Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 126/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6202 Zakłady opieki zdrowotnej
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 5 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 882
law: Ustawa z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t. j.)
Teza: Spór, który rozstrzyga Wojewódzki Koordynator Ratownictwa Medycznego w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 882 ze zm.) dotyczy sporu pomiędzy zespołem ratownictwa medycznego lub transportu medycznego a szpitalem a nie sporu pomiędzy szpitalami. Wniosek taki wynika z wykładni per analogiam z przepisu art. 20a ust. 3 pkt 1 tej ustawy.

TEZY

Spór, który rozstrzyga Wojewódzki Koordynator Ratownictwa Medycznego w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 882 ze zm.) dotyczy sporu pomiędzy zespołem ratownictwa medycznego lub transportu medycznego a szpitalem a nie sporu pomiędzy szpitalami. Wniosek taki wynika z wykładni per analogiam z przepisu art. 20a ust. 3 pkt 1 tej ustawy.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie polecenia przyjęcia chorego oraz udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Wojewódzki Koordynator Ratownictwa Medycznego (dalej Wojewódzki Koordynator) decyzją nr [...] z [...] listopada 2021 r. polecił Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] w B. (dalej szpital MSWiA) przyjęcie w dniu [...] listopada 2021 r. o godz. 14:00, chorego skierowanego przez Szpitalny Oddział Ratunkowy Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w B. (dalej SOR) oraz udzielenie niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej. Decyzja została wydana w oparciu o art. 29 ust 5 pkt 3 oraz art. 29 ust. 9a, 9b i 9c ustawy z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z 2020 r., poz. 882 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł szpital MSWiA i zarzucił, że:

- nie było sporu dotyczącego przyjęcia do szpitala;

- w dacie wydania decyzji przez Koordynatora, szpital był zobowiązany do realizacji świadczeń pacjentom z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 na mocy decyzji Wojewody P. z [...] października 2021 r., nr [...] i zachodziła sprzeczność między decyzją Koordynatora a decyzją Wojewody;

- decyzja nie została zakomunikowana w sposób prawidłowy - o decyzji poinformował pisemnie, dokonując adnotacji na skierowaniu, lekarz kierujący z SOR, Koordynator nie poinformował szpitala o powyższym w żaden sposób (pisemnie, ustnie, faksem, mailem), nieprawdziwe jest stwierdzenie w treści decyzji, że jest ona potwierdzeniem wydanej wcześniej ustnie decyzji administracyjnej;

- pacjent skierowany miał ujemny wynik w kierunku COVID-19, a był skierowany na oddział chorób wewnętrznych, który wyznaczony był do realizacji świadczeń pacjentom zakażonym tym wirusem;

- decyzja Koordynatora dotyczyła pacjenta, którego stanu zdrowia nie można było zakwalifikować jako stan zagrożenia życia, gdyż był w dobrym stanie, przytomny, chodzący, nie zgłaszał żadnych dolegliwości co potwierdzili ratownicy z karetki;

- pacjent skierowany do szpitala powinien przebywać do 72 godzin na SOR i tam powinien podlegać opiece lekarskiej, do czasu przetransportowania.

Jednocześnie w odwołaniu zarzucono, że doszło do błędu organizacyjnego (komunikacyjnego) niezależnego od szpitala - zarówno Wojewoda, jak i NFZ byli informowani przez szpital MSWiA o sposobie realizacji decyzji Wojewody – w pismach z [...] listopada 2021 r.

Wojewoda P. decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że polecenie przyjęcia pacjenta wydano w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o art. 29 ust 5 pkt 3 oraz art. 29 ust. 9a ustawy. Do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy m.in. rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego. Stan nagłego zagrożenia zdrowotnego zdefiniowano w art. 3 pkt 8 ustawy. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta zgodnie z art. 29 ust 9b ustawy nie wymaga uzasadnienia. W art. 29 ust 9b pkt 1 ustawodawca wskazał, że decyzja może być przekazana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie. Decyzja Wojewódzkiego Koordynatora nie została wykonana przez szpital MSWiA. Pacjent został odesłany do Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w B.

