Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 900/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 2 pkt 8 i 24 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: Art. 7, 77, 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: Par. 46 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 w zw. z par. 44 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski spr. Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego po rozpatrzeniu odwołania M. W. oraz W. W., decyzją z dnia [...] znak. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] znak. [...] sprostowaną postanowieniem Starosty z dnia [...] (znak j.w), a orzekającą o aktualizacji części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów Miasta S. w zakresie działek ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...] w oparciu o dokumentację geodezyjną sporządzoną przez geodetę uprawnionego T. U. W podstawie prawnej decyzji organu odwoławczego powołano przepis art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 7 b ust. 2, pkt. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005r Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.)

W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.

Wnioskiem z dnia 31 sierpnia 2005r. J. B. jako właściciel działki ewid. [...] wniósł o wprowadzenie zmian w operacie ewidencji gruntów, przez usunięcie błędu co do przebiegu granicy ewidencyjnej między tą działką, a działkami [...] i [...] uwidocznionego w aktualnie obowiązującym od 1995r. zmodernizowanym operacie ewidencyjnym. Uzasadniając wniosek wnioskodawca podniósł, że przebieg granicy ewidencyjnej nie uwzględnia przebiegu granic między tymi nieruchomościami ustalonego ostateczną decyzją Naczelnika Miasta S. z dnia [...] znak. [...] o rozgraniczeniu.

Rozpoznając wniosek Starosta Powiatu ustalił, że ostateczną decyzją Naczelnika Miasta S. z dnia [...] znak. [...] orzeczono o rozgraniczeniu nieruchomości J. B. stanowiącej m.in. działkę [...] z nieruchomościami sąsiednimi stanowiącymi m.in. działki; [...] i [...]. Postępowanie w tej sprawie wszczęto "decyzją" z [...] (znak j.w.), a operat rozgraniczenia wraz z mapą uzupełniającą, poprzedzający wydanie decyzji z [...] o rozgraniczeniu, przyjęty został do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego w dniu 4.03.1985r. za Nr. [...]. Ustalił dalej organ I instancji, że wynikający z rozgraniczenia przebieg granic nie był jednak ujawniony w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów Miasta S. obowiązującymi od 25.10.1995r.

Wobec dokonanych w postępowaniu ewidencyjnym ustaleń, organ I instancji zlecił uprawnionemu geodecie – jednostce wykonastwa geodezyjnego, wykonanie dokumentacji geodezyjno – prawnej usuwającej rozbieżności pomiędzy przebiegiem granic tych nieruchomości wynikającym ze stanu prawnego ustalonego decyzją o rozgraniczeniu, a uwidocznionym w obowiązującym operacie ewidencji gruntów.

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu orzekł o aktualizacji części kartograficznej i opisowej operatu ewidencji gruntów Miasta S., w ten sposób, że stanowiąca współwłasność W. W. i jego siostry M. W. zmod. działka [...] o pow. 0.0145 ha zmieniła konfigurację, powierzchnię i oznaczenie przez połączenie ze zmod. działką ewidencyjna [...] o pow. 0.0013 ha i otrzymała nowe oznaczenie jako działka [...] o pow. 0.0157 ha; zmodernizowana działka ewid. Nr. [...] o pow. 0.0102 ha zmieniła konfigurację i powierzchnię na 0.0086 ha zachowując dotychczasowe oznaczenie, a zmod. dz. ewid. [...] o pow. 0.0264 ha zmieniła konfigurację i powierzchnię na 0.0281 ha, zachowując dotychczasowe oznaczenie. Podstawę wprowadzenia zmian stanowił operat pomiarowy z aktualizacji operatu ewidencji gruntów obrębu 1 S. – działek ewidencyjnych zmodernizowanych Nr [...], [...], [...], [...] wykonany przez geodetę upoważnionego T. U. i przyjęty dnia 19 grudnia 2006r. za Nr [...] do państwowego zasobu w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno- Kartograficznej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podkreślił, że rozstrzygnięcie nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie "potwierdza stan prawny, co do przebiegu granic zaistniały wcześniej".

