Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1785/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30c ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z dnia 16 lipca 2014 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Wnioskodawca, Skarżąca) jest stanowisko Ministra Gospodarki Departamentu Wdrażania Programów Operacyjnych, pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej (IP), zawarte w informacji z [...] czerwca 2014 r. nr [...], informujące o uznaniu za niezasadny protestu w sprawie odmowy przyznania dofinansowania na realizację projektu pt. "[...]".

Zaskarżona informacja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W. Sp. z o.o. złożyła wniosek pn. "Wdrożenie innowacyjnej koncepcji wielkogabarytowych elektrowni powietrzno-pneumatycznych o pionowej osi obrotu przez spółkę W. Sp. z o.o.". o dofinansowanie nr: [...] w ramach POIG, Działanie 4.4 Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, pełniącej funkcję Instytucji Wdrażającej (dalej: PARP, IW).

Pismem z dnia [...] maja 2014 r.. znak: [...] PARP poinformowała Wnioskodawcę o negatywnej ocenie merytorycznej z uwagi na niespełnienie kryteriów:

• kryterium obligatoryjne nr 2: Projekt dotyczy inwestycji w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z tworzeniem nowe i jednostki, rozbudowa istniejącej jednostki, dywersyfikacją produkcji jednostki poprzez wprowadzenie nowych lub zasadniczo ulepszonych produktów lub dokonanie w celu wprowadzenia nowych lub zasadniczo ulepszonych produktów istotnej zmiany dotyczącej procesu produkcyjnego istniejącej jednostki, związanej z zastosowaniem nowych rozwiązań technologicznych;

• kryterium obligatoryjne nr 5: Nowy zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu wskazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży oraz

• kryterium obligatoryjne nr 7: Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu.

Skarżąca spółka złożyła do Ministra Gospodarki protest w nawiązaniu do informacji o negatywnej ocenie merytorycznej projektu pt. "Wdrożenie innowacyjnej koncepcji wielkogabarytowych elektrowni powietrzno- pneumatycznych o pionowej osi obrotu przez spółkę W. Sp. z o. o.", wyrażonej w piśmie z dnia [...] maja 2013 roku.

Wnioskodawca wniósł zastrzeżenia do przeprowadzonej oceny merytorycznej w stosunku do wskazanych w informacji kryteriów merytorycznych obligatoryjnych tj. kryterium 2, 5 oraz 7.

Wnioskodawca zwrócił się z prośbą o ponowną ocenę projektu, przy zachowaniu zasad rzetelności i bezstronności (zgodnie z § 7 ust. 1, pkt. 2 Regulaminu konkursu), wskazując, że przedstawione przez oceniających uzasadnienie odrzucenia projektu nie zostało oparte na przesłankach obiektywnie weryfikowanych i zgodnych z przyjętymi Kryteriami wyboru finansowanych operacji w ramach POIG. Oceniający nie trzymali się ściśle opisów kryteriów merytorycznych obligatoryjnych, a każda, najmniejsza nawet wątpliwość była interpretowana na niekorzyść Wnioskodawcy, bez możliwości obrony, bądź złożenia dodatkowych wyjaśnień. Ponadto - zdaniem Wnioskodawcy - przeprowadzoną ocenę charakteryzuje duża uznaniowość, brak przejrzystości procesu oceny, jego porównywalności i bezstronności. W oczach Wnioskodawcy takie postępowanie jest krzywdzące i niesprawiedliwe i uniemożliwia wdrożenie innowacji w skali światowej i przełomu w technologii produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

W odpowiedzi na protest z dnia 26 maja 2014 r., dotyczący oceny merytorycznej obligatoryjnej wniosku o dofinansowanie nr: [...], Minister Gospodarki pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. poinformował Skarżącą, że protest został uznany za niezasadny.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że odnośnie kryterium 2. po zapoznaniu się z treścią zarówno opinii ekspertów oceniających wniosek, jak również z treścią protestu przedłożonego przez Wnioskodawcę. IP postanowił uznać kryterium 2. za spełnione.

Wskazano, że zgodnie deklaracją Wnioskodawcy zawartą w punkcie 12 wniosku o dofinansowanie dotychczasowa działalność Wnioskodawcy polegała na prowadzeniu działalności badawczo- rozwojowej na potrzeby projektów innowacyjnych elektrowni wiatrowych. Planowana w ramach niniejszego projektu inwestycja polega natomiast na budowie innowacyjnej elektrowni wiatrowej o pionowej osi obrotu, funkcjonującej w sposób powietrzno-pneumatyczny (która objęta została działaniami mającymi na celu ochronę patentową) oraz rozpoczęciem przez Wnioskodawcę produkcji i sprzedaży energii elektrycznej. W celu realizacji inwestycji konieczny będzie zakup niezbędnej instalacji wiatrowej oraz budowa elektrowni wiatrowej, jak również zakup i montaż paneli fotowoltaicznych. które będą uzupełniały produkcję energii elektrycznej z wiatru. IP zgodziła się również z Wnioskodawcą, iż część zarzutów ekspertów wykazanych w uzasadnieniu kryterium obligatoryjnego drugiego dotyczy innych kryteriów, a kwestia praw do wyłącznego korzystania z patentu nie jest związana z oceną lego kryterium. Wskazano ponadto, że Wnioskodawca wyjaśnił w proteście, iż projekt realizowany w ramach RPO województwa dolnośląskiego jest niezależny od projektu przedstawionego w ocenianym wniosku projektowym.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem IP planowana przez Wnioskodawcę inwestycja polegać będzie na rozbudowie istniejącego przedsiębiorstwa, a zatem niniejsze kryterium należy uznać za spełnione.

Odnośnie kryterium obligatoryjnego nr 5. "Nowy zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu wskazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców oraz posiada przewagi konkurencyjne w stosunku do oferty innych podmiotów działających w branży" IP podtrzymała ocenę PARP.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z Przewodnikiem zarówno nowy jak i zasadniczo ulepszony produkt (wyrób lub usługa) musi wskazywać się nowymi funkcjonalnościami, które mają istotne znaczenie dla odbiorców produktu oraz cechami wyróżniającymi go w stosunku do produktów znajdujących sic w oleicie konkurencyjnych podmiotów działających w tej samej branży. Zatem nowe cechy produktu, które nie będą powodować istotnej zmiany przydatności użytkowej produktu lub nie będą zauważalne przez odbiorcę produktu oraz nie przesądzą o jego konkurencyjności, nie będą stanowiły podstawy do uznania kryterium za spełnione (wówczas tylko "formalnie" produkt jest znacząco zmieniony ).