Wskazano przy tym, że istotnie zgodnie z decyzją Wojewody P. z [...] października 2021 r. polecono szpitalowi MSWiA w okresie od [...] listopada 2021 r. do odwołania:

- realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 poprzez zapewnienie w podmiocie leczniczym 2 łóżek dla pacjentów z podejrzeniem zakażeniaSARS-CoV-2;

- realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 poprzez zapewnienie w podmiocie leczniczym 26 łóżek dla pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2 oraz 1 łóżka intensywnej terapii, z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii i wentylacji mechanicznej dla pacjentów z zakażeniem SARS-CoV-2.

W decyzji tej jednak Wojewoda nie wskazał, który oddział powinien zostać przekształcony dla pacjentów Covid-19. Wykonanie decyzji jak również organizacja była wewnętrzną sprawą dyrektora jednostki. Szpital zgodnie z rejestrem podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonym przez Wojewodę P. posiadał 163 łóżka. Decyzja Wojewody zobowiązała jednostkę do utworzenia pacjentom Covid-19, jedynie 28 łóżek Decyzja ta nie zwalniała placówki z realizowania świadczeń z zakresu zawartej przez podmiot umowy z NFZ.

Organ wyjaśnił, że Wojewódzki Koordynator do właściwego kierowania pacjentów przewożonych przez ZRM, wykorzystuje aplikację: uw.mz.gov.pl - moduł Ewidencja Łóżek COVID(ELC) wskazującą stan bieżący w zakresie zajętości łóżek szpitalnych przeznaczonych dla chorych na Covid-19 w tym na poszczególnych oddziałach, respiratorów oraz personelu medycznego. W dniu [...] listopada 2021 r., Koordynator nie posiadał informacji na temat harmonogramu, funkcjonowania jednostek organizacyjnych szpitali w zakresie realizacji świadczeń niezbędnych dla ratownictwa medycznego o którym mowa w art. 21a ustawy. Wojewoda Podlaski w porozumieniu z dyrektorem POW NFZ nie akceptował na miesiąc listopad 2021 r. harmonogramu funkcjonowania jednostek organizacyjnych szpitali w warunkach zwiększonej gotowości do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego z uwagi na brak porozumienia w powyższym zakresie pomiędzy podmiotami leczniczymi z obszaru miasta B.

W konkluzji Wojewoda stwierdził, że mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, interes społeczny, ochronę zdrowia i życia obywateli, w tym przede wszystkim osób w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, postanowiono utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł szpital MSWiA w B. i zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony i niepełny stan faktyczny sprawy, tj. pominięcie lub niezbadanie przez organ następujących okoliczności podnoszonych w sprawie przez skarżącego, wskazujących na brak przesłanek do wydania decyzji o przyjęciu do szpitala:

- w dacie wydania decyzji przez Koordynatora szpital był zobowiązany do realizacji świadczeń pacjentom z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 na mocy decyzji Wojewody z [...] października 2021 r., a co za tym idzie decyzja Koordynatora stała w sprzeczności z tą decyzją;

- nie było sporu dotyczącego przyjęcia pacjenta do szpitala;

- pacjent skierowany miał ujemny wynik w kierunku COVID-19, a był skierowany na oddział chorób wewnętrznych, który wyznaczony był do realizacji świadczeń pacjentom zakażonym tym wirusem;

- decyzja Koordynatora dotyczyła pacjenta, którego stanu zdrowia nie można było zakwalifikować jako stan zagrożenia życia, gdyż pacjent był w dobrym stanie, przytomny, chodzący, nie zgłaszał dolegliwości co potwierdzili ratownicy z karetki;

- pacjent skierowany do szpitala, zgodnie z obowiązującymi procedurami, powinien był przebywać do 72 godzin na SOR i tam powinien podlegać opiece lekarskiej, przy czym do czasu przetransportowania pacjenta do skarżącego szpitala czas ten nie upłynął;

2. art. 29 ust. 9b pkt 1 ustawy, przez jego błędne zastosowanie polegające na braku doręczenia decyzji przez organ stronie postępowania w jakiejkolwiek formie dopuszczonej przez przedmiotowy przepis;

3. art. 29 ust. 5 pkt 3 oraz art. 29 ust. 9c ustawy, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na wydaniu decyzji o przyjęciu chorego do szpitala oraz udzieleniu niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej bez zaistnienia przesłanek wskazanych w tej regulacji.

