Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 457/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61, art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 81c ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2008r. sprawy ze skargi Spółki A w S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia przewodów kominowych do odpowiedniego stanu technicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. działając na podstawie art. 104 i art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 207 z 2006r., poz. 2016 z późn.zm./ nakazał Spółce A z siedzibą przy ul. [...] w S.: usunięcie w terminie natychmiastowym, z zachowaniem procedury wymaganej przepisami ustawy – Prawo budowlane, pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane, nieodpowiedni stan techniczny przewodów kominowych /dymowych, spalinowych i wentylacyjnych/ w budynku mieszkalnym nr 25 przy ul. [...] w S. oraz złożenie w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ś. informacji, potwierdzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane o wykonaniu obowiązku wynikającego z pkt 1 tej decyzji, w terminie czternastu dni od dnia wykonania obowiązku.

W osnowie decyzji organ orzekający zamieścił również klauzulę o nadaniu punktowi pierwszemu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kpa, wyjaśniając, że jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

Uzasadniając podjętą decyzję powiatowy organ nadzoru budowlanego podał, że postępowanie w tej sprawie, dotyczące nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych w przedmiotowym budynku zostało wszczęte na wniosek S.R.. Wskazał następnie, że oględziny dokonane w dniu 7 kwietnia 2005r., przesłuchania stron oraz fakt zatrucia A.R. tlenkiem węgla, potwierdzony treścią "Karty informacyjnej leczenia szpitalnego", spowodowały powstanie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego przewodów kominowych /dymowych, spalinowych i wentylacyjnych/ w tym budynku.

Z dalszej części uzasadnienia wynika, że organ orzekający, stwierdzając – wobec zaistniałych w sprawie okoliczności – wyczerpanie znamion art. 81 c ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, nałożył na podstawie tego przepisu na zarządcę obiektu budowlanego obowiązek dostarczenia w określonym terminie ekspertyzy przewodów kominowych /dymowych, spalinowych i wentylacyjnych/ w budynku nr 25 przy ul. [...] w S., wykonanej przez rzeczoznawcę budowlanego ze szczególnym uwzględnieniem stanu technicznego przewodów kominowych, sprawności funkcjonowania przewodów kominowych oraz ich przepustowości, a ponadto prawidłowości włączenia do przewodów kominowych pieców i przyborów gazowych, napływu /napływu i odpływu/ powietrza w lokalach mieszkalnych w stosunku do wymagań niezbędnego minimum higienicznego. Odpowiednia ekspertyza, określająca również zakres wad i sposób ich usunięcia została opracowana w maju 2005 roku i dostarczona organowi przez Spółkę A z dniu 25 maja 2005r.

Ekspertyza dowodzi jednoznacznie, że budynek nr 25 przy ul. [...] w S. jest w nieodpowiednim stanie technicznym i jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, ale mimo tego zarządca budynku nie wykonał czynności nakazanych treścią art. 70 ustawy – Prawo budowlane, z którego wynika m.in., że właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego na którym spoczywają obowiązki w zakresie napraw, określone w przepisach odrębnych lub umowach, są zobowiązani w czasie lub bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego lub jego części, usunąć stwierdzone uszkodzenia oraz uzupełnić braki, które mogłyby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, pożar, wybuch, porażenie prądem elektrycznym albo zatrucie gazem.

Jednocześnie organ orzekający przedstawił treść umowy o zarządzanie przedmiotową nieruchomością, zawartej z Spółką A w S., której § 3 pkt 5 i 6 stanowi, że wykonywanie bieżącej konserwacji i napraw nieruchomości wspólnej, a w szczególności dokonywanie napraw budynku i jego pomieszczeń wspólnych oraz urządzeń technicznych umożliwiających właścicielom lokali korzystanie z oświetlenia, ogrzewania ciepłej i zimnej wody, gazu, domofonów i innych urządzeń należących do wyposażenia nieruchomości wspólnej należy do czynności zwykłego zarządu. Wykonywanie tych czynności zgodnie z zapisem § 2 pkt 2 powołanej umowy – należy do zarządcy.

W odwołaniu złożonym od opisanej powyżej decyzji Spółka A w W. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania odwołania z powodu skierowania go do niewłaściwego adresata.

