Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 534/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi A. G. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i ustalenia opłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy (dalej jako: "organ pierwszej instancji") zezwolił A. H., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą A, (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący"), na umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej –

w obrębie miejscowości A, dz. nr "[...]", urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego na okres od dnia 20 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2040 r. oraz ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), decyzją z dnia "[...]", uchyliło zaskarżoną decyzję oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Kolegium uznało bowiem, że

z uwagi na wątpliwości co do intencji strony, zasadne było ustalenie, czy przedmiotowy wniosek dotyczył uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury, czy również zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót.

Następnie, organ pierwszej instancji, decyzją z dnia "[...]"

zezwolił wnioskodawcy na umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej –

w obrębie miejscowości A, dz. nr "[...]", urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego - sieci światłowodowej, na okres od dnia 23 października 2015 r. do 31 stycznia 2017 r., ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego: od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. w wysokości 614,40 zł, od dnia 23 października 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 1413,12 zł oraz od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. w wysokości 7475,40 zł; zobowiązał właściciela urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego do przedłożenia do zarządcy drogi inwentaryzacji powykonawczej z wyszczególnieniem rodzaju i powierzchni urządzenia wbudowanego w pas drogowy, sporządzoną przez uprawnionego geodetę, a ponadto odmówił zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej - w obrębie A, działka nr "[...]", urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego - sieci światłowodowej, na okres od dnia 29 maja 2015 r. do dnia 23 października 2015 r. i odmówił zezwolenia na prowadzenie robót w pasie drogowym.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji, decyzją z dnia "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ocenił bowiem, że organ pierwszej instancji był związany treścią wniosku co do celu zajęcia (umieszczenie urządzeń infrastruktury)

i daty końcowej planowanego umieszczenia urządzeń infrastruktury. Odnośnie do daty początkowej zajęcia pasa drogowego, Kolegium wskazało, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może obejmować najwcześniej okres od daty złożenia wniosku. Tym samym, zezwolenie nie mogło obejmować okresu sprzed daty wpływu wniosku do organu. Wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi celem wbudowania sieci światłowodowej wpłynął zaś do organu w dniu 23 października 2015 r. i obejmował okres do dnia

31 grudnia 2040 r., zmodyfikowany następnie na okres do 31 stycznia 2017 r. Zdaniem Kolegium, zasadnie zatem organ pierwszej instancji wydał zezwolenie na umieszczenie

w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej na okres od dnia 23 października 2015 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. Odnosząc się zaś do sposobu ustalenia opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, Kolegium wskazało, że opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się według stawki z daty rozstrzygnięcia. Uchwała Nr XVI/105/2015 Rady Gminy z dnia 29 września 2015 r. weszła w życie

29 października 2015 r., a kwestionowana decyzja wydana została w dniu 23 grudnia

2016 r. Prawidłowo zatem organ uwzględnił stawkę opłaty określoną uchwałą z dnia

29 września 2015 r. Kolegium wskazało przy tym, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do orzekania w oparciu o nieobowiązującą uchwałę, także w przypadku ustalenia opłaty za okres sprzed wejścia w życie uchwały.

Kolegium dostrzegło ponadto wadliwość w ustaleniu przez organ pierwszej instancji wysokości opłaty za okres od 23 października do 31 grudnia 2015 r. i za okres od 1 do

31 stycznia 2017 r., polegającą na uwzględnieniu mniejszej o 1 liczby dni, za które powinna być naliczona opłata. Wobec związania organu odwoławczego zakazem orzekania na niekorzyść strony odwołującej się, orzekło, że powyższa nieprawidłowość nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz ustaleniem wyższej opłaty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. H. na decyzję Kolegium z dnia "[...]", prawomocnym wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 404/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Sąd zauważył, że w dniu złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego obowiązywała uchwała Nr XXIl/194/04 Rady Gminy z dnia 1 października 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego. Natomiast w dniu 29 września 2015 r. Rada Gminy przyjęła nową uchwałę nr XVI/105/2015

w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, którą podniosła opłaty za umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego z 10 zł do 180 zł za 1m². Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa w dniu 14 października 2015 r. i zaczęła obowiązywać od dnia

