Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 655/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11a ust.2 pkt 7
journal: Dz.U. 2019 poz 122
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi P. R. w N. nad N. na uchwałę Rady Miejskiej M. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy oddala skargę


UZASADNIENIE

W skardze na uchwałę nr XXVIII/221/2020 Rady Miejskiej w Mroczy z 26 listopada 2020 r. zmieniającą uchwałę Rady Miejskiej w Mroczy nr XX/164/2020 z 24 kwietnia 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020" (Dz.Urz.Woj.Kuj.-Pom. z 4 grudnia 2020 r. poz. 6077) Prokurator Rejonowy w Nakle nad Notecią wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. § 1 w zakresie dotyczącym zmiany § 8 ust. 1 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Mroczy nr XX/164/2020 z 24 kwietnia 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020".

Uchwale tej zarzucił istotne naruszenie prawa, tj. art. 11a ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2019 r. poz. 122 - dalej "u.o.z.") poprzez zaniechanie wskazania w § 1 ww. uchwały, w części dotyczącej zmiany § 8 ust. 1 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Mroczy nr XX/164/2020 z 24 kwietnia 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020", konkretnego gospodarstwa rolnego zapewniającego miejsce dla zwierząt gospodarskich w przypadku wystąpienia zdarzenia wymagającego zapewnienia im opieki.

Prokurator wskazał, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt podejmowany na podstawie art. 11 a ust. 2 ustawy powinien zawierać konkretne i jednoznaczne regulacje. Nie powinno być wątpliwości co do tego, jaki podmiot konkretnie oznaczony pod jakim adresem upoważniony jest do zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Natomiast w § 1 skarżonej uchwały zmieniono zapis § 8 ust. 1 załącznika do uchwały Rady Miejskiej w Mroczy z 24 kwietnia 2020 r. nr XX/164/2020 w taki sposób, iż wskazano nie jeden konkretny podmiot, w którym zostaną umieszczone zwierzęta gospodarskie, ale dwa różne oznaczone podmioty, tj. Przedsiębiorstwo Rolno - Przemysłowe "Przem-Rol" Sp. z o.o. Modrakowo oraz Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjno-Usługową w Wyrzy. Zdaniem prokuratora takie brzmienie uchwały nie spełnia wymogu konkretnego i jednoznacznego wskazania co do sposobu realizacji zadania określonego w art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. Naruszenie to nosi znamiona przekroczenia upoważnienia ustawowego, stanowi istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy Mrocza wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 971/20 stwierdzającym nieważność uchwały Rady Miejskiej w Mroczy z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr XX/164/2020., tj. uchwały zmienionej zaskarżoną w niniejszym postępowaniu uchwałą nr XXVIII/221/2020 Rady Miejskiej w Mroczy z dnia 26 listopada 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2021 r. (por. k. 17 akt sądowych). Jednocześnie strona skarżąca została poinformowana o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma.

Zakres sądowoadministracyjnej kontroli działalności administracji publicznej, dokonywanej według kryterium legalności, wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepis powyższy stosować należy wraz z art. 91 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. W myśl art. 91 ust. 4 u.s.g., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, a ogranicza się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że tylko w przypadku istotnego naruszenia prawa, sąd administracyjny uprawniony jest do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Granicą dla uznania nieważności uchwały jest zatem ustalenie, że doszło do istotnego naruszenia prawa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zagadnienia, czy wymieniona uchwała – w świetle przywołanej w niej podstawy prawnej – stanowi akt prawa miejscowego.

