Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 785/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 106 par. 3, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 123 par. 1, art. 165 par. 2, par. 4 i par. 5 pkt 1, art. 200
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

Dnia 18 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Asesor WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant asystent sędziego Marek Pilc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2008 roku sprawy ze skargi M. Z. i M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata K.Ł. kwotę 60 (sześćdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem opłaty za pomoc prawną udzieloną skarżącym z urzędu oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu wydatków.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 785/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [... r. nr [...], w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, Wójt Gminy T. ustalił Panu M. Z. wymiar podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 131,- zł. W rozstrzygnięciu tym powołano się na przepisy art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 6 ust. 1, 2 , 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz na Uchwałę Rady Gminy T. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego Nr 3263 z 17 grudnia 2004 r.), art. 1, art. 3, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 6a, art. 6c, art. 12 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, Komunikat Prezesa GUS z dnia 17 października 2006 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres pierwszych trzech kwartałów 2006 r. (M.P. Nr 74, poz. 745), art. 1, art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 i 4, art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym oraz Komunikat Prezesa GUS z dnia 20 października 2006 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, liczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2006 r. (MP Nr 74, poz. 746).

W decyzji tej jako współwłaścicieli nieruchomości położonej w miejscowości Twarda wskazano M. Z. i R. Z.

W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonych przez stronę informacji podatkowych oraz danych z ewidencji gruntów, a ponadto dokonano wyliczenia:

- podatku rolnego na kwotę 113,- zł (przedmiotem opodatkowania były grunty rolne o powierzchni 4,1800 ha - 1,8320 ha przeliczeniowego),

- podatku leśnego na kwotę 18,- zł (przedmiotem opodatkowania był las o powierzchni 0,6300 ha),

- podatku od nieruchomości wysokości 0,- zł.

W dniu [...] r. Państwo M. i M. Z. złożyli w Urzędzie Gminy T. skargę na powyższą decyzję, w której wnieśli o uchylenie w całości wydanej decyzji, gdyż jak zarzucili, rozstrzygnięcie to zostało wydane bez wszczęcia postępowania i bez udziału właścicieli, a ponadto bez uwzględnienia aktu własności. Strona wskazała, że grunty będące przedmiotem opodatkowania były podzielone na M. i M. Z. oraz na R. Z. i matkę.

Powyższe pismo podatników zostało potraktowane przez organ podatkowy pierwszej instancji jako odwołanie od decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego i pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy T. przesłał to odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości określa ustawa dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i po przytoczeniu treści przepisów art. 2 ust. 1 tej ustawy, wskazał, że podatnikami tego podatku, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, są m.in. osoby fizyczne, będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 ustawy). Z kolei art. 4 ust. 1 tej ustawy, jak wskazano, określa, co stanowi podstawę opodatkowania. W odniesieniu do budynków jest to ich powierzchnia użytkowa, a w odniesieniu do gruntów - ich powierzchnia. W art. 7 ustawy uregulowano zwolnienia od podatku od nieruchomości, z upoważnieniem dla rady gminy do wprowadzenia, w drodze uchwały, zwolnień przedmiotowych.

W odniesieniu do opodatkowania gruntów rolnych organ odwoławczy wskazał na przepisy art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6c ust. 1, art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Podatnikami tego podatku, jak wskazano, są m. in. osoby fizyczne będące: 1) właścicielami gruntów, 2) posiadaczami samoistnymi gruntów, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z określonego tytułu. Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a zgodnie z art. 6c ust. 1 tej ustawy, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (art. 6c ust. 2 ww. ustawy).

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż obowiązek podatkowy w podatku leśnym określony został ustawą z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym i zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Lasem w rozumieniu ustawy, stosownie do postanowień art. 1 ust. 2, są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, podatnikami tego podatku są m.in. osoby fizyczne będące: 1) właścicielami lasów, 2) posiadaczami samoistnymi lasów, 3) użytkownikami wieczystymi lasów, 4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli las jest współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, stanowi wówczas odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem leśnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 2 ust. 4 ustawy). Zgodnie z art. 3 ww. ustawy, podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy, podatek leśny od 1 ha za rok podatkowy wynosi równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organ zwrócił także uwagę na przepisy: art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, które zobowiązują osoby fizyczne do złożenia właściwemu organowi podatkowemu stosownych informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach i lasach, sporządzonych na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, podatku od nieruchomości i podatku leśnego lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tymi podatkami w trakcie roku podatkowego. Złożenie przez podatnika powyższych informacji jest niezbędne, gdyż stosownie do przepisu art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu, informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W przypadku braku deklaracji (informacji) organ podatkowy powinien wezwać podatnika do jej złożenia lub do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych (art. 274a Ordynacji podatkowej).

