Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 501/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Henryka Łysikowska Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Kamila Paszowska- Wojnar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podatnik- A sp. z o.o. w B., wskazując nieprawidłową firmę B, złożył w dniu [...]w Urzędzie Skarbowym w D. deklarację dla podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r. (VAT- 7) z wykazanym i podlegającym wpłacie do urzędu skarbowego podatkiem należnym w wysokości [...]zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. postanowieniem z dnia [...], nr [...], wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec spółki w sprawie określenia kwoty niezapłaconego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień i maj 1999 r., po czym, po wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzja z dnia [...], nr [...], określił spółce za kwiecień 1999 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości [...]zł.

Spółka w odwołaniu wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie podnosząc, iż brak było podstaw prawnych do wydania decyzji, gdyż podatnik złożył deklaracje, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w art. 21 §3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem spółki poza sporem pozostawała okoliczność, iż wysokość zobowiązania zadeklarowana przez podatnika jest prawidłowa, przeto niekwestionowanie przez organy podatkowe tejże deklaracji czyni wydanie decyzji w sprawie bezprzedmiotowe.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił spółce zobowiązanie w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ podatkowy miał prawo wydać decyzję, którą określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego, gdyż nie wywiązała się ona w pełni z obowiązków nałożonych art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem wprawdzie złożyła deklarację za kwiecień 1999 r., ale nie dokonała w całości zapłaty zadeklarowanego przez siebie podatku. Jednocześnie organ odwoławczy oświadczył, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. rażąco naruszył przepis art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji określającej zobowiązanie w podatku VAT w kwocie stanowiącej de facto zaległość podatkową, dlatego też w oparciu o przepis art. 234 Ordynacji podatkowej zweryfikowano wysokość zobowiązania w podatku VAT za kwiecień 1999 r. określając go w kwocie [...]zł, w tym podatek niezapłacony w kwocie [...]zł.

W skardze spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając naruszenie art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i wydanie decyzji w sprawie, w której wysokość zobowiązania wynika z prawidłowo złożonej przez podatnika deklaracji, a zatem wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe. Strona skarżąca powtórzyła swoją argumentację zawartą w odwołaniu podnosząc, iż okoliczności sprawy nie są sporne, a zatem organy podatkowe nie miały podstaw prawnych by wydawać decyzje, albowiem przesłanki przewidziane w art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej nie zostały spełnione. Strona wskazała przy tym, iż to, że podatnik nie zapłacił w całości zobowiązania, nie daje organom podatkowym uprawienia do wydania decyzji wymiarowej, gdyż nie znajduje to podstaw prawnych i jest bezprzedmiotowe ze względu na to, że zobowiązanie powstało i zostało prawidłowo wskazane w deklaracji. Spółka wskazała również, iż w jej przekonaniu organy podatkowe mogłyby wydać decyzję wymiarową tylko wówczas, gdyby kwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego przez skarżąca, a wydana w takiej sytuacji decyzja, po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, miałaby charakter deklaratoryjny.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż skarżąca spółka swoim zaniechaniem wpłaty należnego podatku VAT wypełniła jedną z przesłanek art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej, uprawniającą organ podatkowy do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego bez znaczenia dla przedmiotu zaskarżonego rozstrzygnięcia jest fakt, iż zobowiązanie podatkowe określone przez organ podatkowy jest takie samo, jak to wykazane przez stronę skarżącą w złożonej deklaracji VAT- 7 za kwiecień 1999 r., ponieważ poza sporem pozostawało, iż spółka nie zastosowała się do dyspozycji art. 26 ust. 1 ustawy o VAT i nie wpłaciła należnego podatku na konto właściwego urzędu skarbowego, czym naruszyła przepis 21 § 1 Ordynacji podatkowej. Podsumowując stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż miał prawo wydać w sprawie decyzję potwierdzającą, iż obowiązek podatkowy powstał już wcześniej, lecz nie został on należycie wykonany poprzez zaniechanie przez stronę skarżącą zapłaty należnego podatku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r., nie narusza prawa, zaś skarga spółki jest oczywiście bezzasadna.

Przesądzający o wyniku rozstrzygnięcia w niniejszej sprawy przepis art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej wymienia taksatywnie przesłanki, których stwierdzenie w toku postępowania podatkowego obliguje organ podatkowy do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jedną z tych bezwzględnych przesłanek jest niezapłacenie przez podatnika, mimo ciążącego na nim obowiązku, w całości lub w części podatku.

Zgodnie z przepisem art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podatnicy są obowiązani bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego.

Poza sporem w przedmiotowej sprawie pozostawało, iż skarżąca spółka prawidłowo obliczyła i zadeklarowała podatek należny za kwiecień 1999 r., lecz ani dobrowolnie ani też w drodze przymusowej egzekucji administracyjnej nie dokonała w całości jego zapłaty. Tym samym uznać należy, iż A sp. z o.o. w B., bo tak prawidłowo brzmi ujawniona w rejestrze handlowym firma spółki, nie wywiązała się w pełni z obowiązków nałożonych cytowanym powyżej przepisie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, przez co w sposób oczywisty doszło do wypełnienia jednej z przesłanek wskazanych w przepisie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, wskutek czego organ podatkowy był zobowiązany do wydania decyzji wymiarowej w podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r.

Sąd przychyla się też do stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej, iż określenie przez organ I instancji zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości faktycznej zaległości podatkowej, uwzględniającej rezultat prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zamiast w wysokości należnego podatku od towarów i usług za kwiecień 1999 r., jest rażącym naruszeniem przepisu art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, co uzasadniało odstąpienie przez organ odwoławczy od zasady reformationis in peius.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.