Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 190/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu z 26 maja 2021 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. w K. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie momentu rozpoznania przychodu podatkowego z tytułu realizacji przez ww., jako tzw. konsorcjanta cichego, wskazanego we wniosku projektu.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka P. Sp. z o.o. w K. (dalej: "Spółka" lub "Wnioskodawca") jest polskim rezydentem podatkowym, należy do międzynarodowej grupy kapitałowej o nazwie P. (dalej: "Grupa Kapitałowa"). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest realizacja projektów w zakresie automatyki przemysłowej dla podmiotów z branży hutniczej. W niektórych latach Spółka realizuje projekty przede wszystkim na rzecz klientów z siedzibą w Polsce, a w innych latach dla klientów z siedzibą poza Polską.

W grudniu 2020 r. Spółka zawarła umowę oraz otrzymała zamówienie od spółki powiązanej z siedzibą w Republice Federalnej Niemiec (dalej: "Spółka Niemiecka" lub "niemiecki kontrahent") na wykonanie usług inżynieryjnych oraz dostawę systemu automatyki dla klienta końcowego będącego spółką kapitałową z siedzibą w Turcji z terminem realizacji 8 września 2022 roku. Z praktycznego punktu widzenia termin ten oznacza datę podpisania finalnego świadectwa akceptacji robót (ang. FAC, Finał Acceptance Certificate). Głównym Wykonawcą jest otwarte konsorcjum spółek z grupy P. obejmujące podmioty z siedzibą: w USA, w Turcji i w RFN (w sumie 3 spółki), które realizuje kontrakt podpisany z klientem końcowym w dniu 3 listopada 2020 r. Spółka występuje w przedmiotowym projekcie w roli tzw. cichego konsorcjanta. Podstawą prawną dla pełnienia tej roli jest umowa cichego konsorcjum, które Spółka zawarła ze spółką powiązaną z siedzibą w RFN i spółką powiązaną z siedzibą w Turcji w dniu 13 stycznia 2021. Rola cichego konsorcjanta oznacza, że Spółka nie jest wymieniona jako członek konsorcjum w umowie z klientem końcowym. Nie wystawia ona także żadnych faktur na klienta końcowego. Spółka będzie fakturować powiązaną spółkę niemiecką, od której otrzymała zamówienie. Zakres prac, które ma wykonać Spółka został precyzyjnie określony. Za ten zakres prac odpowiada jedynie Spółka. W odniesieniu do zakresu prac Spółki została określona cena, która jest należna wyłącznie Spółce. Oznacza to, że zastosowany model konsorcjum zakłada, iż każdy z konsorcjantów odpowiada za określony przedmiotowo zakres prac. W rezultacie, nie dochodzi do ustalenia udziału procentowego w zysku konsorcjum oraz nie następuje przenoszenie kosztów własnych prac na pozostałych konsorcjantów. W konsekwencji, członkowie konsorcjum otrzymują wynagrodzenie zgodne z indywidualną wyceną swoich prac przedstawioną we ofercie zamawiającemu. Zgodnie z powyższym mechanizmem, konsorcjanci, w tym Spółka, będą otrzymywać dochody ustalone kwotowo zgodnie ze złożoną wyceną a nie procentowo. Ideą umowy cichego konsorcjum jest przeniesienie odpowiedzialności za poprawność działania całości dostarczanego przez siebie systemu wynikająca z umowy z Klientem Końcowym na Spółkę pomimo braku bezpośredniego stosunku prawnego między Klientem Końcowym a Spółką, w zakresie jakim Spółka wykonywać będzie prace na Projekcie.

Zakres prac projektu obejmuje:

1. Wykonanie usług inżynieryjnych dla opisanej we wniosku linii technologicznej,

2. Czynności związane z zaopatrzeniem i dostawą na potrzeby Projektu,

3. Uruchomienie / nadzór nad uruchomieniem systemu u Klienta Końcowego (rozliczane ze Spółką Turecką na podstawie osobnego zamówienia i oddelegowania pracowników Spółki do Spółki Tureckiej na czas uruchomienia).

W kontekście składanego wniosku, pojęcie "prace inżynieryjne", użyte wyżej, oznacza wszelkie czynności planowania dotyczące konfiguracji, kompozycji, ustalania parametrów i programowania komponentów, które będą stanowiły części składowe systemu automatyki przemysłowej, w którego opracowaniu i dostawie będzie brała udział Spółka, a także czynności związane z instalacją, z wykorzystaniem dostępnych modułów, elementów, części lub urządzeń. Rezultatem świadczenia usług inżynieryjnych są wszelkiego rodzaju rysunki techniczne, schematy, opisy, które określają kategorie materiałów i urządzeń, które mają dostarczone, ich paramenty, właściwości i inne cechy. Skrót "PLC" oznacza programowalne sterowniki logiczne (ang.: Programmable Logic Controller), jest to podstawowa kategoria urządzeń wykorzystywanych w automatyce przemysłowej, których funkcja polega na sterowaniu urządzeniami mechanicznymi i innymi celem uzyskania określonych paramentów technicznych i fizycznych takich jak: temperatura, ciśnienie, prędkość i innych. Wnioskodawca przedstawił także strukturę płatności jakie Spółka ma otrzymać w związku z realizacją swojego zakresu projektu od spółki powiązanej z siedzibą w RFN, która jest następująca:

- zaliczka stanowiąca 30% wartości zamówienia; otrzymana w styczniu 2021,

- zapłata za dostawy urządzeń stanowiąca 50 % wartości zamówienia; planowana realizacja grudzień 2021,

- płatność stanowiąca 10% zamówienia w momencie podpisania wstępnego świadectwa akceptacji (PAC, Provisional Acceptance Certificate), planowania realizacja 2022,

- płatność stanowiąca 10% zamówienia w momencie podpisania końcowego świadectwa akceptacji (FAC, Finał Acceptance Certificate); planowania realizacja wrzesień 2022.

W związku z powyższym Spółka zadała następujące pytania:

1. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż zaliczka stanowiąca 30% ceny Projektu w chwili jej otrzymania nie stanowi przychodu podatkowego w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, także w sytuacji, kiedy zawarta umowa lub otrzymane zamówienie nie określa sposobu jej rozliczenia?

2. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż wykonanie usług inżynieryjnych nie stanowi wykonania usługi (ani częściowego wykonania usług), które jest podstawą do powstania przychodu podatkowego na podstawie art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p. i w rezultacie, nie ma postawy prawnej, aby uznać otrzymaną zaliczkę za przychód podatkowy z tytułu usług inżynieryjnych w momencie wykonania tych usług?

3. Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż przychód podatkowy w odniesieniu do kwoty otrzymanej zaliczki, dostaw towarów oraz płatność stanowiącej 10% ceny Projektu należnej w chwili podpisania przejściowego świadectwa akceptacji (PAC) powinien zostać rozpoznany w chwili podpisania końcowego świadectwa akceptacji (FAC), przy założeniu, że wcześniej nie zostaną wystawione faktury dokumentujące wykonanie świadczeń na podstawie zawartej umowy?

4. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, Spółka zwraca się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż przychód podatkowy w odniesieniu do kwoty otrzymanej zaliczki oraz płatność stanowiącej 10% ceny Projektu należnej w chwili podpisania przejściowego świadectwa akceptacji (PAC) powinien zostać rozpoznany w chwili podpisania końcowego świadectwa akceptacji (FAC) przy założeniu, że wcześniej nie zostaną wystawione faktury dokumentujące wykonanie ww. świadczeń na podstawie zawartej umowy ani nie zostaną otrzymane należności?

5. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, Spółka zwraca się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż przychód podatkowy z tytułu dostaw towaru powinien zostać rozpoznany w chwili przejścia ryzyka utraty lub uszkodzenia przedmiotu dostawy na niemieckiego kontrahenta wg warunków dostawy DAP, miejsce w Niemczech, co będzie równoznaczne z wydaniem rzeczy w rozumieniu art. 12 ust. 3a u.p.d.o.p., chyba, że wcześniej zostanie wystawiona faktura dokumentująca realizację tej dostawy lub otrzymana należność?

6. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 oraz pytanie nr 4, Spółka zwróciła się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko, iż Spółka ma obowiązek uznać otrzymaną zaliczkę w kwocie 30% ceny Projektu za przychód podatkowy w chwili przejścia ryzyka utraty lub uszkodzenia przedmiotu dostawy wg warunków dostawy DAP, miejsce w Niemczech, o czym mowa w pytaniu nr 5, pomimo, tego, że otrzymane zamówienie ani umowa konsorcjum nie wskazują sposobu rozliczenia zaliczki ani przypisania do konkretnego świadczenia?

7. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr 3 oraz pytanie nr 4, Spółka zwraca się z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, iż przychód w zakresie pozostałej części wynagrodzenia zostanie rozpoznany odpowiednio:

a. w chwili podpisania wstępnego świadectwa akceptacji (PAC) w kwocie 10% ceny Projektu, oraz

b. w chwili podpisania końcowego świadectwa akceptacji (FAC) w kwocie kolejnych 10% ceny Projektu, chyba, że wcześniej zostaną wystawione faktury dokumentujące powyższe usługi lub otrzymane należności?

8. Czy do umowy konsorcjum, którą zawarła Spółka z podmiotami powiązanymi z Niemiec i Turcji będzie miał zastosowanie art. 5 u.p.d.o.p.?

Następnie Spółka przedstawiła własne stanowisko w sprawie.

Ponieważ w ocenie organu wniosek powyższy nie spełniał wymogu w zakresie wyczerpującego przedstawienia opisu stanu faktycznego sprawy, pismem z dnia 19 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, wezwał on Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

W ww. piśmie, wezwano Wnioskodawcę do:

1. Podania danych niezbędnych w zakresie realizacji wymiany informacji podatkowych z innymi państwami w przedmiotowej sprawie.

