Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1339/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 5 art. 7 par. 1 art. 21 par. 1 art. 247 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b art/ 6 ust. 6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2016 r. sprawy ze skargi H. U. i B. K.-U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku ustalającą H. U. i B. K.-U. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok.

Organ odwoławczy wskazał, iż małżonkowie H. U. i B. K.-U. nabyli w dniu 6 stycznia 1999 roku nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A. 21. Na wniosek właścicieli Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] roku zatwierdził podział tej nieruchomości na sześćdziesiąt osiem działek, w tym na działkę o numerze 3/236. Jak wynika z tej decyzji, działka o numerze 3/236 miała zostać włączona w pas linii rozgraniczających ulic A. i B.. Wydzielenie działki o numerze 3/236 na poszerzenie dróg gminnych spowodowało, że działka ta przeszła z mocy prawa na własność Gminy Miasto Ł. z dniem, w którym decyzja z dnia [...] roku stała się ostateczna, tj. w 2001 roku. W wyniku tego podziału tylko działka o numerze 3/236 o powierzchni 6.444 m2 pozostała w dotychczasowej księdze wieczystej. Po przeniesieniu starej księgi wieczystej do księgi wieczystej prowadzonej w systemie elektronicznym ta księga wieczysta otrzymała numer [...]. Nazwa ulicy, przy której znajduje się przedmiotowa nieruchomość zmieniła nazwę z "A." na "C".

Decyzją z dnia [...] 2011 roku Prezydent Miasta Ł. ustalił małżonkom H. U. i B. K.-U. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w stosunku do nieruchomości położonej w Ł. przy ul. C 21 w kwocie 5.155 zł, opodatkowując 6.444 m2 gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania, a podatek z tej decyzji został zapłacony w całości. Za rok 2011 strona nie złożyła informacji o nieruchomościach.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż w piśmie z dnia 3 lipca 2014 roku H. U. i B. K.-U. wnieśli do Prezydenta Miasta Ł. o zwrot nadpłaconego przez nich podatku od nieruchomości za okres od dnia 31 marca 2001 roku w związku z tym, iż w dniu 15 maja 2014 roku do księgi wieczystej o numerze [...] wpisano Gminę Miasto Ł. jako właściciela tej nieruchomości. Z kolei Ł. Ośrodek Geodezji pismem z dnia 21 sierpnia 2014 roku zawiadomił Urząd Miasta Ł. Departament Finansów Publicznych Wydział Finansowy o tym, że w dniu 21 sierpnia 2014 roku dokonano zmiany w ewidencji gruntów (na podstawie zawiadomienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. XVI Wydziału Ksiąg Wieczystych) polegającej na wykreśleniu H. U. i B. K.- U. jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości, a w ich miejsce jako właściciela wpisano Gminę Miasto Ł..

W dniu 9 października 2014 roku H. U. i B. K.-U. wnieśli do Prezydenta Miasta Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku ustalającej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok, gdyż uznali, że wskazana decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Wniosek ten organ podatkowy przekazał zgodnie z właściwością Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł. wraz z aktami sprawy.

Decyzją z dnia [...] roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, a po rozpoznaniu odwołania strony decyzją z [...] roku utrzymało w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie.

Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji pełnomocnik strony wskazał na wystąpienie jedynie przyczyny z przepisu art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. na skierowania w/w decyzji ostatecznej do osoby niebędącej stroną w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, w przypadku przesłanki wskazanej w tym przepisie chodzi o taką sytuację, w której organ w treści decyzji rozstrzyga o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie jest stroną toczącego się postępowania. Jak podkreślono, Prezydent Miasta Ł. w treści w/w decyzji ostatecznej za 2011 rok nie rozstrzygał o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie jest stroną toczącego się postępowania, a wręcz przeciwnie rozstrzygnął o prawach i obowiązkach jego stron, tj. H. U. i B. K.-U.. Tym samym będąca przedmiotem postępowania ostateczna decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w rozumieniu przepisu art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., oceniając zebrany materiał dowodowy nie dało wiary zeznaniom strony w zakresie tego, że H. U. i B. K.-U. przestali być posiadaczami w/w nieruchomości położonej w Łodzi przy ul. C 21 w dniu [...] 2001 roku, tj. w dniu, w którym stała się ostateczna decyzja z dnia [...] roku zatwierdzająca podział nieruchomości, ponieważ nie potwierdzają tego inne, wiarygodne dowody, a posiadanie danej rzeczy jest stanem faktycznym, niezależnym od własności danej rzeczy i zmiany jej właściciela. Kolegium uznało, iż z decyzji Starosty P. z dnia [...] roku - na którą powołują się skarżący - orzekającej o odszkodowaniu i przyznaniu nieruchomości zamiennej w ramach ustalonego odszkodowania, nie wynikają żadne okoliczności w zakresie przejścia posiadania w/w nieruchomości.