Organ odwoławczy uznał, iż odwołujący się nie zgadzają się z ustaleniem łącznego zobowiązania pieniężnego od całości nieruchomości dla wszystkich współwłaścicieli. Zdaniem skarżących ustalenie podatku winno nastąpić odrębnie dla skarżących - z jednej połowy gospodarstwa i odrębnie dla R. Z. - z drugiej połowy gospodarstwa.

Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Jak wynika z akt sprawy, stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres (za rok 2006), nie uległ zmianie w roku 2007. Małżonkowie M. i M. Z. oraz R. Z. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości o łącznej powierzchni 4,810 ha, w skład której wchodzą użytki rolne o powierzchni 4,180 ha i lasy o powierzchni 0,6300 ha. Ustalając zaskarżoną decyzją łączne zobowiązanie pieniężne, organ I instancji wskazał zarówno podstawę opodatkowania, jak i podstawy prawne, na podstawie których dokonał wymiaru podatku rolnego i leśnego, oraz zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Kolegium, ustosunkowując się do zarzutu skarżących w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku wyłącznie od połowy nieruchomości, wyjaśniło, że przepisy prawa podatkowego nie dają możliwości ustalania wymiaru podatku proporcjonalnie do udziałów poszczególnych współwłaścicieli. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy).

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony stwierdził, że stosownie do przepisów art. 165 § 5 i art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie było podstaw do wszczynania postępowania w niniejszej sprawie w formie postanowienia, w związku z czym Wójt Gminy nie miał również obowiązku do wyznaczenia stronom siedmiodniowego terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają jednoznacznie, iż małżonkowie M. i M. Z. oraz R. Z. są współwłaścicielami zabudowanej nieruchomości o łącznej powierzchni 4.810 ha, w skład której wchodzą użytki rolne o powierzchni 4,180 ha i lasy o powierzchni 0,6300 ha, co potwierdza nie tylko akt notarialny z dnia [...] r. (repertorium A Nr [...]), ale również wypis z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w T. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, iż strony zniosły udział we współwłasności nieruchomości, a dopóki tego nie uczynią, brak jest podstaw prawnych do ustalenia wymiaru podatku proporcjonalnie do udziałów poszczególnych współwłaścicieli. Ze względu na przepis art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, w decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na dany rok kalendarzowy musi być podana pełna wysokość, bez podziału kwot podatku na poszczególnych współwłaścicieli, stosownie do wielkości ich udziałów.

Odnosząc się do wniosku dowodowego strony (o przeprowadzenie dowodu z aktu notarialnego z dnia 13 czerwca 1989 r. nr [...] i decyzji Wojewody P.) organ odwoławczy stwierdził, iż stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczający, nie tylko w oparciu o przywołany wyżej akt notarialny, ale także o wypis z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w T. i dalsze zbieranie dowodów i tak nie zmieni prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Także fakt ustanowienia na gruntach służebności (0,30 ha) na rzecz rodziców skarżących nie ma wpływu na opodatkowanie przedmiotowego gospodarstwa rolnego.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. Państwo M. i M. Z. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy T.

Skarżący powtórzyli argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, a ponadto stwierdzili, iż są właścicielami gruntów o powierzchni 0,92 ha.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2008 r. wnieśli o przeprowadzenie (dopuszczenie) dowodu z aktu notarialnego z dnia [...] r. nr [...] i decyzji Wojewody z dnia [...] r. nr [...].

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Zaskarżona decyzja bowiem nie narusza prawa w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z akt sprawy wynika, że Wójt Gminy T. w nakazie płatniczym z dnia [...] r. ustalił M. Z. podatek rolny w kwocie 113,- zł i podatek leśny w kwocie 18,- zł, od gruntów położonych w miejscowości T., wskazując także innych współwłaścicieli tych gruntów rolnych i leśnych – M. Z. i R. Z.. Wydanie takiej decyzji jest zgodne z art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r., Nr 136, poz. 969 ze zm.), który w ust. 1 stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2; a zgodnie z ust. 2 tego artykułu łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę.

Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym). Z kolei podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2002 r., Nr 200, poz.1682 ze zm.). Lasem w rozumieniu tej ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym).

