Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 235/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 29, art. 42 § 1 i 2, art. 46 § 1 pkt 4, art. 57, art. 58 § 1 pkt 3, art. 67 § 5, art. 220 § 1, art. 230 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wydaną wobec B sp. z o.o. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] wymierzającą stronie karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach [...] nr [...],[...] nr [...],[...] nr [...] w łącznej kwocie 36.000 zł.

Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 20117 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Spółka z o.o. B.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 kwietnia 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.080 zł – stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Kolejnym zarządzeniem z tego dnia pełnomocnik strony skarżącej został również wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez przesłanie dokumentów potwierdzających jego umocowanie do występowania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi (w tym także do wniesienia skargi), stosownie do treści art. 37 § 1 w zw. z art. 29 p.p.s.a., np. przeslanie dokumentu pełnomocnictwa oraz pełnego odpisu z KRS.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja z Sądu została doręczona w dniu 18 kwietnia 2017 r. na podany w skardze adres, odebrała ją osoba uprawniona do odbioru przesyłki (k. 71 akt sądowych). W wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały usunięte.

W dniu 2 maja 2017 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika strony skarżącej nadane dnia 25 kwietnia 2017 r., zawierające informację, iż z dniem 17 marca 2017 r. wygasło pełnomocnictwo udzielone mu przez B Spółkę z o.o. i po tym dniu postępowanie toczyć się będzie bez jego udziału.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. Zgodnie z tą ustawą bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne, jakim powinna odpowiadać skarga.

Zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, który przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis takiego pełnomocnictwa (vide: art. 37 § 1 p.p.s.a.). Podobnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. wynika, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonujące czynności w postępowaniu sądowym przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu mają obowiązek przy pierwszej czynności w postępowaniu wykazać swoje umocowanie do działania stosownym dokumentem (vide: art. 29 p.p.s.a.). Nie ulega natomiast wątpliwości, że brak dokumentu określającego umocowanie do wniesienia skargi stanowi brak formalny tej skargi, który uniemożliwia nadanie jej biegu. Zgodnie natomiast z regulacją art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Ponadto stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Z kolei stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a, Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym celu przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę) aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z powołanej regulacji wynika, że terminowe opłacenie skargi stanowi istotny element, którego brak uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu.

W przedmiotowej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 18 kwietnia 2017 r. Przesyłkę zawierającą wezwania doręczono na adres wskazany w skardze. Odebrała je osoba uprawniona do odbioru przesyłek. W przesyłce tej zawarta była informacja o siedmiodniowym terminie wykonania wezwań Sądu oraz o stosowym rygorze mającym zastosowanie w przypadku ich niewykonania.

Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważniona do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Z kolei w myśl art. 72 § 2 p.p.s.a., jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy (a takim miejscem jest siedziba kancelarii profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej), można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. Termin do wykonania zarządzenia rozpoczął swój bieg od następnego dnia, tj. 19 kwietnia 2017 r. i upłynął z dniem 25 kwietnia 2017 r. (dzień roboczy – wtorek). Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, także braki formalne skargi nie zostały usunięte.

Odnosząc się natomiast do zawartego w piśmie nadanym dnia 25 kwietnia

2017 r. oświadczenia pełnomocnika o wygaśnięciu w dniu 17 marca 2017 r. pełnomocnictwa udzielonego mu do reprezentowania skarżącej Spółki należy zwrócić uwagę, iż jak wynika z treści art. 42 § 1 p.p.s.a., wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników – od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd. Z kolei w myśl art. 42 § 2 p.p.s.a. adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych.

W konsekwencji, jeśli o wypowiedzeniu pełnomocnictwa nie zostanie zawiadomiony sąd, to wypowiedzenie odnosi skutki tylko w ramach wewnętrznej relacji między pełnomocnikiem, a mocodawcą. Wobec tego dopóki zawiadomienie takie nie zostanie dokonane, dotychczasowy pełnomocnik jest z punktu widzenia sądu uważany za upoważnionego do wszelkich czynności w granicach pełnomocnictwa, ze skutkiem dla mocodawcy bez względu na to, czy pełnomocnictwo w stosunku wewnętrznym między pełnomocnikiem a mocodawcą już wygasło, czy nie. Z tego powodu zawiadomienie o wygaśnięciu pełnomocnictwa nie mogło zniweczyć skutku doręczenia wezwań Sądu, które miało miejsce w dniu 18 kwietnia 2017 r., a więc przed zawiadomieniem Sądu o fakcie wygaśnięcia pełnomocnictwa (co nastąpiło w dniu 2 maja 2017 r.). Zważyć trzeba, że zarówno mocodawca należycie dbający o własne interesy, jak i jego profesjonalny pełnomocnik winni niezwłocznie zawiadomić sąd o wygaśnięciu stosunku pełnomocnictwa, gdyż od tej chwili skutki działania bądź niedziałania pełnomocnika spadają na mocodawcę (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1311/16, postanowienie WSA Gdańsku z dnia 18 października 2004 r., sygn. akt III SA/Gd 453/04, postanowienie WSA w Lublinie z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 896/07). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zgodnie przyjmuje się, że uchybienie terminowi do dokonania czynności przez stronę z tego powodu, że stosowną korespondencję sądową doręczono pełnomocnikowi, o którym sąd nie wiedział, że nie jest już pełnomocnikiem strony, nie podlega sanacji (por. postanowienia NSA: z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OZ 518/09, z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II OZ 523/08, z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 582/08, z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II GZ 15/08).

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.