W obszernym uzasadnieniu tego wniosku Spółka A w S., reprezentowany przez Prezesa i Wiceprezesa Zarządu przedstawił szczegółową argumentację zmierzającą do wykonania, że w sposób niezgodny z prawem został uznany za adresata nałożonych obowiązków. Powołał się przy tym na treść przepisów art. 66 i art. 70 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, art. 185 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisy ustawy o własności lokali.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]r. stosując przepis art. 132 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 66 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane, który obliguje organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, iż obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym do nakazania, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązków. Obowiązki w tym zakresie spoczywają na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego.

Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa administracyjnego (orzeczenie NSA z dnia 14 lipca 1998 r, IVSA 1420/96, LEX nr 43224) konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust.1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot "właściwy organ nakazuje" wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli spełniona jest choćby jedna z przesłanek, określonych art. 66 ust. 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, ale obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazać jednakże należy, że jak wyjaśnił w kolejnym swym orzeczeniu Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 22 czerwca 2001 r., IV S.A. 1103/99, LEX nr 53388) organ nadzoru może uznać stan techniczny za nieodpowiedni wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej, oznaczałoby w istocie uprawnienie dla nakładania na właściciela obiektu obowiązków nie wynikających wprost z przepisów prawa.

Organ orzekający wskazał następnie, że wobec powyższego stwierdzić należy, iż w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego powinien określić w jaki sposób ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów, a w konsekwencji nałożyć ściśle określony w decyzji obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zaskarżona decyzja organu I instancji nie odpowiada wskazanym wymogom. Zaskarżonym rozstrzygnięciem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał Zarządcy usunąć nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowych przewodów kominowych. Podkreślenia wymaga fakt, iż decyzja wydana w trybie art. 66 ust.1, jest rozstrzygnięciem, nakładającym na stronę postępowania obowiązek, czyli w razie niewywiązania się z nałożonego obowiązku, obliguje organ do skierowania decyzji na drogę egzekucji administracyjnej. Osnowa tego rozstrzygnięcia może budzić poważne wątpliwości, jeśli nie okazać się niemożliwa do realizacji w drodze przymusu. W wyroku z dnia 15 października 1999 r. (IV S.A. 1654/97, LEX) nr 47915) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonie decyzji dobrowolnie lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy". Ponadto, w innym wyroku z dnia 2 września 1999 r.(IV S.A. 1418/97, Lex nr 47875) ten sam Sąd wskazał, że "rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów każdej decyzji administracyjnej. Musi więc ono być tak sformułowane, aby wynikało z niego w sposób jednoznaczny, jaki obowiązek zostaje nałożony na stronę. Obowiązek ten powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Jest to niezbędna ze względu na ewentualną potrzebę poddania takiej decyzji wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym".

W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 184 i 185 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zarządcą nieruchomości jest osoba fizyczna prowadząca działalność w zakresie zarządzania nieruchomościami, na podstawie umowy o zarządzanie nieruchomością zawartej z jej właścicielem, wspólnotą mieszkaniową albo inną osobą lub jednostką organizacyjną, której przysługuje prawo do nieruchomości, ze skutkiem prawnym bezpośrednio dla tej osoby lub jednostki organizacyjnej. "Zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich czynności zmierzających do utrzymywania nieruchomości w stanie nie pogorszonym zgodnie z jej przeznaczeniem, jak również do uzasadnionego inwestowania w tę nieruchomość".

Jak wynika z dołączonej do akt sprawy umowy o zarządzanie, zawartej w dniu 4 lipca 2002 r. pomiędzy Spółką A a Wspólnotą Mieszkaniową budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] 25 w S. reprezentowaną przez ogół właścicieli lokali, zarządcą ww. nieruchomości jest Spółka A. Zgodnie bowiem z § 2 tej umowy, Spółka A przejmuje z dniem 1 lipca 2002 r. zarządzanie nieruchomością zabudowaną położoną przy ul. [...] 25 w S., na podstawie uchwały nr 2/2002 wspólnoty mieszkaniowej. Stosownie do zapisu § 2 pkt 2 tej umowy, jej przedmiotem jest wykonywanie przez Zarządcę czynności zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, opisane w § 3 pkt 5 i 6 umowy. Podnoszona w odwołaniu kwestia niewłaściwego wskazania adresata obowiązków nałożonych decyzją organu I instancji nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, ustaleniach poczynionych w toku postępowania, i w obowiązujących przepisach prawa, ponieważ wbrew zarzutom odwołania Spółka A jest zarządcą części wspólnych przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu ustawy Prawo budowlane i może zatem być adresatem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, ale tylko w takim zakresie, w jakim dotyczą one części wspólnych przedmiotowej nieruchomości. Natomiast w zakresie dotyczącym konkretnych mieszkań, decyzje takie powinny być skierowane do ich właścicieli. Powierzony bowiem stronie skarżącej zarząd dotyczy jedynie części wspólnych opisywanego budynku, lecz nie daje uprawnień do ingerowania w części budynku należące do poszczególnych właścicieli lokali.

