Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 190/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 16 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Markiewicz, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 16 września 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skarg A. W., J. N. i Z. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...], znak:[...]; 2/ stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3/ zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. W. kwotę 500 (pięćset) zł oraz na rzecz J. i Z. małż. N. solidarnie kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 190/05

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak [...] Starosta Powiatu Z. nałożył na inwestora, na skutek złożonego zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych następujące obowiązki:

1. uzupełnienie zgłoszenia o rysunek i szkic projektowanego ogrodzenia z uwzględnieniem elementów konstrukcyjnych i elementów betonowych wymagających szalunków betoniarskich ze szczególnym opisem prowadzenia wszystkich robót z terenu działki inwestorów;

2. złożenie oświadczenia o wykonaniu rozbiórki ogrodzenia zaleconej przez PINB w Z. w trakcie postępowania o wykonanie tego ogrodzenia bez wymaganego zgłoszenia, a także precyzujące sposób realizacji i zakres zgłoszonych obecnie robót budowlanych, to znaczy czy będzie to przebudowa/ nadbudowa istniejącego ogrodzenia, albo budowa nowego ogrodzenia po rozbiórce starego;

3. zastosowanie ze względu na zapisy planu miejscowego miasta G. zakazujące stosowania ogrodzeń betonowych prefabrykowanych, również między sąsiedzkich ponad 2, 20 m, innych materiałów budowlanych.

Organ zakreślił termin na wykonanie powyższych obowiązków do dnia 20 października 2004 roku

Inwestor Z. N. pismem z dnia 20 października 2004 roku poinformował organ iż:

1. zgłoszenie dotyczy nadbudowy istniejącego ogrodzenie do wysokości nie przekraczającej 2, 20 m;

2. wysokość ogrodzenia po zamontowaniu dodatkowego elementu będzie wynosić od strony działki inwestora 2, 20 m , a od strony działki sąsiedniej 2,60 m z uwagi na ukształtowanie terenu;

3. element nadbudowy będzie wykonany w tej samej technologii co pozostałe elementy, a podczas nadbudowy nie przewiduje się zagrożenia dla ludzi i mienia;

4. kolor ogrodzenia pozostanie taki sam jak już istniejącego gdyż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje ingerencji w kolorystykę ogrodzeń.

Decyzją Starosty Z. Nr [...] z dnia [...] znak [...] organ zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia o wysokości 2,60 m na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w [...] , przy ul. A i nałożył na inwestorów Państwo J. i Z. małżonków N. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja tej treści zapadła z uwagi na niewykonanie przez inwestorów obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak [...] Starosty Powiatu Z., a pierwotny wniosek, którym zgłoszono zamiar wykonania robót budowlanych nie odpowiadał wymaganiom określonym w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego.

Nadto pismo inwestora z dnia 20 października 2004 roku, w ocenie organu zawierało jedynie stanowisko strony i nie stanowiło wykonanie nałożonych obowiązków.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli J. i Z. małżonkowie N. wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się zarzucili decyzji następujące uchybienia:

- bezpodstawne przyjęcie, że płot ma mieć wysokość 2,60 m;

-naruszenie art. 30 ust. 2 poprzez nałożenie obowiązku sporządzenia projektu budowlanego na budowę płotu;

- naruszenie art. 30 ust. 5 poprzez dowolne założenie, że ogrodzenie jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta G.;

- naruszenie art. 30 ust. 7 poprzez nałożenie na skarżących obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] Nr [...]znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i Z. małż. N. od decyzji Starosty Z. Nr [...] z dnia [...] zgłaszającej sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do budowy ogrodzenia o wysokości 2,60 m na terenie działki o nr ewid. [...], położonej w [...] , przy ul. A i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r- Prawo budowlane ( tj. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

W przedmiotowej sprawie inwestorzy w zgłoszeniu podali, iż planują budowę ogrodzenia o wysokości 2,60 metra, które będzie wykonane z elementów prefabrykowanych pełnych 2,0 x 0,5 metra na słupkach żelbetonowych oddalonych od siebie 2, 10 m. Do zgłoszenia wnioskodawca nie dołączył żadnych szkiców, ani rysunków przedstawiających ogrodzenie.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia powołał się na art. 30 ust 2 cytowanej powyżej ustawy – prawo budowlane, zgodnie z którym w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w razie ich nie uzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Nie można się zgodzić z twierdzeniami inwestorów, iż powyższym postanowieniem organ naruszył art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, bowiem organ zobowiązał jedynie wnioskodawców do przedłożenia szkicu i rysunku, nie nałożył natomiast obowiązku sporządzenia projektu budowlanego. Z treści art. 30 ust 2 prawa budowlanego wynika, iż w przypadku niewykonania obowiązku nałożonego postanowieniem, organ nie może nie wnieść sprzeciwu w sprawie zgłoszenia.

