Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1185/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2009 roku i podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2009 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej w skrócie jako "Naczelnik US") decyzją z dnia 25 września 2014 r. orzekł solidarną odpowiedzialność B. B. z "A" Sp. z o.o. w G. (dalej w skrócie jako "spółka") za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 123.061,- zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 74.068,- zł oraz podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. oraz za poszczególne miesiące od lipca 2009 r. do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 282.376,62 zł wraz z należnymi odsetkami w łącznej kwocie 160.997,- zł.

Wydanie powyżej decyzją poprzedziły ustalenia, że spółka nie uregulowała w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2009 r. (wynikających z decyzji Naczelnika US z dnia 14 lipca 2010 r.) oraz w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. i od lipca do grudnia 2009 r. (wynikające z deklaracji VAT-7), w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") wraz z odsetkami.

Wobec bezskuteczności egzekucji z majątku spółki Naczelnik US postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r. wszczął postępowanie wobec B. B. w sprawie orzeczenia solidarnej z "A" spółka z o.o. odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2009 r. oraz w podatku od towarów usług za styczeń 2009 r. i od lipca do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości i kosztami postępowania egzekucyjnego.

W wyniku przeprowadzonego postępowania Naczelnik US decyzją z dnia 25 września 2014r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej B. B. solidarnie ze "A" Sp. z o.o. za zaległości spółki w podatku od towarów usług za styczeń 2009 r. i od lipca do grudnia 2009 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości. Ponadto organ decyzją z dnia 25 września 2014 r. umorzył postępowanie podatkowe w zakresie kosztów egzekucyjnych dotyczących ww. zaległości podatkowych spółki.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatniczki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami oraz z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przytaczając przepisy mające zastosowanie w sprawie wyjaśnił, że w rozpatrywanym stanie faktycznym postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało wszczęte w dniu 12 czerwca 2014 r. (postanowieniem z dnia 5 czerwca 2014 r.), natomiast decyzję o orzeczeniu odpowiedzialności podatkowej płatnika z dnia 14 lipca 2010 r. doręczono w dniu 19 lipca 2010 r. zatem postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie zostało wszczęte przed dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta. Z uwagi na okoliczność, że tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie deklaracji podatkowej z 2009 i 2010 r. – prawidłowo wszczęto postępowanie egzekucyjne przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej (wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej: 12 czerwca 2014 r.)

Kolejno organ przytoczył art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej oraz wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów rejestrowych wynika, że B. B. pełni obowiązki prezesa zarządu "A" Sp. z o.o. (wcześniej "B" Sp. z o.o.) od dnia 17 października 2002 r. (akt notarialny z dnia 17 października 2002r.), a co za tym idzie pełniła te obowiązki również w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń 2009 r. i od lipca do grudnia 2009 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Powyższe potwierdza odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Wskazano, że w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postępowania zarząd spółki był jednoosobowy. Tym samym zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia o odpowiedzialności podatniczki solidarnej ze spółką.

