Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1292/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr ... z dnia ... 2014r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 39 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm.), postanowił zawiesić st. asp. A. P. w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia ... 2014 r. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu ... 2014r. w B. przy ul. M. S. – C. ... w sklepie "A" około godziny ... funkcjonariusz A. P. będąc w czasie wolnym od służby, naruszył zasady etyki zawodowej, w ten sposób, że dokonał zaboru w celu przywłaszczenia iPada 3 pozostawionego na regale sklepowym, przez wykonującego czynności przedstawiciela handlowego firmy "B" Sp. z o.o. Sp. K. i po schowaniu go do wózka sklepowego, opuścił teren sklepu, czym spowodował straty w kwocie około 2000 zł na szkodę ww. firmy. Mając na uwadze powyższe zgodnie z treścią art. 134 i ustawy o Policji postanowieniem z dnia ... 2014 r. Komendant Miejski Policji w B. wszczął przeciwko ww. policjantowi postępowanie dyscyplinarne. Komendant wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby, wskazując jednocześnie, że w tym przypadku zasadnym jest zawieszenie ww. policjanta z uwagi na dobro służby, gdyż ujęte w zarzucie jego zachowanie nie licuje z powagą służby. Jako funkcjonariusz Policji st. asp. A. P. powinien kierować się szeroko rozumianym dobrem społecznym, zarówno w relacjach służbowych, jak i poza nimi. W każdej sytuacji policjant powinien stanowić wzór postępowania godnego naśladowania, w konsekwencji wyrażać postawę sprzyjającą obdarzeniu zaufaniem. Zachowując się w sposób opisany w zarzucie funkcjonariusz utracił to zaufanie. Jednocześnie ze względu na ważny interes społeczny, który w tym przypadku przejawia się w ważnym interesie służby, zgodnie z art. 108 K.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Interes służby wymaga bowiem, aby funkcjonariusz podejrzany o popełnienie przestępstwa został natychmiast odsunięty od wykonywania czynności służbowych.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego A. P. zarzucił, że nie został dotąd przesłuchany w przedmiotowej sprawie, ani nie zostały mu przedstawione zarzuty w prokuraturze.

Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym nr ... z ... 2014r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.), uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty początkowej zawieszenia w czynnościach służbowych i tę datę ustalił na dzień ... 2014 r., w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ podał, że art. 39 ust. 2 ustawy o Policji stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Teść tego przepisu wskazuje, że podjęcie takiej decyzji jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek, to jest wszczęcia określonego postępowania (karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub dyscyplinarnego) oraz celowości (dobro postępowania lub dobro służby). W niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione, bowiem w dniu ... 2014 r. zostało wszczęte przeciwko st. asp. A. P. postępowanie dyscyplinarne (postanowienie nr ... Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia ... 2014 r.), również druga przesłanka - którą w niniejszej sprawie jest dobro służby – została spełniona. Dokonując oceny w tym zakresie organ stwierdził, że ani ustawa o Policji, ani wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, nie normują tego, jakie okoliczności mogą stanowić "dobro służby". Organ mając na uwadze powiązanie tego zawieszenia z prowadzonym postępowaniem dyscyplinarnym uznał, iż nie ulega wątpliwości, że w pierwszym rzędzie celowość ta powinna wynikać z charakteru przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego policjantowi. W niniejszej sprawie charakter zarzucanego skarżącemu przewinienia dyscyplinarnego uzasadniał zawieszenie go w czynnościach służbowych z uwagi na dobro służby. Funkcjonariusz został bowiem obwiniony o popełnienie poważnego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na zaborze w celu przywłaszczeniu - w miejscu publicznym - iPada. Charakter tego czynu należy w związku z tym odnieść do charakteru zadań jakie ciążą na funkcjonariuszu Policji. Organ podniósł, że w tym zakresie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, do podstawowych zadań Policji należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. W tej konkretnej sprawie, zarzut pod którym znalazł się st. asp. A. P., sprowadza się do bezprawnego naruszenia dobra w postaci mienia należącego do osoby trzeciej a zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przestępstwa zaboru mienia (wartość iPada 3 oszacowano bowiem na kwotę 2000 zł., co nakazuje zakwalifikować ten czyn właśnie jako przestępstwo), w sposób w pełni uzasadniony podważa istnienie rzeczonego przymiotu. Również prawnokarna ocena zachowania st. asp. A. P. pozwala na rozwianie wątpliwości co do zasadności podjęcia zaskarżonej decyzji i zaistnienia przesłanki jaką jest dobro służby. Ponadto organ wskazał, że w dniu ... 2014 r., wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa kradzieży przez ww. funkcjonariusza. Zarzut ten z uwagi na niestawiennictwo st. asp. A. P. w prokuraturze nie został mu dotąd ogłoszony. Nie może być zatem wątpliwości, że niniejsze okoliczności stanowią podstawę do uznania, że zaistniała druga z wymienionych przesłanek czyli "dobro służby". Komendant Wojewódzki wskazał, że powyższe okoliczności są wystarczającą podstawą do uznania, że w tej sprawie zasadnym było zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych. Za taką oceną przemawia, w ocenie organu, to, że dla sprawnego i efektywnego realizowania ustawowych zadań i obowiązków, Policja - jako instytucja zaufania publicznego - musi legitymować się autorytetem i wiarygodnością. Dopuszczenie tego policjanta do służby, w świetle wskazanych okoliczności, podważałoby te wartości. Jednym z ustawowych zadań Policji jest również ściganie sprawców przestępstw i wykroczeń. Z tego też względu zaufanie publiczne jest niezmiernie istotne z punktu widzenia skuteczności Policji, a skuteczność ta leży w interesie społecznym. Stąd też ważąc interes społeczny i słuszny interes obywateli, o czym stanowi art. 7 K.p.a., organ stwierdził, że w sprawie wskazany wyżej interes społeczny przeważa nad słusznym interesem strony. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że w sprawie uzasadnione było przesunięcie terminu zawieszenia ww. funkcjonariusza w czynnościach służbowych, z uwagi na znaczny odstęp czasowym pomiędzy pierwotnym terminem tego zawieszenia (... 2014r.) a datą doręczenia policjantowi rozkazu personalnego w tym przedmiocie (... 2014 r.). W stosunku do nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ stwierdził, iż było to zasadne ponieważ z treści art. 108 § 1 k.p.a. wynika, że decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej ze względu na interes społeczny. W niniejszej sprawie wskazany wyżej interes społeczny, tożsamy w tym konkretnym przypadku z interesem służby, w pełni uzasadniał nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

