Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 321/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 czerwca 2017r. wniosku K. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2017r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2010r. oraz za styczeń 2011r. -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

I SA/Rz 321/17

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] marca 2017r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2016r., określającą K. C. (dalej: skarżący) w podatku od towarów i usług:

- za lipiec 2010r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 63.244,00zł,

- za sierpień 2010r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł i zobowiązanie podatkowe w wysokości 12.687,00zł,

- za wrzesień 2010r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł i zobowiązanie podatkowe w wysokości 11.839,00zł,

- za październik 2010r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 1.656,00zł,

- za listopad 2010r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł i zobowiązanie podatkowe w wysokości 15.324,00zł,

- za grudzień 2010r. zobowiązanie podatkowe w wysokości 61.541,00zł,

- za styczeń 2011r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 1.973,00zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na negatywne i trudne do odwrócenia skutki, gdyż istnieje ryzyko, że wpłynie to w sposób negatywny na działalność gospodarczą, a w szczególności zaburzy płynność finansową jego firmy lub całkowicie pozbawi ją płynności finansowej. Skarżący wskazał, że ponosi stałe i wysokie koszty związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, gdyż zatrudnia pracowników i nabywa surowce służące do produkcji i działalności handlowej, w związku z czym musi mieć stały dostęp do środków pieniężnych koniecznych do spłaty ciążących na nim zobowiązań wobec pracowników i kontrahentów. Podniósł, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do zaprzestania wykonywania przez niego działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

W składanym wniosku wnioskodawca powinien przedstawić okoliczności, które - jego zdaniem - świadczą o konieczności udzielenia mu tymczasowej ochrony oraz uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wnioskodawca jest bowiem zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu czy czynności rzeczywiście zachodzą. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. np. postanowienia NSA z dnia 23 kwietnia 2014r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662 oraz z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732).

Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący podniósł, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić go na negatywne i trudne do odwrócenia skutki w postaci zaburzenia/pozbawienia płynności finansowej jego firmy co może doprowadzić do zaprzestania wykonywania przez niego działalności gospodarczej. Skarżący wskazał, że ponosi stałe, wysokie koszty związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, w związku z czym musi mieć stały dostęp do środków pieniężnych koniecznych do spłaty ciążących na nim zobowiązań wobec pracowników i kontrahentów.

W ocenie Sądu, nie ma podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, gdyż podane przez skarżącego argumenty, przemawiające - według niego - za zasadnością wniosku, nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione.

Twierdzenia skarżącego, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia, a kwota zobowiązania podatkowego stanowi dla niego duże obciążenie finansowe, nie zostały poparte żadnymi dokumentami obrazującymi jego sytuację finansową, które pozwoliłyby Sądowi na merytoryczną ocenę wniosku. Ogólnikowe twierdzenia, bez szerszego uzasadnienia i stosownych dokumentów, nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego dla wnioskodawcy rozpoznania wniosku. Do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest bowiem wystarczające samo przekonanie wnioskodawcy, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak

w sentencji.