W przypadku nowego produktu weryfikowane będzie m.in.:

• czy rynek docelowy został właściwie zdefiniowany w kontekście adresatów odbiorców produktów;

• czy w kontekście zdefiniowanego segmentu rynku określono właściwie potrzeby, wymagania i preferencje klientów indywidualnych lub instytucjonalnych;

• czy przedstawiono analizę wielkości potencjalnego popytu;

• czy wskazano unikalne korzyści, jakie produkt dostarczy potencjalnym odbiorcom, które będą mogły stanowić jednocześnie przewagi konkurencyjne w stosunku do produktów znajdujących się w ofercie konkurencyjnych podmiotów działających w tej samej branży;

• jak będzie funkcjonował produkt na rynku i jaką rolę będzie spełniał.

W przypadku zasadniczo ulepszonego produktu weryfikowane będzie dodatkowo jakie nowe cechy funkcjonalne będą go odróżniać od konkurencyjnych produktów, dostępnych na rynku. Należało zatem wymienić cechy nowego produktu oraz cechy i parametry porównywanych produktów konkurencyjnych, a także określić w jakiej fazie cyklu życia znajdują się produkty konkurencyjne/substytucyjne.

W przypadku projektów, które prowadzą do powstania produktów nie posiadających desygnatu materialnego weryfikowane będzie, czy dzięki realizacji projektu zostanie osiągnięty efekt pod postacią nowego lub zasadniczo ulepszonego sposobu wytwarzania produktu np. w przypadku projektów, w których produktem będzie energia elektryczna weryfikowane będzie czy projekt pozwoli osiągnąć poprawę wydajności itp. i czy dzięki temu ulepszony w ten sposób produkt będzie wykazywał użyteczność dla potencjalnych odbiorców.

Ocena kryterium dokonywana jest przede wszystkim na podstawie opisu we wniosku o dofinansowanie na podstawie punktu 17 i 19 oraz wiedzy eksperta oceniającego, dlatego we wniosku o dofinansowanie przedsiębiorca musi podać konkretne dane dające możliwość dokonania oceny.

Zdaniem IW rynek docelowy nie został właściwie zdefiniowany w kontekście adresatów/odbiorców produktu oraz niewłaściwie określono potrzeby, wymagania i preferencje klientów. Wnioskodawca planuje wybudowanie dwóch stacjonarnych elektrowni wiatrowych o pionowej osi obrotu (instalacje w B.), z których każda ma posiadać ok. 60 m średnicy i 30 m wysokości oraz (zdaniem wnioskodawcy) elektrowni mobilnej o średnicy 80 m i wysokości 30 m. Elektrownia "mobilna" oczywiście po dostarczeniu do klienta zostanie zmontowana i będzie funkcjonowała jako elektrownia stacjonarna, przy czym może być zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce. Jako zalety produktu będącego efektem realizacji projektu wskazano, że oferowana przez Wnioskodawcę elektrownia będzie niższa i cichsza niż elektrownie wiatrowe o porównywalnej mocy oraz będzie wymagała mniejszej ilości betonu do wykonania jej fundamentów, które po zakończeniu eksploatacji taniej będzie można zdemontować. Zdaniem oceniającego nie są to najistotniejsze parametry elektrowni wiatrowych, w szczególności powszechnie dostępnych w Polsce i w innych krajach elektrowni wiatrowych o pionowej osi obrotu. Istotna dla odbiorcy jest moc jaką elektrownia wiatrowa oferuje, przy jakiej minimalnej prędkości wiatru może pracować oraz jaki jest jej koszt i żywotność. We wniosku o dofinansowanie podano, że elektrownia Wnioskodawcy, wymagająca wybudowania zbędnej z punktu widzenia odbiorcy budowli w kształcie walca o r=h=30 m będzie posiadała moc teoretyczną 750 kW, choć Wnioskodawca przewiduje wykorzystanie do produkcji energii elektrycznej jedynie 500 kW, zaś zdaniem oceniającego z opisu jednoznacznie wynika, że moc ta nic przekroczy 250 kW. Jest to bardzo niewiele w porównaniu z. powszechnie instalowanymi na świecie, w tym w Polsce, elektrowniami wiatrowymi o mocy 2-3 MW. Elektrownie wiatrowe o pionowej osi obrotu o mocy ok. 3600 kW oferuje [...] firma P. Sp. z o.o. Opracowana i opatentowana przez nią turbina do wydajnego działania wymaga wiatru o prędkości zaledwie 0.7-0,8 m/s (czyli można ją stawiać praktycznie wszędzie), ma żywotność wynoszącą do 70 lat (wnioskodawca przyjmuje okres 20 lat eksploatacji swojego projektu) oraz charakteryzuje się efektywnością 60-70%, a więc dużo wyższą niż posiadają klasyczne wiatraki. Tych parametrów jednak Wnioskodawca nie podał. Dodać należy, że ogromny rozmiar budowli Wnioskodawcy wymaga odkrytego terenu o promieniu kilku kilometrów, by wiatr do niej docierał i możliwe było wykorzystanie turbin wiatrowych do jakiejkolwiek produkcji energii elektrycznej. Na takim obszarze można zbudować kilkadziesiąt tradycyjnych elektrowni wiatrowych. Nie można się więc zgodzić z sugestią, że w wyniku realizacji projektu: "korzyści dla systemu energetycznego, a tym samym dla wszystkich jego odbiorców będą znaczące". W przypadku przyznania dofinansowania temu projektowi efekty będą znaczące jedynie dla podatnika. Planowane do zainstalowania na dachu elektrowni panele słoneczne mogą być instalowane bezpośrednio na ziemi lub w miejscu wybranym przez klienta, bez konieczności realizacji projektu. Wnioskodawca nie przedstawił analizy wielkości potencjalnego popytu, a jedynie wykazał, że istnieje popyt na energię elektryczną wytwarzaną w oparciu o źródła odnawialne. Ponieważ oferowany przez Wnioskodawcę produkt będzie wytwarzał stosunkowo niewielkie ilości energii elektrycznej w porównaniu z tradycyjnymi elektrowniami wiatrowymi należy uznać, że nie znajdzie on popytu. Ponieważ projekt nie pozwoli na osiągnięcie poprawy wydajności w stosunku do produktów już obecnych na rynku, a tym samym nie będzie wykazywał użyteczności dla potencjalnych odbiorców.

