Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 976/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 52 ust.1 pkt 1 , art. 54 pkt 3 , art. 64 ust 1 , art. 61 ust. 1 , art. 53 ust. 3
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 156 par 1 pkt 2 i 3 , art. 145, art.16 ust 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par 9
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c,art. 200,art.205, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Danuta Strzelecka – Kuligowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia 18 czerwca 2009 r. nr SKO.4330/1238-1242/09 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego W. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r., nr[...] , po rozpatrzeniu wniosku W. M. o ponowne rozpoznanie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia

[...] r., nr SKO.[...] , stwierdzającą nieważność ostatecznych decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r.,

o numerach:[...], ustalających (każda) na rzecz W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno–pensjonatowego na działce nr [...] obręb [...] , gm. [...] .

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że z urzędu badało zgodność

z obowiązującym prawem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia

[... r., o numerach[...] . Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , stwierdzono nieważność ww. decyzji Burmistrza [...] , gdyż każda z nich dotknięta była dwiema wadami wyszczególnionymi w art. 156 § 1 K.p.a., tj. w pkt 2 – rażącego naruszenia prawa i w pkt 3 – sprawa została rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną.

Rozpatrując wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium na wstępie stwierdziło, że ze względu na to, iż przedmiotem każdej z 5 badanych decyzji jest tożsama inwestycja polegająca na budowie dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno–pensjonatowego na działce nr [....] , obręb [...] t, gm. [...] , decyzje różnią się między sobą sygnaturą, wniosek o wydanie każdej z nich złożył ten sam inwestor do tego samego organu, akt każdej z nich zawierały taki sam materiał dowodowy, wszystkie decyzje wydane zostały przez ten sam organ, zasadne było rozstrzygnięcie sprawy jedną decyzją.

Dalej Kolegium podało, że z przypadkiem wady określonej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. mamy do czynienia przy wydawaniu kolejnych decyzji Burmistrza [...]

z dnia [...] r. Kolejne decyzje tego organu o numerach:[...] , rozstrzygają sprawę, która została już rozstrzygnięta decyzją nr [...] z tej samej daty. Sprawa dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla tej samej inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno pensjonatowego o takich samych parametrach, gabarytach i wskaźnikach zagospodarowania terenu i jego zabudowy.

Za zasadną Kolegium uznało również wskazówkę podaną w decyzji z dnia

[...] r., iż złożone przez W. M. [...] wniosków o wydanie [...] ustalających każda warunki zabudowy dla jednego dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno–pensjonatowego na działce nr [...] , obręb [...] należało rozstrzygnąć jedną decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie działki nr [...] zespołem [...] jednakowych dwukondygnacyjnych budynków mieszkalno–pensjonatowych.

Wada rażącego naruszenia prawa określona w art. 156 ust. 1 pkt 1 K.p.a. wykazana w każdej z 5 decyzji Burmistrza [...] , zdaniem Kolegium, dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia, określonych w art. 61 ust. 1 i w art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium, przytaczając treść przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazało, że możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy istnieje jedynie w przypadku łącznego spełnienia wszystkich 5 warunków wyszczególnionych w tym przepisie.

W związku z tym Kolegium dokonało wnikliwej analizy materiałów dowodowych zebranych przez Burmistrza [...] przed wydaniem każdej z decyzji i stwierdziło, że materiały te nie zawierają tak istotnego dowodu dla prawidłowego rozstrzygnięcia każdego wniosku, tzn. wyników badania łącznego spełnienia wszystkich warunków art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium oznacza to, że Burmistrz [...] pozytywnie rozstrzygnął każdy z 5 wniosków inwestora, nie badając w ogóle, czy taka decyzja może być wydana. Burmistrz [...] nie zbadał również, czy planowana inwestycja zgodna jest

z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, choć miał taki obowiązek wynikający z przepisu art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem w decyzji z dnia

