Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 45/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par 1 art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. w przedmiocie rozpatrzenia żądania usunięcia pawilonów handlowych przy ul. K. w S. oraz uporządkowanie terenu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

sygn. akt II SAB/Wr 45/05 2

Uzasadnienie

W rozpoznawanej sprawie M. R. złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. wskazując, iż organ ten nie odpowiada na jego pisma, w których skarżący żądał uregulowania sprawy (usunięcia) pawilonów handlowych typu metalplast położonych w S. przy ul. K. na działkach oznaczonych numerami 2 i 3, stanowiących własność Gminy B., a aktualnie wydzierżawionych na działalność gospodarczą I. R.

Skarżący w swoim piśmie z dnia 18 stycznia 2006 r. nie ustosunkował się do wezwania Sądu żądającego od niego złożenia oświadczenia czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego na tę bezczynność do organu wyższego stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej.

Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 kodeksu postępowania administracyjnego na nie załatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 k.p.a. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a.

Z charakteru instytucji skargi na bezczynność wynika, iż inicjatywę w tym postępowaniu winna wykazywać strona dotknięta bezczynnością organu. Skarżący -pomimo wezwania - nie uprawdopodobnił, iż skorzystał z instytucji zażalenia na bezczynność organu administracyjnego uregulowanej w art. 37 k.p.a. W tym stanie rzeczy niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.