Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2215/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 maja 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędziowie sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant asystent sędziego Małgorzata Mańkowska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1698/13 przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Jolanty Kornakiewicz w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od L. S. na rzecz Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1698/13 oddalił skargę L. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest budynek magazynowy (oznaczony na szkicu załączonym do decyzji organu pierwszej instancji jako obiekt nr 1) zlokalizowany w K. przy ul. [...] [...], stanowiący własność L. S.

W toku tego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] nakazał Przedsiębiorstwu [...] rozbiórkę przedmiotowego budynku magazynowego. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 465/08 uchylił zaskarżoną wówczas decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz postanowienie tego organu z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że narusza prawo zaadresowanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] września 2007 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. do Przedsiębiorstwa [...] zamiast do prowadzącego działalność gospodarczą L. S. Sąd wskazał ponadto, że postanowienie z dnia [...] września 2007 r. obligowało do przedłożenia m.in. ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy. Wymóg przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnosić się może jedynie do terenów nieobjętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (czego organ nie wyjaśnił), a nadto zawarty w art. 48 wymóg ostateczności decyzji już w dniu wszczęcia postępowania został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny (wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06; Dz. U. Nr 247, poz. 1844). Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącego, że w rzeczywistości budynek został jedynie zmodernizowany, albowiem w obecnych rozmiarach istniał już w przeszłości. Stwierdził, że jednoznacznie przeczyło temu złożone na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. oświadczenie skarżącego, że w akcie notarialnym kupna nieruchomości obiekt był wprawdzie wyszczególniony jako budynek z cegły, jednak 12 lat temu został wyburzony.

Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji przeprowadził analizę zdjęć z portali internetowych Zumi oraz Google, w wyniku której ustalił, że przedmiotowy obiekt magazynowy wybudowano między 2005 a 2007 r.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 290; dalej: Prawo budowlane), organ pierwszej instancji nakazał L. S. przedłożenie do dnia 31 lipca 2009 r. zaświadczenia o zgodności przedmiotowego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku tego planu; 4 egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W dalszym toku postępowania skarżący zwrócił się o przeprowadzenie dowodów z map obrazujących stan posesji w latach 80-tych ubiegłego wieku, w szczególności z map wojskowych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r., uwzględniając wniosek skarżącego, organ pierwszej instancji wyznaczył nowy termin do złożenia dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. na dzień 30 listopada 209 r. Organ czynił także starania w celu pozyskania wnioskowanych przez skarżącego map z archiwów wojskowych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] organ pierwszej instancji nakazał skarżącemu rozbiórkę przedmiotowego obiektu z uwagi na nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. W wyniku rozpoznania odwołania L. S. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy o pozyskane z Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w K. ortofotomapy obejmujące przedmiotowy teren w latach 1998, 2004 i 2009. Na podstawie tych map organ ustalił, że obiekt nr 1 widnieje na ortofotomapie z roku 2009, nie występuje natomiast na ortofotomapie z 2004 roku. Stąd wniosek, że został wybudowany po roku 2004 a przed rokiem 2009.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał L. S. rozbiórkę przedmiotowego obiektu z uwagi na brak przedłożenia dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania L. S. decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że analiza materiału dowodowego pozwala stwierdzić w sposób niebudzący wątpliwości, że do wybudowania przedmiotowego obiektu doszło pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Obiekt ten został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zasadnie zatem zastosowano procedurę przewidzianą w art. 48 Prawa budowlanego. Brak przedłożenia przez skarżącego dokumentów umożliwiających ewentualną legalizację przedmiotowej samowoli skutkował nakazem rozbiórki - zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów i argumentów odwołania wskazał, że wprawdzie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń (organ pierwszej instancji doręczył decyzję bezpośrednio stronie zamiast jej pełnomocnikowi), jednak uchybienie to uznał za nieistotne, skoro pełnomocnik skutecznie wniósł odwołanie w ustawowym terminie.

