Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 226/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6554
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 21
journal: Dz.U. 2004 nr 62 poz 574
law: Ustawa z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi R.R. z udziałem T.W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatkowej kwoty połowowej dorszy; uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wnesionej przez R.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2009 r., nr [...] odmawiającą przyznania armatorom statku rybackiego D. dodatkowej kwoty połowowej dorszy do odłowienia w 2009 r.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...] Okręgowy Inspektor Rybołóstwa Morskiego w S. wymierzył kapitanowi statku D. - R.R. - karę pieniężną w wysokości [...] zł. W decyzji wyjaśniono, że ww. nie wywiązał się z obowiązku złożenia zgłoszenia na co najmniej godzinę przed wejściem do portu o posiadanej na statku ilości dorsza oraz o planowanym miejscu i czasie przybycia do miejsca wyładunku.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Minister Rolinictwa i Rozwoju Wsi w pierwszej kolejności wskazał, iż wydając zaskarżoną decyzję Okręgowy Inspektor Rybołóstwa Morskiego powołał nieprawidłową podstawę prawną. Organ pierwszej instancji jako podstawę wymierzenia kary wskazał m.in. § 3 pkt 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenie przepisów o rybołóstwie (Dz.U. nr 76, poz. 671), podczas gdy należało zastosować § 3 pkt 33 ww. rozporządzenia. Ponadto zaznaczono, iż nieprawidłowo zastosowany przepis, tj. § 3 pkt 38 nie funkcjonuje już w obrocie prawnym, gdyż wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt K 13/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł o jego niezgodności z art. 2 Konstytucji. Wobec powyższego niezbędne jest przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji postepowania wyjaśniającego. Zdaniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi organ pierwszej instancji winien “w pierwszej kolejności odnieść się do prawidłowej podstawy wymiaru kary, (czy w ogóle ma ona zastosowanie, a jeśli tak, to z jakich względów), a nastepnie okreslić wymiar tej kary".

Decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] Okręgowy Inspektor Rybołóstwa Morskiego w S. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił, iż przyczyną wydania takiego rozstrzygnięcia był fakt, że przepis bedący podstawą wymierzenia kary został uznany za niezgodny z art. 2 Konstytucji i nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. Skoro zatem brak regulacji prawnej umożliwiającej nałożenie kary, to niniejsze postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

W dniu [...] lipca 2009 r. R.R. i T.W. – armatorzy jednostki rybackiej D. – zwrócili się z wnioskiem o przyznanie dodatkowej kwoty połowowej dorszy do odłowienia w 2009 r.

Decyzją z [...] września 2009 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił przyznania wnioskowanej dodatkowej kwoty połowowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 19 lutego 2009 r. o rybołówstwie (Dz.U. nr 62, poz. 574 z późn. zm.), kwoty niewykorzystane, minister właściwy do spraw rybołówstwa może rozdzielić po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków.

W dniu 28 lipca 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał komunikat określający warunki i sposób podziału niewykorzystanej kwoty połowowej dorszy w 2009 r. Zgodnie z treścią komunikatu, dodatkowa kwota połowowa dorszy została rozdzielona pomiędzy armatorów statków rybackich, którzy spełniali łącznie następujące warunki:

- zostali uprawnieni do prowadzenia połowów dorszy w 2009 r., w oparciu o indywidualną kwotę połowową, na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2009 r.,

- nie przekazali w 2009 r., całości lub części swojej indywidualnej kwoty połowowej do odłowienia innemu armatorowi,

- nie dokonali w 2009 r., naruszenia przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej, przy użyciu statku rybackiego, na który ubiegają się o przyznanie dodatkowej kwoty połowowej dorszy,

- złożyli przed upływem określonego terminu wniosek o dodatkową kwotę połowową dorszy.