Ustalił dalej organ I instancji, że inicjator postępowania o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów J. B., stał się z dniem 4 listopada 1971r. właścicielem mi.in. zmod. działki ewid. [...], co stwierdzono prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 16.11.2006r. (sygn. akt. [...]), a następnie aktem notarialnym (Nr.Rep. [...]) z dnia 5.01.2007r. w toku postępowania sprzedał m.in. tę działkę A. i J. małż. T., którzy stali się uczestnikami postępowania. Ustalono dalej, iż pełnomocnictwem z dnia 5.01.2007r. udzielonym w formie aktu notarialnego (Nr.Rep [...]) umocował A. T. do rozporządzania działką [...].

Od decyzji powyższej odwołanie złożyła M. W., współwłaścicielka działki [...] oraz jej syn R. B., który nie był uczestnikiem postępowania przed organem I instancji i do którego nie była kierowana decyzja. W odwołaniu M. W. podnosiła, że nie była prawidłowo zawiadomiona przez geodetę o wyznaczonych na 8.12.2006 geodetę oględzinach, gdyż zawiadomienie skierowano do bratowej – również M. W. lecz żony W. W. Skarżąca uczestniczyła w oględzinach jednak bez prawidłowego zawiadomienia. Zarzucono także, że decyzja w przedmiocie rozgraniczenia jest nieważna, granice działki nadal są sporne a organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w celu ustalenia prawidłowego przebiegu granic.

Odwołanie złożył także W. W., który podniósł, iż zawiadomienie o wizji skierowano do jego żony nie będącej stroną oraz zakwestionował prawidłowość decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] i przychylał się do skargi M. W.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organ odwoławczy przyjął, iż przymiot strony nie służy R. B. i rozpatrzył odwołania wniesione tylko przez M. W. i W. W.

Rozpatrując odwołania organ odwoławczy za własne przyjął ustalenia organu I instancji, oraz przepis § 46 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). – jako wskazaną podstawę wprowadzenia zmian.

Odnosząc się do zarzutów odwołań, wskazano iż przedmiotem postępowania nie była regulacja granic spornych poprzez pomiar terenowy, lecz sprostowanie błędu wynikającego z nieuwzględnienia w obowiązującej ewidencji gruntów przebiegu granic ustalonego w postępowaniu rozgraniczonym zakończonym decyzją z 1988r., a odzwierciedlonego w operacie z 1984r.

Z tego punktu widzenia, wzywanie przez geodetę stron w celu ustalenia przebiegu granic było zbędne i nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia Starosty, stąd zarzuty dotyczące wadliwych powiadomień o czynności nie mają prawnej doniosłości. Co do zarzutu nie zwracania się do stron o przedstawienie dokumentacji wskazano, że po czynnościach geodety strony były zawiadamiane o stanie sprawy oraz pouczane o możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, zaś dokumentacja, którą organ zebrał była wystarczająca.

Wyjaśniono także, że decyzja o rozgraniczeniu z [...] ma charakter ostateczny i wiąże organy administracji oraz korzysta z domniemania prawdziwości tak długo jak nie zostanie uchylona, zmieniona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność, co nie może jednak nastąpić w postępowaniu ewidencyjnym. Wskazano, że wcześniejsze rozgraniczenie z 1988r. nie wyklucza powstania nowego sporu granicznego, którego rozpoznanie następuje w postępowaniu rozgraniczonym w trybie art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję z wnioskiem o jej uchylenie wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją organu I instancji, złożył W. W. Opierając skargę na zarzucie naruszenia przepisów postępowania oraz niewyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie wskazując naruszonych przepisów, podniósł skarżący, że organy nie zbadały dokumentacji źródłowej zakończonej decyzją z [...]. W szczególności zdaniem skarżącego z dokumentacji rozgraniczenia wynikać miało, że uczestniczący w nim J. W. nie miał statusu strony, a postępowanie rozgraniczeniowe jest nieważne. Podtrzymano zarzut, że nie zawiadomienie o wizji lokalnej uniemożliwiło obronę praw stron i wyjaśnienie istotnych okoliczności, przy czym skarżący twierdzi, że to organ wydał postanowienie o dopuszczeniu dowodu z wizji lokalnej.