Wskazując na powyższe naruszenia szpital wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, ograniczając się co lakonicznego wskazania na podtrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego szpitala nie można w sprawie pominąć tego, że w chwili wydania decyzji o przyjęciu chorego do szpitala, skarżącego wiązała decyzja Wojewody z [...] października 2021 r. W decyzji tej szpital został zobowiązany od [...] listopada 2021 r. do odwołania, do zapewnienia 26 łóżek dla pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2 oraz 1 łóżka intensywnej terapii, z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii i wentylacji mechanicznej dla pacjentów z zakażeniem SARS-CoV-2. Decyzję Wojewody szpital realizował przy wykorzystaniu następujących komórek organizacyjnych:

- 26 łóżkowego Oddziału Chorób Wewnętrznych i Gastroenterologii;

- 1 łóżko Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii

i w zakresie obowiązku realizacji świadczeń dla pacjentów z podejrzeniem zakażenia SARS-CoV-2 - po jednym łóżku w Oddziale Urologii i Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii. O sposobie wykonania tej decyzji szpital poinformował:

- Wojewodę P. w piśmie z [...] listopada 2021 r. (w trybie do wiadomości informację tę otrzymał również Dyrektor POW NFZ w B.) oraz

- Dyrektora POW NFZ w B.w piśmie z [...] listopada 2021 r. (jako odpowiedź na pismo z [...] listopada 2021 r.).

Okoliczność ta była podnoszona przez skarżącego, który do odwołania dołączył przywołaną korespondencję, jednakże organ w żaden sposób się do niej nie odniósł i nie wziął jej pod uwagę przy wydaniu skarżonej decyzji.

Podobnie organ nie wziął pod uwagę tego, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki faktyczne i prawne do wydania decyzji o przyjęciu do szpitala. na podstawie art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy. Zarzucono, że organy całkowicie pominęły okoliczność (co również podniesiono w odwołaniu i do czego organ drugiej instancji w żadnej mierze się nie odniósł), że w niniejszej sprawie nie zaistniał spór co do przyjęcia pacjenta do szpitala. Dopiero w przypadku zaistnienia sporu pomiędzy szpitalami, Wojewódzki Koordynator zyskiwałby uprawnienie do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy. Nie wzięto także pod uwagę, że decyzja Koordynatora dotyczyła pacjenta, którego stanu zdrowia nie można było zakwalifikować jako stan zagrożenia życia, gdyż pacjent był w dobrym stanie, przytomny, chodzący, nie zgłaszał żadnych dolegliwości, co potwierdzili ratownicy z karetki. Oznacza to, że również druga przesłanka z przedmiotowego przepisu nie zaistniała.

W ocenie skarżącego nie można też pominąć faktu, że zgodnie z obowiązującymi regulacjami pacjent, którego dotyczyła skarżona decyzja, powinien przebywać do 72 godzin na SOR i tam powinien podlegać opiece lekarskiej. Istotne jest, że do czasu transportu chorego do skarżącego szpitala, czas 72 godzin nie upłynął.

Organ pominął także fakt, że pacjent skierowany do skarżącego szpitala miał ujemny wynik w kierunku COVID-19, przy czym został skierowany na oddział chorób wewnętrznych, który wyznaczony był do realizacji świadczeń pacjentom zakażonym tym wirusem. Oznacza to, że realizacja decyzji nie był możliwa bez narażenia tego pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo zakażenia.

W ocenie skarżącego doszło do błędu organizacyjnego (komunikacyjnego) niezależnego od Szpitala, który skutkował wydaniem skarżonej decyzji. Zarówno Wojewoda, jak i NFZ byli informowani przez szpital MSWiA o sposobie realizacji decyzji Wojewody. Wojewódzki Koordynator wydał swoją decyzję w oderwaniu od decyzji Wojewody, ponadto została ona wydana pomimo nałożenia innych zadań na szpital uprzednio przez Wojewodę. Brak przepływu informacji pomiędzy poszczególnymi uczestnikami systemu spowodował, że decyzje Wojewody i Koordynatora są ze sobą sprzeczne, a wykonanie decyzji Koordynatora skutkowałoby dodatkowym narażeniem pacjenta na zakażenie.

