Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 299/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 19 kwietnia 2022 r., nr SKO 4140.36.2022 w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2022 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi P.G. – w kwocie 221,40 (dwieście dwadzieścia jeden 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (czterdzieści jeden 40/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 19 kwietnia 2022r., nr SKO 4140.36.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (dalej: SKO), po rozpatrzeniu odwołania J.K. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: wójt gminy) z [...] lutego 2022r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2022, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że wójt gminy decyzją z [...] lutego 2022r., nr [...], ustalił podatnikowi oraz K.K. (współpodatniczce) zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2022 w łącznej kwocie 583,00 zł, na które składa się opodatkowanie budynków mieszkalnych, budynku pozostałego i gruntów pozostałych.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji przywołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2019r., poz. 170 ze zm. – dalej: u.p.o.l.). Wskazano, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane, tj.: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 u.p.o.l.). Podatnikami zaś podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące w szczególności właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.3 (art.3 ust.1 pkt 1 u.p.o.l.). Ponadto wskazano, że podstawę opodatkowania stanowi m.in. 1) dla gruntów - powierzchnia; 2 ) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art.4ust.1 u.p.o.l). Podstawą zaś wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków – zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2021r., poz.1990) – dalej: u.p.g.k.).

Organ I instancji wyjaśnił, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanym w postępowaniach podatkowych i w każdym przypadku, gdy dane w informacji złażonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla podatkowania gruntów mają zapisy ewidencji. Organ podatkowy nie może samodzielnie ustalać wielkości gruntu oraz jego kwalifikacji i nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Powołując się na ujawnione w sprawie okoliczności faktyczne organ I instancji stwierdził, że do opodatkowania należało przyjąć nieruchomości wskazane w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, tj. w zakresie budynku mieszkalnego i budynku pozostałego, natomiast grunty pozostałe zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Podano, że przedmiot opodatkowania stanowią: dwa budynki mieszkalne o powierzchni 68,83m2 i 44,53m2; budynek pozostały o powierzchni 15,00m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 689,22m2.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z 19 kwietnia 2022r., SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że z informacji o działce dla jednostki rejestrowej G.470 obręb [...] wynika, że podatnik, K.K. oraz Zakład Spółka z o.o. w B. (w 58/100 części) są współwłaścicielami nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], oznaczonej jako Ba (tereny przemysłowe) o powierzchni O,1641ha (KW [...]). Wartość 42/100 udziału w powierzchni O,1641 ha wynosi 689,22m2. Na podstawie złożonej przez podatnika informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego ustalono ponadto, że posiada on mieszkanie o łącznej powierzchni 113,36m2, w tym kondygnacji od 1,40 do 2,20m - 44,53m2 i kondygnacji powyżej 2,20m - 68,83m2 oraz budynek gospodarczy o powierzchni 15m2. Organ wyjaśnił także, że na terenie Gminy [...] obowiązuje uchwała Rady Gminy nr [...]), która przewiduje stawkę podatku od 1m2 gruntów pozostałych w kwocie O,54zł; od budynków mieszkalnych - 0,89zł oraz od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków pozostałych - 8,68zł.

Następnie organ odwoławczy odwołał się do art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wskazując, że z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Organ zaznaczył, że pogląd o wiążącej mocy art. 21 ust. 1 u.p.g.k. jest utrwalony w orzecznictwie.

Odnosząc się do zarzutów podatnika kwestionujących ustalenia faktyczne organu I instancji stanowiące podstawę do ustalenia wymiaru podatku tj. podstawy opodatkowania oraz podmiotów związanych do uiszczenia podatku, organ II instancji podkreślił, że dopóki dane wynikające z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Przy czym to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą.

