") zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa stanowiących podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że stosuje przewidziane ustawą środki do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że ta, wraz z decyzją ją poprzedzającą, narusza prawo.

Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli Sądu, była decyzja organu umarzająca postępowanie w sprawie zwolnienia strony skarżącej z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. W jej podstawie organ powołał art. 105 § 1 k.p.a., gdyż jak wskazał postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W tym miejscu należy jednak zauważyć, że umorzenie postępowania administracyjnego, z powodu jego bezprzedmiotowości, jest rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, które kończy postępowanie bez merytorycznego załatwienia sprawy, ze względu na nieistnienie sprawy administracyjnej, zarówno w ujęciu podmiotowym, jak i przedmiotowym.

Na powyższe wskazywał wielokrotnie tut. Sąd w swych orzeczeniach zapadłych w analogicznych sprawach jak niniejsza np. w sprawie o sygn. III SA/Gl 1375/21, III SA/Gl 1353/21, III SA/Gl 1679/21, czy III SA/Gl 1321/21.

Umorzenie postępowania administracyjnego z powodu jego bezprzedmiotowości powinno być zatem traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w takich sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 9 września 1998 r., sygn. IV SA 1634/96; Lex nr 43795), co wynika z wystąpienia trwałej przeszkody uniemożliwiającej wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 maja 2007 r., sygn. III SA/Wa 689/07; Lex nr 347805). Na przykład, gdy przestaje istnieć kwestia wymagająca rozstrzygnięcia decyzją administracyjną; albo gdy brak jest przedmiotu sprawy, gdyż nie ma materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej (porównaj wyrok WSA w Opolu z 23 lutego 2022 r., sygn. I SA/Op 556/21, Lex nr 3314015, wyrok WSA w Łodzi z 21 stycznia 2022 r., sygn. III SA/Łd 780/21, Lex nr 3304256, czy wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 29 grudnia 2021 r., sygn. II SA/Go 974/21, Lex nr 3291277).

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie występuje. Wniosek Skarżącego o przyznanie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., bez względu na jego zasadność czy też jej brak, nie utracił swojego bytu i podstawy prawnej do jego złożenia. Ciągle pozostaje aktualny, gdyż Skarżący go nie wycofał. Sam też organ nie wydał w odniesieniu do tego wniosku merytorycznego rozstrzygnięcia, aczkolwiek wskazując na bezprzedmiotowość postępowania za okres od marca do maja stwierdził, że ta wynika z faktu, iż strona deklaracji rozliczeniowych nie złożyła w terminie do tego przewidzianym, czyli do 30 czerwca 2020 r. Stosowną dokumentację przesłała dopiero 22 lipca 2020 r., czyli po terminie. Dlatego też zwolnienie nie przysługuje.

W tych okolicznościach przyjęcie przez organ bezprzedmiotowości postępowania, w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie może być prawidłowe.

Postępowanie w sprawie zwolnienia strony skarżącej z opłacania składek za konkretny okres ma swój przedmiot, jest nim właśnie obowiązek opłacania tych składek, wynikający z przepisów prawa materialnego, a rozstrzygnięcie w tym zakresie leży w kompetencjach organu. Umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w sytuacji, gdy ona nie zachodzi oznacza uchylenie się od orzeczenia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Jest rozstrzygnięciem procesowym bez merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 848/21 oraz wyrok WSA w Krakowie z 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 1342/21).

Jak wskazał NSA w wyroku z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 79/10, którego pogląd Sąd w składzie tu orzekającym również podziela, brak jest podstaw do utożsamiania bezprzedmiotowości z ewentualną bezzasadnością żądania sformułowanego we wniosku.

Wobec powyższego brak przesłanek do uwzględnienia żądania strony nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i nie oznacza, że postępowanie takie nie powinno być prowadzone. Dopiero wynik tego postępowania pozwala na ocenę zasadności wniosku strony.

W niniejszej sprawie organ zobowiązany był merytorycznie załatwić sprawę z wniosku Skarżącego, czego nie uczynił, choć zaistniały spór koncentrował się na kwestii niedopełnienia obowiązku terminowego złożenia deklaracji rozliczeniowej za okres od marca do maja 2020 r. Zdaniem organu Skarżący nie przesłał w ustawowym terminie dokumentów rozliczeniowych za podany okres, w związku z tym nie ma prawa do zwolnienia. Z kolei Skarżący twierdził, że system zakwalifikował złożony przez niego wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek jako poprawny i poinformował o jego uwzględnieniu. Dopiero z początkiem lipca otrzymał informację, iż w sprawie prowadzone jest postępowanie wyjaśniające, albowiem system nie przetworzył poprawnie deklaracji DRA cz. II za luty 2020 r. Po konsultacji telefonicznej z COT stosowne korekty złożył 22 lipca 2020 r. z przyczyn od niego niezależnych.

W tych okolicznościach podstawą prawną do merytorycznego rozpoznania wniosku strony był przepis art. 31zo ust. 2 ustawy COVID -19. Zgodnie z jego brzmieniem na wniosek płatnika składek, będącego osobą prowadzącą pozarolniczą działalność, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zwanej dalej "osobą prowadzącą pozarolniczą działalność", opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenie zdrowotne, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1, nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r.