Zdaniem Wnioskodawcy stwierdzenie oceniających, iż rynek docelowy nie został właściwie zdefiniowany nie ma uzasadnienia, gdyż w pkt 17.1 wniosku aplikacyjnego w sposób jasny i jednoznaczny zdefiniowana została grupa odbiorców projektu. W punkcie tym określono w sposób właściwy potrzeby, wymagania i preferencje klientów co do nowego produktu w ofercie. W opinii Wnioskodawcy przewagi elektrowni proponowanej w ramach projektu, takie jak np. mniejsza wysokość, cichsza praca, czy mniejsza ilość betonu potrzebnego na wykonanie fundamentów niesłusznie oceniający stwierdzili, iż są mało istotne dla potencjalnych klientów. Takie twierdzenie nie znajduje pokrycia w faktach i dokonanej przez Wnioskodawcę analizie rynku. W złożonym wniosku wyraźnie wykazuje on bowiem, że mniejsza wysokość elektrowni, w sposób zdecydowany skraca proces uzyskiwania pozwoleń administracyjnych, w związku z brakiem konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko, czy dokonywania ustaleń z lotnictwem. Cichsza praca elektrowni pozwala na jej lokalizację w mniejszej odległości od siedzib ludzkich, a nawet na lokalizacje w samej konstrukcji elektrowni działalności gospodarczej. Mniejsza ilość betonu potrzebnego do wykonania fundamentów, zmniejsza koszty inwestycji i skraca czas jej realizacji. Możliwość montażu fundamentów i konstrukcji elektrowni z elementów prefabrykowanych likwiduje konieczność tworzenia specjalistycznej infrastruktury drogowej wokół powstającej elektrowni. Kwestionowanie znaczenia tych rozwiązań świadczy o nieznajomości przez oceniających zagadnień związanych z procesem inwestycyjnym przy projektowaniu i wykonywaniu jakichkolwiek elektrowni wiatrowych o podobnej mocy. Oceniający zarzucają, że w pkt. 18.1 wniosku nie przedstawiono analizy wielkości potencjalnego popytu, wykazując jedynie popyt na energię elektryczną wytwarzaną oparciu o źródła odnawialne. Należy mieć jednak na względzie, że to właśnie rosnąca popularność energii pochodzącej ze źródeł odnawialnych, zdaniem Wnioskodawcy, stanowi największy czynnik wpływający na popyt na energię elektryczną oferowaną w ramach projektu. Dokonana w pkt. 18.1 wniosku analiza popytu oparta więc została na najsilniejszych dostępnych podstawach, gdyż nie bazuje ona na deklaracjach potencjalnych klientów, tylko na sytuacji prawnej i politycznej, determinującej konieczność zwiększenia produkcji energii ze źródeł odnawialnych. Zdaniem Wnioskodawcy oceniający skupiając się wyłącznie na mocy elektrowni wiatrowej, przytaczają przykłady oferowanych już turbin wiatrowych o pionowej osi obrotu (firmy P. Sp. z o. o.), wykorzystując przy tym zniekształcone i nieprawdziwe dane techniczne tychże turbin.

Wnioskodawca zapoznał się z ofertą turbin wiatrowych o pionowej osi obrotu oferowanych przez firmę P. Sp. z o. o., odwiedzając stronę internetową (http://www.proenergetyka.pl/turbiny.html). Podana na tej stronie "Charakterystyka turbin pionowego obrotu", wskazuje, że "moc pojedynczej turbiny waha się od 2 do 50 kW". Zgodnie z danymi we wniosku o dofinansowanie, moc turbiny przewidzianej w projekcie wynosi maksymalnie 750 kW, a więc 15 razy więcej niż turbina wskazana przez oceniającego jako posiadająca lepsze parametry. Oznacza to, iż aby osiągnąć moc pojedynczej turbiny będącej przedmiotem projektu, konkurencyjna firma musiałaby zainstalować aż 15 swoich najmocniejszych turbin, gdyby turbiny te miały moc, która opisywana jest na przedmiotowej stronic internetowej. Wnioskodawca w proteście zwrócił również uwagę na sprzeczność opinii oceniających: "(...) oceniający stwierdzają, iż z uwagi na opisane zalety zaproponowanego rozwiązania w odniesieniu do firm konkurencyjnych, zrealizowanie przedmiotowego projektu uprawdopodobnia uzyskanie przewagi konkurencyjnej w obszarze aktywności gospodarczej Wnioskodawcy". Ponieważ oceniający jednocześnie kwestionują i potwierdzają spełnianie kryterium merytorycznego obligatoryjnego nr 5. budzi to poważne wątpliwości co do poprawności przeprowadzenia oceny tego kryterium.

W opinii IP wskazane przez Wnioskodawcę użyteczność i przewagi konkurencyjne projektu są problematyczne i niejednoznaczne. Wymienione cechy konkurencyjne odnoszą się przede wszystkim do turbiny powietrzno-pneumatycznej, a nie (co jest przedmiotem wniosku) ośrodka produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, w skład którego wchodzą ponadto ogniwa fotowoltaiczne, turbinki wodne dla wód opadowych, instalacja elektrolizy wody, zbiorniki do magazynowania wodoru, agregat prądotwórczy na wodór, wieża rozdzielająca strumienie powietrza. Koszt tych dodatkowych instalacji znacznie przekracza koszt samej turbiny i wprowadzają one szereg dodatkowych cech, które mogą spowodować znaczne obniżenie poziomu użyteczności dla odbiorców (rozumianych szeroko jako odbiorca energii, otoczenie, gospodarka itp.). Wnioskodawca nie zgodził się ze stwierdzeniem oceniających, że mniejsza wysokość, cichsza praca są mało istotne dla potencjalnych klientów.

IP zwróciła uwagę, że obecne tendencje potwierdzają w duże mierze opinie ekspertów. Obecnie decydującymi czynnikami są koszty instalacji, ilość energii elektrycznej produkowanej przez instalacje oraz jej trwałość i niezawodność. Należy podkreślić także fakt, że wiatry na niskich wysokościach są zdecydowanie słabsze, a na rynku istnieją rozwiązania umożliwiające cichszą pracę elektrowni wiatrowych. Planowane rozwiązanie nie jest konkurencyjne cenowo względem konkurencyjnych rozwiązań. Ponadto, część elementów planowanej konstrukcji jest obecna na rynku. Wnioskodawca zakwestionował porównanie planowanego rozwiązania z rozwiązaniem przedstawionym na stronie http://www.proenergetyka.pl/turbiny.html, ponieważ, przedstawione rozwiązanie opiera się na turbinach o mocy 2 do 50 kW. Jednak koszt instalacji oferowanej przez P. (koszt budowy 1 MWh) jest znacząco niższy niż. planowanej inwestycji.

IP zgodziła się natomiast z Wnioskodawcą w kwestii zarzutu braku spójności oceny jednego z ekspertów "Z uwagi na opisane zalety zaproponowanego rozwiązania w odniesieniu do firm konkurencyjnych, zrealizowanie przedmiotowego projektu uprawdopodobnia uzyskanie przewagi konkurencyjnej w obszarze aktywności gospodarczej Wnioskodawcy. Obniżenie materiałochłonności systemu oraz uzyskanie odpowiedniej jakości produkcji jest przesłanką do obniżenia ich ceny."

Minister wskazał, że stwierdzenie eksperta jest faktycznie sprzeczne z wystawioną oceną, jednakże stwierdził, że reasumując Wnioskodawca nie wykazał użyteczności i przewagi konkurencyjnej projektu w stosunku do tradycyjnej elektrowni wiatrowej, dlatego też IP uznało kryterium za niespełnione.

