Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 869/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono rozkaz personalny I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 121e, art. 121c
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi N. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia uchyla zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] r., nr [...]


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. Komendant Powiatowy Policji w G. pozbawił asp. N. W. prawa do uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego.

Od powyższego rozstrzygnięcia N. W. złożył odwołanie zarzucając mu naruszenie:

art. 121 e ust. 3 i 7 ustawy o Policji przez błędną jego wykładnię i przyjęcie,

że uczestnictwo w oficjalnej części prywatnego spotkania w gronie znajomych, zorganizowanego przez funkcjonariusza Policji z okazji przejścia na emeryturę wyczerpało znamiona wykorzystywania zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny

z jego celem;

art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania

w oparciu o obowiązujące przepisy prawa stosując ich regulacje w całkowicie dowolny sposób, a tym samym powodując ich sprzeczność z podstawowymi prawami

i wolnościami skarżącego, jako obywatela, o których mowa w ww. przepisach, a także poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności, a wręcz niepodjęcie żadnych działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania

w sposób bezpośrednio podważający wiarę w praworządność organów Państwa, naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, zasady bezstronności

i równego traktowania, w tym zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy

i prowadzenie postępowania z uwzględnieniem wyłącznie interesu organu zmierzającego do ukarania skarżącego, bez odniesienia się do zgłoszonych twierdzeń skarżącego;

art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając nad tym, aby strona w nim uczestnicząca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielając jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;

art. 10 § 1 i 3 k.p.a., poprzez całkowite pozbawienie strony czynnego udziału

w początkowym stadium postępowania, w szczególności poprzez nieudostępnienie stronie notatki urzędowej Naczelnika [...] KPP w G.

i nieutrwalenie wbrew obowiązkowi w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 §1 k.p.a.;

art. 61 § 1 i 3 k.p.a., poprzez wszczęcie postępowania bez podstawy faktycznej

z naruszeniem określonych przez ustawodawcę terminów;

art. 75 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów

w sprawie, pomimo złożonego przez skarżącego stosownego oświadczenia do protokołu kontroli z 22 marca 2018 r. o wypełnieniu zaleceń lekarza prowadzącego, ze wskazaniem na ich istotny walor dowodowy;

art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 121 e ust. 10 ustawy o Policji, poprzez wytworzenie bez podstawy faktycznej dokumentów w postaci protokołów z kontroli z dnia 20 marca 2018 r. oraz 22 marca 2018 r., albowiem w trakcie kontroli nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, a pomimo tego osoba kontrolująca sporządziła protokół, w którym nie podała, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego;

art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności wykonywanie przez prowadzącego postępowanie szeregu czynności, w tym rozpytywanie uczestników spotkania, wydawanie im poleceń sporządzania notatek służbowych z przebiegu spotkania i niezałączenie do materiałów uzyskanych dowodów, które nie były zgodne z przyjętym stanowiskiem Komendanta Powiatowego Policji w G. ukierunkowanym na ukaranie osoby skarżącej;

art. 79 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącego o miejscu

i terminie przeprowadzenia dowodu z rozpytań uczestników spotkania, przez co doszło do naruszenia uprawnienia strony do prawa udziału w przeprowadzeniu dowodu, a tym samym oczywistego naruszenia przepisu art. 81 k.p.a.;

art. 84 k.p.a., poprzez zaniechanie zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii bądź "lekarza prowadzącego w sprawie zasadności i zakresu stosowania rehabilitacji leczniczej przez skarżącego" wobec nieposiadania przez organy wiadomości specjalnych z zakresu medycyny oraz rehabilitacji leczniczej, gdyż organ nie mógł uznać okoliczności za udowodnioną nie posiadając wskazanych wyżej wiadomości specjalnych;

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł wydając rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji wskazał,

że z dokonanych przez organ ustaleń wynika, iż N. W. w trakcie pobytu na zwolnieniu lekarskim uczestniczył w spotkaniu towarzyskim, które odbyło się [...] r., zorganizowanym przez byłego funkcjonariusza w miejscowości R..

W spotkaniu wzięło udział około 35 osób. Były policjant zorganizował pożegnanie, gdzie zaprosił policjantów (współpracowników, kadrę kierowniczą), pracowników Policji, emerytów policyjnych, jak również przedstawicieli Prokuratury Rejonowej w G.. Potwierdzeniem przebywania N. W. na opisanej imprezie stała się notatka służbowa funkcjonariusza, który również znajdował się wśród zaproszonych gości. Podał on, że przybywając na wskazaną godzinę 18.00 zauważył, że na spotkanie przyjechał również technik N. W., który przebywał na długoterminowym zwolnieniu lekarskim.

W dniu 22 marca 2018 r. N. W. odniósł się do zaistniałej sytuacji do protokołu. Potwierdził przybycie na spotkanie towarzyskie w dniu [...] r. około godz. 18.00. Około godz. 19-tej był posiłek, który spożył. Funkcjonariusz wskazał, że jego obecność na spotkaniu nie wpłynie negatywnie na proces leczenia, ponieważ leczy się [...], a schorzenie wymaga utrzymywania stałych kontaktów społecznych. Policjant oświadczył, że w trakcie imprezy nie spożywał alkoholu.

W dniu 29 marca 2018 r. wszczęto postępowanie administracyjne w celu wykonania dyspozycji art. 121e ust. 3 ustawy o Policji i pozbawienia N. W. uposażenia za okres [...] r. - [...] r., w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego. Okres kontroli obejmował zwolnienie lekarskie obejmujące dni, w których N. W. był niezdolny do służby, co stwierdził lekarz specjalista [...], ze wskazaniami lekarskimi oznaczonymi cyfrą "2", oznaczającą zgodnie z legendą: "chory może chodzić".

W trakcie postępowania administracyjnego policjant zapoznawał się

z materiałami postępowania administracyjnego.

Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 121 e ust. 2 pkt 2, ust 3 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z powyższym przepisem prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121 c ust. 1 pkt 3 może podlegać kontroli. Kontrolę przeprowadza w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta - przełożony policjanta w sprawach osobowych. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

Dla omawianej w przedmiotowej sprawie materii decydujące znaczenie ma, zdaniem organu II instancji, ustalenie nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Nie ulega wątpliwości, że podczas zwolnienia lekarskiego policjant zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby oraz wykonywania innych związanych z nią czynności. Adnotacja na zaświadczeniu lekarskim o treści "chory może chodzić" oznacza, że choroba nie wymaga leżenia w łóżku. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg, czy kontrolę lekarską. Okres spowodowanej chorobą niezdolności do służby ma służyć leczeniu. W wielu przypadkach dopuszczalne jest wychodzenie z domu, czy wykonywanie drobnych prac domowych, jeżeli nie koliduje to z procesem rekonwalescencji pacjenta. Jednak podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem - do innych celów, niż leczenie i powrót do zdrowia. Oznacza to również brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości, co do rzeczywistego stanu jej zdrowia.

Organ II instancji podkreślił, że organ w żaden sposób nie kwestionował zasadności wystawienia przedmiotowego zwolnienia lekarskiego. Badanie zasadności wystawionych zwolnień lub co więcej podważanie doniosłości skutków prawnych tych zwolnień byłoby działaniem nieuprawnionym. Organ nie ustalał stanu zdrowia policjanta, a jedynie sposób wykorzystania zwolnienia lekarskiego przez osobę kontrolowaną. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego.

Zdaniem Komendanta zarzut naruszenia przez organ orzekający w niniejszej sprawie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77, 75 i 80 k.p.a., nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. Dokonana ocena dowodów również nie budzi zastrzeżeń

w świetle dyspozycji art. 80 k.p.a. a motyw rozstrzygnięcia został przedstawiony

w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 § 1 i 3 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że wspomniany przepis określa moment wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie strony, bądź z urzędu. Komendant Powiatowy Policji w G. po przeprowadzeniu kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i sporządzeniu przez wyznaczonych policjantów protokołu z tejże kontroli wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie pozbawienia prawa do uposażenia w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego, czym wypełnił dyspozycję art. 121e ust. 7 i 13 ustawy o Policji. O wszczęciu postępowania administracyjnego N. W. został poinformowany. Organ I instancji wypełnił tym samym gwarancje procesowe strony wynikające, z art. 10 § 1 k.p.a. Dla organu odwoławczego niezrozumiałym jest fakt powoływania przez stronę naruszenia art. 61 § 3 k.p.a., którego treść stanowi o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek strony, co nie miało miejsca w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 121e ust. 10 ustawy o Policji organ II instancji podkreślił, że sporządzono dwa protokoły z kontroli: pierwszy 20 marca 2018 r., gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości, N. W. przebywał w swoim domu, następnie w dniu 22 marca 2018 r. ponownie udano się do policjanta w celu wyjaśnienia, czy [...] r. podczas zwolnienia lekarskiego przebywał na imprezie pożegnalnej swojego kolegi policjanta odchodzącego ze służby. Skarżący sam przyznał, że przebywał w rzeczonym miejscu, więc nie wymagało to przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Ponadto organ nie przeprowadzał żadnych dowodów z przesłuchań świadków. Jedynie w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa policjanta, który przebywał na tej samej imprezie co skarżący i zgłosił, że N. W. tam był.

Organ nie miał również obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza dotyczącej stanu zdrowia skarżącego i możliwości uczestniczenia w imprezie, gdyż przedmiotem postępowania było wskazanie nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a nie określenie stanu zdrowia policjanta. Ponadto skarżący w swoim odwołaniu podniósł, że w postępowaniu administracyjnym nie zamieszczono notatek osób, które uczestniczyły w spotkaniu towarzyskim dnia [...] r. Wskazać należy, że jednocześnie toczyło się postępowanie: administracyjne i czynności wyjaśniające prowadzone przez rzecznika dyscyplinarnego w kwestii, czy doszło do naruszenia dyscypliny służbowej bądź zasad etyki przez policjanta poprzez jego uczestnictwo w imprezie w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Zatem brak było przesłanek do implementowania materiałów z czynności wyjaśniających prowadzonych w trybie określonym w ustawie o Policji do postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Niezrozumiały jest również, zdaniem organu II instancji, zarzut dotyczący naruszenia art. 121e ust. 3 i 7 ustawy o Policji. Na podstawie art. 121e ustawy o Policji dokonano ustaleń, czy nie doszło do nieprawidłowego wykorzystania przez policjanta zwolnienia lekarskiego. W wyniku przeprowadzonej kontroli, jak i na podstawie oświadczenia N. W. bezsporne jest, że policjant będąc na zwolnieniu lekarskim uczestniczył w spotkaniu towarzyskim, które odbyło się [...] r. Zgodnie z art. 121e ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia.

Celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Mając na względzie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt III UK 120/05 organ II instancji wskazał, że wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, przy czym w jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania chorego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję.

Organ nie musiał wbrew twierdzeniom strony skarżącej ustalać czy czynności podejmowane na zwolnieniu lekarskim przez N. W. przyczyniły się do przedłużenia okresu jego powrotu do zdrowia. Lekarz [...] wystawił policjantowi zwolnienie lekarskie na okres od [...] do [...] r. nie wpisując mu specjalnych zaleceń, a więc nie było konieczności zwracania się do lekarza prowadzącego czy biegłego, w sprawie zasadności i zakresu stosowania rehabilitacji leczniczej. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że w tym samym czasie wraz z grupą terapeutyczną w trakcie pobytu na dziennym oddziale [...] uczestniczył w spotkaniach towarzyskich o takim samym charakterze jak impreza pożegnalna policjanta, który odchodził na emeryturę nie znajdują zdaniem organu odwoławczego uzasadnienia. Wyjścia do kawiarni, które opisuje policjant odbywają się w grupie terapeutycznej, pod nadzorem lekarzy-[...]. Udział policjanta w prywatnym spotkaniu towarzyskim, w którym bierze udział większa część policjantów i pracowników cywilnych Komendy Powiatowej Policji w G. nie może być traktowany na równi z terapią grupową odbywającą się pod nadzorem specjalisty [...]

Pismem z dnia [...] r. N. W. złożył skargę na ww. rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc te same zarzuty, które podniósł

w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także – z mocy art. 135 p.p.s.a. – rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji, mocą którego utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w G. o pozbawieniu skarżącego prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067 ze zm.). Stosownie do tego przepisu prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl ust. 2 art. 121e ustawy kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, w tym sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem lub innym członkiem rodziny, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza ustalenia organów obu instancji, że w dniu [...] r. przebywający na zwolnieniu lekarskim N. W. uczestniczył w spotkaniu towarzyskim zorganizowanym w związku z przejściem na emeryturę kolegi – byłego policjanta. Natomiast spór miedzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie organy uznały, że uczestnictwo skarżącego w ww. spotkaniu, podczas trwania zwolnienia lekarskiego, stanowi o wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem.