Podnieść należy, że stosownie do art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. W związku z tym w doktrynie oraz w orzecznictwie podkreśla się wykonawczy charakter uchwał. Wynika to wprost z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i art. 89 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, gmina ma prawo stanowienia, w formie uchwały, aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, tylko na podstawie upoważnień ustawowych. Wykonawczy charakter uchwał stanowiących prawo miejscowe oznacza, że są one wydawane na mocy i w celu szczegółowej realizacji określonych unormowań materialno-prawnych przyjętych w ustawach upoważniających. Przy czym nie jest wystarczające upoważnienie zawarte w ustrojowych ustawach samorządowych, ale konieczne jest upoważnienie zawarte w ustawach szczególnych i to upoważnienie o charakterze szczegółowym, a nie upoważnienie generalne (por. Dorota Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, Oficyna Wyd. Branta s. 160 i n.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała nr XXVIII/221/2020 Rady Miejskiej w Mroczy z dnia 26 listopada 2020 r. zmieniająca uchwałę w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020" (dalej także "Program ..."), dla której szczegółowe upoważnienie ustawowe dla tego rodzaju uchwały przewiduje art. 11a u.o.z. który stanowi, że rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt.

Z treści art. 11 ust. 1 u.o.z. wynika, że do zadań własnych gminy należy zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz ich wyłapywanie. Szczegółowe regulacje w tym zakresie, zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 11a ust. 1 tej ustawy, należą do kompetencji rady gminy. Program ten, co aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Program, stosownie do art. 11a ust. 2 u.o.z., obejmuje w szczególności sprawy wymienione enumeratywnie w art. 11a ust. 2 pkt 1-8 uoz, tj. sprawy:

1) zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;

2) opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania;

3) odławiania bezdomnych zwierząt;

4) obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt;

5) poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt;

6) usypiania ślepych miotów;

7) wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

8) zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Ponadto, zgodnie z ust. 5, program ten zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. We wskazanych regulacjach, wyznaczających zakres upoważnienia, określone zostały obligatoryjne elementy programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Elementy fakultatywne programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt wskazane zostały natomiast w art. 11 ust. 3 i 3a u.o.z. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego.

Pogląd o konieczności zakwalifikowania programów opieki nad zwierzętami bezdomnymi aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1255/16 i II SA/Bd 1353/16; z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt 1370/16; wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1344/15; w Olsztynie z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 511/18; w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 173/18, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1574/18; z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 195/17, z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3245/14, z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 221/16, z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. II OSK 3051/15, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 37/13, publ.: CBOSA). W powołanych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że uchwała taka ma zróżnicowany charakter normatywny, gdyż zawiera normy o mieszanym charakterze. Z jednej strony tego typu uchwała - jako określona w ustawie o ochronie zwierząt jako "program" - musi być zaliczona do aktów planowania, co oznacza, że jej charakter, jako aktu powszechnie obowiązującego może być dyskusyjny. Program przede wszystkim konkretyzuje sposoby działania gminy w celu należytego wypełnienia jej obowiązków wynikających z ustawy o ochronie zwierząt. Treść programu stanowią zatem plany, prognozy i zasady postępowania w określonych sytuacjach, których realizacja stanowi zadania własne gminy. Do istotnych cech programu trzeba jednak zaliczyć to, że obok postanowień indywidualno-konkretnych, zawiera postanowienia o charakterze generalno-abstrakcyjnym. To, że "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt" uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe, nie pozbawia takiego aktu mocy prawnej powszechnie obowiązującego prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, że wystarczy, aby chociaż jedna norma uchwały miała charakter generalno-abstrakcyjny, by cały akt miał przymiot aktu prawa miejscowego. Nie jest zatem tak, że zamieszczenie w treści uchwały w sprawie określenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi na przykład postanowień wskazujących indywidualnie oznaczone podmioty jako zobowiązane do realizowania określonych zadań, pozbawi przedmiotową uchwałę charakteru aktu prawa miejscowego.

Zamieszczenie w programie zapobiegającym bezdomności zwierząt takich indywidualno-konkretnych postanowień wynika wprost z art. 11a ust. 2 pkt 8 i ust. 4 u.o.z. Z wyraźnie wyartykułowanej woli ustawodawcy program ma regulacyjny charakter. Biorąc pod uwagę materię programu oraz powszechność obowiązywania NSA uznał, że tego typu uchwała stanowi akt prawa miejscowego, co tutejszy Sąd w pełni popiera.