29 października 2015 r. Tym samym, poprzednia uchwała przestała obowiązywać w dniu 28 października 2015 r. W decyzji z dnia 23 grudnia 2016 r. ustalono opłatę za zajęcie przez skarżącego pasa drogowego na podstawie przepisów nowej uchwały za cały wskazany w rozstrzygnięciu okres, to jest od 23 października 2015 r. Sąd zaznaczył, że poprzednia uchwała obowiązywała do 29 października 2015 r. i nie stwierdzono jej nieważności, a więc do tego dnia wywoływała ona skutki prawne i jej przepisy były obowiązujące. Niedopuszczalne było więc ustalenie wobec skarżącego spornej opłaty za okres od 23 października 2015 r. do 29 października 2015 r. na podstawie przepisów uchwały nr XVI/105/201529, gdyż takie rozstrzygnięcie godzi w podstawowe zasady państwa prawnego, naruszając zasadę lex retro non agit.

Sąd zauważył, że nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że organ winien uwzględnić fakt złożenia wniosku przez Ł. R. prowadzącego działalność jako A i w związku z tym ustalić opłaty za cały okres objęty decyzją wg stawek określonych w uchwale z 2004r. Zarówno bowiem ten wniosek, jak i wydana decyzja dotyczyły zupełnie innego podmiotu. Wprawdzie we wniosku A wskazano skarżącego jako inwestora, ale zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zostało wydane na inny podmiot, a rozstrzygnięcie to nie było przez stronę tamtego postępowania kwestionowane. W związku z tym decyzja ta dotyczy zupełnie innej sprawy i skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutów co do postępowania poprzedzającego jej wydanie. Ponadto wniosek, na który powołuje się skarżący i wydane zezwolenie dotyczyło zajęcie pasa drogowego tylko w celu prowadzenia robót związanych z umieszczeniem urządzenia infrastruktury. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu, że zezwolenie nie może być wydane na okres wcześniejszy niż od dnia złożenia wniosku i w tym zakresie bezskuteczne jest powoływanie się na wniosek złożony przez inny podmiot.

Sąd zwrócił ponadto uwagę na częściowo sprzeczne rozstrzygnięcie zawarte

w decyzji z dnia 23 grudnia 2016 r. z zakresie treści pkt. 1 i pkt. 5 sentencji decyzji. Zarzucił, że organy obydwu instancji nie odniosły się do zarzutów strony dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania.

Decyzją z dnia "[...]", organ pierwszej instancji: zezwolił na umieszczenie w pasie drogowym drogi gminnej - w obrębie miejscowości: A dz.

nr "[...]", urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego - sieć światłowodową o powierzchni zajęcia pasa drogowego 41,53 m² na czas od 23 października 2015 r. do 31 stycznia 2017 r.; ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w opisanym wyżej celu za okres: od dnia

23 października 2015 r. do dnia 28 października 2015 r. w wysokości 6,32 zł, od

29 października 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. w wysokości 1.310,76 zł, od 1 stycznia

2016 r. do 31 grudnia 2016 r. w wysokości 7.475,40 zł, od 1 stycznia 2017 r. do

31 stycznia 2017 r. w wysokości 634, 90 zł i zakreślił na uiszczenie tych należności termin 14 dni, od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Ponadto orzekł, że właściciel urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego zobowiązany jest przedłożyć do Zarządcy drogi inwentaryzację powykonawczą z wyszczególnieniem rodzaju i powierzchni urządzenia wbudowanego

w pas drogowy, sporządzoną przez uprawnionego geodetę. Jednocześnie organ pierwszej instancji odmówił wydania przedmiotowego zezwolenia na czas od dnia 29 maja 2015 r. do dnia 22 października 2015 r. i odmówił zezwolenia na prowadzenie robót w pasie drogowym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji podniósł, że opłaty są naliczane za okresy roczne zgodnie ze stawkami ustalonymi uchwałą organu stanowiącego. Uchwała Nr XXIl/194/04 Rady Gminy z dnia 1 października 2004 r.