W skardze na powyższą decyzję L. S. zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 23; dalej: k.p.a.). Zdaniem skarżącego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że budynek objęty niniejszym postępowaniem został wybudowany w latach 2004 - 2009.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) związany jest on ustaleniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 465/08. W ocenie Sądu organy administracji w ponownie prowadzonym postępowaniu zastosowały się do oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku: prawidłowo oznaczono stronę postępowania (jako osobę fizyczną), przeprowadzono postępowanie wyjaśniające i dowodowe w zakresie ustalenia daty samowoli, wyeliminowano także stwierdzone naruszenia przepisów postępowania w zakresie uzasadnienia zaskarżonych rozstrzygnięć.

Sąd podkreślił, że w poprzednio wydanym w sprawie wyroku Sąd przesądził zakres robót budowlanych podlegających ocenie organów, stwierdzając, że roboty te nie mogły polegać na modernizacji istniejącego budynku, gdyż budynek wobec wcześniejszego jego rozebrania nie istniał. W tej sytuacji w ponownie prowadzonym postępowaniu do wyjaśnienia pozostawała kwestia okresu realizacji przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że do realizacji obiektu doszło w okresie pomiędzy rokiem 2004 a 2009. Ustaleń tych dokonano na podstawie wiarygodnych ortofotomap. Ustalony na ich podstawie stan faktyczny potwierdza wcześniejsze ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji na podstawie map dostępnych na portalach internetowych, które - wbrew stanowisku organu odwoławczego - również mogą stanowić materiał dowodowy. W ocenie Sądu organy na podstawie zgromadzonych w ten sposób dowodów wyciągnęły prawidłowe wnioski co do okresu powstania samowoli budowlanej, a tym samym co do reżimu prawnego znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie. Za istotne dla oceny zgromadzonych w sprawie dowodów uznał też stanowisko samego skarżącego prezentowane w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego. Skarżący, kwestionując prawidłowość ustaleń organów w tym zakresie, na żadnym etapie postępowania nie wskazał, w jakiej innej dacie miałaby nastąpić budowa przedmiotowego obiektu. Nie wskazał też na żadne inne konkurencyjne dowody, które mogłyby podważyć ustalenia dokonane przez organy.

W konkluzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie uwzględnił również zarzutu błędnego i nieuzasadnionego przyjęcia przez organy okresu, w którym wybudowany został przedmiotowy obiekt. Rozbieżności, na jakie wskazuje skarżący w ustalonych okresach budowy, które pojawiły się w toku postępowania, nie miały wpływu na wynik sprawy, bowiem każdy ze wskazywanych przez organy okresów skutkował zastosowaniem ustawy z 1994 r. Rozbieżności te były ponadto następstwem gromadzenia kolejnych dowodów w sprawie, które umożliwiły sprecyzowanie tego okresu na kolejnych etapach postępowania.

W konsekwencji tak ustalonych okoliczności Sąd uznał za prawidłowe procedowanie przez organy nadzoru budowlanego w oparciu o przepis art. 48 Prawa budowlanego. Bezskuteczny upływ terminu zakreślonego w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. (przedłużonego na wniosek skarżącego do dnia 30 listopada 2009 r.) obligował organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 48 ust. 1 tej ustawy.

Oceniając nieprawidłowe doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej bezpośrednio stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w świetle art. 40 § 2 k.p.a., Sąd uznał, że naruszenie przepisów w tym zakresie nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd nie podzielił ponadto zarzutu dotyczącego braku powiadomienia pełnomocnika skarżącego o zgromadzeniu materiału dowodowego.

