Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2526/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 120 poz 818
law: Ustawa z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 64 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 151, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 76, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010r. sprawy ze skargi N. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; Oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] stycznia 2008r. N. N. V. wystąpił do Wojewody L. za pośrednictwem pełnomocnika B. W. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 818). Wniosek uzasadnił faktem pobytu w Polsce od 1996r.

Decyzją z [...] sierpnia 2009r. W. L. odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia i zobowiązał go do opuszczenia terytorium RP w ciągu [...] dni od dnia otrzymania decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ rozpoznający sprawę stwierdził, że cudzoziemiec mieszka w L., i twierdzi, że do Polski przyjechał w roku 1995r. na podstawie wizy zawartej w paszporcie. Ponadto pełnomocnik cudzoziemca dołączył do akt sprawy umowę najmu lokalu mieszkalnego z 1 lutego 2008r. oraz potwierdzenie posiadania ubezpieczenia zdrowotnego.

W. L. wskazał również, że złożony przez cudzoziemca wraz z wnioskiem o udzielenie zezwolenia dokument paszportowy wydany przez władze W., nosi widoczne ślady ingerencji w jego integralność {przeszyte strony, ślady odklejania okładki, zastąpienie części oryginalnych stron kolorowymi fotokopiami) wzbudzał wątpliwości co do jego autentyczności, jak i autentyczności danych w nim zawartych oraz prawdziwości okoliczności jakie te dane miały potwierdzać. Spowodowało to konieczność zawiadomienia Prokuratury Rejonowej L. o możliwości popełnienia przestępstwa przez cudzoziemca. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone przez Prokuraturę ze względu na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.

W treści uzasadnienia organ I instancji nadmienił także, że pełnomocnik cudzoziemca załączył do akt sprawy zaświadczenie o wysokości środków zgromadzonych na rachunku bankowym.

W wyniku kontroli legalności zatrudnienia wnioskodawcy zainicjowanej przez W. L., Państwowa Inspekcja Pracy poinformowała, że N. N. V. nie podejmował nielegalnie pracy.

Naczelnik Zarządu Granicznego poinformował, że przeprowadzone w zbiorach ewidencyjnych sprawdzenia nie wykazały faktu odprawy granicznej przez N.

N. V. w przejściu granicznym W. od [...] stycznia 1995r. oraz w pozostałych przejściach granicznych od 1999r. do [...] maja 2009r.

Ponadto w treści uzasadnienia, W. L. podał, że Ambasada RP w H. poinformowała, że N. N. V. nie ubiegał się o wydanie wizy w latach 1998-2009r.

Organ I instancji podał również, że aktualnie cudzoziemiec przebywa w lokalu przy ul. W. [...] w L., na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 1 lutego 2008r. Z historii rachunku bankowego wynika, że zainteresowany posiada środki finansowe w wysokości 15 tysięcy złotych, wpłacone na konto w dniu 7 maja 2009r.

Podczas przeprowadzonego przesłuchania zainteresowany, jak podał Wojewoda zeznał, że przyleciał samolotem do W. w roku 1995r. na podstawie wizy paszportowej. Przesłuchano także w charakterze świadka B. W., która zeznała, że widuje cudzoziemca od grudnia 1996r., jednak jak podkreślił Wojewoda zeznań świadka nie można uznać za wiarygodne.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia zainteresowany podniósł, że nie zgadza się z organem I instancji co do odmowy wiarygodności zeznań złożonych przez B. W., nie uważa też za wiarygodne informacje pochodzące od Straży Granicznej i Ambasady RP w H.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] grudnia 2009r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