Odnośnie kryterium obligatoryjnego nr 7: "Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (itp. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu " IP również podtrzymała ocenę PARP.

W kryterium ocenie podlega to, czy Wnioskodawca potwierdził swoją zdolność finansową do zrealizowania inwestycji zgodnie z założeniami projektu. Wnioskodawca we wniosku o dofinansowanie musi określić sposób finansowania całej inwestycji (punkt 26 wniosku o dofinansowanie). W przypadku deklarowania zewnętrznych źródeł finansowania projektu (np. kredyt inwestycyjny, leasing). Wnioskodawca może załączyć do wniosku o dofinansowanie dokumenty potwierdzające powyższe, np. promesę/umowę kredytową, promesę/umowę leasingową. Ww. dokumenty również będą brane pod uwagę przy ocenie kryterium, podlegając analizie ekspertów. Przedstawione dokumenty i informacje na temat źródeł finansowaniu wraz z historycznymi danymi finansowymi oraz prognozą finansową zostaną poddane ocenie przez ekspertów z dziedziny analizy finansowej przedsiębiorstw. Przyjęte do prognoz założenia muszą być realne i uwzględniać obowiązujące na danym rynku ceny zarówno co do przychodów jak i kosztów. Wnioski zostaną poddane procesowi oceny za pomocą czterech wskaźników odnoszących sic do sytuacji finansowej przedsiębiorcy tj. płynność bieżąca, rentowność, wykorzystanie funduszy obcych oraz zwrot na aktywach ROA. Aby kryterium zostało uznane za spełnione, co do zasady przyjęte dla powyższych wskaźników wartości graniczne musza być osiągnięte w okresie trwałości projektu dla co najmniej trzech z wyżej wymienionych wskaźników. W ocenie wypełnienia tego kryterium brane są pod uwagę możliwości finansowe Wnioskodawcy związane z realizacją projektu. Oznacza to, iż Wnioskodawca musi dysponować środkami finansowymi wystarczającymi na realizację projektu, z uwzględnieniem planowanego sposobu finansowania projektu pamiętając, iż wsparcie wypłacane jest w formie refundacji (z uwzględnieniem ewentualnych płatności zaliczkowych). W przypadku założenia przez Wnioskodawcę występowania w trakcie realizacji projektu o płatności pośrednie/płatności zaliczkowe, plan finansowania inwestycji może uwzględniać te płatności w czasie przewidzianym w planie finansowym projektu - punkt 27 wniosku o dofinansowanie.

Kryterium nie będzie uznane za spełnione w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej lub znajduje sie w okresie restrukturyzacji przeprowadzanej z wykorzystaniem pomocy publicznej. Przez przedsiębiorcę w trudnej sytuacji ekonomicznej należy rozumieć przedsiębiorcę, który przy pomocy środków własnych oraz. środków, jakie mógłby uzyskać od udziałowców, akcjonariuszy, wierzycieli lub z innych źródeł finansowania zewnętrznego, nie jest w stanie powstrzymać strat, które w przypadku nieotrzymania pomocy na ratowanie lub pomocy na restrukturyzację, doprowadziłyby do jego likwidacji w krótkiej lub średniej perspektywie czasowej. Przedsiębiorca jest w trudnej sytuacji ekonomicznej gdy:

• w przypadku spółki kapitałowej - wielkość niepokrytej straty z lal ubiegłych łącznie z. wynikiem finansowym roku bieżącego przewyższa 50% wartości kapitału zakładowego i wielkość straty w ostatnim roku obrotowym przewyższa 25% wartości kapitału zakładowego.

• w przypadku spółki nie będącej spółką kapitałową - wielkość straty przewyższa 50% wartości majątku spółki, stanowiącego mienie wniesione jako wkład lub nabyte przez, spółkę i wielkość straty w ostatnim roku obrotowym przewyższa 25% wartości tego majątku,

• są spełnione kryteria kwalifikujące przedsiębiorcę do wszczęcia wobec niego postępowania upadłościowego.

Przedsiębiorca może być uznany za będącego w trudnej sytuacji ekonomicznej w szczególności, gdy: posiada nadmierne zdolności produkcyjne, następuje wzrost strat, zapasów lub zadłużenia, maleje obrót, zmniejsza się płynność finansowa, maleje wartość aktywów netto albo osiąga wartość zerową.

W przypadku Wnioskodawcy nic posiadającego historii finansowej oceniający dokonana oceny na podstawie deklarowanych przez Wnioskodawcę zasobów finansowych na realizacje projektu weryfikowanych przed podpisaniem umowy o dofinansowanie, oraz na podstawie prognoz finansowania działalności przez okres do osiągnięcia pierwszych przychodów z tytułu realizacji projektu. Oceny dokonuje się na podstawie informacji zawartych we wniosku o dofinansowanie, w szczególności w V części finansowa realizacja projektu, załączonych dokumentów potwierdzających zewnętrzne źródła finansowania (jeśli dotyczy) oraz na podstawie wiedzy eksperta oceniającego. Dlatego we wniosku o dofinansowanie przedsiębiorca musi podać wiarygodne dane umożliwiające dokonania oceny. Ponadto Wnioskodawca jest zobowiązany także do zapewnienia finansowania wydatków niekwalifikowanych (tj. wydatków całkowitych projektu w tym wydatków niekwalifikowanych) przewidzianych w projekcie, co wynikać musi z informacji wskazanych również w punkcie 26 wniosku o dofinansowanie.

Po zapoznaniu się z wnioskiem, załącznikami oraz. dokumentacją odwoławczą IP uznała, że informacje zawarte we wniosku i załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) nie potwierdzają zdolność Wnioskodawcy do sfinansowania projektu.

Całkowita wartość projektu to 49 061 200.00 PLN. Wnioskodawca gwarantuje finansowanie na poziomie 25 316 440,00 PLN, gdzie część tej kwoty ma pochodzić z kredytu inwestycyjnego (15 792 340,00 PLN). Z analizy finansowej wynika, że utrzymanie płynności finansowej uwarunkowane jest dokonywaniem w latach 2013-2015 dopłat właścicielskich.

Zgodnie z instrukcją wypełnienia wniosku jak i zapisami samego wniosku pkt 33 Wnioskodawca był zobowiązany zidentyfikować źródła finansowania projektu (wskazane w punkcie 26 wniosku o dofinansowanie jako środki własne inne niż kredyt inwestycyjny), Wnioskodawca tego nie uczynił. W przypadku planów zwiększenia kapitału spółki powinny być załączone podpisane deklaracje osób lub podmiotów które planują inwestować w spółkę W ramach wezwania do wyjaśnień możliwe jest jedynie wyjaśnienie już zawartych we wniosku zapisów a nie ich uzupełnianie i zmiana. Wnioskodawca z żaden sposób we wniosku nie wyjaśnił, w jaki sposób będzie finansowany wkład własny w kwocie 9 524 100,00 PLN i nie uwiarygodnił dopłat do kapitału, które są kluczowe dla realizacji projektu. Ponieważ w ramach wezwania do wyjaśnień nie ma możliwości zmiany lub uzupełnienia wnioski również merytoryczne informacje zawarte w proteście nie mogą stanowić przedmiotu oceny.