Kolegium nie uwzględniło, zgłoszonego również w dniu 25 czerwca 2015 roku wniosku o "zwrócenie się do Starosty P. z wnioskiem o udostępnienie akt wskazanej powyżej sprawy i dopuszczenie dowodu z dokumentów się w niej znajdujących, na okoliczność wyzbycia się przez H. U. i B. K.-U. posiadania nieruchomości położonej w Ł. przy ul. C 21 (działka 3/236 obręb B-21)".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło treść przepisu art. 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 roku, poz. 849 z późn. zm.) i stwierdziło, że posiadanie samoistne ma pierwszeństwo przed własnością, w tym sensie, iż jeżeli jest posiadacz samoistny nieruchomości, wówczas podatnikiem jest ten posiadacz samoistny, z pierwszeństwem nad uznaniem za podatników właścicieli nieruchomości. Organ odwołując się do przepisów art. 336 i art. 339 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 roku poz. 121 z późn. zm.) wyjaśnił, iż posiadanie jest stanem faktycznym. Z przyjętej przez ustawodawcę definicji posiadacza samoistnego rzeczy (jest nim ten kto nią faktycznie włada jak właściciel) można wyprowadzić wniosek, że dla przyjęcia samoistności posiadania konieczne jest wykonywanie przez posiadacza czynności faktycznych wskazujących na samodzielny, rzeczywisty i niezależny od woli innej osoby stan władztwa. Wszystkie dyspozycje posiadacza powinny zatem swą treścią odpowiadać dyspozycjom właściciela.

W ocenie SKO, H. U. i B. K.-U. zachowywali się jak właściciele nieruchomości (pomimo, iż nimi już nie byli w tamtych latach - posiadanie samoistne ), ponieważ H. U. w składanych Informacjach w sprawie podatku od nieruchomości przez lata (m.in. 2008-2012) wskazywał siebie jako jej właściciela bądź współwłaściciela, ponadto płacił w terminie podatek od nieruchomości wspólnie z drugą stroną B. K.-U. (m.in. 2009-2014), na co wskazuje wprost treść ich wniosku 3 lipca 2014 roku o zwrot nadpłaconego przez nich podatku od nieruchomości. Organ podkreślił, iż samo płacenie podatków od nieruchomości w orzecznictwie sądowym jest oceniane jako jeden z przejawów posiadania samoistnego (np. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 35/97, OSNC 1997/10/150, M.Prawn. 1998/1/5, Lex nr 30637). Tym samym to posiadanie samoistne stanowiło podstawę do opodatkowania w/w osób podatkiem od nieruchomości w stosunku do przedmiotowej nieruchomości na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego można było co najmniej przyjąć, że w/w osoby (wnioskodawcy) były posiadaczami przedmiotowej nieruchomości bez tytułu prawnego, ponieważ kiedy przestali być właścicielami tej nieruchomości nie przekazali jej właścicielowi w żaden sposób, a to przekazanie nastąpiło dopiero w dniu 14 listopada 2014 roku, co wynika z pisma Urzędu Miasta Ł. Departamentu Gospodarowania Majątkiem Wydziału Gospodarki Komunalnej z dnia 21 listopada 2014 roku oraz z załączonego do niego protokołu przekazania-przejęcia nieruchomości gruntowej z dnia 14 listopada 2014 roku. Tą podstawę do opodatkowania w/w osób fizycznych podatkiem od nieruchomości, w stosunku do w/w nieruchomości, można było także poszukiwać w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Kolegium podniosło też, że istnienie sporu pomiędzy wnioskodawcami a Prezydentem Miasta Ł. co do przejścia własności powodowało, że wnioskodawcy nie mogli powoływać się na to, że wyzbyli się posiadania w/w nieruchomości. Wystąpienie zaś z wnioskiem o ustalenie odszkodowania za przejścia na Gminę Miasto Ł. własności w/w nieruchomości nie zmieniało stanu faktycznego jakim jest posiadanie. W ocenie Kolegium z treści decyzji Starosty P. z dnia [...] roku - orzekającej o odszkodowaniu i przyznaniu nieruchomości zamiennej w ramach ustalonego odszkodowania - wynika, że spór co do przejścia własności w/w nieruchomości zakończył się ostatecznie dopiero w 2014 roku, co spowodowało w konsekwencji przekazanie posiadania tej nieruchomości w dniu 14 listopada 2014 roku. Bez znaczenia w sprawie jest to, czy wnioskodawcy będąc nadal posiadaczami w/w nieruchomości pobierali z niej pożytki czy też nie, oraz czy ją zagospodarowywali czy też nie, bo do czasu przekazania tej nieruchomości mogli te pożytki pobierać i nieruchomość zagospodarowywać. Okoliczność zaś, że na w/w nieruchomości w 2001 roku w wówczas obowiązującym planie miejscowym planowana była inwestycja, m.in. rozbudowa drogi (jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty P. z dnia [...] roku), nie zmienia faktu, że ta inwestycja nie była w tamtych latach realizowana i nie mogła być realizowana, skoro co najmniej do 2014 roku istniał pomiędzy wnioskodawcami a Prezydentem Miasta Ł. spór co do przejścia jej własności.

