Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 709/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9o ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt [..], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2017 r., nr [..], w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych.

Zaskarżona decyzja podjęta została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 27 lutego 2017 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 9xb pkt 2 w zw. z art. 9o ust. 2 i art. 9zb ust. 1 b ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj.: Dz. U z 2016 r. poz. 250 ze zm.; dalej u.c.p.g.) nałożył na przedsiębiorstwo B. administracyjną karę pieniężną w wysokości 7.900 zł za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych. Jak wynika z uzasadnienia decyzji przedmiotowe sprawozdanie za I kwartał 2016 r. wpłynęło do organu w dniu 19 lipca 2016 r., a zatem z przekroczeniem terminu wyznaczonego przepisami prawa na dokonanie tej czynności.

Po rozpatrzeniu odwołania, w którym Spółka podnosiła, że nie jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie i decyzją z dnia 11 sierpnia 2017 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy uznał za bezsporne, że skoro Spółka, będąc zobowiązaną do przekazania Wójtowi Gminy sprawozdania w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy, sprawozdanie za I kwartał 2016 r., złożyła po uprzednim wezwaniu organu dopiero w dniu 19 lipca 2016 r., Wójt Gminy uprawniony był do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że zgodnie z załączonym przez Spółkę wypisem z KRS, jej działalność obejmuje m.in. usługi sanitarne i pokrewne oraz odprowadzanie ścieków. Ponadto strona ubiegała się o zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżnienia zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Organ odwoławczy nie podzielił także zarzutu naruszenia prawa materialnego polegającego na tym, że decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności w ww. zakresie, nie informowała o obowiązku sporządzania kwartalnych sprawozdań wyjaśniając, że zezwolenie zostało wydane Spółce w dniu 26 lutego 2007 r., a więc kilka lat przed wejściem w roku 2011 r. powoływanych przez stronę przepisów statuujących obowiązek składania sprawozdań i sankcje za jego niespełnienie. Kolegium uznało, że wbrew zarzutom Spółki organ pierwszej instancji wskazał, do kogo adresuje decyzję i dodatkowo sportował to wskazanie w postanowieniu z dnia 21 marca 2017 r.

W skardze Spółka zarzuciła naruszenie art. 9o i art. 9xb ust. 2 u.c.p.g., a także art. 9xb pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 6 oraz art. 9o tej ustawy w zw. z art. 23 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, podtrzymując stanowisko wyrażone w odwołaniu, że nie jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie opróżnienia zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, zaś decyzja zezwalająca Spółce na prowadzenie działalności ww. zakresie, nie informowała o obowiązku sporządzania kwartalnych sprawozdań. Zdaniem skarżącej skoro art. 9 ust. 1 pkt 6 u.c.p.g. nakłada na organ obowiązek określenia w zezwoleniu innych wymagań szczególne wynikających z odrębnych przepisów, to w decyzji tej określony winien być również obowiązek sprawozdawczy z art. 9o pkt 2 tej ustawy. Jeśli zaś decyzja tegoż obowiązku nie wskazuje, na podmiot, który nie składa sprawozdania, nie może być nałożona kara pieniężna z art. 9xb pkt 2 ustawy. Ponadto, poinformowanie o tego rodzaju obowiązku stanowi powinność wójta, co wynika z konstytucyjnych zasad państwa prawa oraz równości wobec prawa, zatem zachowanie organu polegające na nieudzieleniu Spółce informacji o ciążącym na niej obowiązku sprawozdawczym i o grożących karach pieniężnych, a następnie nałożeniu na ten podmiot sankcji, nie budzi zaufania do tego organu.

