Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 795/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ż. C.-T. i D. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 267/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Ż. C.-T. i D. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 30 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 267/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił Ż. C. -T. i D. T. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazali, aby groziło im niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem WSA sama groźba egzekucji środków pieniężnych nie stanowi niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), chyba, że strony nie posiadają wystarczającej ilości środków pieniężnych. Ta okoliczność sprawy nie była jednak możliwa do ustalenia, albowiem skarżący nie przedstawili jakichkolwiek dokumentów obrazujących ich obecną sytuację finansową.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący zaskarżając je w całości i wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W., w obu tych przypadkach o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto na podstawie art. 196 p.p.s.a. skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Zarzucili naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgłoszony przez skarżących wniosek o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a. wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego nie jest rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 196 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje zatem Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny mógł jedynie rozpoznać zażalenie w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest uprawdopodobnić, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżących, stwierdzając, że nie zostały wykazane przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie złożyli bowiem żadnych dokumentów świadczących o ich sytuacji majątkowej, a w konsekwencji Sąd nie miał możliwości ocenienia tej sytuacji w kontekście przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Argumenty podniesione w zażaleniu w ogóle nie odnoszą się do ww. stanowiska Sądu I instancji i głównej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Twierdzenia, że w sprawie "istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących skutków dla rodziny skarżącego", albo, że "skarżący może zostać pozbawiony środków do życia" nie zostały poparte żadnymi dokumentami, z których takie wnioski można wyciągnąć.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.