Zdaniem Sądu, zgodzić należy się ze skarżącym, że nie wyjaśniono tej okoliczności w należyty sposób.

Niewątpliwie, zasadniczym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy (służby), a zatem postępowanie organu prowadzone w trybie art. 121e ustawy o Policji powinno być ukierunkowane na wykazanie, że podjęte przez skarżącego zajęcie w okresie absencji kolidowało właśnie z tym celem. Przy ustaleniu ewentualnej nieprawidłowości w wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego, nie należy jednak abstrahować od rodzaju schorzenia czy niesprawności, jaką stwierdzono u pacjenta i w związku z której istnieniem, udzielono zwolnienia od służby. Każda choroba może bowiem wymagać innego zachowania pacjenta i innego postępowania. Oznacza to więc, że każdy przypadek należy badać w sposób indywidualny, nie opierając się wyłącznie na ogólnych założeniach (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1395/15, wyrok dostępny w Internecie).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji – nie badając indywidualnych okoliczności tej konkretnej sprawy – przyjęły, że już sam fakt udziału skarżącego w spotkaniu towarzyskim przesądza o wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić i uznać należy je za co najmniej przedwczesne.

Znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie sporządzone na druku ZUS ZLA potwierdza, że skarżący – przebywając na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...] r. do [...] r. – mógł chodzić. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze skarżący potwierdził, że uczestniczył w spotkaniu towarzyskim w dniu [...] r., na które przyszedł około godz. 18.00, następnie zjadł posiłek, po czym wyszedł. Wskazał, że jego obecność na spotkaniu nie mogła wpłynąć negatywnie na proces leczenia, ponieważ leczy się [...], a schorzenie wymaga utrzymywania stałych kontaktów społecznych.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, że w świetle unormowania art. 121e ustawy o Policji jak i podniesionych przez skarżącego okoliczności, pozbawienie prawa do uposażenia wymagało przede wszystkim uprzedniego wyjaśnienia, zakresu zaleceń lekarskich, zakresu podjętych czynności niewiązanych z procesem leczenia, jak i ich wpływu na leczenie oraz na powrót do zdrowia w kontekście rodzaju choroby, na jaką cierpi skarżący. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwala na takie ustalenia, zaś uzasadnienie zaskarżonych decyzji sprowadzające się w istocie do stwierdzenia, że uczestnictwo skarżącego w ww. spotkaniu było obiektywnie niewłaściwe i świadczy o braku lojalności wobec przełożonego i współpracowników nie może stanowić podstawy do pozbawienia skarżącego prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego. Należy w tym miejscu podkreślić, że ustawodawca przewidział otwarty katalog środków dowodowych stanowiąc, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a zatem to do organów będzie należała decyzja, z których środków dowodowych skorzysta. Niewątpliwie odpowiedzi na stawiane w omawianym zakresie pytania mógłby udzielić jeden z lekarzy wskazywanych przez stronę w uzasadnieniu odwołania od rozkazu z dnia [...] r. Skarżący w swoim odwołaniu oraz w skardze powoływał się konsekwentnie na otrzymywane od lekarza zalecenia, w tym m.in. "większej aktywności społecznej i otwarcia się na otoczenie", jednakże organ w żaden sposób informacji tych nie weryfikował. Tymczasem zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego podważa zasadność stanowiska organów o istnieniu przesłanki warunkującej pozbawienie policjanta ww. prawa do uposażenia.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i uzupełnioną postanowieniami art. 77 § 1 i 80 k.p.a., na organach administracji publicznej ciąży obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli, w tym w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego celem wykazania, że dana okoliczność została udowodniona. Organy w przedmiotowej sprawie nie sprostały powyższym obowiązkom. W konsekwencji obie decyzje zostały wydane z uchybieniem przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obliguje do ich uchylenia.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobligowane będą do zbadania wszelkich okoliczności niezbędnych do oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego mając na uwadze powyższe rozważania Sądu i stosownie do tych ustaleń podejmą rozstrzygnięcie w sprawie, ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego o braku negatywnego wpływu udziału w ww. spotkaniu towarzyskim na proces leczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.