Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 151/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 219 poz 1864
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie.
article: art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych
article: par. 3 ust. 1 pkt 8 ppkt e
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z linią energetyczną zasilającą stację oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", po rozpatrzeniu wniosku z dnia 7 października 2013 r., Starosta Z. odmówił P. Sp. z o.o. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z linią energetyczną zasilającą stację w granicach działek nr ew. 301/17, 301/29 i 385 przy ul. [...] w K.Z..

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w projekcie budowlanym znajdują się dwa rysunki zatytułowane projekt zagospodarowania różniące się treścią (w jednym brak oznaczenia zasięgu promieniowania EM), opisami i metryką projektu. Przepisy rozporządzenia rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie projektu budowlanego", nie przewidują sytuacji, kiedy w projekcie budowlanym znajdują się dwa rysunki zatytułowane "projekt zagospodarowania" a ustalenie zagospodarowania terenu opiera się na wyborze wariantu lub ich wzajemnej analizie. Projekty zagospodarowania sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych, lecz nie naniesiono na niej wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy oznaczeń. W obszarze jednostki planistycznej oznaczonej symbolem planistycznym P1.1 nie oznaczono obszaru zieleni wewnętrznej wyłączonego z lokalizacji zabudowy, przebiegającego przy granicy działki wzdłuż drogi oznaczonej symbolem KDL. Na projekcie zagospodarowania nie wyróżniono granic działki, na której zlokalizowano stację, nie podano rzędnej posadowienia stacji - wymóg wynikający z § 8 ust. 3 rozporządzenia w spawie projektu budowlanego. Stwierdzono również rozbieżności dotyczące oznaczenia zasięgu ponadnormatywnego promieniowania EM. Na projekcie zagospodarowania obszar ten zaznaczono w zasięgu 6,7 m od trzonu stacji w trzech kierunkach, natomiast w załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia w odległości 150 m od trzonu stacji również w trzech kierunkach (mapa ewidencji gruntów). W oparciu o tak przedstawione dokumenty organ udzielający pozwolenia nie jest w stanie stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, które z tych danych odzwierciedlają projektowany zasięg ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji.

Ponadto, projektowana stacja nie spełnia wymogu opisanego w § 133 ust. 6 pkt 1 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.Z.. Według zapisu uchwały Rady Gminy w Kamieńcu Ząbkowickim z dnia 21 grudnia 2005 r. Nr [...] (zmienionej uchwałą z dnia 28 maja 2010 r. Nr [...]), zwanej dalej "planem", urządzenia telekomunikacyjne mogą być lokalizowane na masztach o maksymalnym wyniesieniu ponad teren do wysokości 30 m. Z projektu budowlanego (rys. 3 s. 43) wynika, że na wysokość 30 m wyniesione są anteny nadawcze RL (radiolinie) a nad nimi pozostaje jeszcze część masztu z odgromnikiem. Wysokość zawieszenia anten potwierdza zapis w pkt. 8.1 i 8.2 opisu do projektu (s. 13 i 14).

Według oceny organu planowana stacja zlokalizowana jest w jednostce planistycznej opisanej symbolem P1.1 w pasie zieleni wewnętrznej. W jednostce tej wzdłuż drogi gminnej o nr ew. 385 rysunek planu wyznacza obszar zieleni wewnętrznej wyłączonej z lokalizacji obiektów budowlanych z wyjątkiem małej architektury, gminnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów służących bezpieczeństwu użytkowania terenu, ochronie zdrowia ludzi i środowiska, co zapisano w § 97 planu. W pasie tej zieleni stanowiącym część działki 301/17 zlokalizowana została przedmiotowa stacja. W § 5 ust. 13 planu zawarto definicję urządzeń infrastruktury technicznej, przez które należy rozumieć obiekty i urządzenia zlokalizowane na terenie gminy, obejmujące: urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne, sieci elektroenergetyczne sieci gazownicze, stacjonarne i ruchome sieci telekomunikacyjne, urządzenia radiokomunikacyjne. W § 97 ust. 4 planu zawężono listę urządzeń infrastruktury technicznej, które mogą być realizowane w pasach zieleni izolacyjnej do gminnych urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów służących bezpieczeństwu użytkowania terenu i ochrony zdrowia ludzi i środowiska. Pojęcia "na terenie gminy" i " gminne urządzenia" nie są tożsame. Pierwsze z nich dopuszcza możliwość lokalizacji wskazanych urządzeń na terenie gminy a drugie wyklucza możliwości lokalizacji na danym terenie urządzeń innych niż należące do gminy (np. nie każda droga zlokalizowana w gminie jest drogą gminną, ponieważ są drogi powiatowe, wojewódzkie; przydomowa oczyszczalnia ścieków, zlokalizowana na terenie gminy nie jest gminną oczyszczalnia ścieków itp.).

