Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1755/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 61 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. Anna Arendt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2019r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem Stowarzyszenia "[...]" w [...], od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015r. ustalającej na rzecz [...] sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej o nr [...] wraz z urządzeniami towarzyszącymi (przyłącze energetyczne 30 kV, przyłącze światłowodowe) oraz terenami utwardzonymi ( plac serwisowy i droga dojazdowa i zjazd) na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...][...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...].

Zaskarżoną decyzję podjęto w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 12 lutego 2015 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: inwestor, Spółka, uczestnik), wystąpiła do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla budowy turbiny wiatrowej o numerze [...] wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz terenami utwardzonymi na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...].

W dniu 15 kwietnia 2015 r wpłynął wniosek Stowarzyszenia "[...]" (dalej; Stowarzyszenie, organizacja), o dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wójt Gminy [...] po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia postanowieniem z [...] kwietnia 2015r., znak: [...] odmówił dopuszczenia organizacji na prawach strony do udziału w postępowaniu wszczętym wnioskiem [...] Sp. z o.o.

Następnie decyzją z [...] maja 2015r. nr [...] Wójt Gminy [...] (Wójt, organ I instancji) ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia, postanowieniem z [...] lipca 2015 r, nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] kwietnia 2015r. Na powyższe postanowienie organizacja złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 lutego 2016r. sygn. IV SA/Wa 2895/15 uchylił postanowienie Kolegium oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji z [...] kwietnia 2015 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż Stowarzyszenie wykazało istnienie interesu społecznego w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu. Od wskazanego wyżej wyroku WSA została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Wyrokiem z 21 czerwca 2017r. sygn. akt II OSK 2017/16 NSA oddalił skargę kasacyjną wskazując, iż słusznie wskazał Sąd I instancji, że Stowarzyszenie wystarczająco wykazało istnienie interesu społecznego w dopuszczeniu do udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Postanowieniem z [...]marca 2018 r., znak [...], Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia z 13 kwietnia 2015 r., o dopuszczenie na prawach strony do postępowania z wniosku Spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej o numerze [...] wraz z urządzeniami towarzyszącymi oraz terenami utwardzonymi przewidzianej do realizacji na działkach o nr ewidencyjnych gruntów [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie miejscowości [...], gmina [...]. Kolegium po rozpatrzeniu zażalenia Stowarzyszenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], uchyliło wskazane wyżej rozstrzygnięcie organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało na konieczność rozpoznania wniosku organizacji. Postanowienie to zostało zaskarżone do WSA przez inwestora. Sąd wyrokiem z 6 listopada 2018r. sygn. IV SA/Wa 1788/18 oddalił skargę na ww. postanowienie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Spółka.

Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenie do postępowania, postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak [...], dopuścił ww. organizację społeczną do udziału w sprawie doręczając jednocześnie organizacji wydaną w sprawie decyzję.

Stowarzyszenie pismem z dnia 19 grudnia 2018r. złożyło odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] maja 2015r., wnosząc o jej uchylenie i – na podstawie art. 14 ust, 5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych – o umorzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Kolegium po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...]maja 2019r. (nr wskazany na wstępie) umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, że odwołanie Stowarzyszenia nie zasługuje na uwzględnienie a postępowanie odwoławcze w sprawie jest bezprzedmiotowe, co powoduje konieczność jego umorzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie, nie jest możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.a., a jedynie w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a to z uwagi na treść ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (t. j. Dz. U. 2019, 654 – dalej: o elektrowniach wiatrowych). Kolegium wyjaśniło przy tym, że organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać daną sprawę w oparciu o stan prawny obowiązujący na datę wydawania przez niego decyzji, stąd też w sprawie znajdzie zastosowanie art. 14 ust. 5-7 ww. ustawy, gdyż ustawodawca w treści tych przepisu postanowił, iż postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się (ust. 5). Z kolei decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (ust. 6). Przy czym utrata mocy decyzji, o których mowa w ust. 6, nie wymaga stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie określonym w art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 7). Kolegium zauważyło również, że w art. 3 ustawy, jednoznacznie zostało wskazane że lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono przy tym że zwrot "wyłącznie" użyty w treści art. 3 ustawy oznacza, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowej w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Kolegium wskazało przy tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem prowadzonym przed organem odwoławczym, a zatem z postępowaniem drugoinstancyjnym, do którego doszło w wyniku dopuszczenia do udziału w sprawie Stowarzyszenia na mocy postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2018 r., znak [...]. Podkreśliło, że wskazane postanowienie nie zostało wydane w toku procedowania sprawy przed organem I instancji, a już po rozstrzygnięciu przez ten organ sprawy co do istoty i wydaniu decyzji z dnia 25[...] maja 2015 r., Nr [...], o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej. Postanowienie to bowiem zapadło w następstwie rozstrzygnięć Wojewódzkiego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, którymi uznano że Stowarzyszenie wystarczająco wykazało istnienie interesu społecznego w dopuszczeniu do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zatem rozpoznanie wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do "formalnie ostatecznie zakończonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy", a następnie doręczenie organizacji decyzji spowodowało, iż otworzył się dla niej termin do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...]. W stosunku do tego Stowarzyszenia decyzja utraciła bowiem przymiot ostateczności.