Ponadto organ wyjaśnił, iż przepisy procedury administracyjnej nie przewidują instytucji wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W zakończeniu uzasadnienia wojewódzki organ nadzoru budowlanego wyjaśnił, że mimo niezasadności argumentów przedstawionych w odwołaniu zaskarżona decyzja – z powodów wcześniej przedstawionych – powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował Spółka A w S., reprezentowany przez Prezesa i Wiceprezesa Zarządu.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przedstawiciele skarżącego Zakładu wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a ponadto stwierdzenie, że decyzja poprzedzająca zaskarżoną decyzję nie podlega wykonaniu i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podano, że przyznanie przez organ odwoławczy, iż decyzja organu pierwszej instancji nie została skierowana do właściwych adresatów oraz wątpliwość, co do tego czy adresatem powinien być skarżący stanowią wystarczającą podstawę do uznania, że organ drugiej instancji był zobligowany do stwierdzenia nieważności decyzji zaskarżonej w postępowaniu instancyjnym, a podjęte w sprawie przez organ odwoławczy orzeczenie kasacyjne nie miało podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 12 lipca 2006r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i powołał się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej.

Z załączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych wynika, że wyrokiem z dnia 13 marca 2008r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Spółki A w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oddalającego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. /Nr [...]/, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...]r. /Nr [...]/ nakładające na ten Zakład obowiązek dostarczenia ekspertyzy przewodów kominowych w budynku Nr 25 przy ul. [...] w S..

Ponadto do materiału sprawy włączona została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. z dnia [...]r. /Nr [...]/ umarzająca postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego przewodów kominowych w budynku Nr 25 przy ul. [...] w S. z powodu bezprzedmiotowości postępowania, z uzasadnienia której wynika, że nieodpowiedni stan techniczny przewodów kominowych został usunięty, a obowiązek nałożony decyzją tego organu Nr [...] wykonany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę Ś. Wspólnocie Mieszkaniowej decyzją z dnia [...]r. /Nr [...]/. O wykonaniu obowiązku organ nadzoru budowlanego został poinformowany przez Zarządcę, działającego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, pismem z dnia 22 maja 2006r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie mając na względzie następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/, formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji /innego aktu lub czynności/ z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził brak podstaw do uwzględnienia skargi, co obligowało Sąd do jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./

Postępowanie administracyjne podporządkowane jest ustrojowej zasadzie dwuinstancyjności, sformułowanej w art. 15 kpa i mającej również walor zasady ustrojowej z racji wpisania jej w treść art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w toku administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia, przysługujący w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy załatwionej przez organ pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i uzyskanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy zawarty został w przepisie art. 138 i obejmuje on decyzje merytoryczne, merytoryczno-reformacyjne, kasacyjne i decyzje umarzające postępowanie.

Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi. jak i merytorycznymi, przy czym wobec obowiązującej koncepcji zasady dwuinstancyjności, powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie z uwzględnieniem okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dacie orzekania. Motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 kpa /np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35; wyrok NSA z dnia 14 października 1999r., sygn. akt IV SA/1313/98, Lex nr 48725/.

Ponadto w postępowaniu administracyjnym wiążącą regułą jest zasada praworządności zawarta w art. 6 kpa i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a ponadto uwzględniona jako jedna z zasad podstawowych w art. 4 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności organu administracji publicznej, podejmowanej w toku postępowania.

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie zastosował się do wskazanych powyżej wymogów i nie uchybił swoim ustawowym obowiązkom.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 kpa i stanowi szczególny rodzaj wydawanej w postępowaniu odwoławczym decyzji kasacyjnej, powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Z treści tego przepisu wnosić należy, że przyczyną uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ jest wadliwość procesowa zaskarżonego orzeczenia, wynikająca przede wszystkim z naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencją takiego postrzegania tej normy procesowej jest możliwość skorzystania przez organ odwoławczy z ustanowionego nią uprawnienia wyłącznie wtedy, gdy należy podjąć określone czynności procesowe w sprawie dla zadośćuczynienia wymogowi legalnego działania.