Odnosząc się do podnoszonego przez inwestorów zarzutu, iż organ bezpodstawnie przyjął, że projektowane ogrodzenie ma mieć 2,60 m wysokości, Wojewoda [...] podkreślił, iż sami inwestorzy we wniosku podali taką wysokość ogrodzenia. Podał dalej, iż przedstawione przez inwestora wyjaśnienie w piśmie wniesionym w odpowiedzi na postanowienie z dnia [...], z którego wynika , iż po zamontowaniu dodatkowego elementu podwyższającego ogrodzenie, wysokość ogrodzenia będzie wynosić od strony działki nr [...] stanowiącej własność państwa N. 2,20 m , natomiast od strony działki nr [...] stanowiącej własność Pani W. 2,60m z uwagi na pierwotne ukształtowanie terenu nie pozwala na jednoznaczną ocenę wysokości ogrodzenia bez dodatkowych szkiców. Ponadto załączone do odwołania zawiadomienie inwestora o błędzie pisarskim we wniosku informujące, że ogrodzenie jest wysokości 2,20 m a nie 2,60 m nie ma wpływu na rozstrzygnięcie organu II instancji, bowiem organ ten bada prawidłowość postępowania organu I instancji, zakończonego zaskarżoną decyzją, które oparte było o wniosek inwestora, w którym podano wysokość ogrodzenia 2,60 m. Nie można zmienić wniosku po zakończeniu postępowania administracyjnego z danego wniosku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego podniesiono ponadto, iż we wniosku podano, że ogrodzenie ma być wykonane z elementów prefabrykowanych. Zgodnie z § 77 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. obowiązującego od dnia 11 września 2004 r. na terenie objętym inwestycją obowiązuje zakaz stosowania tego typu ogrodzeń. Zatem organ administracji słusznie i zgodnie z art. 30 ust. 7 prawa budowlanego nałożył w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego ogrodzenia objętego obowiązkiem zgłoszenia, bowiem jego realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego stwierdzono uchybienia formalne polegające na podpisaniu zgłoszenia tylko przez jednego z inwestorów oraz wyjaśnień z dnia 20 października 2004 r. tylko przez drugiego z nich. W aktach sprawy brak jest upoważnień udzielonych współmałżonkom przez siebie nawzajem. Tym niemniej nie stanowi to, w ocenie organu o takich naruszeniach procedury, które miały by wpływ na wynik sprawy i mogły podważać prawidłowość zapadłego rozstrzygnięcia przed organem I instancji.

Dodatkowo organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji zwrócił uwagę na uchybienia organu I instancyjnego polegające na nałożeniu na inwestora postanowieniem z dnia [...]obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o rysunki i szkice zawierające bardzo szczegółowe dane , dotyczące przedmiotowego zgłoszenia (min. izolacje, szalunki betoniarskie), które są elementami projektu budowlanego, wskazał jednak iż powyższe uchybienia nie maja również wpływu na prawidłowość podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. W. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz nakazanie rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia.

