Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 115/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Pozostawiono skargę bez rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 2, art. 30c ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.) Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Monika Gajowniczek po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 marca 2011r. sprawy ze skargi R. M. na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr L. Dz. "[...]" w przedmiocie zakwalifikowania wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej na liście rezerwowej postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia


UZASADNIENIE

R.M. - Przedsiębiorstwo A złożył do konkursu "[...]" wniosek o dofinansowanie projektu nr "[...]" pt.:"Rozwój materialnej bazy A czynnikiem wzrostu konkurencyjności firmy na rynku" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013.

Pismem z dnia "[...]", Nr "[...]" Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała wnioskodawcę, że ww. projekt został umieszczony na rezerwowej liście projektów do dofinansowania. Agencja podała ponadto, że złożony projekt został oceniony pozytywnie przez członków Komisji Oceny Projektów uzyskując łącznie po ocenie merytorycznej i strategicznej 72% punktów, jednak uzyskana liczba punktów nie pozwoliła na umieszczenie wniosku na liście projektów wybranych do dofinansowania z uwagi na ograniczoną liczbę środków finansowych. Minimalna liczba punktów niezbędna do umieszczenia na liście projektów do dofinansowania po przeliczeniu oceny merytorycznej i strategicznej wynosiła 78,33%. W przedstawionym wyżej piśmie z dnia "[...]" zawarte zostało ponadto pouczenie, że zgodnie z §11 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego "[...]" na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" wnioskodawca, którego projekt został umieszczony na liście rezerwowej nie może wnieść protestu, gdyż wyniki oceny projektu są pozytywne i tym samym umożliwiają jego zakwalifikowanie do dofinansowania, jednak nie jest to możliwe, z uwagi na wyczerpanie alokacji przeznaczonej na konkurs. Mimo takiego pouczenia w dniu 3 stycznia 2011 r. wnioskodawca wniósł protest, w którym domagał się ponownego rozpatrzenia jego wniosku z uwagi na drastyczne naruszenia procedury oceny tego wniosku oraz zaniżenia oceny kryteriów strategicznych.

Pismem z dnia "[...]" nr "[...]"Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. poinformowała wnioskodawcę, że jego protest został pozostawiony bez rozpatrzenia. Powołała się przy tym na §11 pkt 2 Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 do konkursu "[...]" oraz art.30 b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Odniesiono się też do zarzutów dotyczących niezgodności treści Regulaminu z Wytycznymi Ministerstwa Rozwoju Regionalnego w zakresie wymogów, jakie powinny uwzględniać procedury odwoławcze ustalone dla programów operacyjnych. Wnioskodawcę pouczono jednocześnie, że przysługuje mu prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie a skargę wnosi się bezpośredni do Sądu w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie obejmującą wniosek o dofinansowanie projektu wraz z informacją o negatywnej ocenie projektu, kopię protestu wniesionego do Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. oraz pisma informującego o wynikach rozpatrzenia protestu. Wnioskodawcę pouczono ponadto, że skarga podlega opłacie sądowej, którą uiszcza się gotówką do kasy WSA w Olsztynie lub na rachunek bankowy Sądu.

Wnioskodawca wniósł w dniu 17 lutego 2011 r. skargę do WSA w Olsztynie na informację z dnia "[...]" w sprawie pozostawienia protestu bez rozpoznania, doręczoną dnia 4 lutego 2011 r.( kopia dowodu doręczenia k.36). Zarzucił tej informacji naruszenie art.30 b ust.1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne przyjęcie, iż umieszczenie na liście rezerwowej powoduje niemożność wniesienia protestu, podczas, gdy w świetle powołanego przepisu, umieszczenie projektu na liście rezerwowej stanowi w istocie negatywną ocenę projektu, ponieważ skutkuje brakiem przyznania środków. W związku z tym zarzutem skarżący domagał się przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dniu 17 lutego 2011 r. dokonał wpłaty na konto WSA w Olsztynie kwoty 200 zł stanowiącej wpis od skargi.

Instytucja Pośrednicząca wniosła o pozostawienie skargi bez rozpatrzenia z uwagi na braki w zakresie sposobu poświadczania dokumentów za zgodność z oryginałem powodujące, że nie można uznać skargi za kompletną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (j.t. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) zwana dalej "ustawą" przewiduje sądową kontrolę rozstrzygnięć zapadających w postępowaniu o dofinansowanie projektów ze środków programów operacyjnych. Uregulowania te mają charakter szczególny w stosunku do trybu kontroli sądowej aktów i czynności organów administracji publicznej realizowanej na zasadach ogólnych, określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wprawdzie przepisy p.p.s.a. określone dla aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mają, zgodnie z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym tą ustawą, lecz wyłączono wprost zastosowanie art. 52 – 55, art. 61 § 3 – 6, art. 115 – 122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. Zakres tych wyłączeń nie oznacza jednak, że wszystkie niewymienione w art. 30e ustawy mają zastosowanie. Istotne jest bowiem ustalenie zakresu, w jakim ustawodawca wprowadził szczególne regulacje, wyłączające stosowanie przepisów p.p.s.a. niewymienionych w art. 30e ustawy.

Takim szczególnym uregulowaniem są unormowania art. 30c ust. 2 oraz ust. 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Określają one zasady wnoszenia skargi do sądu i wymogi formalne skargi na negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie projektu oraz skutki wniesienia skargi niespełniającej tych wymogów. Z uwagi na odmienność regulacji i przyjęte w ustawie rozwiązania zapewniające przyśpieszenie postępowania, na instytucje informujące wnioskodawcę o wynikach procedury odwoławczej, nałożono obowiązek pouczenia o możliwości i zasadach wnoszenia skargi do sądu i to bez względu na to, czy wnioskodawca jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 30c ust. 4 ustawy).

W art. 30c ust. 2 ustawy (inaczej niż w art. 57 § 1 p.p.s.a.) wprowadzono szczególne wymogi, związane z kompletnością skargi. Przepis ten stanowi, że skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 (tj. o wyniku procedury odwoławczej), bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Stosownie zaś do art. 30c ust. 5 pkt 1 – 3 ustawy wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2, niekompletnej lub bez uiszczenia opłaty sądowej w terminie, o którym mowa w ust. 2 powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia.

W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została w przewidzianym ustawą terminie. Informacja z dnia "[...]" o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu doręczona została stronie została w dniu 4 lutego 2011r., a skarga złożona w urzędzie pocztowym w dniu 17 lutego 2011 r. W tym samym terminie została również uiszczona należna opłata sądowa.

W informacji o wyniku procedury odwoławczej zawarte zostało pouczenie o treści art. 30 c ust. 1 i 2 ustawy, tj. terminie i trybie wniesienia oraz o wymogach, jakim powinna odpowiadać skarga w zakresie kompletności.

W ocenie Sądu prawidłowe pouczenie to takie, które odpowiada zapisom ustawowym. Brak jest podstaw do wymagania, by instytucja ujmowała w pouczeniu, poza ustawowymi, wszelkie szczegółowe informacje dotyczące wymogów, jakim powinna odpowiadać skarga kompletna w rozumieniu art.30c ust.1 ustawy, uprzedzając niejako możliwe wątpliwości co do tego jak rozumieć kompletność skargi. Dotychczasowe orzecznictwo sądowe wskazuje, że na tle problemu kompletności skargi możliwa jest znaczna ilość wątpliwości w kwestiach szczegółowych jak np. co do pojęcia oryginału wniosku, poświadczeń za zgodność z oryginałem itp.

Przewidzenie zatem wszelkich możliwych wątpliwości osoby wnoszącej pismo procesowe nie jest możliwe, a tym samym antycypowanie tych wątpliwości poprzez zawieranie w pouczeniu drobiazgowych informacji przekraczałoby ramy zwięzłego pouczenia. Już choćby przykład sposobu liczenia terminów obrazuje, iż wyczerpujące zawarcie w pouczeniu całej niezbędnej wiedzy wymagałoby przytoczenia całego Rozdziału 5 p.p.s.a., zatytułowanego: "Terminy" oraz przepisów kodeksu cywilnego, do jakich odsyła art.83 §1 p.p.s.a. Skoro zatem pouczenie udzielone przez Instytucję Pośredniczącą II stopnia zawierało treści wymienione w art.30c ust.1 i 2 ustawy dotyczące możliwości i terminu wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz kompletności dokumentacji, to należy uznać to pouczenie za wystarczające.

W postanowieniu z dnia 21.04.2010 r., sygn. akt II GSK 345/10 (www. orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny rozważając kwestię kompletności dokumentacji stwierdził, że "przewidziany w tym przepisie obowiązek wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją sprawy, ma na celu umożliwienie wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu kontrolę negatywnego wyniku procedury odwoławczej (...) Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę, dysponuje zatem tylko dokumentacją wniesioną przez skarżącego (...). Oznacza to, że wniosek o dofinansowanie, stanowiący niezbędny element kompletnej dokumentacji, powinien odpowiadać wnioskowi złożonemu w ramach konkursu".

Tymczasem w przedmiotowej sprawie strona nie dołączyła do wniesionej do skargi Sądu kompletu załączników złożonych wraz z formularzem wniosku, choć z przedstawionej Listy załączników do wniosku wynika, że zostały one złożone wraz z wnioskiem. Brakuje bowiem załącznika w postaci kosztorysu. Z faktu, że pozostałe załączniki dołączone do wniosku w chwili składania go w Instytucji Pośredniczącej zostały do skargi dołączone wynika, iż skarżący właściwie zrozumiał pouczenie co do tego, że należy do skargi dołączyć wniosek wraz załącznikami. Na rozprawie R.M. przyznał, że brak jest w aktach sądowych pełnego kosztorysu dotyczącego zamierzonej inwestycji bo dołączono jedynie zestawienie kosztów tej inwestycji.

W przedstawionych okolicznościach sprawy i stanie prawnym stwierdzić zatem należy, że wnioskodawca nie złożył wraz ze skargą kompletnej dokumentacji. Kompletna dokumentacja, obejmująca wniosek o dofinansowanie w rozumieniu art. 30c ust. 2 ustawy, to nie tylko formularz wniosku o dofinansowanie i wybrane przez skarżącego załączniki, ale formularz wniosku o dofinansowanie oraz wszystkie załączniki wymagane przy złożeniu tego wniosku.

W związku ze stwierdzeniem tego braku nie ma potrzeby odnoszenia się do podnoszonej przez Instytucję Pośredniczącą kwestii niekompletności skargi w zakresie poświadczania dokumentów, jakkolwiek Sąd zauważa, że stanowisko Instytucji jest w tym zakresie zbyt restrykcyjne.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że Sąd nie jest uprawniony do merytorycznego rozpoznania skargi, do której nie dołączono dokumentów, o których mowa w art. 30c ust. 2 ustawy (por. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 507/10; postanowienie NSA z dnia 24 sierpnia 2010r., sygn. akt II GSK 864/10, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010r., sygn. akt II GSK 1042/10). Stwierdzone powyżej braki skargi skutkowały zatem pozostawieniem jej bez rozpatrzenia na mocy art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.