Projektowana stacja będzie zapewniała prowadzenie usług publicznych, komercyjnych o charakterze ponadgminnym i nie będzie gminnym urządzeniem infrastruktury technicznej. Inwestycja ta ze względu na swój rozmiar oraz funkcję nie może być zaliczana – zdaniem Starosty - do obiektów małej architektury. W kontekście powyższego organ stwierdził, że lokalizacja projektowanej stacji narusza ustalenia § 97 ust. 4 planu.

Zgodnie z ustaleniami § 133 ust. 6 planu dopuszczalna jest lokalizacja urządzeń radiokomunikacyjnych i odpowiednich wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Urządzenia te mogą być lokalizowane wyłącznie poza terenami oznaczonymi symbolem MN, MW, ZU oraz poza terenami i działkami zabudowy mieszkaniowej. Urządzenia te nie mogą ograniczać możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek w sposób zgodny z planem. Przytoczony przepis zakazuje lokalizacji urządzeń radiokomunikacyjnych wymagających i nie wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w pobliżu terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Projektowana stacja zlokalizowana została w bezpośrednim sąsiedztwie terenów wyznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne opisane symbolami planistycznymi MN 3.2 oraz MN 4.2 i z tych powodów również narusza ustalenia planu.

Niezależnie od powyższego zasięg ponadnormatywnego promieniowania EM emitowanego przez urządzenia stacji pokrywa część terenu przeznaczonego pod zabudowę (MN 3.2, MN 4.2), co wynika z projektu zagospodarowania. Z opracowania inwestora dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczącego oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że minimalna odległość wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludzi wyniesie od 1,1 - 1,3 m (3,1 – 3,3 m od powierzchni terenu) i będzie to miało miejsce w odległości 150 m od anteny. W przypadku kiedy teren nie jest zabudowany to istotnie można powiedzieć, że nie będą to miejsca dostępne dla ludzi. Jednak teren objęty zasięgiem wiązki promieniowania przewidziany jest pod zabudowę mieszkaniową. Z chwilą jego zabudowy mieszkańcy budynków znajdą się w zasięgu wiązki promieniowania, a to oznaczałoby ograniczenie zabudowy na terenie do tego przeznaczonym. Aby taką sytuację wyeliminować zawarto w § 133 planu zapis mówiący, że urządzenia nie mogą ograniczać możliwości zagospodarowania sąsiednich terenów i działek w sposób zgodny z planem.

Ponadto organ wskazał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. w piśmie z dnia 7 czerwca 2013 r. znak [...] na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia przedłożonej przez inwestora nie znalazł podstaw do wydania opinii w trybie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "u.o.o.ś.", ponieważ uznał, że teren w sąsiedztwie stacji pozbawiony jest zabudowy mieszkaniowej i pełni funkcję rolnicza i przemysłową. Z treści tego pisma wynika, że nie posiadał wiedzy o przeznaczeniu przyległego terenu w planie i warunkach lokalizacji urządzeń radiokomunikacyjnych na terenie Gminy K.Z.. Ponadto, Wójt Gminy K.Z. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji środowiskowej z uwagi na wycofanie wniosku inwestora. W uzasadnieniu jednak wskazał, że planowana inwestycja stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu, ponieważ ograniczy zabudowę sąsiedniego terenu. Swoje stanowisko poparł opinią urbanistyczną z dnia 4 lutego 2014 r. Jeleniogórskiego B. Sp. z o.o.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie uwarunkowania a między innymi usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności istniejącego i projektowanego użytkowania terenu. W treści przywołanego art. 63 u.o.o.ś. brak jest odniesienia wprost do treści planu miejscowego, ale informacja zawarta w planie miejscowym stanowi wyraźną podstawę do przeprowadzenia oceny, o której mowa w art. 59 ust. 1 u.o.o.ś.. W tych okolicznościach organ pierwszej instancji uznał celowość przeprowadzenia postępowania z zakresu ochrony środowiska zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Ponieważ organem właściwym do przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji środowiskowej - zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś. - jest Wójt Gminy K.Z., zobowiązał inwestora do jej uzyskania. Pełnomocnik inwestora w odpowiedzi w piśmie z dnia 14 maja 2015 r. podtrzymał swoje stanowisko o braku potrzeby przedłożenia decyzji środowiskowej, nie przedkładając decyzji Wójta K.Z.. Wycofując wniosek uniemożliwił właściwemu organowi merytoryczne rozstrzygniecie w sprawie.