w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Nr 195 poz. 2798) obowiązywała od dnia złożenia wniosku do dnia

28 października 2015 r. Zgodnie z załącznikiem do tej uchwały roczna opłata za zajęcie

1 m² pasa drogowego pod urządzenia infrastruktury technicznej umieszczonej w pasie drogowym wynosiła 10 zł. Uchwała Nr XVl/105/2015 Rady Gminy z dnia 29 września 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. poz. 3602) obowiązywała od dnia 29 października 2015 r. do końca okresu, na jaki złożono wniosek o umieszczenie urządzeń i przewidywała roczną opłatę za zajęcie 1 m² pasa drogowego pod urządzenia infrastruktury technicznej umieszczonej

w pasie drogowym w wysokości 180 zł. Organ pierwszej instancji wskazał sposób wyliczenia spornych opłat. Wyjaśnił ponadto, że w ostatecznej decyzji z dnia 19 czerwca

2015 r., zezwolił Ł. R. prowadzącemu działalność pod nazwą A na zajęcie pasa drogowego drogi gminnej w obrębie A, na działce nr "[...]",

w celu prowadzenia robót polegających na budowie szerokopasmowej sieci światłowodowej. We wniosku złożonym w dniu 23 października 2015 r. skarżący wskazał, iż wykonawcą jest A, lecz wezwany do sprecyzowania, czy wniosek dotyczy również zezwolenia na prowadzenie robót w pasie drogowym, nie ustosunkował się do tego wezwania. W związku z tym, organ stwierdził, że nie może wydać kolejnego zezwolenia na prowadzenie robót w obrębie przedmiotowego pasa drogowego, na które zezwolenie zostało już wydane, zaś roboty w nim określone zostały wykonane przed złożeniem wniosku przez skarżącego. Dodał, że w tym zakresie jest związany powołanym wyżej wyrokiem WSA w Olsztynie.

W ocenie organu pierwszej instancji, do skarżącego nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci teleinformatycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062), w tym art. 54 ust. 8, gdyż wniosek skarżącego dotyczył wyłącznie umieszczenia urządzeń w pasie drogowym a nie prowadzenia robót. Skarżący nie mógł więc skorzystać z nieodpłatnego zajęcia terenu dróg publicznych, o którym mowa w art. 54 ust 8 tej ustawy. Powyższa ustawa nie zwalnia żadnych podmiotów z opłat za umieszczenie urządzeń w pasie drogowym. Organ dodał, że uprawnienia wynikające

z ustawy obejmują regionalną sieć szerokopasmową, którą stanowi sieć szerokopasmowa lub infrastruktura telekomunikacyjna realizowaną w ramach programów operacyjnych przez określone podmioty, do których wnioskodawca nie należy.

Organ pierwszej instancji zaznaczył, że również w zakresie odmowy wydania zezwolenia za okres od dnia 29 maja 2015 r. do dnia 22 października 2015 r. jest związany stanowiskiem zawartym w wyroku WSA w Olsztynie, który podzielił stanowisko organu, że zezwolenie nie może być wydane na okres wcześniejszy niż od dnia złożenia wniosku.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 9, art. 64 § 2, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), dalej powoływanej jako "K.p.a.", w wyniku czego nie wyjaśniono wszechstronnie sprawy, co skutkowało przedłużeniem postępowania, a w efekcie spowodowało wydanie decyzji uwzględniającej wyższe stawki, a tym samym większe koszty skarżącego, w szczególności zaniechano zbadania kwestii przewlekłości postępowania, do czego organ został zobowiązanym wyrokiem WSA, a ponadto zaniechano pouczenia skarżącego

o przysługujących mu prawach i obowiązkach, gdy skarżący, zdaniem organu, złożył nieprecyzyjny wniosek i objął jednym pismem dwa wnioski;

- art. 35 K.p.a., przez dopuszczenie się zwłoki w załatwieniu sprawy, gdy sprawa winna była zostać załatwiona niezwłocznie, w oparciu o dowody przedstawione przez stronę z żądaniem wszczęcia postępowania, co skutkowało obciążeniem inwestora znacznie wyższymi opłatami z tytułu zajęcia pasa drogowego według wyższej stawki;

- art. 40 § 2 K.p.a., przez wadliwe doręczenie stronie decyzji i innej korespondencji, podczas gdy ustanowiony był i jest ten sam pełnomocnik;

- art. 40 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.

z 2017 r. poz. 2222), przez pominięcie, że w sytuacji, gdy zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydano na okres dłuższy niż jeden rok, roczna stawka opłaty stanowi podstawę do wyliczenia opłat wyłącznie za ten rok i za lata kolejne.

Decyzją z dnia "[...]", Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącą przedmiotem odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest postępowaniem uruchamianym przez wniosek zainteresowanego podmiotu, a szczegółowe wymagania co do wniosku określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1264). W przypadku, gdy postępowanie jest wszczynane na wniosek strony, to żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zawarte w tym wniosku określa przedmiot tego postępowania. Treść żądania wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a tym samym wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. We wniosku z dnia 20 października 2015 r. (data wpływu do organu 23 października 2015 r.), skarżący wniósł o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi w celu wbudowania sieci światłowodowej na okres od dnia 29 maja 2015 r. do dnia 31 grudnia 2040 r., jednakże ostatecznie zmodyfikował wniosek odnośnie do daty końcowej i wskazał, że wnosi

o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego na okres do dnia 31 stycznia 2017 r. Organ pierwszej instancji był związany treścią wniosku w zakresie celu zajęcia (umieszczenie urządzeń infrastruktury), jak i daty końcowej planowanego umieszczenia urządzeń infrastruktury.

Odnosząc się do kwestii daty początkowej zajęcia pasa drogowego, Kolegium wskazało, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego może obejmować najwcześniej okres od daty złożenia wniosku. Tym samym, zezwolenie nie może obejmować okresu sprzed daty wpływu wniosku do organu. W niniejszej sprawie wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogi celem wbudowania sieci światłowodowej wpłynął do organu w dniu

23 października i obejmował okres do dnia 31 grudnia 2040 r., zmodyfikowany następnie na okres do 31 stycznia 2017 r. Wobec tego, zasadnie organ wydał zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia infrastruktury technicznej na okres od dnia

23 października 2015 r. do dnia 31 stycznia 2017 r. oraz odmówił na okres poprzedzający złożenie wniosku, tj. od dnia 29 maja 2015 r. do dnia 22 października 2015 r. W ocenie Kolegium, decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wnioskowi strony także

w zakresie zajętej powierzchni pasa drogowego.

Kolegium zgodziło się ponadto ze sposobem ustalenia opłaty przez organ pierwszej instancji, polegającym na jej obliczeniu przy zastosowaniu dwóch stawek wynikających

z dwóch różnych uchwał. Podniosło, że w wyroku z dnia 13 lipca 2017 r.,

sygn. akt II SA/Ol 404/17, Sąd wskazał, iż niedopuszczalne jest, aby do okresu poprzedzającego dzień 29 października 2015 r. stosować stawki przewidziane w uchwale Rady Gminy nr XVI/105/2015 z dnia 29 września 2015 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego, gdyż uchwała ta w tym czasie jeszcze nie obowiązywała. Za prawidłowe Kolegium uznało ustalenie opłaty za okres od

23 października 2015 r. do 28 października 2015 r. w oparciu o stawki uchwały z dnia

1 października 2004 r. nr XXII/194/04, zaś za okres od dnia 29 października 2015 r.

w oparciu o stawki nowej uchwały nr XVI/105/2015 z dnia 29 września 2015 r., która rozpoczęła obowiązywanie od tego dnia.

Kolegium przyznało, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutów dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania. Zauważyło, że pismem z dnia

19 marca 2018 r. wystąpiło do organu pierwszej instancji o udzielenie wyjaśnień odnośnie do przebiegu postępowania przed tym organem oraz wyjaśnienie, w jaki sposób i w jakim terminie były załatwiane wcześniejsze wnioski strony o wydanie zezwolenia w podobnych sprawach. W odpowiedzi organ wskazał, iż sprawami związanymi z zajęciem pasa drogowego zajmuje się jedna osoba, a wpływ na przedłużenie terminu załatwienia sprawy miała duża liczba złożonych wniosków o wydanie zezwolenia. Dodatkowo, sprawy zainicjowane wnioskami skarżącego miały skomplikowany charakter i wymagały szerszej analizy, gdyż domagał się on udzielenia zezwolenia od daty sprzed złożenia wniosku

i w sytuacji gdy urządzenia już zostały umieszczone w pasie drogowym. Organ wyjaśnił także, że poza 31 wnioskami złożonymi w dniach 23 września 2015 r. oraz 9, 14

i 23 października 2015 r., skarżący nie składał innych wniosków, więc jego twierdzenia

o załatwianiu wcześniejszych wniosków w krótkim czasie nie ma uzasadnienia w faktach. Powyższe wyjaśnienia, których skarżący nie zakwestionował, zdaniem organu odwoławczego, nie pozwalały na uznanie, iż postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły. Oceniło, że złożenie 31 wniosków w okresie 30 dni, z których część została złożona na kilka dni przed wejściem w życie nowej uchwały mogło się odbić na organizacji pracy, a tym samym, na czasie załatwienia sprawy. Brak jest przy tym jakichkolwiek dowodów, aby wcześniejsze sprawy strony były załatwiane w terminie około 3 dni. Z tego powodu zarzut przewlekłości postępowania i zarzut naruszenia art. 35 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 40 ust. 5 ustawy

o drogach publicznych. Wyjaśnił, że pogląd, iż ustalona roczna stawka opłaty za pierwszy rok stanowi także podstawę do wyliczenia opłat na lata kolejne, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie nie doszło jeszcze do ustalenia

(w sposób ostateczny), wysokości opłaty za pierwszy rok zajmowania pasa drogowego. Przedstawiony przez skarżącego pogląd, który nie pozwala na aktualizowanie wysokości opłaty w trakcie obowiązywania zezwolenia, mógłby mieć zastosowanie, gdyby doszło do wydania zezwolenia na okres przekraczający rok i zostałaby ustalona opłata.

Kolegium zgodziło się natomiast z zarzutem nieprawidłowego doręczenia decyzji, będącej przedmiotu zaskarżenia stronie, zamiast jej pełnomocnikowi. Oceniło, że pomimo wadliwego doręczenia decyzji strona nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji, skoro jej pełnomocnik wniósł odwołanie w terminie, a ponadto ani strona, ani pełnomocnik nie podnieśli żadnych okoliczności, z których dałoby się wywieść, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

W skardze, złożonej do tut. Sądu na powyższą decyzję, skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3, ust. 4, ust. 5, ust. 8 ustawy o drogach publicznych, przez wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i obciążenie skarżącego znacznie wyższą stawka opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego, zgodnie

z uchwałą Rady Gminy z dnia 29 września 2015 r.,

- art. 35 K.p.a., przez nieuwzględnienie okoliczności, że wnioski zostały złożone

w dacie, gdy nie obowiązywała poprzednia uchwały, a zwłoka w załatwieniu sprawy, której dopuścił się organ l instancji, gdy sprawa winna była zostać załatwiona niezwłocznie,

w oparciu o dowody przedstawione przez stronę z żądaniem wszczęcia postępowania, skutkowała obciążeniem inwestora znacznie wyższymi opłatami z tytułu zajęcia pasa drogowego, zatem dopuszczenie się przez organ przewlekłości postępowania

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów w zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności podnieść należy, że rozpatrywana sprawa była przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 404/17, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i zasądził na rzecz skarżącego od Kolegium kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zgodnie zaś z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania

w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna dotyczy więc prawidłowości zastosowania

w konkretnej sprawie określonych przepisów prawa, pozostających w logicznym związku

z treścią rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 3065/12, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153, są natomiast konsekwencją oceny prawnej

i dotyczą sposobu procedowania w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, w celu uniknięcia popełnienia błędów. Wytyczają one kierunek, w którym powinno zmierzać ponowione postępowanie, dla uniknięcia wadliwości w postaci np. uchybień procesowych związanych z wyjaśnieniem sprawy (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 września

2014 r., sygn. akt II SA/Gd 278/14, CBOSA).

Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (CBOSA), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone

w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd

w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu również nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi

oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej

w postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest więc zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania.

Rozpoznając niniejszą sprawę po wydaniu prawomocnego wyroku tut. Sądu z dnia

13 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 404/17, organy obu instancji uwzględniły zarówno dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie

w sprawie, jak i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym wyroku.

W powołanym wyroku Sąd stwierdził, że niedopuszczalne było ustalenie wobec skarżącego spornej opłaty za okres od 23 października 2015 r. do 29 października 2015 r. na podstawie przepisów uchwały Rady Gminy nr XVI/105/2015 z 29 września 2015 r.

w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego. Sąd podkreślił, że z całą pewnością wniosek skarżącego z dnia 23 października 2015 r. nie był uzupełnieniem wniosku złożonego przez Ł. R.. Zarówno bowiem ten wniosek, jak i wydana decyzja dotyczyły zupełnie innego podmiotu. Wprawdzie we wniosku A wskazano skarżącego jako inwestora, ale zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zostało wydane na inny podmiot, a rozstrzygnięcie to nie było przez stronę tamtego postępowania kwestionowane. W związku z tym decyzja ta dotyczy zupełnie innej sprawy i skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutów co do postępowania poprzedzającego jej wydanie. Ponadto wniosek, na który powołuje się skarżący i wydane zezwolenie dotyczyło zajęcie pasa drogowego tylko w celu prowadzenia robót związanych z umieszczeniem urządzenia infrastruktury. Ponadto zezwolenie nie może być wydane na okres wcześniejszy niż od dnia złożenia wniosku i w tym zakresie bezskuteczne jest powoływanie się na wniosek złożony przez inny podmiot.

Sąd zwrócił ponadto uwagę na częściowo sprzeczne rozstrzygnięcie zawarte

w decyzji z dnia 23 grudnia 2016 r. z zakresie treści pkt. 1 i pkt. 5 sentencji decyzji. Zarzucił, że organy obydwu instancji nie odniosły się do zarzutów strony dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę zgodnie z wytycznymi Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Kwestią sporną jest prawidłowość ustalenia opłaty za zajęcie pasa drogowego opisanego we wniosku skarżącego z dnia 23 października 2015 r., zmodyfikowanego pismem z dnia 12 grudnia 2016 r.

Przede wszystkim należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że organ pierwszej instancji był związany wnioskiem skarżącego. Wniosek ten bezspornie dotyczył wyłącznie wydania zezwolenia za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.

Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji zastosował art. 40 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440 z późn.zm.). Zgodnie z tymi przepisami - zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Stosownie do ust. 3 art. 40, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 5 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego pobieranej za każdy rok umieszczenia urządzenia w pasie drogowym, przy czym za umieszczenie urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim przez okres krótszy niż rok opłata obliczana jest proporcjonalnie do liczby dni umieszczenia urządzenia w pasie drogowym lub na drogowym obiekcie inżynierskim.

W dacie złożenia wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego

(23 października 2015 r.) obowiązywała uchwała Nr XXIl/194/04 Rady Gminy z dnia

1 października 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Nr 195, poz. 2798). W dniu 29 września 2015 r. Rada Gminy przyjęła nową uchwałę nr XVI/105/2015 w sprawie ustalenia wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Poz., 3602), która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa w dniu

14 października 2015 r. i zaczęła obowiązywać od dnia 29 października 2015 r.

Prawidłowo zatem ustalono sporną opłatę z uwzględnieniem stawek przewidzianych w powyższych uchwałach, to jest: za okres od 23 października 2015 r. do 28 października 2015 r. w oparciu o stawki uchwały z dnia 1 października 2004 r. nr XXII/194/04, zaś za okres od dnia 29 października 2015 r. w oparciu o stawki nowej uchwały nr XVI/105/2015 z dnia 29 września 2015 r. z uwzględnieniem powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i liczby dni.

Bez wpływu na ocenę powyższego pozostaje okoliczność wystosowania do organów gmin przez Ministra Cyfryzacji pisma z dnia 9 kwietnia 2018 r., w którym wnioskowano o ustalenie stawek za zajęcie pasa drogowego dla infrastruktury telekomunikacyjnej przez organy stanowiące gmin na poziomie umożliwiającym budowę

i utrzymanie tych sieci przez kolejne lata oraz o zaniechanie podnoszenia tych stawek po podpisaniu przez beneficjentów umów o dofinansowanie projektów w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa. Pismo to, bez względu na słuszność jego treści, nie jest bowiem źródłem prawa powszechnie obowiązującego.

Nie można podzielić zarzutu skargi, że kontrolowane postępowanie zostało poprzedzone postępowaniem z wniosku Ł. R., które zakończyło się wydaniem decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót polegających na budowie szerokopasmowej sieci światłowodowej na przedmiotowych działkach, a ten wniosek dotyczył wydania zezwolenia na prowadzenie robót i umieszczenie urządzeń w pasie drogowym, z tego względu opłata powinna być naliczana wg stawek niższych obowiązujących w tamtym okresie.

Przede wszystkim należy podnieść, że w tej kwestii wypowiedział się już tut. Sąd

w powołanym wyżej wyroku, w którym przesądził, że z całą pewnością wniosek skarżącego z dnia 23 października 2015 r. nie był uzupełnieniem wniosku złożonego przez Ł. R. Zarówno bowiem ten wniosek, jak i wydana decyzja dotyczyły zupełnie innego podmiotu. Wprawdzie we wniosku A wskazano skarżącego jako inwestora, ale zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zostało wydane na inny podmiot, a rozstrzygnięcie to nie było przez stronę tamtego postępowania kwestionowane. W związku z tym decyzja ta dotyczy zupełnie innej sprawy i skarżący nie może skutecznie podnosić zarzutów co do postępowania poprzedzającego jej wydanie. Ponadto wniosek, na który powołuje się skarżący i wydane zezwolenie dotyczyło zajęcie pasa drogowego tylko w celu prowadzenia robót związanych z umieszczeniem urządzenia infrastruktury. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu, że zezwolenie nie może być wydane na okres wcześniejszy niż od dnia złożenia wniosku i w tym zakresie bezskuteczne jest powoływanie się na wniosek złożony przez inny podmiot.

Nie ma zatem znaczenia, że Ł. R. działał na zlecenie skarżącego, a organ pierwszej instancji posiadał wiedzę o prowadzonej inwestycji i dokumentach niezbędnych do jej legalnego funkcjonowania. Z powyższego, w świetle art. 9 K.p.a., nie można wywieść obowiązku organu pierwszej instancji wezwania Ł. R. do uzupełnienia braków i złożenia kolejnego wniosku.

Z art. 9 K.p.a. wynika, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych

i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Podkreślić należy, że przywołany przepis nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Z treści tego przepisu nie wynika dla organu obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego porad co do zasadności, czy celowości wniesienia konkretnego środka prawnego. Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej. W żadnej mierze nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 K.p.a. zastępował stronę w jej aktywności przez instruowanie o wyborze optymalnego sposobu postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1788/16, CBOSA).