Analizując powyższe kryterium Minister wskazał, że należy mieć także na uwadze, że zgodnie z obowiązującymi procedurami bank będzie finansował tylko część przedłożonej faktury. W celu zapewnienia płynnej realizacji projektu zaistnieje konieczność finansowania pozostałej części, co wobec niewielkiej płynności finansowej może być niemożliwe. Wnioskodawca informuje, iż w przypadku realizacji projektu finansowanie odbywa się z zasobów finansowych wspólników, zatem wskazane byłoby podanie, jakimi zasobami finansowymi dysponują wspólnicy, czego Wnioskodawca nie uczynił.

Spółka nie posiada historii kredytowej, a w okresie bieżącej działalności wygenerowała straty. Niepokojące jest również – zdaniem Ministra - że w całym okresie projekcji finansowej cykl rotacji zobowiązań jest długi i znacznie przekracza cykl rotacji należności, co sugeruje finansowanie działalności spółki poprzez zobowiązania. Potwierdza to powyżej akceptowalnego poziom zadłużenia. Firma w okresie realizacji projektu wykazuje, iż płynność bieżąca będzie poniżej akceptowalnej wartości. W przypadku gdy wskaźnik jest poniżej 1. oznacza to, że firma ma kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej, czyli, że może mieć problemy z regulowaniem bieżących zobowiązań, co w konsekwencji może doprowadzić ją nawet do bankructwa.

Kryterium 7. zostało poddane procesowi oceny także za pomocą czterech wskaźników odnoszących się do sytuacji finansowej przedsiębiorcy: o płynność bieżąca, o rentowność, o wykorzystanie funduszy obcych, o zwrot na aktywach ROA.

Wskazano, że w ostatnim roku trwałości projektu trzy wskaźniki wykazują akceptowalne wartości, jednak nie przesądza to o spełnieniu kryterium. Wartości wskaźników są wirtualne i wynikają z założeń/prognoz poczynionych przez Wnioskodawcę.

Reasumując Minister Gospodarki stwierdził, uwzględniając powyższe uwagi oraz informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty, zdaniem IP nie potwierdzają one zdolności Wnioskodawcy do sfinansowania projektu, dlatego też kryterium zostało uznane za niespełnione.

Mając na uwadze powyższe IP stwierdziła, że ocena wniosku o dofinansowanie nr: [...] została przeprowadzona przez IW w sposób nieprawidłowy w ramach kryterium 2. merytorycznego obligatoryjnego, natomiast w sposób prawidłowy w ramach kryteriów obligatoryjnych 5. i 7.

Na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2014 r. przez Skarżącą W. Sp. z o.o. we W. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Gospodarki, a także o zasądzenie od Ministra Gospodarki na rzecz kosztów postępowania sądowego - według norm przepisanych.

Zaskarżonej informacji zarzucono naruszenie art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. oraz art. 60 lit. a) rozporządzenia z dnia 11 lipca 2006 r. Rady (WE) nr 1083/2006, a także art. 125 ust. 3 lit a) (w całości) rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013, jak również § 7 ust. 1 podpunkt 2), 5) i 9) oraz ust. 3 punkt 5 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa Działanie 4.4: Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym (dalej zwany Regulaminem), a także Przewodnika po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach POIG (dalej zwany Przewodnikiem) w zakresie Kryterium numer 5. oraz Kryterium numer 7. :

1. przez uznanie protestu za niezasadny oraz przyjęcie za Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, że projekt wnioskodawcy nie spełnia Kryterium numer 5. "Nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu wskazuje użyteczność dla potencjalnych odbiorców", gdy tymczasem:

• z załączonych do skargi dokumentów, a to z pisma PARP z dnia [...] października 2013 r. oraz z pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2014 r. wynika, że ten sam projekt wnioskodawcy, a to "Wdrożenie innowacyjnej koncepcji wielkogabarytowych elektrowni powietrzno-pneumatycznych o pionowej osi obrotu przez spółkę W. Sp. z o.o." (dalej zwany projektem), spełnia Kryterium numer 5.;

• z załączonego do skargi dokumentu, a to z wyroku z dnia 15 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II GSK 1038/14), z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał projekt za wysoce innowacyjny;

• z oceny eksperta, o której mowa nawet w treści zaskarżonego pisma Ministra (s. 9), expressis verbis wynika, że "Z uwagi na opisane zalety zaproponowanego rozwiązania w odniesieniu do firm konkurencyjnych, zrealizowanie przedmiotowego projektu uprawdopodobnia uzyskanie przewagi konkurencyjnej w obszarze aktywności gospodarczej Wnioskodawcy. Obniżenie materiałochłonności systemu oraz uzyskanie odpowiedniej jakości produkcji jest przesłanką do obniżenia ich ceny",

• z załączonego do projektu w załączniku : Kopia sprawozdania o stanie techniki - Oświadczenia Rzecznika Patentowego z dnia 03.06.2013 r. wynika iż Kancelaria Patentowa przeprowadziła "w oparciu o powszechnie dostępne bazy danych zawierające dokonane na całym świecie zgłoszenia patentowe, patenty oraz publikacje naukowe" "wnikliwa analizę obecnego stanu techniki i wiedzy w zakresie turbin wiatrowych i metod pozyskiwania energii z energii wiatrowej". "W wyniku przeprowadzonej analizy, uzyskano 181 zgłoszeń patentowych, patentów i publikacji naukowych z całego świata". "Żaden z powyższych dokumentów nie prezentował w wersji chociażby zbliżonej, rozwiązań technologicznych przewidzianych w innowacyjnej koncepcji (...), której wdrożenie planuje spółka W. Sp. z o.o. Powyższe oznacza, iż można mówić o innowacyjności w skali światowej, stanowiącej przełomowy krok w rozwoju branży odnawialnych źródeł energii",

• przy ocenie spełnienia Kryterium numer 5. PARP a następnie Minister pominęli relewantną okoliczność, że istotną cechą elektrowni powietrzno- pneumatycznych o pionowej osi obrotu jest liniowość dostaw oraz możliwość uniezależnienia się od sieci dystrybucyjnej, co też zostało wskazane w złożonym wniosku o dofinansowanie m. in. w punkcie 17.6., a obecnie dostępne na rynku urządzenia produkujące energię ze źródeł odnawialnych (turbiny wiatrowe, panele fotowoltaiczne) nie gwarantują liniowości dostaw energii elektrycznej, co z kolei zmusza odbiorców do alternatywnego dostępu do energii elektrycznej pochodzącej z tradycyjnej sieci energetycznej;