Dodatkowo podzielić w tym miejscu należy pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1002/17 (publ.: CBOSA), że regulacje uchwały są istotne nie tylko z punktu widzenia zapewnienia opieki nad bezdomnymi zwierzętami, ale także zapewnienia bezpieczeństwa publicznego mieszkańców gminy (które może być zagrożone np. w przypadku wałęsających się bezdomnych zwierząt mogących być nosicielami różnych chorób, czy stwarzać niebezpieczeństwo w ruchu drogowym, czy też być agresywnymi w stosunku do ludzi). Mają więc one istotne znaczenie dla całej wspólnoty samorządowej, i w tym też sensie regulacje te odnoszą się do wszystkich jej mieszkańców.

Jak wyżej wskazano zaskarżona uchwała została wydana w oparciu o upoważnienie zawarte w art. 11a ust. 1 u.o.z., z kolei zakres delegacji ustawowej wynika z jej art. 11a ust. 2. Jako akt prawa miejscowego wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego zakres regulacji uchwały nie może wykraczać poza granice upoważnienia ustawowego. Z treści art. 94 Konstytucji RP wynika bowiem, że każdy akt prawa miejscowego winien być oparty na ustawie upoważniającej i nie przekraczać zakresu upoważnienia. Jednocześnie w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt – co wielokrotnie i zgodnie podkreśla się w orzecznictwie, mając na uwadze celowościową wykładnię art. 11a u.o.z., potrzebę należytej i rzeczywistej ochrony zwierząt, periodyczny charakter programu i zaledwie roczny okres jego obowiązywania – musi mieć charakter wykonawczy, konkretny oraz być dostosowany do warunków lokalnych. Nie można więc mu nadawać charakteru ogólnych ram, które dopiero wymagałyby dalszej konkretyzacji. Program to plan działania, w ramach którego powinien zostać określony konkretny sposób działania, a czynności, do których zobowiązana jest gmina, muszą być wykonywane przez podmioty znane i zidentyfikowane, czyli w sposób zorganizowany i zaplanowany. Wykonawczy charakter programu nie zostanie zachowany, jeżeli nie określi się w nim sposobu postępowania w ramach realizacji poszczególnych zadań, pominie się w nim wskazanie konkretnych podmiotów realizujących objęte programem zadania. Postanowienia programu muszą być na tyle konkretne i precyzyjne, by na ich podstawie można było zrekonstruować normy o określonej treści i ocenić, czy rzeczywiście, a nie tylko pozornie, regulują one materię, która w świetle odnośnego upoważnienia ustawowego uregulowana być powinna. Nie mogą mieć charakteru blankietowego i odsyłać do bliżej nieokreślonych umów (por. prawomocne wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2020 r, sygn. akt II SA/Bd 971/20, WSA w Krakowie z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1641/17, publ.: CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że Prokurator Rejonowy w Nakle nad Notecią zarzucił naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. poprzez zaniechanie wskazania, w § 1 zaskarżonej uchwały, w jego części dotyczącej nadania nowego brzmienia § 8 ust. 1 "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020", konkretnego gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich. Nieprawidłowość w ocenie Prokuratora miała polegać na wskazaniu w treści przepisu § 8 ust. 1 "Programu ..." dwóch gospodarstw rolnych, a nie jednego, co miało naruszyć wymóg wskazania konkretnego podmiotu dla realizacji zadania przewidzianego w art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z.

W istocie rzeczy w § 1 zaskarżonej uchwały nadającej nowe brzmienie m.in. § 8 ust. 1 "Programu ..." wskazano, że "Zwierzęta gospodarskie zostaną umieszczone w jednym w dwóch gospodarstw: Przedsiębiorstwo Rolno-Przemysłowe "Przem-Rol" Spółka z o.o. Modrakowo, Modrakowo 1, 89-115 Mrocza, Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjno-Usługowa Wyrza, Wyrza 9/1, 89-115 Mrocza".

Sąd podziela prezentowany wyżej pogląd, że na gruncie art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. przy uwzględnieniu celu regulacji wynikającego z art. 11 ust. 1 u.o.z., wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich powinno być precyzyjne i konkretne.

W ocenie Sądu wskazanie dwóch, a nie jednego gospodarstwa rolnego nie powoduje, że zapis § 8 ust. 1 "Programu ..." nie jest konkretny i jednoznaczny. Oba podmioty zostały wymienione w sposób pozwalający na ich identyfikację wraz z podaniem adresów, co zapewniało realizację celów "Programu ...", którego treść została zmodyfikowana zaskarżoną uchwałą. Miałoby to miejsce w przypadku wprowadzenia zapisów o charakterze blankietowym i odsyłających do mających być w przyszłości zawieranych umów. Wyznaczenie dwóch gospodarstw, mimo posłużenia się w treści art. 11a ust. 2 pkt 7 u.o.z. liczby pojedynczej, nie powodowało także dezorientacji co do miejsca, w których umieszczane miały być zwierzęta. Należy także zauważyć, że zagadnienie to nie budziło wcześniej zastrzeżeń Prokuratora Rejonowego w Nakle nad Notecią, gdy zaskarżał on uchwałę Rady Miejskiej w Mroczy nr XX/164/2020 z 24 kwietnia 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Miasta i Gminy Mrocza na rok 2020. Prokurator skutecznie zakwestionował tę uchwałę także co do brzmienia § 8 ust. 1 "Programu ..." stanowiącego do niej załącznik, jednakże istotą zarzutu było bezpodstawne zawężenie zakresu regulacji powyższego przepisu do bezdomnych zwierząt gospodarskich, z czym zgodził się WSA w Bydgoszczy w powołanym wyżej prawomocnym wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r.

Przede wszystkim jednak należy przyjąć, że biorąc pod uwagę cel stworzenia "Programu ...", którym jest w myśl art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom, jak również zapewnienia bezpieczeństwa publicznego mieszkańców gminy, wskazanie w "Programie ..." dwóch gospodarstw nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, ponieważ nie doszło naruszenia prawa, tym bardziej w stopniu istotnym, co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Zdaniem Sądu nie jest trafne stanowisko prezentowane w uzasadnieniu skargi, że wymóg zapewnienia opieki dla zwierząt gospodarskich może być realnie spełniony tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie wskazany konkretny podmiot ją zapewniający, a nie kilka podmiotów do wyboru. Uwarunkowania lokalne (np. brak – lub trudności w pozyskaniu – jednego podmiotu mogącego zapewnić warunki do właściwej opieki nad założoną w danym roku liczbą zwierząt poszczególnych gatunków) mogą wręcz uzasadniać wyznaczenie – jak w rozpoznawanej sprawie – dwóch gospodarstw rolnych właśnie dla zapewnienia należytego wykonania obowiązku opieki nad zwierzętami.

Jednocześnie w ocenie Sądu nie można zgodzić się z poglądem organu o bezprzedmiotowości postępowania w rozpoznawanej sprawie z uwagi na wydanie przez Sąd w dniu 9 grudnia 2020 r. wyroku w sprawie II SA/Bd 971/20 dotyczącym uchwały zmienianej zaskarżoną uchwałą. Zaskarżona uchwała z dnia 26 listopada 2020 r. uzyskała moc obowiązującą po upływie 14 dni od dnia publikacji co miało miejsce w dniu 4 grudnia 2020 r., czyli od dnia 19 grudnia 2020 r. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie II SA/Bd 971/20 był inny akt prawa miejscowego, czyli uchwała Rady Miejskiej w Mroczy z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr XX/164/2020 obejmująca treść "Programu ..." w brzmieniu sprzed zmiany wywołanej zaskarżoną uchwałą. Skutki eliminacji z obrotu prawnego uchwały z dnia 24 kwietnia 2020 r. nr XX/164/2020 nie rozciągały się w wymiarze formalnym na uchwałę nowelizującą. Nie ma przy tym znaczenia, że w obliczu zaskarżenia uchwały zmieniającej, oddalenie wniesionej na nią skargi w niniejszej sprawie nie wywiera skutków w odniesieniu do funkcjonalnego wymiaru jej obowiązywania.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

T. Wójcik A. O. L. Kleczkowski