Skarżąca podtrzymała też zarzut nieprawidłowego oznaczenia w decyzji strony jako przedsiębiorstwo B., a nie jako A., co powoduje, że decyzja została wydana wobec podmiotu, który nie był i nie może być stroną przedmiotowego postępowania, gdyż "przedsiębiorstwo B." nigdy nie istniało. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że firma spółki z o.o. jest oznaczeniem indywidualizującym spółkę jako przedsiębiorcę, a więc niezawarcie w decyzji firmy tej spółki oznacza w rzeczywistości, że decyzja administracyjna nie została do takiej spółki skierowana. W konsekwencji, oznaczenie w komparycji decyzji podmiotu, do którego jest kierowana w sposób jaki miał miejsce w niniejszej sprawie powoduje, że decyzja organu pierwszej instancji jest objęta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. powodującą jej nieważność. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że kwestionowana decyzja organu drugiej instancji w ogóle nie odnosi się do zarzutów strony, jak również nie wyjaśnia, czym kierował się organ wydając tę decyzję, tj. narusza art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2017 r. nakładającą na skarżącą Spółkę administracyjną karę pieniężną w wysokości 7.900 zł za niewykonanie obowiązku terminowego złożenia sprawozdania kwartalnego z działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Z tego też powodu Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm.), zwanej dalej u.c.p.g. Zgodnie z art. 9o ust. 1 u.c.p.g. podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Stosownie do art. 9o ust. 2 u.c.p.g. sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Sprawozdanie zawiera:

1) informacje o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru danej gminy;

2) informacje o sposobach zagospodarowania nieczystości ciekłych, wraz ze wskazaniem stacji zlewnej, do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe;

3) liczbę właścicieli nieruchomości, od których zostały odebrane nieczystości ciekłe (ust. 3).

Przedmiotem regulacji art. 9o u.c.p.g. jest sporządzanie przez podmioty prowadzące działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych kwartalnych sprawozdań, które są przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminach: do 30 kwietnia danego roku za pierwszy kwartał, do 31 lipca danego roku za drugi kwartał, do 31 października danego roku za trzeci kwartał, do 31 stycznia następnego roku za czwarty kwartał.

Z treści przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wynika, że odbieranie nieczystości ciekłych odbywa się na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności w tym zakresie. Skarżąca Spółka uzyskała decyzją z dnia 26 lutego 2007 r. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych we własnym zakresie z Zakładu Produkcyjnego w G. Z treści decyzji wynika, że zezwolenie wydano na okres do dnia 26 lutego 2017 r. Oznacza to, że w pierwszym kwartale 2016 r. skarżąca Spółka miała podstawy prawne do tego, ażeby prowadzić działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych. Bez znaczenia przy tym pozostaje okoliczność, że faktyczne prowadzenie tego rodzaju reglamentowanej działalności odbywało się na tzw. "potrzeby własne", to znaczny, że opróżnianie zbiorników i transport nieczystości ciekłych dokonywany był z własnego Zakładu Produkcyjnego Spółki zlokalizowanego w G.

Powyższe ustalenia potwierdza również informacja obejmująca aktualny odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który Spółka dołączyła do akt. W Dziale 3 "Przedmiot działalności" wpisano: w pkt 49 – usługi sanitarne i pokrewne, w pkt 50 odprowadzanie ścieków. Tak sformułowany przedmiot działalności Spółki obejmuje działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, co potwierdza treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. z 2007 r., nr 251, poz. 1885). Podklasa dotycząca odprowadzania i oczyszczania ścieków obejmuje m.in. gromadzenie i transport ścieków przemysłowych lub pochodzących z gospodarstw domowych od jednego lub wielu użytkowników oraz wody deszczowej za pomocą sieci kanalizacyjnej, kolektorów, zbiorników oraz pozostałych środków transportu (wagonów-cystern itp.).

W tych okolicznościach w ocenie Sądu niewątpliwym jest, że skarżąca Spółka jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie, który objęty jest obowiązkiem sprawozdawczym wynikającym z art. 9o u.c.p.g.

Wobec tego Spółka, zgodnie z dyspozycją art. 9o ust. 1 i 2 u.c.p.g. zobowiązana była do terminowego realizowania obowiązków sprawozdawczych. Z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że obowiązkowi złożenia sprawozdania z prowadzonej w powyższym zakresie działalności za okres I kwartału 2016 r. skarżąca uchybiła. Dopiero na wezwanie organu, doręczone Spółce w dniu 11 lipca 2016 r., Spółka w dniu 19 lipca 2016 r. przedłożyła sprawozdanie z działalności za I kwartał 2016 r. (data wpływu do organu).