Organ wskazując na art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej spółki nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Organy ustaliły, że spółka nie posiada majątku nieruchomego, ani ruchomego (protokół o stanie majątkowym z dnia 11 marca 2014 r.). Od końca 2010 r. spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników, ani nie wykonuje obrotu, pod adresem jej siedziby mieszczą się pomieszczenia produkcyjne spółki "C" S.A. Dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki w Banku "D" SA (zawiadomienie z dnia 13 sierpnia 2009 r., 18 września 2009 r., 5 marca 2010 r.), jednakże rachunek wykazywał na dzień wpływu zajęć saldo zerowe, od 31 lipca 2004 r. nie było na nim obrotów. Z wyjaśnień banku wynikało, że wobec dłużnika postępowanie egzekucyjne prowadzi również Urząd Skarbowy w M. oraz Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Zawiadomieniem z dnia 1 grudnia 2010 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego spółki w "E" Bank, jednakże nie było na nim środków wystarczających na zaspokojenie pełnej należności wynikającej z zajęcia. Ponadto wobec ustalenia, że spółka posiada wierzytelności w "F" Sp. z o.o. Naczelnik US postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. określił wysokość nieprzekazanej przez "F" Sp. z o.o. kwoty zajętej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z tytułu wzajemnych rozliczeń finansowych pomiędzy "F" Sp. z o.o., a zobowiązaną "A" Sp. z o.o. w wysokości 790.998,37 zł. Na postawie tytułu wykonawczego organ egzekucyjny pobrał kwotę 47.354,14 zł, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. Ponadto ustalono, że "F" Sp. z o.o. posiadała wierzytelności w "C" S.A. W związku z powyższym Naczelnik US postanowieniem z dnia 3 lipca 2013 r. określił wysokość nieprzekazanej przez "C" S.A. kwoty zajętej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w z tytułu wzajemnych umów korporacyjnych, wystawionych faktur i rozliczeń pomiędzy "C" S.A. a "F" Sp. z o.o. w wysokości 783.361,37 zł. Należności te zostały wyegzekwowane od "C" S.A. w całości na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 3 lipca 2013 r. Po dokonaniu podziału środków między kilku wierzycieli, wyegzekwowane kwoty zaspokoiły koszty egzekucyjne należne od "F" Sp. z o.o. oraz zaległość podatkową "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami oraz z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w kwocie 13.879,40 zł wraz z należnym od tej kwoty odsetkami. W pozostałym zakresie egzekucja okazała się bezskuteczna i Naczelnik US postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku zobowiązanego. Brak majątku spółki potwierdzony również został przez prokurentów spółki - w protokole o stanie majątkowym zobowiązanego, sporządzonym w dniu 11 marca 2014 r. Wobec powyższego organ uznał zarzuty strony w zakresie bezskuteczności egzekucji za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2009 r. za bezzasadne.

W związku z wyegzekwowaniem z majątku spółki w całości zaległości podatkowych "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami oraz w znacznej części (tj. w kwocie 13.879,40 zł wraz z należnym od tej kwoty odsetkami) z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki w ww. zakresie i w tej części umorzył postępowanie w sprawie.

Organ nie podzielił stanowiska strony, że na dzień wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji nie stwierdzono przesłanki bezskuteczności egzekucji, bowiem środki uzyskane w wyniku przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym nie zaspokoiły w całości wierzyciela w zakresie zaległości podatkowych spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2009 r.

W ocenie organu, wydanie w dniu 17 marca 2015 r. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku spółki, nie zmienia faktu, że przesłanka bezskuteczności egzekucji za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych od lutego do grudnia 2009 r. wystąpiła wcześniej i została prawidłowo wykazana w decyzji organu I instancji.

W ocenie organu nie zachodzą przesłanki wyłączające odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor wyjaśnił, że dla oceny - kiedy powstał obowiązek prawny złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki należy wziąć pod uwagę czas zaistnienia jednej z dwóch przesłanek, tj. niewykonywanie przez spółkę wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub gdy zobowiązania przekroczą wartość jej majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zatem "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest zaistnienie jednej z ww. przesłanek, przy czym istotnym jest, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza.

Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że z bilansu sporządzonego za 2003 r. wynika, że na koniec 2003 r. zobowiązania spółki wyniosły 749.796,74 zł i przekroczyły o kwotę 272.902,91 zł wartość majątku, który wyniósł 476.893,83 zł. W kolejnych latach sytuacja majątkowa spółki ulegała dalszemu pogorszeniu.