[...] r. poprzedni skład orzekający prawidłowo uznał, że każda z 5 ostatecznych decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno-pensjonatowego na działce nr [...] obręb [...] t, gmina [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli dotknięta jest wadą o której mowa

w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, między innymi, że wady ostatecznej decyzji wyliczone w art. 156 § 1 K.p.a. winny tkwić w samej decyzji, jednakże źródłem jej wadliwości mogą być również merytoryczne treści ustalone w postępowaniu, dlatego też ważnym jest szczegółowe zbadanie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ przed wydaniem decyzji, tym bardziej, że zgromadzenie tych dowodów jest obligatoryjne.

Wymienioną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w [...] , jak również decyzję tegoż Kolegium z dnia [...] r., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M., wnosząc o ich uchylenie w całości, zarzucając naruszenie przepisów

art. 16 § 1 i art. 156 1 pkt 2 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący – powołując się na zasadę ogólną jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego trwałości decyzji ostatecznych oraz treść art. 156 1 pkt 2 i 3 K.p.a. – stwierdził, że wydane przez organ I instancji decyzje nie są dotknięte wadami, o których mogłaby mowa w tych przepisach.

Skarżący wskazał, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 156 K.p.a., wada ma tkwić w samej decyzji, tymczasem podniesione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zarówno w decyzji z dnia [...] r. i decyzji

z dnia [...] r. zarzuty dotyczą zagadnień czysto proceduralnych, sprowadzających się do tego, że organ I instancji nie zbadał kwestii, które – w ocenie organu odwoławczego – powinien był zbadać i ustalić.

Zdaniem skarżącego, wobec wyjątkowego charakteru instytucji stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, która jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] powinno dokonać ustaleń odnoszących się nie tylko do uchybień proceduralnych, ale także ich materialno – prawnych skutków. By stwierdzić bowiem nieważność decyzji, konieczne jest ustalenie, że sama decyzja – a nie wyłącznie postępowanie poprzedzone jej wydaniem – dotknięta jest wadami kwalifikowanymi, implikującymi skutki, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie.

Skarżący nie zgodził się z poglądem organu odwoławczego, zgodnie z którym za rażące naruszenie prawa należy uznać takie naruszenie, które ma wpływ na istotę rozstrzygnięcia wskazując jednocześnie w tym zakresie na stanowisko doktryny

i orzecznictwa sądowo – administracyjnego. Według stanowiska prezentowanego przez naukę prawa, jako rażące naruszenie prawa traktuje się takie naruszenie przepisów prawa, które kumulatywnie spełnia trzy następujące przesłanki: 1/ jest naruszeniem oczywistym, nie wynika z przyjęcia jednej z uzasadnionych interpretacji zastosowanego przepisu, lecz polega na ewidentnym naruszeniu przepisu obowiązującego prawa, 2/ dotyczy przepisu, którego zastosowanie nie wymaga zabiegów interpretacyjnych, a więc przepisu, który można zastosować wprost,

3/ prowadzi do skutków, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie. Skarżący stwierdził, że ani w decyzji z dnia [...] r., ani też

w decyzji z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] nie wykazało, że 5 decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] r. jest dotknięta choćby jedną z wyżej wymienionych wad, zaś błędne założenie wstępne decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. doprowadziło

w rezultacie do wydania przez SKO w Koszalinie decyzji naruszających nie tylko przepis art. 156 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego nadużycie, polegające na nieuzasadnionym jego zastosowaniu w sprawie, ale w konsekwencji także przepis art. 16 §1 K.p.a., ustanawiający zasadę trwałości decyzji ostatecznych.

Skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie sposób traktować jako rażące naruszenie prawa braki w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, okoliczność niesprawdzenia przez organ I instancji zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami czy nie oznaczenie obszaru poddanego analizie, bowiem wady te nie posiadają wyżej wskazanych cech, a nadto mają charakter wyłącznie proceduralny.

W ocenie skarżącego błędne jest stwierdzenie organu odwoławczego, jakoby organ I instancji zaniechał sporządzenia analizy stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Skarżący stwierdził, że przepis art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) stanowi o dokonaniu analizy, a nie

o jej sporządzeniu, co oznacza, że organ odwoławczy przeinaczył treść powołanego przepisu.

Ponadto skarżący podał, że zarzut niezbadania przez organ I instancji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czym naruszył przepisy ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest gołosłowny, a nawet jeśli byłby trafny, miałby charakter wyłącznie odnoszący się do procedury, a nie do samej treści decyzji z dnia [...] r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Burmistrza [...] art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. skarżący wskazał, że istotą decyzji o warunkach zabudowy jest między innymi to, że wydając ją organ administracji obowiązany jest odnieść się ściśle do zamierzenia inwestora scharakteryzowanego w jego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skoro więc w przedmiotowej sprawie inwestor złożył 5, a razem 6 wniosków o ustalenie warunków zabudowy, to organ nie miał prawa zmieniać tego wniosku "po swojemu" i rozpoznać oraz podejmować rozstrzygnięcie w sprawie

o innej treści, niż wniosek złożony przez inwestora.

Nadto SKO w [...] nie wzięło pod uwagę, że inwestor może mieć ważny interes w tym, by uzyskać odrębne decyzje o warunkach zabudowy na każdy

z budynków mieszkalno-pensjonatowych, zamiast jednej całego zamierzenia.

W takiej bowiem sytuacji będzie mógł przenosić na inne podmioty poszczególne decyzje, co nie jest możliwe w stosunku do części decyzji.

Końcowo skarżący podniósł, że choć każda decyzja dotyczy tej samej działki nr [...] , tego samego inwestora i została wydana przez ten sam organ na tej samej podstawie prawnej, to jednak każda z tych decyzji ma za przedmiot inną zabudowę. Pomimo, że jest ona taka sama, to nie jest ona ta sama. Wszak chodzi o [...] odrębnych inwestycji, a nie o jedną inwestycję składającą się z [...] budynków mieszkalno-pensjonatowych, [...] garaży i[...] budynków gospodarczych. Poza tym przedmiotem każdej decyzji jest zagospodarowanie innego fragmentu działki.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z powodu nie istnienia przesłanek do uznania jej niezgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działania administracji pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej podniesione należy uznać za trafne.

W szczególności nie jest trafne stanowisko skarżącego, że teren, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) jest wskazana przez wnioskodawcę część działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W dość licznych orzeczeniach sądy administracyjne wywodziły, że teren planowanej inwestycji stanowi cała działka objęta wnioskiem. Przykładowo przywołać można wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z dnia

10 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1826/06 – lex 466373, w którym podano: "Terenem" w rozumieniu tego przepisu jest teren, którego dotyczy wniosek

o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacja danej inwestycji.

Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż teren, którego dotyczy wniosek powinien być w tym wniosku konkretnie oznaczony

i przedstawiony na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (art. 52 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy), linie rozgraniczające teren inwestycji określane są bowiem w decyzji o warunkach zabudowy (art. 54 pkt 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Innymi słowy - ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Zważyć należy, że decyzja taka przesądza jedynie - co do zasady - że na konkretnej działce wskazanej we wniosku jest możliwość realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia (z określonymi jego parametrami) nie określa natomiast dokładnego położenia inwestycji na działce."

Sąd podziela pogląd wyrażony w przytoczonym powyżej wyroku

i w konsekwencji zgadza się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] , że Burmistrz Miasta i Gminy [...] rozpatrując kolejne wnioski skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla takiej samej inwestycji, na tej samej działce, w rezultacie kilkakrotnie rozstrzygnął tą sama sprawę. Zachodzi tutaj tożsamość sprawy, bowiem tożsame są zarówno podmiot (skarżący), jaki przedmiot sprawy (warunki zabudowy), przy niezmienionym stanie prawnym i faktycznym (dwukondygnacyjny budynek mieszkalno–pensjonatowy na działce nr [...] , obręb [...] , gm. [...] ).