Organ odwoławczy wskazał również, że w oparciu o decyzję Wójta Gminy [...] przed dniem 16 lipca 2016 r. zostało zainicjowane postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, w związku z czym decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego z mocy prawa (art. 14 ust. 6 i 7), nadto decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana - dowód pismo Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w aktach sprawy.

Zdaniem Kolegium skoro postępowanie odwoławcze w niniejszej sprawie wynikło z postępowania wpadkowego, brak jest podstawy prawnej do rozstrzygnięcia żądania Stowarzyszenia w formie decyzji administracyjnej, prowadzenie postępowania byłoby bezprzedmiotowe, bowiem nie mogłoby się ono zakończyć rozstrzygnięciem merytorycznym sprawy, gdyż ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie dopuszcza obecnie rozpoznawania tego rodzaju spraw w toku postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium odwołanie Stowarzyszenia podlega zatem jedynie formalnemu rozpoznaniu, gdyż decyzji organu I instancji nie można wzruszyć. Nie pozwalają na to bowiem obecnie obowiązujące przepisy prawa, których brzmienie organ odwoławczy musi uwzględniać na datę rozpoznawania sprawy. Kolegium wskazało przy tym, odwołując się do wyroku NSA z 15 marca 2018r. sygn. II OSK 2305/17, że skoro decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej, stała się ostateczna przed dniem 16 lipca 2016 r. i również przed tą datą zainicjowano postępowanie w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę, to w związku z brzmieniem przepisów ustawy o elektrowniach wiatrowych, nie jest dopuszczalne wydanie jakiejkolwiek merytorycznej decyzji w sprawie. Stąd też postępowanie odwoławcze należało umorzyć na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziło się Stowarzyszenie "[...]" wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zaskarżając przedmiotową decyzję w całości oraz zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania , które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdy tymczasem prawidłowym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie powinno być zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa i w konsekwencji wydanie decyzji uchylającej i umarzającej postępowanie w I instancji;

- art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez nieprawidłowe stwierdzenie zaistnienia w niniejszej sprawie administracyjnych przesłanek do umorzenia postępowania odwoławczego, które mogłyby wyniknąć wyłącznie z cofnięcia odwołania lub utraty przez wnoszącego odwołanie przymiotu strony postępowania odwoławczego, natomiast w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania wynika ze zmiany przepisów prawa skutkującej odpadnięciem podstawy prawnej wydania decyzji [...], co w konsekwencji potwierdza zasadność wniosku o wydanie przez Kolegium decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie przed tym organem;

- art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego bez merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania;

- art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 8 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady umacniania zaufania do organów administracji publicznej wobec umorzenia postępowania odwoławczego bez merytorycznego rozpoznania odwołania i tym samym odmowie skarżącej realizacji prawa do uczestniczenia i zaskarżenia decyzji o warunkach zabudowy, pomimo iż na wcześniejszym etapie sprawy, w toku postępowania incydentalnego o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zarówno NSA jak i WSA w Warszawie bezwarunkowo potwierdziły zasadność wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu;

- art. 14 ust. 5 ustawy o elektrowniach wiatrowych w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą uznaniem, iż postępowanie dotyczące wydania decyzji o warunkach zabudowy przed wejściem w życie niniejszego przepisu zostało ostatecznie zakończone, gdy tymczasem prawidłowa wykładnia przedmiotowej normy odnosi się do całej sprawy administracyjnej, obejmującej postępowanie główne, jak i postępowania wpadkowego dotyczącego dopuszczenia do udziału uczestnika postępowania;

- art. 14 ust. 6 o elektrowniach wiatrowych poprzez przyjęcie rzeczonej normy za podstawę rozstrzygnięcia, gdy tymczasem – wobec utraty przez decyzję o warunkach zabudowy przymiotu ostateczności – ewentualne zastosowanie powinien znaleźć art. 14 ust. 5 ww. ustawy;

- art. 14 ust. 6 ustawy o elektrowniach wiatrowych w zw. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż warunkiem zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy i pozostawieniem rozstrzygnięcia w obrocie prawnym miałaby być wyłącznie okoliczność późniejszego wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bez zważenia na ewentualne wady prawne, jakimi jest dotknięta decyzja o warunkach zabudowy, wynikającymi z faktu wydania tej decyzji z pominięciem uprawnionych uczestników postępowania;

- art. 14 ust. 5 ustawy o elektrowniach wiatrowych w zw. z art. 2 oraz z art. 176 ust. 1 Konstytucji RP w zw. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez dokonanie wykładni rzeczonej normy, której wynik narusza konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania w taki sposób, iż skarżący nie tylko nie miał możliwości uczestnictwa w postępowaniu I - instancyjnym, ale także pozbawiony jest prawa do kontroli instancyjnej wydanego rozstrzygnięcia, co stanowi rażące naruszenia gwarancji konstytucyjnej wynikającej z art. 78 Konstytucji RP;

- art. 3 ustawy o elektrowniach wiatrowych poprzez brak zastosowania i w konsekwencji odstąpienie od generalnej zasady ustanowionej przepisami tej ustawy, iż elektrownie wiatrowe powinny być lokalizowane według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 1 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "u.p.z.p.") poprzez brak zastosowania przywołanego przepisu w toku wydawania decyzji o warunkach zabudowy, co doprowadziło do wydania decyzji, która jest niezgodna z naczelną zasadą planowania i gospodarowania przestrzennego w taki sposób, w jaki oznaczone w decyzji przeznaczenie terenów narusza istniejący na sąsiadujących terenach ład przestrzenny;

- art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez brak zastosowania przywołanych przepisów i pominięcie w toku wydawania decyzji [...] analizy przesłanek oznaczonych w tym przepisie, wynikających z obowiązku stosowania zasady "dobrego sąsiedztwa" w toku wydawania decyzji o warunkach zabudowy;

- art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędne zakwalifikowanie wnioskowanej inwestycji: budowa turbiny wiatrowej "[...]" o mocy do 4500 kW wraz z urządzeniami towarzyszącymi i terenami utwardzonymi do urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu przywołanego przepisu, który może być stosowany do urządzeń przesyłu energii, a nie jak w przypadku decyzji o warunkach zabudowy wytwarzania energii, co w konsekwencji spowodowało błędne odstąpienie od weryfikacji przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;

- art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez brak zastosowania tych przepisów i wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia ustawowej delegacji w u.p.z.p. do oznaczania wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszarów posadowienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uzasadnił stawiane w skardze zarzuty podkreślając, że jego zdaniem postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe a organ odwoławczy winien był uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu.