Organ ustalił, że według stanu na dzień 25 września 2014 r. spółka posiadała następujące zaległości z tytułu: wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej w skrócie PFRON) za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 października 2005 r., składek do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za grudzień 2006 r., styczeń, luty, czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r. i za okres od lipca 2009 r. do kwietnia 2014 r., podatku dochodowego od osób fizycznych od stycznia do grudnia 2009 r., od stycznia do grudnia 2010 r. i luty 2011 r., podatku od towarów usług za styczeń i od lipca do grudnia 2009 r. Powyższe zdaniem Dyrektora potwierdza, że spółka nie uiszczała w terminie zobowiązań wobec PFRON już od 1 sierpnia 2002 r. jednakże oceny kiedy powstał prawny obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez Spółkę należy w tym przypadku dokonać mając na uwadze obowiązujące od 1 października 2003 r. przepisy prawa ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tj.: Dz.U. z 2012 r. poz. 1112). Podstawą ogłoszenia upadłości dłużnika jest jego niewypłacalność, przez którą należy rozumieć również niewykonywanie przez dłużnika wymagalnych zobowiązań. Stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania. Drugim z kolei zobowiązaniem nie zapłaconym przez spółkę, w stanie prawnym obowiązującym od 1 października 2003 r. jest zobowiązanie na rzecz PFRON za listopad 2003 r., którego termin płatności przypadał 15 grudnia 2003 r. - zatem w ocenie organu spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań od 16 grudnia 2003 r. Mając zatem na uwadze fakt, że stan nadwyżki zobowiązań nad majątkiem spółki został ujawniony w sprawozdaniu finansowym sporządzonym na dzień 31 grudnia 2003 r. należy stwierdzić, iż "A" Sp. z o.o. zaprzestała płacenia długów wcześniej (tj. w dniu 16 grudnia 2003 r.) od wystąpienia nadwyżki zobowiązań nad wartością jej majątku. Zatem przewidziany przepisami Prawa upadłościowego 14 - dniowy termin na zgłoszenie wniosku o jej upadłość należy liczyć od dnia 16 grudnia 2003 r.

Odnosząc się do okoliczności braku winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, organ odwoławczy wyjaśnił, że strona znała stan finansów spółki bowiem na wszystkich sprawozdaniach finansowych widnieje jej podpis jako prezesa zarządu. Zatem organ stwierdził, że pomimo kłopotów zdrowotnych strona pełniła jednoosobowo funkcję członka zarządu spółki formalnie i czynnie. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia okoliczność długotrwałej nieobecności w pracy. Jak bowiem wynika z przedłożonej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 10 listopada 2013 r. strona korzystała od dziesięciu lat z leczenia psychiatrycznego w warunkach ambulatoryjnych.

Reasumując organ stwierdził, że strona nie wykazała, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowanie układowego nastąpiło bez jej winy oraz nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od lutego do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę w całości lub w znacznej części. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pełnomocnik B. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o ich uchylenie oraz o zasądzenie od zwrotu kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonym decyzjom zarzucono naruszenie:

1. art. 2, 7, 32 Konstytucji RP w zw. z art. 120-122 Ordynacji podatkowej poprzez działanie organu nie w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w sposób niebudzących zaufania obywatela do organu i niezgodnie z zasadą równości;

2. art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 247 § 1 pkt 5 i 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w stosunku do B. B., która nigdy nie była stroną postępowania podatkowego, a co za tym idzie zaskarżone decyzję są nieważne a postępowanie winno być umorzone;

3. art. 202 § 1 k.s.h. w zw. z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że skarżąca w 2009 r. posiadała mandat do sprawowania funkcji prezesa zarządu spółki, podczas gdy jej mandat wygasł z dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki za 2003 r., tj. najpóźniej z dniem 1 grudnia 2014 r. kiedy to odbyło się zgromadzenie wspólników spółki;

4. art. 116 § 1 pkt 1 lit b) i § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że niezaistniały przesłanki egzoneracyjne powodujące brak odpowiedzialności za zobowiązania spółki, w postaci wskazania majątku spółki jak i braku winy w ewentualnym nie zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie w związku z chorobą skarżącej;

5. art. 187 § 1 w związku z art. 108 § 1, art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 §1 w związku z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna w rozumieniu art. 116 § 1 ww. ustawy, podczas gdy nie dokonano zajęcia wszystkich składników majątkowych spółki i nie przeprowadzono egzekucji z tego majątku, pomimo jego wskazania przez skarżącą, co miało istotny wpływ na wynik postępowania przez przypisanie skarżącej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki;

6. art. 210 § 1 pkt 3 - 6 w związku z art. 210 § 4 i art. 54 Ordynacji podatkowej poprzez niezrozumiałe zredagowanie sentencji zaskarżonych decyzji, brak wskazania jaka kwota jest należnością główną, od jakiej daty i jakiej kwoty naliczane są odsetki i za jakie postępowania naliczone są koszty postępowania egzekucyjnego co uniemożliwia całkowitą kontrolę ich zasadności, ponadto decyzja została wydana w stosunku do nieistniejącego podmiotu B. B.;