W związku z tym w ocenie Kolegium nie wystąpiła w sprawie wskazywana przesłanka do stwierdzenia nieważności w/w decyzji ostatecznej, a treść wniosku nie wskazuje również na wystąpienie innych przesłanek stwierdzenia nieważności w/w decyzji ostatecznej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik H. U. i B. K.-U. wniósł o uchylenie ww. decyzji SKO w Ł. i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że H. U. i B. K.-U. byli posiadaczami nieruchomości położonej w Ł. przy ul. C 21 (działka 3/236 obręb B-21), a w konsekwencji także podatnikami podatku od nieruchomości, tylko z uwagi na fakt, iż opłacali podatek od nieruchomości, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do konstatacji, że okoliczność ta nie może być traktowana w każdym stanie faktycznym jako jedyny uzewnętrzniony przejaw woli posiadania nieruchomości;

- art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w sprawie wystąpiła przesłanka jego zastosowania;

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w szczególności poprzez oparcie argumentacji na Informacjach w sprawie podatku od nieruchomości oraz protokole przekazania-przejęcia przedmiotowej nieruchomości i nieuwzględnienie istotnej okoliczności faktycznej polegającej na wyzbyciu się posiadania wskazanej wyżej nieruchomości przez skarżących;

- art. 180 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy dotyczącej odszkodowania i przyznania nieruchomości zamiennej prowadzonej przez Starostę P. na okoliczność wyzbycia się przez skarżących posiadania wskazanej nieruchomości, podczas gdy okoliczność ta jest kluczowa dla sprawy w celu dokonania oceny, czy skarżący uważali się za posiadaczy tej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca uznała, iż SKO dokonało błędnej wykładni art. 336 k.c. Z argumentacji organu podatkowego wynika, że skoro H. U. w latach 2008-2012 wskazywał siebie jako właściciela bądź współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości, a co więcej płacił w terminie podatek od nieruchomości wspólnie z drugą stroną – B. K.-U., to jest posiadaczem przedmiotowej nieruchomości, czyli wystąpił zarówno element corpus, jak i animus posiadania. Oznacza to, że organ dokonał takiej wykładni tego przepisu, która pozwala na przypisanie obu tych elementów podmiotowi, który płaci wyłącznie podatek od nieruchomości. Przy czym w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że dokonując oceny czy oba elementy wystąpiły, należy wziąć pod uwagę szereg okoliczności. Istotne jest również prawidłowe zrozumienie istoty sporu (pomiędzy skarżącymi a Prezydentem Miasta Ł.) w zakresie przejścia własności nieruchomości. W jego toku skarżący nie kwestionowali samego faktu podziału przedmiotowej nieruchomości, ich wolą nie było utrzymanie własności tej nieruchomości; domagali się jedynie - realizując konstytucyjne prawo do ochrony własności - ustalenia słusznego odszkodowania. Otrzymali je dopiero 13 lat od dnia wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, bowiem Prezydent Miasta Ł. odmawiał przyjęcia, że przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność gminy, co miało na celu opóźnienie wypłaty odszkodowania. Skoro skarżący domagali się jedynie odszkodowania, to z faktu tego należy wywieźć wniosek, że brak było elementu animus, a co za tym idzie, również samego posiadania. Nie było bowiem woli władania tą nieruchomością, a wola otrzymania odszkodowania za tę nieruchomość. Okoliczności te były niejednokrotnie uzewnętrzniane w toku postępowania o ustalenie odszkodowania, które prowadzone było przez Starostę P.. Poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżący nie dokonywali żadnych czynności w stosunku do przedmiotowej nieruchomości - przede wszystkim w ogóle z niej nie korzystali, nie interesowali się nią. Fakt opłacania podatku od nieruchomości należy raczej uznać za przejaw pewnej ostrożności, a nie za okoliczność wskazującą na zainteresowanie gruntem. Tym bardziej, że to właśnie skarżący figurowali we wszystkich ewidencjach, w tym w księdze wieczystej jako właściciele nieruchomości, co było wynikiem opieszałości Prezydenta Miasta Ł.. Skoro Prezydent Miasta Ł. nie uznawał siebie jako właściciela, a jednocześnie był organem podatkowym, argument o ostrożności nabiera szczególnego znaczenia.