A. P., reprezentowany przez adwokata, w ustawowym terminie zaskarżył powyższy rozkaz personalny nr ... Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia ... 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego go rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia ... 2014r. Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz na dokonaniu przedwczesnej i dowolnej jego oceny,

- art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, albowiem na gruncie niniejszej sprawy zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych nie było celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ drugiej instancji wydając zaskarżony rozkaz personalny nie zbadał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a jednocześnie dokonał jego dowolnej i przedwczesnej oceny, co skutkowało naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez zastosowanie tego przepisu mimo braku spełnienia określonych w nim przesłanek. Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nie umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby- na czas nie dłuższy niż 3 miesiące". Użyty w tym przepisie zwrot "można", jak wskazano również w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, oznacza, że wydanie decyzji w takim przypadku jest fakultatywne, a zatem pozostaje w zakresie tzw. uznania administracyjnego. Skarżący w związku z powyższym podał, że w judykaturze podkreśla się, iż "uznaniowy charakter decyzji nie zwalnia organu od przeprowadzenia stosownego postępowania mającego na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonanie jego wszechstronnej oceny, natomiast sąd badający zaskarżoną decyzję bada, czy nie nosi ona cech dowolności, a więc czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych, właściwie uzasadniając swoje stanowisko". Komendant Wojewódzki Policji w B. w ogóle nie zbadał czy organ pierwszej instancji wydając rozkaz personalny nr ... przeprowadził stosowne postępowanie mające na celu zebranie całego materiału dowodowego, a także czy dokonał jego wszechstronnej oceny. Rozkaz personalny nr ... zawieszający w czynnościach służbowych st. asp. A. P. został wydany w dniu ....2014 r. i tym samym dniu wobec skarżącego zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne. Skarżący podkreślił, że do tego czasu w toku postępowania dyscyplinarnego organ nie zdążył przeprowadzić żadnych dowodów, a dysponował jedynie informacjami stanowiącymi podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W tym czasie przeciwko skarżącemu nie zostało także wszczęte postępowanie karne, ani nie zostały przedstawione mu jakiekolwiek zarzuty. W związku z powyższym, w ocenie skarżącego, trudno przyjąć, aby organ pierwszej instancji orzekając o zawieszeniu go w czynnościach służbowych dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny przesłanek fakultatywnego zawieszenia określonych wart. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy. W rzeczywistości, na tym etapie postępowania nie zgromadził jeszcze żadnego materiału dowodowego. Okoliczność ta została całkowicie pominięta przez organ drugiej instancji, który swoją decyzję oparł również na samej treści postawionego skarżącemu zarzutu i przez ten pryzmat dokonał oceny badanego rozkazu personalnego, co świadczy o przeprowadzeniu przez oba organy dowolnej oceny dowodów. Idąc za argumentacją organu drugiej instancji, już samo postawienie w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutu popełnienia czynu wypełniającego zarazem znamiona przestępstwa stanowi podstawę do zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, bez konieczności zbadania czy ów zarzut w ogóle jest uzasadniony. Dodatkowo skarżący zarzucił, że wszczęcie postępowania dyscyplinarnego nie przesądza jeszcze winy obwinionego, który ma prawo do rzetelnego zbadania swojej sprawy. Decyzja w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych powinna być wynikiem nie