7. art. 187 § 1 w związku z art. 120, art. 121 § 1 i art. 122, art. 191, art. 193 § 1 i art. 180 §1 w związku z art. 116 §1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite pominięcie wyjaśnień i dowodów, w tym dokumentów wskazywanych przez stronę, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości na okoliczność powstania lub nie przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, co miało istotny wpływ na wynik postępowania przez dokonanie nieuprawnionych stwierdzeń, które w rezultacie doprowadziły do przypisania skarżącej odpowiedzialności za zobowiązania spółki;

8. art. 188 oraz art. 180 § 1 w związku z art. 181, art. 197 § 1 w związku z art. 116 § li art. 116 § 1, pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez brak powołania biegłego celem ustalenia jaki czas był właściwy dla spółki do złożenia wniosku o ogłoszenia upadłości, co miało istotny wpływ na wynik postępowania przez przypisanie skarżącej odpowiedzialności za zobowiązania spółki z o.o.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że akt zawiązania spółki nie regulował kwestii kadencyjności i mandatów członków zarządu. W związku z powyższym, zgodnie z treścią przepisu art. 202 § 1 k.s.h. "mandat członka zarządu wygasa z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za pierwszy pełny rok obrotowy pełnienia funkcji członka zarządu". Spółka powstała w dniu 11 grudnia 2000 r., została wpisana do rejestru RHB. W dniu powstania spółki prezesem zarządu był T. T. B. Następnie w październiku 2002 r. funkcję prezesa zarządu spółki przejęła B. B., a co za tym idzie najpóźniej w dniu zatwierdzenie sprawozdania finansowego spółki za 2003 r. skarżąca straciła mandat do sprawowania funkcji prezesa zarządu spółki. Sprawozdanie to zostało zatwierdzone uchwałą wspólników w dniu 1 grudnia 2004 r. i w tym dniu wygasł jej mandat, zatem nieprawidłowo organ przyjął, że w 2009 r. B. B. była uprawniona do reprezentowania spółki. W konsekwencji – zdaniem pełnomocnika skarżącej - spółka od grudnia 2004 r. nie posiadała skutecznie i prawidłowo powołanego organu zarządzającego.

Podniesiono, że w toku postępowania skarżąca wskazała na szereg wierzytelności znacznej wysokości przysługujących spółce od "F" sp. z o.o., jednakże organ zdołał wyegzekwować jedynie część z tej wierzytelności i umorzył postępowanie egzekucyjne. Skarżąca nie może ponosić odpowiedzialności za nieskutecznie czy nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie egzekucyjne za zobowiązania spółki w przypadku, gdy egzekucję z majątku spółki umorzono znacznie później niż wszczęto niniejsze postępowanie podatkowe. Momentem właściwym do wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 116 o.p. jest moment, w którym wydane już zostało postanowienie o umorzeniu egzekucji przeciwko spółce, a w dalszym ciągu spółka zalega z zapłatą wierzytelności publicznoprawnych. W niniejszym postępowaniu w momencie jego wszczęcia egzekucja z majątku spółki nie została umorzona jako bezskuteczna, co więcej nastąpiło to po kilku miesiącach od wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie, a co za tym idzie nie zaistniały w ogóle przesłanki do wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga B. B. podlega oddaleniu.

Zasady odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością określa m.in. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zgodnie z art. 116 § 2 odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Wskazania wymaga, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Z kolei członek zarządu chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. ..., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433).

W ocenie sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że B. B. pełniła obowiązki członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji.

Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 202 § 1 Kodeksu spółek handlowych w związku z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej z uwagi na okoliczność wygaśnięcia mandatu do sprawowania przez skarżącą funkcji prezesa zarządu - z dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego spółki za 2003 r.