2. przez uznanie protestu za niezasadny oraz przyjęcie za Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości, że projekt wnioskodawcy nie spełnia Kryterium numer 8. (przy czym Skarżąca zaznaczyła, że w piśmie Ministra błędnie podano numer 7.) "Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu", gdy tymczasem:

• z załączonych do skargi dokumentów, a to z pisma PARP z dnia [...] października 2013 r. oraz z pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2014 r. wynika, że ten sam projekt wnioskodawcy spełnia Kryterium numer 8.;

• z samego zaskarżonego pisma Ministra wynika spełnienie przez wnioskodawcę Kryterium numer 8., albowiem zostały osiągnięte co najmniej trzy z czterech wartości granicznych, a to płynność bieżąca, rentowność netto oraz zwrot na aktywach, co już samo w sobie zgodnie z Przewodnikiem (s. 89) powinno skutkować uznaniem spełnienia przez wnioskodawcę Kryterium numer 8.;

• z samego zaskarżonego pisma Ministra wynika spełnienie przez wnioskodawcę Kryterium numer 8., albowiem załączona do wniosku promesa kredytowa zapewnia finansowanie więcej niż 30% wydatków kwalifikowanych, co już samo w sobie zgodnie z Przewodnikiem (s. 90) powinno skutkować uznaniem spełnienia przez wnioskodawcę Kryterium numer 8.;

• przy ocenie spełnienia Kryterium numer 8. PARP a następnie Minister pominęli relewantną okoliczność, że wskaźnik zadłużenia nieznacznie przekracza wartość graniczna (72,54 % do 60 %)

• przy ocenie spełnienia Kryterium numer 8. PARP a następnie Minister pominęli w swojej ocenie również istotną okoliczność, że rentowność netto zdecydowanie przewyższa wartość graniczna (37,65 % do 1,50%);

• przy ocenie spełnienia Kryterium numer 8. PARP a następnie Minister pominęli w swojej ocenie dołączoną do wniosku prognozę sprawozdań finansowych, z których wynika, że częściowe pokrycie finansowania projektu nastąpi w postaci dopłaty udziałowców;

• przy ocenie spełnienia Kryterium numer 8. PARP a następnie Minister pominęli w swojej ocenie relewantną okoliczność, że podatek VAT od kwoty nakładów inwestycyjnych w kwocie 9.524.100 zł będzie płacony sukcesywnie i przez dłuższy okres w ramach realizowanych nakładów inwestycyjnych, a nie od razu po otrzymaniu dofinansowania;

• PARP a następnie Minister zaniechali zastosowania "procedury wyjaśnień", o której mowa w § 7 pkt 9) Regulaminu, pomimo zaistniałych - zdaniem organów - wątpliwości co do spełnienia Kryterium numer 8. (vide: załączony do skargi wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r.);

Zaskarżonej informacji zarzucono ponadto naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 170 p.p.s.a., przez pominięcie wyroku z dnia 15 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II GSK 1038/14), w szczególności co do istotnych z punktu widzenia konkursu cech projektu oraz wniosku; procedury wyjaśnień i charakteru prawnego Instrukcji oraz Przewodnika; sposobu dokonywania oceny wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w swojej informacji. Minister wskazał ponadto – realizując dyspozycję zawartą w art. 30 i u.z.p.p.r. – że alokacja na realizację Działania 4.4. została wyczerpana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w informacji Ministra Gospodarki Departamentu Funduszy Europejskich z [...] czerwca 2014 r., na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712 z p. zm. - dalej: u.z.p.p.r. lub ustawa), zmienionej z dniem 28 czerwca 2013r.ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013, poz. 714), dokonaną na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011 r. sygn. akt. P1/11, którym to TK stwierdził niezgodność z art. 87 Konstytucji RP art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1 zdanie pierwsze i ust. 2 oraz art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim prawa i obowiązki uczestnika konkursu, a także służące mu środki odwoławcze, warunkujące dopuszczalność skargi do sądu, są uregulowane w aktach znajdujących się poza systemem prawa powszechnie obowiązującego.

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przepisach art. 30c - 30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy).

Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności wyniku postępowania odwoławczego zakończonego przed właściwą instytucją (w stanie prawnym przed zmianą: rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego), skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą.

Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Natomiast podzielić należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przyjąć należy jako słuszny pogląd , że kontrola sądowo administracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, dostępny w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się zatem do wskazanych wyżej i mających w sprawie zastosowanie regulacji, wskazać należy, że wyznaczają one kompetencję i zakres uprawnień oraz ograniczeń sądu administracyjnego w toku kontroli legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą instytucję w ramach ogłoszonego konkursu. Wśród tych uprawnień Sąd posiada możliwość wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet bez powołania się na nie przez strony, natomiast ograniczeniem dla sądu administracyjnego jest m.in. brak możliwości przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu poza dowodem uzupełniającym z dokumentu. Podkreślić również należy, iż sąd administracyjny nie może powołać biegłego celem uzyskania i przeprowadzenia dowodu z jego opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Oznacza także, że w sytuacji, gdy w toku oceny projektu dokonywanej w procesie wyboru projektów do dofinansowania uczestniczą eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, powołani zgodnie z przepisem art. 31 u.z.p.p.r., Sąd nie może wejść w rolę kolejnego eksperta i ocenić jego usług oraz wyrażonej przez niego opinii, gdyż – jak wyżej wskazano – Sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, takimi jak powołany ekspert, ani też nie ma możliwości powołania biegłego w celu uzyskania jego opinii, gdyż ww. przepisy regulujące sądową procedurę kontroli legalności oceny projektów nie dają Sądowi podstawy prawnej do przeprowadzenia takiego dowodu. W tej sytuacji również z tego powodu sądowa kontrola legalności oceny projektu przeprowadzonej przez właściwą Instytucję Pośredniczącą w ramach ogłoszonego konkursu sprowadza się do oceny prawidłowości stosowania prawa przez tę instytucję, określonego w przepisach u.z.p.p.r. oraz jej przepisów wykonawczych, jak też programie operacyjnym.

W kontekście powyższych rozważań, badając legalność zaskarżonej informacji, zawartej w piśmie z dnia [...] czerwca 2014r. Sąd uznał, że ocena wniosku o dofinansowanie projektu złożonego przez Skarżącą nie narusza prawa.

W zakresie regulacji krajowych dotyczących PO IG wymienić trzeba cyt. ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i rozporządzenia szczegółowe, przede wszystkim rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. 2012, poz. 438; dalej jako rozporządzenie).