Z uwagi na w/w nieprawidłowości organ pierwszej instancji stwierdził, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych w postanowieniu z dnia 11 marca 2015 r. Nr [...] i nie doprowadził projektu do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po bezskutecznym upływie terminu wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P. sp. z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, w tym w szczególności: art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy skarżący usunął w zakreślonym terminie wszystkie nieprawidłowości wytknięte w postanowieniu z dnia 11 marca 2015 r. Nr [...]; art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy skarżący spełnił wymagania określone w przepisach art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, a zatem organ nie miał podstaw do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a..

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda D. wydał w dniu [...] r. na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", decyzję Nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że zgodnie z ustaleniami planu działki nr 301/17 i 301/29 położone są w jednostce strukturalnej oznaczonej w części graficznej symbolem P1.1 (tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów), natomiast działka nr 385 w jednostce strukturalnej KDL (tereny dróg publicznych lokalnych). Ponadto, na działce nr 301/17, na obszarze sytuowania projektowanej inwestycji, został wydzielony obszar oznaczony pionową szrafurą, opisany w legendzie planu jako "obszary zieleni wewnętrznej wyłączone z lokalizacji zabudowy".

Zgodnie z § 35 planu na terenie oznaczonym jako P1.1 - możliwe jest sytuowanie obiektów produkcyjnych, placów i magazynów jak również dopuszcza się obsługę rolnictwa i produkcję rolno-spożywczą (pkt 1 ppkt a) oraz usługi obejmujące maksymalnie 50% terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi oraz nie więcej niż 50% pow. całkowitej budynku funkcji podstawowej (pkt 1 ppkt b). Natomiast, stosownie do § 97 ust. 2 planu na wyznaczonych na rysunku planu obszarach zieleni wewnętrznej wyłączona jest lokalizacja obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury, gminnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów służących bezpieczeństwu użytkowania terenu, ochronie zdrowia ludzi i środowiska. Dopuszczalne odstępstwa od w/w zakazu określa ust. 4 i ustalenia zawarte § 65. Zgodnie z § 5 pkt 13 planu ilekroć w uchwale na rysunkach planu jest mowa o urządzeniach infrastruktury technicznej należy przez to rozumieć obiekty budowlane i urządzenia zlokalizowane na terenie gminy, obejmujące: urządzenia wodociągowe, urządzenia kanalizacyjne, sieci elektroenergetyczne, sieci gazownicze, stacjonarne i ruchome sieci telekomunikacyjne oraz urządzenia radiokomunikacyjne. W świetle powyższego, miejscowy plan dopuszcza na wskazanym terenie jedynie obiekty budowlane w postaci budowli jakimi są stacjonarne i ruchome sieci telekomunikacyjne oraz urządzenia radiokomunikacyjne.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego inwestor planuje w ramach inwestycji wykonać wieżę antenową o wysokości 30 m, na której zainstalowane zostanie 6 anten sektorowych i 2 anteny radiolinii. Obok wieży projektuje się usytuowanie urządzeń sterujących do obsługi anten, przyłącza kablowego o długości 360 m do urządzeń sterujących oraz wykonanie ogrodzenia.

Zgodnie z art. 2, pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz.520 ze zm.) przez sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. W przypadku rozpatrywanej inwestycji projektowane anteny sektorowe, anteny radiolinii i urządzenia sterujące do obsługi anten są urządzeniami telekomunikacyjnymi i radiokomunikacyjnymi, natomiast przyłącze kablowe do obsługi anten to przewód podziemny. Zatem stanowią elementy sieci uzbrojenia terenu.