2. Doprecyzowania opisu stanu faktycznego, tj. wskazania:

a) czy strony zawartych przez Wnioskodawcę umów określiły w nich okresy rozliczeniowe (jakie i jakich należności dotyczące)?

b) czy otrzymana zaliczka 30% wartości zamówienia i zapłata za dostawę urządzeń (50% wartości zamówienia) mają charakter definitywny? Jeżeli nie proszę wskazać w jakich sytuacjach może nastąpić ich całkowity lub częściowy zwrot?

c) czy wskazana we wniosku zaliczka oraz płatności stanowiące 10% wartości zamówienia dotyczą zarówno należności za usługi inżynieryjne oraz dostawę urządzeń?

d) kiedy Wnioskodawca otrzyma "zapłatę za dostawę urządzeń stanowiącą 50% wartości zamówienia", która to dostawa ma nastąpić w grudniu 2021 r.?

e) kto, tj. jaki podmiot podpisze wstępne i końcowe świadectwo akceptacji?

f) kiedy zgodnie z zawartymi przez Wnioskodawcę umowami dojdzie do wykonania wskazanych we wniosku usług inżynieryjnych bądź częściowego ich wykonania?

g) jaki moment, zgodnie z zawartymi przez Wnioskodawcę umowami jest dniem wydania urządzeń objętych wskazaną we wniosku dostawą?

3. przeformułowania/uzupełnienia przedstawionych we wniosku pytań oraz własnego stanowiska w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na pkt 2 niniejszego wezwania z dochowaniem spójności pomiędzy opisem sprawy, zadanymi pytaniami i własnym stanowiskiem Wnioskodawcy w sprawie.

Wnioskodawca pismem z 31 sierpnia 2021 r. odpowiedział na wezwanie organu.

W wyniku analizy treści uzupełnienia wniosku, Organ I instancji stwierdził, że mimo złożenia wyjaśnień braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione w sposób pozwalający na jego rozpatrzenie. W związku z tym, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia 7 września 2021 r., pozostawił wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia.

Po rozpatrzeniu zażalenia Wnioskodawcy, postanowieniem z dnia 22 listopada 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia 7 września 2021 r.

Organ podał, że przedmiotem sporu między stronami jest kwestia, czy zasadnie organ I instancji pozostawił wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, uznając, że Wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku w pełnym żądanym zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób prawnych. Odnosząc się do treści art. 14b §3 ustawy Ordynacja podatkowa, organ wyjaśnił, że stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pełni następujące funkcje:

- jest podstawą faktyczną dla rozstrzygnięcia problemu prawnego będącego tematem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej;

- określa "indywidualną sprawę wnioskodawcy", służąc tym samym wykazaniu jego "zainteresowania" wydaniem interpretacji indywidualnej;

- wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne.

Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) musi więc być opisane w sposób konkretny, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości.

W związku z tym Dyrektor KIS stwierdził, że Wnioskodawca jest zobowiązany przedstawić kompleksowo zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), na jego podstawie sformułować pytanie w jego indywidualnej sprawie oraz ująć własne stanowisko w sprawie oceny przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Oznacza to, iż te trzy elementy wniosku muszą być ze sobą spójne.

Organ wyjaśnił, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku obowiązany jest zawsze do sprawdzenia, czy wniosek ten spełnia wymogi formalne, tj. czy przedstawiony we wniosku opis stanu lub opis zdarzenia przyszłego jest wyczerpujący dla dokonania oceny stanowiska Wnioskodawcy. W sprawie wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia.

W dniu 2 września 2021 r. do tut. Organu wpłynęła odpowiedź na ww. wezwanie, jednakże analiza ww. pisma wykazała, że Wnioskodawca nie uzupełnił w żądanym zakresie opisu stanu faktycznego sprawy oraz nie uzupełnił/nie przeformułował stanowiska w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na pkt 2 wezwania organu z 19 sierpnia 2021 r. Wnioskodawca nie udzielił bowiem jednoznacznej odpowiedzi na zadane pytania.

Udzielając odpowiedzi na pytanie 2 lit.b) wezwania Wnioskodawca nie odniósł się do drugiej części pytania. Organ pytał, czy otrzymana zaliczka 30% wartości zamówienia (...) ma charakter definitywny, a jeżeli nie, to należało wskazać w jakich sytuacjach może nastąpić jej częściowy lub całościowy zwrot. Dyrektor KIS zauważył, że kwestia ustalenia charakteru zaliczki, ewentualnie jej zwrotu była kluczowa dla rozstrzygnięcia przedstawionych we wniosku wątpliwości Wnioskodawcy. Wyczerpująca odpowiedź Strony na to pytanie pozwoliłaby bowiem organowi na poznanie istoty, a więc charakteru świadczenia nazwanego przez Stronę "zaliczką", która w sytuacji, gdy ma charakter definitywny (nie podlegający zwrotowi), stanowi przychód należny, podlegający opodatkowaniu. Dyrektor KIS wskazał, że skonstruowana w uzupełnieniu wniosku odpowiedź Wnioskodawcy na pytanie 2 lit.b) wezwania wykluczała możliwość dokonania oceny skutków podatkowych związanych z otrzymaniem przez Wnioskodawcę przedmiotowej zaliczki zarówno na gruncie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 ale również pytań następnych, będących pytaniami warunkowymi.