Z dokumentów rejestrowych wynika, że skarżąca pełni obowiązki prezesa zarządu "A" Sp. z o.o. (wcześniej "B" Sp. z o.o.) od dnia 17 października 2002 r. (akt notarialny z dnia 17 października 2002 r.). Powyższe ustalenia organu dodatkowo potwierdza odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, z którego również wynika że w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań będących przedmiotem niniejszego postępowania zarząd spółki był jednoosobowy.

Mandat skarżącej nie wygasł wskutek zdarzeń przewidzianych w art. 202 Kodeksu spółek handlowych, tj. z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe spółki. Jak bowiem wynika z zebranego materiału dowodowego, w okresie następującym po odbyciu Zgromadzenia Wspólników nie uległ zmianie sposób zarządzania spółką (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1488/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że do dnia dzisiejszego nie powołano żadnego nowego członka zarządu, a zarazem skarżąca wciąż faktycznie sprawuje dotychczas pełnioną funkcję. W okresie powstania przedmiotowych zaległości podatkowych B. B. formalnie oraz faktycznie wykonywała funkcję prezesa zarządu "A" Sp. z o.o., co również potwierdzają podpisane przez nią dokumenty (26.07.2010 r. protokół Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "A" Sp. z o.o., 20.06.2010 r. dodatkowe informacje i objaśnienia do sprawozdania finansowego za 2009 r., 31.03.2010 r. bilans oraz rachunek zysków i strat za 2009 r., czerwiec-lipiec 2009 r. inne dokumenty finansowe spółki za 2008 r.) Zatem w okresie powstania przedmiotowych zaległości podatkowych skarżąca formalnie oraz faktycznie wykonywała funkcję prezesa zarządu ww. spółki. Z tej przyczyny nie sposób zgodzić się ze stroną, że to z dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego za pierwszy pełny rok obrotowy przestała sprawować tę funkcję. Skoro z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym nie wynika, aby w spółce doszło do zmian w składzie osobowym członków zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności przedmiotowych zaległości, to brak jest podstaw do uznania, że skarżąca nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki, a w konsekwencji, że nie ponosi odpowiedzialności za powstałe zaległości podatkowe (domniemanie wynikające z art. 17 ustawy z dnia 20.08.1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym jest domniemaniem prawnym, które do czasu jego obalenia wiąże organy administracji i sądy).

Bez znaczenia jest również podnoszona przez stronę okoliczność braku uchwały o powołaniu do zarządu w 2002 r. B. B., albowiem w aktach sprawy znajduje się kopia aktu notarialnego z dnia 17 października 2002 r. dotycząca powołania skarżącej na stanowisko prezesa zarządu "A" Sp. z o.o., a fakt powołania jej do zarządu potwierdzają informacje wynikające z rejestru KRS.

Tym samym zasadnie organy przyjęły, że zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki.

W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe jednoznacznie potwierdziło bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. W trakcie postępowania egzekucyjnego nie ustalono majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych od lutego do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Jak bowiem ustaliły organy podatkowe - spółka: nie posiada majątku nieruchomego, ani ruchomego (protokół o stanie majątkowym z dnia 11 marca 2014 r.), od końca 2010 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, nie zatrudnia pracowników, nie wykazuje obrotów, nie posiada środków na rachunkach bankowych pozwalających na zaspokojenie należności wynikającej z zajęcia, pod adresem siedziby spółki mieszczą się pomieszczenia produkcyjne spółki "C" S.A.

Zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca nie wskazała wierzytelności, z których byłoby możliwe zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Zauważyć należy, członek zarządu powinien wskazać realnie istniejący i nadający się do egzekucji majątek spółki, a sytuacja majątkowa dłużnika tej wierzytelności powinna umożliwić skuteczną egzekucję. Oznacza to, że w przypadku zajęcia wierzytelności organ egzekucyjny skutecznie będzie mógł dochodzić od dłużnika zapłaty. Wskazana przez skarżącą wierzytelność w stosunku do "F" Sp. z o.o. (w kwocie 790.998,37 zł) nie spełniała powyższych warunków, albowiem organ egzekucyjny na postawie tytułu wykonawczego nr [...] pobrał jedynie kwotę 47.354,14 zł, którą zaliczono na poczet kosztów egzekucyjnych.

