Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 257/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14 grudnia 2021 r. nr IFXIV.7840.2.3.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 10 grudnia 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] pozwolenia na budowę kominów wentylacji grawitacyjnej dla budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ul. [...] w B.(działka nr 1 obręb: [...]). Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 28, art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej w skrócie PrBud) i art. 104 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. K.(dalej zwany Skarżącym) reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem.

W odwołaniu zarzucił naruszenie art. 3 pkt 11 PrBud w związku z art. 3 ust. 2 i art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 199 k.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę podmiotowi niemającemu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez całkowite pominięcie kwestii braku kominów w lokalu nr [...] znajdującym się na parterze budynku;

- art. 7b w zw. z art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie szeregu postępowań toczących się przed PINB w zakresie braku przewodów kominowych w lokalu nr [...], znajdującym się na parterze w budynku będącym przedmiotem inwestycji, a które to postępowania organ I instancji powinien zweryfikować.

Odwołanie nie przyniosło oczekiwanego przez Skarżącego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. nr IFXIV.7840.2.3.2021 Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda nakreślił przebieg dotychczasowego postępowania, a także przybliżył stanowisko organu I instancji oraz Skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego udzielenie pozwolenia na budowę podmiotowi niemającemu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Wojewoda Śląski wyjaśnił że, zgodnie z art. 35 ust. 4 PrBud jednym z wymogów udzielenia pozwolenia na budowę jest wymóg złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do treści art.32 ust.4 pkt 2 PrBud. Organ nie bada natomiast czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jeśli dysponuje oświadczeniem odpowiadającym wymogom art. 32 ust 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 PrBud. Oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest bowiem pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma zatem ograniczone kompetencje co do przeprowadzania w ramach prowadzonego postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, postępowania które zweryfikuje, czy dokumenty potwierdzające złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane istnieją i są prawnie skuteczne. Organ nie bada również zakresu dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane, wynikającego z łączącego inwestora i właściciela tej nieruchomości stosunku zobowiązanego. W szczególności organ nie ma kompetencji do rozstrzygania sporów co do zakresu posiadanego prawa do zabudowy określonej nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia kwestii braku kominów w lokalu nr [...] znajdującym się na parterze budynku oraz pominięcia szeregu postępowań toczących się przed PINB w temacie przedmiotowych kominów organ przywołał treść opisu do projektu budowlanego, gdzie na stronie 17 w punkcie 1.3 znajduje się zapis: "Planowana budowa kominów wentylacyjnych ma za zadanie zwiększenie ilości przewodów wentylacji grawitacyjnej, które można wykorzystać dla poszczególnych lokalów mieszkalnych i usługowych w przedmiotowym budynku. Budowa projektowanych przewodów wentylacji grawitacyjnej umożliwi przekazanie istniejących przewodów wentylacyjnych (po uprzednim udrożnieniu i odgruzowaniu), wykorzystywanych aktualnie przez lokale na piętrze i poddaszu, lokalom na parterze."

Ponadto w toku postępowania odwoławczego Wspólnota uściśliła informacje dotyczące lokalu nr [...] i wskazała, że po zrealizowaniu zamierzonego przedsięwzięcia przewód wentylacyjny nr [...], w chwili obecnej użytkowany przez właściciela lokalu nr [...] oraz przewód wentylacyjny nr [...] w chwili obecnej użytkowany przez właściciela lokalu nr [...], zostaną przekazane na potrzeby lokalu nr [...], którego właścicielem jest Skarżący. Z chwilą wybudowania przedmiotowego komina lokal nr [...] będzie miał dostęp do pięciu przewodów wentylacyjnych, tj. nr [...], [...], [...], [...], [...].

W skardze na powyższą decyzję Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem zarzucił naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 pkt 11 PrBud w związku z art. 3 ust. 2 i art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz art. 199 k.c., poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę podmiotowi niemającemu tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na te cele.