Następnie organ zauważył, iż wnioskodawca nie spełnił warunku wskazanego w ww. komunikacie, gdyż dokonał naruszenia przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej, przy użyciu statku rybackiego, na który ubiega się o przyznanie dodatkowej kwoty połowowej dorszy. Organ wyjaśnił, że w dniu 22 kwietnia 2009 r. R.R. dopuścił się naruszenia art. 17 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007 z dnia 18 września 2007 r. ustanawiającego wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów, zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 779/97. Podniesiono, iż przepis ten stanowi, że gdy wspólnotowy statek rybacki zamierza wpłynąć do portu w obszarze, w którym dokonywano połowów, posiadając ponad 300 kg dorsza żywej wagi na pokładzie, kapitan wspólnotowego statku rybackiego co najmniej na godzinę przed wpłynięciem do portu zgłasza właściwym organom państwa przybrzeżnego wszystkie informacje, o których mowa w ust. 1 lit. b), c) i d), a państwo przybrzeżne zgłasza je państwu bandery.

Ponadto, wnioskodawca naruszył zasady określone w pkt F załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1447/1999 dnia 24 czerwca 1999 r. ustanawiającego wykaz rodzajów zachowań, które poważnie naruszają zasady wspólnej polityki rybołówstwa, który dotyczy wykroczeń związanych z wyładowywaniem i wprowadzaniem na rynek produktów rybołówstwa.

W dniu 23 września 2009 r. R.R. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wyjaśnił, iż spełnił wszystkie wskazane w komunikacie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi warunki. Podkreślił ponadto, że nie został ukarany żadną prawomocną decyzją w związku ze zdarzeniem jakie miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2009 r.

W piśmie z dnia 9 października 2009 r. R.R. złożył dodatkowe wyjaśnienia wskazując na decyzję Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] umarzającą postępowanie odnośnie naruszenia przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej.

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z 23 września 2009 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną. Organ wyjaśnił, iż warunki i sposób podziału niewykorzystanej kwoty połowowej dorszy, o której mowa w art.21 ustawy o rybołówstwie, w 2009 r. określone zostały w komunikacie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 lipca 2009 r. Jako jeden z warunków wskazany został brak dokonania w 2009 r. naruszenia przepisów Wspólnej Polityki Rybackiej, przy użyciu statku rybackiego, na który dany armator ubiegał się o przyznanie dodatkowej kwoty połowowej dorszy.

Organ zauważył, iż w niniejszej sprawie w protokole kontroli statku D. z dnia 22 kwietnia 2009 r. stwierdzono brak dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 17 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007, i który nakłada na kapitana wspólnotowego statku rybackiego obowiązek złożenia zgłoszenia, co najmniej godzinę przed wpłynięciem do portu, ilości dorsza i całkowitą masę żywej wagi innych gatunków zatrzymanych na pokładzie, nazwę miejsca wyładunku, przewidywaną godzinę przybycia do miejsca wyładunku gdy na pokładzie znajduje się ponad 300 kg dorsza żywej wagi. Minister wskazał, iż z karty dziennika połowowego wynika, że strona podczas rejsu w dniach 19-22 kwietnia 2009 r. złowiła [...] kg dorsza w relacji pełnej ([...] skrzynek po [...] kg każda). Wnioskodawca - jako armator i kapitan statku rybackiego D. - winien zatem dokonać zgłoszenia, o którym mowa w art. 17 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007.

Następnie wyjaśniono, iż z uwagi na fakt, że rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o rybołówstwie nie zawiera sankcji za brak dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 17 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1098/2007, Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S. zastosował jako podstawę ukarania strony przepis stanowiący o dokonaniu naruszenia "w inny sposób". Przepis ten, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., w którym uznany został za niezgodny z art. 2 Konstytucji, przestał funkcjonować. Wobec powyższego postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej za naruszenie z dnia 22 kwietnia 2009 r. zostało umorzone decyzją Okręgowego Inspektora Rybołówstwa Morskiego w S. z dnia [...] września 2009 r., nr [...]. Jednocześnie Organ podkreślił, iż powyższa okoliczność nie oznacza jednak, że strona nie dokonała naruszenia. Wobec powyższego zasadnym było wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie odmawiające przyznania wnioskodawcy dodatkowej kwoty połowowej dorsza.

