Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2767/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1, 2 pkt 3, 4-5  i ust. 12; art. 4 pkt 23; art. 2 pkt 16b
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi spółki S. sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2020r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, Kolegium) decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w W. (dalej: Spółka, Skarżąca) od decyzji Prezydenta [...] z [...] sierpnia 2018r. Nr [...] orzekającej o: umorzeniu postępowania administracyjnego wobec R. M. (dalej: Uczestnik) w sprawie zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rejonie nr [...] w W. pod reklamę bez zezwolenia zarządcy drogi oraz wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 9.214,56 zł za zajęcie wyżej opisanego pasa drogowego w okresie: od 17 kwietnia 2018 r. do 25 kwietnia 2018r., poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...] na przyczepie bez tablicy rejestracyjnej o powierzchni 25,92 m2, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] kwietnia 2018r., pracownicy Zarządu Dróg Miejskich (dalej: ZDM) przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. ul. [...] w rej. nr [...] (działka ew. [...] z obr [...]), w trakcie której stwierdzili w pasie drogowym reklamę o treści "[...]" o powierzchni 25,92 m2, umieszczoną na przyczepie bez tablicy rejestracyjnej i bez zezwolenia zarządcy drogi. Udokumentowali to w protokole kontroli ww. pasa drogowego.

Kolejna kontrola pracowników ZDM, przeprowadzona [...] kwietnia 2018r. potwierdziła dalsze funkcjonowanie w pasie drogowym reklamy, co udokumentowano także fotografiami.

Podczas kolejnej kontroli, przeprowadzonej .[...] maja 2018 r. nie stwierdzono już reklamy w pasie drogowym.

Pismem z 11 maja 2018r. Spółka została powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary.

W odpowiedzi z 21 maja 2018r. Spółka wyjaśniła, że kampanię reklamową obsługiwał Uczestnik i kampania została zakończona z dniem 16 kwietnia 2018r.

Organ I instancji pismem z 6 czerwca 2018r. powiadomił Uczestnika o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary za ww zdarzenie.

Decyzją z [...] sierpnia 2018r. Prezydent [...] orzekł o: umorzeniu wobec Uczestnika postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] pod reklamę umieszczoną na przyczepie bez tablicy rejestracyjnej i bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi oraz o wymierzeniu Spółce kary pieniężnej w wysokości 9.214,56 zł za zajęcie ww. pasa drogowego od 17 kwietnia 2018r. do 25 kwietnia 2018r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 25,92 m2 na przyczepie bez tablicy rejestracyjnej bez zezwolenia zarządcy drogi.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka. Podnosiła, że w okresie, którego dotyczy decyzja kampania reklamowa nie była prowadzona na rzecz Spółki, gdyż została zakończona w dniu 16 kwietnia 2018r. W okresie kontroli, jak i wcześniej przyczepa była we władaniu Uczestnika, prawdopodobnie czekała na odbiór przez niego i nie była przedmiotem współpracy. Ponadto zgodnie z umową do wykonawcy kampanii reklamowej należał obowiązek zaakceptowania miejsca prowadzenia kampanii.

Kolegium rozpatrując odwołanie podało, że materialnoprawną podstawą wymierzenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jest art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.; dalej: u.d.p.). Do wymierzenia kary pieniężnej, o której jest mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p., jest niezbędne ziszczenie się jednej z przesłanek wymienionych w tym przepisie, której wystąpienie musi zostać wykazane przez zarządcę drogi w toku postępowania administracyjnego. Dla wymierzenia kary podstawowe znaczenie ma ustalenie następujących okoliczności: czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Wymierzona kara pieniężna stanowi 10- krotność opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 u.d.p.

Kolegium nie miało wątpliwości co do ustaleń, że reklama o treści "[...]" znajdowała się na przyczepie samochodowej umieszczonej w pasie drogowym ul. [...] w rej. nr [...]. Potwierdzał to jednoznacznie znajdujący się w aktach sprawy podkład geodezyjny, na którym wrysowano pas drogowy, oraz miejsce usytuowania reklamy. Nie budził również wątpliwości okres pozostawania reklamy w pasie drogowym, tj. nieprzerwanie od 17 kwietnia 2018r. do 25 kwietnia 2018r. Świadczyło o tym identyczne usytuowanie przyczepy względem jezdni, na wszystkich zdjęciach wykonanych w trakcie kontroli. W trakcie kontroli w dniu [...] kwietnia 2018 r. obmierzono reklamę i jej powierzchnia wynosiła 5,40 m x 2,40 m x 2 strony tj. 25,92 m2.