Na koniec Sąd zwrócił uwagę na naruszenie przez organy przepisów o terminach załatwienia sprawy (art. 35 i nast. k.p.a.), co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej L. S., zaskarżając wyrok w całości, zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa procesowego: art. 7, art. 77, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności mających wpływ na bieg sprawy. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor uznał ustalenia faktyczne poczynione w sprawie za błędne oraz mające charakter dowolny. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd pierwszej instancji w sposób bezkrytyczny podszedł do ustaleń faktycznych poczynionych przez organy obu instancji, co skutkowało niewłaściwą oceną materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W szczególności skarżący zakwestionował stanowisko, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił okres, w którym miało dojść do wybudowania budynku będącego przedmiotem postępowania. W toku kilkuletniego postępowania dowodowego organy wskazywały różne daty, w których sporny budynek miał zostać zbudowany. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2009 r. organ ustalił datę wybudowania spornego obiektu na lata 2005 - 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał na odmienną datę wybudowania obiektu. W tym stanie rzeczy zdaniem skarżącego nadal istnieje wątpliwość co do daty wybudowania budynku. Obrana przez organy administracji metoda ustalenia powyższej okoliczności (tj. na podstawie zdjęć satelitarnych i lotniczych) okazała się nieskuteczna i nie daje pewnych wyników. W ocenie skarżącego kasacyjnie należało zatem przeprowadzić wszelkie możliwe czynności, które spowodowałyby bezsporne ustalenie tej okoliczności.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kasztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.

Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych postaw.

Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. sformułował zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Tak postawiony zarzut - wbrew obszernej argumentacji autora skargi kasacyjnej, nie może być oceniony jako sformułowany prawidłowo. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być bowiem naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy autor skargi kasacyjnej powinien bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd pierwszej instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik. Wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć, skoro ich nie stosował, bowiem regulują one postępowanie przed organami administracji publicznej. Rolą Sądu wojewódzkiego było jedynie dokonanie oceny ich zastosowania w sprawie przez orzekające organy nadzoru budowlanego obu instancji.

Niezależnie jednak od powyższej wady konstrukcyjnej, nawet odczytując postawiony zarzut jako zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z przywołanymi przepisami procedury administracyjnej - poprzez nieprawidłowe oddalenie skargi będące efektem dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny zastosowania przez organy administracji publicznej ww. przepisów procedury administracyjnej - zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Rozpoznając sprawę w tym zakresie uznać bowiem należało, że ze wszech miar uzasadnione było stanowisko Sądu pierwszej instancji o prawidłowym zastosowaniu przez orzekające w sprawie organy przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Analiza materiału dowodowego zebranego w toku całego kilkuletniego postępowania wskazuje w sposób bezsporny, że przedmiotowy budynek magazynowy (obiekt oznaczony nr 1 wg planu sytuacyjnego dołączonego do decyzji organu pierwszej instancji) został wybudowany po 2004 r. a przed 2009 r. Ustaleniu powyższej kwestii poświęcona była zasadnicza cześć prowadzonego postępowania. I tak, w oparciu o zdjęcia (mapy) znajdujące się na stronach internetowych http://mapy.google.pl oraz http://zumi.pl, sporządzono notatkę urzędową z dnia [...] kwietnia 2009 r. W wyniku analizy tych zdjęć i porównania centrum handlowego [...] i obiektów znajdujących się na działce przy ul. [...] [...] w K., a także na podstawie dat pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie centrum handlowego, ustalono, że przedmiotowe obiekty magazynowe wybudowano między 2005 a 2007 r. Uwzględniając wniosek dowodowy skarżącego w dniu 21 maja 2009 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Centralnego Archiwum Wojskowego z prośbą o przesłanie kopii map obrazujących ewentualnie ww. obiekty, jednak jednostka ta nie dysponowała mapami i planami dotyczącymi obszaru w odpowiednio małej skali. Zgodnie jednak z sugestią Centralnego Archiwum Wojskowego organ pismami z dnia 1 lipca 2009 r. zwrócił się z tożsamą prośbą do Jednostki Wojskowej [...] oraz Wojskowego Centrum Geograficznego. Z mapy otrzymanej w dniu 8 lipca 2009 r. nie uzyskano satysfakcjonujących informacji, toteż z identyczną prośbą zwrócono się następnie do Rejonowego Zarządu Infrastruktury w K. Z odpowiedzi uzyskanej w dniu 16 lipca 2009 r. wynika, że jednostka ta nie posiada i nie posiadała materiałów geodezyjnych i kartograficznych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, która w latach 80-tych znajdowała się w obszarze działalności Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w O., a celem wglądu do map wojskowych należy zwrócić się do Archiwum Wojsk Lądowych Filia nr [...] we W.. Już w toku postępowania odwoławczego od decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. zwrócił się do ww. Archiwum Wojsk Lądowych o wskazanie, czy w zasobach archiwum znajdują się mapy obrazujące stan posesji przy ul. [...] [...] w K. Z odpowiedzi z dnia 17 lutego 2010 r. wynika, że nie odnaleziono map terenu posesji. Pismem z dnia 2 lipca 2010 r. organ drugiej instancji wezwał skarżącego do przedłożenia kserokopii określonych dokumentów (umowy sprzedaży z dnia [...] czerwca 1996 r., decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., umowy zamiany z dnia [...] lipca 2005 r., warunkowej umowy sprzedaży z dnia [...] sierpnia 2001 r., umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego z dnia [...] listopada 2001 r.). Skarżący dostarczył żądane dokumenty przy piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. (uzupełnione pismem z dnia 21 września 2010 r.). W toku postępowania prowadzonego już po raz kolejny przez organ pierwszej instancji organ ten w dniu 14 maja 2013 r. zwrócił się do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta w K. o przesłanie zdjęć lotniczych, na których naniesione są granice działek geodezyjnych (ortofotomapy) z przedmiotowego terenu z lat 1998, 2004 i 2009 z interaktywnej mapy miasta K. Żądane dokumenty wpłynęły do organu pierwszej instancji w dniu 14 czerwca 2013 r. Ostatecznie analiza tych map pozwoliła na ustalenie okresu budowy budynku magazynowego będącego przedmiotem kontrolowanego postępowania. Analiza tych map wskazała bowiem, że obiekt nr 1 widnieje na terenie działki nr ewid. [...] na ortofotomapie z 2009 r., natomiast nie występuje na ortofotomapie z 2004 r. Stąd wynika jednoznaczny wniosek, że przedmiotowy obiekt został wybudowany po roku 2004 a przed rokiem 2009. Takie też ustalenie stanowiło postawę kontrolowanych rozstrzygnięć w przedmiocie rozbiórki obiektu, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r.