Zgadzając się ze stanowiskiem Kolegium należało jednak uchylić zaskarżoną decyzje, gdyż stwierdzono w niej nieważność pięciu decyzji wydanych na rzecz skarżącego przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] w dniu [...] r. Biorąc pod uwagę, że wcześniej stwierdzono już nieważność jednej decyzji z tego samego dnia wydanej na rzecz skarżącego, w rezultacie stwierdzono nieważność wszystkich decyzji jakie zostały wydane w tym dniu, również decyzji nr [...] wskazywanej przez Kolegium jako pierwsza decyzja w sprawie

z wniosku skarżącego. Wyeliminowanie z obrotu prawnego wszystkich decyzji spowodowało, że nie jest możliwe powoływanie się na okoliczność rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną, wobec braku takiej.

Natomiast za trafne uznać należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., polegające na nieuzasadnionym jego zastosowaniu.

W doktrynie przyjmuje się, że istotę rażącego naruszenia prawa trzeba upatrywać w tym, iż powoduje ono zaprzeczenie któregoś z elementów normy prawnej, oraz również w tym, że nie jest ono stopniowalne (patrz. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski. Wydanie 8. Wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2006r. str. 742).

Zasadne jest więc odwołanie się do gradacji wad decyzji administracyjnej i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność w zwykłym trybie postępowania adminstracyjnego od takich wad, które powodują przez swoje istnienie lub wywoływane skutki nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego w trybie nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych przewidzianych w art. 145 i art. 156 K.p.a. Skutki tej kwalifikacji mają istotne znaczenie, gdyż zastosowanie trybów nadzwyczajnych wzruszania decyzji administracyjnych, jest warunkiem odstąpienia od ogólnie przyjętej w art. 16 ust. 1 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych.

W konkluzji należy stwierdzić, że konieczność eliminowania decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności musi dotyczyć ustalenia w niej wad nie jakichkolwiek, ale o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (patrz. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak , J. Borkowski. Wydanie 8. Wydawnictwo C. H. Beck. Warszawa 2006r. str. 745-746).

Jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisów kompetencyjnych, jak również przepisów procesowych, co oznacza wyjście poza ramy wąsko rozumianego stosunku materialnoprawnego nawiązywanego na podstawie decyzji administracyjnej, ale zawsze podważa to byt prawny decyzji jako ciężko wadliwego aktu rozstrzygającego władczo i jednostronnie o prawach lub obowiązkach jednostki.

Przykładowo za "rażące naruszenia prawa", będzie uznawane: oczywiste lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych z ograniczeniem praw stron; oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu; naruszenie przepisów o trwałości decyzji, jej sądowej kontroli, dwuinstancyjności; naruszenie podstawy prawnej decyzji niegodzące się z systemem prawa; oczywista sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa; proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu wskazujące na jawną sprzeczność. Stan prawny sprawy powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez takich rozbieżności wykładni, które mogą być usunięte tylko na zasadzie wyboru równorzędnych dla siebie rozwiązań prawnych, czyli konsekwencje prawne obowiązywania norm prawnych powinny być w nich wyrażone w sposób dostatecznie precyzyjny dla praktyki ich stosowania w określeniu praw lub obowiązków stron postępowania administracyjnego.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy nie można podzielić zarzutów Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wyrażonego w decyzji z dnia[...] . oraz z dnia [...] r., że decyzje Burmistrza Miasta i Gminy [...] zawierają takie wady, które w myśl powołanych wyżej przepisów oraz przyjętej doktryny i orzecznictwa uznać należałoby za rażąco naruszające prawo, skutkujące wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego.