Ponadto w związku z ustaleniem, że "F" Sp. z o.o. posiadała wierzytelności w "C" S.A. w wysokości 783.361,37 zł organ w całości wyegzekwował od "C" S.A. ww. należność. Po dokonaniu podziału środków między kilku wierzycieli, wyegzekwowane kwoty zaspokoiły koszty egzekucyjne należne od "F" Sp. z o.o. oraz zaległość podatkową "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami oraz z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. w kwocie 13.879,40 zł wraz z należnym od tej kwoty odsetkami. W pozostałym zakresie egzekucja okazała się bezskuteczna i Naczelnik US postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku spółki. Dodatkowo brak majątku spółki potwierdzony został przez jej prokurentów (protokół o stanie majątkowym z 11 marca 2014 r.) Wobec powyższego zarzuty strony, że organ z niewyjaśnionych przyczyn odstąpił od egzekucji należności są bezzasadne. Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny poszukiwał majątku spółki w postaci ruchomości, nieruchomości, wierzytelności, środków pieniężnych znajdujących się na rachunkach bankowych. Skoro czynności te nie przyniosły skutku, to twierdzenia skarżącej co do przedwczesności umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec spółki pozostają gołosłowne, zwłaszcza, że skarżąca w dacie wszczęcia egzekucji pełniła funkcję członka zarządu tej spółki. Mogła więc i powinna,

po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji wraz z tytułami wykonawczymi, wskazać majątek, z którego organ egzekucyjny może prowadzić skutecznie egzekucję, a nie obecnie zarzucać organowi egzekucyjnemu, że ten umorzył postępowanie egzekucyjne z powodu braku znanego mu majątku.

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że na dzień wydania zaskarżonej odwołaniem decyzji nie stwierdzono przesłanki bezskuteczności egzekucji. Podkreślenia wymaga, że środki uzyskane w wyniku przejęcia prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym nie zaspokoiły wierzyciela w zakresie zaległości podatkowych spółki z tytułu podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych od lutego do grudnia 2009 r. W tej sytuacji, z uwagi na wyegzekwowanie w całości zaległości podatkowych spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń 2009 r. wraz z należnymi odsetkami oraz w znacznej części (tj. w kwocie 13.879,40 zł wraz z należnym od tej kwoty odsetkami) z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. - Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uchylił i umorzył postępowanie organu I instancji w tym zakresie.

Wobec braku definicji legalnej "bezskuteczności egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wyrażenie to oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Należy przy tym nadmienić, że zgodnie z art. 116 § 1 O.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela. Natomiast w uchwale z dnia 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08 sygn. akt II FPS 6/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Z kolei w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 203/11 NSA wskazał: jeżeli egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, to za każdy dopuszczalny prawnie dowód w rozumieniu ww. uchwały, należało uznać tytuły wykonawcze i czynione na nich adnotacje o podjętych czynnościach egzekucyjnych i ich skutkach oraz o braku środków na rachunkach bankowych. O bezzasadności egzekucji przesądzały czynności faktyczne podjęte i udokumentowane, a nie następne formalne stwierdzenie tych okoliczności.

W świetle powyższego, wydanie w dniu 17 marca 2015 r. postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku spółki, nie zmienia faktu, że przesłanka bezskuteczności egzekucji za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych od lutego do grudnia 2009 r. wystąpiła wcześniej i została prawidłowo wykazana przez organ pierwszej instancji.

Skoro w wyniku działań podejmowanych przez organ egzekucyjny względem majątku spółki, nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela, to prawidłowe było stanowisko organów, iż egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna.