W uzasadnieniu wskazał, iż cudzoziemiec legitymuje się dokumentem podróży wydanym w dniu [...] lipca 2007r. przez Ambasadę [...] w W. z terminem ważności do 16 lipca 2012r. Załączony dokument podróży wydany przez władze [...] W. na podstawie, którego jak twierdzi cudzoziemiec wjechał w 1996r, legalnie do Polski, zawiera termin jego ważności do 23 kwietnia 2002r., w dokumencie tym jak podał organ odwoławczy była zamieszczona wiza pobytowa wydana w dniu [...] września 1995r. przez polską placówkę dyplomatyczną w H., ważna przez okres 90 dni od daty wjazdu na terytorium RP. Jak podał Szef Urzędu cudzoziemiec przedstawił również zawartą na czas nieokreślony umowę najmu lokalu przy ul. W. w L. oraz historię rachunku bankowego na dzień 18 maja 2009r. Przesłuchiwany z udziałem tłumacza, cudzoziemiec zeznał, że po legalizacji pobytu w RP podejmie pracę w barze przy ul. B. w L.. Wskazana przez cudzoziemca jako świadek, który ma potwierdzić jego pobyt na terytorium RP od 1995r. B. W., stwierdziła, że widywała cudzoziemca, ale zna go tylko z widzenia i nie osobiście, Podała również, że w roku 2009 rozmawiała z nim w języku polskim, gdy prosił aby przyszła do urzędu jako świadek.

Organ odwoławczy wskazał, że nie można uznać, że N. N. V.spełnia przesłankę dotyczącą wymogu nieprzerwanego pobytu w Polsce co najmniej od [...] stycznia 1997r. Zainteresowany twierdził, że przyleciał do W. na podstawie ważnego dokumentu podróży i wizy pobytowej, jednakże w posiadanym przez zainteresowanego dokumencie brak jest zamieszczonych stempli przekroczenia granicy naszego kraju. Faktu wjazdu cudzoziemca przez przejście graniczne W.-O. nie potwierdziła także Straż Graniczna.

Szef Urzędu, jak podkreślił odmówił wiarygodności zeznań B. W., gdyż nie zna ona nawet imienia cudzoziemca.

W świetle powyższego Szef Urzędu podzielając stanowisko W. Ł. uznał, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że cudzoziemiec przebywa nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej od dnia [...] stycznia 1997 r. Przesłanka ta stanowi obligatoryjną przesłankę do odmowy udzielenia przedmiotowego zezwolenia, a zatem brak było podstaw do badania czy w przedmiotowej sprawie zachodzą pozostałe okoliczności określone w art. 18 ust. 1 ww. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. N. V.wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, z uwagi jak podkreślił na jej sprzeczność z prawem materialnym i procedurą administracyjną. Wskazał, że wbrew ustaleniom organu jego pobyt na terytorium RP trwa nieprzerwanie do 1995r., i nie może on ponosić negatywnych konsekwencji braku poczynienia odpowiednich adnotacji w dokumencie podróży przez Straż Graniczną.

W treści uzupełnienia skargi skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw poprzez zaniechanie zastosowania w sytuacji, gdy cudzoziemiec spełnia wymienione w tym przepisie przesłanki do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie. Ponadto wnoszący uzupełnienie skargi wskazał na naruszenie:

- art. 7 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności mocy dowodowej danych uzyskanych ze zbiorów ewidencyjnych Straży Granicznej,

- art. 77 kpa i art. 80 kpa poprzez nieprawidłową i jednostronną ocenę dowodów, w szczególności dowodu z dokumentu podróży cudzoziemca, jego wyjaśnień oraz zeznań świadka,

- art. 76 kpa poprzez pominięcie zamieszczonej tam reguły postępowania dowodowego oraz domniemań w odniesieniu do dowodu z dokumentu podróży cudzoziemca.