Ustalony przez organy okres budowy przedmiotowego obiektu wynika z dokumentów zgromadzonych przez organy administracji. Kluczowe w tej kwestii były dowody w postaci orfototomap przedmiotowego terenu z lat 2004 i 2009. Kryterium prawidłowości przyjętej przez Sąd pierwszej instancji oceny wiarygodności powyższych dowodów i ich znaczenia w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, pozostają właściwe przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące zasady prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w szczególności art. 80 k.p.a. Brak jest podstaw, by dezawuować jako dowód w sprawie ww. wydruki ortofotomap wydane przez Wydział Geodezji Urzędu Miasta w K. Należy bowiem zwrócić uwagę, że ortofotomapy przekazane w toku postępowania zostały wykonane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) i innymi regulacjami powiązanymi z tą ustawą oraz są częścią państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przyjąć też trzeba, że ortofotomapa, czyli rastrowy, kartometryczny obraz terenu powstały w wyniku ortogonalnego przetworzenia zdjęć lotniczych lub scen satelitarnych, prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan zagospodarowania terenu w okresie, dla jakiego została wykonana. Wykorzystane w niniejszym postępowaniu ortofotomapy wykazały w sposób niebudzący wątpliwości, że będący przedmiotem postępowania budynek magazynowy został wybudowany po roku 2004 a przed rokiem 2009.