Natomiast pozostawały wątpliwości, kto powinien odpowiadać za zajęcie pasa drogowego - Uczestnik czy Spółka. W ocenie SKO z przedstawionej przez Spółkę umowy o dzieło zawartej 16 listopada 2017r. (zmienionej aneksem z dnia 15 lutego 2018r.), R. M. "Wykonawca" jako władający przyczepą zobowiązał się podjąć i wykonać kampanię reklamową polegającą w szczególności na: wykonaniu banera reklamowego, montażu banera reklamowego na przyczepie reklamowej oraz postawieniu przyczepy w miejscu wskazanym przez Spółkę- "Zamawiający" pod warunkiem zaakceptowania tego miejsca przez "Wykonawcę" pod kątem wszelkich obowiązujących przepisów. Z kolei według § 3 umowy: "Zwrot przyczepy nastąpi po zakończeniu kampanii w miejscu wskazanym przez Zamawiającego na podstawie protokołu przekazania sporządzonego w obecności Zamawiającego i Wykonawcy. W momencie zwrotu przyczepy Wykonawca zwróci zamawiającemu baner reklamowy". Powyższa umowa wraz z aneksem zmieniającym łączyła strony do dnia 16 kwietnia 2018r. W piśmie z 17 lipca 2018r. Uczestnik wyjaśnił, że przyczepa została wypożyczona developerowi i ani on, ani właściciel przyczepy nie mieli wpływu na to, gdzie przyczepę postawiono. Przy tym nie miał nic wspólnego z kampanią poza tym, że przyprowadził na teren developera (Spółki) przyczepę. Żadna ze Stron nie przedstawiła umowy na okres kolejny, tj. po 16 kwietnia 2018 r.

Zdaniem SKO z powyższych ustaleń wynikało, że kara za zajęcie pasa drogowego dotyczyła okresu, kiedy nie łączyła Stron żadna umowa. Jednocześnie kontrola pasa drogowego wykazała, że po upływie terminu określonego w umowie reklama na przyczepie nadal funkcjonowała w pasie drogowym.

Kolegium podkreśliło, że z treści samej umowy wynikało, że po zakończeniu kampanii i zwrocie przyczepy Wykonawca miał zwrócić Zamawiającemu baner reklamowy. Skoro baner reklamowy należący do Spółki nadal pozostawał w pasie drogowym po upływie terminu kampanii reklamowej, to oznaczało, że albo Spółka nie dopełniła obowiązku demontażu reklamy, albo też współpraca była kontynuowana. Ponadto kara za zajęcie pasa drogowego dotyczyła zajęcia pod reklamę,

a właścicielem reklamy i podmiotem odpowiedzialnym za jej ekspozycję

(w szczególności po zakończeniu umowy) była Spółka, co także wynikało z zapisu omawianej umowy, że po zakończeniu kampanii reklamowej baner ma być zwrócony Spółce. Spółka jako właściciel reklamy ponosi więc odpowiedzialność za fakt, gdzie znajdują się jej reklamy, w tym za umieszczenie reklam w pasie drogowym.

Zatem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi jest zobowiązany pobrać opłatę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia - przy czym ta opłata ma charakter kary administracyjnej. Naliczenie kary następuje w sposób określony w ustawie, w drodze decyzji administracyjnej. Zarządca drogi stwierdzając określony stan, tzn. zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, ma obowiązek naliczenia kary. Przy czym, organ nie ma podstaw do badania z jakiego powodu nastąpiło zajęcie pasa drogowego oraz stopnia zawinienia po stronie podmiotu zajmującego pas drogowy bez zezwolenia, nie ma też możliwości miarkowania kary pieniężnej.

Kolegium wyjaśniło, że przy wyliczeniu kary organ I instancji prawidłowo zastosował stawkę 3,95 zł. za 1 m2 powierzchni pasa drogowego określoną w poz. 20c załącznika nr 3 do Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004r. nr 148, poz. 3717). Wysokość naliczonej w ten sposób kary była prawidłowa.