Zdaniem Sądu IP dokonując oceny wniosku nie uchybiła procedurze odwoławczej, a dokonana ocena przeprowadzona została w zgodzie z mającymi w sprawie zastosowanie regulacjami prawnymi.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w proteście powinny być ujęte wszystkie zarzuty dotyczące dokonanej oceny, instytucja rozpatrująca protest związana jest jego zakresem i sprawdza zgodność wniosku o dofinansowanie projektu tylko z tymi kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście. Podkreślić należy, że według powołanych wyżej przepisów, w pisemnej informacji o negatywnej ocenie projektu na danym etapie właściwa instytucja ma obowiązek zamieścić uzasadnienie tej oceny, czyli przedstawić zastrzeżenia co do wniosku o dofinansowanie projektu i je uzasadnić. W ocenie Sądu informacja z PARP z [...] maja 2014 r. o ocenie wniosku odnośnie kryterium 5. i 7. spełnia powyższe wymogi.

Odnosząc się natomiast do wyników procedury odwoławczej przyjąć również zdaniem Sądu należy, że stanowisko IP aprobujące ocenę projektu z uzasadnieniem przyjętym przez Ministra Gospodarki w zaskarżonym wyniku rozpatrzenia protestu jest prawidłowe.

Sąd stwierdza ponadto, że z uwagi na uwzględnienie przez Ministra po proteście zarzutów Skarżącej odnoszących się do kryterium 2., kryterium to nie będzie przedmiotem oceny Sądu.

Analizując prawidłowość oceny wniosku w zakresie spornego kryterium nr 5 wskazać należy, że oceny tej dokonano zgodnie z opisem kryterium zawartym w Przewodniku po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach POIG.

W zakresie kryterium nr 5. "Nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu będzie konkurencyjny na rynku europejskim lub międzynarodowym", celem tego kryterium - jak stanowi zapis Przewodnika - jest przede wszystkim premiowanie projektów, których wynikiem będą produkty posiadające potencjał i możliwości skutecznego konkurowania na rynkach zagranicznych, w tym w szczególności na rynku międzynarodowym. Konkurencyjność produktów będących wynikiem realizacji projektu będzie jednakże w tym kryterium rozpatrywana nie pod kątem możliwości ich eksportu i sprzedaży na rynkach zagranicznych, ale w szczególności w kontekście potencjału i możliwości osiągania przewag konkurencyjnych w stosunku do produktów wytwarzanych na terenie innych niż Polska krajów europejskich lub krajów pozaeuropejskich/usług świadczonych przez inne niż polskie podmioty europejskie lub pozaeuropejskie.

Podstawą do oceny tego kryterium będą przede wszystkim informacje podane w punkcie 17 (w szczególności 17.6) wniosku o dofinansowanie, w którym wnioskodawca jest zobowiązany do przedstawienia co najmniej trzech cech nowego produktu wytworzonego w wyniku realizacji projektu decydujących o jego konkurencyjności na każdym z krajowych rynków docelowych, na których ma on być oferowany/sprzedawany (...)Oceniający sprawdzi, czy określone przez wnioskodawcę cechy produktu powstałego w wyniku realizacji projektu wskazują na istnienie jego przewag względem innych konkurencyjnych produktów występujących na danym krajowym rynku docelowym. Wskazane cechy mogą dotyczyć funkcjonalności i użyteczności produktu, rozwiązań technicznych zastosowanych nowym lub znacząco ulepszonym produkcie, elementów oferty marketingowej itp. – dobór rodzajów tych cech leży po stronie wnioskodawcy. Ponadto oceniający zweryfikuje, czy poza wskazaniem ww. wybranych cech przedstawił także krótką analizę porównawczą swojego produktu będącego wynikiem realizacji projektu oraz analogicznych/podobnych/substytucyjnych produktów konkurencyjnych oferowanych/sprzedawanych na wybranych rynkach docelowych wraz z podaniem nazw krajów, w których wytwarzane są konkurencyjne produkty lub nazw krajów, z których pochodzą podmioty świadczące konkurencyjne usługi. Przy ocenie spełnienia te kryterium 5. "Nowy lub zasadniczo ulepszony produkt będący wynikiem realizacji projektu będzie konkurencyjny na rynku europejskim lub międzynarodowym" należy sprawdzić, "czy określone przez wnioskodawcę cechy produktu powstałego w wyniku realizacji projektu wskazują na istnienie jego przewag względem innych konkurencyjnych produktów występujących na danym krajowym rynku docelowym".

Skarżąca nie podała konkretnych danych umożliwiających dokonanie oceny produktu, a wskazane przez Wnioskodawcę użyteczność i przewagi konkurencyjne projektu są problematyczne i niejednoznaczne. Należy zgodzić się ze zdaniem PARP i IP w tym przedmiocie, że wymienione cechy konkurencyjne odnoszą się przede wszystkim do turbiny powietrzno-pneumatycznej, a nie (co jest przedmiotem wniosku) ośrodka produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, w skład którego wchodzą ponadto ogniwa fotowoltaiczne, turbinki wodne dla wód opadowych, instalacja elektrolizy wody, zbiorniki do magazynowania wodoru, agregat prądotwórczy na wodór, wieża rozdzielająca strumienie powietrza. Koszt tych dodatkowych instalacji znacznie przekracza koszt samej turbiny i wprowadzają one szereg dodatkowych cech, które mogą spowodować znaczne obniżenie poziomu użyteczności dla odbiorców (rozumianych szeroko jako odbiorca energii, otoczenie, gospodarka itp.). Wnioskodawca nie zgodził się ze stwierdzeniem oceniających, że mniejsza wysokość, cichsza praca są mało istotne dla potencjalnych klientów, jednakże IP słusznie – zdaniem Sądu - zwróciła uwagę, że obecne tendencje potwierdzają w duże mierze opinie ekspertów, z których wynika, że obecnie decydującymi czynnikami są koszty instalacji, ilość energii elektrycznej produkowanej przez instalacje oraz jej trwałość i niezawodność. Skarżąca nie przedstawiła zaś żadnych parametrów na wykazanie, że produkowana w ramach realizacji projektu energia elektryczna będzie konkurencyjna w jakimkolwiek zakresie w stosunku do energii produkowanej ze źródeł odnawialnych.

Należy też zgodzić się z organem, że Skarżąca porównuje parametry produktu nie podając punktu odniesienia albo stosując niemiarodajne cechy bez podania jednostek miary, co powoduje, że oceniane kryterium nie może być uznane jako spełnione.