Zdaniem skarżącego szpitala w sprawie doszło także do naruszenia art. 29 ust. 9b pkt 1 ustawy, albowiem decyzja Koordynatora nie została zakomunikowana skarżącemu w sposób prawidłowy – o rzekomej decyzji poinformował pisemnie dokonując adnotacji na skierowaniu lekarz kierujący z SOR. Koordynator, jako organ nie poinformował skarżącego Szpitala o powyższym w żaden sposób. Nieprawdziwe jest zatem stwierdzenie w treści decyzji, że jest potwierdzeniem wydanej wcześniej ustnie decyzji administracyjnej. Decyzja Koordynatora nie została szpitalowi MSWiA w żaden sposób zakomunikowana do [...] listopada 2021 r.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja Wojewódzkiego Koordynatora Ratownictwa Medycznego na podstawie której polecono Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] w B. przyjęcie w dniu [...] listopada 2021 r. o godz. 14:00 chorego skierowanego przez Szpitalny Oddział Ratunkowy Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego [...] w B. oraz udzielenie niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej wraz z wypełnieniem dokumentacji medycznej.

Podstawę prawną decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy z 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz.U. z 2020 r., poz. 882 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Zgodnie z tą regulacją do zadań wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego należy rozstrzyganie sporów dotyczących przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, z wyłączeniem sytuacji, o których mowa w art. 20a ust. 3 pkt 1. Wyjątek o którym mowa w art. 20a ust. 3 pkt 1 ustawy dotyczy kompetencji krajowego koordynatora ratownictwa medycznego, który staje się organem właściwym w sprawach rozstrzygania sporów przyjęcia do szpitala osoby w stanie nagłego zagrożenia zdrowotnego, w sytuacji, gdy spór dotyczy przyjęcia osoby transportowanej przez zespół ratownictwa medycznego lub zespół transportu sanitarnego z terenu innego województwa niż to, w którym znajduje się ten szpital.

Wydanie decyzji w trybie art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy uwarunkowane jest spełnieniem dwóch przesłanek:

- istnieniem sporu dotyczącego przyjęcia do szpitala;

- stanem nagłego zagrożenia zdrowia osoby, która ma być przyjęta do szpitala.

W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, obie przesłanki w sprawie niniejszej zostały spełnione.

Skarżący szpital twierdzi, że spór o którym mowa w tej regulacji to spór pomiędzy szpitalami. Jako, że w sprawie niniejszej taki spór nie zaistniał przesłanka ta nie została spełniona. Sąd nie podziela tego stanowiska. Istotnie treść art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy nie precyzuje o jaki spór chodzi. Ustawodawca uczynił to w art. 20a ust. 3 pkt 1 ustawy (dotyczącym krajowego koordynatora medycznego). Z przepisu tego wynika, że koordynator medyczny w drodze decyzji administracyjnej rozstrzyga spór pomiędzy zespołem ratownictwa medycznego lub transportu medycznego a szpitalem a nie pomiędzy szpitalami. Stosując wykładnię per analogiam z tego przepisu stwierdzić należy, że art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy dotyczy rozstrzygania takich właśnie sporów a nie sporów pomiędzy szpitalami.