tyle wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego, ale zgromadzenia w trakcie tego postępowania takich dowodów, które świadczyć będą o tym, iż postępowanie dyscyplinarne zakończy się ukaraniem obwinionego. Wobec powyższego, na gruncie przedmiotowej sprawy, decyzja w tym przedmiocie była przedwczesna i nieuzasadniona. Organ odwoławczy badając rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji nie zauważył, iż organ ten uzasadniając swoje rozstrzygnięcie powoływał się na prowadzenie przeciwko skarżącemu postępowania karnego, w sytuacji gdy takie postępowanie się nie toczyło. W treści uzasadnienia rozkazu nr ... wskazano bowiem, iż "w tym przypadku ważny interes służby, wymaga, aby funkcjonariusz podejrzany o popełnienie przestępstwa został natychmiast odsunięty od wykonywania czynności służbowych". W ocenie strony skarżącej, w toku wydania zaskarżonej decyzji - naruszona została zasada ogólna postępowania wyrażona w art. 7 K.p.a. oraz konkretyzujący ją przepis art. 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji niewłaściwie zastosowany został przepis art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, albowiem w toku wydawania decyzji w pierwszej instancji nie zostały spełnione wszystkie przesłanki w nim określone, czego jednakże organ drugiej instancji nie rozważył, zwracając jedynie uwagę na znaczny odstęp czasowy pomiędzy pierwotnym terminem zawieszenia a datą doręczenia skarżącemu rozkazu personalnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd zważył, iż zaskarżona decyzja (tu rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, odpowiada prawu.

Podstawę materialnoprawną wydanych w niniejszej sprawie rozkazów personalnych stanowiły przepisy ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) normujące m.in. kwestie związane z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych – w przepisach zawartych w art. 39 ustawy.

Zgodnie z ust. 1 art. 39 ustawy o Policji policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące (ust. 2). W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego (ust. 3). Jednocześnie w ust. 4 art. 39 ustawodawca upoważnił ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych, uwzględniając organy uprawnione do zawieszania policjanta w czynnościach służbowych, trybu zaskarżania decyzji o zawieszeniu oraz przypadki uchylania lub wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych przed ukończeniem postępowania karnego. Wykonanie tej delegacji stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz.U. Nr 120, poz. 1029 ze zm.).

Wskazać zatem należy, że w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy w niniejszej sprawie, treść normy art. 39 przewidywała zarówno sytuacje obligatoryjnego zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych (w razie wystąpienia okoliczności określonych w ust. 1), jak również fakultatywnego zawieszenia w czynnościach służbowych (w przypadku łącznego spełnienia okoliczności określonych w ust. 2). Podkreślenia jednak wymaga, iż w żadnej z powyższych sytuacji dopuszczalność zawieszenia w czynnościach służbowych nie została uzależniona przez ustawodawcę od stwierdzenia w postepowaniu karnym czy też dyscyplinarnym winy policjanta co do popełnienia zarzucanych czynów, ani też od oceny zgromadzonego w postępowaniu karnym lub dyscyplinarnym materiału dowodowego w tym właśnie zakresie. Także w przypadkach określonych w art. 39 ust. 2 ustawy dopuszczalność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, wbrew zarzutom skargi, uzależniona została od samego wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli przełożony uzna, że jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi organy w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w zakresie koniecznym do jej rozstrzygnięcia, na co bez wpływu pozostają nieścisłości w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia ... 2014r.

Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z dołączonego do nich postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w B. nr ... z dnia ... 2014r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego skarżącemu przedstawiono zarzut, że w dniu ... 2014r. w B. przy ul. M. S.-C. ... w sklepie "A" około godz. ... będąc w czasie wolnym od służby, nie postępował w sposób taki aby jego działania mogły być przykładem praworządności, co przejawiło się tym, że dokonał zaboru w celu przywłaszczenia iPada 3 o wskazanym numerze i numerze seryjnym w ten sposób, że zabrał z regału pozostawione przez wykonującego czynności przedstawiciela handlowego firmy "B" z o.o. Sp. K urządzenie i po schowaniu go do wózka sklepowego, opuścił teren sklepu, czym spowodował straty w kwocie około 2000 zł na szkodę "B" sp. z o.o. Sp. K w T., tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. Zasady etyki zawodowej policjanta. Postanowienie to doręczono skarżącemu ... 2014r.

W aktach sprawy zalega również postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej B. P. z dnia ... 2014r. (sygn. akt ...) o przedstawieniu A. P. zarzutu, że w dniu ... 2014r. w B. na terenie sklepu "A" przy ul C.-S. ... dokonał zaboru w celu przywłaszczenia iPada 3 użytkowanego przez J. S., działając na szkodę firmy "B" Sp. z o.o. z siedzibą w T. o wartości 2000 zł, tj. o przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. Wskazać należy, że przestępstwo kradzieży określone w art. 278 § 1 k.k., jest przestępstwem umyślnym (kierunkowym) ściganym z oskarżenia publicznego. Popełnienie tego czynu zabronionego wchodzi w rachubę wyłącznie wówczas, gdy sprawca działa w zamiarze bezpośrednim zabarwionym celem przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż skarżący celowo unikał odbioru kierowanej do niego korespondencji, co utrudniło skuteczne i niezwłoczne doręczenie mu rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia ... 2014r., uniemożliwiło także wcześniejsze przedstawienie mu zarzutów w postępowaniu karnym (vide postanowienie z ... 2014r. niedoręczone do dnia wydania skarżonego rozkazu personalnego z ... 2014r. (k.20, 21, 23).

Nie ulega zatem wątpliwości, że postanowieniem z dnia ... 2014r. Komendanta Miejskiego Policji w B., zostało wszczęte przeciwko skarżącemu, który był wówczas policjantem, postępowanie dyscyplinarne.

W tym miejscu wskazać należy, że dla przyjęcia, że nastąpiło przekształcenie postępowania z fazy in rem w fazę in personam, niezbędne jest łączne spełnienie 3 warunków: sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jego niezwłoczne ogłoszenie i przesłuchanie podejrzanego. Zauważyć jednak należy, że powyższe warunki są wymagane dla skutecznej czynności procesowej wszczęcia postępowania karnego przeciwko konkretnej osobie podejrzanej na gruncie postępowania karnego, przeprowadzonego na podstawie art. 313 §1 i 2 kpk i na potrzeby tego postępowania.

Tymczasem w niniejszej sprawie toczy się odrębne postępowanie administracyjne dotyczące zawieszenia w czynnościach służbowych na gruncie ustawy o Policji i w związku z naruszeniem pełnionej przez funkcjonariusza Policji służby. Inaczej zatem należy rozumieć przesłanki stanowiące podstawę wydania rozstrzygnięcia o zawieszeniu w czynnościach służbowych na mocy art. 39 ustawy o Policji.

Sporne w niniejszej sprawie jest, czy zaistniała przesłanka wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego o jakiej mowa w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w szczególności czy zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych policjanta było celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby, co warunkowało możliwość zastosowania przez przełożonego policjanta tej instytucji.

Zawieszenie w czynnościach służbowych jest instytucją służącą szybkiemu odsunięciu policjanta od bieżącego wypełniania zadań w organach Policji, na wypadek gdyby okazało się, że przestał on spełniać wymogi stawiane policjantowi i przyjął naganną postawę względem obowiązującego prawa, uzasadniającą wykluczenie go z ram organizacyjnych służby publicznej (zob. A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, Zawieszenie funkcjonariusza Policji w czynnościach służbowych, Sł. Prac. 2009, nr 10, s. 25). Sąd w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela. Nie można też odmówić słuszności tezie, że popełnienie przez policjanta przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego, choćby z winy nieumyślnej, naraża na szwank "dobro Policji" przedstawiające wartość społeczną. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Takim następstwom powinien przeciwdziałać przełożony służbowy właściwy w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Wobec powyższego przyjąć należy, że skoro Komendant Miejski Policji wszczął w dniu ... 2014r. postępowanie dyscyplinarne między innymi na podstawie przedstawionych mu materiałów z postępowania karnego i przedstawiono mu informację o przedstawieniu skarżącemu przez Prokuratora konkretnych zarzutów, to jest to wystarczające do przyjęcia na gruncie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, że przeciwko temu funkcjonariuszowi wszczęto postępowanie dyscyplinarne, a nawet karne. Rolą Komendanta Miejskiego Policji działającego w takiej sytuacji w trybie ustawy o Policji nie jest ocena i badanie prawidłowości wszczęcia postępowania karnego na gruncie kodeksu postępowania karnego. Celem zastosowania art. 39 ust. 2 ustawy o Policji jest bowiem, jak wskazano powyżej, odsunięcie policjanta od bieżącego wypełniania zadań w organach Policji, w sytuacji, gdy istnieją konkretne podstawy do przyjęcia, że funkcjonariusz przestał spełniać wymogi stawiane policjantowi i naruszył przepisy prawa karnego.