W konsekwencji organ prawidłowo zastosował sankcję w postaci administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 9xb u.c.p.g. Stosowanie do wskazanego przepisu podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który:

1) przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 500 zł, jeżeli sprawozdanie zostanie uzupełnione lub poprawione w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, o którym mowa w art. 9p ust. 2, a w przypadku niezastosowania się do wezwania od 500 zł do 5000 zł;

2) przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

Organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, na podstawie art. 9xb pkt 2 u.c.p.g., że opóźnienie Spółki w przekazaniu sprawozdania kwartalnego za I kwartał 2016 r. wynosiło 79 dni. W związku z tym nałożył karę pieniężną w wysokości odpowiadającej 100 zł za każdy dzień opóźnienia, co dało łączną wysokość orzeczonej kary 7.900 zł.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie oznaczenia w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji jako adresata administracyjnej kary pieniężnej "przedsiębiorstwa B.". W świetle całokształtu treści decyzji Wójta, zwłaszcza wobec końcowej jej części, wskazującej adresatów decyzji, nie ma wątpliwości, do kogo skierowana została decyzja i kogo obciążono karą administracyjną. Jako adresata decyzji wskazano bowiem wyraźnie skarżącą poprzez podanie firmy Spółki z określeniem formy prawnej prowadzonej działalności – "{...] Sp. z o.o., ul. Ż., K. K.".

Tego rodzaju niedokładności (błędy pisarskie i rachunkowe, inne oczywiste omyłki), których dopuścił się organ pierwszej instancji wskazując w rozstrzygnięciu decyzji nieprecyzyjnie podmiot zobowiązany, podlegają usunięciu w trybie sprostowania, tj. instytucji przewidzianej w art. 113 k.p.a., który w § 1 stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ocenie Sądu wskazana niedokładność organu pierwszej instancji nie mogła być zakwalifikowana inaczej niż nieistotna omyłka, która podlegała sprostowaniu, czego organ pierwszej instancji dokonał postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. Nie ma bowiem wątpliwości, kto jest adresatem zaskarżonej decyzji, ani to, że decyzja ta do właściwego adresata dotarła, co potwierdzają akta administracyjne zgromadzone w sprawie.

Wobec powyższego, brak jest powodów do tego, ażeby uznać, zgodnie z wolą skarżącej Spółki, że wskazana wadliwość w określeniu firmy Spółki skarżącej dyskwalifikowała decyzję jako akt załatwiający sprawę administracyjną i uzasadniała stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 2 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć jako nałożenie na daną konkretną osobę obowiązków lub przyznanie jej określonych praw w sytuacji, gdy zarówno stan faktyczny sprawy, jak również przepis prawa, nie wskazują i nie przewidują możliwości wydania decyzji w odniesieniu do tej właśnie osoby. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, której ustalone w sposób niewątpliwy okoliczności faktyczne wypełniają hipotezy norm prawnych wynikających z art. 9o i art. 9xb pkt 2 u.c.p.g.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organy administracji orzekające w niniejszej sprawie nie miały prawnego obowiązku wynikającego z przepisów prawa do tego, ażeby informować skarżącą jako profesjonalnego przedsiębiorcę o obciążających ją obowiązkach immanentnie związanych z prowadzoną działalnością.

Wedle treści art. 9 ust. 1 u.c.p.g. organ pierwszej instancji nie miał obowiązku zamieszczania w decyzji z dnia 26 lutego 2007 r. zezwalającej na prowadzenie przedmiotowej działalności informacji o terminie składania sprawozdań, gdyż nie stanowi ona elementu zezwolenia na prowadzenie działalności objętej tą decyzją. Przepis art. 9 ust. 1 w pkt 6 u.c.p.g. jako element obligatoryjny zezwolenia wskazuje na inne wymagania szczególne wynikające z odrębnych przepisów, w tym wymagania dotyczące standardu sanitarnego wykonywania usług, ochrony środowiska i obowiązku prowadzenia odpowiedniej dokumentacji działalności objętej zezwoleniem. Obowiązek sprawozdawczy określony w art. 9o u.c.p.g. ze względu na to, że nie wynika z przepisów odrębnych tylko z u.c.p.g., nie jest objęty hipotezą art. 9 ust. 1 pkt 6 u.c.p.g. Obowiązek ten powstaje ex lege, dlatego też Wójt nie miał obowiązku wskazywać w decyzji o udzieleniu zezwolenia obowiązków, które ciążą na przedsiębiorcy z mocy ustawy, w tym także nie miał obowiązku wskazywać w decyzji, że przedsiębiorca ma obowiązek składania sprawozdań, ani też jaki jest tryb i termin na złożenie takiego sprawozdania.