Ponadto w skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w swoim procedowaniu przepisów art. 3 pkt 11 PrBud w następstwie czego organ bezpodstawnie utrzymał w mocy decyzję, która powinna być wyłączona z obrotu;

- art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego ani słusznego interesu obywateli oraz niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, w następstwie czego organ II instancji, procedując w przedmiotowej sprawie, dopuścił się szeregu uchybień w pełnieniu funkcji strażnika praworządności, ponieważ w sposób dowolny i opieszały zbadał niniejszą sprawę, co jak widać wynika z treści uzasadnienia skarżonej decyzji;

- art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez całkowite pominięcie kwestii braku kominów w lokalu nr [...] znajdującym się na parterze budynku;

- art. 7b w zw. z art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez pominięcie szeregu postępowań toczących się przed PINB w zakresie braku przewodów kominowych w lokalu nr [...], znajdującym się na parterze w budynku będącym przedmiotem inwestycji, a które to postępowania organ II instancji powinien zweryfikować, jednakże tego nie uczynił, a wręcz powielił opieszałość organu I instancji w tym zakresie. Tym samym procedowanie organu w niniejszej sprawie w żaden sposób nie prowadzi do pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, a wręcz podsyca negatywne nastroje w stosunku do organów administracji publicznej;

- art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a w następstwie uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu co do zabranych dowodów i materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, jak również przez organ II instancji, tym samym niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania;

- art. 11 k.p.a. poprzez nierzetelne wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi Wojewoda Śląski kierował się, wydając skarżoną decyzję, ponieważ organ ten nie odniósł się do zarzutów postawionych przez skarżącego, lecz przytoczył jedynie tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o sygn. II SA/Łd 362/21 - nie analizując jego treści. Tym samym stricte nie odniósł się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób racjonalny i zrozumiały.

W związku z podniesionymi zarzutami Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że zaskarżona decyzja została wydana w okolicznościach pomijających rzeczywisty stan faktyczny, a przez to jest wysoce krzywdząca dla Skarżącego, którego stanowisko w przedmiotowej sprawie, poparte szeregiem przepisów prawnych i orzecznictwem sądów nie zostało w ogóle wzięte pod uwagę. Ponadto organ odwoławczy kierował się wyłącznie oświadczeniem Wspólnoty Mieszkaniowej, a nie przepisami prawa, z których wynika, że Wspólnota nie miała prawa występować z wnioskiem o pozwolenie na budowę wobec braku uchwały, w której wszyscy współwłaściciele wyraziliby zgodę na dokonanie czynności przekraczającej zwykły zarząd.

Skarżący podniósł także, że prowadzi szereg różnych postępowań ze Wspólnotą w przedmiocie niestosowania przepisów prawa w podejmowaniu wszelkich decyzji dotyczących nieruchomości wspólnej. Zakwestionował celowość działań modernizacyjnych oraz rzetelność rozliczeń. Podniósł, że od momentu zakupu lokalu Wspólnota blokuje wszelkie jego przedsięwzięcia dotyczące uruchomienia przewodów kominowo-wentylacyjnych, przez co nie może on ogrzewać swoich pomieszczeń.

Według Skarżącego zarządca nieruchomości składając oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie posiadał umocowania do złożenia takiego oświadczenia. Uchwała Wspólnoty z dnia 5 grudnia 2019 r. nr [...] jest bowiem z mocy prawa nieważna, gdyż został podjęta jedynie większością głosów. Tymczasem z art. 199 k.c. wynika wymóg uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli.

Skarżący podniósł, że zatwierdzony projekt budowlany nie odnosi się do lokalu nr [...] położonego na parterze, który jest pozbawiony przewodów kominowych. Inwestycja służy wyłącznie polepszeniu bytu lokalów położonych wyżej. Oświadczenie Wspólnoty nie zapewnia przy tym Skarżącego, że udostępnione zostaną mu przewody kominowe, o których mowa w tym oświadczeniu.

Skarżący przywołał także orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynikać ma konieczność uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację przedmiotowej inwestycji. Podniósł również, że będzie ona finansowana z funduszu remontowego tj. na koszt wszystkich właścicieli nieruchomości. Ponadto wyrażenie zgody na dobudowę kominów nie stanowi w ogóle czynności zarządu, o jakich mowa w art. 22 i 23 ustawy o własności lokali. Należy więc stosować art. 140 k.c. w związku z art. 199 k.c., które wymagają jednomyślności.

W skardze zaakcentowano także, że organ winien był zweryfikować, czy wszystkie lokale posiadają dostęp do kominów.

Skarżący wskazał również na postanowienie PINB, z którego wynikać ma, że lokal nr [...] nie posiada dostępu do przewodów kominowych jak również obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej przewodów kominowych.