Sąd podziela wyrażoną w niniejszej sprawie przez przełożonego skarżącego oraz organ odwoławczy ocenę, że w okolicznościach sprawy przede wszystkim wzgląd na dobro służby uzasadniał, i wręcz obligował zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych policjanta, na wskazany przez ustawodawcę okres 3 miesięcy. Wszakże Komendant Miejski Policji w B. jednoznacznie wskazał zarzuty postawione w postępowaniu dyscyplinarnym, które wypełniają znamiona przestępstwa kradzieży. Oczywistym jest, że w tych okolicznościach dobro służby w Policji, której istota wiąże się między innymi ze ściganiem przestępstw, a jej odbiór i zaufanie społeczne jest istotnym elementem skuteczności działań wymagały niezwłocznego odsunięcia policjanta od wykonywania obowiązków służbowych. Potwierdzają to jednoznacznie także przywołane przez Komendanta Miejskiego Policji "Zasady etyki zawodowej policjanta" wprowadzone zarządzeniem nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r.

Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym nr ... z ... 2014r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres trzech miesięcy od dnia ... 2014r., nadając jednocześnie tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem decyzji, od której służy stronie odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W okolicznościach niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, interes społeczny uzasadniał nadanie decyzji organu pierwszej instancji powyższego rygoru.

Rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji zarówno w chwili jej wydania, jak i po jej wydaniu (art. 108 § 2). Rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w sprawie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, jeżeli rygor ten jest nadawany w chwili wydania decyzji, stanowi jej składnik. Przepisy kodeksu nie określają momentu, od którego obowiązuje rygor natychmiastowej wykonalności. W doktrynie jest sporne, czy decyzja zaopatrzona w taką klauzulę staje się natychmiast wykonalna z dniem jej wydania, czy od dnia doręczenia jej stronie. Z zasady związania organu decyzją mogłoby wynikać, że staje się ona natychmiast wykonalna z dniem jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. Należy jednakże przyjąć, że staje się ona natychmiast wykonalna z dniem wydania decyzji pisemnej lub z dniem ogłoszenia decyzji ustnej, gdy rygor został w niej nadany. Rygor natychmiastowej wykonalności wygasa z dniem wydania decyzji organu odwoławczego zmieniającej lub uchylającej decyzję opatrzoną rygorem albo uchylającej rygor oraz z dniem wydania postanowienia organu wyższego stopnia o uchyleniu postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (w. Jaśkowska M., Wróbel A. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lex 2013).

Rozstrzygając sprawę ponownie na skutek odwołania A. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia ... 2014r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w części dotyczącej daty początkowej zawieszenia w czynnościach służbowych i tę datę ustalił na dzień ... 2014r., w pozostałym zakresie utrzymując w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji szczegółowo i prawidłowo wyjaśnił i uzasadnił zarówno okoliczności faktyczne, jak podstawy materialnoprawne rozstrzygnięcia. Wywody w tym zakresie Sąd podziela.

Zważyć przyjdzie, iż organ odwoławczy przyjął korzystniejszą dla skarżącego wykładnię nastąpienia skutków prawnych decyzji pierwszoinstancyjnej, poprzez odmienne określenie początku biegu terminu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Nie, jak uczynił to Komendant Miejski Policji od daty wydania rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych (... 2014r.), lecz od daty jego doręczenia skarżącemu – tu skutek ten nastąpił z dniem ... 2014r.

Wobec powyższego, zarzuty skargi okazały się niezasadne bowiem w takich okoliczności sprawy organ I, jak i II instancji były uprawnione - zgodnie z art. 39 ustawy o Policji - do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Nadto w świetle przepisu art. 134 P.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.