Organ podkreślił, że postępowanie dotyczące wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest postępowaniem specyficznym. Zakres interpretacji indywidualnej zdeterminowany jest przedstawionym przez stronę stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym oraz stanowiskiem wnioskodawcy. W tego rodzaju sprawach organ interpretacyjny nie przeprowadza postępowania dowodowego, lecz zobowiązany jest do dokonania wyczerpującej analizy prawnej stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, przedstawionego mu przez podatnika. Postępowanie o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wszczynane jest tylko na wniosek, co wynika z art. 14b § 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa. Treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej wyznacza zatem przedmiotowy zakres postępowania interpretacyjnego. Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h ustawy Ordynacji podatkowej prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Jeśli natomiast stan faktyczny nie zawiera istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, które nie były podniesione przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji lub jego uzupełnieniu, to organ na etapie postępowania odwoławczego nie może brać ich pod uwagę i traktować jako uzupełnienie opisu stanu faktycznego złożonego wniosku i w oparciu o nowe fakty ponownie rozpatrzyć sprawę.

Dyrektor KIS podał, że strona w złożonym zażaleniu uzasadniając swoje zarzuty przeciw postanowieniu potwierdziła zarzut organu, że nie odpowiedziała na drugą część pytania zawartego w pkt 2 lit.b) wezwania, przy czym jednocześnie dopiero na etapie wniesienia zażalenia wyjaśniła, że "(...) ponadto, w umowach dot. Projektu kwestia sytuacji skutkujących zwrotem zaliczki nie jest uregulowana (...)". W związku z tym organ zauważył, że wszelkie uzupełnienia opisu stanu faktycznego sprawy odnoszące się do charakteru przedmiotowej zaliczki, podniesione na tym etapie postępowania nie stanowią podstawy do zmiany wydanego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Na etapie postępowania odwoławczego organ nie może bowiem brać ich pod uwagę i traktować jako uzupełnienie opisu stanu faktycznego złożonego wniosku i w oparciu o nowe fakty ponownie rozpatrzyć sprawę. Co równie istotne, wskazanie Spółki w uzupełnieniu wniosku, że klient końcowy może żądać zwrotu zaliczki w całości lub w części w zależności od okoliczności, przy jednoczesnym wyjaśnieniu na etapie zażalenia, że "Powyższe wyjaśnienie wskazuje, że w umowach dotyczących Projektu nie ma skonkretyzowanych okoliczności, których zaistnienie skutkowałoby obowiązkiem zwrotu 30% zaliczki. W takich okolicznościach podanie przez Spółkę sytuacji kreujących obowiązek zwrotu zaliczki bez umownego umocowania w tym zakresie mogłoby narazić Spółkę na zarzut podawania nierzetelnych, nie dających się zweryfikować informacji. Dlatego, w tym zakresie nie została udzielona odpowiedź na wezwanie" potwierdza jednoznacznie, że Strona nie udzieliła odpowiedzi na zadane w wezwaniu organu I instancji pytanie. Skoro Spółka wskazała, że zwrot jest możliwy w zależności od okoliczności, to winna była te okoliczności wyjaśnić, tym bardziej, że pytanie organu wyraźnie dot. również kwestii, w jakich sytuacjach zaliczka podlega zwrotowi. Informacje powyższe były przy tym niezbędne do ustalenia sprawy, gdyż zmierzały do ustalenia charakteru zaliczki, o którą pytał Wnioskodawca.

W ocenie organu, także odpowiedź Wnioskodawcy na pytane nr 2 lit.c) wezwania ma charakter niepełny, nieostry. Wnioskodawca wbrew zakresowi wezwania odniósł się wyłącznie do płatności związanej z podpisaniem przejściowego świadectwa akceptacji (PAC), a więc pominął tą część pytania organu, która dotyczyła płatności związanej z podpisaniem końcowego świadectwa akceptacji (FAC). Ponadto, udzielona odpowiedź wskazuje na to, że płatność stanowiąca 10% zamówienia dotyczy należności inżynieryjnych, jak i dostawy towarów ale i innych świadczeń. W konsekwencji organ nie miał pewności, jakich innych świadczeń dotyczy płatność stanowiąca 10% zamówienia oprócz ww. wymienionych. Powyższe wskazanie Wnioskodawcy odnoszące się do innych świadczeń stanowi rozszerzenie zakresu wniosku, przy czym podkreślić należy że organ nie może domyślać się kwestii, które nie były przedmiotem zapytania.

Organ podał, że nie może dokonać jakichkolwiek modyfikacji wniosku, czy ograniczyć wydaną interpretację do jego części. Jeżeli organ ma wątpliwości co do treści stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego lub okoliczności tam przedstawione są niewystarczające do wydania interpretacji może wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków. W przedmiotowej sprawie organ wezwał Wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku, a zadane we wniosku pytanie służyło wyjaśnieniu okoliczności przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego.