Skarżący załączył również wniosek o przeprowadzenie kontroli samowoli budowlanej z dnia 25 lutego 2021 r. skierowany do PINB, zawiadomienie o wszczęciu przez PINB postępowania w sprawie budowy kominów na ścianie nośnej (na poddaszu) w budynku przy ul. [...] wraz wezwaniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. dotyczącym osobistego stawiennictwa zarządcy nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto Wojewoda zwrócił się o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę kominów wentylacji grawitacyjnej dla budynku usługowo-mieszkalnego. Inwestorem, któremu organ udzieli pozwolenia na budowę jest Wspólnota Mieszkaniowa tego budynku.

W ocenie Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Ponadto organy administracji dokonały właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosowały normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły wskazanych w skardze reguł postępowania. Organy zebrały wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważyły go i poddały ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Ustaliły dokładnie stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne, zdaniem Sądu, okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.

Prawnomaterialną podstawę rozstrzygnięcia wydanego w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., dalej w skrócie jak dotychczas PrBud).

Stosownie do treści przepisu art. 35 ust. 1 PrBud przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in.:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia;

4) wykonanie lub sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do jego kompetencji należy sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

Przywołany art. 35 ust. 1 PrBud określa zakres obowiązków organu, którego celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści art. 35 ust. 4 PrBud wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższe oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną w tym znaczeniu, że jeżeli inwestor spełni warunki opisane w przepisach to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić jej wydania. Przepis art. 35 ust. 4 PrBud nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków.

Organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 PrBud a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 PrBud

W przedmiotowej sprawie przedłożony projekt budowlany nie naruszał przepisów prawa. Był on kompletny, sporządzony przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami. Inwestor spełnił przy tym wymóg, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, gdyż złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skarżący zarzuca, że inwestor wbrew treści złożonego oświadczenia nie posiada tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontekście tego zarzutu zaakcentować należy, że warunkiem wydania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 PrBud jest złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zaś udokumentowanie posiadanego w tym zakresie prawa. Oświadczenie to inwestor składa na urzędowym formularzu pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. W tym miejscu zasadnym jest przywołanie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10, zgodnie z którym wprowadzenie obowiązku złożenia przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane, w miejsce obowiązku wykazania legitymowania się takim prawem stosownymi dokumentami, miało na celu uproszczenie (ułatwienie) proceduralne polegające na tym, że inwestor nie musi już jako dowodu spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 4 ustawy przedkładać dokumentu urzędowego, który statuuje go jako osobę mającą prawo do terenu, lecz jest wystarczające złożenie przez niego oświadczenia, że takowe prawo mu przysługuje.

W orzecznictwie ukształtowany został pogląd, że złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co do zasady zwalnia organy administracji z konieczności badania prawdziwości tego oświadczenia. Takie oświadczenie jest jednak tylko wówczas skuteczne, gdy z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo nie zachodzą wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym (por. wyroki NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r. II OSK 980/12, 26 listopada 2015 r. II OSK 760/14). Jeżeli zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej poweźmie wiadomość, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać lub jest niezgodne ze stanem rzeczywistym, jego obowiązkiem jest wyjaśnić tę kwestię (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 486/19, z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1604/19, z 12 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 856/18, z 19 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2176/17).