Kolegium również nie dopatrzyło się zaistnienia przesłanek z art. 189f § 1 k.p.a. Kara została nałożona na profesjonalny podmiot, a sprawa dotyczyła posadowienia w pasie drogowym bez zezwolenia reklamy o powierzchni 25,92 m2, co mogło spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Okoliczności te wykluczały uznanie, że naruszenie przepisów ustawy może być ocenione jako znikome.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka i wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżyła rozstrzygnięcie w całości, zarzucając tej decyzji (oraz decyzji I instancji):

1. naruszenie art. 7, 8 i 77 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia o ustalenia faktyczne sprzeczne z treścią dowodów z dokumentów, w szczególności umowy o dzieło z 16 listopada 2017 r., a więc dokonania ustaleń stanu faktycznego w oderwaniu od treści i wykładni oświadczeń woli zawartych w umowie pomiędzy stronami postępowania administracyjnego;

2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz arbitralnym i nieopartym w adekwatnym materiale dowodowym ustaleniu, że "protokół kontroli" z [...] kwietnia 2018 r. stanowi wystarczający dowód do ustalenia, że przyczepa o powierzchni 25,92 m2 na całej tej powierzchni zlokalizowana była w granicach pasa drogowego drogi publicznej;

3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12u.d.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na zastosowaniu przepisu wobec podmiotu innego, niż właściciel i posiadacz (dysponent) przedmiotu faktycznie zlokalizowanego (abstrahując od nieprawidłowości takiego ustalenia zgodnie z zarzutem nr 2) w pasie drogi publicznej;

4. naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 2 u.d.p., poprzez błędne jego zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym i utożsamieniu obiektu faktycznie zlokalizowanego w pasie drogi (przyczepy samochodowej) z "reklamą";

5. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez naliczenie kary od błędnie obliczonej (niezgodnie z art. 40 ust. 4 i 5 w zw. z ust. 12 u.d.p.) powierzchni obiektu, tj. wg podwojonej powierzchni rzutu pionowego w miejsce powierzchni rzutu poziomego urządzenia.

W oparciu o powyższe zarzuty wnosiła o: uchylenie zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...] w całości; zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów reprezentowania przez radcę prawnego, według norm przepisanych.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie oraz wystąpiło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Spółka nie zajęła stanowiska co do powyższego żądania organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Mając na uwadze wniosek Kolegium o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i brak żądania Spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.).

Przechodząc do rozpoznania skargi, przy ustalaniu granic rozpoznania sprawy, należy odwołać się do art. 134 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle powyższego, w ocenie sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie wobec uczestnika i wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości 9.214,56 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. [...] w W. w dniach: 17 kwietnia 2018 r. - 25 kwietnia 2015 r. bez zezwolenia zarządcy drogi, przez usytuowanie w nim reklamy dwustronnej o powierzchni 25,92m2, umieszczonej na przyczepie bez tablicy rejestracyjnej.

Reklama zawierała bardzo rozbudowaną treść zaczynająca się na obu stronach od: "[...] przy czym treści reklamowe na obu stronach plandeki różniły się między sobą, a także na górze plandek po obu stronach przymocowano duże strzałki skierowane do ul. [...] z napisem wewnątrz "300 m"(por. dokumentacja fotograficzna i płyta DVD, w I tomie akt adm.).

Ustalenia faktyczne poprzedzające wydanie decyzji, w tym wynikające z akt administracyjnych, Sąd orzekający w pełni podziela i podtrzymuje. Organy dokonały również w niniejszej sprawie prawidłowej kwalifikacji prawnej stanu faktycznego.

Przedmiotem sprawy jest kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie reklamy opisanej w decyzji.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Według ust. 2 tego artykułu zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: prowadzenia robót w pasie drogowym (pkt 1); umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 2); umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (pkt 3); zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (pkt 4).

Z powołanych regulacji, w tym z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., wynika, że zezwolenia zarządcy drogi wymaga umieszczenie w pasie drogowym - poza obiektami budowlanymi niezwiązanymi z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego – również reklamy. Pojęcie reklamy zostało zdefiniowane w art. 4 pkt 23 u.d.p. Zgodnie z nim, reklama to umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b (tablica reklamowa, to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklama naklejana na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem) i 16c (urządzenie reklamowe, to przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, inny niż tablica reklamowa, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 i 284), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55).

Przytoczona legalna definicja reklamy jest jasna, zrozumiała i nie budzi poważniejszych wątpliwości, co do znaczenia poszczególnych jej elementów. Z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie i na bardzo różnego rodzaju konstrukcjach. Reklamą jest upowszechnianie w jakiejkolwiek wizualnej formie informacji promującej osoby, przedsiębiorstwa, towary, usługi, przedsięwzięcia lub ruchy społeczne.

