Wyrok NSA oz. w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1724/97
NSA oz. w Szczecinie
Data orzeczenia: 1998-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 28 poz. 129
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów.
Teza: Brak jest podstaw by organa podatkowe nie analizowały treści umów leasingowych pod kątem treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów /Dz.U. nr 28 poz. 129/, lecz badały zamiar stron umowy, powołując się na art. 65 par. 2 Kc, i to pod kątem zdarzeń późniejszych polegających na faktycznym kupieniu przez skarżącego rzeczy będących wcześniej przedmiotem umowy leasingowej /par. 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia/.

TEZY

Brak jest podstaw by organa podatkowe nie analizowały treści umów leasingowych pod kątem treści rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów /Dz.U. nr 28 poz. 129/, lecz badały zamiar stron umowy, powołując się na art. 65 par. 2 Kc, i to pod kątem zdarzeń późniejszych polegających na faktycznym kupieniu przez skarżącego rzeczy będących wcześniej przedmiotem umowy leasingowej /par. 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia/.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę uznać należy za zasadną.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma odpowiedź na pytanie do czyjego majątku należy zaliczyć przedmioty umów leasingu w rozpatrywanej sprawie tj. sprzętu komputerowego, telefonów komórkowych i zbiorników do gazu.

Dla celów podatkowych kwestię tę reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów /Dz.U. nr 28 poz. 129/.

Jak wynika z treści par. 2 rozporządzenia - rozstrzygające znaczenie ma tu treść zawartych przez leasingobiorcę i leasingodawcę umów.

Zgodnie z ust. 2 tego przepisu do składników majątku wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się /z zastrzeżeniem par. 3 pkt 1/ rzeczy albo prawa majątkowe, stanowiące przedmiot umowy szczególnej, gdy umowa ta spełnia chociaż jeden z warunków:

- została zawarta na czas nieoznaczony,

- została zawarta na czas oznaczony lecz nie zawiera prawa do nabycia rzeczy albo praw majątkowych albo prawa te zawiera z możliwością jego wypowiedzenia,

- została zawarta na czas oznaczony, zawiera prawo do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę bez możliwości jego wypowiedzenia, a ponadto spełnia dalsze warunki określone w tym przepisie, w tym też, że podstawowy okres umowy, której przedmiotem są prawa majątkowe rzeczy ruchome lub nieruchomości /z wyjątkiem gruntów/ wynosi co najmniej 40 proc. normatywnego okresu amortyzacji a suma opłat /rat/ określona w podstawowym okresie umowy jest niższa od wartości netto tych rzeczy i praw.

Analiza spornych w rozpatrywanej sprawie umów leasingowych wskazuje, iż umowy te spełniają warunek określający w par. 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia gdyż umowy te zostały zawarte na czas oznaczony i nie zawierają prawa do nabycia rzeczy przez leasingobiorcę.

W świetle tego przepisu i tak sformułowanej umowy leasingowej rzeczy, będące przedmiotem tej umowy należą do majątku wydzierżawiającego /leasingodawcy/.

Brak jest zatem podstaw do zaliczenia ich do majątku podatnika, jak czynią to organa podatkowe obu instancji.

Jak wynika z treści decyzji organa podatkowe nie analizowały treści umów leasingowych pod kątem treści cyt. rozporządzenia lecz badały zamiar stron i umowy powołując się na art. 65 par. 2 Kc i to pod kątem zdarzeń późniejszych polegających na faktycznym kupieniu przez skarżącego rzeczy będących wcześniej przedmiotem umowy leasingowej.

W świetle cyt. wyżej przepisu rozporządzenia brak jest podstaw do takiego działania.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego tj. wskazanych w niej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez nie uznanie za koszty uzyskania przychodu wydatków z tytułu zawartych umów leasingu, które w tym czasie stanowiły majątek leasingodawcy i nie mogły podlegać odpisom amortyzacyjnym. W zakresie oceny prawnej, orzekający skład podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w sprawie SA/Sz 1092/96.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł jak w sentencji.