Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1074/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA P. Kiss, Sędziowie NSA Z. Kmieciak, T. Porczyńska (spr.), Protokolant A. Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za okres luty - grudzień 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. określił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym – kwoty do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za poszczególne miesiące 1999 roku, dodatkowe zobowiązanie podatkowe za miesiące od stycznia do maja i od lipca do grudnia 1999 roku. Organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie między innymi na ustaleniu, że Spółka w okresie od lutego do grudnia 1999 roku nie prowadziła ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej. W 1999 roku Spółka dokonała sprzedaży protez oka (soczewek wewnątrzgałkowych), w tym na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej o łącznej wartości 227.850 złotych, a na rzecz podmiotów prowadzących działalność gospodarczą za kwotę 96.864 złotych. Zdaniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. od 1 lutego 1999 roku Spółka była zobowiązana do ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej zgodnie z przepisami § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. Nr 146, poz. 953 ze zm.). Brak takiej ewidencji stanowi naruszenie obowiązku określonego w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. Ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej podlega całość obrotu podatnika na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, a zatem dokumentowanie sprzedaży rachunkami uproszczonymi lub fakturami VAT nie zwalnia Spółki z obowiązku ewidencjonowania sprzedaży i kwot podatku należnego za pomocą kasy fiskalnej. O terminie, w którym Spółka obowiązana była do rozpoczęcia ewidencji obrotu i podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej decydował: obrót na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w wysokości 227.850 złotych osiągnięty w 1998 roku oraz brak czasowego zwolnienia z obowiązku stosowania kasy rejestrującej określonego przepisami § 6, § 7 i § 8 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów. Dopiero począwszy od 1 stycznia 2001 roku przepis § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 roku w sprawie kas rejestrujących (Dz.U. Nr 121, poz. 1295) zawierał wykaz czynności zwolnionych do dnia 31 grudnia 2001 roku z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących, a wśród tych czynności zawarto sprzedaż towarów w systemie wysyłkowym. Przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000 roku w sprawie kas rejestrujących obowiązywał dopiero od dnia 1 stycznia 2001 roku, gdy Spółka A była zobowiązana do rozpoczęcia ewidencjonowania obrotu i kwot podatku należnego od dnia 1 lutego 1999 roku.

Z uwagi na fakt, że Spółka A w okresie od 1 lutego do 31 grudnia 1999 roku nie ewidencjonowała obrotu na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej przy zastosowaniu kas rejestrujących, to zgodnie art. 29 ust. 2 ustawy o VAT, utraciła w okresie od lutego do grudnia 1999 roku uprawnienie do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów przeznaczonych dla osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W ocenie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. Spółka zawyżyła podatek naliczony także w przypadku sprzedaży soczewek wewnątrzgałkowych opodatkowanych stawką 0% ponieważ nierozpoczęcie prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej na zasadach określonych w § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących powoduje utratę prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, zgodnie z przepisami art. 29 ust. 2 ustawy o VAT, do czasu zainstalowania kasy.

Organ podatkowy pierwszej instancji, na podstawie art. 10 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 6 ustawy o VAT, ustalił Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1999 roku w wysokości odpowiadającej 30% kwot zawyżenia nadwyżek podatku naliczonego nad należnym z tytułu braku ujęcia w deklaracjach podatkowych VAT-7 podatku od towarów i usług z faktur dokumentujących wydatki na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz ujęcia w deklaracjach wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów.