Z kolei zgodnie z art. 31zq ust. 1 ustawy COVID -19 za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Warunkiem uzyskania zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony był z obowiązku ich składania (art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19).

W tym miejscu należy zauważyć, że wniosek Skarżącego o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek powinien być rozpatrywany w oparciu o przepisy k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 31zt ustawy COVID-19, obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek. Natomiast stosownie do art. 123 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t. Dz. U. z 2020 r. poz. 266 ze zm.), w sprawach uregulowanych ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jakkolwiek art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych odsyła w pewnym zakresie do przepisów Ordynacji podatkowej, niemniej jednak odesłanie to nie dotyczy kwestii procedowania w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego. Co więcej, ustawa COVID-19 nie wyłącza zastosowania przepisów k.p.a., a wręcz przez odesłanie zawarte w powołanym art. 31zt do tych przepisów odsyła.

Sąd stanął zatem na stanowisku, że postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek toczy się według przepisów k.p.a. Oznacza to obowiązek organu prowadzenia tego postępowania z poszanowaniem zasad ogólnych wskazanych w regulacji tej ustawy. A skoro tak, to zastosowanie w toku postępowania powinien znaleźć art. 77 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Konieczne jest zatem zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zgodnie zaś z art. 77 § 4 zd. drugie k.p.a. fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. nakazuje, by decyzja administracyjna zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 k.p.a. Uzasadnienie decyzji powinno umożliwiać kontrolę poprawności rozstrzygnięcia, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 21 lipca 2020 r. przez pryzmat wskazanych wyżej zasad Sąd w składzie tu orzekającym stwierdził, że te nie spełniają wymogów wynikających z przywołanych wyżej przepisów k.p.a. Zdaniem Sądu organ nie ustalił jednoznacznie stanu faktycznego sprawy, a przynajmniej taki w ogóle nie został przedstawiony w uzasadnieniu decyzji. Na żadnym etapie postępowania prowadzonego przed organami administracji publicznej nie była wyjaśniona kwestia problemów z funkcjonowaniem platformy i dostarczenia koniecznych dokumentów uprawniających do uzyskania zwolnienia po terminie. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że Skarżący do dnia 30 czerwca 2020 r. nie złożył dokumentów rozliczeniowych za sporny okres. Pominął natomiast podnoszone przez stronę argumenty wskazujące na przyczyny uchybienia terminu (błędne przetworzenie przez system deklaracji DRA cz.II za luty 2020 r.). Tym samym naruszył art. 7 i art. 9 k.p.a., które powinny znaleźć zastosowanie. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast w myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Wymogom tym organ nie sprostał, choć przepis art. 77 § 4 k.p.a. zobowiązywał do zakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu, a które nie wymagają dowodu. Dostrzegając zatem brak wymaganych deklaracji (brak klonów w związku z błędnym dokumentem ZUS DRA za luty 2020 r.) organ powinien był powiadomić Skarżącego o powyższym. Wprawdzie w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo organu z dnia 14 kwietnia 2020 r. stanowiące zawiadomienie o błędach w dokumentacji przekazanych do ZUS oraz zastosowanej korekcie danych, niemniej jednak z pisma tego wynika również, że zostało ono wysłane do strony listem zwykłym bez potwierdzenia odbioru, a Skarżący w toku prowadzonego postępowania kwestionował jego otrzymanie, gdyż jak podał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy informację o prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym otrzymał z początkiem lipca i po konsultacji telefonicznej z COT stosowne dokumenty złożył 22 lipca 2020 r.

Powyższe organ pominął, podczas gdy niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego powinien rozstrzygać na korzyść strony (tak art. 81a k.p.a.). Nie można bowiem tracić z pola widzenia celu jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu przepisy ustawy COVID-19. Celem tym było umożliwienie przedsiębiorcom przetrwania trudnego czasu pandemii i związanych z nią ograniczeń w funkcjonowaniu prowadzonych przez nich działalności gospodarczych. Wielu przedsiębiorców znalazło się w sytuacji dla nich nowej, wymagającej nie tylko zadbania o zaspokojenie środków dla podstawowej egzystencji ich rodzin, ale również dopełnienia formalności dla nich nieznanych, z których uprzednio nie korzystali. Skoro zatem ustawodawca wprowadził mechanizmy pomocy dla przedsiębiorców dotkniętych skutkami pandemii, to organ nie mógł bezczynnie czekać do czasu upływu terminu do złożenia deklaracji i następnie umorzyć postępowanie w sprawie. Takie procedowanie kłóci się z powołaną wyżej regulacją k.p.a. i celem ustawy COVID-19. Jeżeli bowiem państwo wprowadza mechanizmy pomocy, to organy powołane do realizacji celu ustawy powinny dołożyć starań, by podmioty do tego uprawnione tą pomoc uzyskały.

W tym stanie sprawy złożoną skargę Sąd uznał za zasadną. Podobnie jak podniesione w niej zarzuty naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględni rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, co do konieczności merytorycznego rozpoznania złożonego wniosku w oparciu o przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 z późn. zm.).

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji.