Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 23/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji /-/ E. Podrazik


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], którą orzeczono o: (1) ustaleniu, że kwota wypłaconego K. M. świadczenia wychowawczego na dzieci H. M. za okres od [...].10.2019 do [...].05.2021 i W. M. za okres od [...].07.2019 do [...].05.2021 jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi; (2) zobowiązaniu K. M. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczonymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty.

Pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. K. M. wniósł skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek o wstrzymanie wykonania okazał się niezasadny.

Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności. Ustawodawca daje jednak możliwość wstrzymania tego aktu bądź czynności po przekazaniu skargi do Sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo (1) wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych bądź czynności podjętych we wszelkich postępowaniach, prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności stanowi zatem wyjątek od ogólnej zasady względnej suspensywności skargi. Z tego powodu konieczne jest wskazanie okoliczności uprawdopodabniających, że choć jedna z wymienionych wyżej podstaw faktycznie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Ciężar ten spoczywa na osobie, która złożyła wniosek. Wprawdzie uprawdopodobnienie wspomnianych faktów nie oznacza konieczności ich udowodnienia, niemniej jednak nie są w tej mierze wystarczające same tylko oświadczenia wnioskodawcy. Powinien on wskazać na konkretne fakty, przemawiające za przyznaniem mu ochrony tymczasowej, a w miarę możności także przedstawić na tę okoliczność dokumenty źródłowe.

Należy też podkreślić, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takim wypadku, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem.

Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że skarżący K. M. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – nie podał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący jedynie ogólnikowo powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, nie przedstawiając w tym zakresie żadnej argumentacji. W szczególności skarżący nie przedstawił swojej sytuacji życiowej, nie wskazał jakie osiąga dochody, jaki posiada majątek. Z akt administracyjnych natomiast wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą (zarówno jako osoba fizyczna, jak i w formie spółek prawa handlowego), jest właścicielem kilku nieruchomości rolnych oraz nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym, jego sytuacja finansowa pozwala mu na mieszkanie wraz z rodziną (żoną i dwójką dzieci) w [...] oraz – według jedo oświadczenia – częste przyjazdy w sprawach zawodowych do Polski. W konsekwencji należy uznać, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji istotnie groziło niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.

/-/ E. Podrazik