Pismem z dnia 26 listopada 2009 r. R.R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2009 r., nr [...].

W uzasadnieniu skargi R.R. w pierwszej kolejności wskazał na nieprawidłową – w jego ocenie – formę ogłoszenia podziału dodatkowej kwoty połowowej. Skarżący podniósł, iż ogłoszenie winno mieć formę rozporządzenia a nie jak to miało miejsce komunikatu. Następnie zarzucił, iż wskazana w komunikacie kwota nie mogła mieć charakteru kwoty niewykorzystanej ale jako pochodząca “z wymian miedzy Polską a innymi państwami" weszła w skład kwoty głównej. Podział kwoty głownej określony został natomiast w ustawie o rybołóstwie. Ustawa ta nie daje zaś podstaw do wykluczenia skarżącego z podziału kwoty “ogólnej-narodowej". Nastepnie wskazał, iż organ nieprawidłowo uznał, że zarzucane skarżącemu naruszenie zasad Wspólnej Polityki Rybackiej można utożsamiać z zaruszeniem, o jakim mowa w pkt F rozporządzenia Rady (WE) nr 1447/1999 z 24 czerwca 1999 r. Zaznaczył, iż ww. przepis nie znajduje zastosowania w jego przypadku. Podsumowując wskazał, iż skoro Okręgowy Inspektor Rybołówstwa Morskiego w S., z uwagi na brak podstawy prawnej, umorzył postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, to niezrozumiałym jest dlaczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi każe go pozbawiając możliwości połowu dorsza.

W odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów wyjaśnił, iż komunikat Ministra Rolictwa i Rozwoju Wsi określający warunki i sposób podziału niewykorzystanej kwoty połowowej dorszy w 2009 r. został ogłoszony w oparciu o art. 21 ustawy o rybołówstwie, który stanowi, że kwoty niewykorzystane po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 20, minister właściwy do spraw rybołówstwa może rozdzielić po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków. W wyniku zaistnienia sytuacji, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ustawy o rybołówstwie powstałe w ten sposób niewykorzystane kwoty połowowe dorsza organ podzielił, by jak najpełniej wykorzystać przyznaną Polsce ogólną kwotę połowową. Zatem twierdzenie strony, że kwoty jakie zostały podzielone pochodzą z wymian między Polską a innymi państwami jest bezpodstawne.

Następnie wyjaśniono, iż w związku z brakiem określenia w art. 21 ustawy o rybołóstwie, procedury podziału kwot niewykorzystanych, która ogranicza się jedynie do konieczności zasięgnięcia opinii organizacji społeczno-zawodowych rybaków, stwierdzić należy, iż ogłoszenie w formie komunikatu o trybie podziału kwot niewykorzystanych miało na celu poinformowanie jak najszerszego kręgu potencjalnie zainteresowanych otrzymaniem dodatkowej kwoty połowowej dorsza armatorów. Podział kwoty niewykorzystanej został dokonany na podstawie art. 21 ustawy o rybołówstwie, a nie jak zarzuca strona na podstawie komunikatu. Komunikat był jedynie narzędziem pozwalającym na powiadomienie armatorów o wysokości kwoty, jak również o kryteriach podziału i terminie składania wniosków..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako p.p.s.a. ) lub stwierdzenia nieważności aktu (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz treści odpowiedzi na skargę decyzja ta została wydana na podstawie art. 21 ustawy o rybołówstwie, który stanowi, że kwoty niewykorzystane po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 20, minister właściwy do spraw rybołówstwa, może rozdzielić po zasięgnięciu opinii organizacji społeczno – zawodowych rybaków. Art.15 ust. 1 pkt 1 stanowi, że minister właściwy do spraw rybołówstwa, w drodze decyzji na wniosek właściwego okręgowego inspektora rybołówstwa morskiego może zawiesić licencję na czas określony, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli armator prowadził ukierunkowane połowy organizmów morskich w okresie ochronnym lub obwodzie ochronnym. Z kolei artykuł 20 ustawy stanowi, że w przypadku cofnięcia licencji cofa się specjalne zezwolenie połowowe, a przypadku stosowania niedozwolonych narzędzi połowowych lub w przypadku, gdy armator w ciągu 6 miesięcy został dwukrotnie ukarany za naruszenie tego samego przepisu o rybołówstwie, organ wydający specjalne zezwolenie połowowe może wydać decyzję o czasowym zakazie połowów organizmów morskich określonych w specjalnym zezwoleniu połowowym, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy. Z uregulowań powyższych wynika zatem, że na kwotę połowową, którą może rozdzielić minister na podstawie art. 21 ustawy o rybołówstwie składają się kwoty połowowe wcześniej już rozdzielone wśród polskich armatorów, a następnie przez nich niewykorzystane wobec cofnięcia lub zawieszenia licencji połowowych z powodu naruszenia przez armatorów przepisów ustawy o rybołówstwie lub wspólnej polityki rybackiej.