Z treści tych przepisu wynika, że ustawodawca odniósł pojęcie użytków rolnych i lasów do danych zawartych w operatach ewidencyjnych. Powyższa konstatacja znajduje potwierdzenie w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), która w art. 21 stanowi, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (por. uchwałę NSA z dnia 17 lipca 2000 r. o sygn. akt FPK 2/2000, ONSA 2001/1/14).

W związku z tym należy przyjąć, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i dane zawarte w tej ewidencji mają decydujące znaczenie dla opodatkowania gruntów rolnych i leśnych. Organ podatkowy nie ma możliwości przyjęcia za podstawę opodatkowania innych danych, niż te wykazane w ewidencji gruntów i budynków.

Należy także podkreślić, iż z akt sprawy nie wynika aby podatnicy zakwestionowali dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, jak również nie złożyli informacji o gruntach i o lasach, z których wynikałoby wygaśnięcie obowiązku podatkowego w 2007 r. W aktach sprawy znajdują się jedynie kserokopie informacji z dnia 21 sierpnia 2006 r. złożone przez M. Z.: o nieruchomości dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości z wykazaną powierzchnią budynku mieszkalnego – 60 m2, o lasach z wykazanymi gruntami leśnymi o powierzchni 0,63 ha (co potwierdzało dane z w/w ewidencji) oraz o gruntach dla celów podatku rolnego, bez wskazania gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne.

Wobec tego organy podatkowe zasadnie uznały, że w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego należało uwzględnić dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w T. Z ewidencji tej jednoznacznie wynika, iż właścicielami (władającymi) nieruchomości położonej w obrębie "[...]" są R. Z. i małżeństwo M. i M. Z. Danych tych nie zmieniają, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, zapisy aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A Nr [...] (nr Dz..Kw. [...]), z którego wynika, że T. i A. małżonkowie Z. przenieśli nieodpłatnie własność zabudowanej nieruchomości rolnej - położonej we wsi T., w gminie T., w województwie p., o powierzchni 4, 81 ha - na rzecz następców M. i M. - małżonków Z. oraz R. Z. po połowie. Z akt sprawy nie wynika zatem, aby zaistniały zmiany (powierzchnia, sposób wykorzystania) wpływające na wysokość zobowiązania podatkowego.

Organy podatkowe prawidłowo więc ustaliły, że skoro gospodarstwo rolne położone w obręb "[...]" jest przedmiotem współwłasności i jest prowadzone przez wszystkich współwłaścicieli, to adresatem decyzji w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego - wymiaru podatku za 2007 r. od całej nieruchomości, może być którykolwiek ze współwłaścicieli. Stosownie bowiem do art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 4 ustawy o podatku leśnym w powyższej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący niewszczęcia przedmiotowego postępowania podatkowego oraz jego prowadzenia bez udziału stron. Zgodnie z art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Datą wszczęcia postępowania z urzędu jest dzień doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania (§ 4 art. 165). Stosownie zaś do treści art. 165 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przepisów § 2 i § 4 nie stosuje się do postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Skoro, jak wynika z art. 6a ust. 6 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 3 ustawy o podatku leśnym, podatek rolny oraz podatek leśny ustalany jest corocznie przez organ podatkowy, a stan faktyczny nie uległ zmianie, to art. 165 § 5 pkt 1 powołanej ustawy - Ordynacja podatkowa, który jest przepisem procesowym, nie tworzy obowiązku wszczęcia postępowania.

Nie można również zarzucić organom podatkowym naruszenia przepisu art. 123 § 1 w związku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy nie były zobligowane do wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jeżeli prowadzono postępowania w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie i stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie.

Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów, należy wskazać, iż sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wynika z tego, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów. W postępowaniu tym nie dokonuje się ponownego ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz jedynie ocenia, czy organy administracji państwowej ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom (zob. wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 1984 r., sygn. akt SA/Wr 765/83, ONSA 1984, nr 1, poz. 14). Podkreślić także należy, że w ocenianym aktualnie postępowaniu podatkowym organ odwoławczy odniósł się do dokumentów przedstawionych przez stronę skarżącą – aktu notarialnego oraz decyzji w przedmiocie przyznania zasiłku rodzinnego - i wyjaśniły, że nie mają one znaczenia w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2007 r. Skoro w niniejszej sprawie nie było wątpliwości co do zapisów istniejących w ewidencji gruntów i przedmiotowe wnioski dowodowe nie podważały tych zapisów, to tym samym uzupełnienie dowodów w tym zakresie było niecelowe.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z dyspozycją art. 250 tej ustawy.

M.P.