Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 648/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 15 kwietnia 2019 r. K. Gr. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego w osobie adwokata E. R. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia poprzez m. in. podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. W piśmie z dnia 10 czerwca 2019 r. pełnomocnik wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę [...]zł.

Następnie zarządzeniem z dnia 17 czerwca 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 16.492 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uiszczenia wpisu sądowego skarżący nadesłał pismo z dnia 16 lipca 2019 r., w którym zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

W postanowieniu z dnia 14 stycznia 2020 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie z uwagi na nienadesłanie przez skarżącego stosownej dokumentacji źródłowej pomimo wezwania. Od rzeczonego postanowienia nie wniesiono sprzeciwu, w związku z czym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący, działając osobiście, wystosował dwa pisma datowane na dzień 26 marca 2020 r., w których zawarł prośby "o przywrócenie możliwości złożenia wniosku w tej sprawie" oraz "o wstrzymanie uiszczenia opłaty od wniosku". Poinformował przy tym o swoim pobycie w szpitalu i na zwolnieniu lekarskim w związku z podejrzeniem zachorowania na COVID-19, a nadto o wstrzymaniu działalności wszystkich jego firm w związku z epidemią SARS-CoV-2 i w konsekwencji braku środków do uiszczenia wpisu. Zadeklarował zarazem, że po zakończeniu epidemii należna kwota zostanie przez niego wpłacona.

Mocą zarządzenia z dnia 19 maja 2020 r. uznano, że w treści pism skarżącego z dnia 26 marca 2020 r. zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Następnie na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 maja 2020 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego rzeczonego wniosku poprzez dopełnienie uchybionej czynności, tj. uiszczenie wpisu sądowego od skargi z kwocie 16.492 zł – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania.

Ponieważ powyższe wezwanie nie zostało wykonane, Przewodniczący Wydziału w dniu 11 sierpnia 2020 r. wydał zarządzenie, w którym pozostawił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi bez rozpoznania. W dniu 24 sierpnia 2020 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego informujące o wygaśnięciu udzielonego mu pełnomocnictwa, co implikowało uznanie, że skarżący działa osobiście, a w konsekwencji doręczenie odpisu zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2020 r. na jego adres.

Korespondencję pocztową zawierającą odpis zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2020 r. awizowano po raz pierwszy w dniu 3 września 2020 r., umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizo nastąpiło w dniu 11 września 2020 r., a w związku z nieodebraniem przesyłki została ona zwrócona w dniu 18 września 2020 r.

Na zarządzenie z dnia 11 sierpnia 2020 r. nie wniesiono zażalenia. Wpis od skargi również do dnia dzisiejszego nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Natomiast zgodnie z art. 230 § 2 P.p.s.a. pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga

o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący, działając osobiście, zażądał zwolnienia go z kosztów sądowych, lecz w związku z nienadesłaniem dokumentacji referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Po uprawomocnieniu się zarządzenia z dnia 14 stycznia 2020 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu.

Skarga w dalszym ciągu pozostawała nieopłacona, a skarżący wniósł o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności. Zauważyć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Co jednak istotne, w myśl art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, dla której przywrócenia terminu się domaga, a więc w tym przypadku winien zostać uiszczony wpis od skargi, co jednak nie zostało uczynione pomimo wezwania. W konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu pozostawiono bez rozpoznania z uwagi na niemożność otrzymania prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, co pozostaje w zgodzie z dyspozycją art. 49 § 1 i 2 P.p.s.a.

Odpis zarządzenia z dnia 11 sierpnia 2020 r. został zaadresowany do skarżącego, działającego w sprawie osobiście w związku z otrzymaniem przez Sąd zawiadomienia o wypowiedzeniu pełnomocnictwa. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na okoliczność, że termin do wniesienia zażalenia upłynął skarżącemu z dniem 24 września 2020 r. Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, co do zasady, w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego awizo, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 17 września 2020 r.

Z uwagi na nieuiszczenie wpisu skarga z dnia 15 kwietnia 2019 r. obarczona jest więc brakiem fiskalnym, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu.

W związku z powyższym, na mocy art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji, tj. o odrzuceniu skargi.