Skarżący podkreślili, że manifestowali brak woli posiadania w jednym z dokumentów znajdujących się w aktach wskazanej wcześniej sprawy prowadzonej przez Starostę P. i należało przeprowadzić dowód z tego dokumentu, gdyż z zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 10 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej poparł stanowisko przedstawione w skardze, modyfikując treść zarzutu zawartego w punkcie 1 skargi i wskazując, że dotyczy on art. 366 Kodeksu cywilnego w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy Prezydent Miasta Ł. mógł uznać za stronę postepowania – podatników podatku od nieruchomości - skarżących, którzy na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. utracili na rzecz Gminy Miasto Ł. działkę (nr 3/236, obręb B-21, o pow. 6.444 m2 położoną w Ł. przy ul. C 21), na poszerzenie dróg gminnych.

Rozważania w tej kwestii należy rozpocząć od wskazania, że podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu (art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014, poz. 849 ze zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Nieruchomości Rolnych lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Z regulacji tego przepisu wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości mogą być podmioty, jeżeli mają określony tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, lub nawet nie posiadają takiego tytułu prawnego, władają nieruchomościami stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na podstawie decyzji z dnia [...] r. nr [...] działka nr 3/236 położona w Ł. przy ul. C 21 przeszła na własność Gminy Miasta Ł., a przekazanie tej nieruchomości przez skarżących Gminie nastąpiło dopiero w dniu [...] roku. Wobec tego do chwili wydania nieruchomości właścicielowi (co nastąpiło dopiero 14 listopada 2014 r.) skarżący byli jej posiadaczami, władali przedmiotową działką nie mając do tego tytułu prawnego. H. U. (wskazując siebie jako podatnika) za lata 2008 – 2012 na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. składał organowi podatkowemu informacje o przedmiotowej nieruchomości, wykazując jej związanie z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niewątpliwie informacje te stanowiły deklaracje podatkowe w rozumieniu art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a skoro tak to w postępowaniu wymiarowym Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej był zobowiązany ustalić wysokość zobowiązania podatkowego zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji i stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. uznać skarżących za podatników podatku od nieruchomości. W związku z tym nie jest tak, jak wskazano w uzasadnieniu skargi, że podatnicy nie interesowali się przedmiotową nieruchomością, skoro składali informacje podatkowe dla tej nieruchomości i płacili terminowo podatek.

Sąd podzielił też pogląd organu odwoławczego, że dla rozstrzygnięcia tej sprawy bez znaczenia było to, czy podatnik zagospodarował przedmiotową działkę, pobierał z niej pożytki.

Ponadto należy podkreślić, iż opodatkowując grunty wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, gdyż stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015, poz. 520) podstawą wymiaru podatków powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. W niniejszej sprawie zmiany w ewidencji gruntów dokonano w dniu 21 sierpnia 2014 r., wykreślając H. U. i B. K.-U. jako właścicieli przedmiotowej nieruchomości, a w ich miejsce jako właściciela wpisano Gminę Miasto Ł. W ocenie Sądu, jeżeli wcześniej istniały niezgodności między informacjami zawartymi w ewidencji a rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym, to tylko na wniosek właściciela (władającego) organ prowadzący ewidencję mógł podjąć działania zmierzające do wprowadzenia stosownych zmian. Organ podatkowy nie był zobowiązany do sprawdzania z urzędu, czy dane zawarte w ewidencji oraz w informacji składanej dla potrzeb podatku od nieruchomości są zgodne ze stanem rzeczywistym.

Okoliczności faktyczne przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności decyzja Starosty P. z dnia [...] roku orzekająca o odszkodowaniu i przyznaniu nieruchomości zamiennej nie przesądzają o tym, że wcześniej skarżący nie mogli być uznani za podatników podatku od nieruchomości działki położonej w Ł. przy ul. C 21. SKO słusznie zatem uznało, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. ustalająca podatek od nieruchomości za 2011 r. nie była dotknięta wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a skoro przedmiotową nieruchomość skarżący przekazali 14 listopada 2014 r., to do chwili jej wydania właścicielowi byli jej posiadaczami.

W ocenie Sądu przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.

P.C.