Zatem, napisy o wskazanej treści wraz z grafiką, umieszczone na dwustronnej plandece, zamocowanej na przyczepie służącej do celów reklamowych, wypełniają definicję reklamy, o której mowa w art. 4 pkt 23 u.d.p. Napisy te wyraźnie wskazują, że nieopodal (na ul. [...]) postawała nowa inwestycja mieszkaniowa i była prowadzona sprzedaż mieszkań (zdjęcie wizualizacji przyszłych budynków także było na plandece). Przyczepa wraz z plandeką stanowiła nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi, a głównym celem umieszczenia jej na ul. [...] naprzeciwko skrzyżowania z ul. [...] (dokumentacja fotograficzna ww skrzyżowania w tomie I akt adm., mapa zasadnicza w tomie II akt adm.) było informowanie kierowców i przechodniów Spółce, realizującej w pobliżu budowę i zachęcenie do skorzystania z jej usług. O takiej funkcji reklamy świadczy dodatkowo jej wielkość, podanie odległości do inwestycji i sposób umieszczenia w pasie drogi – prostopadle do ul. [...] i strzałka skierowana, na znajdujące się na wprost, skrzyżowanie z ul. [...], na wolnej przestrzeni, między słupami energetycznymi, aby była bardziej widoczna dla osób zbliżających się do wspomnianego skrzyżowania i aby w razie zainteresowania się nią, możliwe było skręcenie w ul. [...]. Ponadto, między kontrolami w dniach: [...] kwietnia i [...] kwietnia 2018 r. przyczepa reklamowa (laweta), na której był umieszczony baner reklamowy nie zmieniła swojego położenia, na co zwróciło uwagę Kolegium. Przy tym przyczepa była przymocowana łańcuchem do słupa energetycznego (dokumentacja fotograficzna). Ponadto konstrukcja przyczepy (dokumentacja fotograficzna i zapis umowy o montażu banera na przyczepie reklamowej) jednoznacznie świadczyły o charakterze tej przyczepy, jako przeznaczonej do montażu na niej banerów reklamowych.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że tego rodzaju ustawienie przyczepy samochodowej z reklamą na dłuższy okres odpowiada dyspozycji art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. (por. wyroki NSA z: 18 lutego 2014r., sygn. akt II GSK 1989/12; 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II GSK 364/14; 31 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 1548/17; opubl: orzeczenia.nsa.gov.pl), w których podnoszono, że o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogą pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Nie ma natomiast znaczenia metoda ekspozycji reklamy np. przy wykorzystaniu mogących się przemieszczać obiektów.

W ocenie Sądu organy zebrały wystarczające dowody na potwierdzenie usytuowania w całości w pasie drogowym spornej reklamy, umieszczonej na przyczepie. Oprócz protokołów kontroli pasa drogowego z [...] kwietnia 2018 r., [...] kwietnia 2018 r., [...] maja 2018 r. i dołączonej do dwóch pierwszych protokołów dokumentacji fotograficznej, organy dołączyły dokumentacją fotograficzną skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] oraz mapę zasadniczą, na których zaznaczono lokalizację reklamy. Spółka, oprócz polemiki z powyższym materiałem dowodowym, nie przedstawiła innych dowodów podważających stanowisko organów.

Z powołanych dowodów wynikało jednoznacznie, że przyczepa z banerem zajmowała pas drogowy w całym okresie, za który nałożono karę. Ocena dowodów musi bowiem uwzględniać przede wszystkim zasady logiki i zdrowego rozsądku. Jeśli kontrole potwierdziły niezmienne trwanie obiektu w tym samym miejscu, to słusznie przyjęto, że przyczepa znajdowała się w tym samym miejscu również i w pozostałym czasie kwestionowanego okresu.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko organów, że treści umieszczone na banerze na przyczepie wypełniały definicję reklamy, o której mowa w art. 4 pkt 23 u.d.p., gdyż stanowiła ta konstrukcja nośnik informacji wizualnej umieszczony w polu widzenia użytkownika drogi, że nieopodal prowadzona jest budowa i sprzedaż mieszkań.

Należy zauważyć, że w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z ust. 4 pkt 6 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy (a nie podstawy reklamy), liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego. W niniejszej sprawie reklamę stanowił dwustronny baner, a nie przyczepa, na której był zamontowany. Zresztą Skarżąca nie wskazała, na jakiej podstawie odpowiedzialność w niniejszej sprawie miałaby odnosić się wyłącznie za usytuowanie przyczepy, a nie banera zawierającego treści reklamowe, dla którego ta przyczepa była tylko nośnikiem.

Kwestią sporną było też, który podmiot powinien ponosić odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego przez sporną reklamę, czy Uczestnik-Wykonawca, czy też Spółka-Zamawiający. Skarżąca, powołując się na umowę o dzieło z 16 listopada 2017 r., zawartą miedzy Spółką a Uczestnikiem oraz aneks nr 1 do tej umowy, wywodziła, że osoba odpowiedzialną za umieszczenie spornej reklamy w pasie drogowym jest Uczestnik, który zgodnie z umową miał obsługiwać kampanię reklamową.

Sąd podzielił stanowisko organów, że podmiotem odpowiedzialnym za powstały delikt powinna być Spółka. Kolegium prawidłowo oceniło przedstawione umowy w powiązaniu z oświadczeniem Uczestnika (k. -12 I tomu akt adm.) oraz odwołaniem Spółki od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dlatego też organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie wobec Uczestnika.

Przede wszystkim Skarżąca próbowała wykazać, że reklamę stanowił jej nośnik czyli przyczepa, a nie baner, na którym umieszczono treści reklamowe (por. odwołanie Spółki). Ponadto okres, którego dotyczyła kwestionowana decyzja i nałożona kara, nie był już objęty umową. Umowa przestała obowiązywać 16 kwietnia 2018 r., a kara została wymierzona za okres zajmowania pasa od 17 kwietnia 2018 r. Z umowy wynikało też, że baner reklamowy należał do Spółki, skoro projekt reklamy na banerze zatwierdzała Skarżąca (§ 1 umowy), a po zakończeniu umowy miał być zwrócony Spółce (§ 3 umowy). Skarżąca nie podważyła też stanowiska Uczestnika, że przyczepę z banerem postawił na jej posesji, a nie w pasie drogowym i nie zmieniał jej lokalizacji. Nie wykazywała też, aby ponaglała Uczestnika o odebranie przyczepy po rozwiązaniu umowy, zwłaszcza że po kontroli pasa drogowego w dniu [...] kwietnia 2018 r., kontrolerzy zadzwonili do Spółki i zawiadomili o wszczęciu postępowania administracyjnego i konieczności usunięcia reklamy (por. protokół kontroli, k. -3 tomu I akt adm.). Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że to Spółka mogła być zainteresowana jak najdłuższym bezumownym korzystaniem z przyczepy (jako deweloper reklamowanej inwestycji), gdyż baner na niej umocowany jeszcze lepiej spełniał swoją reklamową funkcję, szczególnie w miejscu, w którym został z przyczepą posadowiony (przyczepę przywiązano łańcuchem do słupa energetycznego).

Nie budziło wątpliwości, że Spółka nie posiadała zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego przez sporna reklamę.

Wobec powyższego wystąpiły przesłanki do wymierzenia Skarżącej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., co też organy prawidłowo orzekły.

Odnosząc się do zarzutu, że jako powierzchnię reklamy powinno się uznać rzut poziomy przyczepy, to Sąd wskazuje, że definicja reklamy, ujęta w art. 4 pkt 23 u.d.p. jest jasna i czytelna, a przekaz - nośnik informacji wizualnej umieszczony na plandece znajdującej się na przyczepie wyczerpuje tę definicję. Reklama była dwustronna, co wynikało jednoznacznie z dokumentacji fotograficznej, a więc należało opłatę naliczyć na podstawie art. 40 ust. 6 u.d.p. jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, a karę zaś obliczyć jako dziesięciokrotność tak wyliczonej opłaty (art. 40 ust. 12 u.d.p.). W sprawie nie miały zastosowania reguły z art. 40 ust. 4 i 5 u.d.p., gdyż pas drogowy został zajęty przez reklamę i przez okres dłuższy niż 1 dzień.

Należy zauważyć, że przewidziana w art. 40 ust. 12 u.d.p. decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały.

Przepisy Działu IVa k.p.a., zatytułowanego "Administracyjne kary pieniężne", zawierające dyrektywy wymiaru kar administracyjnych, nie znajdują zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takich kar, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm wyliczania sankcji pieniężnej.

Dlatego, mając na względzie okoliczności sprawy, treść przepisów zawartych w Dziale IVa k.p.a. oraz u.d.p. oraz to, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją związaną, przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, co słusznie stwierdziło SKO (por. wyrok NSA z 8 października 2020 r. sygn. akt II GSK 674/20, opbl.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., gdyż materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób prawidłowy i w całokształcie rozpatrzony, a uzasadnienie decyzji spełniało wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.