Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 903/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017r. na rozprawie wniosku R. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "B." P.H.U. R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 sierpnia 2016r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 903/16

UZASADNIENIE

Pismem z 22 września 2016r. R. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] ., znak: [...], wraz

z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzji wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody

i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo, iż w wyniku orzeczenia sądu zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostaną wyeliminowane z porządku prawnego. Jeżeli bowiem dojdzie do wyegzekwowania należności to szkoda jakiej dozna skarżąca nie da się już odwrócić, nawet w przypadku wygrania przez nią sporu i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Wykonanie bowiem obowiązku nałożonego przedmiotową decyzją w sytuacji, gdy prowadzona przez nią jednoosobowa działalność nie przynosi dochodu, doprowadzi do utraty płynności finansowej, co przy tak małej skali prowadzonej działalności doprowadzi do ogłoszenia upadłości i będzie skutkowało koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, w tym zwolnienia zatrudnionych pracowników. Organ egzekucyjny dokonał już zajęcia posiadanego przez nią rachunku bankowego. Jednakże zajęcie to nie spełniło zamierzonego celu, a ją pozbawiło możliwości zarobkowania albowiem znacząco utrudnia prowadzenie działalności. Dodatkowo w takiej sytuacji wykonanie decyzji może spowodować zajęcie przez organ egzekucyjny ruchomości, bez których prowadzenie działalności będzie całkowicie niemożliwe. Bez wątpienia więc takie skutki egzekucji doprowadzą do powstania szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech. Skarżąca odwołała się w tym zakresie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. o sygn. akt 1GSK 1744/14), w którym przyjęto, że gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy to okoliczność ta już sama w sobie wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek.

Jak się przyjmuje (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, LEX 281811) znacząca szkoda w rozumieniu w/w przepisu to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W niniejszym przypadku sytuacja taka nie ma miejsca, chodzi bowiem o świadczenie o charakterze pieniężnym.

Z kolei jeśli chodzi o trudne do odwrócenia skutki, to chodzi tu o takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010r., II FSK 182/10, niepubl.). Skarżąca w ocenie Sądu nie wykazała w należyty sposób zaistnienia tej przesłanki. W orzecznictwie przyjmuje się, iż jeżeli na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu, to uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Natomiast rzeczą sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. W niniejszym przypadku wnioskodawczyni nie sprostała tym wymogom, a swój wniosek oparła jedynie na samym stwierdzeniu, że wykonanie obowiązku nałożonego przedmiotową decyzją w sytuacji, gdy prowadzona przez nią jednoosobowa działalność nie przynosi dochodu, doprowadzi do utraty płynności finansowej, co przy tak małej skali prowadzonej działalności doprowadzi do ogłoszenia upadłości i będzie skutkowało koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, w tym zwolnienia zatrudnionych pracowników. Skarżąca nie wykazała w jakikolwiek sposób, że uiszczenie nałożonej na nią kary pieniężnej może istotnie doprowadzić do tak określonych skutków. Jak zaś wynika z uzasadnienia wniosku, organ egzekucyjny dokonał już zajęcia jej rachunku bankowego, co pozbawiło ją możliwości zarobkowania i znacząco utrudnia prowadzenie działalności. W świetle jednak wspomnianych przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – nie jest wystarczającym dla wstrzymania wykonania decyzji samo utrudnienie funkcjonowania podmiotu skarżącego. Ponadto wniosek skarżącej nie zawiera choćby uprawdopodobnienia tego, że poza wskazaną czynnością egzekucyjną może dojść także do zajęcia posiadanych przez nią ruchomości.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.