W realiach rozpoznawanej sprawy okolicznością bezsporną jest fakt podjęcia przez Wspólnotę Mieszkaniową w dniu 5 grudnia 2019 r. uchwały nr [...] r. Spór dotyczy tego, czy z uchwały tej wynikało upoważnienie dla inwestora do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 PrBud. Kwestionując istnienie takiego upoważnienia Skarżący podnosi, że na treść powyższej uchwały nie zgodzili się wszyscy współwłaściciele nieruchomości, a jedynie ich większość. Wywodzi stąd skutek nieważności uchwały z mocy prawa. Odnosząc się do tego stanowiska sięgnąć należy do art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 o własności lokali (obecnie: t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.). Zresztą przepis ten przywołuje również sam Skarżący. Zgodnie z tym przepisem uchwały Wspólnoty zapadają większością głosów właścicieli lokali. Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. W realiach rozpoznawanej sprawy wystąpienie z wnioskiem o wydanie spornego pozwolenia na budowę bez wątpienia wykraczało poza czynności zwykłego zarządu. Zarząd Wspólnoty nie mógł więc wystąpić o to pozwolenie bez stosownej uchwały Wspólnoty w tym zakresie. Taką uchwałę Wspólnota w realiach rozpoznawanej sprawy podjęła w dniu 6 czerwca 2019 r. Do jej podjęcia wbrew stanowisku Skarżącego nie była jednak wymaga zgoda wszystkich współwłaścicieli lecz w świetle przywołanego powyżej art. 23 ust. 2 ustawy o własności lokali wyłącznie zgoda większości głosów właścicieli lokali. Przywoływane przez Skarżącego przepisy kodeksu cywilnego, z których próbuje wywodzić wymóg zgody wszystkich współwłaścicieli nie mogły znaleźć zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy, a to ze względu na art. 19 ustawy o własności lokali. Poza sporem jest okoliczności, że w realiach rozpoznawanej sprawy wspólnota mieszkaniowa jest tzw. dużą wspólnotą. Z księgi wieczystej nr [...], z działu I-O wynika, że w dacie podjęcia wskazanej powyżej uchwały, jak i obecnie, wyodrębnionych zostało 8 lokali stanowiący odrębną własność. Uwzględniając zatem brzemiennie przepisu art. 19 ustawy obwiązujące w dacie podjęcia tej uchwały do wspólnoty nie znajdowały zastosowania przepisy kodeksu cywilnego. Brak zatem podstaw do tego, aby choćby z art. 199 k.c. wywodzić konieczność uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli. Przywołane przez Skarżącego w tym zakresie wyroki sądów administracyjnych dotyczą odmiennych stanów faktycznych, w których przepis art. 199 k.c. ze względu na treść art. 19 ustawy o własności lokali znajdował zastosowanie. Organ odwoławczy nie przeprowadził co prawda wyczerpujących rozważań w tym zakresie. Przytoczenie jedynie fragmentu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. II SA/Łd 362/21 nie sposób uznać za wystarczające do uznania, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. dotyczące uzasadnienia. Jednak w sytuacji gdy z materiału dowodowego (uchwała wspólnoty – karta 10 akt administracyjnych organu I instancji) oraz z treści wskazanej powyżej księgi wieczystej jednoznacznie wynika, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym wskazanym na wstępie pozwoleniem na budowę, uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto nie sposób nie zauważyć, że w powyższym zakresie pełniejsze rozważania przedstawił organ I instancji w uzasadnieniu utrzymanej przez organ odwoławczy decyzji.

Bez znaczenia dla sprawy pozostają podnoszone przez Skarżącego okoliczności dotyczące "szeregu postępowań". Skarżący nie sprecyzował, o jakie konkretne postępowania chodzi. Niemniej z uzasadnienia skargi wynika, że dotyczą one kwestii wewnętrznych Wspólnoty Mieszkaniowej i zagadnień dotyczących celowości działań związanych z modernizacją budynku oraz rozliczeń. Zagadnienia te nie mają wpływu na ocenę legalności kontrolowanej decyzji Wojewody oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

Należy jednocześnie odnotować, że w aktach sprawy znajduje się decyzja ŚWINB z dnia 4 września 2020 r. nr [...] (karty 44-48 akt administracyjnych) uchylająca decyzję PINB z dnia 20 stycznia 2020 r. nr [...] (karta 38-42 akt administracyjnych) nakazującą Wspólnocie Mieszkaniowej odgruzowanie przewodów kominowych. Wydana ona została w związku nieodpowiednim stanem technicznych przewodów kominowych. Postępowanie w tym przedmiocie zostało zainicjowane w związku z pismem Skarżącego informującym o zagruzowaniu czterech kanałów wentylacyjnych. W ocenie Sądu sprawa ta nie wpływa na ocenę legalności obecnie kontrolowanej decyzji. Projekt zatwierdzony kwestionowanym pozwoleniem na budowę dotyczy nowych kominów wentylacyjnych. W pkt 1.3 zatwierdzonego projektu budowlanego (str. 17 projektu) wyraźnie wskazano, że inwestycja obejmuje dobudowę pionu przewodu kominowego wentylacji grawitacyjnej i ma za zadanie zwiększenie ilości przewodów wentylacji grawitacyjnej. Dla oceny legalności kontrolowanego pozwolenia na budowę bez znaczenia pozostaje to, że zakres przewidzianych w nim robót nie obejmuje lokalu nr [...]. Nawet jeżeli w odniesieniu do tego lokalu występują nieprawidłowości polegające na pozbawieniu dostępu do istniejących kominów wentylacyjnych (w stanie poprzedzającym inwestycję objętą pozwoleniem), to okoliczność, że roboty objęte pozwoleniem nie eliminują tych nieprawidłowości nie podważa legalności pozwolenia na budowę. Kryterium oceny legalności pozwolenia na budowę nie jest bowiem to, czy zakres robót w nim przewidzianych pozwala na eliminację wszystkich istniejących nieprawidłowości w budynku. Przyjęcie odmiennego założenia oznaczałoby, że organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę mógłby inwestorowi narzucić poszerzenie zakresu zamierzonej inwestycji (w niniejszej sprawie poprzez objęcie inwestycją także dobudowy przewodów kominowych do lokalu nr [...]). Pozwolenie na budowę stałoby się wówczas instrumentem eliminowania nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku istniejących w trakcie ubiegania się przez inwestora o jego udzielenie, a organ administracji architektoniczno-budowlanej wchodziłby w rolę organu nadzoru budowlanego, do czego na gruncie obowiązującego PrBud brak jest jakichkolwiek podstaw. Z tych względów zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organy innych postępowań administracyjnych, a także nieuwzględnienia konieczności zapewnienia dostępu do kominów wentylacyjnych dla lokalu nr [...] nie mogły odnieść skutku. Niezależnie od tego zauważyć należy zauważyć, że w pkt 1.3 na str. 17 projektu autor projektu wyraźnie wskazuje, że budowa projektowanych przewodów wentylacji grawitacyjnej umożliwi przekazanie istniejących kanałów wentylacyjnych (po uprzednim udrożnieniu i odgruzowaniu) wykorzystywanych aktualnie przez lokale na piętrze i poddaszu, lokalom na parterze.

Należy także zauważyć, że według znajdujących się w zatwierdzonym projekcie rzutów poszczególnych kondygnacji przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest budowa jednego pionu wentylacyjnego sięgającego od I piętra do dachu. Do I piętra ma sięgać ma 6 kanałów (nr 1, 2, 3, 5, 6 i 7), w tym części z nich ma być doprowadzona do lokalu nr [...]. Według rzutu poddasza na tym poziomie pion wentylacyjnych ma zaś obejmować już 8 kanałów, a część z nich ma być doprowadzona do lokalu nr [...]. Według zaś rzutu dachu projektowany ośmiokanałowy komin wentylacyjny wychodzić ma ponad dach pomiędzy istniejącym kominami wentylacyjnym grawitacyjnymi i spalinowymi. Z porównania rzutu dachu ze zdjęciem nr 2, załączonym do pisma Skarżącego z dnia 24 lutego 2021 r. (karta 28 akt administracyjnych Wojewody) wynika, że wbrew twierdzeniom podniesionym przez Skarżącego w tym piśmie komin objęty zaskarżonym pozwoleniem na budowę nie został wybudowany przed jego wydaniem. Na zdjęciu tym widoczne są dwa istniejące kominy (równoległe względem kalenicy), pomiędzy którymi zgodnie z rzutem dachu znajdującym się w zatwierdzonym projekcie budowlanym ma dopiero zostać wyprowadzony ponad dach komin wentylacyjny stanowiący przedmiot zaskarżonego pozwolenia na budowę.

W kontekście zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. zaakcentować należy, że skuteczny zarzut naruszenia tego przepisu wymaga wykazania, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 października 2017 r., sygn. II OSK 651/16). Z powyższych powodów brak było podstaw, by uznać skuteczność argumentacji skargi w tym zakresie

Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w sprawie w sposób dostateczny zgromadzono materiał dowodowy, wyjaśniono wszystkie aspekty niezbędne dla jej rozstrzygnięcia. Ewentualne uchybienia w zakresie kompletności i przejrzystości uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na wynik sprawy, co jak już wcześniej wskazano, nie daje podstawy do uchylenia decyzji z tego tylko powodu.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna. Skoro zaś podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę to Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a to w związku w zawartym w odpowiedzi na skargę wnioskiem organu o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie przy jednoczesnym braku wniosku Skarżącego reprezentowanego przez pełnomocnika będącego adwokatem o skierowanie sprawy do rozpoznania na rozprawie.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.