Zdaniem sądu, czynności podjęte przez organy administracji w zakresie wykazania bezskuteczności egzekucji zaległego zobowiązania podatkowego spółki z majątku tej spółki wyczerpywały dyspozycję norm art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, nakazujących organom podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, następnie zebrały go w sposób wyczerpujący, oraz dokonały jego oceny mając na względzie wszystkie znane okoliczności postępowania. Organ egzekucyjny aktywnie poszukiwał majątku spółki, jednak bezskutecznie, co znalazło odzwierciedlenie

w materiale dowodowym sprawy. Nie sposób zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty odwołania oceny. W swojej decyzji Dyrektor opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że nie zachodzą przesłanki negatywne, o których mowa w treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wyłączające odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, w świetle art. 116 § 1 ww. ustawy nie jest możliwe, o ile w toku postępowania strona wykaże istnienie przesłanek wyłączających jej odpowiedzialność. Należy podkreślić, że wszelkie okoliczności uwalniające członka zarządu od odpowiedzialności obowiązany jest wykazać on sam (por. wyrok NSA z 26 listopada 2010 r. II FSK 1667/09, LEX nr 745700, por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 822/10 ).

Nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżąca nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości. Skarżąca nie wykazała ponadto, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez jej winy.

Ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U z 2012 poz. 1112 ze zm., dalej jako "P.u.n."), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy przyjmuje się, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, natomiast dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje.

Stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n., dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. (art. 21 ust. 2 ustawy).

W piśmiennictwie podkreśla się, że "jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich (...) Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 (...). Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań (A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003 r., s. 41-42).

Zatem przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego. Rozważając kryterium braku winy członka zarządu w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości kierowanej przez niego spółki, organy podatkowe powinny kierować się obiektywnym miernikiem staranności, jakiego można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Stąd, to członek zarządu powinien wykazać organom prowadzącym postępowanie, że uchybienie w zakresie wykonania danego obowiązku, w tym wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, nastąpiło z przyczyn przez niego niezawinionych. Zgłoszenie wniosku musi być skuteczne i powinno zainicjować wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1619/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że spółka zaprzestała realizacji ciążących na niej zobowiązań od 1 sierpnia 2002 r. (zaległość z tytułu wpłat na PFRON za okres od 1 sierpnia 2002 r. do 31 października 2005 r.), jednakże oceny kiedy powstał prawny obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez spółkę należy w tym przypadku dokonać mając na uwadze art. 2 P.u.n. (obowiązującego do 1 października 2003 r.) zgodnie, z którym krótkotrwałe wstrzymanie się od płacenia długów wskutek przejściowych trudności nie jest podstawą ogłoszenia upadłości. Natomiast w myśl ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze podstawą ogłoszenia upadłości dłużnika jest, jak już wspomniano wyżej, jego niewypłacalność, przez którą należy rozumieć również niewykonywanie przez dłużnika wymagalnych zobowiązań. Należy również zauważyć, że stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania (por. Prawo upadłościowe i naprawcze - Komentarz, Piotr Zimmerman, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007).

Zauważyć należy, że drugim z kolei zobowiązaniem nie zapłaconym przez spółkę, w stanie prawnym obowiązującym od 1 października 2003 r. jest zobowiązanie na rzecz PFRON za listopad 2003 r., którego termin płatności przypadał 15 grudnia 2003 r. - zatem prawidłowa organ odwoławczy wskazał, że spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań od 16 grudnia 2003 r. Zatem 14 - dniowy termin na zgłoszenie wniosku o upadłość spółki należało liczyć od dnia 16 grudnia 2003 r. Wobec prawidłowo ustalonego terminu zgłoszenia ww. wniosku, zbędnym było powoływanie biegłego w tym zakresie.

Marginalnie należy wskazać, że organ pierwszej instancji błędnie wskazał termin zgłoszenia ww. wniosku, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, albowiem "A" Sp. z o.o. w ogóle takiego wniosku nie zgłosiła.

W tych okolicznościach Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka z art. 11 ust. 1 P.u.n., powodująca konieczność zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Bezspornym jest, że do kompetencji członka zarządu należał obowiązek zgłoszenia takiego wniosku po ustaleniu, że stan finansów spółki uzasadniał podjęcie tego rodzaju czynności. B. B. pełniła funkcję prezesa zarządu w chwili gdy powstał wynikający z prawa upadłościowego i naprawczego prawny obowiązek wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, jednakże wniosek takiego nie zgłosiła.