Należy przy tym mieć na względzie ograniczenie zakresu dozwolonych działań organu odwoławczego, wynikające z konieczności zachowania w postępowaniu drugoinstancyjnym tożsamości sprawy, czyli tożsamości jej wszystkich elementów i istotnych w sprawie okoliczności.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy korzystając z kompetencji przyznanej mu w powołanym powyżej przepisie uzasadnił swoją czynność orzeczniczą potrzebą prawidłowego, czyli zgodnego z przepisami procesowymi sformułowaniami obowiązków, nałożonych na adresata decyzji.

W ocenie Sądu stanowisko przyjęte przy orzekaniu przez organ drugiej instancji jest słuszne, a argumenty powołane w motywach decyzji zasługują – w istniejących warunkach prawnych – na akceptację. Zważyć bowiem należy, iż w świetle dorobku orzecznictwa sądowoadministracyjnego i nauki oczywiste jest, że rozstrzygnięcie jako element strukturalny i konstytutywny każdego orzeczenia administracyjnego musi być zredagowane w sposób jasny, precyzyjny, zrozumiały dla adresata i nie wymagający dodatkowych wyjaśnień ze strony właściwego organu np. w trybie art. 113 § 2 kpa /por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998r., sygn. akt I SA/Łd 1478/96, nie publ.; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006/.

Określenie w taki sposób wymogów co do sposobu sformułowania rozstrzygnięcia w orzeczeniu administracyjnym uwzględnia potrzebę jego późniejszego wykonania dobrowolnego lub z zastosowanie środków egzekucyjnych.

Zdaniem Sądu – podzielającego ocenę organu odwoławczego w omawianym zakresie – sposób określenia przez organ pierwszej instancji nakazanych decyzją obowiązków nie odpowiada wymogom precyzyjności i jasności, a zastosowane sformułowanie może być nawet uznane za niezrozumiałe.

Z tych względów uzasadnione było podjęcie orzeczenia kasacyjnego i wskazanie na konieczność czytelnego skonkretyzowania czynności, do wykonania których powiatowy organ nadzoru budowlanego zobligował Spółkę A w S..

Ponadto Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że niezasadny jest wynikający z treści skargi zarzut niewłaściwego ustalenia adresata decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Prawidłowość ustaleń co do podmiotu zobowiązanego jako zarządcy przedmiotowego obiektu budowlanego wynika z prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2008r. /sygn. akt II OSK 214/97/, oddalającego skargę kasacyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 października 2006r. /sygn. akt II SA/Wr 650/05/.

Orzeczenia te dotyczyły wprawdzie nałożenia obowiązków w trybie art. 81 c ust. 2 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane, ale zarówno w tym przepisie, jak i w przepisach rozdziału 6 tej ustawy, regulujących kwestie utrzymania obiektów budowlanych, do których należą przepisy art. 61 i art. 66 ust. 1 pkt 1 powołane w podstawie prawnej orzeczeń wydanych w rozpoznawanej sprawie, w kręgu podmiotów wskazanych jako potencjalni adresaci decyzji orzekających o konkretnych obowiązkach ustawodawca uwzględnił zarządcę obiektu budowlanego. Z treści wskazanych wcześniej orzeczeń sądowoadministracyjnych wynika, że należy przyjąć, taki status Spółka A w S..

W ocenie Sądu skarżąca spółka niewłaściwie też zinterpretowała treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznając, że organ odwoławczy poddał w wątpliwość prawidłowość uznania jej za adresata rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu organ ten nie kwestionuje zasadności tego ustalenia, ale jedynie w prezentowanej argumentacji dodatkowo skonstatował, że zarządca zawsze podejmuje działania dotyczące części wspólnych nieruchomości i nie może swoimi czynnościami, podejmowanymi z racji zarządzania objąć części nieruchomości, należących wyłącznie do właścicieli poszczególnych lokali.

Niezależnie od tego Sąd – ze względu na treść skargi – wyjaśnia, że w postępowaniu odwoławczym niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji kwestionowanej przez uprawniony podmiot w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym czyli poprzez odwołanie.

Wobec przedstawionych wcześniej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego – zgodnie z przepisem art. 151 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

H.B. 31.12.2008r.