Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1553/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1, art. 87, art 225
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej od skargi z [...] sierpnia 2009r. w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: I. oddalić wniosek o przywrócenia terminu do wniesienia opłaty sądowej od skargi z [...] sierpnia 2009r., II. zwrócić B. B. kwotę 300 (trzysta) złotych, ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wpisaną do rejestru opłat sądowych Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] sierpnia 2009r. pod pozycją [...] tytułem zwrotu omyłkowo uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący B. B., obywatel M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat I. K. w dniu [...] sierpnia 2009r. (data stempla pocztowego k. 10 akt sądowych) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lipca 2009r. nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jednocześnie dokonując przy tym uiszczenia wpisu stałego w kwocie 300 zł. na konto Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z załączonym do akt sprawy sądowym potwierdzeniem dokonania wpłaty (k. 20 a.s.).

Pismem nadanym na poczcie w dniu 19 października 2009r. (data stempla pocztowego k. 28 a.s.) pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty sądowej od skargi z [...] sierpnia 2009r. Swój wniosek uzasadniła faktem, iż opłata sądowa została wniesiona omyłkowo na konto Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym jako pełnomocnik cudzoziemca dowiedziała się dopiero w dniu 16 października 2009r. Wedle autorki wniosku, strona jak i pełnomocnik bez swojej winy w przelewie bankowym złożonym do realizacji w terminie do wniesienia opłaty sądowej, prawidłowo wskazali adresata, natomiast pracownik banku omyłkowo podał numer konta Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zdaniem wnoszącej o przywrócenie terminu, opłaty sądowe dokonywane na rachunek Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowią jedną cześć budżetu Państwa, wskazuje przy tym postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2005r., o sygn. akt OZ 1268/04. Do wniosku dołączony został dowód uiszczenia opłaty sądowej w dniu 16 października 2009r., na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 zd.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej zwana ppsa), jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 w/w ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Wobec powyższego przywrócenie terminu może więc nastąpić, wówczas gdy spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki:

- wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi,

- dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

- zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy,

Stwierdzenie braku jednej z tych przesłanek uniemożliwi przywrócenie terminu. Wynikający z art. 87 § 1 wskazanej wyżej ustawy wymóg złożenia wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiodniowym, od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu jest warunkiem rozpoznania wniosku, którego badanie następuje w pierwszej kolejności przed dokonaniem jego merytorycznej oceny.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 rozpoczął bieg 17 października 2009r., czyli od dnia następnego po dniu, w którym pełnomocnik skarżącego dowiedział się o fakcie, iż opłata sądowa od skargi w przedmiotowej sprawie została wniesiona omyłkowo na konto innego Sądu. Wobec tego wniosek o przywrócenie terminu z dnia 19 października 2009 r. należało uznać za złożony w ustawowym terminie.

Odnosząc się do kolejnego wymogu formalnego wniosku o przywrócenie terminu polegającego na dopełnieniu czynności wraz z wniesieniem wniosku, do pisma z 19 października 2009r. pełnomocnik cudzoziemca dołączył kopię potwierdzenia dokonania przelewu na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w należnej kwocie.

Rozpoznając natomiast merytorycznie wniosek pełnomocnika skarżącego należy stwierdzić, że przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej w świetle przytoczonych przepisów uzależnione jest od uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w jego uchybieniu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowany jest pogląd, że kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r V SA 793/03 Mon. Podatkowy 2002 nr.23 str. 1059), przy czym pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje swoim zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności ( wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002r. I SA/Gd 1676/99 POP 2002/12/148 ).

W sprawie jest oczywistym, że wnoszący skargę adwokat nie dopełnił należytej staranności jakiej wymaga się od profesjonalnego pełnomocnika, a to oznacza, że zaniechanie uiszczenia opłaty stałej od skargi nie nastąpiło bez jego winy.

Usprawiedliwienia dla odmiennej oceny nie można upatrywać w podnoszonym zarzucie, iż strona i jej pełnomocnik bez swojej winy w przelewie bankowym złożonym do realizacji w terminie do wniesienia opłaty sądowej, prawidłowo wskazali adresata, natomiast pracownik banku omyłkowo podał numer konta innego Sądu.

W rozpoznawanej sprawie nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego, iż wpisanie przez pracownika banku podczas wypełnienia przelewu prawidłowo wszystkich danych dotyczących sprawy (imię i nazwisko skarżącego, numer zaskarżonej decyzji, numer rachunku zleceniodawcy, kwotę przelewu) skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a jedynie podanie błędnego numeru konta świadczy o braku winy w uchybieniu terminowi. Wpisanie całkowicie innego numeru konta niż numer konta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie jest okolicznością wskazującą na brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Pomyłka osoby odpowiedzialnej za dokonanie stosownego przelewu nie stanowi przesłanki wykluczającej istnienie winy po stronie pełnomocnika. Działania pełnomocnika cudzoziemca należy ocenić więc w kategoriach zawinionego zaniedbania, które nie może stanowić przesłanki przywrócenia terminu.

Ponadto jako kluczowe dla pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik zdaje się traktować postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2005 r., sygn. OZ 1268/04, Lex nr 236831, podnosząc, że w orzeczeniu tym przyjęto, że opłaty sądowe dokonywane na rachunek Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stanowią jedną cześć budżetu Państwa, a zatem cel regulacji prawnej nakazującej uiszczenie wpisu bez wezwania został osiągnięty.

Jednakże należy zauważyć, że orzeczenie to zapadło w zupełnie innym stanie faktycznym. Przede wszystkim, co wymaga podkreślenia, orzeczenie to dotyczyło odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu uiszczenia wpisu stałego nie na rachunek właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, a bezpośrednio na rachunek Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postawione w powołanym uzasadnieniu tezy z całą pewnością nie znajdują zastosowania w sprawie, w której wpisu stałego od skargi dokonano na rachunek niewłaściwego sądu administracyjnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 462). Należy bowiem zauważyć, że art. 219 § 2 P.p.s.a. stanowi wyraźnie, że opłatę sądową uiszcza się do "kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu". Natomiast w sprawie o sygn. OZ 1268/04 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie można jednoznacznie twierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również właściwym sądem administracyjnym w rozumieniu tego przepisu, skoro rozpoznanie skargi kasacyjnej należy do właściwości tego Sądu.

Takiej analogii nie da się zastosować w sprawie, w której wpisu stałego strona reprezentowana przez "fachowego pełnomocnika" dokonała na konto niewłaściwego sądu administracyjnego. Od takiego pełnomocnika, należy oczekiwać sprawnej obsługi prawnej przed sądem, a w szczególności podejmowania czynności zgodnych z obowiązującą procedurą.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie B. B. ponosi konsekwencje niezachowania należytej staranności reprezentującego go profesjonalnego pełnomocnika, zatem nie można uznać jego działań za niezawinione.

Z tych względów na podstawie art. 86 § 1 ppsa należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia wpisu stałego od skargi. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 225 w/w ustawy.