Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1393/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1, art. 245 § 2, art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2012 r. Nr [...].

Ze złożonego w dniu 26 czerwca 2012 r. formularza PPF wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką, dwoma braćmi oraz wujkiem. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jedynym źródłem utrzymania jej rodziny były świadczenia przyznane cudzoziemcom z tytułu przebywania na terytorium RP i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. Obecnie matka oraz brat skarżącej, wobec uzyskania zezwolenia na osiedlenie się na czas oznaczony, utracili prawo do pobierania świadczeń. Do tej pory osoby te nie znalazły pracy. Skarżąca wraz z wujkiem otrzymują świadczenia w wysokości po 750 zł, jednak wobec wydania zaskarżonej decyzji skarżąca wkrótce świadczenie to utraci. Wnioskodawczyni dodatkowo otrzymuje pomoc celową z miejskiego ośrodka pomocy społecznej w wysokości 200 zł.

Ponieważ złożone przez wnioskodawczynię oświadczenie nie zawierało pełnych informacji co do aktualnej sytuacji finansowej jej rodziny, wnioskodawczyni pismem Sądu z dnia 30 lipca 2012 r. została wezwana do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku poprzez nadesłanie:

- wyciągów z posiadanych przez skarżącą oraz osoby, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, kont bankowych, w tym kont i lokat dewizowych, za ostatnie trzy miesiące rozliczeniowe,

- oświadczenia o wysokości wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym,

- aktualnego zaświadczenia o sytuacji rodzinnej skarżącej, wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjna gminy,

- odpisu umowy najmu mieszkania.

Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącej w dniu 3 sierpnia 2012 r. Termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku upłynął zatem bezskutecznie w dniu 17 sierpnia 2012 r. Skarżąca w zakreślonym terminie nie wykonała wezwania Sądu.

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

W postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności dotyczące rzeczywistego stanu majątkowego skarżącej i jej możliwości płatniczych.

Informacje, do których udzielenia zobowiązano skarżącą, a które nadal pozostały niewyjaśnione miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie złożonego przez nią wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, rzutując przede wszystkim na prawidłową ocenę jej sytuacji materialno – bytowej. Okoliczności te nie mogą stanowić domniemania ze strony zarówno referendarza sądowego jak i Sądu, zwłaszcza gdy mają stanowić podstawę udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych. Rodzi to obowiązek wszechstronnego ich wyjaśnienia, zwłaszcza gdy informacje udzielone przez osobę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy budzą wątpliwości lub są rozbieżne z posiadanymi już przez Sąd, albo po prostu okazują się niewystarczające dla dokonania tej oceny.

W niniejszej sprawie skarżąca wnioskował o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Warunkiem przyznania prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej jako P.p.s.a.) jest wykazanie braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.

Nieudzielanie wymaganych informacji powoduje, iż brak jest możliwości ustalenia, czy skarżąca spełnia tę przesłankę.

Prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, z czym związany jest ścisły rygoryzm. Jeżeli strona pomimo nie budzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji – do czego ma oczywiście prawo, musi się przez to liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu.

Jak wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF z dnia 26 czerwca 2012 r. oświadczenie skarżącej za niewystarczające dla dokonania oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych. Przedłożenie przez skarżącą żądanych dokumentów i oświadczeń pozwoliłoby nie tylko na weryfikację dochodów wskazanych przez nią w rubryce 5 formularza PPF ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżąca się znajduje.

Wnioskodawczyni na skierowane do niej w dniu 30 lipca 2012 r. wezwanie nie udzieliła odpowiedzi. Za wystarczające dla merytorycznej oceny wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie mogą natomiast być uznać dane zawarte w formularzu wniosku.

Okoliczności te powodują ostatecznie, iż brak jest podstaw aby przyjąć, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.