Oczywiście posłużenie się środkiem dowodowym w postaci ortofotomapy nie wyłącza możliwości wykorzystywania innych środków dowodowych. W tym kontekście pominąć jednak nie można postawy samego skarżącego, na co trafnie zwrócił też uwagę Sąd pierwszej instancji. Skarżący, kwestionując dokonane przez organy obu instancji ustalenia faktyczne dotyczące daty wybudowania spornego budynku, ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani też na etapie postępowania sądowego (włącznie z postępowaniem kasacyjnym) nie przedstawił żadnych nowych okoliczności ani środków dowodowych, które skutecznie podważyłyby ustalony przez organ okres budowy, a jednocześnie zmierzałyby do ustalenia prawidłowej - jego zdaniem - daty wybudowania obiektu. W skardze kasacyjnej zarzucono, że należało przeprowadzić wszelkie możliwe czynności, które spowodowałyby bezsporne ustalenie daty wybudowania przedmiotowego obiektu, nie precyzując jednak, jakie konkretnie czynności postępowania wyjaśniającego możliwe są jeszcze do przeprowadzenia w niniejszej sprawie. Mimo zwracania się organów obu instancji do licznych instytucji nie uzyskano map posesji przy ul. [...] [...] w K. z kluczowego okresu - innych niż opisane wyżej ortofotomapy. Kwestionując ustalenia dokonane przez organ skarżący powinien zatem przedstawić informacje i dowody potwierdzające inną datę wybudowania budynku niż przyjęty przez organy okres pomiędzy 2004 a 2009 rokiem, przyjmując, że dysponuje takimi dowodami jako właściciel przedmiotowej nieruchomosci. Skoro jednak konsekwentnie nie wykazuje on inicjatywy dowodowej w tym kierunku, przyjąć należy, że celem podnoszenia tego rodzaju zarzutów nie było w istocie dążenie do ustalenia jak najbardziej precyzyjnej daty wybudowania obiektu, lecz wyłącznie przeciąganie rozpoznania sprawy w celu odwleczenia momentu jej zakończenia decyzją nakazującą rozbiórkę. Sąd miał też na uwadze stanowisko skarżącego wyrażone wprost w odwołaniu od decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym jego pełnomocnik oświadczył, że "L. S. rozważał możliwość realizacji postanowienia z dnia [...].05.2009 r. jednak zapowiadana wysokość opłaty legalizacyjnej znacznie przewyższająca wartość budynku uniemożliwiła realizację postanowienia". W tej sytuacji zatem skarżący winien liczyć się z tym, że niewykonanie obowiązków nałożonych postawieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego będzie wiązało się z nieuniknionym orzeczeniem nakazu rozbiórki budynku stosownie do treści art. 48 ust. 1 tej ustawy.

Wyjaśnienia wymaga, że ustalona przez organy data budowy budynku magazynowego cechuje się pewnym brakiem precyzji, bowiem obejmuje okres kilku lat: 2004 - 2009. Okoliczność ta - zważywszy na obiektywne trudności organów nadzoru budowlanego w pozyskaniu środków dowodowych potwierdzających bardziej precyzyjną datę wybudowania obiektu - nie stanowi jednak o wadliwości ustaleń w tym zakresie i nie była przeszkodą do wydania nakazu rozbiórki w oparciu o art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Ustalony w ten sposób okres budowy pozwalał bowiem na zastosowanie regulacji z art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., niezależnie od tego, w której konkretnie dacie mieszczącej się we wskazanym okresie nastąpiło faktyczne wybudowanie obiektu.

Odnosząc się zaś do podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie rozbieżności pomiędzy datą wybudowania przedmiotowego obiektu wskazaną w postanowieniu z dnia [...] maja 2009 r. (lata 2005 - 2007) i wskazaną w ostatnich decyzjach organów obu instancji z 2013 r. (lata 2004 - 2009) stwierdzić trzeba, że kwestia ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji, że rozbieżność ta była wynikiem gromadzenia dowodów w sprawie i na kolejnych etapach postępowania została usunięta poprzez sprecyzowanie daty budowy na okres pomiędzy rokiem 2004 a 2009. Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, że okres budowy ustalony na początkowym etapie postępowania i wskazany w postawieniu z dnia [...] maja 2009 r., tj. lata 2005 - 2007, mieści się w przedziale ustalonym finalnie na okres 2004 r. - 2009 r., co ostatecznie przesądza o bezzasadności zgłoszonego zarzutu w tym zakresie.

W konkluzji należy zatem za Sądem pierwszej instancji przyjąć, że w zakresie ustalenia daty budowy przedmiotowego budynku magazynowego postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organy obu instancji w sposób rzetelny, z uwzględnieniem reguł wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. W rezultacie Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę, nie naruszając art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, o czym orzekł w pkt 1 sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt 2 wyroku zostało oparte o treść art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 tej ustawy.