Z materiału dowodowego sprawy w szczególności z raportu z przebiegi dyżuru Wojewódzkiego Koordynatora z [...] listopada 2021 r. oraz z nagranych rozmów telefonicznych wynika, że taki spór w sprawie niniejszej zaistniał. Do pierwszego zdarzenia doszło już o godz. 11:54, gdy lekarz dyżurny SOR zgłosił do Koordynatora, że lekarz dyżurny szpitala MSWiA odmawia przyjmowania chorych twierdząc, że szpital ten został przekształcony w szpital Covidowy i dyrekcja placówki "zabroniła" przyjmowania chorych niezakażonych Covid-19. Lekarz dyżurny stwierdził, że 15 wolnych miejsc raportowanych w chwili rozmowy przez oddział kardiologii nie uczestniczy w systemie dyżurów internistycznych. Koordynator w przypadku tego zdarzenia przeprowadził rozmowę telefoniczną z lekarzem dyżurnym, który powołał się na brak zatwierdzonego grafiku ostrych dyżurów internistycznych i zalecenia dyrektora placówki. Koordynator poinformował, że decyzje wydane przez Wojewodę nie zwalniają placówki z realizowania świadczeń z zakresu chorób wewnętrznych i chorzy będą kierowani do placówki. Mimo zapewnień lekarza dyżurnego, dyrektor placówki nie skontaktował się z koordynatorem. Zdarzenie dotyczyło chorego z ropniem płuca. Kolejne zdarzenie, którego dotyczy sprawa niniejsza, miało miejsce o godz. 13.50. Lekarz SOR zgłosił, że szpital MSWiA odmawia przyjęcia do oddziału chorób wewnętrznych chorego z rozpoznaniem zapalenia dróg żółciowych. Jako przyczynę odmowy przyjęcia lekarz dyżurny wskazał przekształcenie tego oddziału w covidowy. W tym przypadku Koordynator wydał administracyjny nakaz przyjęcia chorego, który nie został wykonany. Karetka z chorym została odesłana do SOR Szpitala Wojewódzkiego. Koordynator odnotował, że próba przeprowadzenia kolejnej rozmowy telefonicznej z lekarzem dyżurnym zakończyła się niepowodzeniem, ponieważ telefony nie były odbierane. Powyższe okoliczności, zdaniem sądu, potwierdzają że w sprawie wystąpił spór pomiędzy zespołem transportu medycznego a szpitalem MSWiA.

Spełniona została także, zdaniem sądu, druga przesłanka dotycząca stanu zdrowia pacjenta. Definicja nagłego zagrożenia zdrowotnego została zawarta w art. 3 pkt 8 ustawy. Zgodnie z tą definicją stan nagłego zagrożenia zdrowotnego to stan polegający na nagłym lub przewidywanym w krótkim czasie pojawieniu się objawów pogarszania zdrowia, którego bezpośrednim następstwem może być poważne uszkodzenie funkcji organizmu lub uszkodzenie ciała lub utrata życia, wymagający podjęcia natychmiastowych medycznych czynności ratunkowych i leczenia. W ocenie szpitala stan nagłego zagrożenia zdrowotnego w sprawie niniejszej nie miał miejsca, gdyż pacjent był w dobrym stanie, przytomny, chodzący, nie zgłaszał żadnych dolegliwości. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że u 34 - letniego pacjenta, który zgłosił się na SOR zdiagnozowano o godz. 13.42 zapalenie dróg żółciowych. W ocenie sądu taka diagnoza stanowił nagłe zagrożenie zdrowotne tym bardziej, że pacjent został zakwalifikowany do dalszej hospitalizacji. Podnieść należy, że przepis art. 29 ust. 5 pkt 3 ustawy stanowi o nagłym zagrożeniu zdrowia a nie o nagłym zagrożeniu życia. Stanowisko szpitala, który jako spełnienie tej przesłanki przyjmuje, że pacjent powinien być nie przytomny, nie chodzić wpisuje się w przypadki nagłego zagrożenia życia a nie zdrowia. Spełniona zatem została także druga przesłanka uzasadniająca wydanie przez Koordynatora administracyjnego nakazu przyjęcia pacjenta.

Legalności tej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi. Przede wszystkim ekskulpacji postępowania szpitala nie stanowi okoliczność, że decyzją Wojewody P. z [...] października 2021 r. został on zobowiązany od [...] listopada 2021 r. do odwołania do:

- realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z przeciwdziałaniem Covid-19 poprzez zapewnienia 2 łóżek dla pacjentów z podejrzeniem zakażenia SARS-CoV-2;

- realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z przeciwdziałaniem Covid -19 poprzez zapewnienie w podmiocie leczniczym 26 łóżek dla pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażaniem SARS-CoV-2 oraz 1 łóżka intensywnej terapii z kardiomonitorem oraz możliwością prowadzenia tlenoterapii i wentylacji mechanicznej dla pacjentów z zakażeniem SARS-CoV-2.