Nieprawidłowe jest stanowisko skarżącej, że z uwagi na niezwykłe trudną sytuację rodzinną oraz poważne problemy zdrowotne nie powinna ponosić odpowiedzialności za zobowiązania spółki, bowiem pomimo formalnego sprawowania funkcji członka zarządu od 2002 r. nie była w stanie rozeznać się co faktycznej kondycji finansowej spółki i nie miała świadomości zaistnienia podstaw do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości.

Wbrew stanowisku strony, z akt sprawy wynika, że skarżąca znała stan finansów spółki, co potwierdzają złożone przez nią podpisy na sprawozdaniach finansowych, zatem uprawniony jest wniosek, że skarżąca pomimo kłopotów zdrowotnych pełniła jednoosobowo funkcję członka zarządu spółki, zarówno formalnie jak i czynnie.

Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że pomimo problemów zdrowotnych, nie podjęła decyzji o rezygnacji pełnienia funkcji członka zarządu w "A" Sp. z o.o., nadto pełni tę funkcję również w innych spółkach ("F" Sp. z o.o. i "C" S.A.), co również potwierdza, że choroba strony nie uniemożliwiała i nie uniemożliwia czynnego prowadzenia spraw ww. spółek.

Odnosząc się do powoływanych przez skarżącą wyroków, należy zauważyć, że zapadły one na tle innego stanu faktycznego, gdyż jest w nich mowa o niezdolności do pracy w związku z kilkumiesięcznym przebywaniem w szpitalu. Natomiast jak wynika z przedłożonej opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia 10 listopada 2013 r. skarżąca korzystała od dziesięciu lat z leczenia psychiatrycznego w warunkach ambulatoryjnych.

Uwzględniając powyższe sąd podzielił stanowisko organów, że skarżąca nie wykazała, iż nie ponosi winy w niedopełnieniu obowiązku wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki z uwagi na długotrwałe okresy nieobecności w pracy. W tym miejscu należy wskazać, że jednym z obowiązków zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Zatem w takim przypadku niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu (wyrok SN z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II UK 174/10, publ. OSNP 2012/5-6/73, wyrok NSA z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt IGSK 239/12).

Mając na uwadze, że skarżąca nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy oraz nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2009 r. oraz podatku dochodowego od osób fizycznych od lutego do grudnia 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę w całości lub w znacznej części – uznać należało, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej.

Końcowo należy stwierdzić, że uzasadnienie prawne skarżonej decyzji oparto na aktualnych przepisach powszechnie obowiązującego prawa, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze, zatem zarzuty podniesiona w tym zakresie okazały się bezzasadne. Wbrew stanowisku pełnomocnika strony skarżącej nie doszło do naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 w związku z art. 247 § 1 pkt 5 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w stosunku do podmiotu niebędącego stroną postępowania. W ocenie sądu omyłkowe pominięcie jednej litery w imieniu nazwiska stanowi oczywistą omyłkę pisarską. O tym, że decyzja została skierowana do właściwej osoby, prawidłowe nazwisko, PESEL oraz adres zamieszkania. Zarówno z sentencji decyzji, jak i jej uzasadnienia wprost wynika, iż decyzja jest skierowana do B. B. Odróżnić bowiem należy wydanie bądź skierowanie decyzji do innej osoby niż strona postępowania od omyłki pisarskiej w imieniu prawidłowo zidentyfikowanej i oznaczonej strony postępowania. Na marginesie zauważyć należy, że na pełnomocnictwie znajdującym się w aktach sądowych, sama skarżąca podpisała się "B", dlatego też powyższy błąd należało uznać za oczywistą omyłkę pisarską.

Konkludując, sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez skarżącą organom podatkowym uchybień w zakresie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy jest wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości podatkowe spółki. W sprawie zaistniały bowiem wszystkie przesłanki pozytywne warunkujące odpowiedzialność byłego członka zarządu za zaległości spółki kapitałowej. Termin płatności zobowiązań podatkowych, które wobec ich nieuregulowania przekształciły się w zaległość podatkową, przypadł na okres, kiedy skarżąca pełniła funkcję członka zarządu spółki. Prowadzona wobec spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Jednocześnie skarżąca nie wykazał, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek warunkujących wyłączenie jej odpowiedzialności.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.