Należy zauważyć, że decyzje Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r., ustalające na rzecz W. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwukondygnacyjnego budynku mieszkalno–pensjonatowego na działce nr [...] obręb[...] , Gmina[...] , wydana została w oparciu przepisy ustawy z dnia [...] r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W zakresie art. 61 ust. 1 tej ustawy organ zobowiązany jest zbadać, czy planowana przez wnioskodawcę inwestycja spełnienia łącznie 5 warunków w tym przepisie wyszczególnionych tj. co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej budowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech

i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu (tzw. warunek dobrego sąsiedztwa); teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze: decyzja jest zgodna przepisami odrębnymi.

Przy założeniu, że wniosek spełnia określone w przepisach warunki organ przystępuje do dalszych czynności, w tym m.in. do sporządzenia na podstawie art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust 1 powołanej wyżej ustawy analizy zawierającej ocenę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego inwestycją, analizę warunków

i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych.

Odnośnie zarzutów stawianych przez Kolegium decyzjom Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r., o braku sporządzenia analizy istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu, to stwierdzić należy, że faktycznie analiza powinna opierać się na danych, które odnoszą się do zakresu ich funkcji, parametrów, gabarytów i wskaźników do wskazanych przez inwestora parametrów

i cech planowanej inwestycji.

Nadto zgodnie z przepisem § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

[...] r. w sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), winna się składać

z części opisowej i z części graficznej.

Sąd zwraca uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się analiza tekstowa odnosząca się nowej zabudowy w obszarze działki nr [...]

i zawiera w swej treści określenie cech i funkcji istniejącej zabudowy na obszarze analizowanym, nie można więc podzielić stanowiska Kolegium, że organ we wspomnianym zakresie nie dokonał żadnej oceny i ustaleń przedmiotowej sprawy.

Sąd podziela stanowisko pełnomocnika wynikające z treści skargi z dnia [...] r., że kategoria stwierdzonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchybień dotyczy wad proceduralnych, które wystąpiły w postępowaniu administracyjnym przed Burmistrzem Miasta i Gminy [...] zakończonym decyzjami z dnia [...] r. w sprawie wydania na rzecz W. M. warunków zabudowy.

Sąd kolejny raz pragnie podkreślić, że ustawodawca w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. posłużył się nieostrym pojęciem "rażącego naruszenie prawa", co wymaga szczególnej staranności w budowaniu tezy, że naruszenie jasnych w treści norm proceduralnych jest rażącym naruszeniem prawa. W przypadku norm prawa materialnego teza ta w zasadzie nie jest kwestionowana, ale w odniesieniu do prawa procesowego, chociażby z uwagi na istnienie trybu wznowienia, tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane, jako rażące (vide wyrok NSA w Warszawie z dnia [...] r. sygn. akt II GSK 600/08, opublikowany w LEX nr 475235).

Wady wskazane przez Kolegium, odnoszące się w istocie do ustalenia braków w zakresie zebranych dowodów, same w sobie nie wykluczały podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Stwierdzone wady nie tkwią więc w samej decyzji, ale w aspektach proceduralnych tego postępowania, jak słusznie zauważył to w skardze pełnomocnik strony skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie wskazało w uzasadnieniu swej decyzji na takie materialno-prawne skutki tych uchybień, które są nie do pogodzenia, albo w rażący sposób są sprzeczne z treścią zapisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustaleniami faktycznymi w sprawie.

Nie występuje więc w sprawie przypadek wynikający z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., przesądzający, że organ rozstrzygając wnioski W. M.

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy błędnie zastosował normę prawną, przy ustalonym stanie faktycznym i w konsekwencji podjął błędne rozstrzygnięcia, których treść nie da się pogodzić z zasadą praworządności.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie w decyzji z dnia [...] r., jak i w ją poprzedzającej z dnia 30 kwietnia 2009 r. dopuściło się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

W tych okolicznościach stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny

w [...] orzekł jak sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 w/w ustawy, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy.