Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1095/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po wszczęciu postępowania, na

wniosek E. W. reprezentowanego przez pełnomocnika – D.

W., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z

dnia [...] sierpnia 2007 r.. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję

Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...].

zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Firmie Budowlano-Usługowej "[...]"

Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolno

stojącej (II etap), na działkach o numerach ewid. [...], obr. [...]. przy ulicy [...] w [...], wraz z niezbędną

infrastrukturą techniczną w granicach lokalizacji i na działce o numerze ewid. [...]

obr. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia

[...] sierpnia 2007 r., znak: [...].

Jak wynika z akt sprawy oraz z dokumentacji projektowej zatwierdzonej

kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, sporne przedsięwzięcie polega na

budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, obejmującego 6 segmentów

1-klatkowych, niepodpiwniczonych. 2-kondygnacyjnych, z garażami w parterze, wraz z

infrastrukturą techniczną. W każdym segmencie przewidziano 6 mieszkań.

Poszczególne segmenty przewidziano na osobnych działkach ewidencyjnych

oznaczonych numerami ewid. [...].

obr. [...].

Inwestor - Firma Budowlano-Usługowa .. [...]" Sp. z o.o. do swego wniosku z

dnia 20 kwietnia 2007 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył

oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działkami o

numerach ewid. [...]. obr.

[...]. położonymi w [...]. Ponadto do ww. wniosku z dnia 20 kwietnia 2007 r.

inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r.. znak:

[...], ustalającą na wniosek Firmy Budowlano-Usługowej "[...]"

Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pn. "zespół zabudowy jednorodzinnej

zwartej i wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...].

obr. [...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd na działce nr ewid. [...] i

[...]. obr. [...]". Jednocześnie inwestor przedłożył decyzję Prezydenta Miasta [...]

z dnia [...] czerwca 2006 r" znak: [...]. zmieniającą ww. decyzję

Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2006 r. poprzez zastąpienie dotychczasowej nazwy (przedmiotu) inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół

zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną

na działce nr ewid. [...]. obr. [...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd

na działce nr ewid, [...]. obr. [...]".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ostateczną decyzją z dnia [...]

sierpnia 2012 r. znak: [...]utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]

maja 2012 r.. znak: [...], stwierdzającą, na wniosek E.

W., nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006

r.. znak: [...], zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z

dnia [...] maja 2006 r. w zakresie zastąpienia dotychczasowej nazwy (przedmiotu)

inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i

wolnostojącej z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...]. obr.

[...]. położonej przy ul. [...] w [...], wjazd na działce nr ewid, [...]i

[...]. obr. [...]".

Nieprawomocnym wyrokiem z dnia 19 marca 2013 r" sygn. akt II SA/Rz 1055/12,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Firmy Budowlano-

Usługowej .. [...]" Sp. z o.o. na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] sierpnia

2012 r,. znak: [...].

Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że niedopuszczalna jest w trybie art.155

k.p.a. zmiana decyzji o warunkach zabudowy opiewającej na "zabudowę mieszkaniową

jednorodzinną", która polega na wyeliminowaniu określenia tego rodzaju zabudowy i

dopuszczeniu w ten sposób zabudowy wielorodzinnej, w sytuacji gdy analiza

urbanistyczna poprzedzająca wydanie źródłowej decyzji o warunkach zabudowy

wykazuje, że dopuszczalna jest zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Zmiana rodzaju

zabudowy oznacza, że brak jest niezbędnego warunku dopuszczającego zmianę

decyzji ostatecznej - zachowania tożsamości sprawy w znaczeniu materialnoprawnym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, ze skoro decyzja o

stwierdzeniu nieważności jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex

tunc). tj. jego skuteczność rozciąga się aż do daty wydania decyzji obarczonej

kwalifikowaną wadliwością. Oznacza to, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji

administracyjnej niejako następuje powrót do stanu poprzedniego, obowiązującego

przed datą wydania tejże decyzji, zaś skutki prawne decyzji usuniętej z obrotu są

zniesione od dnia jej wydania.

W tej sytuacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana

decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...].

jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca

2007 r., nr [...], znak: [...]. zostały wydane z

naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego,

inwestor nie dysponował bowiem ważną decyzją o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu, która obejmowałaby swym zakresem zamierzenie

budowlane przewidziane w projekcie budowlanym zatwierdzonym kontrolowanym

rozstrzygnięciem. Organ wskazał, że przedsięwzięcie obejmowało budowę zespołu

zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy inwestor legitymował się decyzją o warunkach

zabudowy dla inwestycji obejmującej jedynie zabudowę jednorodzinną. Stwierdzone

wyżej naruszenie pociąga za sobą również uchybienie przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1

Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na

budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego

planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił pogląd judykatury (por. wyr.

NSA z dnia 9 lutego 2005 r.. sygn. akt OSK 1134/04). oraz literatury (P. Przybysz,

kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008. str. 382: J.

Borkowski [w:] R. Hauser. /. Niewiadomski. A. Wróbel (red.). System Prawa

Administracyjnego. Tom 9. Prawo procesowe administracyjne. Warszawa 2010. str.

273). że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy można mu przypisać następujące

cechy.

Po pierwsze musi być ono oczywiste - sprzeczność pomiędzy treścią

rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy.

Po drugie, rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny,

niepowodujący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych.

Po trzecie zaś, aby przypisać danemu uchybieniu charakter ..rażącego naruszenia

prawa" w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. niezbędne jest uznanie, iż skutki

społeczno-ekonomiczne wywołane wadliwym rozstrzygnięciem są niemożliwe do

zaakceptowania w praworządnym państwie. Dokonując więc oceny stopnia

stwierdzonego naruszenia w kontekście przepisu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. należy mieć na

uwadze nie tylko samą decyzję będącą przedmiotem kontroli, ale również następstwa

spowodowane stwierdzonym uchybieniem.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie

zostały spełnione w analizowanym przypadku ponieważ skutki stwierdzonego

uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym

państwie. Organ wskazał, że zgodnie z uchwałą składu 7 sędziów NSA z dnia 13

listopada 2012 r.. sygn. akt 1 OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o

którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawy do

stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako

wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego

podkreślił, że z treści przywołanej uchwały nie wynika bezwzględny obowiązek

stwierdzenia nieważności każdej decyzji przedmiotowo zależnej wyłącznie ze względu

na wsteczną skuteczność stwierdzenia nieważności decyzji ją poprzedzającej (w

analizowanym przypadku - decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] czerwca

2006 r.. znak: [...]). W takiej sytuacji organy administracji publicznej

są zobligowane do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu

ustalenie, czy stwierdzone uchybienie, mając na uwadze wywołane nim skutki

społeczno-gospodarcze, ma charakter kwalifikowany, tj. taki. który uzasadnia

wyeliminowanie z obiegu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw, aby

stwierdzić, iż w analizowanym przypadku ww. uchybienie wywołuje szczególnie

negatywne skutki społeczno-gospodarcze. Organ zauważył, że ostateczną decyzją z

dnia [...] maja 2008 r.. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

[...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia

2008 r.. znak: [...]. ustalającą, na wniosek Firmy Budowlano-

Usługowej "[...]" Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą zespół

zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z infrastrukturą techniczną na działkach o

numerach ewid. [...]. obr. [...],

położonych w [...] przy ul. [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 21

stycznia 2009 r.. sygn. akt II SA/Rz 498/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Rzeszowie oddalił skargę Pana E. W. na ww. decyzję SKO w

[...] z dnia [...]maja 2008 r., znak: [...].

W świetle powyższego organ stwierdził, że jakkolwiek w dacie wydania

kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego inwestor legitymował się decyzją o

warunkach zabudowy obejmującą jedynie zespół zabudowy jednorodzinnej, to jednak

później uzyskał ważną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej

na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Innymi słowy, na terenie

inwestycyjnym tego rodzaju zabudowa była dopuszczalna.

Organ wyjaśnił, że wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym badanie

prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan prawny i faktyczny

istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie znajduje zastosowania

w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków stwierdzonego uchybienia.

Z racji tego, że skutki danego aktu. jak również skutki obciążających go uchybień, mają

ze swej istoty charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie

nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz koniecznym jest uwzględnienie również tych

okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu

administracyjnego obarczonego naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od

momentu jego wydania.

Wobec powyższego organ stwierdził, że choć kontrolowana decyzja została

wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1. art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35

ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki zabudowy

obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak decyzja taka została

wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym. Nie sposób więc

przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-

gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww. decyzja

Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.. znak: [...], nie jest

obarczona wadą rażącego na ruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) przepisów art. 32 ust. 4

pkt 1. art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Podsumowując powyższe rozważania, organ nie stwierdził, aby kontrolowana

decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.. naruszała rażąco przepisy

obowiązujące w dacie jej wydania, w tym przepisy ustawy Prawo budowlane oraz aktów

wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Infrastruktury) z dnia 12 kwietnia

2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

usytuowanie. Nie wydano jej z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy

prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak

również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Decyzja ta nie była

niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego

karą. Ponadto nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z

mocy prawa.

Po rozpatrzeniu wniosku E. W., reprezentowanego przez

pełnomocnika D. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją

Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r.. znak;

[...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał

swoje stanowisko, ponownie odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody

[...] z dnia [...]sierpnia 2007 r.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zostały spełnione

przesłanki do stwierdzenia nieważności, mimo naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1.

art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie wymagają

przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś ich naruszenie jest

bezsprzeczne, ponieważ skutki stwierdzonego uchybienia nie mogą być uznane za

niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W szczególności brak jest

podstaw, aby stwierdzić, że w analizowanym przypadku w/w uchybienie wywołuje

szczególnie negatywne skutki społeczno-gospodarcze

Zdaniem organu analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby sporna

inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia późniejszej decyzji Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.. znak: [...], o ustaleniu

warunków zabudowy.

W świetle powyższej argumentacji organ stwierdził, że chociaż kontrolowana

decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3

oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej

warunki zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak

decyzja taka została wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym.

Nie sposób więc przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych

skutków społeczno- gospodarczych.

W skardze skierowanej do Sądu strona skarżąca nie zgadza się, że w

przedmiotowej sprawie brak spełnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji

Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. znak:

[...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na

budowę dla Firmy Budowlano-Usługowej "[...]" Sp. z o.o. z/s w [...] przy ul.

[...] na inwestycję pod nazwą: zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i

wolno stojącej (II etap) na działkach nr [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w [...], wraz z niezbędną

infrastrukturą techniczną w granicach lokalizacji i na działce nr [...]obr. [...] oraz

decyzji Wojewody [...] znak: [...]z dnia [...].08.2007 r.

utrzymującej po odwołaniu E. W. zaskarżoną decyzję Prezydenta

Miasta [...] z dnia [...].06.2007 r. znak: [...]w mocy, w

sytuacji, gdy obie te decyzje są przedmiotowo zależne od decyzji Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...].06.2006r, znak: [...], której nieważność jako

rażąco naruszającej prawo stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

[...] decyzją z dnia [...].05.20 12r, sygn. [...]utrzymaną w mocy

ostateczną decyzją tego organu z dnia [...].08.20 12r. sygn. [...], a także

obie te decyzje w sposób rażący naruszają obowiązujące przepisy prawa materialnego,

tj. art. 32 ust. 4 pkt 1, art, 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 Prawa Budowlanego.

Strona wskazała, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia

[...].06.2007 r. znak: [...]pozwolenie na budowę inwestycji pod

nazwą: zespół zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolno stojącej (II etap) , jak i

utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] znak: [...]

z dnia [...].08.2007 r. są przedmiotowo związane od decyzji Prezydenta Miasta [...]

z dnia [...].06.2006 r. znak: [...]zmieniającej w trybie art. 155 KPA

decyzję tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...]w sprawie

ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "zespół zabudowy

jednorodzinnej zwartej i wolno stojącej" z niezbędną infrastrukturą techniczną poprzez

zmianę kategorii (przedmiotu inwestycji) na zadanie pn. "zespół zabudowy

mieszkaniowej zwartej i wolno stojącej" z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce

[...]obr. [...]. której nieważność jako wydanej z rażącym, naruszeniem prawa (na

podstawie art, 156 §1 pkt 2 KPA) stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w

[...] decyzją z dnia [...].05.2012 r. sygn. [...]utrzymaną w mocy

ostateczną decyzją z. dnia [...].08.2012 r. sygn. [...], co do której

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 19.03.2013r. sygn. akt

II SA/Rz 1055/12 oddalił skargę Firmy Budowlano- Usługowej "[...]" Sp. z o.o.

Obie te decyzje sa zatem nierozerwalnie związane z decyzją Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...]06.2006 r. znak.: [...]zmieniającą w trybie art.

155 KPA decyzję tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...], której

nieważność stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z

dnia [...].05.2012 r. sygn. [...]utrzymaną w mocy ostateczną decyzją z

dnia [...].08.2012 r. sygn. [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem

prawa, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, poprzedzonego co

istotne właściwym postępowaniem sądowym, w którym Sądy - zarówno Wojewódzki

Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyrokach z dnia 4.12.2007r. sygn. akt II SA/Rz

730/07, 27,04.2010 r. sygn. akt II SA/Rz 910/09, 19.03.2013r. sygn. akt II SA/Rz

1055/12 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia

16.01.2009r, sygn. akt II OSK 603/08, 7.12.2011r. II OSK 1826/10 - wskazały, że

decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2006 r. znak:

[...]zmieniającej w trybie art. 155 KPA decyzję tego organu z dnia

[...].05.2006 r. znak: [...] w sposób rażący narusza prawo. tj.

przepisy prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.06.2003r. o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (naruszenie zasady tzw. "dobrego

sąsiedztwa") oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w

sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy i § 3 ust. 1. § 9

rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania

wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisy prawa

procesowego poprzez zmianę przedmiotu postępowania, wpływającą na całkowitą

zmianę charakteru inwestycji budowlanej, prowadzącą do braku zachowania

tożsamości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej dotychczasową decyzją ostateczną,

co w trybie art. 155 KPA (który stanowił podstawę prawną decyzji Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...].06.2006 r. znak: [...]) jest niedopuszczalne.

Zatem z uwagi na merytoryczną zależność decyzji Prezydenta Miasta [...] z

dnia [...].06.2007 r. znak: [...]pozwolenie na budowę inwestycji pod

nazwą: "zespól zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej (II etap)" i utrzymującej

ją w mocy decyzji Wojewody [...] znak: [...]z dnia

[...].08.2007 r. z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2006 r. znak:

[...], która w sposób rażący narusza prawo, o czym orzekł

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Naczelny Sąd Administracyjny w

Warszawie i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], również te dwie

decyzje (tj. decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2007 r. znak:

[...]pozwolenie na budowę inwestycji pod nazwą: "zespół

zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej (II etap)" i utrzymująca ją w mocy

decyzja Wojewody [...] znak: [...]z dnia [...].08.2007 r. są

obarczone wada rażącego naruszenia prawa.

Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia

[...].06.2006 r. znak: [...]zmieniającej w; trybie art. 155 KPA decyzję

tego organu z dnia [...].05.2006 r. znak: [...]jest powrót do

poprzedniego stanu prawnego w sprawie, obowiązującego przed datą wydania tej

decyzji. Oznacza to. że w świetle niniejszej sprawy w dniu wystąpienia z wnioskiem o

pozwolenie na budowę inwestor Firma Budowlano-Usługowa "[...]" Sp. z o.o. -

dysponował jedynie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2006 r. znak:

[...]dotycząca warunków zabudowy dla inwestycji "zespół

zabudowy jednorodzinnej zwartej i wolno stojącej".

W związku z tym niewątpliwie pomiędzy przedstawionym projektem budowlanym,

inwestycją określoną w pozwoleniu na budowę z dnia [...].06.2007 r. znak: [...], a określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia

[...].2006r. znak: [...] o warunkach zabudowy warunkami i

wymaganiami zabudowy istnieje nie dająca się pogodzić rozbieżność, dokumenty te

dotyczą zupełnie różnych obiektów budowlanych.

Zdaniem strony skarżącej stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 KPA stanowi to

rażące naruszenie obowiązujących przepisów prawa, czego zdaje się jednak nie

dostrzegać orzekający w sprawie organ administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją

decyzji z dnia [...]listopada 2004 r. nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, i to

zarówno procesowego, jak i materialnego.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują

kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z

prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz

trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez

sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym

postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec

czego skarga nie została uwzględniona.

Przedmiotem postępowania nadzorczego, opartego o treść art. 156 k.p.a., jest

wyłącznie ustalenie i ocena, czy kontrolowany akt administracyjny tj decyzja Wojewody

[...]z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...], jak również

poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr

[...],znak: [...], jest dotknięta jedną z wad

wymienionych enumeratywnie w § 1 tego przepisu.

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., jak również

poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., nr

[...], niewątpliwie zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 32

ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego bowiem inwestor nie

dysponował ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która

obejmowałaby swym zakresem zamierzenie budowlane przewidziane w projekcie

budowlanym zatwierdzonym kontrolowanym rozstrzygnięciem. Sporne przedsięwzięcie

obejmuje budowę zespołu zabudowy wielorodzinnej, podczas gdy inwestor legitymował

się decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej jedynie zabudowę

jednorodzinną. Bezspornie stwierdzone wyżej naruszenie, pociąga za sobą uchybienie

przepisowi art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego

Biorąc jednak pod uwagę, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji

orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji

administracyjnej to dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem,

poddane zostało specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli orzeczeń wydanych

w trybach nadzwyczajnych.

Podkreślić należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności aktu

administracyjnego jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest

ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 §

1 kpa zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć takie

rozstrzygnięcie. Numerus clausus wad decyzji administracyjnej skutkujących jej

nieważnością zawiera dyspozycja art. 156 § 1 kpa (vide wyroki Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1998 r., IV SA 1290/96, niepubl.; z dnia 8 czerwca

1998 r., IV SA 1490/96, niepubl.; z dnia 30 grudnia 1998 r., IV SA 2319/96, niepubl.).

Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest

wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z przywołanego art. 16 kpa,

toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób

niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa

(vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 1988 r., sygn. akt IV

SA 948/87, GAP nr 17 z 1988 r.).

Zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji, że

w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja dotknięta

została którąkolwiek z tych wad.

W kwestii rażącego naruszenia prawa wypowiadano się już wielokrotnie w

judykaturze i piśmiennictwie, a zdaniem Sądu nie jest celowa kolejna analiza

jednolitego stanowiska w tym przedmiocie. Stwierdzić jedynie należy (w oparciu o wyrok

Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 368/07,

LEX nr 468745), iż naruszenie prawa jest kwalifikowane jako rażące, gdy samo w sobie

ma taki charakter, jest tak głęboko niezgodne ze stosowaniem prawa obowiązującego,

że stanowi zaprzeczenie samej istoty unormowania zawartego w określonych

przepisach prawnych.

O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa - jak słusznie

zauważono w skardze - decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa,

charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze

skutki, które wywołuje decyzja. Niewystarczające do przyjęcia, że w sprawie doszło do

rażącego naruszenia prawa jest stwierdzenie przez organ wyłącznie oczywistości

naruszenia normy prawnej, z pominięciem kwestii charakteru przepisu, który został

naruszony oraz racji ekonomicznych lub gospodarczych skutków, które wywołuje

decyzja. Taki sposób procedowania w celu ustalenia czy w sprawie miało miejsce

rażące naruszenie prawa, należałoby uznać za wadliwy.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że jakkolwiek w postępowaniu

nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w oparciu o stan

prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa zasada nie

znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych skutków

stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również skutki

obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem

podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz

koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu

kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego

naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania.