W dniu 9 marca 2020r. do Sądu wpłynęło stanowisko uczestnika postępowania [...]Sp. z o.o., w którym wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma oraz wniesiono o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu pisma uczestnik wskazał, że zarówno skarżący jak i Kolegium pominęły fakt, że na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nie zostało skutecznie wszczęte postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Kolegium oparło się bowiem w tym zakresie na nieprecyzyjnej informacji Starosty Powiatowego w [...], która koncentruje się na fakcie wydania dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej o nr [...] pozwolenia na budowę, bez rozróżnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy, leżącej u podstaw wydania decyzji na budowę. Tymczasem dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej [...] wydane zostały przez Wójta Gminy [...] dwie decyzje o warunkach zabudowy. Na podstawie decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z [...] grudnia 2015r. inwestor uzyskał decyzję pozwolenie na budowę nr [...] z [...] maja 2016r. Natomiast w odniesieniu do decyzji nr [...] z [...] maja 2015r. inwestor również złożył 7 stycznia 2016r. wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego, ale wnioskiem z 22 lutego 2016r. wniosek ten został przez inwestora cofnięty, co skutkowało wydaniem przez Starostę [...] decyzji [...] z [...] lutego 2016r. o umorzeniu postępowania. Cofnięcie zatem wniosku i w rezultacie umorzenie postępowania przez organ skutkuje niewszczęciem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę przed dniem wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych. Tym samym w sprawie znalazł zastosowanie przepis art. 14 ust. 6 ww. ustawy wskazujący, że decyzje o warunkach zabudowy wydane dla elektrowni wiatrowych tracą moc. Skoro zatem decyzja utraciła moc z chwilą wejścia w życie ww. przepisu to niedopuszczalne było prowadzenie postępowania odwoławczego a zatem Kolegium winno było wydać postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. o niedopuszczalności odwołania z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Z tego też powodu decyzja ta, zdaniem uczestnika w sposób rażący narusza prawo, wypełniając tym samym przesłankę z art. 156 § 2 k.p.a., wobec wydania jej w sytuacji, gdy nie istniał przedmiot zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W niniejszej sprawie niewątpliwie bowiem zaskarżona decyzja Kolegium, którą rozpoznano odwołanie Stowarzyszenia od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z [...] maja 2015r., została wydana po wejściu w życie ustawy z 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2019r. poz. 654 – dalej ustawa o elektrowniach wiatrowych). Zmiana stanu prawnego przy rozpoznawaniu odwołania Stowarzyszenia od wskazanej wyżej decyzji, która weszła w życie w dniu 16 lipca 2016r., słusznie zatem została uwzględniona przez organ odwoławczy przy rozpoznawaniu odwołania Stowarzyszenia wniesionego 19 grudnia 2018r.

Wskazana wyżej ustawa w art. 14 zawiera przepisy przejściowe odnośnie inwestycji dotyczących elektrowni wiatrowych. I tak w ustępie 5 Ustawodawca określił, że postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące elektrowni wiatrowych, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy umarza się. Z kolei decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę (ust. 6). Nadto w ust. 7 wskazanego przepisu ustawodawca określił, że utrata mocy decyzji o warunkach zabudowy, nie wymaga stwierdzenia ich wygaśnięcia w trybie określonym w art. 162 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

W niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją, która ukształtowała się na skutek wydania przez WSA w Warszawie wyroków w dwóch sprawach tj. o sygn. IV SA/Wa 2895/15 (skarga kasacyjna oddalona wyrokiem NSA z 21 czerwca 2017r. sygn. II OSK 2017/16) i sygn. IV SA/Wa 1788/18 z 6 listopada 2018r. (wyrok nieprawomocny) - o których była mowa wyżej. Wyroki te w istocie doprowadziły bowiem do wydania przez organ I instancji orzeczenia o dopuszczeniu Stowarzyszenia do postępowania, co z kolei otworzyło drogę organizacji do złożenia odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] maja 2015 nr [...] ustalającej warunki zabudowy. Nie ulega zatem wątpliwości, że decyzja ta do czasu wejścia w życie ustawy o elektrowniach wiatrowych (tj. do 16 lipca 2016r.) korzystała z domniemania ostateczności, co pozwoliło inwestorowi na złożenie wniosku o wydanie decyzji budowlanej przez organ architektoniczno-budowlany. Postępowanie to, co zostało wykazane przez inwestora dodatkowo złożonymi w sprawie dokumentami, które zostały przez Sąd dopuszczone jako dowód w sprawie, zostało zakończone umorzeniem, bowiem wnioskodawca cofnął wniosek o wydanie decyzji budowlanej. Zatem w dniu wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy w obrocie prawnym pozostawała decyzja korzystająca z domniemania ostateczności (w tej dacie nie zostało od niej złożone odwołanie) a inwestor nie złożył skutecznego wniosku o wydanie decyzji budowlanej. Tym samym należy przyjąć, że do tej decyzji zastosowanie znalazł przepis art 14 ust. 6 wyżej wskazanej ustawy, o utracie mocy decyzji o warunkach zabudowy z dniem jej wejścia w życie. Fakt, że prawie 2 lata po tym jak decyzja utraciła moc obowiązującą, wniesione zostało skuteczne odwołanie, na skutek dopuszczenia Stowarzyszenia do postępowania a następnie doręczenia decyzji, nie powoduje jednak, zdaniem Sądu, cofnięcia skutku z art. 14 ust.6 ustawy, którym została dotknięta ta decyzja. A zatem skoro w 2018r. kiedy zostało złożone odwołanie przez skarżącą w obiegu prawnym nie było obowiązującej decyzji nr [...] z [...] maja 2015r. o warunkach zabudowy, bo ta utraciła moc, to tym samym zasadnie organ odwoławczy przyjął, że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe co rodziło konieczność jego umorzenia.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organu uznające, że do decyzji [...] o warunkach zabudowy znalazł zastosowanie przepis art. 14 ust. 6 ustawy, choć błędnie organ dokonał ustalenia, że uczestnik złożył również wniosek o wydanie decyzji budowlanej i że taka decyzja została wydana dla inwestycji określonej w decyzji [...] o warunkach zabudowy. Błąd ten wynika niewątpliwie z nieprecyzyjnej informacji Starostwa Powiatowego w [...] z [...] kwietnia 2018r. wskazującej, że dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej o nr [...] zostało wszczęte przed 6 lipca 2016r. postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę, które zostało zakończone wydaniem pozwolenia na budowę. Jednakże, jak wynika z przedłożonej przez uczestnika do Sądu uwierzytelnionej kopii decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę (k-96-97 akt sądowych), decyzja ta została wydana w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2015r. nr [...] a nie decyzją nr [...] z [...] maja 2015r. od której Stowarzyszenie wniosło pismem z dnia 19 grudnia 2018r. odwołanie (wydane zostały dwie decyzje o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie turbiny wiatrowej o nr [...]). Błąd ten jednak nie miał znaczenia dla sprawy bowiem nie miał on wpływu na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Należy również w tym miejscu wskazać, że Sąd nie podzielił stanowiska uczestnika postępowania, którego zdaniem organ winien był zastosować w sprawie przepis art. 134 k.p.a. i stwierdzić niedopuszczalność wniesionego przez Stowarzyszenie odwołania. O niedopuszczalności odwołania możemy bowiem mówić np. wówczas gdy w sprawie występuje oczywisty brak przedmiotu postępowania (np. sprawa nie jest sprawą administracyjną a wystosowane do odwołującego pismo nie jest rozstrzygnięciem administracyjnym, przepisy wyłączają wniesienia środka odwoławczego, wyczerpano przysługujące środki odwoławcze). W niniejszej sprawie z taką oczywistością braku przedmiotu nie mieliśmy do czynienia. Organ musiał dokonać bowiem nie tylko analizy zaistniałego stanu faktycznego ale również i stanu prawnego zaistniałego już po wydaniu decyzji I instancyjnej. Organ mógł zaś tego dokonać jedynie w trakcie prowadzonego postępowania. Skoro zatem z poczynionych ustaleń wynikało, że decyzja od której wniesiono odwołanie utraciła moc na skutek wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, to organ niewątpliwie był uprawniony do uznania że postępowanie odwoławcze jest bezprzedmiotowe. Dotyczyło bowiem decyzji, która uradziła swą moc a zatem nie było możliwe merytoryczne rozpoznawanie wniesionego odwołania, co obligowało go do umorzenia postępowania odwoławczego.

Tym samym za niezasadne Sąd uznał podnoszone przez Skarżącego w skardze zarzuty dot. naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Za nieuzasadnione Sąd uznał również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta bowiem nie stanowiła podstawy wydania zaskarżonego orzeczenia. Rozstrzygnięcie, które przez Kolegium zostało wydane było rozstrzygnięciem proceduralnym a nie merytorycznym. Tym samym organ nie mógł naruszyć przepisów wskazanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro ich nie stosował w sprawie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.