Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 562/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust 3, 43 ust 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Asesor WSA Paweł Dańczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi uczyniono postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA") z [...]grudnia 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie GDDKiA, działającego przez Oddział w G., z [...]września 2019 r. nr [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali usługowo-magazynowej z częścią socjalno-biurową (branża elektryczno-oświetleniowa) na terenie działki nr [...] położonej w ob. M., gm. Z(dalej "planowana inwestycja").

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

GDDKiA, działając przez Oddział w G., na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 35 ust. 3, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., dalej "u.d.p."), postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że GDDKiA warunkuje uzgodnienie tej decyzji umieszczeniem w niej zapisów, że: 1) Zarządca drogi krajowej nr [...] nie dopuszcza obsługi komunikacyjnej planowanej na działce nr [...] inwestycji bezpośrednio z drogi krajowej. Istniejący bezpośredni zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] należy przewidzieć do likwidacji, 2) Lokalizacja urządzeń reklamowych na działce nr [...] w odległości minimum 25 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], odległość mierzona do skrajnego od strony jezdni elementu reklamy, 3) Zarządca drogi krajowej nr [...] nie zezwala na lokalizację wzdłuż drogi krajowej reklam emitujących zmienne światło (natężenie i obraz) m.in. typu LED. Z wyjątkiem przejść pod drogą krajową nr [...] infrastrukturę techniczną należy projektować poza pasem drogowym, tj. gruntem Skarbu Państwa w zarządzie GDDKiA O/G., z zachowaniem warunku odległości minimum 25 metrów od krawędzi jezdni drogi krajowej, 4) Zarządca drogi krajowej nr [...]nie będzie ponosił kosztów związanych z budową urządzeń zabezpieczających przed hałasem i innymi uciążliwościami wynikającymi z sąsiedztwa drogi krajowej, 5) Zakazuje się odprowadzania wód opadowych do systemu odwodnienia drogi krajowej nr [...], 6) Wszystkie miejsca postojowe związane z planowaną na działce nr [...] inwestycją należy zlokalizować poza pasem drogowym drogi krajowej nr [...], 7) Projekt zagospodarowania działki nr [...] w ramach właściwości rzeczowej zarządcy drogi krajowej nr [...] należy uzgodnić w GDDKiA Oddział w G..

W tym stanie rzeczy inwestor, M. W., wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

GDDKiA postanowieniem z [...] grudnia 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zawiadomieniem z 15 listopada 2019 r. organ wyznaczył termin załatwienia sprawy do 31 grudnia 2019 r., z uwagi na wizję lokalną, która odbyła się 29 listopada 2019 r. Podczas wizji strona zapoznała się z materiałem dowodowym sprawy, co do którego nie wniosła uwag. Organ podkreślił, że dokonał analizy inwestycji pod kątem art. 43 ust. 1 u.d.p. Stosowanie do zapisów przedłożonego Burmistrza Gminy Ż. projektu decyzji, planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi "bezpośrednio istniejącym zjazdem do drogi krajowej nr [...]". Organ zaznaczył jednak, że z uwagi na charakter planowanej inwestycji jej bezpieczną obsługę komunikacyjną może zapewnić jedynie zjazd publiczny. Organ przypomniał, że zarządzeniem nr[...] GDDKiA z dnia [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] został zakwalifikowany do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Działka nr [...] przez działki nr [...], nr [...], nr [...] ma zapewniony dostęp do ul. [...], która posiada włączenie do drogi krajowej nr [...] w km ok. 305+500, bądź za pomocą drogi gminnej nr [...] - ul. [...], która posiada włączenie do drogi krajowej nr [...] za pomocą skrzyżowania w km ok. 304+500. Organ wskazał, że drogi są częściowo utwardzone, a częściowo stanowią drogi gruntowe, a na nieruchomościach przylegających do dróg prowadzone są działalności gospodarcze, które mają zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogą krajową nr [...] z ul. [...] i ul. [...], co potwierdza informacja uzyskana z Gminy Ż. przy piśmie z 28 listopada 2019 r. oraz dokumentacja fotograficzna wykonana na potrzeby postępowania. Organ zaznaczył również, że zjazd publiczny powodowałby zagrożenie w bezpieczeństwie ruchu drogowego, ponieważ miejsce niebezpieczne stanowi przystanek autobusowy, oznaczony znakiem drogowym D-15 "przystanek autobusowy", zlokalizowany w km [...] (strona prawa) w odległości ok. 32,0 m od istniejącego zjazdu indywidualnego. Ponadto, w odległości ok. 10,0 m od zjazdu indywidualnego znajduje się przejście dla pieszych, oznaczone znakiem drogowym D-6 "przejście dla pieszych. Zjazd publiczny charakteryzuje się natomiast dużą częstotliwością użytkowania, stąd jego lokalizacja w sąsiedztwie przejścia dla pieszych mogłaby negatywnie wpłynąć na bezpieczeństwo ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...], a zwłaszcza na bezpieczeństwo pieszych poruszających się po tym przejściu. Organ zwrócił także uwagę, że zgodnie ze stałą organizacją ruchu drogi krajowej nr [...] w miejscu inwestycyjnym ta droga oznaczona jest znakiem podłużnym w postaci linii segregacyjnej P-4 "linia podwójna ciągła". Dodatkowo w km [...] (strona lewa) zlokalizowany jest znak drogowy A-2 "niebezpieczny zakręt w lewo". Potwierdza to przeprowadzona 29 listopada 2019 r. wizja lokalna w terenie, z udziałem pracowników GDDKiA inwestora i jego pełnomocnika, a także znajdujący się w aktach protokół, sporządzony na tę okoliczność, podpisany przez wszystkich obecnych na wizji lokalnej. W zakresie wniosku inwestora wniesionego podczas oględzin w terenie, dotyczącego zbadania częstotliwości użytkowania przejścia dla pieszych i zatoki autobusowej oraz możliwości przesunięcia zatoki autobusowej, organ wyjaśnił, że elementy oznakowania pionowego i poziomego na drodze krajowej nr [...], na wysokości działki nr [...], a tym samym istniejące przejście dla pieszych i przystanek autobusowy, są wynikiem czynności wykonawczych w stosunku do czynności materialno- technicznych, jakimi jest zatwierdzenie projektu organizacji ruchu. Zlokalizowanie znaków drogowych w skonkretyzowanym miejscu, nie jest dowolne, a jest efektem pracy, związanej z zarządzeniem ruchem na drogach i sprawowania nadzoru nad tym zarządzaniem. Organ podkreślił, że analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] charakteryzuje się bardzo wysokim natężeniem ruchu drogowego, dlatego zjazd publiczny na tym odcinku drogi, może negatywnie wpłynąć na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Organ wskazał również, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika z pozaustawowych i ustawowych obowiązków nałożonych na GDDKiA w zakresie ochrony dróg krajowych. Natomiast odnosząc się do podniesionego przez pełnomocnika inwestora we wniosku z 4 października 2019 r. oraz podczas wizji lokalnej, zarzutu nierównego traktowania, organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcia dotyczące innych uzgodnień projektów decyzji o warunkach zabudowy, zapadały w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, tym samym w ocenie organu nie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. W zakresie "Opinii technicznej nt. lokalizacji zjazdu z działki nr [...] w miejscowości M. na drogę krajową nr [...]" sporządzonej przez K. W. w lutym 2014 r. organ wskazał, że odnosi się ona do nieaktualnego stanu prawnego w zakresie powołanych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W ocenie organu, nie sposób się także zgodzić, że "możliwe jest zlokalizowanie w omawianym miejscu zjazdu na drogę GP, jednak wymaga to od inwestora budowy na własny koszt elementów pozwalających na zminimalizowanie zagrożenia w ruchu drogowym. Wymagałoby to dodatkowych nakładów finansowych i zgodności poglądów na ten temat wśród sąsiadów. Droga krajowa nr [...] nie posiada cech charakterystycznych dla klasy GP, w szczególności tych związanych z bezpieczeństwem, a zatem zlokalizowanie jednego dodatkowego zjazdu nie zmieni w sposób znaczący bezpieczeństwa na tym odcinku". Analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] zarządzeniem nr 34 GDDKiA z 3 października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych zakwalifikowany został do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP.

Skargę na postanowienie GDDKiA z [...] grudnia 2019 r. wniósł inwestor M. W.i, który zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że w sprawie nie zachodzi sytuacja przemawiająca za dopuszczeniem bezpośredniego skomunikowania działki nr [...] w miejscowości M. z drogą krajową nr [...] za pośrednictwem istniejącego zjazdu bezpośrednio z tej drogi krajowej oraz że istnieje możliwość skomunikowania działki nr [...] w miejscowości M. z drogą krajową nr [...] za pośrednictwem istniejącej drogi gminnej – ul. [...],

b) § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 cyt. rozporządzenia, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, tj. przyjęcie, że przebudowa wjazdu z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] położoną w miejscowości M. nie spełnia warunków przewidzianych wymienionymi przepisami, w szczególności, że wjazd położony jest w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu na drodze,

a także naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.:

a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez wydanie postanowienia bez prawidłowego zebrania i rozparzenia całego materiału dowodowego celem dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie z góry, że możliwe byłoby skomunikowanie drogi krajowej nr [...] z działką nr [...] położoną w miejscowości . przez istniejące drogi gminne (ul. [...]),

b) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia bez wzięcia pod uwagę i dostatecznego rozpatrzenia złożonych do akt dokumentów, tj.: opinii wykonanej przez niezależnego eksperta mgr inż. K. W. nt. lokalizacji zjazdu z działki nr [...] w miejscowości M. na drogę krajową nr [...] oraz opinii wydanej przez Urząd Gminy w Ż. [...] listopada 2012 r.,

c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia bez przeprowadzenia wnioskowanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dowodu z opinii niezależnego rzeczoznawcy na okoliczność możliwości skomunikowania działki nr [...] z drogą publiczną przez istniejące drogi gminne,

d) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez wydanie postanowienia bez prawidłowego zebrania i rozparzenia całego materiału dowodowego celem dokładnego rozpatrzenia stanu faktycznego sprawy i przyjęcie z góry, że niemożliwe byłoby bezpośrednie skomunikowanie drogi krajowej nr [...] z działką nr [...] położoną w miejscowości M. za pośrednictwem zjazdu z drogi, z uwagi na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego,

e) art. 8 § 1 i 2 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia naruszającego zasadę równego traktowania i bezpodstawnie różnicującego sytuację prawną inwestora w stosunku do innych podmiotów w takim samym stanie prawnym i faktycznym, w stosunku do których wydawane są postanowienia uzgadniające zjazdy publiczne z drogi krajowej nr [...] do inwestycji położonych na tym samym odcinku drogi,

f) art. 22 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie wolności działalności gospodarczej bez uzasadnienia tego ważnym interesem publicznym lub co najmniej z naruszeniem zasady proporcjonalności ważenia takich interesów.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że działka nr [...] ma zapewnioną obsługę komunikacyjną z drogą krajową nr [...] istniejącym w km [...] (strona prawa) zjazdem indywidualnym. Ponadto, przez działki nr [...], nr [...], nr [...] ma zapewniony dostęp do ul. [...], która posiada włączenie do drogi krajowej nr [...] w km ok. [...], bądź za pomocą drogi gminnej nr [...] – ul. [...], która posiada włączenie do drogi krajowej nr [...] za pomocą skrzyżowania w km ok. [...]. Analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] został zakwalifikowany do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Sąd uznał te ustalania za prawidłowe i przyjął je za własne.

Kwestią sporną stało się natomiast ustalenie, czy organ zasadnie odmówił uzgodnienia projektu decyzji ze względu na negatywny wpływ na płynność, a przede wszystkim na bezpieczeństwo ruchu drogowego na tym odcinku drogi krajowej.

Stosownie do zapisów § 9 pkt 3 cyt. rozporządzenia, droga klasy GP powinna mieć powiązania z drogami klasy Z (wyjątkowo klasy L) i drogami wyższych klas, a odstępy między skrzyżowaniami (węzłami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 2000 m oraz nie mniejsze niż 1000 m na terenie zabudowy; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 1000 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 600 m, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe lub ukształtowanie istniejącej sieci drogowej takie odstępy uzasadniają, przy czym stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2.

Obowiązkiem organu było więc wyjaśnienie, czy utworzenie zjazdu w miejscu wskazanym przez inwestora stanowi dopuszczalny wyjątek. Organ przyjął, że do obsługi komunikacyjnej planowanej na działce nr [...] inwestycji należy wykorzystać wyłącznie gminne drogi publiczne mające powiązanie z drogą krajową nr [...]. Organ uznał, że pozostawienie/dopuszczenie bezpośredniego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej do działki nr [...] oznaczałoby naruszenie cyt. przepisu i wymogu związanego z klasą drogi, które niewątpliwie powodowałoby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowe, zwłaszcza, że na analizowanym odcinku drogi krajowej występuje duże natężenie ruchu. Sąd podziela te wnioski.

Przypomnieć należy, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać te drogi, aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwo ich użytkowników. Odmowa uzgodnienia projektu decyzji tego rodzaju wymagała więc szczególnej wnikliwości oraz dokładnych ustaleń faktycznych, pozwalających na ocenę dopuszczalności pozostawienia zjazdu.

Wskazane okoliczności zostały natomiast wyjaśnione zgodnie z regułami postępowania administracyjnego. Organ był zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas mógł przystąpić do oceny stanu faktycznego sprawy. Nie bez znaczenia pozostaje więc fakt, że organ skorzystał z uprawnienia do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, stosowanie do treści art. 136 k.p.a.

29 listopada 2019 r. została przeprowadzona wizja lokalna, podczas której ustalono, że istniejący zjazd indywidualny zlokalizowany jest w sąsiedztwie przejścia dla pieszych, przystanku autobusowego oraz znaku drogowego A-2 "niebezpieczny zakręt w lewo", co potwierdza, że miejsce to wymaga szczególnej ostrożności dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowy. Zgodnie zaś ze stałą organizacją ruchu drogi krajowej nr [...] na wysokości działki inwestora ta droga oznaczona jest znakiem podłużnym w postaci linii segregacyjnej P-4 "linia podwójna ciągła", co oznacza, że na odcinku drogi przylegającym do miejsca inwestycyjnego obowiązuje zakaz wyprzedzania, a zatem miejsce to jest uznane za niebezpieczne. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności § 113 ust. 7 cyt. rozporządzenia, okazały się zatem nieadekwatne do stanu sprawy.

Sąd nie mógł również stracić z pola widzenia, że podczas oględzin inwestor zapoznał się z materiałem dowodowym sprawy, co do którego nie wniósł uwag. Co ważne protokół także został podpisany przez wszystkich obecnych na wizji lokalnej bez zgłoszenia jakichkolwiek zastrzeżeń. Z analizy przebiegu postępowania wynika, że przeprowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe i zapewniono możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie, a inwestor skorzystał z tej możliwości i na tym etapie nie kwestionowała ustaleń poczynionych przez organ.

Sąd doszedł więc do przekonania, że wbrew twierdzeniom autora skargi, organ dążył do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Organ, kiedy powziął wiedzę, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie ustalony, podjął inicjatywę dowodową we własnym zakresie. Następnie organ poczynił stosowne ustalenia oraz wyjaśnił, dlaczego nie jest dopuszczalne pozostawienia/dopuszczenia zjazdu, jak proponuje inwestor. Jednocześnie organ wskazał, jak działka nr [...] może mieć zapewnioną obsługę komunikacyjną w inny sposób.

Należy przypomnieć, że stosownie do przepisu art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód w postępowaniu administracyjnym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przy czym nie tylko na organie spoczywa ciężar ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Na stronie ciąży także obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Przepis art. 7 k.p.a. nie stanowi bowiem źródła obowiązku badania wszystkich okoliczności, które w jakikolwiek sposób potencjalnie oddziałują na wynik postępowania.

Inwestor wprawdzie skorzystał z tego uprawnienia i przedstawił do akt sprawy m.in. opinię mgr inż. K. W. z 2014 r., która miała podważyć ustalenia organu. Sąd podzielił jednak ocenę, że nie mogła odnieść ona zmierzonego skutku już chociażby ze względu na swoją dezaktualizację. Nadto, w świetle jej zapisów, dopuszczalność realizacji zjazdu nie jest uzasadniona istniejącą infrastrukturą drogową, a zależy od podjęcia przez inwestora określonych czynności, np. polegających na sfinansowaniu przeniesienia przystanku autobusowego czy budowy urządzeń BRD. Sąd pragnie natomiast zauważyć, że przedmiotem postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji w kształcie, który wprost wynika z opiniowanego projektu decyzji. Organ uzgadniający nie posiada bowiem uprawnień do warunkowego – z jakimikolwiek zastrzeżeniami, uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Tym samy GDDKiA mógł albo zaakceptować projekt decyzji i wyrazić zgodę na realizację inwestycji w planowanej postaci albo odmówić jego uzgodnienia, podając w uzasadnieniu przyczyny odmowy i wskazując po spełnieniu jakich przesłanek pozytywne uzgodnienie byłoby możliwe, co bezsprzecznie miało miejsce w sprawie.

W ocenie Sądu, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie także okoliczność, że zjazd został zrealizowany celem obsługi komunikacyjnej nieruchomości sąsiedniej. Przedmiot kontroli stanowi legalność działania organu w sprawie, nie zaś generalna jego kontrola przy wykonywaniu zadań orzeczniczych. Poza tym organ uzgadniający analizuje indywidualnie każdy projekt decyzji, mając na względzie okoliczności konkretnej sprawy, a nie podobnych przypadków zrealizowanych w sąsiedztwie inwestycji. Co równie ważne, realizacja kolejnych inwestycji zmienia uwarunkowania dla podejmowania następnych przedsięwzięć w danym obszarze. Sąd nie ma natomiast uprawnień do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dlatego nie może zająć stanowiska, czy wybudowany zjazd, do którego odwołuje się inwestor, został faktycznie zrealizowany w identycznych uwarunkowaniach, w tym prawnych.

Niezrozumiały, tym bardziej że pozbawiony konkretyzacji, jest także zarzut dotyczący naruszenia ustawy zasadniczej. W ocenie Sądu, art. 22 Konstytucji nie został naruszony, gdyż ograniczenie wolności działalności gospodarczej w sprawie wprowadzone zostało w drodze aktu prawnego, który został wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.). Co więcej, to że inwestycja nie może być zrealizowana zgodnie z założeniami inwestora samo przez się nie oznacza naruszenia zasady swobody gospodarczej, skoro każdy podmiot prowadzący działalność gospodarczą wymagającą dojazdu na tym obszarze musi respektować identyczne ograniczenia ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Natomiast głównie przywoływane art. 7 i art. 8 k.p.a. formułują jedynie ogólne zasady postępowania administracyjnego i nie stanowi ich naruszenia rozstrzygnięcie sprawy niezgodnie z oczekiwaniem inwestora.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.