Zarzuty skargi konkluduje skarżący postulatem ponownego przeprowadzenia z urzędu w trybie art. 30 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne rozgraniczenie nieruchomości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270 z poźn. zm), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrolę powyższą sądy sprawują pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sprawując – wywołaną skargę – kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem stosownie do przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ustawa p.p.s.a. – Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1, pkt 1 Lit c, ustawy p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję w całości lub w części jeżeli stwierdzi inne (niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Taka sytuacja ma miejsce w sprawie albowiem dokonana na powyższych zasadach kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, iż skarga jest uzasadniona aczkolwiek z przyczyn odmiennych niż wskazane na jej poparcie.

W świetle zarzutów skargi niezbędne jest przybliżenie przepisów regulujących istotę postępowania, w którym zapadła zaskarżona decyzja.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie tj. Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027) – dalej ustawa – istotę ewidencji gruntów i budynków stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest Starosta (art. 22 ust. 1). Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt. 1) oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Informacje te mają charakter przedmiotowy – w odniesieniu do gruntów – dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt. 1).

Informacje podmiotowe (art. 20 ust. 2 pkt. 1) dotyczą wskazania właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – innych osób fizycznych lub prawnych w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub ich części.

Powyższe informacje o gruntach, budynkach i lokalach (zarówno podmiotowe jak i przedmiotowe) zawiera tzw. operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów (art. 24 § 1 ustawy). Określając przedmiot ewidencji oraz sposób jej gromadzenia w postaci operatu ewidencyjnego ustawa w zasadzie nie reguluje zasad prowadzenia ewidencji gruntów i wprowadzania w niej zmian. W dacie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, czyniły to przepisy obowiązującego od 3 czerwca 2001r. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr. 38 poz. 434)- dalej Rozporządzenie.

Z przepisów rozdziału 3 Rozporządzenia (§ 44 in) regulującego prowadzenie ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowe zasady wymiany danych ewidencyjnych wynika, że podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, t.j. utrzymania operatu w zgodności z aktualnymi dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt. 2)

Zgodnie z przepisem § 36 pkt 1 powołanego rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej m.in. w postępowaniu rozgraniczeniowym. Istotę postępowania rozgraniczeniowego zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy stanowi rozstrzygnięcie sporu o zasięg prawa własności przez ustalenie przebiegu granic nieruchomości. Przebieg granic określony jest przez położenie punktów granicznych i linii granicznych, utrwalenie tych punktów na gruncie oraz przez sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozstrzygnięcie tego sporu następuje w drodze ugody stron, albo decyzji orzekającej o rozgraniczeniu lub też w drodze rozstrzygnięcia sądu powszechnego. W świetle przepisów § 61 i 62 pole powierzchni działki ewidencyjnej jest funkcją przebiegu jej granic, a nie odwrotnie. Inaczej mówiąc granice działki ewidencyjnej stanowią podstawę do obliczenia jej powierzchni, natomiast przypisana powierzchnia nie decyduje o przebiegu tych granic, które nie mogą być "dopasowywane" do powierzchni.

Granice ustalone w drodze ugody między stronami, mającej moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), albo decyzją o rozgraniczeniu nieruchomości w oparciu o zebrane dowody lub zgodne oświadczenia stron (art. 33 ust. 1), a także granice ustalone w postępowaniu przed sądem powszechnym, w następstwie przekazania sprawy o rozgraniczenie z urzędu do rozpatrzenia sądowi w przypadku opisanym art. 34 ust. 1 i 2 ustawy, czy wreszcie w postępowaniu w sprawie o własność lub wydanie nieruchomości lub jej części (art. 36 ustawy), mają charakter granic prawnych. Ustają one zasięg prawa własności.