W dniu 4 stycznia 2005 roku pełnomocnik A Sp. z o.o. wystąpił do dyrektora Izby skarbowej w Ł. z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedstawionej wyżej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B., zarzucając jej, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zarzut rażącego naruszenie prawa został postawiony tej części decyzji, w której organ podatkowy odmówił Spółce prawa do odliczenia całości podatku naliczonego przy nabyciu towarów handlowych, przeznaczonych do sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnika Spółki organ podatkowy przy rozstrzyganiu sprawy zastosował niewłaściwy przepis rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących. W przedmiotowej sprawie winien być zastosowany przepis § 8 powołanego rozporządzenia, z którego wynika jednoznacznie, że w okresie od 1 stycznia 1999 roku do 31 grudnia 2000 roku zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania czynności wymienione w załączniku nr 3 do rozporządzenia. W punkcie 2 załącznika nr 3 wymienione zostały czynności sprzedaży nieruchomości oraz świadczenie usług, za które zapłata w całości następuje za pośrednictwem poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika. W 1999 roku Spółka świadczyła zaś usługi w zakresie handlu detalicznego wyrobami medycznymi, a zapłata za te usługi dokonywana była wyłącznie na rachunek bankowy Spółki. Usługi te zostały sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w podkategorii 52.32.10 "Usługi w zakresie handlu detalicznego wyrobami medycznymi i ortopedycznymi". W ten sam sposób usługi świadczone przez Spółkę były sklasyfikowane w Klasyfikacji Wyrobów i Usług (KWiU). We wszystkich klasyfikacjach statystycznych działalność handlowa klasyfikowana jest jako "usługi w zakresie handlu". Jeżeli zatem przepis art. 4 pkt 2 ustawy o VAT definiuje usługi jako usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, oznacza to, że w 1999 roku oraz latach następnych Spółka wykonywała czynności określone w punkcie 2 załącznika 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki w przedmiotowej sprawie organ podatkowy pierwszej instancji nałożył na stronę obowiązek ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej przy użyciu kasy rejestrującej wbrew przesłankom z § 8 wskazanego wyżej rozporządzenia.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...]. W ocenie organu podatkowego import soczewek wewnątrzgałkowych dokonywany przez Spółkę A nie jest usługą w rozumieniu ustawy o VAT, zgodnie z którą – w myśl art. 4 ust. 2a – przez pojęcie "usług" rozumie się usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a więc na podstawie KWiU. Z analizy KWiU wynika natomiast, iż pojęcie "usług" obejmuje czynności będące współdziałaniem w procesie produkcji, ale nie tworzące bezpośrednio nowych dóbr. Wspomniana sprzedaż soczewek wewnątrzgałkowych osobom nieprowadzącym działalności gospodarczej, bez uprzedniej przeróbki tego towaru mieści się pod pojęciem "sprzedaży towarów". Zatem, biorąc pod uwagę brzmienie załącznika nr 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących, sprzedaż protez ocznych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej nie podlegała zwolnieniu z ewidencjonowania sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej, bowiem strona nie świadczyła usług, a jedynie dokonywała sprzedaży wcześniej zakupionego towaru. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podniósł, że w identycznej sprawie – dotyczącej Spółki A, obejmującej miesiąc styczeń 2002 roku – w dniu 7 października 2004 roku zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (sygn. akt I SA/Łd 327/04), w którym to Sąd stwierdził, że Spółka była zobowiązana, na podstawie przepisów art. 29 ust. 1 ustawy o VAT oraz § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 lutego 1999 roku, do ewidencjonowania sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Powołując się na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2000 roku (sygn. akt III SA 3279/99) organ podatkowy podniósł, iż przy stwierdzaniu nieważności decyzji mogą być brane pod uwagę jedynie okoliczności wymienione w art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Fakt, że organy podatkowe dokonując wykładni przepisów zajęły odmienne stanowisko od reprezentowanego przez stronę nie powoduje, iż mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił jej: błędną interpretację przepisu art. 4 pkt 2 ustawy o VAT w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących poprzez przyjęcie, iż Spółka nie świadczyła usług w zakresie handlu, lecz dokonywała jedynie sprzedaży towarów; błędną wykładnię przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, iż nałożenie na Spółkę obowiązku ewidencji obrotu przy użyciu kasy rejestrującej wbrew przesłankom przepisu prawa, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu odwołania, poza argumentacją przytoczoną wcześniej we wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, podniesiono, iż nie jest prawdą, że w identycznej sprawie dotyczącej Spółki, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrok z dnia 7 października 2004 roku dotyczył podatku od towarów i usług za styczeń 2002 roku, a orzeczenie Sądu zostało oparte o przepis § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 2001 roku w sprawie kas rejestrujących oraz fakt, że w dniu wydania powołanego wyżej wyroku funkcjonowały w obrocie prawnym prawomocne decyzje organu podatkowego, określające obowiązek ewidencji obrotu przy użyciu kasy rejestrującej za lata 1999 – 2001. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie rozstrzygał sporu o to czy Spółka w 1999 roku dokonywała sprzedaży towarów, czy świadczyła usługi.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podatkowy drugiej instancji zauważył, że zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 ustawy o VAT, podstawowymi czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług są sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pojęcia "towar" i "usługa" zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 1 i pkt 2 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów "towarami" są: rzeczy ruchome, wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2. Natomiast przez pojęcie "usług" rozumie się usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a także roboty budowlano-montażowe. Ustawa o VAT posługuje się własnym pojęciem "sprzedaży towarów". W świetle art. 4 pkt 8 tej ustawy przez "sprzedaż towarów" rozumie się również dostawę, odpłatne świadczenie usług oraz wykonywanie innych czynności określonych w art. 2 ustawy. Z tych względów podatkowy organ odwoławczy uznał, że Spółka dokonywała zakupu towarów z importu, to jest soczewek wewnątrzgałkowych, a następnie odsprzedawała wcześniej zakupiony towar osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Spółka wykonywała czynności, które mieszczą się pod pojęciem "sprzedaży towarów".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 22 sierpnia 2005 roku, pełnomocnik A Sp. z o.o. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...], zarzucając im: błędną interpretację przepisu art. 4 pkt 2 ustawy o VAT w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 listopada 1998 roku w sprawie kas rejestrujących poprzez przyjęcie, iż Spółka nie świadczyła usług w zakresie handlu, lecz dokonywała sprzedaży towarów; błędną wykładnię przepisu art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez przyjęcie, iż nałożenie na Spółkę obowiązku ewidencji obrotu przy użyciu kasy rejestrującej wbrew przesłankom przepisu prawnego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Zarzuty te pozwoliły stronie skarżącej postawić wniosek o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania sądowego oraz kosztów wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej Spółki, powtarzając dotychczasową argumentację, podniósł ponadto, iż organ podatkowy, przedstawiając motywy leżące u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, wybiórczo zacytował fragment objaśnień wstępnych do KWiU. W ocenie strony skarżącej analiza Punktu III. 5. i Punktu III. 6. tiret szóste KWiU oraz ich odniesienie do czynności faktycznie wykonywanych przez Spółkę w 1999 roku prowadzi do wniosku, że w 1999 roku Spółka wykonywała czynności, które były i są ujęte w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej jako usługi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami, określonymi enumeratywnie w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, czy też te wady nie występują /por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12.III.2004 r. sygn. akt III SA 2070/02 LEX nr 146536/.