W zakresie dokonanej przez organ oceny odpowiedzi strony na pytanie nr 2 lit.f) wezwania, organ wskazał, że wbrew zawartemu w wezwaniu żądaniu Wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych wniosku. Udzielona odpowiedź nie jest jednoznaczna i precyzyjna, bowiem Wnioskodawca z jednej strony wyjaśnił, że projektowe usługi inżynieryjne są wykonywane co do zasady do momentu złożenia zamówień zakupu lub zlecenia produkcji, a jednocześnie wskazał, że moment wykonania (częściowego wykonania) usług inżynieryjnych dot. opracowania dokumentacji technicznej może być inny - "ulegać zmianie/modyfikacji". Wskazanie bowiem, że "co do zasady" coś ma miejsce, jednak z uwagi na pewne okoliczności możliwe są odstępstwa od tej zasady, oznacza, że wyjaśnienia takie są pozbawione jednoznacznego charakteru.

W zakresie udzielonej przez Stronę odpowiedzi na żądanie zawarte w pkt 3 wezwania, organ zauważył, że Wnioskodawca został wezwany również o przeformułowanie własnych stanowisk w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedzi na pytania pkt 2 wezwania z dochowaniem spójności pomiędzy opisem sprawy, zadanymi pytaniami i własnym stanowiskiem w sprawie, czego wbrew wezwaniu organu - Wnioskodawca nie uczynił, jak również co istotne nie odniósł się w żaden sposób do tej części wezwania organu. Wyjaśnienie (w uzupełnieniu wniosku) jakich kwestii dotyczą poszczególne pytania, nie czyni zadość wezwaniu organu w tym zakresie. Generalnie żądanie zawarte w pkt 3 wezwania zmierzało do zachowania spójności wniosku. Tym samym, w sytuacji, gdy Wnioskodawca powołuje w uzupełnieniu wniosku okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, to winien stosownie z uwzględnieniem tych okoliczności doprecyzować własne stanowisko w sprawie oraz/lub zmodyfikować zadane we wniosku pytania, jeżeli na skutek tych okoliczności ulegną one zmianie. Natomiast w sytuacji, gdy okoliczności te w ocenie Wnioskodawcy nie mają wpływu na stanowisko, czy treść zadanych pytań, powinien stwierdzenie takie zawrzeć w uzupełnieniu wniosku (przykładowo podtrzymując pierwotne stanowisko). Dyrektor KIS stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy nie sposób dopatrzyć się wskazania Strony w tym zakresie. Niemniej jednak, nawet gdyby uznać, że organ I instancji, zbyt ogólnie, czy nieprecyzyjnie sformułował żądanie w tym zakresie, to ww. braki nie stanowiły wyłącznej, czy też samodzielnej podstawy wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia.

Organ wyjaśnił końcowo, że wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, Wnioskodawca nie udzielił wyczerpujących odpowiedzi na zadane przez organ I instancji pytania i nie uzupełnił wniosku w sposób pozwalający Organowi na jego rozpatrzenie. Spółka ani we wniosku nie przedstawiła w sposób jednoznaczny opisu sprawy, ani w jego uzupełnieniu nie udzieliła jednoznacznych odpowiedzi na postawione w wezwaniu pytania. W wystosowanym do Strony wezwaniu, organ w sposób jasny i jednoznaczny sformułował pytania, na które oczekiwał odpowiedzi. Tym samym Strona zainteresowana uzyskaniem interpretacji indywidualnej obowiązana była udzielić na nie odpowiedzi w sposób jednoznaczny i niebudzący żadnych wątpliwości. W szczególności, odpowiedź winna być na tyle jednoznaczna, aby nie wymagała od organu doprecyzowywania stanu faktycznego sprawy, czy też domyślania się, co Strona – posługując się określonym stwierdzeniem – chciała wyrazić. Organ zauważył w związku z tym, że uzupełnienie wniosku w sprawie nie ma charakteru jednoznacznego i wymaga wykładni, czy też domyślania się tego, co Strona chciała wyrazić. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że Strona nie udzieliła odpowiedzi adekwatnych do treści pytań zawartych w wezwaniu, co stanowiło powód pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Dyrektor KIS podał, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę oceny okoliczności sprawy i winien on być na tyle jednoznaczny i precyzyjny, aby organ I instancji mógł dokonać oceny prawno-podatkowej sytuacji Wnioskodawcy. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, został uznany za bezzasadny. Za taki został również uznany zarzut naruszenia art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie spełniał formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia.

W skierowanej do WSA w Krakowie skardze na ww. postanowienie z dnia 22 listopada 2021 r. Spółka wniosła o jego uchylenie, jak również poprzedzającego go postanowienia z dnia 7 września 2021 r. i zarzuciła naruszenie:

1. W kontekście stanowiska dot. pytania nr 2b) Spółka sformułowała następujące zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

- zarzut naruszenia art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ podatkowy zażądał dostarczenia informacji, których przepis materialno-prawny, tzn. art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. nie wymaga dla swojego zastosowania,

- w konsekwencji, doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, tzn. art. 14g § 1 przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku Spółki z dnia 25 maja 2021 r. w drodze wydania postanowienia z dnia 22 listopada 2021 r. oraz postanowienia z dnia 7 września 2021 r.

2. W kontekście stanowiska dotyczącego pytania nr 2c) Spółka:

- zarzuciła naruszenie art. 14h O.p. w związku z art. 169 §1 O.p., tzn. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ podatkowy nieprecyzyjnie określił w odniesieniu do jakiego elementu stanu faktycznego żąda bardziej szczegółowych informacji, gdyż posłużył się sformułowaniem: "płatności stanowiące 10% wartości zamówienia", które nie występuje w stanie faktycznym zawartym we wniosku o interpretację,

- w konsekwencji, doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania art. 14g § 1 O.p. przez wydanie postanowienia z dnia 22 listopada 2021 r.,

3. W kontekście odpowiedzi na pytanie nr 2f) Spółka:

- zarzuciła naruszenie art. 14b § 3 O.p., tzn. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ podatkowy nie uwzględnił informacji zgodnych ze stanem faktycznym uznając, że te informacje: "Wskazanie bowiem, że co do zasady coś ma miejsce jednak z uwagi na pewne okoliczności możliwe są odstępstwa od tej zasady oznacza, że wyjaśniania takie są pozbawione jednoznacznego charakteru",

- w konsekwencji, doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, tzn. art. 14g § 1 przez wydanie zaskarżonego postanowienia z dnia 22 listopada 2021 r. oraz postanowienia z dnia 7 września 2021 r.,

4. W kontekście stanowiska dotyczącego pytania nr 3 Spółka:

- zarzuciła naruszenie art. 14b § 3 O.p., tzn. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ zażądał dokonania modyfikacji treści wniosku o interpretację w sposób wychodzący całkowicie poza treść art. 14b § 3 O.p., domagając się: "przeformułowania własnych stanowisk w sprawie", z "dochowaniem spójności pomiędzy opisem sprawy, zadanymi pytaniami i własnym stanowiskiem w sprawie",

- zarzut naruszenia art. 14h O.p. w związku z art. 169 § 1 O.p., tzn. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ podatkowy nieprecyzyjnie określił "braki", których usunięcia zażądał od strony posługując się takimi wyrażeniami jak: "przeformułowania własnych stanowisk w sprawie", wraz z "dochowaniem spójności pomiędzy opisem sprawy, zadanymi pytaniami i własnym stanowiskiem w sprawie"; sformułowania użyte przez organ podatkowy nie zostały przez niego wyjaśnione ani nie są one pojęciami wyjaśnionymi przez jakikolwiek przepis ustawy: w rezultacie takiego żądania Strona nie była w stanie udzielić odpowiedzi zgodnej z ww. żądaniem,

- w rezultacie, doprowadziło to do naruszenia prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 14g §1 O.p., przez pozostawienie wniosku o interpretację bez rozpatrzenia.

Odpowiadając na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; określanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Istota sporu sprowadza się do przesądzenia prawidłowości zastosowania przez Dyrektora przepisów art. 14g § 1 w zw. z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej,

a w konsekwencji oceny, czy w rozpoznawanym stanie faktycznym i prawnym ziściła się przesłanka pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Na gruncie art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, rozstrzygnięcia wymagało czy wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne w istocie nie spełniał formalnych przesłanek i powinien zostać pozostawiony bez rozpatrzenia. Na gruncie zaś art. 14g § 1 czy wnioskodawca uzupełnił w żądanym zakresie opisu stanu faktycznego sprawy, udzielił jednoznacznej i pełnej odpowiedzi na zadane pytania, w sposób pozwalający organowi na rozpoznanie wniosku oraz uzupełnił/przeformułował stanowiska w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na wezwania organu z 19 sierpnia 2021 r.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Przytoczona powyżej regulacja przewiduje dwa elementy, które powinien zawierać wniosek: opis stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i własne stanowisko strony w sprawie jego oceny prawnej. Przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero wystąpić w przyszłości, cechować się musi dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. Jeśli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to interpretacja nie spełnia jednego z podstawowych celów tej instytucji, jakim jest ochrona podatnika (zob. np. wyroki NSA: z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 745/15, LEX nr 2230210 i z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II FSK 1703/16, LEX nr 2170079). Użyte w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego.

Ocena, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, spoczywa na organie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy w trybie

art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W razie,

gdy w wyznaczonym przez organ terminie wnioskodawca nie uzupełni stwierdzonych braków, bądź złoży wyjaśnienia, które są niejednoznaczne i nadal uniemożliwiają ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy, organ interpretacyjny pozostawia wniosek bez rozpatrzenia, stosując art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej.

Stosownie natomiast do art. 14g § 1 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej pozostawia się bez rozpatrzenia. W świetle powyższego, wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to wniosek, który nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego, nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego.

W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na stwierdzone braki formalne wniosku, pismem z 19 sierpnia 2021 r., Znak: [...], na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1, w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej organ wezwał stronę m.in. o doprecyzowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego.

Udzielając odpowiedzi na pytanie 2b) wezwania wnioskodawca nie odniósł się do drugiej części pytania. Organ pytał, czy otrzymana zaliczka 30% wartości zamówienia (...) ma charakter definitywny, a jeżeli nie, to należało wskazać w jakich sytuacjach może nastąpić jej częściowy lub całościowy Kwestia ustalenia charakteru zaliczki, ewentualnie jej zwrotu była kluczowa dla rozstrzygnięcia przedstawionych we wniosku wątpliwości wnioskodawcy i określenia charakteru świadczenia nazwanego "zaliczką", która w sytuacji, gdy ma charakter definitywny (nie podlegający zwrotowi), stanowi przychód należny, podlegający opodatkowaniu. Sąd podziela w tym zakresie ocenę organu, iż skonstruowana w uzupełnieniu wniosku odpowiedź Skarżącej na pytanie 2b) wezwania wykluczała możliwość dokonania oceny skutków podatkowych związanych z otrzymaniem przez wnioskodawcę przedmiotowej zaliczki zarówno na gruncie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 ale również pytań następnych, będących pytaniami warunkowymi. Udzielenie bardziej precyzyjnych wyjaśnień dopiero na etapie wniesionego zażalenia, jako dokonane po terminie nie mogło wpłynąć na sposób rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy.

Na etapie postępowania odwoławczego organ nie mógł bowiem brać ich pod uwagę i traktować jako uzupełnienie opisu stanu faktycznego złożonego wniosku i w oparciu o nowe fakty ponownie rozpatrzyć sprawę.

Co równie istotne, wskazanie skarżącej w uzupełnieniu wniosku, że klient końcowy może żądać zwrotu zaliczki w całości lub w części w zależności od okoliczności, przy jednoczesnym wyjaśnieniu na etapie zażalenia, że "Powyższe wyjaśnienie wskazuje, że w umowach dotyczących Projektu nie ma skonkretyzowanych okoliczności, których zaistnienie skutkowałoby obowiązkiem zwrotu 30% zaliczki. W takich okolicznościach podanie przez Spółkę sytuacji kreujących obowiązek zwrotu zaliczki bez umownego umocowania w tym zakresie mogłoby narazić Spółkę na zarzut podawania nierzetelnych, nie dających się zweryfikować informacji. Dlatego, w tym zakresie nie została udzielono odpowiedź w Odpowiedzi na Wezwanie" - potwierdza jednoznacznie, że skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na zadane w wezwaniu Organu I Instancji pytanie.

W świetle powyższych wyjaśnień, nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej naruszenia art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "ustawa Ordynacja Podatkowa") tzn. prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na tym, że organ zażądał dostarczenia informacji, których przepis materialno-prawny, tzn. art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o CIT nie wymaga dla swojego zastosowania.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, w kontekście stanowiska dot. pytania nr 2c), dot. naruszenia art. 14h. o.p. w związku z art. 169 § 1. o.p, tzn. (według skarżącej) prawa materialnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na tym, że organ nieprecyzyjnie określił w odniesieniu do jakiego elementu stanu faktycznego żąda bardziej szczegółowych informacji, gdyż posłużył się sformułowaniem: "płatności stanowiące 10% wartości zamówienia", które nie występuje w stanie faktycznym zawartym we wniosku o interpretację z dnia 25 maja 2021 r., Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że odpowiedź skarżącej na pytane nr 2c) wezwania miała charakter niepełny, nieostry.

Organ zadał bowiem następujące pytanie: czy wskazana we wniosku zaliczka oraz płatności stanowiące 10% wartości zamówienia dotyczą zarówno należności za usługi inżynieryjne oraz dostawę urządzeń? Wnioskodawca wbrew zakresowi wezwania odniósł się wyłącznie do płatności związanej z podpisaniem przejściowego świadectwa akceptacji (PAC), a więc pominął tą część pytania organu, która dotyczyła płatności związanej z podpisaniem końcowego świadectwa akceptacji (FAC). Ponadto, udzielona odpowiedź wskazywała na to, że płatność stanowiąca 10% zamówienia dotyczy należności inżynieryjnych. Jak i dostawy towarów ale i innych świadczeń. W konsekwencji o organ słusznie nie miał pewności, jakich innych świadczeń dotyczy płatność stanowiąca10% zamówienia oprócz ww. wymienionych.

Nie był też zasadny zarzut skargi, że w opisie stanu faktycznego nie występuje kategoria "płatności stanowiące 10% wartości zamówienia" gdyż – jak wskazywała skarżąca - struktura płatności, obejmuje m.in.:

- płatność stanowiąca 10% zamówienia w momencie podpisania wstępnego świadectwo akceptacji (PAC, Provisional Acceptance Certificate), planowana realizacja 2022,

- płatność stanowiąca 10% zamówienia w momencie podpisania końcowego świadectwo akceptacji (FAC, Finał Acceptance Certificate); planowana realizacja wrzesień 2022,

Wnioskodawca tymczasem zupełnie dowolnie – zarzucając błąd organowi – czyni dywagacje, że "bardziej zasadne mogłoby być posłużenie się sformułowaniem: "płatności stanowiące 20% wartości zamówienia". Te argumenty trudno uznać za mające merytoryczne znaczenie.

W odpowiedzi nadto na pytanie organu oznaczone w wezwaniu pkt 2 f): kiedy zgodnie z zawartymi przez Wnioskodawcę umowami dojdzie do wykonania wskazanych we wniosku usług inżynieryjnych bądź częściowego ich wykonania? – Skarżąca z jednej strony wyjaśniła, że "projektowe usługi inżynieryjne są wykonywane co do zasady do momentu złożenia zamówień zakupu lub zlecenia produkcji, a jednocześnie wskazała, że moment wykonania (częściowego wykonania) usług inżynieryjnych dot. opracowania dokumentacji technicznej może być inny - "ulegać zmianie/modyfikacji". Organ słusznie więc uznał, że użycie zwrotu "co do zasady" oznacza, że coś ma na miejsce, jednak z uwagi na pewne okoliczności może nie wystąpić, a w konsekwencji wyjaśnienia takie są pozbawione jednoznacznego charakteru.

Obowiązkiem organu podatkowego jest tymczasem dokonanie interpretacji przepisów prawa podatkowego na tle opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Jedyną możliwością ingerencji w przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jest prawo organu do wezwania wnioskodawcy w oparciu o art. 14h wzw. z art 169 O.p., do uzupełnienia jego opisu, w sytuacji gdy nie pozwala on na niebudzące wątpliwości zastosowanie przepisów materialnego prawa podatkowego, organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącej, w kontekście stanowiska dot. pytania nr 3, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Organ w kontekście pytań dodatkowych wzywał jedynie o przeformułowanie/uzupełnienie przedstawionego przez Wnioskodawcę we wniosku pytań oraz własnych stanowisk w sprawie z uwzględnieniem informacji stanowiących odpowiedź na pkt 2 wezwania celem spójności pomiędzy opisem sprawy, zadanymi pytaniami i własnym stanowiskiem Wnioskodawcy w sprawie. Chodziło zatem o ewentualne doprecyzowanie lub modyfikację własnego stanowiska w sprawie w sytuacji gdy dane zawarte w uzupełnieniu wniosku będą wyznaczać taką konieczność. Sąd w tym zakresie nie stwierdza wadliwości czy naruszenia prawa po stronie organu a dodatkowo wskazać należy, iż samodzielnie ta okoliczność nie spowodowała pozostawienia wniosku bez rozpoznania, jedynie wskazano na nią w połączeniu z innymi nieuzupełnionymi prawidłowo brakami.

Organ miał zatem podstawy do wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wniosku, co też uczynił, precyzyjnie wskazując, jakie informacje są niezbędne dla dokonania oceny prawnej. Udzielenie przez skarżącego jednoznacznych odpowiedzi na sformułowane w wezwaniu pytania miało na celu doprecyzowanie okoliczności faktycznych sprawy w taki sposób, aby było pewne, jakie skonkretyzowane zdarzenia zaistniały i jakie zdarzenia (w jakim kształcie) zaistnieją u skarżącego oraz aby pozwoliło organowi na interpretację przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W treści odpowiedzi na wezwanie skarżący co prawda odniósł się do wszystkich pytań organu, jednak nie wszystkie udzielone przez niego odpowiedzi były wyczerpujące i precyzyjne. Stało się to podstawą do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Ponownie przypomnieć należy o funkcji, jaką pełni interpretacja indywidualna. Może ona dotyczyć zdarzenia przyszłego, niemniej jednak okoliczności przyszłe dotyczące tego zdarzenia też muszą zostać określone w sposób pozwalający na ich ocenę w świetle konkretnego przepisu prawa podatkowego, nie mogą być określane w sposób ogólny, hipotetyczny i nieprecyzyjny. Słusznie podnosi organ, że interpretacja może odnosić się do zdarzenia przyszłego, ale tylko wtedy, gdy zdarzenie to jest jasno sprecyzowane, nie musi ono być pewne, ale musi być konkretne. W sytuacji, gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie, czy w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wystąpi jakiś jego element, dopuszcza go jedynie w sferze możliwości, nie jest możliwe dokonanie przez organ oceny prawnopodatkowych skutków zdarzenia opisanego we wniosku o wydanie interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2619/10, LEX nr 1217239).

W rozpatrywanym przypadku organ wykazał, odwołując się do konkretnych regulacji materialnego prawa podatkowego, że bez informacji, o udzielenie której zwrócił się do skarżącego, udzielenie prawidłowej, zgodnej z prawem interpretacji, jest niemożliwe. Stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku, łącznie z odpowiedzią na wezwanie wystosowane w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, w kontekście przepisów wskazanych we wniosku, nie pozwoliły na zajęcie przez organ jednoznacznego merytorycznego stanowiska. Należy zgodzić się z Dyrektorem, że na tle udzielonych przez skarżącego informacji organ nie był w stanie precyzyjnie odpowiedzieć na zadane we wniosku pytania.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że istniały przeszkody do wydania interpretacji indywidualnej, a organ prawidłowo pozostawił złożony wniosek bez rozpatrzenia

na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.