Skarżąca zarzuciła, iż ogrodzenie działki nr [...] należącej do Państwa N. zostało już wykonane na przełomie roku 2001 i 2002, po zdjęciu siatki wykonano ogrodzenie z elementów metalowych i nową wiatę od ulicy Szkolnej , w drugiej połowie 2002 r. zostało wykonane ogrodzenie z działką nr 24 ( należąca do Państwa D.) z czterech warstw dwukolorowych gazonów na podmurówce dochodzących do wysokości ok. 1,5 m , natomiast pod koniec 2003 r. z sąsiadującą działka nr [...] należącą do Państwa Wesołowskich został wzniesiony przez Państwa N. mur z pięciu pełnych elementów betonowych w odległości około 10 cm od istniejącego od 1991 r. ogrodzenia będącego w dobrym stanie, bez uprzednio złożonego zgłoszenia. Dodała, iż ten akt samowoli zgłaszała do Urzędu Miasta G. oraz PINB-u w Z. W dniu 21 stycznia 2004 r. została przeprowadzona wizja lokalna w trakcie, której stwierdzono, iż wysokość muru wynosi 2,65 m, natomiast do chwili obecnej nie została podjęta jakakolwiek decyzja odnośnie tej samowoli. W dniu 11 września 2004 r. została zdjęta górna płyta muru przez jednego z pracowników piekarni, a wcześniej w maju 2004 r. zostało wybudowane ogrodzenie z działką nr [...] należącą do Pani M. w odległości około 10 cm od istniejącej już siatki na wysokość powyżej 2 metrów z pełnych płyt betonowych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Organ II instancji odnosząc się do zarzutów skarżącej, iż zaskarżona decyzja dotyczy zamiaru budowy ogrodzenia, które już istnieje wskazał, iż inwestor w piśmie z dnia 20 października 2004 r. poinformował, że dokonał rozbiórki górnej części ogrodzenia w dniu 10 września 2004 r. a wniosek o zgłoszeniu zamiaru budowy ogrodzenia , dotyczy nadbudowy istniejącego ogrodzenia do wysokości nie przekraczającej 2,20 m. Inwestor oświadczył ponadto, iż wysokość ogrodzenia po zamontowaniu dodatkowego elementu podwyższającego będzie wynosić od strony działki nr [...] stanowiącej własność Pani W. 2,60 m z uwagi na pierwotne ukształtowanie terenu. Fakt zdjęcia górnej płyty ogrodzenia przed złożeniem zgłoszenia budowy ogrodzenia przez inwestora potwierdziła również skarżąca. Budowa ogrodzenia pomiędzy posesjami o wysokości niższej niż 2,20 m nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Decyzja administracyjna nakazująca rozbiórkę takiego ogrodzenia nie miałaby podstawy prawnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli również J. i Z. małżonkowie N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucili organom administracji wydającym decyzje naruszenie art. 7-10 kpa, art.77 art. 80, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 kpa polegające na nie uwzględnieniu wyników pomiarów wysokości płotu dokonanego w czasie oględzin płotu przez pracownika Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Z. podczas których ustalono, że płot ma wysokość 2,20 m. Zarzucili ponadto organom administracji, iż w sposób dowolny dokonały oceny materiału dowodowego, naruszyły przepisy prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30 prawa budowlanego poprzez przyjęcie, ze budowa płotu do wysokości 2,20 m wymaga zgłoszenia zamiaru budowy. Skarżący dodali ponadto, iż organy administracji błędnie przyjęły, iż skarżący mają obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewoda [...] wskazał, iż organ odwoławczy nie uwzględnił wyników pomiaru ogrodzenia dokonanego w czasie oględzin przez pracownika Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Z., gdyż uznał, że nie jest właściwy w zakresie kontrolowania obiektów w terenie. Wskazał, iż właściwy w tej sprawie jest organ nadzoru budowlanego. Wojewoda [...] dodał także, iż przed wydaniem decyzji zbadano cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie min. zawiadomienie o błędzie pisarskim w złożonym wniosku. Podkreślił jednak, iż inwestor nie wycofał błędnego wniosku- zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia, natomiast z akt sprawy wynika, iż wysokość ogrodzenia po zamontowaniu dodatkowego elementu podwyższającego będzie wynosić od strony działki inwestora 2,20 m natomiast od strony działki stanowiącej własność A. W. 2,60 m.

Na rozprawie w dniu 16 września 2005 roku Sąd połączył sprawę ze skargi J. i Z. małżonków N. prowadzoną dotychczas za sygnaturą II SA/Łd 191 / 05 , do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą niniejszą wszczętą w wyniku skargi A. W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia [...].lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.).

Skargi są zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa materialnego jak i postępowania.

Organy obu instancji nie poczyniły tak naprawdę, w ocenie Sądu jednoznacznych ustaleń co do faktycznej wysokości zamierzonej inwestycji. Składane w tym względzie oświadczenia inwestorów w pierwotnym zgłoszeniu (Z.N.) i w piśmie z dnia 20 października 2004 roku (J.N.) nie wyjaśniają wcale jaka jest, czy ma być faktyczna wysokość ogrodzenia. W zgłoszeniu nikt nie ma wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne przekracza wysokość 2, 20 m i ma mieć wysokość 2, 60 m.

W piśmie natomiast jest mowa jedynie o wysokości do 2,20 m ogrodzenia od strony inwestorów , zaś 2, 60 od strony sąsiadów i to tylko z uwagi na ukształtowanie terenu. Pierwotne zapisy zgłoszenia o wysokości ogrodzenia 2, 60 m inwestor traktuje już jedynie jako swój błąd pisarski. W dalszy ciągu nie zostało też wyjaśnione, czy rozbiórka górnej części ogrodzenia , która jest bezsporna między sąsiadami, była wynikiem ustaleń organów nadzoru budowlanego i wybudowania ogrodzenia po wyżej 2, 20 m i czy było to mierzone od strony inwestora czy sąsiadów.

Zarówno samo zgłoszenie jak i pismo z dnia 20 października 2004 roku nie wyjaśniają w jakim zakresie będzie realizowana budowa ogrodzenia, gdy przedmiotowe ogrodzenie tak naprawdę już istnieje i, w którym miejscu ma być prowadzona jego nadbudowa, wobec graniczenia z trzema sąsiadami.