Jeżeli chodzi o wieżę antenową to sytuacja jest odmienna. Jak wynika z § 3, pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864) linie kablowe podziemne, linię kablowe nadziemne, kanalizacja kablowa, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe stanowią telekomunikacyjne obiekty budowlane. W świetle powyższego projektowana wieża antenowa stanowi taki obiekt. Sposób kwalifikacji tego rodzaju inwestycji znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z dnia 16 września 2010 r. (VII SA/Wa 778/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że obecne rozwiązania techniczne nie mogą rozciągać pojęcia urządzenia o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 i w art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego z 1994 r. - na telekomunikacyjne obiekty budowlane, wymieniane wprost jako takie w definicji zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Rozporządzenie to wydano na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, a określa ono antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze wymienione w § 3 pkt 2 rozporządzenia jako telekomunikacyjne obiekty budowlane. W orzecznictwie NSA dominuje pogląd, że stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z realizacją masztów stabilizowanych linami, montażem anten jako zamierzenie inwestycyjne wykracza poza pojęcie "instalacji na obiektach urządzeń budowlanych" i niezależnie od tego, czy jest wykonane na budynku czy też jako wolnostojące urządzenie, wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższej analizy wynika, że obowiązujący plan nie dopuszcza lokalizacji na wskazanym terenie obiektów budowlanych. Wyjątek od tej zasady stanowią obiekty małej architektury, gminne sieci i urządzenia infrastruktury technicznej oraz obiekty służące bezpieczeństwu użytkowania terenu, ochronie zdrowia ludzi i środowiska. Urządzenia infrastruktury technicznej natomiast, to obiekty budowlane i urządzenia w postaci stacjonarnych i ruchomych sieci telekomunikacyjnych oraz urządzeń radiokomunikacyjnych. Wieża antenowa - jak już wcześniej wspomniano - stanowi zaś telekomunikacyjny obiekt budowlany (zgodnie z Prawem budowlanym maszt antenowy jest budowlą) a nie jest siecią telekomunikacyjną (sieć uzbrojenia terenu) ani urządzeniem radiokomunikacyjnym.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 ppkt e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 Nr 213 pozycja 1397), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące poła elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym dla w/w przedsięwzięcia nie znajdują się informacje pozwalające określić czy dane przedsięwzięcie kwalifikuje się jako potencjalnie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Moce poszczególnych anten oraz częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego została przez inwestora podana dopiero w znajdującej się w aktach sprawy analizie zatytułowanej "Kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. Nr 213, poz.1397)", z maja 2015 r. stosownie do zamieszczonych tutaj informacji (pkt. 1.3, s. 3), projektowane anteny sektorowe będą pracowały w częstotliwościach 900 MHz, a równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla poszczególnych anten (EIRP) będzie wynosiła 2884 W. Badając załączoną do "Kwalifikacji przedsięwzięcia..." analizę maksymalnych dopuszczalnych kątów pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych należy zauważyć, że została ona wykonana biorąc pod uwagę jedynie aktualny stan na gruncie. Potwierdza to wpis zamieszczony na stronie 5 w/w opracowania: "ukształtowanie terenu i jego zabudowa, ujęte w opracowaniu odzwierciedlają stan na dzień opracowania analizy kwalifikacyjnej.". W świetle powyższego nie wzięto tu pod uwagę, że na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten znajduje się obszar przeznaczony w planie pod budownictwo jednorodzinne (kompleksy oznaczone w planie symbolami MN3.2 i MN4.2). Zgodnie z §7 i § 8 planu maksymalna wysokość kalenicy dachów nowopowstałych tutaj budynków wynosi lim. Sporządzona przez inwestora analiza uwzględnia jedynie zabudowę istniejącą na dzień sporządzenia opracowania. Natomiast, zgodnie z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale także miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA: z dnia 15 października 2009 r., II OSK 1581/08, LEX nr 573581; z dnia 31 maja 2010 r., II OSK 719/09, LEX nr 597806; z dnia 25 października 2011 r., II OSK 1485/10, LEX nr 1151903). Pamiętać przy tym należy, że społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości nie wyznacza sposób, w jaki z gruntu dotychczas korzystano, lecz wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą z gruntu korzystać. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 października 2011 r. (sygn. akt II OSK 1434/10, publ. LEX nr 1151875), "stosownie do art. 143 Kodeksu cywilnego, własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, a zatem niezależnie od tego na jakiej wysokości anteny stacji bazowej zostaną umieszczone, oddziaływanie danej inwestycji będzie rozciągało się także na grunt sąsiedni".

Przenosząc się na grunt rozpatrywanej sprawy, Wojewoda wskazał, że istnieje prawna możliwość zabudowy budynkami mieszkalnymi terenów położonych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, w tym m.in. terenów oddalonych od 100 do 150 m od środka elektrycznego w osiach głównych wiązek promieniowania projektowanych anten. Zatem w opinii tutejszego organu przedsięwzięcie powinno być sklasyfikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Inwestor powołuje się na pismo Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W., z dnia 7 czerwca 2013 r., w którym organ ten wyraził pogląd, że nie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w zamierzenia budowlanego. Zgodnie bowiem "z przedstawioną w dokumentacji analizą, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w odległościach wyznaczonych zgodnie z ww. rozporządzeniem, nie będą występowały miejsca dostępne dla ludności. Minimalna odległość osi wiązki od miejsc dostępnych dla ludności wyniesie 1,1 m (3,1 m od powierzchni terenu) i będzie to miało miejsce w odległości 150 metrów od anteny, na terenach o funkcji rolniczej lub przemysłowej, pozbawionych zabudowy mieszkaniowej.". W powołanej opinii – jak wskazał Wojewoda - brak jest odniesienia do przeznaczenia sąsiednich terenów w planie pod budownictwo mieszkaniowe.

Organ drugiej instancji wskazał również, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy K.Z. umorzył w całości postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Postępowanie zostało umorzone jednak nie ze względu na brak konieczności przeprowadzenia takiego postępowania, ale z powodu wycofania wniosku przez pełnomocnika inwestora. W w/w decyzji odnotowano wprawdzie stanowisko Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W., ale w kwestii odległości od miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludzi zasygnalizowano wątpliwości związane z opinią urbanistyczną z dnia 4 lutego 2014 r..

Reasumując, Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy brak jest merytorycznego stanowiska właściwego w sprawie organu środowiskowego. Niezależnie od powyższego, projektowana inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na terenie miejscowości K.Z. planem, dlatego należało orzec jak w sentencji niniejszej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła P. sp. z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję, podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z rażącym naruszeniem prawa (w szczególności przepisu art. 35 ust. 3 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego) i jako taka winna zostać zmieniona przez organ drugiej instancji;

2) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach prawnych;

3) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji rażąco naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Z uwagi na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu strona skarżąca podkreśliła ponadto, że organ drugiej instancji nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z zasady dwuinstancyjności i nie rozstrzygnął sprawy ponownie, bowiem nie odniósł się do zarzutów sformułowanych przez stronę odnośnie do decyzji organu pierwszej instancji oraz nie podjął żadnych innych kroków, które w konsekwencji prowadziłyby do wydania merytorycznie trafnego rozstrzygnięcia.

Organ nieprawidłowo również przyjął, że wnioskowana przez stronę skarżącą inwestycja jest niezgodna z obowiązującym planem miejscowym. Zdaniem strony skarżącej nie może być najmniejszych wątpliwości odnośnie do tego, że stacja bazowa telefonii komórkowej winna być kwalifikowana jako urządzenie infrastruktury technicznej. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy interpretować w powiązaniu z przepisem art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Brak zatem podstaw dla stwierdzenia, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek ustalenia, czy dane przedsięwzięcie winno być kwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco na środowisko, czy też nie. Wbrew sugestiom Wojewody, organy administracji posiadają instrument do dokonania oceny przedsięwzięcia pod względem jego oddziaływania na środowisko. Jest nim część środowiskowa dokumentacji projektowej inwestycji, tzw. analiza kwalifikacyjna przedsięwzięcia, która zgodnie z przepisami wskazuje, czy moc oddziaływania anten w miejscach dostępnych dla ludności będzie niższa niż wskazana za graniczną w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć. Analiza taka została sporządzona również dla przedmiotowego przedsięwzięcia i dołączono ją do akt sprawy. Porównanie parametrów anten określonych w kwalifikacji z wielkościami wyznaczonymi w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć nie wymaga specjalnych instrumentów i znajduje się nie tylko w zakresie kompetencji, ale i obowiązku organu architektoniczno-budowlanego. Organ administracji rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę jest sam zobowiązany do oceny przedsięwzięcia pod względem jego oddziaływania na środowisko i na tej podstawie winien orzec, czy konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej. Strona wykazała, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym do jego realizacji nie jest wymagana decyzja środowiskowa.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie zaś z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 P.p.s.a..

Materialnoprawną podstawę podjętych w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4).

Z powyższych przepisów wynika, że organ zarówno pierwszej jak i drugiej instancji przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winien sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Taką też ocenę organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły, stwierdzając niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu. Z zajętym stanowiskiem Sąd w pełni się zgodził.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z załącznika graficznego uchwały Rady Gminy w K.Z. z dnia 21 grudnia 2005 r. Nr [...] (zmienionej uchwałą z dnia 28 maja 2010 r. Nr [...]) wynika, że działki nr 301/17 i 301/29, objęte planowaną inwestycją, położone są w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem P1.1. Zgodnie z § 35 planu teren oznaczony jako P1.1 to tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, na którym jako funkcje dopuszczalne przewiduje się: obsługę rolnictwa i produkcję rolno-spożywczą (ust. 1 lit. a) oraz usługi - obejmujące maksymalnie 50% terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi oraz nie więcej niż 50% pow. całkowitej budynku funkcji podstawowej (ust. 1 lit. b). Ponadto, na działce nr 301/17 został wydzielony obszar oznaczony pionową szrafurą, opisany w legendzie planu jako "obszary zieleni wewnętrznej wyłączone z lokalizacji zabudowy". Zgodnie natomiast z § 97 ust. 2 planu na wyznaczonych na rysunku planu obszarach zieleni wewnętrznej wyłączona jest lokalizacja obiektów budowlanych z wyjątkiem obiektów małej architektury, gminnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz obiektów służących bezpieczeństwu użytkowania terenu, ochronie zdrowia ludzi i środowiska. Dopuszczalne odstępstwa od w/w zakazu określa ust. 4 i ustalenia zawarte § 65 ust. 8 pkt 2. Ustęp 4 § 97 stanowi, że dopuszcza się zmniejszenie wyznaczonego obszaru zieleni wewnętrznej o 25% jego powierzchni w obrębie każdej działki, pod następującymi warunkami:

1) zachowana zostanie niezbędna obudowa zielona rzek, strumieni, kanałów i rowów,

2) zachowane zostaną istniejące drzewa i krzewy oraz ciągłość określonych na rysunku planu układów zieleni wewnętrznej,

3) zachowane zostaną wskaźniki powierzchni zieleni na działce ustalone w planie,

4) zmniejszenie powierzchni nie będzie obejmować tereny o nachyleniu powyżej 15%.

Natomiast § 65 ust. 8 pkt 2 – że na terenach U5.5 w strefie zbiornika K. dopuszcza się przesunięcie obszarów zieleni wewnętrznej w stosunku do oznaczonych na rysunku planu bez ograniczeń, przy zachowaniu zasady ich planowania i układu kompozycyjnego.

Biorąc powyższe zapisy planu pod uwagę, należy stwierdzić, że lokalizacja projektowanej stacji narusza ustalenia § 97 ust. 2 planu, bowiem nie można jej zaliczyć ani do małej architektury ani gminnych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej ani obiektów służących bezpieczeństwu użytkowania terenu, ochronie zdrowia ludzi i środowiska. Przy czym podkreślić wypada, że Sąd podzielił stanowisko Starosty, że określenie "gminny" należy tutaj odnieść zarówno do sieci jak i urządzeń infrastruktury technicznej.

Niezależnie od powyższego należy również zwrócić uwagę, że planowanej inwestycji nie można zaliczyć ani do sieci ani do urządzeń infrastruktury technicznej. Wynika to po pierwsze z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r. Nr 219, poz. 1864), zgodnie z którym określenie "telekomunikacyjny obiekt budowlany" oznacza linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego inwestor planuje w ramach inwestycji wykonać wieżę antenową o wysokości 30 m, na której zainstalowane zostanie 6 anten sektorowych i 2 anteny radiolinii. Obok wieży projektuje się usytuowanie urządzeń sterujących do obsługi anten, przyłącza kablowego o długości 360 m do urządzeń sterujących oraz wykonanie ogrodzenia. W świetle powyższego – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – projektowana wieża antenowa stanowi telekomunikacyjny obiekt budowlany. Po drugie zaś, zgodnie z § 5 pkt 13 planu ilekroć w uchwale na rysunkach planu jest mowa o urządzeniach infrastruktury technicznej należy przez to rozumieć obiekty budowlane i urządzenia zlokalizowane na terenie gminy, obejmujące: urządzenia wodociągowe, urządzenia kanalizacyjne, sieci elektroenergetyczne, sieci gazownicze, stacjonarne i ruchome sieci telekomunikacyjne oraz urządzenia radiokomunikacyjne.

Z powyższej analizy wynika jednoznacznie, jak zauważył Wojewoda, że obowiązujący plan nie dopuszcza lokalizacji na wskazanym terenie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jakim jest planowana inwestycja. Sąd nie podzielił tym samym twierdzenia strony skarżącej, że planowaną stację bazową telefonii komórkowej należy zakwalifikować jako urządzenie infrastruktury technicznej.

Sąd podziela co do zasady pogląd, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy interpretować w powiązaniu z przepisem art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). Zgodnie z art. 46 ust. 1 w/w ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 46, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W pierwszej kolejności należy jednak zauważyć, że w planie będącym podstawą orzekania w niniejszej sprawie nie ustanowiono żadnych zakazów dotyczących lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, na terenie P1.1.

Ponadto, przepisy powyższe nie pozwalają na lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w oderwaniu od pozostałych zapisów planu bez żadnych ograniczeń, co wynika z powołanego art. 46 ust. 2 w/w ustawy. Błędnie zatem strona skarżąca wyprowadziła z zapisów powyższej ustawy wniosek, że brak jest podstaw dla stwierdzenia, że zamierzona inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę zawarte wyżej rozważania dotyczące możliwości lokalizacji planowanej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie i końcowe stwierdzenie, że na działce nr 301/17 obowiązujący plan nie dopuszcza lokalizacji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jakim jest planowana inwestycja, to należy uznać, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek, o którym mowa art. 46 ust. 2 w/w ustawy. Dopuszczenie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Planowana inwestycja – jak wskazano to wyżej - jest jednak sprzeczna z § 97 ust. 2 w związku z § 5 pkt 13 planu i ustanowionym w "obszarze zieleni wewnętrznej" wyłączeniem z lokalizacji zabudowy. Ponadto, jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu P1.1 pod obiekty produkcyjne, składy i magazyny, na którym jako funkcje dopuszczalne przewiduje się: obsługę rolnictwa i produkcję rolno-spożywczą oraz usługi.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Tym samym zarzuty skargi naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 6 i art. 8 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione.

Niezależnie od powyższe należy jeszcze zwrócić uwagę, że kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy planowane przedsięwzięcie należy zakwalifikować na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć", do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, czy też nie. Wojewoda stwierdził, że planowane przedsięwzięcie powinno być sklasyfikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 ppkt e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć. Strona skarżąca twierdzi zaś, że planowana inwestycja nie będzie potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdza – jej zdaniem - znajdujący się w aktach sprawy dokument o nazwie "Kwalifikacja przedsięwzięcia wykonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 Nr 213 pozycja 1397)", która stwierdza jednoznacznie, że miejsca dostępne dla ludności nie występują w osi głównej promieniowania anten rozsiewczych.

Odnosząc się do powyższy twierdzeń w pierwszej kolejności należy wskazać, iż przepis § 3 ust. 1 pkt 8 ppkt e rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Jak wynika z przedłożonej przez inwestora Kwalifikacji przedsięwzięcia, poz.1397)", sporządzonej w maju 2015 r., anteny sektorowe będą pracowały w częstotliwościach 900 MHz (pkt 1.3, s. 3), a równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla poszczególnych anten (EIRP) będzie wynosiła 2884 W (s. 4). Ponadto, z załącznika graficznego nr 1 do planu wynika, że planowana stacja sąsiaduje z terenami oznaczone w planie symbolami MN3.2 i MN4.2. Jak słusznie wskazał Wojewoda, na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten znajduje się obszar przeznaczony w planie pod budownictwo jednorodzinne (kompleksy oznaczone w planie symbolami MN3.2 i MN4.2), a zatem istnieje możliwość zabudowy budynkami mieszkalnymi terenów położonych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia, w tym m.in. terenów oddalonych od 100 do 150 m od środka elektrycznego w osiach głównych wiązek promieniowania projektowanych anten. To stwierdzenie znajduje potwierdzenie w przedstawionym na mapie do celów projektowych (s. 41 projektu) zasięg ponadnormatywnego promieniowania EM, jak również na mapie ewidencji gruntów znajdującej się przy Kwalifikacji przedsięwzięcia, na której projektowany zasięg ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji wyznaczono w odległości 150 m od trzonu stacji również w trzech kierunkach.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Wojewoda słusznie uznał, że planowaną inwestycję powinno się uznać za mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z zaprezentowaną przez organ drugiej instancji linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale także miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA: z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1581/08, publ. LEX nr 573581; z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 719/09, publ. LEX nr 597806). "Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wyznacza sposób, w jaki właściciel faktycznie i potencjalnie może zgodnie ze swoją wolą korzystać z przysługującej mu własności gruntu rozciągającej się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią (tzw. pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej). To zaś oznacza, że inwestor przez realizację zamierzeń inwestycyjnych na własnej nieruchomości nie może ograniczać bądź pozbawiać właścicieli nieruchomości sąsiednich możliwości korzystania z przysługującej im własności gruntu. Dotyczy to tak dotychczasowego korzystania jak i przyszłego korzystania z gruntu, oczywiście w granicach przysługującego prawa własności i obowiązującego systemu prawa, w tym porządku prawnego w zakresie planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów dotyczących ochrony środowiska." (wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10, publ. LEX nr 1151903).

Powyższego stanowiska nie może zmienić znajdująca się w aktach sprawy Kwalifikacja przedsięwzięcia. Należy bowiem zauważyć, że sporządzona przez inwestora analiza – jak słusznie wskazał Wojewoda - uwzględnia jedynie zabudowę istniejącą na dzień sporządzenia opracowania. Potwierdza to bowiem zapis zamieszczony na stronie 5 w/w opracowania: "ukształtowanie terenu i jego zabudowa, ujęte w opracowaniu odzwierciedlają stan na dzień opracowania analizy kwalifikacyjnej.". Nie wzięto zatem pod uwagę, że na kierunkach osi głównych wiązek promieniowania anten znajduje się obszar przeznaczony w planie pod budownictwo jednorodzinne (kompleksy oznaczone w planie symbolami MN3.2 i MN4.2), na których - zgodnie z § 7 i § 8 planu - maksymalna wysokość kalenicy dachów nowopowstałych tutaj budynków wynosi 11 m. Znajduje to potwierdzenie w analizie maksymalnych dopuszczalnych kątów pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych (znajdująca się przy Kwalifikacji przedsięwzięcia), na których nie uwzględniono jedenastometrowej przyszłej zabudowy. Z analizy tej wynika, że w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny znaleźć się mogą takie budynki.

Tym samym nie można uznać za prawidłowe stwierdzenie strony skarżącej, że wykazała, iż przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikacja przedsięwzięcia nie uwzględnia bowiem przyszłej zabudowy na terenach MN3.2 i MN4.2, która zostać może objęta promieniowaniem. Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. Należy ocenić bowiem, czy realizacja danego zamierzenia inwestycyjnego nie wpłynie w niedopuszczalny sposób na możliwość przyszłego zagospodarowania terenów sąsiednich, a więc czy planowana inwestycja nie spowoduje nadmiernego ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności, w tym przypadku przez możliwość promieniowania w miejscach dostępnych dla ludzi. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich, w tym zabudowy planowanej. Zasadnie zatem organ drugiej uwzględnił, czego nie można powiedzieć o stronie skarżącej, ewentualną wysokościowej zabudowy działek leżących w pobliżu projektowanej stacji bazowej. Z punktu widzenia istnienia miejsc dostępnych dla ludności istotna jest bowiem okoliczność do jakiej wysokości na terenie będącym w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej mogą sięgać budynki.

Wpływu na powyższe stanowisko nie ma również pismo Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W. z dnia 7 czerwca 2013 r., bowiem w piśmie tym również odniesiono się tylko do istniejącej zabudowy. Brak jest zatem – jak słusznie zauważył organ drugiej instancji - odniesienia do przeznaczenia sąsiednich terenów w planie pod budownictwo mieszkaniowe.

Uwzględniając powyższe, słusznym było – zdaniem Sądu – stwierdzenie przez organ pierwszej instancji konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia i w konsekwencji zobowiązanie postanowieniem z dnia 11 marca 2015 r. Nr [...] inwestora do jej uzyskania. Ponieważ jednak inwestor takiej decyzji nie przedłożył, słusznie Starosta uznał, że inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków i nie doprowadził projektu do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. To zaś musiało skutkować zastosowaniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Należy tutaj jeszcze zwrócić uwagę, że powodem nieprzedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest odmienne stanowisko strony skarżącej co do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia jako mogącego oddziaływać na środowisko. Zresztą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia zostało wszczęte wnioskiem strony skarżącej z dnia 12 lutego 2013 r., ale umorzono je decyzją Wójta Gminy K.Z. z dnia [...] r. znak [...] z uwagi na cofnięcie wniosku przez inwestora.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a to obligowało do oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a..

Stąd orzeczono jak w sentencji.