Wprowadzenie zatem do ewidencji gruntów danych o przebiegu granic nieruchomości wynikających z zawartej ugody, ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu czy prawomocnego orzeczenia sądu, mieści się w kategorii aktualizacji operatu ewidencyjnego w rozumieniu § 45 ust. 1 Rozporządzenia. Sama zatem odległość czasowa pomiędzy datą takiej ugody, decyzji czy orzeczenia, a datą wprowadzenia wynikających z niego zmian do ewidencji, nie stanowi o tym, iż dane te są nieaktualne, chyba, że po dacie tych zdarzeń innym aktem (ugodą, ostateczną decyzją, prawomocnym orzeczeniem sądu) ustalono nowy przebieg granic miedzy tymi samymi nieruchomościami. Takich okoliczności skarga nie podnosi.

W postępowaniu ewidencyjnym rejestruje się stany prawne wynikające m.in. z rozgraniczenia nieruchomości, natomiast przed organami ewidencji nie jest dopuszczalne prowadzenie sporów o zasięg prawa własności. Oczekiwanie zatem skarżącego, że w tym postępowaniu korygowana będzie decyzja o rozgraniczeniu względnie ponowione zostanie z urzędu postępowanie o rozgraniczenie nie ma oparcia w przepisach prawa.

Przepis § 46 ust 1 i 2 daje organowi prowadzącemu ewidencję podstawę do wprowadzenia do ewidencji z urzędu zmian wynikających m.in. z ostatecznych decyzji administracyjnych, a także z przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowań geodezyjno – kartograficznych zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Natomiast wprowadzenie tych zmian może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno – technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. § 48 ust. 1 i 2 zwłaszcza pkt 6 ), o którym organ tylko zawiadamia ( § 49 ust 1), albo w drodze decyzji ( § 47 ust. 3 rozporządzenia). Tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust 3 rozporządzenia stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmianę lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany.

Wydanie w sprawie decyzji przez organ I instancji wskazuje, iż jako tryb wprowadzenia ewentualnej zmiany w ewidencji, przyjął Starosta tryb postępowania administracyjnego.

Zarazem jednak przyjęcie przez Starostę, że rozpoznanie wniosku wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego, implikowało obowiązek stosowania odpowiednich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepisy te nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7, 77 kpa).

Wgląd w akta postępowania administracyjnego dowodzi, iż organy przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia poczyniły z naruszeniem obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do załatwienia sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego ( art. 7 i 77 kpa.) oraz przekroczyły wyrażoną przepisem art. 80 kpa. zasadę swobodnej oceny dowodów, której podstawę musi stanowić całokształt materiału dowodowego.

Z akt wynika, że znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej uwierzytelniony odpis (k. 46) mapy uzupełniającej przyjętej do zasobu w dniu 4.03.1985r. za nr [...] zawiera wykaz zmian co do stanu przed i po rozgraniczeniu działki [...], [...] i [...] i odwołuje się do "decyzji" Naczelnika M. S. z dnia [...] [...] ( odpis k. 26 akt), którą wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe m. in. między tymi działkami. Tym samym aktem wszczęto postępowanie rozgraniczeniowe między działką [...], a działką oznaczoną wówczas jako działka [...]. Jednakże stanowiący integralną część tej mapy wykaz zmian gruntowych nie obejmuje tych działek, poza informacją, że przez działkę [...] ustalono – opisane na tej mapie – przejście dla właściciela działki [...] na potrzeby naprawy i remontu budynku. Na przedstawionym odpisie mapy uzupełniającej uwidocznione są także działki [...] i [...] we wzajemnej konfiguracji, lecz nie wynika z niej jaki był stan przed i po rozgraniczeniu tych działek.

Mapa w swym tytule odwołuje się do ugody zawartej przez rozgraniczenie działek ewid. [...], [...] i [...], natomiast decyzję zatwierdzającą granice działek "ustalone protokolarnie w dniu 21.XI.1984r." podjęto dnia [...] znak [...]. Z uzasadnienia tej decyzji, wynika, że w toku postępowania rozgraniczeniowego granice działek ustalono w oparciu o wyrys z mapy ewidencyjnej gruntów k.m. 24 S.

Wzgląd w treść tzw. protokołu granicznego z 21.11.1984r. wskazuje, że granica działki [...] względem działki oznaczonej wówczas jako [...] została przez J. B. oraz J. W., który umocował żonę S. W. ustalona "na podstawie szkicu z operatu ewid. gruntów Nr [...] " ( a więc o nr. innym niż nr przyjętej do zasobu "mapy uzupełniającej") oraz " na podstawie mapy ewidencji w skali 1:1000".

Treść tego dokumentu wskazuje, że według zgodnego oświadczenia stron przebieg granicy między tymi działkami obrazowały w/w wymieniony szkic graniczy zindywidualizowany numerem oraz mapa ewidencyjna.

Istotę postępowania ewidencyjnego w niniejszej sprawie stanowiło wprowadzenie w części geodezyjno- prawnej (dawna opisowa) i opisowo kartograficznej (dawna kartograficzna) zmiany aktualizującej tę ewidencję, przez odzwierciedlenie granic pomiędzy działkami [...] i [...] (ew. ich odpowiedników w n ewidencji) ustalonych ostateczną decyzją rozgraniczeniową z 1988r. Zlecenie zatem uprawnionemu geodecie dokonania stosownego opracowania geodezyjno- kartograficznego mogło być uzasadnione tylko wówczas, gdy przyjęte za podstawę rozgraniczenia opracowania geodezyjne nie nadawały się do wkartowania wprost w obowiązującą mapę ewidencji, np. wskutek zmian standardów czy skali.

Zgodnie z przepisem § 46 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków podstawę wprowadzenia w ewidencji zmian stanowić może opracowanie geodezyjne i kartograficzne, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierające wykaz zmian danych ewidencyjnych.

Wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie Wojewódzki Sąd Administracyjny, że samo przyjęcie dokumentu geodezyjno- kartograficznego do zasobu, nie zwalnia organu prowadzącego ewidencję gruntów od oceny, czy dokument ten może stanowić samoistną podstawę wprowadzenia zmiany aktualizacyjnej w operacie ewidencyjnym. Świadczy o tym treść powołanego już wcześniej przepisu § 47 ust. 3 Rozporządzenia. Taka sytuacja istnieje w sprawie, gdyż w istocie podstawę wprowadzenia zmiany stanowi § 46 ust. 2 pkt 1 ( a nie ust.1 pkt.1 jak w decyzji organu I instancji) Rozporządzenia, w myśl którego podstawę wprowadzenia zmian stanowią prawomocne orzeczenia sądowe, akty notarialne, ostateczne decyzje administracyjne i akty normatywne.

Zlecenie zatem uprawnionemu geodecie wykonania stosownego operatu geodezyjno - kartograficznego obrazującego przebieg granic ustalony decyzją o rozgraniczeniu z 1988r, po pierwsze nie mogło prowadzić do uzupełnienia czy zastąpienia ewentualnych braków w dokumentacji geodezyjnej, która winna poprzedzać decyzję z 1988r., a po drugie nie mogło prowadzić do ustalenia przebiegu granicy między działkami [...] a [...] innego, niż wynikający z dokumentacji rozgraniczenia.

Z przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w dniu 19 grudnia 2006r. za Nr. ewid. [...] mapy uzupełniającej "z aktualizacji operatu ewidencji gruntów obrębu 01 S. – działka zmod [...], [...], [...]" nie wynika według jakich dokumentów kartograficzno-geodezyjnych stanowiących podstawę określenia granicy między działkami [...] a [...] w decyzji rozgraniczeniowej z 1988r, opracowanie to odtwarza przebieg granicy między tymi działkami. Nie wyprowadzono wykazu zmian gruntowych co do działki [...]. Nie są więc wykazane zmiany, które doprowadziły do powstania działek [...] i [...]. Z mapy uzupełniającej nie wynika, jaki jest przebieg linii rozgraniczenia działki [...] z działką [...] i jak przebiega ta linia na obowiązującej mapie ewidencji. Nie ma opisu co do znaczenia linii oznaczonych kolorem czerwonym.

Akta sprawy nie zawierają szkicu z operatu ewidencji gruntów oznaczonego Nr [...], który według protokołu granicznego z 21.11.1984r. był jednym z dwóch dokumentów kartograficznych, obrazujących przebieg granicy między działkami [...] i [...].

Zebrany zatem materiał dowodowy nie dawał organom administracji podstaw do weryfikacji przyjętego do zasobu opracowania uprawnionego geodety T. U. na płaszczyźnie oceny zgodności z materiałem geodezyjno kartograficznym stanowiącym podstawę rozgraniczenia względem odtworzenia przebiegu granicy między tymi działkami na mapie ewidencyjnej.

Te okoliczności powodują uwzględnienie skargi.

Natomiast podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez mylne powiadomienie stron o wyznaczonej przez geodetę czynności "ustalenia granic działek ewidencyjnych" nie miały istotnego wpływu na wynika sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Przedmiotem sprawy nie były bowiem czynności dotyczące faktycznego przebiegu granicy na gruncie właściwe dla postępowania rozgraniczeniowego, do którego prowadzenia właściwy jest inny organ, lecz opis granic działek w operacie ewidencji według stanu prawnego wynikającego z ostatecznej decyzji o rozgraniczeniu.

Decyzja z dnia [...] Naczelnika Miasta S. w przedmiocie rozgraniczenia ma charakter decyzji ostatecznej i dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności tak długo wiąże organy. Stwierdzenie nieważności decyzji następuje w tzw. trybie nadzwyczajnym przez organy określone w art. 157 kpa. Z tych względów adresowanie względem organów prowadzących ewidencję gruntów zarzutów, iż nie rozpatrywały kwestii stwierdzenia nieważności tej decyzji, nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Ponownie rozpoznając sprawę uwzględnią organy wskazówki co do uzupełnienia materiału dowodowego dokumentacją powołaną w protokole granicznym z 24.11.1988r., a następnie ocenią czy daje ona podstawę do bezpośredniego wprowadzenia na mapę ewidencji przebiegu granic ustalonych decyzją rozgraniczeniową, czy też winno być to poprzedzone stosownym opracowaniem geodezyjno -kartograficznym spełniającym wymogi przewidziane § 46 ust. 2 pkt. 2 i ust. 3 Rozporządzenia.

Winny mieć organy także na uwadze, że odmowa przymiotu strony osobie, która w terminie wniosła odwołanie, lecz nie uczestniczyła w postępowaniu przed organem I instancji winna skutkować decyzją o przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego względem tej strony na podstawie art. 138 § 1 pkt. 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145

§ 1 pkt 1 Lit.c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz 1270 z póź. zm)

Na marginesie rozstrzygnięcia Sąd zauważa, iż w wyroku niniejszym nie zamieszczono wymaganego przepisem art. 152 powołanej ustawy rozstrzygnięcia określającego czy i w jakim zakresie uchylone decyzje mogą być wykonane. Uzupełnienie wyroku jest dopuszczalne tylko na wniosek strony. W myśl przepisu art. 157 § 1 ppsa. Strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu (co ma miejsce w sprawie) zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku jeżeli .... Sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy winien był zamieścić.

Przewidziane art. 152 ppsa rozstrzygnięcie orzekające o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji zgodnie z tym przepisem traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.