Zgodnie z art. 247 § 1 pkt.3 ustawy z dnia 29.VIII.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137, poz.926 ze zm./ organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Ocena czy decyzja ostateczna Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] Nr [...], określająca kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za okres luty – grudzień 1999 r. rażąco narusza prawo wymaga przesądzenia, czy obowiązujący w analizowanych okresach podatkowych stan prawny pozwalał na nałożenie na podatnika, dokonującego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, sprzedaży soczewek wewnątrzgałkowych osobom nieprowadzącym działalności gospodarczej, bez uprzedniej przeróbki tego towaru, obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Okolicznością niesporną jest, że skarżąca Spółka świadczyła usługi w zakresie handlu detalicznego wyrobami medycznymi, a zapłaty za te usługi dokonywane były wyłącznie na rachunek bankowy Spółki.

Według prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądów definiujących przypadki rażącego naruszenia prawa, rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją.

Jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów.

Rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy decyzja jest w sposób oczywisty sprzeczna z przepisem prawa i - w związku z powyższym - nie może pozostawać w obrocie prawnym praworządnego państwa /por. wyr. NSA z dnia 13.V.2003 r., sygn. akt III SA 2395/01 LEX nr 146076; wyr. WSA w W-wie z dnia 14.X.2004 r., sygn. akt III SA 2293/03 M. Pod.2004/11/3/.

Zaprzeczeniem prawidłowego "załatwienia sprawy co do jej istoty" i rażącym naruszeniem prawa jest zatem w ocenie Sądu nałożenie na podatnika obowiązku określonego przepisami prawa podatkowego w sytuacji, gdy z mocy prawa z obowiązku tego został zwolniony.

Przepis art. 29. ust 1. ustawy z dnia 8.I.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11, poz.50 ze zm./, obowiązujący w okresach podatkowych będących przedmiotem sprawy stanowi, że podatnicy sprzedający towary i świadczący usługi, w tym również w zakresie handlu i gastronomii, na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych, są obowiązani do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Podatnicy naruszający obowiązek określony w ust. 1, do czasu rozpoczęcia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, tracą prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę stanowiącą równowartość 30% podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług /ust.2 ustawy/.

W ust.3 art.29 ustawy ustawodawca zawarł delegację dla Ministra Finansów przewidującą między innymi możliwość zwolnienia w drodze rozporządzenia na czas określony niektórych grup podatników oraz niektórych czynności z obowiązku, o którym mowa w ust. 1, ze względu na rodzaj prowadzonej działalności lub wysokość obrotu. Przepis §8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.XI.1998 r. w sprawie kas rejestrujących /Dz.U. nr 146, poz.954/, wydanego na podstawie tej delegacji stanowi, że w okresie od 1.I.1999 r. do 31.XII.2000 r. zwalnia się z obowiązku wykonywania czynności wymienionych w zał. Nr 3 do rozporządzenia zawierającego wykaz czynności zwolnionych od dnia 31.XII.2000 r. z obowiązku ewidencjonowania przy zastosowaniu kas rejestrujących. W pkt.2 załącznika zwolniono z obowiązku ewidencjonowania czynności polegające na sprzedaży nieruchomości i świadczeniu usług, za które zapłata w całości następuje za pośrednictwem poczty lub banku na rachunek bankowy podatnika z wyłączeniem płatności dokonywanych czekiem, bankową kartą płatniczą lub kredytową.

Zgodnie z art.4 pkt.2 powołanej wyżej ustawy z 8.I.1993 r., w którym zdefiniowano pojęcie usług, przez usługi rozumie się usługi wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a także roboty budowlano-montażowe. Zarówno Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług /PKWiU podkategoria 52.32.10/, jak i wcześniej obowiązująca Klasyfikacja Wyrobów i Usług /KWiU/ klasyfikuje detaliczną sprzedaż wyrobów medycznych i ortopedycznych jako "usługi w zakresie handlu".

Dokonując subsumpcji analizowanego stanu faktycznego przedstawionemu stanowi prawnemu stwierdzić należy, że w okresach podatkowych będących przedmiotem oceny Spółka była zwolniona z obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących z tytułu usług świadczonych w zakresie handlu detalicznego wyrobami medycznymi, a zapłaty za te usługi dokonywane były wyłącznie na rachunek bankowy Spółki. Interpretacja gramatyczna przedstawionego wyżej stanu prawnego nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości co do jego zrozumienia. Treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] stanowi zatem negację przepisu §8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27.XI.1998 r. w sprawie kas rejestrujących, której skutkiem jest nałożenie na podatnika obowiązku określonego przepisami prawa podatkowego w sytuacji, gdy z mocy prawa z obowiązku tego został zwolniony. Stanowi to rażące naruszenie prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z treścią art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązany był określić czy w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana.