Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 218/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, , po rozpoznaniu w dniu 22 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.W. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Lublinie na rzecz P. W. kwotę 100 zł (sto złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 marca 2022 r., nr [...] Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 14 lutego 2022 r., nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek P. W. o wydanie decyzji o skróceniu kwarantanny.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy:

P. W. (dalej jako "skarżący") został poddany obowiązkowej kwarantannie od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia 16 stycznia 2022 r., ze względu na wspólne zamieszkiwanie z osoba, u której zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2.

W piśmie z dnia 12 stycznia 2022 r., złożonym za pośrednictwem platformy ePUAP, skarżący zwrócił się z wnioskiem o skrócenie kwarantanny. Wniosek uzasadnił tym, że w dniu 11 stycznia 2022 r. wykonał test diagnostyczny na wirus SARS Co-V-2 i uzyskał wynik negatywny. Podniósł, że nie istnieją żadne uzasadnione podstawy, aby od dnia uzyskania negatywnego wyniku testu diagnostycznego podlegał kwarantannie, podobnie jak w przypadku osób zaszczepionych.

Pismem z dnia 13 stycznia 2022 r. Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przekazał wniosek skarżącego organowi właściwemu – Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...].

Zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] poinformował skarżącego, że w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek strony został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji w sprawie dotyczącej wniosku o skrócenie kwarantanny.

Decyzją z dnia 14 lutego 2022 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej jako "organ I instancji ), działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a.", orzekł o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek P. W. z dnia 12 stycznia 2022 r. Organ I instancji wskazał, że strona została poddana kwarantannie w okresie od dnia 10 stycznia 2022 r. do dnia 26 stycznia 2022 r. ze względu na wspólne zamieszkiwanie z osobą, u której zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2, Organ podniósł, że nie otrzymał dokumentów czy też informacji potwierdzających istnienie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w § 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U z 2021 r. poz. 351 ze zm.), który mógłby stanowić przesłankę do skrócenia albo zwolnienia z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny.

Organ podkreślił, że wyjaśniono skarżącemu, że przedstawienie negatywnego wyniku testu wykonanego przez osobę niezaszczepioną wspólnie zamieszkującą z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV-2 wykonanego w drugiej dobie po stwierdzeniu zakażenia u osoby wspólnie zamieszkującej przez osobę, która pozostaje w stałym narażeniu na zakażenie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia uzasadnionej podstawy do skrócenia tej kwarantanny.

Następne organ wskazał, że z danych zawartych w systemie teleinformatycznym, wynikało, że w dniu 23 stycznia 2022 r. po wykonaniu testu RT-PCR w kierunku wirusa SARS-CoV-2 w czwartej dobie po zakończeniu izolacji współdomownika i uzyskaniu negatywnego wyniku, kwarantanna skarżącego uległa zakończeniu. Organ stwierdził zatem, że orzekanie w przedmiocie skrócenia kwarantanny, która uległa już zakończeniu, stało się bezprzedmiotowe i z tych względów postępowanie należało umorzyć.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania w sytuacji, kiedy obowiązkiem organu było rozpoznanie złożonego wniosku o skrócenie kwarantanny.

Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia 29 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowe jest uzasadnienie merytoryczne i prawne decyzji organu I instancji. Dalej wyjaśnił, że organ I instancji przytoczył brzmienie przepisów regulujących nakładanie kwarantanny na domowników osoby zakażonej SARS-CoV-2. Podniósł, że przedstawienie negatywnego wyniku testu wykonanego przez domownika będącego osobą niezaszczepioną i nie posiadającą statusu ozdrowieńca, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia uzasadnionej podstawy do skrócenia kwarantanny. Organ odwoławczy zauważył, że według danych zarejestrowanych w systemie teleinformatycznym (EWP), w dniu 23 stycznia 2022 r. po wykonaniu testu i uzyskaniu wyniku negatywnego (w czwartej dobie po zakończeniu izolacji domownika) kwarantanna skarżącego uległa zakończeniu.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że bezprawne utrzymywanie stanu kwarantanny skutkowało poniesieniem przez stronę szkody, organ II instancji podniósł, że w zawiadomieniu z dnia 18 stycznia 2022 r. organ I instancji wskazał, że strona może skrócić kwarantannę wykonując test w pierwszym dniu po zakończeniu izolacji domownika. Strona nie skorzystała z tej możliwości i wykonała test dopiero w 4. dobie po zakończeniu izolacji domownika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. W. zaskarżył w całości decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego zarzucając naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy organ powinien był uchylić skontrolowaną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem merytorycznego rozpatrzenia wniosku o skrócenie kwarantanny, która w ocenie skarżącego po dniu 11 stycznia 2022 r. utrzymywana była niezgodnie z przepisami, co skutkuje bezprawnym uniemożliwieniem skarżącemu występowania z roszczeniami związanymi z badaniem legalności nałożonej kwarantanny.

W odpowiedzi na skargę Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącego o wydanie decyzji w sprawie skrócenia kwarantanny. Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowił art. 105 § 1 k.p.a. Powołany przepis przewiduje, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Podstawą umorzenia postępowania było ustalenie organu I instancji, że świetle przepisów regulujących instytucję kwarantanny uległa ona zakończeniu.

Organ odwoławczy utrzymał w mocy skontrolowaną decyzję.

Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest niepełne i ogranicza się w istocie do powołania się na przepis § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351) oraz do stwierdzenia, że strona nie skorzystała z prawnej możliwości skrócenia kwarantanny. W tej materii organ odwoławczy dodatkowo powołał się na - zawartą w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - definicję kwarantanny.

Powyższe oznacza, że organ odwoławczy – wbrew wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. i dotyczącym uzasadnienia prawnego decyzji - nie odniósł się do zasadniczej kwestii, a mianowicie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie jest tym elementem decyzji, w którym organ ma przekonać stronę postępowania do słuszności podjętego rozstrzygnięcia. To właśnie realizując zasadę przekonywania organ ma obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 k.p.a.). Motywy powinny wyjaśnić tok rozumowania organu. Ponadto, zasada przekonywania łączy się ściśle z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Strona powinna wiedzieć o tym, jakie były argumenty i przesłanki, które legły u podstaw podejmowanej decyzji. Brak odniesienia się do zarzutu odwołania i lakoniczność argumentacji organu – w sytuacji, kiedy skarżący nie domagał się skrócenia kwarantanny od dnia 23 stycznia 2022 r., ale od dnia 11 stycznia 2022 r., tj. zgodnie z jego wnioskiem - świadczy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania (wyrażonej w art. 15 k.p.a.).

Jak wyjaśnia Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2022 r.

sygn. III OSK 1024/21, przedmiotem postępowania odwoławczego jest zarówno rozpatrzenie konkretnej sprawy i jej załatwienie, jak i weryfikacja decyzji organu I instancji.

Istotą postępowania odwoławczego zgodnie z obowiązującą w polskiej procedurze administracyjnej zasadą dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.) jest dwukrotne merytoryczne badanie sprawy przez organy administracji I i II stopnia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2022 r. sygn. III SA/Gd 1105/21).

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy będzie miał obowiązek odniesienia się przede wszystkim do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowania tego przepisu w rozpoznawanej sprawie.

Stwierdzone wady uzasadniają zatem uchylenie zaskarżonej decyzji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.).

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Na mocy tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę (k. [...]), a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.