Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 466/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka Sędziowie Anna Lech NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2005r. sygn. akt VI SA/Wa1837/04 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 11 października 2005 r. VI SA/Wa 1837/04, oddalił skargę M. T. na decyzje Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...], którą - na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) - nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2040 zł za przejazd po drogach publicznych, w dniu 26 listopada 2003 r., bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym, tj. pojazdem (ciągnik z naczepą) przekraczającym dopuszczalny nacisk na trzecią oś składową o 8,48 kN.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, uznając, że - poza tylko błędnym powołaniem art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, obowiązującym w chwili kontroli, zamiast art. 13g tej ustawy, obowiązującego w chwili orzekania - wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu, przekroczenie zaś dopuszczalnego nacisku osi znajduje potwierdzenie w protokole kontroli podpisanym przez kierowcę bez uwag.

Wnosząc skargę kasacyjną, reprezentowana przez radcę prawnego M. T., jako jej podstawy przytoczyła zarówno naruszenie prawa materialnego "przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" w szczególności:

1. zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach (Dz. U. Nr 62, poz. 563),

2. przepisów § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262) w zakresie masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu wraz z ładunkiem,

3. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 153, poz. 1763),

4. przepisów art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (z późn. zm.) - Prawo o ruchu drogowym,

5. przepisów art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838).

a ponadto naruszenie przepisów postępowania "przez przyjęcie przez sąd bez wszechstronnego rozważenia zebranego materiału i przyjęciu dowolnych ustaleń, że wobec stwierdzenia podczas kontroli przekroczenia nacisku na III oś pojazdu o 8,48 kN ustalono karę w wysokości 2040,00 zł zgodnie z załącznikiem do ustawy o drogach publicznych, gdzie z wyjaśnień odwołującej się i zebranego materiału wynika, że przekroczenie nacisku na III oś pojazdu wynosiło 0,48 kN, co jest istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia i winno skutkować uchyleniem decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym."

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że w czasie kontroli nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, lecz stwierdzono jedynie przekroczenie parametrów co do nacisku pierwszej osi naczepy, pojazd nie był więc nienormatywny, gdyż konstrukcja całego pojazdu (ciągnika wraz z naczepą) odpowiadała dopuszczalnym normom i pojazd był dopuszczony do ruchu, nie było też fizycznej możliwości innego załadunku, czy też rozłożenia ładunku na pojeździe, mogła zaś zaistnieć przyczyna, że "pierwsza oś w naczepie była przeładowana, ale była na resorach, druga i trzecia niedoważona, natomiast cała naczepa była równo załadowana dlatego, że ciągnik był na oponach niskoprofilowych, które są dopuszczone do ruchu, tym samym przód naczepy był obniżony o kilkanaście centymetrów, dlatego pierwsza oś była przeciążona, a trzecia niedociążona", zarazem przekroczenie nacisku na trzecią oś pojazdu wynosiło 0,48 kN ( a sąd ustalił 8,48 kN) "dlatego też poprzez równe załadowanie przewożonego ładunku należy przyjąć, że pojazd był normatywny, a jako taki nie musiał posiadać zezwolenia".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd kasacyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, jest więc związany przytoczonymi w niej podstawami.

Przytoczenie zaś podstaw kasacyjnych - w rozumieniu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie polega na powołaniu całego aktu prawnego, do którego naruszenia doszło w przekonaniu wznoszącego skargę kasacyjną, lecz wymaga wskazania w ramach powołanego aktu tej normy, której naruszenie wprost dotyczy, gdyż sąd kasacyjny nie jest władny domniemywać, czy też ustalać, objętego zarzutami skargi przepisu.

Nie podlega zatem ocenie sądu kasacyjnego, pozbawiony odpowiedniej kwalifikacji tylko ogólny zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów rozporządzenia w sprawie sieci dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o określonych parametrach i przepisów rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych.

Z kolei zarzut naruszenia art. 13 ustawy o drogach publicznych wprawdzie już zawiera oznaczenie przepisu, jednak niedokładne, gdyż w chwili kontroli zastosowanie znajdował art. 13 ust. 2a, natomiast w chwili ukarania art. 13g tej ustawy.

Zarzut naruszenia § 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakazu ich niezbędnego wyposażenia nie tylko nie precyzuje, o który z dwóch ustępów tego przepisu chodzi, lecz jest niezrozumiały z tej przyczyny, że przepis (ust.1) określa wyłącznie, jaką oś uważa się za pojedynczą, a jaką za wielokrotną.

Poprawnie przytoczony został tylko zarzut naruszenia art. 61 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, który stanowi, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków pojazdu na drogę.

Przepis ten - wprawdzie powołany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przy czym w związku z art. 64 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym - nie mógł zostać naruszony przez sąd ponieważ jest adresowany do przewoźnika.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.