W ocenie SKO, decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Podniesiono, że J.K. jest współpodatnikiem podatku od nieruchomości, a wymiar podatku został prawidłowo ustalony na podstawie danych zawartych w rejestrze gruntów prowadzonym przez Starostę [...], przy zachowaniu stawek podatkowych wynikających z obowiązującej uchwały Rady Gminy [...]. Zaznaczono również, że status podatnika posiada także K.K.. Natomiast zmiana kwalifikacji gruntów z terenów PslV na Ba dla działki nr [...] wynika z przeprowadzonej w 2008r. przez Starostę [...] modernizacji ewidencji gruntów.

Na powyższą decyzję podatnik złożył skargę do tut. Sądu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Skarżący wskazał, że odniesieniu do K.K., która zrzekła się opodatkowanej nieruchomości trwają procedury usunięcia jej danych z ewidencji. Zarzucił także, że wbrew ustaleniom organu, na jego działce nr [...], ani wokół niej, nie ma użytku Ba, który niesłusznie objęto opodatkowaniem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021r. poz. 137) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329 - dalej: P.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (wyjątek przewidziany przez ustawodawcę

w przedmiotowej sprawie nie zachodzi).

Ocena legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona według wskazanych powyżej kryteriów wykazała, że skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu została poddana decyzja ustalająca podatnikowi oraz współpodatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2022 rok w łącznej kwocie 583,00 zł.

Skarżący kwestionuje przyjęcie przy organ podatkowy przy wymiarze podatku danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem skarżącego, do podstawy opodatkowania przyjęto niewłaściwą powierzchnię oraz klasyfikację gruntu, a za podatnika niesłusznie uznano także K.K.

Należy wskazać, że sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości regulują przepisy u.p.o.l. Ustawa ta określa zarówno powstanie obowiązku podatkowego, kogo ten obowiązek obciąża, jak również zakreśla ramy, w których organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa stawki tego podatku.

Z punktu widzenia istoty sporu, kluczowym w niniejszej sprawie jest art. 21 u.p.g.k. Zgodnie z tym przepisem podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Jak zasadnie wskazywał organ odwoławczy, z powyższego przepisu wynika związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że zwrot "podstawa wymiaru podatków" należy rozumieć w ten sposób, iż wpływające na wymiar podatku dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organów podatkowych, a to znaczy, że organy podatkowe nie mogą czynić ustaleń faktycznych sprzecznych z danymi ewidencyjnymi.

Zawarte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. pojęcie wymiar podatku odnosi się zarówno do powierzchni, jak i funkcji (klasyfikacji), co oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest odwoływać się do danych zawartych w ewidencji ilekroć są one prawnie relewantne dla prawidłowego określenia lub ustalenia zobowiązania podatkowego.

Ewidencja zawiera również dane o właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących gruntami (art. 2 pkt 8 u.p.g.k.). Dane te stanowią podstawę wymiaru podatków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, jeśli chodzi o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też, dopóki zapis w ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu wiążąca (por. uchwały NSA z 27 kwietnia 2009r., sygn. akt II FPS 1/09 oraz z 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13, a także wyroki NSA: z 5 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1647/12; z 26 września 2014r., sygn. akt II FSK 3099/12; z 3 listopada 2016r., sygn. akt II FSK 2314/14; z 4 sierpnia 2017r., sygn. akt II FSK 897/17, wyrok z 29 września 2015r., sygn. akt II FSK 2027/13), z 25 sierpnia 2021r., sygn. akt III FSK 4002/21, z dnia 6 października 2021r., sygn. akt III FSK 165/21).

W rezultacie tak długo, jak zawarte w ewidencji zapisy nie ulegną zmianie, organ podatkowy nie jest władny do przyjęcia innej powierzchni gruntu na potrzeby wymiaru podatku od nieruchomości.

Nadmienić należy, że z przepisów u.p.g.k wynika, że obowiązek utrzymywania ewidencji gruntów i budynków w stanie aktualności spoczywa na starostach i wyłącznie starostowie są upoważnieni są do dokonywania zmian w tej ewidencji (art. 2 pkt 8, art. 4 ust. 1, art. 22 ust. 2 i 3 oraz art. 23 u.p.g.k.). O dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe. Datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą dokonania zmiany w ewidencji, określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 października 2013r., sygn. akt I SA/Łd 667/13).

Reasumując, Sąd podziela stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów o braku podstaw do pominięcia danych wynikających z ewidencji wiążącej organy podatkowe.

W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów, z którego wynika, że powierzchnia działki oznaczonej nr [...] wynosi 0,1641 ha i taka też została przyjęta do wyliczenia podatku. W tym zakresie organy przyjęły jako podstawę opodatkowania, jeżeli chodzi o grunty pozostałe, powierzchnię 689,22 m2, stanowiącą iloczyn całkowitej powierzchni działki i udziału jaki skarżący i współpodatniczka mają w prawie własności tej nieruchomości, tj. 42/100 części. Z kolei jako podstawę opodatkowania w zakresie budynków, organ przyjął powierzchnię zadeklarowaną przez skarżącego w zalegającej w aktach sprawy informacji w sprawie podatku od nieruchomości.

Jeżeli natomiast chodzi o rodzaj użytków objętych opodatkowaniem, to z treści decyzji nie wynika, aby organ zakwalifikował je w sposób odmienny niż ten przedstawiony w ewidencji gruntów (tereny przemysłowe).

Należy nadmienić, że prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 6 lutego 2019r. (sygn. II SA/Rz 1063/18) oddalono skargę skarżącego na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] czerwca 2018r., w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oraz umorzenia postępowania. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lutego 2018r., którą w szczególności odmówiono skarżącemu zmiany danych ewidencyjnych działki nr [...] w odniesieniu do rodzaju użytku gruntowego Ba.

Z przedstawionych względów, zarzut braku uwzględnienia innej powierzchni oraz klasyfikacji gruntów niż wynikała z ewidencji jest niezasadny.

Nie zasługuje na uwzględnienie także stanowisko skarżącego kwestionujące uznanie za podatnika podatku od nieruchomości K.K. Konieczność uwzględnienia w decyzji wymiarowej współpodatniczki wynika z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., który stanowi, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Skarżący nie przedstawił natomiast dowodów potwierdzających nieaktualność danych z ewidencji gruntów i budynków w zakresie istnienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości. Skoro zatem jak podaje skarżący postępowanie administracyjne zmierzające do "aktualizacji" danych dotyczących tej osoby zawartych w ewidencji nie zostało zakończone, brak jest podstaw do kwestionowania jej statusu jako podatnika podatku od nieruchomości, wynikającego z art. 3 ust 1 pkt 1 u.p.o.l.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo określiły skarżącemu i współpodatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości stosownie do ich powierzchni odnotowanej w ewidencji gruntów. Wprawdzie skarżący podważa wiarygodność tych danych i ich prawdziwość, jednakże nie wskazał żadnych innych danych, w szczególności tych znajdujących odzwierciedlenie w urzędowych rejestrach o charakterze publicznym czy też innych urzędowych dokumentach, na podstawie których można byłoby powziąć uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistych wielkości przedmiotów opodatkowania, których dotyczy przedmiotowa sprawa.

W ocenie Sądu, dokonana kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pozwoliła na ustalenie, że zarówno podmiot, przedmiot opodatkowania jak i zakres opodatkowania w niniejszej sprawie zostały ustalone w sposób prawidłowy, a wydane decyzje nie naruszają w sposób istotny prawa. Poczynione ustalenia odzwierciedlają akta sprawy. Według Sądu, organy obu instancji wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, a podjęte rozstrzygnięcia są prawidłowe.

Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i brak jest podstaw do kwestionowania jej legalności, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.

Na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1, § 4 ust. 2 i ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019r. poz. 18), przyznał adwokat P.G. kwotę 221,40 (dwustu dwudziestu jeden i 40/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 (czterdziestu jeden i 40/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu.