Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 129/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony rozkaz personalny
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77  par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 roku sprawy ze skargi Z. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego Z. M. kwotę 480 złotych (słownie: czterysta osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że Komendant Powiatowy Policji (organ I instancji) rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) zwolnił Z. M. (dalej skarżący) ze służby w Policji z dniem 24 sierpnia 2018 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w dniu 21 lipca 2018 r. na drodze krajowej nr "[...]" miało miejsce zdarzenie drogowe z udziałem skarżącego, będącego funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji. Uznano, że zebrany materiał dowodowy, a w szczególności zeznania świadków oraz protokoły badania trzeźwości jednoznacznie wskazują, że skarżący popełnił przestępstwo określone w art. 178a § 1 kodeksu karnego, czyli kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości. Podniesiono przy tym, że prokurator wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutu skarżącemu o popełnienie przedmiotowego przestępstwa. Wskazano, że zgodnie z dyspozycją art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Charakter popełnionego czynu i jego duży ciężar gatunkowy, a także wydźwięk społeczny sprawiają, że nie można w szeregach policji pozostawić policjanta, który dopuścił się tego typu naruszenia prawa. Według organu I instancji okoliczności dotyczące stwierdzenia popełnienia przez stronę skarżącą przestępstwa nie budzą żadnych wątpliwości. Organ I instancji wskazał, że zwrócił się do Związku Zawodowego Policjantów o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, w odpowiedzi otrzymał wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie do czasu zakończenia ewentualnego postępowania karnego.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, bądź o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia toczącego się postępowania karnego lub wstrzymanie w całości wykonania rozkazu personalnego do czasu rozpoznania odwołania.

W odwołaniu zarzucono:

1. Obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez:

- błędne uznanie, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego uzasadniona była decyzja o spełnieniu wszystkich przesłanek zwolnienia policjanta ze służby, w tym

oczywistości czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa,

- niewłaściwe uznanie, że w przypadku popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa, brak jest możliwości pozostawienia go w służbie.

2. Obrazę przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie niezbędnym do ustalenia czy skarżący dopuścił się czynu z art. 178a § 1 k.k.

3. Obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania.

W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że w toczącej się sprawie karnej ujawniły się nowe dowody, tj. świadkowie, którzy zostaną przesłuchani na okoliczność zdarzenia. Jednym z nich jest osoba, która miała prowadzić pojazd i wjechać nim do rowu w dniu 21 lipca 2018 r. Podniesiono, że kwestię winy skarżącego może rozstrzygnąć jedynie prokurator i sąd, a nie organ administracji.

Do odwołania dołączono wniosek dowodowy skierowany do prokuratury o przesłuchanie dwóch świadków, m.in. na okoliczność tego kto kierował samochodem w dniu 21 lipca 2018 r.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji (organ odwoławczy) rozkazem personalnym nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje na oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Decydujące znaczenie dowodowe należy według organu odwoławczego przypisać zeznaniom świadków zdarzenia. Wprawdzie nie widzieli oni czy skarżący kierował pojazdem na drodze, ale bezspornie potwierdzają, że próbował wyjechać samochodem z przydrożnego rowu na jezdnię, ponieważ miał uruchomiony silnik pojazdu, zapięte pasy bezpieczeństwa, trzymał rękę na kierownicy i dźwigni zmiany biegów, włączał bieg, a także dodawał gazu. Ponadto zwrócił się do jednego ze świadków o pomoc w wypchnięciu pojazdu w celu kontynuowania jazdy. Istotnym dowodem w sprawie są również wyniki przeprowadzonego badania stanu trzeźwości na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, którego stężenie w pierwszym badaniu wynosiło 1,26 mg/l, co stanowi prawie 2,7 promila. W ocenie organu nie może budzić wątpliwości, że skarżący działał umyślnie, co wynika z zeznań świadków i oświadczeń złożonych do protokołu, nie ma żadnych wątpliwości, że to skarżący próbował wyjechać autem z rowu, będąc pod wpływem alkoholu. Do zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy ze służby nie jest wymagana przesłanka prawomocnego wyroku skazującego, czym innym jest bowiem popełnienie przestępstwa, a czym innym popełnienie czynu o znamionach przestępstwa. Zaznaczono, że popełnienie czynu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest pozbawione takich elementów jak zawinienie i społeczna szkodliwość. Oczywistym jest zaś w ocenie organu odwoławczego, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa z art. 178a § 1 kodeksu karnego. Organ wskazał również, że postępowanie przygotowawcze przeciwko skarżącemu jest nadal w toku.

Skargę na ww. rozkaz personalny wywiódł pismem z dnia 2 stycznia 2019 r. skarżący, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć zapadłych w obydwu instancjach.

Skarżący zarzucił:

1) obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez:

- błędne uznanie, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uzasadnione było przyjęcie, że spełnione zostały wszystkie przesłanki zwolnienia odwołującego się ze służby, w szczególności oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, podczas gdy rzetelna analiza powyższego materiału nie daje wystarczającej podstawy do przyjęcia zaistnienia tej przesłanki, co w konsekwencji doprowadziło organ do wydania noszącej cechy dowolności decyzji uznaniowej o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji;

2) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie niezbędnym dla ustalenia, czy istnieją podstawy do zwolnienia skarżącego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o policji, poprzestając jedynie na krótkiej analizie zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego, w sytuacji gdy:

- sprawa karna przeciwko oskarżonemu znajduje się na etapie postępowania sądowego, którego końcowe rozstrzygnięcie nie jest pewne,

- oskarżony konsekwentnie nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu,

- w sprawie ujawniły się nowe dowody - świadkowie, przez co pojawiają się rozbieżności w ich zeznaniach, które nie pozwalają na przyjęcie, że zachodzi oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa;

3) obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 108 § 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały podstawy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że wykluczenie policjanta z grona funkcjonariuszy Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wymaga bezwzględnego wykazania, że taka reakcja przełożonych przy bezspornych dowodach i nienasuwającym wątpliwości stanie faktycznym, była uprawniona. W ocenie skarżącego sama okoliczność przedstawienia w toku postępowania przygotowawczego zarzutu popełnienia przestępstwa i wniesienie aktu oskarżenia do sądu, nie prowadzi do przekonania o oczywistości popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Ponadto podkreślono, że skarżący pełni służbę w Policji od wielu lat i nigdy nie dopuścił się naruszenia prawa, natomiast zdarzenie z lipca 2018 roku zaistniało poza służbą, miało charakter incydentalny i nie powinno powodować aż tak rygorystycznych konsekwencji, zwłaszcza przed zapadnięciem orzeczenia w sprawie karnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył , co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018 r., poz. 2107).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Skardze nie można odmówić słuszności.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie.

Powołany wyżej przepis bez wątpienia wskazuje na fakultatywną podstawę prawną zwolnienia policjanta ze służby, tak więc decyzja w tym zakresie podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Kontrola takiej decyzji przez Sąd polega na badaniu, czy nie nosi ona cech dowolności, tj. czy organ wybrał dopuszczalne prawnie rozstrzygnięcie oraz czy wyboru tego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Dlatego też podjęcie decyzji w ramach uznania administracyjnego wymaga od organu takiego skonstruowania uzasadnienia, by wybór określonego kierunku jawił się jako niewątpliwy.

Do prawidłowego zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy, a tym samym zwolnienia na tej podstawie prawnej policjanta ze służby niezbędne jest wykazanie jednoczesnego wystąpienia trzech przesłanek normatywnych, przewidzianych w hipotezie tejże normy, a zatem ustalenia faktu popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, oczywistości popełnienia tego czynu, a także wykazania, że uniemożliwia to pozostawanie policjanta w służbie. Ustawa o Policji nie zawiera legalnej definicji pojęcia "oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa".

Na gruncie tego przepisu orzecznictwo sądowe wypracowało jednolite stanowisko, że "oczywistość" należy rozumieć w szerokim znaczeniu. Chodzi tu zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne bezpośrednie dowody, wzajemnie się uzupełniające, zgodne i niewykluczające się zeznania świadków. Oczywistość można bowiem przyjmować tylko w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób bezdyskusyjny, widoczna jest od razu, na pierwszy rzut oka, wręcz jaskrawie bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz danego przypadku. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r., w sprawie I OSK 1028/16 i z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie I OSK 735/12).

W orzecznictwie przyjmuje się również, że zaistnienie przesłanek określonych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, gdyż wówczas mogłyby być zastosowane odrębne podstawy do zwolnienia policjanta ze służby i w przypadku popełnienia przestępstwa umyślnego jest to przesłanka obligatoryjna.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego koniecznym było zatem ustalenie, czy zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć fakt oczywistego popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa, określonego w art. 178a § 1 kodeksu karnego.

W rozpoznawanej sprawie pewne okoliczności nie mogą budzić najmniejszych wątpliwości i z pewnością są one oczywiste. Pierwszą z nich jest to, że w dniu 21 lipca 2018 r. około godziny 2.35 skarżący znajdował się pod znacznym działaniem alkoholu, najpełniej obraz ten oddają słowa skarżącego, który do jednego ze świadków stwierdził, że jest "nachlany". Bez wątpienia, wówczas skarżący znajdował się na siedzeniu kierowcy w swoim samochodzie, miał zapięte pasy bezpieczeństwa i nieudolnie próbował się wydostać z przydrożnego rowu poprzez dodawanie gazu oraz zmianę biegów.

Przedstawione wyżej okoliczności stały się podstawą do przyjęcia przez organ tezy, że skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa, określony w art. 178a § 1 k.k. Organy nie rozważyły jednak, albo wręcz pominęły inne okoliczności, które mogłyby przynajmniej wzbudzić refleksję, co do tego czy w rozpoznawanej sprawie wszystko jest oczywiste.

W ocenie Sądu w sytuacji, w której samochód znajduje się w przydrożnym rowie i się nie przemieszcza, to osoba znajdująca się na fotelu kierowcy pomimo włączonego silnika nie popełnia jeszcze przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Przepis ten wyraźnie stanowi, że odpowiedzialności karnej podlega ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym wodnym lub powietrznym.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie IV KK 201/15 (LEX nr 1765994) wskazał, że przewidziane w art. 178a § 1 k.k. kryterium "ruchu lądowego" należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Natomiast Sąd Okręgowy w Kielcach w wyroku z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie IX Ka 1523/13 (LEX nr 1717640) stwierdził, że istota przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. polega na prowadzeniu, czyli kierowaniu pojazdem mechanicznym na drodze każdego rodzaju w stanie nietrzeźwości. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i akceptuje jako bardzo słuszne zaprezentowane wyżej poglądy. Tak więc wykluczyć należy, aby przydrożny rów pomimo tego, że znajduje się najprawdopodobniej w pasie drogowym, mógł być wykorzystywany dla ruchu pojazdów, a jeżeli nie może do tego celu wykorzystany to nie można kierowcy znajdującemu się za kierownicą samochodu znajdującego się w rowie przypisać czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. Podobnie rzecz się przedstawia z pozostałymi elementami niezbędnymi do przypisania tego rodzaju czynu określonej osobie. Wówczas gdy samochód znajdował się w rowie skarżący nie zdołał wprawić go w ruch, tym samym nie kierował nim, nie nadawał prędkości, ani nie hamował.

Przedstawione wyżej argumenty należało rozważyć z uwagi na to, że każdy z przesłuchanych świadków po raz pierwszy zauważył samochód skarżącego wówczas, gdy znajdował się on już w przydrożnym rowie, nikt z nich nie widział jadącego samochodu. Do pewnego stopnia niewiadomą pozostaje więc to, kto kierował samochodem skarżącego, gdyż nie ustalono jak długo znajdował się on w rowie i czy pomiędzy zjazdem samochodu do rowu, a przybyciem pierwszego ze świadków mogły z niego wysiąść jakieś osoby i się oddalić, a skarżący zdołałby się przesiąść na siedzenie kierowcy. Pamiętać należy, że zdarzenie miało miejsce w godzinach nocnych, kiedy to ruch na drodze z pewnością jest zminimalizowany. Okoliczności tych nie wyjaśniono, a jednocześnie uznano, że znamię oczywistości czynu zostało w sposób dostateczny ustalone.

Faktem jest, że na pytanie świadka D. P. skąd i dokąd jedzie skarżący odpowiedział, że z A do B. Nie można jednak z tego stwierdzenia wyprowadzać zbyt daleko idących wniosków, gdyż skarżący nie potwierdził tego, że kierował samochodem z A do B, a jedynie to, iż nim jechał.

Skarżący z pewnością po przybyciu świadków chciał wyjechać z rowu i tym samym kierować samochodem, powyższa okoliczność z pewnością może być podstawę do poczynienia ustaleń, kto kierował wcześniej samochodem. Organy jednak takich rozważań nie poczyniły, zresztą wydaje się, iż wyprowadzanie wniosków na podstawie poszlak w sposób drastyczny rozmija się z ze stwierdzeniem, że popełnienie danego czynu jest oczywiste. Natomiast faktem jest, że po przybyciu świadków na miejsce zdarzenia skarżący nie wyjechał z rowu i opuścił samochód.

Przypomnieć należy, że organ administracji winien prowadzić postępowanie

w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i w tym celu powinien przede wszystkim dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgodnie bowiem z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) dalej powoływanej jako k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Ponadto zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek strony podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego. Wynika z niej obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą.

Dlatego też w świetle przywołanych zasad nie można zaakceptować tego, że na podstawie notatki służbowej przeprowadzonej z rozmowy dwa dni po zdarzeniu ze skarżącym odstępuje się od zaniechania przesłuchania go, nie wykonując w tym celu żadnej czynności. Podobnie trudno jest zrozumieć, dlaczego organ odwoławczy w najmniejszym stopniu nie zareagował na pismo dołączone do odwołania, w którym pełnomocnik skarżącego składa do prokuratury wniosek o przesłuchanie dwóch świadków na okoliczność tego kto w dniu zdarzenia znajdował się w samochodzie skarżącego i kto nim kierował.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2018 r. w sprawie I OSK 1371/17 (dostępne w CBOSA), stwierdził, że sprawa zwolnienia policjanta ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji różni się od postępowania karnego, które ma na celu wykrycie sprawcy przestępstwa i pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej. Różnice w zakresie podmiotowym i przedmiotowym tych postępowań powodują, że okoliczności istotne w jednej z tych spraw, nie są automatycznie istotne w drugiej sprawie, organ może jednak powoływać się na każde z tych postępowań. Tak więc nie tylko nie było przeszkód ku temu, aby przesłuchać świadków zawnioskowanych w postępowaniu karnym, ale również do tego by skorzystać z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym. Okoliczności dotyczące tego kto w dniu 21 lipca 2018 r. jechał samochodem skarżącego, a zwłaszcza kto nim kierował, mają bowiem najistotniejsze znaczenie w obu prowadzonych sprawach, tj. karnej i administracyjnej.

Obecnie w oparciu o tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowym nieuprawnionym było wyprowadzenie wniosku, że oczywistym jest, iż skarżący popełnił czyn o znamionach przestępstwa określony w art. 178a § 1 k.k.

Tym niemniej Sąd w żadnym stopniu nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę rozważania i wskazówki zawarte w niniejszym uzasadnieniu.

Jednocześnie stwierdzić należy, że skład Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że funkcjonariusz Policji, zwłaszcza z wydziału ruchu drogowego, w przypadku oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. nie powinien pozostawać w służbie.

W związku z tym w rozkazie personalnym o zwolnieniu powinno być zawarte rozstrzygnięcie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności.

Mając powyższe na uwadze w pkt I wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję uznając, że nie zachodzi konieczność uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż wystarczającym będzie jak materiał dowodowy uzupełniony i oceniony zostanie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt. II wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.