W pewnym stopniu odpowiedzi na te pytania mogłoby dostarczyć wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem z dnia [...] Nr [...] znak [...] Starosty Powiatu Z., lecz wydaje się, że obowiązki w nim nałożone idą zbyt daleko, czemu wprost daje wyraz organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wobec takiej sytuacji należałoby dokonać, może oględzin zamierzenia inwestycyjnego (ogrodzenia) co pozwoliłoby na jednoznaczne ustalenie jaką wysokość i na jakim odcinku ma mieć to ogrodzenie, albo zobowiązać strony do złożenia jednoznacznych oświadczeń w tym zakresie i co do samej wysokości.

Słupki ogrodzenia, z których zdemontowano jeden element mają określoną wysokość, wystarczy je zmierzyć aby ustalić czy mieszczą cztery czy pięć elementów po 0, 5 m każdy.

Z pism pani A. W. wynika natomiast, iż wysokość słupków pozwala na założenie 5 płyty prefabrykowanej, co potwierdza pierwotne zamierzenie inwestora o budowie ogrodzenia o wysokości 2, 60 m , tak jak było to pierwotnie ujęte w zgłoszeniu.

Warunkuje powyższe zastosowanie odpowiednich przepisów prawa budowlanego, i od tego zależy też treść wydanej decyzji administracyjnej.

Ogrodzenia do wysokości 2, 20 m dzielące działki sąsiedzkie i nie budowane od strony drogi publicznej nie podlegają przecież nawet zgłoszeniu zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 3 prawa budowlanego, a wic nie mają do niego zastosowania przepisy ust 2 , 6 i 7 art. 30 prawa budowlanego.

Nie można podzielić również wywodów organu II instancji zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż uchybienia proceduralne zaistniałe w toku wydania decyzji przez organ I instancji są nieistotne i nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do twierdzeń, w zakresie zauważonego przez organ odwoławczy przekroczenia uprawnień przy wydawaniu postanowienia z dnia [...] Nr [...] znak [...] przez Starostę Powiatu Z. należy zauważyć, że tak szerokie zobowiązanie inwestorów do dostarczenia opracowań inżynieryjno-budowlanych wykracza po za granice zakreślone treścią art. 30 ust. 2 prawa budowlanego. W sytuacji natomiast, gdy nie zostało przesądzone jednoznacznie jakiej wysokości ma być budowane ogrodzenie, nałożenie postanowieniem obowiązków z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego było nieuprawnione, a przynajmniej przedwczesne.

Postanowienie to jednak stało się podstawą do wydania decyzji organu I instancji, w której zgłoszono sprzeciw i nałożono obowiązek uzyskanie pozwolenia na budowę ogrodzenia.

Również istotnym uchybieniem procesowym mogącym mieć wpływ na treść ostatecznej decyzji jest pominięcie przez organy administracji obu instancji uzyskania zgłoszenia zamiaru wykonania określonych prac budowlanych od obydwu inwestorów – współwłaścicieli nieruchomości położonej w [...] przy ulicy A.

Działanie w sprawie małżonków N. poprzez fakty dokonane mogłoby okazać się nie wystarczające, gdyby jedno z małżonków nagle zmieniło zdanie i zaczęło torpedować poczynania współmałżonka, albo korzystać z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji administracyjnej. Stroną w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę ( zgłoszenie zamiaru wykonania określonych prac budowlanych ) jest właściciel nieruchomości, a więc i jej współwłaściciel ( współmałżonek) co wynika wprost z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Tak więc wszyscy współwłaściciele muszą złożyć bądź zgodne wnioski, albo jednoznacznie zaprotestować przeciwko zamierzeniu inwestycyjnemu. Inaczej organy architektoniczno budowlane działają po omacku nie wiedząc tak naprawdę czy poprzez swoje decyzje nie naruszają interesów któregoś ze współwłaścicieli.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji powinny ustalić również czy toczy się jakieś postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej, odnośnie spornego ogrodzenia i na jakim jest etapie. Z akt sprawy wynika bowiem, że takie postępowanie zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., a jego wynik może bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej.

Zważywszy na powyższe należy stwierdzić, że zostały naruszone zasady postępowania wyrażone art. 7, 8 , 77 § 1 i 80 kodeksu postępowania administracyjnego przez niewyjaśnienie powyższych okoliczności. Stanowi to takie naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ ma wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze jak i fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...]ego, zostały wydane z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. i art. 135 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie przepisu art. 152 u.p.s.a. (Dz. U.Nr 153, poz. 1271 z póź. zm.)

O kosztach postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 u.p.s.a. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.