Decyzja wydana na podstawie art. 21 ustawy jest oparta na tzw. uznaniu administracyjnym, o czym świadczy sformułowanie ustawowe " minister właściwy do spraw rybołówstwa może rozdzielić". Ograniczeniem dla uznania administracyjnego ministra jest w tym przypadku obowiązek zasięgnięcia opinii organizacji społeczno –zawodowych rybaków.

Jak wskazał organ z tego obowiązku się wywiązał konsultując podział niewykorzystanej kwoty połowowej dorsza najpierw na spotkaniu z przedstawicielami środowiska rybackiego w dniu 27 maja 2009 r. w siedzibie Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni ( w nawiązaniu do tego spotkania otrzymano stanowisko Krajowej Izby Producentów Ryb z Ustki), a następnie pismem z dnia 30.06.2009 r. zwrócono się w tej sprawie do organizacji społeczno – zawodowych rybaków o wyrażenie opinii. Po otrzymaniu opinii sprecyzowano ostateczne warunki i sposób podziału niewykorzystanej kwoty połowowej dorsza w 2009r, które podano do wiadomości w komunikacie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie kwot niewykorzystanych. Komunikat ten został opublikowany m.in. na stronie internetowej urzędu ministra właściwego do spraw rybołówstwa( pismo procesowe Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi k. 77 – 96 akt sądowych).

W tym miejscu należy wskazać, iż sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ przepisów Konstytucji z powodu ogłoszenia w formie komunikatu o zasadach podziału dodatkowej kwoty połowowej objętej treścią art. 21 ustawy o rybołówstwie. Zdaniem sądu należy co do zasady podzielić pogląd Ministra wyrażony w odpowiedzi na skargę że podstawą wydania decyzji o przydzieleniu, bądź odmowie przyznania dodatkowej kwoty połowowej, o której mowa w art. 21 jest właśnie ten przepis, a nie komunikat. Wydany przez Ministra 27 lipca 2009r. komunikat należy traktować jako podanie do wiadomości informacji o terminie składania wniosków oraz zasadach podziału dodatkowej kwoty połowowej. Zasady te stanowią według sądu samoograniczenie organu ( po zasięgnięciu opinii organizacji rybaków) w ramach uznania administracyjnego, które mu zostało przyznane ustawą o rybołówstwie. Decyzje o przydzieleniu dodatkowej kwoty połowowej, o której mowa w art. 21 ustawy, jak wyżej wskazano są decyzjami uznaniowymi, zatem kryteria podane w komunikacie mogły być brane pod uwagę przez organ także w poszczególnych decyzjach przy ocenie indywidualnej sytuacji wnioskodawców, nawet bez wcześniejszego podawania ich do wiadomości.

Zaskarżona decyzja nie mogła się jednak ostać z innych przyczyn.

Dla oceny jej legalności przede wszystkim zwrócenia uwagi wymagało jej uzasadnienie. Uzasadnienie jest jednym ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej. Właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej. Uzasadnienie decyzji stanowi integralną jej część i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną cześć decyzji. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym określonej w art.11 k.p.a. zasady przekonywania. W uzasadnieniu faktycznym organ powinien wskazać te fakty, które przemawiają za podjętym przez organ rozstrzygnięciem. Uzasadnienie prawne decyzji winno zawierać wskazanie przepisów prawa z przytoczeniem ich treści i chodzi tutaj o przepisy prawa, które regulują skutki prawne faktów wymienionych w uzasadnieniu faktycznym (por. Cz. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Postępowanie Administracyjne ogólne, Warszawa 2003, s. 663 i nast., a także wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1983 r., sygn. akt I S.A. 178/83, ONSA 1983, Nr 1, poz. 51). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia tych warunków.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z uzasadnienia obu decyzji administracyjnych wydanych w sprawie nie wynika, aby przedmiotem rozdzielenia pomiędzy armatorów ( a tym samym przedmiotem decyzji) była jakakolwiek inna kwota połowowa, poza tą o której mowa w art. 21 ustawy o rybołówstwie. Skarżący zarzucał w skardze, że na podstawie komunikatu z 27 lipca 2009r. została również rozdzielona kwota połowowa pochodząca z wymian międzynarodowych. Temu twierdzeniu Minister stanowczo zaprzeczył w odpowiedzi na skargę. Trzeba jednak podkreślić, że co innego wynika z treści pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi udzielonego w odpowiedzi na wniosek Prezesa Zarządu Krajowej Izby Producentów Ryb o udzielenie informacji publicznej, dotyczące podziału dodatkowej kwoty połowowej dorszy w roku 2009r. W piśmie tym z dn. 24.08.2010r., które zostało złożone przez skarżącego do akt sprawy (k. 104 – 107 akt sądowych), Minister wskazał, iż niewykorzystane kwoty połowowe powstały po przeprowadzeniu podziału kwot połowowych pomiędzy armatorów statków rybackich zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie sposobu i warunków wykorzystania ogólnej kwoty połowowej w 2009r. ( Dz.U. Nr 225 poz. 1497 z poen. zm.) oraz w wyniku przeprowadzenia międzynarodowych wymian kwot połowowych z Danią i Niemcami.

W tej sytuacji nie można jednoznacznie stwierdzić, co było przedmiotem wydanych w sprawie przez Ministra decyzji administracyjnych. Jeśli – co wynika z ww. pisma z 24.08.2010r. – była to również kwota połowowa pochodząca z przeprowadzenia międzynarodowych wymian kwot połowowych z Danią i Niemcami, to brak podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz jakichkolwiek rozważań odnoszących się do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy czynią, iż rozstrzygnięcie to uchyla się spod kontroli sądu. Uniemożliwiło to również stronie ustosunkowanie się do argumentacji organu odmawiającego jej przyznania dodatkowej kwoty połowowej w tym zakresie. Te braki decyzji powodują, iż z tego już tylko powodu nie mogła się ona ostać. Jest ona dotknięta tego rodzaju wadami będącymi wynikiem naruszenia przepisów prawa procesowego (107 § 1 i 3 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwiły w istocie sądowi (oraz stronie) poznanie racji organu, którymi on się kierował przy wydaniu rozstrzygnięcia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister jednoznacznie wskaże co wchodziło w skład dodatkowej kwoty połowowej, podlegającej rozdzieleniu między armatorów na podstawie indywidualnych decyzji administracyjnych, po złożeniu przez nich wniosków na podstawie komunikatu z 27 lipca 2009r. Poda podstawę materialno – prawną rozstrzygnięcia wywołanego wnioskiem skarżącego i uczestnika z [...] lipca 2009r., po uprzednim rozważeniu ich indywidualnej sytuacji, w sposób wypełniający warunki z art. 107§ 1 i 3 k.p.a., wcześniej zaś umożliwi stronie wypowiedzenie się w trybie art. 10 § 1 k.p.a., albowiem z akt administracyjnych nie wynika, aby dopełniono i tego obowiązku.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w sentencji.