Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1306/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędziowie NSA Małgorzata Rysz del. WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Go 167/12 w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego; 3. zwraca G. M. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] nadpłacony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 50 (pięćdziesiąt) złotych.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę G. M. prowadzącego Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe D. (zwanego dalej: skarżącym) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd orzekał w następującym stania faktycznym i prawnym

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. karę pieniężną w łącznej wysokości 11.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Zdaniem organu urządzenie rejestrujące aktywności kierowcy utraciło cechy legalizacyjne, w związku z wpięciem niedozwolonego urządzenia do gniazda B tachografu.

Od powyższej decyzji G. M. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, kwestionując zasadność nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, do którego zostało podłączone dodatkowe niedozwolone urządzenie. Skarżący powoływał się na fakt podłączenia niedozwolonego urządzenia do tachografu przez kierowcę. Ponadto zdaniem skarżącego organ I instancji zignorował stanowisko strony, co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołano się na art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym oraz lp. 11.1 ust. 2 lit. a, lp 11.1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym, art. 13, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 r., ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295).

GITD uznał, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, dokonał wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy oraz działał w granicach i karę pieniężną naliczył zgodnie z przepisami prawa. Za bezsporne uznano wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe, co poskutkowało stwierdzeniem braku ważnej legalizacji tachografu. Ponadto wskazano, że urządzenie rejestrujące przeszło odpowiednie badania techniczne, lecz posiadanie urządzenia mogącego ingerować w prace tachografu powoduje konieczność poddania tachografu ponownej legalizacji. Ponadto zdaniem GITD posiadanie urządzenia mogącego ingerować w prace tachografu ma zawsze charakter rażący.

Jednocześnie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym.

Na decyzję GITD G. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. natomiast organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę uznając ją za niezasadną.

W pierwszej kolejności sąd o wskazał na zmianę ustawy o transporcie drogowym które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. (ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw opublikowana w Dz. U. Nr 244, poz. 1454), bowiem zaskarżona decyzja została wydana w okresie obowiązywania poprzedniego stanu prawnego (ustawa z dnia 6 września 2001 r. – tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.), dlatego jako właściwe dla oceny legalności decyzji uznano przepisy w brzmieniu obowiązującym w dacie jej wydania.

Następnie wskazano na okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym które powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien był – zdaniem WSA – przedłożyć dowody, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń prawa przez kierowcę lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Natomiast odwołując się do treścią art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wskazano, że pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. Jednocześnie wyjaśniono, że art. 15 ust. 8 ww. rozporządzenia zabrania fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. Konsekwencją zaś wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem w/w przepisów jest kara pieniężna.

Za niesporny w sprawie uznano fakt podłączenia w pojeździe marki "Scania" niedozwolonego urządzenia dodatkowego co potwierdzono w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 4 listopada 2011 r. Ustalenia kontroli nie były kwestionowane przez skarżącego. G. M. kwestionował natomiast fakt, obarczenia sankcją w sytuacji, gdy niedozwolone urządzenie zamontował jeden z kierowców, bez zgody i wiedzy przedsiębiorcy.

Sąd stwierdził jednak, że w stanie faktycznym sprawy nie wystąpiły przesłanki do zastosowania przepisów zwalniających przedsiębiorcę z odpowiedzialności, co organ należycie wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto sąd nie znalazł żadnych wad prawnych zaskarżonej decyzji, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Jednocześnie analiza zebranego przez organy administracyjne materiału dowodowego dowodzi, że postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem norm wynikających z przepisów art. 7 art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Wlkp. z 19 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Go_176/12 wniósł G. M. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając:

- naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: p.p.s.a.), polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – mimo, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 11.000,00 zł została wydana z naruszeniem zasad wynikających z art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., zaś naruszenie w/w przepisów mogło mieć istotny wpływ na przebieg postępowania.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za sporządzenie i wniesienie skargi według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.

Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, iż podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącego nie pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Autor skargi kasacyjnej postawił jeden zarzut, w którym wskazał na naruszenie kilku przepisów procesowych, a mianowicie naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie – art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. nr [...] z dnia 25 listopada 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 11.000,00 zł została wydana z naruszeniem zasad wynikających z art. 7, art. 6 i art. 10 k.p.a., zaś naruszenie w/w przepisów mogło mieć istotny wpływ na przebieg postępowania.

Autor skargi kasacyjnej powołuje naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazać należy, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji, natomiast okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem takiej kontroli, nie stanowi naruszenia tego przepisu. Z zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji dokonał jego kontroli i oddalił skargę. Ze skargi kasacyjnej wynika natomiast, że skarżący nie zgadza się z wynikiem tej kontroli. Należało zatem uznać, że zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony.

W związku z powyższym, warto w tym miejscu przywołać prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce w sytuacji, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie. Przepis ten nie określa jednak wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1220/11, LEX nr 1291857; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1636/11, LEX nr 1145065 oraz wyrok NSA z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2132/11, LEX nr 1332337).

W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., czyli wskazano na nieważność decyzji. Nie powiązano jednak tego zarzutu z art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanym dalej k.p.a., zawierającym zamknięty katalog siedmiu przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Tym samym nie postawiono zarzutu naruszenia konkretnego punktu art. 156 § 1 k.p.a. Prawidłowe wskazanie zarzutu nieważności decyzji winno odnosić się do konkretnej przesłanki pomieszczonej w art. 156 § 1 pkt od 1 do 7 k.p.a. i wykazanie na czym naruszenie powołanego przepisu polegało.

Dla potwierdzenia powyższego warto w tym miejscu przywołać orzecznictwo NSA dotyczące stawiania zarzutów kasacyjnych w zakresie nieważności decyzji, czy to w oparciu o art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej o.p., przepis stanowiący odpowiednik art. 156 § 1 k.p.a., czy też właśnie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.

W jednym z orzeczeń dotyczących wady kwalifikowanej aktu w postaci wydania go bez podstawy prawnej, Sąd skonstatował, że jeżeli SKO nie tyle formułuje zarzut naruszenia prawa materialnego ile, podważając legalność uchwały rady gminy stawia zarzut wydania tego aktu bez podstawy prawnej, aby tak sformułowany zarzut mógł okazać się skuteczny powinien zostać powiązany z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 247 § 1 pkt 2 o.p., względnie art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez wskazanie, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł naruszenia prawa polegającego na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, względnie na braku odmowy zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu uchwały, który nie znajduje oparcia w upoważnieniu ustawowym (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2008 r., sygn. akt II FSK 964/09, LEX nr 745986). W innym wyroku zauważył, że dla skutecznego postawienia zarzutu rażącego naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie jest wystarczające samo stwierdzenie, iż określony przepis należy rozumieć inaczej, niż to przyjął organ wydający kwestionowaną decyzję. Konieczne jest bowiem w takim wypadku wykazanie, iż dokonana w taki właśnie sposób wykładnia jest rażąco wadliwa, a więc, że zarzucane uchybienie ma charakter oczywisty, jasny i bezsporny, zaś sąd pierwszej instancji błędnie przyjął brak podstaw do wydania wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1227/06, LEX nr 377389).

Mając na względzie przedstawioną argumentację, a w szczególności brak wskazania konkretnego przepisu stanowiącego przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, jak również niepodanie na czym to naruszenie prawa polegało, za nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zauważyć także należy w kontekście powołania naruszenia art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a., że zarzut naruszenia przepisów procesowych winien zawierać wskazanie, iż naruszenie to "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", co oznacza, że skarżący powinien uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia.

Ze względu na powołane przez skarżącego zarzuty procesowe warto przedstawić poglądy NSA prezentowane na tle omawianego zagadnienia. Zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2409/11, LEX nr 1110162). Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11, LEX nr 1069664). Zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 330/10, LEX nr 992297).

Obowiązkiem kasatora jest więc wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem, a wyrokiem wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ponadto niezbędne też jest wskazanie, że następstwa stwierdzonych wadliwości kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji. Zatem powołać należy, jakie konkretnie naruszenie prawa spowodowało, że wyrok jest błędny, a treść decyzji byłaby inna.

W skardze kasacyjnej brak jest takiego precyzyjnego wykazania wpływu wskazywanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy. Wskazana wada zarzutów procesowych skutkuje konstatacją o nieskuteczności postawionych zarzutów.

Zauważyć w kontekście powyższego jeszcze należy, że skarga kasacyjna winna być tak zredagowana, żeby nie stwarzała żadnych wątpliwości, a intencje strony winny być wyartykułowane w sposób jednoznaczny (por. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1491/11, LEX nr 1069025). W skardze kasacyjnej należy sformułować w sposób jednoznaczny podstawy kasacyjne oraz umotywować je w taki sposób, aby poszczególne fragmenty uzasadnienia można było połączyć z poszczególnymi zarzutami (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 229/09, LEX nr 596327 oraz wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 97/08, LEX nr 521952).

Kwestią wymagającą odrębnego rozstrzygnięcia jest natomiast prawidłowa wysokość wpisu, jaki powinien być od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie uiszczony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie, w której zaskarżono do Sądu I instancji decyzję obejmującą karę pieniężną w wysokości 11.000,00 zł, strona była zobowiązana uiścić wpis od skargi kasacyjnej na podstawie § 1 pkt 2 w związku z § 3 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w wysokości 165,00 zł. Skoro zatem od skargi kasacyjnej uiszczono wpis w wysokości 215,00 zł, to nadpłacony wpis w kwocie 50,00 zł powinien zostać – zgodnie z art. 225 p.p.s.a. – zwrócony stronie.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu nadpłaconego wpisu orzeczono na podstawie art. 225 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowiono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.