Rozważając więc, czy kwestionowana decyzja wywołuje szczególnie negatywne

skutki społeczno- gospodarcze zauważyć, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2008

r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]

utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r.,

znak: [...], ustalającą, na wniosek Firmy Budowlano-Usługowej

"[...]" Sp. z o.o., warunki zabudowy dla zamierzenia pod nazwą "zespół zabudowy

mieszkaniowej wielorodzinnej z infrastrukturą techniczną na działkach o numerach

ewid. [...], obr. [...], położonych w

[...] przy ul. [...]" Wymaga podkreślenia, że jak ustalono w toku

niniejszego postępowania, prawomocnym wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn.

akt II SA/Rz 498/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę

Pana E. W. na ww. decyzję SKO w [...] z dnia [...] maja 2008 r.,

znak: [...]. W świetle powyższe stwierdzić należy, że jakkolwiek w dacie

wydania kontrolowanej decyzji organu wojewódzkiego inwestor legitymował się decyzją o warunkach zabudowy obejmującą jedynie zespół zabudowy jednorodzinnej, to jednak

później uzyskał ważną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej

na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Innymi słowy, na terenie

inwestycyjnym tego rodzaju zabudowa była dopuszczalna.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że chociaż kontrolowana decyzja

została wydana z naruszeniem przepisów art, 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz

art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej warunki

zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (z uwagi na

stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2006

r., znak: [...], zmieniającą ww. decyzję Prezydenta Miasta

[...] z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...], poprzez zastąpienie

dotychczasowej nazwy (przedmiotu) inwestycji na zamierzenie pod nazwą "zespół

zabudowy mieszkaniowej zwartej i wolnostojącej) , to jednak decyzja taka została

wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym. Nie sposób więc

przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków społeczno-

gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww. decyzja

Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...]. nie

jest obarczona wadą rażącego na ruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) przepisów art. 32

ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do

uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia

prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego

naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane

wadliwą decyzją.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wówczas, gdy stwierdzone

naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę,

aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej wyrok WSA w Warszawie z dnia

25.11.2005r. VII SA/Wa 513/05, lex nr 199041).

Przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące jest więc ocena społeczno-

gospodarczych skutków decyzji wydanej z obrazą prawa, polegającej na tym, że decyzji

takiej nie można zaakceptować jako aktu wydanego przez organ praworządnego

państwa.

Odnosząc się do głównego zarzutu skargi należy wyjaśnić, że jakkolwiek w

postępowaniu nieważnościowym badanie prawidłowości decyzji przeprowadzane jest w

oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący na dzień jej wydania, to jednak powyższa

zasada nie znajduje zastosowania w odniesieniu do oceny społeczno-gospodarczych

skutków stwierdzonego uchybienia. Z racji tego, że skutki danego aktu, jak również

skutki obciążających go uchybień, mają ze swej istoty charakter następczy względem

podjętego rozstrzygnięcia, przy ich ocenie nie tylko dopuszczalnym, ale wręcz

koniecznym jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu

kontrolowanego rozstrzygnięcia. Skutki aktu administracyjnego obarczonego

naruszeniem prawa, ujawniają się bowiem dopiero od momentu jego wydania.

W świetle powyższej argumentacji stwierdzić należy, że chociaż kontrolowana

decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3

oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na brak decyzji ustalającej

warunki zabudowy obejmującej zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, to jednak

decyzja taka została wydana dla nieruchomości inwestycyjnych w okresie późniejszym.

Nie sposób więc przypisać powyższemu uchybieniu szczególnie doniosłych skutków

społeczno- gospodarczych. Powyższe okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że ww.

decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., znak: [...],

nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa).

Uznając zatem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art.

151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, doz. 1270 z późn. zm.) skargę oddalił.