Dodać należy, że o tym, jaki charakter ma mieć ostatecznie pismo, decyduje wyłącznie strona i w razie wątpliwości w tym zakresie, obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie stronie informacji o jej sytuacji procesowej, przysługujących jej środkach obrony jej praw oraz uwarunkowaniach ich złożenia, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Obowiązek ten dotyczy jednak pism, które zredagowane zostały w sposób niezręczny, niezrozumiały, czy nieporadny, niepozwalający na ustalenie rzeczywistej woli strony, kiedy z okoliczności sprawy wynika, że strona nie rozeznaje się w sposób precyzyjny w zakresie przysługujących jej uprawnień. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Skarżący zarzucił również naruszenie art. 35 K.p.a., polegające na nieuwzględnieniu, że zwłoka w załatwieniu sprawy skutkowała naliczeniem opłat przy zastosowaniu wyższej stawki, przewidzianej w uchwale obowiązującej w dacie wydania decyzji ustalającej opłatę. Wskazany przepis wyznacza maksymalne terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z art. 35 § 1 K.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 23 października 2015 r., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3).

Skarżący złożył przedmiotowy wniosek do organu pierwszej instancji w dniu

23 października 2015 r., uchwała Rady Gminy nr XVI/105/2015 z dnia 29 września 2015 r. zaczęła obowiązywać od dnia 29 października 2015 r., zaś w dniu 20 listopada 2015 r. wydano decyzję zezwalającą skarżącemu na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego na okres od dnia 20 listopada 2015 r. do 31 grudnia 2040 r.

i ustalającą opłatę za zajęcie pasa drogowego.

Wyjaśnić należy, że nakaz niezwłocznego załatwienia sprawy nie jest tożsamy z nakazem załatwienia jej od ręki. Chodzi o to, aby sprawa została załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe, lecz bez uszczerbku dla prawidłowości rozstrzygnięcia. Różnorakie okoliczności mogą bowiem powodować niemożność natychmiastowego załatwienia sprawy. Jak wyjaśnił organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 3 kwietnia 2018 r. (omyłkowo wskazano rok 2016), sprawami związanymi z zajęciem pasa drogowego zajmuje się jedna osoba, a przeciętnie do urzędu wpływa ok. 12 wniosków miesięcznie.

W okresie od 23 września 2015 r. do 23 października 2015 r. wpłynęło do organu aż 31 wniosków skarżącego o zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia infrastruktury technicznej - sieci światłowodowej w pasie drogowym dróg gminnych, a także inne wnioski w podobnych sprawach. Wpłynęło to na przedłużenie terminu rozpatrywania spraw. Jak zauważył organ, wszystkie wnioski zostały w złożone w momencie, gdy infrastruktura sieć światłowodowa - została już umieszczona. Analizy więc wymagało, od kiedy można udzielić zezwolenia, gdyż doktryna i orzecznictwo nie dawały jednoznacznej odpowiedzi w tej kwestii.

W tych okolicznościach skarżący nie może skutecznie zarzucać, że zaistniało uchybienie ustawowego terminu do załatwienia sprawy i domagać się uwzględnienia tej okoliczności przy ustalaniu spornej opłaty.

Należy zauważyć, że wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 lipca 2017 r., orzekające

w sprawie organy zostały zobligowane do ustosunkowania się do zarzutu strony dotyczących przewlekłości prowadzonego postępowania. Powyższy obowiązek, pominięty przez organ pierwszej instancji, został zrealizowany przez organ odwoławczy

w zaskarżonej decyzji.

Realizując natomiast, zawarte w powołanym wyżej wyroku, wskazania Sądu

w zakresie obowiązku usunięcia sprzeczności w sentencji decyzji organu pierwszej instancji z dnia 23 grudnia 2016 r., dotyczącej jednoczesnego wydania zezwolenia

i odmowy wydania zezwolenia odnośnie do dnia 23 października 2015 r., organ ten zezwolił skarżącemu na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebą ruchu drogowego - sieci światłowodowej, na okres od dnia 23 października 2015 r. do 31 stycznia 2017 r.

i odmówił wydania przedmiotowego zezwolenia na czas od dnia 24 czerwca 2015 r. do dnia 22 października 2015 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., stwierdzić należy, że organy obu instancji nie naruszyły wskazanych przepisów postępowania administracyjnego, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest zupełny i został wyczerpująco rozpatrzony.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.