Zdaniem szpitala decyzja Koordynatora jest sprzeczna z tą decyzją. Nadto, zdaniem szpitala, w sprawie doszło do błędu organizacyjnego, albowiem szpital informował zarówno Wojewodę jak i NFZ o sposobie realizacji tej decyzji. Z informacji przesłanej przez szpital wynika, że decyzję wojewody realizowano przy wykorzystaniu 26 łóżek oddziału chorób wewnętrznych i gastroenterologii i 1 łóżka oddziału anestezjologii i w zakresie obowiązku realizacji świadczeń dla pacjentów z podejrzeniem zakażenia SARS-CoV-2 – po jednym łóżku w oddziale urologii i oddziale anestezjologii i intensywnej terapii. Stąd szpital nie mógł przyjmować pacjentów z ujemnym wynikiem w kierunku Covid-19 na oddział chorób wewnętrznych.

Zdaniem sądu nie można przyjąć, że decyzja Koordynatora była sprzeczna z decyzją Wojewody. Decyzja Wojewody nie zwalniała bowiem placówki z realizowania świadczeń z zakresu zawartej przez szpital umowy z NFZ. Nie wskazywała także, który oddział szpitala powinien być dedykowany pacjentom Covid-19. Jak podaje organ szpital posiadał 163 łóżka, decyzja Wojewody zobowiązywała do zapewnienia pacjentom covid tylko 29 łóżek (co oznacza, że pozostało 134 łóżka). Pomimo tego, że łóżka z oddziału wewnętrznego zostały dedykowane pacjentom z covid, szpital dysponował dodatkowo 44 łózkami na oddziale chorób wewnętrznych – 27 łózek na oddziale kardiologii, który to oddział realizował świadczenia także z chorób wewnętrznych i 17 łózkami na oddziale geriatrycznym także realizującym świadczenia w zakresie stacjonarnego chorób wewnętrznych. Jak wynika z raportu Koordynatora szpital w dniu [...] listopada 2021 r. o godz. 11:54 dysponował 15 miejscami dla pacjentów internistycznych. Nie było zatem przeszkód w przyjęciu skierowanego pacjenta na oddział chorób wewnętrznych pomimo ujemnego wyniku w kierunku Covid-19.

Odnosząc się do kolejnego argumentu, że pacjent skierowany do szpitala, zgodnie z obowiązującymi procedurami, powinien przebywać do 72 godzin na SOR i tam powinien podlegać opiece lekarskiej, a w sprawie niniejszej czas ten nie upłynął, sąd stwierdza, że nie odnalazł żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego z którego taki warunek by wynikał. W szczególności warunek taki, jak słusznie podnosi organ, nie wynika z treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 czerwca 2019 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz.U. z2021 r., poz. 2048 ze zm.). Sam szpital takiej regulacji prawnej nie wskazuje.

Końcowo odnieść należy się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 29 ust. 9b pkt 1 przez brak doręczenia decyzji. Odnosząc się do tego wskazać należy, że zgodnie z art. 29 ust. 9a ustawy rozstrzyganie sporów, o których mowa w ust. 5 pkt 3, odbywa się w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez wojewódzkiego koordynatora ratownictwa medycznego. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 29 ust. 9b stanowi, że decyzja, o której mowa w ust. 9a:

1) może być przekazana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie;

2) nie wymaga uzasadnienia;

3) przekazana w sposób inny niż na piśmie, jest następnie doręczana na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.

Z regulacji tej wynika, że decyzja może być przekazana w każdy możliwy sposób, w tym ustnie. Jeżeli jest przekazywana w inny sposób niż na piśmie, doręcza się ją na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających jej doręczenie na piśmie. Z okoliczności sprawy niniejszej wynika, że Koordynator nie miał możliwości przekazania informacji o wydanej decyzji, albowiem nie było kontaktu ze szpitalem. W związku z tym koordynator polecił dokonanie stosownej adnotacji na skierowaniu wystawionym przez SOR. W zaistniałej sytuacji taka forma przekazania szpitalowi informacji o wydanej decyzji była dopuszczalna. Jako, że decyzja nie została przekazana szpitalowi w formie pisemnej to następnie została doręczona na piśmie przez P.i Urząd Wojewódzki w B. Dyrektorowi Placówki w dniu [...] listopada 2021 r.

Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.).