Dodać należy, iż obowiązek składnia kwartalnych sprawozdań przez podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych i przedkładania ich wójtowi w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy, został wprowadzony art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czynności i porządku w gminach oraz innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 897), który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2012 r., z tym że niedopełnienie obowiązku sprawozdawczego przez podmiot prowadzący taką działalność aż do wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. nowelizacji z dnia 25 czerwca 2015 r. nie było czynem zabronionym pod groźbą kary pieniężnej. Wójt nie miał też obowiązku informowania skarżącej Spółki o zmianach przepisów prawa regulujących materię dotyczącą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Nie informując skarżącej o wynikających z przepisów powszechnie obowiązującego prawa obowiązkach sprawozdawczych organy nie naruszyły zasad konstytucyjnych: demokratycznego państwa prawa (art. 2), ani zasady równości, która w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Obowiązek sprawozdawczy wynikający z mocy samego prawa, podlegającego ogłoszeniu, jest najlepszym wyrazem równości wszystkich podmiotów wobec prawa, gdyż dotyczy wszystkich podmiotów prowadzących działalność w ten sam sposób. Sprzeczne z Konstytucją jest takie różnicowanie sytuacji prawnej obywateli, jeżeli traktuje się w sposób różny podmioty lub sytuacje podobne, a takie różnice traktowania nie znajdują należytego uzasadnienia konstytucyjnego. Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Wobec tego brak wskazania w zezwoleniu obowiązków sprawozdawczych, czy też niepouczenie o nich przez wójta, nie było przeszkodą do nałożenia kary.

To na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą, a więc na skarżącej spoczywa obowiązek znajomości przepisów prawa dotyczących prowadzonej przez nią działalności, aby ustrzec się ewentualnych negatywnych skutków. Od przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych należy oczekiwać profesjonalizmu i należytej staranności przy wykonywaniu obowiązków związanych ze sprawozdawczością. Skarżąca prowadząc działalność, regulowaną m.in. przepisami u.c.p.g., miała obowiązek znać i stosować przepisy tej ustawy.

W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia zarzucanych w skardze przepisów art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Działanie na podstawie prawa obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Okoliczność, że zgodnie z art. 7 k.p.a. organ jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także w myśl art. 9 k.p.a. jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie oznacza, że organ może nie zastosować obowiązującego przepisu prawa. Orzekanie z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oznacza bowiem orzekanie w granicach prawa.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej i drugiej instancji wynikają motywy podjętych rozstrzygnięć. Według Sądu, uzasadnienia kontrolowanych decyzji przedstawiają prawidłową faktyczną i prawną motywację, spełniającą wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organy orzekając w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadziły proces subsumcji stanu faktycznego do właściwych przepisów prawa materialnego regulujących sankcję finansową za nieterminowe przekazanie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o u.c.p.g.

Organ odwoławczy działając w administracyjnym toku instancji ponownie rozpoznał sprawę administracyjną w jej całokształcie i wbrew twierdzeniom skargi odniósł się do zarzutów odwołania. Zarzuty skarżącej w tym zakresie mają wyłącznie charakter polemiczny, bez wpływu na legalność zaskarżonej decyzji. Sąd nie dostrzegł, ażeby w niniejszej sprawie organy administracji publicznej uchybiły wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, wynikającym z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W niniejszej sprawie zasada ta została zrealizowana, albowiem organy ścisłe przestrzegały prawo, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i zastosowania do poczynionych ustaleń właściwych konsekwencji prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.