Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 550/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1,  art. 87 par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku B. N. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi B. N. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2021 r. nr 926/2021 w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 II 2022 r., sygn. akt II SA/Wr 550/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B. N. (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżąca") na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 2021 r. (nr 926/2021).

Odpis postanowienia Sąd doręczył stronie skarżącej w trybie zastępczym w dniu 9 czerwca 2022 r. (k. 48 akt sądowych).

Pismem nadanym 1 lipca 2022 r. (k. 52 oraz 58 akt sądowych) strona skarżąca wniosła zażalenie od wyżej opisanego postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia.

W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że w dniu 24 czerwca 2022 r. zapoznała się z treścią korespondencji sądowej, badając akta sprawy za pośrednictwem ustanowionego przez nią pełnomocnika. Strona skarżąca wskazała, że nie otrzymała ona korespondencji sądowej i w efekcie nie mogła zareagować na wezwanie do uzupełnienia najpierw braków formalnych skargi, a później złożenia zażalenia. Ponadto strona skarżąca stwierdziła, że na terenie działania Poczty Polskiej S.A. oddział S. występują problemy z prawidłowym doręczaniem przesyłek listowych. Na potwierdzenie powyższego do wniosku dołączone zostało oświadczenie sąsiadki skarżącej, w którym oświadczyła ona, że na terenie Poczty Polskiej S.A. oddział S. występują problemy z prawidłowym doręczaniem przesyłek listowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a.") uchybiony termin należy przywrócić na wniosek strony, jeżeli zostaną kumulatywnie spełnione następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

Przystępując do oceny zasadności wniosku należy wskazać, że w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie zakreślonym przez ustawodawcę w art. 87 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie, pełnomocnik strony skarżącej powziął w dniu 24 czerwca 2022 r. w siedzibie tut. Sądu informacje o doręczeniu zastępczym przesyłki zawierającej odpis postanowienia, którym odrzucono skargę skarżącej, czyli wskazana data jest datą, w której ustała przyczyna uchybienia terminu.

Uznać zatem należy, że wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 1 lipca 2022 r. został wniesiony w terminie. Jednocześnie należy zauważyć, że razem z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełniono czynności dla której termin został ustanowiony.

W konsekwencji należało rozpatrzyć wniosek biorąc pod uwagę podnoszone przez skarżącą okoliczności oraz ustawową przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Sąd podziela utrwalony już w judykaturze pogląd, że brak winy strony w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Co istotne, dla przyjęcia winy wystarczy nawet lekka postać niedbalstwa w trosce o swoje sprawy, co z kolei stoi na przeszkodzie przywróceniu terminu do jej dokonania (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08, publ. CBOSA).

W przedmiotowej sprawie nie zostały uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wobec spełnienia ustawowych przesłanek warunkujących przyjęcie fikcji doręczenia i uznania, że przesyłka została skutecznie doręczona stronie w trybie zastępczym w dniu 9 czerwca 2022 r., uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminu nie może być wyłącznie oświadczenie strony skarżącej o tym, że awizo nie zostało umieszczone w drzwiach adresata. W ocenie Sądu nie uprawdopodobniono, że doręczyciel faktycznie nie dopełnił swoich obowiązków i nie pozostawił awiza o oczekującej przesyłce.

Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r., poz. 896 ze zm.), potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Jak wynika natomiast z art. 3 pkt 23 powołanej ustawy, przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru.

Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienia NSA z dnia: 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt I GZ 255/19; 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13; 24 lipca 2018 r., sygn. akt I GZ 216/18; 4 września 2019 r., sygn. akt I GZ 260/19; 6 września 2019 r., sygn. akt II FZ 561/19; publ. CBOSA).

Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę jego dokonania należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi – co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące. Nie wystarczy samo twierdzenie strony w tym zakresie. Wprawdzie do przywrócenia terminu wymagane jest jedynie "uprawdopodobnienie", a nie "udowodnienie" braku winy w jego uchybieniu, to jednak przywrócenie terminu tylko na podstawie oświadczenia, że awiza nie pozostawiono, w sytuacji, gdy w aktach sprawy znajduje się zwrócona przesyłka wraz z adnotacjami, że była ona dwukrotnie prawidłowo awizowana, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo to nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej (por. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FZ 12/12, publ. CBOSA).

Z adnotacji operatora pocztowego umieszczonych na kopercie, w której znajdował się odpis postanowienia z dnia 10 lutego 2022 r. został przesłany skarżącej na wskazany przez nią adres, wynika, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 26 maja 2022 r., zaś powtórne – w dniu 3 czerwca 2022 r. Przesyłkę – jako niepodjętą w terminie – zwrócono do nadawcy w dniu 13 czerwca 2022 r. Z koperty wynika również, iż w dniu 26 maja 2022 r. umieszczono zawiadomienie (awizo) o pozostawieniu pisma we wskazanym urzędzie pocztowym, które umieszczono w drzwiach adresata.

W ocenie Sądu, zarówno treść wniosku o przywrócenie terminu, jak i towarzyszące mu okoliczności, nie obalają domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego. Po pierwsze bowiem, należy jeszcze raz wskazać, że obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji z art. 73 p.p.s.a. Ponadto skarżąca nie zakwestionowała sposobu wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru i adnotacji na kopertach.

Na marginesie tylko zauważyć można, że strona skarżąca nie zgłosiła reklamacji doręczenia przesyłki. Taka reklamacja byłaby natomiast wskazana w sytuacji, gdy za przypuszczalną przyczynę braku doręczenia korespondencji skarżąca uważa wadliwe działanie operatora pocztowego. Procedura reklamacyjna mogłaby wyjaśnić powstałe u skarżących przypuszczenia i uprawdopodobnić brak winy skarżących w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi ze względu na nieotrzymanie przesyłki.

Z powyższych względów Sąd odmówił przywrócenia terminu na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a.