Pełnomocnik skarżącego wniósł również o przeprowadzenie dowodu z załączonych do pisma dokumentów prywatnych.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Szefa Urzędu wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji!! instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, N. N. V.nie udowodnił w sposób nie budzący wątpliwości swojego pobytu na terytorium RP od [...] stycznia 1997r., a zatem nie spełnił przesłanek warunkujących uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 ustawy z 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 120 poz. 818) cudzoziemcowi przebywającemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie co najmniej od dnia [...] stycznia 1997r., którego pobyt na tym terytorium w dniu wejścia w życie ustawy jest nielegalny, wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca udzieli zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 1 roku, o ile nie spowoduje to zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego, albo obciążenia dla budżetu państwa lub nie naruszy interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli cudzoziemiec spełnia łącznie następujące warunki:

1) złoży wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy;

2) wskaże lokal mieszkalny, w którym zamierza przebywać i przedstawi tytuł prawny do jego zajmowania;

3) posiada przyrzeczenie wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze zatrudnienia go lub powierzenia mu wykonywania innej pracy zarobkowej, lub

pełnienia funkcji w zarządach osób prawnych prowadzących działalność gospodarczą, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, lub posiada dochody lub mienie wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu w tym kosztów leczenia, bez potrzeby korzystania ze wsparcia materialnego ze środków pomocy społecznej przez okres 1 roku;

4) nie złożył wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 154 ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach).

Do ustalenia, czy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest nieprzerwany, stosuje się art. 64 ust. 4 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2006 r. nr 234, poz. 1694), zgodnie z którym pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za nieprzerwany, gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy w okresach, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lub 3, chyba że przerwa była spowodowana:

1) wykonywaniem obowiązków zawodowych lub świadczeniem pracy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, na podstawie umowy zawartej z pracodawcą, którego siedziba znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) towarzyszeniem małżonkowi wykonującemu obowiązki zawodowe lub świadczącemu pracę w warunkach, o których mowa w pkt 1;

3) (uchylony);

4) leczeniem cudzoziemca.

Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest spełnienie przez skarżącego drugiej z dwóch głównych przesłanek udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 18 ust 1 ww. ustawy, tj. wykazanie nieprzerwanego pobytu na terytorium RP co najmniej od [...] stycznia 1997r.

W świetle zebranego materiału dowodowego Sąd stwierdza, że uzasadnione jest stanowisko organów, iż zeznania świadka wskazanego przez skarżącego jako osoby zdolnej do potwierdzenia jego pobytu w Polsce co najmniej od [...] stycznia 1997r. nie są wiarygodne, Z przesłuchania B. W., wynika jednoznacznie, że znajomość ze skarżącym miała charakter pobieżny. Jej zeznania, dotyczące m.in. dobrej znajomości przez cudzoziemca języka polskiego nie pokrywają się z zeznaniami skarżącego, który wyraźnie wskazywał, że nie zna tego języka. Świadek zeznała, że jedynie jeden raz w 2009r. rozmawiała z cudzoziemcem. Sam cudzoziemiec twierdził zaś, że płacił świadkowi za dostawy mięsa, co powoduje, że

musiał kontaktować się werbalnie ze świadkiem. Trudno wyobrazić sobie rozliczenia finansowe przeprowadzone w kompletnym milczeniu.

Wiarygodność zeznań świadka ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie, gdyż z oświadczenia skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych dokumentów potwierdzających jego pobyt na terenie Polski od 1996r. W przedstawionym przez niego dokumencie podróży wydanym przez władze H. brak jest stempli, które wskazywałyby na przekroczenie naszej granicy. Faktu wjazdu wnioskodawcy nie odnotowała również Straż Graniczna na przejściu granicznym Wa.-O., pomimo twierdzeń skarżącego, że drogę do W. pokonał samolotem.

Sąd podziela pogląd organu, iż twierdzenia cudzoziemca na temat okoliczności jego pobytu w Polsce od 1996r, są całkowicie niewiarygodne - stoją w sprzeczności z treścią paszportu (który nosi ślady dokonywania zmian przez nieuprawnione osoby), a dołączone przez pełnomocnika do treści uzupełnienia skargi ogólnikowe oświadczenia E. K. oraz N. N.M. sporządzone już po wydaniu decyzji organu II instancji nie mogą doprowadzić do podważenia faktów wynikających z dokumentów urzędowych.

Cudzoziemiec w treści skargi poddał w wątpliwość ustalenia dokonane za pośrednictwem Straży Granicznej, dotyczące nie wykazania faktu odprawy granicznej cudzoziemca od [...] stycznia 1995r. do [...] maja 2009r. Pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Informacji i Baz Danych Zarządu Granicznego Komendy Straży Granicznej z [...] maja 2009r. jest dokumentem urzędowym sporządzonym w przepisanej formie przez właściwy organ państwowy w jego zakresie działania, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone zgodnie z dyspozycją art. 76 kpa. Zatem organy administracyjne opierały się na dowodzie, który przyczynił się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem, a zatem nie ma powodów by odmawiać mu wiarygodności i rzetelności zawartych tam informacji. Również zarzut skarżącego dotyczący braku zarejestrowania jego wjazdu przez Straż Graniczną jest mało prawdopodobny, gdyż podróż skarżącego, zgodnie z jego słowami odbyła się drogą lotniczą. Z doświadczenia życiowego wiadomo, że kontrole ze strony funkcjonariuszy SG są prowadzone w takim przypadku ze szczególną skrupulatnością.

Zarzuty przedstawione w treści uzupełnienia skargi przez pełnomocnika skarżącego nie zasługują również zdaniem Sądu na ich uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 77 i art. 80 kpa, gdyż

ocena dowodów dokonana przez organy administracji nie budzi wątpliwości Sądu. Organy słusznie uznały, że świadek wskazany przez skarżącego, jest osobą postronną, nie zaś bliskim znajomym, którego znałby cudzoziemiec przez okres ok. 13 lat. Osoba ta nie tylko nie zna imienia skarżącego, ale jej rozmowa ze skarżącym była wyłącznie przypadkowa, zainicjowana przez pracodawcę skarżącego – N.N.M.. Również zarzut naruszenia art. 76 kpa nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż jak Sąd już wspomniał dokumenty podróży przedstawione przez skarżącego nie zawierają odpowiednich adnotacji o wjeździe skarżącego na terytorium RP, zaś sam dokument nosi znamiona poprawek i zmian dokonanych przez osoby do tego nie upoważnione i okoliczności tej stwierdzonej przez organ administracji, nie przeczy fakt umorzenia postępowania karnego w tym zakresie przez Prokuraturę Rejonową Ł.-Ś..

Naruszenie przez organy treści art. 7 kpa, jak chciałby pełnomocnik skarżącego nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie, organ wszechstronnie wyjaśnił wszystkie zagadnienia pojawiające w toku prowadzonego postępowania. Niewątpliwie naruszyłby dyspozycję tego przepisu, gdyby wbrew treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw organ rozstrzygnął sprawę zgodnie z wnioskiem cudzoziemca.

Sąd, zgodnie z wnioskiem zawartym w treści uzupełnienia skargi stosownie do art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., przeprowadził dowód uzupełniający z dokumentów, o co wniósł pełnomocnik skarżącego. Jednak dołączone dokumenty są bez znaczenia w sprawie, zawierają jedynie krótkie oświadczenia dwóch osób mające świadczyć o ich zażyłości ze skarżącym, co nie może świadczyć o nieprzerwanym pobycie cudzoziemca na terytorium RP co najmniej od [...] stycznia 1997r.

Szczegółowe i wnikliwe postępowanie dowodowe przeprowadzone przez W. Ł. doprowadziło do stwierdzenia, podtrzymanego przez organ II instancji, iż cudzoziemiec nie wykazał w sposób należyty, iż spełnia przesłankę nieprzerwanego pobytu na terytorium Polski.

Wobec nie budzącej wątpliwości treści art. 18 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw - organ prawidłowo wskazał, że w przypadku gdy wnioskodawca nie spełnia łącznie przesłanek z art. 18 ust. 1 ww. ustawy, odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest

obligatoryjna. Wskazać należy, ze organy administracji prawidłowo odstąpiły od badania innych przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 1-3 ww. ustawy, gdyż muszą one być spełnione łącznie, zatem nie spełnienie przesłanki dotyczącego nieprzerwanego pobytu cudzoziemca zwalnia organ administracyjny od badania pozostałych przesłanek.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.