Prawidłowo zatem IP wskazała, że powyższe uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny przedmiotowego kryterium, a tym samym stanowi podstawę do uznania kryterium za niespełnione. Istotne jest bowiem, jak podkreślił organ, że fakt, iż IP dokonuje oceny projektu na podstawie informacji zawartych w dokumentacji aplikacyjnej, a w szczególności we wniosku o dofinansowanie nie oznacza, że za wystarczające uznać należy przywołanie przez wnioskodawcę uniwersalnych treści wskazujących na spełnianie przez projekt kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 2353/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rolą wnioskodawcy jest bowiem przedstawienie informacji o projekcie w taki sposób, który jest zgodny z instrukcją wypełniania wniosku i umożliwia dokonanie przez IZ i IP weryfikacji kryteriów. Organ ocenia bowiem nie deklaracje, lecz konkretne rozwiązania.

Należy również podkreślić, że rozpoznając protest Instytucja Pośrednicząca, ma obowiązek zapoznać się z oceną wniosku, przeanalizować treść protestu w szczególności zgłoszone w ramach protestu zarzuty dokonując jeśli są one uzasadnione ponownej oceny wniosku w ramach kryteriów, których dotyczy protest. IP ma przy tym obowiązek dokonać tego w oparciu o posiadane informacje i materiały, i obowiązek ten odnosi się do obydwu możliwych rozstrzygnięć, bo tak należy rozumieć zdaniem Sądu zapis § 9 ust. 7 Procedury odwoławczej.

Przepisy Procedury odwoławczej nie przewidują jednak możliwości uwzględnienia protestu w sytuacji, gdy pomimo częściowo odmiennego uzasadnienia w stosunku do stanowiska IW, również w opinii IP, poddany ocenie wniosek nie spełnia kryteriów merytorycznych obligatoryjnych pierwotnie zakwestionowanych przez IW.

Dokonując kontroli dokonanej przez organy oceny kryterium 7. "Informacje zawarte we wniosku lub załączone dokumenty (np. promesa kredytowa) potwierdzają zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu" (przy czym Skarżąca sama niesłusznie wskazywała na kryterium 8. , zaznaczając, że w piśmie Ministra błędnie podano numer 7., który jest oznaczeniem prawidłowym), Sąd uznał, że ocena ta była przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 1424/13, dostępny w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym NSA stwierdził, że samo złożenie dokumentu w postaci warunkowej promesy nie świadczy o spełnieniu wskazanego kryterium. Sformułowanie zawarte w dokumentacji konkursowej, zgodnie z którym zdolność wnioskodawcy do sfinansowania projektu została potwierdzona wymaga bowiem oceny czy istotnie załączona "promesa" fakt ten potwierdza. Odnosząc się do warunkowego charakteru promesy NSA wskazał, że "(...) celem promesy kredytowej jest wykazanie możliwości uzyskania kredytu, a takie niewiążące przyrzeczenie ze strony banku opiera się na pozytywnej ocenie zdolności kredytowej. W rozpoznawanej sprawie jednakże trafną jest ocena, dokonana na podstawie treści przedłożonej "promesy", że zdolność kredytowa wnioskodawcy do dnia wystawienia "promesy warunkowej" nie została przeprowadzona. Wniosek taki potwierdza dodatkowe oznaczenie promesy – jak już wskazano z natury rzeczy niewiążącej - jako "warunkowej". Tak więc zdolność kredytowa, a tym samy zdolność do sfinansowania projektu ze środków kredytu nie została wykazana".

Analizując powyższe kryterium nr 7. Minister wskazał, że należy mieć na uwadze, że zgodnie z obowiązującymi procedurami bank będzie finansował tylko część przedłożonej faktury, zatem w celu zapewnienia płynnej realizacji projektu zaistnieje konieczność finansowania pozostałej części, co wobec niewielkiej płynności finansowej może być niemożliwe. Skoro Wnioskodawca złożył przy tym informację, iż w przypadku realizacji projektu finansowanie odbywa się z zasobów finansowych wspólników, Minister zasadnie uznał, że wskazane byłoby podanie, jakimi zasobami finansowymi dysponują wspólnicy, czego Wnioskodawca nie uczynił.

Nie można też zarzucić wadliwości w ocenie w odniesieniu do argumentu organów, że z analizy finansowej wynika, że utrzymanie płynności finansowej Skarżącej uwarunkowane jest dokonywaniem w latach 2013-2015 dopłat właścicielskich, a Skarżąca – mimo że zgodnie z instrukcją wypełnienia wniosku jak i zapisami samego wniosku pkt 33 był zobowiązany zidentyfikować źródła finansowania projektu (wskazane w punkcie 26 wniosku o dofinansowanie jako środki własne inne niż kredyt inwestycyjny) - tego nie uczyniła. Nie można też zarzucić organom słuszności w twierdzeniu, że w przypadku planów zwiększenia kapitału spółki powinny być załączone podpisane deklaracje osób lub podmiotów które planują inwestować w spółkę, a Wnioskodawca z żaden sposób we wniosku nie wyjaśnił, w jaki sposób będzie finansowany wkład własny w kwocie 9 524 100,00 PLN i nie uwiarygodnił dopłat do kapitału, które są kluczowe dla realizacji projektu. Sąd zgadza się w tym miejscu z organem, że z uwagi na fakt, iż w ramach wezwania do wyjaśnień nie ma możliwości zmiany lub uzupełnienia wniosku, również merytoryczne informacje zawarte w proteście nie mogą stanowić przedmiotu oceny.

Należy również podzielić obawy IP, że skoro Spółka nie posiada historii kredytowej, a w okresie bieżącej działalności wygenerowała straty, niepokojące jest również to, że w całym okresie projekcji finansowej cykl rotacji zobowiązań jest długi i znacznie przekracza cykl rotacji należności, co sugeruje finansowanie działalności spółki poprzez zobowiązania. Skarżąca w okresie realizacji projektu wykazuje, iż płynność bieżąca będzie poniżej akceptowalnej wartości, a w przypadku, gdy wskaźnik jest poniżej 1. oznacza to, że firma ma kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej, czyli że może mieć problemy z regulowaniem bieżących zobowiązań, co w konsekwencji może doprowadzić ją nawet do bankructwa.

Kryterium 7. zostało poddane procesowi oceny przez organy także za pomocą czterech wskaźników odnoszących się do sytuacji finansowej przedsiębiorcy: o płynność bieżąca, o rentowność, o wykorzystanie funduszy obcych, o zwrot na aktywach ROA. Zdaniem Sądu IZ i IP trafnie wskazały, że w ostatnim roku trwałości projektu trzy wskaźniki wykazują akceptowalne wartości, jednak nie przesądza to o spełnieniu kryterium, gdyż wartości wskaźników są wirtualne i wynikają z założeń/prognoz poczynionych przez Wnioskodawcę.

W konkluzji należy stwierdzić, że nie są uzasadnione podniesione w skardze zarzuty dokonania oceny spornego wniosku w sposób sprzeczny z ustanowionymi kryteriami oceny i w sposób naruszający zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów.

Wbrew zarzutom skargi ocena organów jest zgodna z powszechnie dostępnymi kryteriami oceny wniosków, wynikającymi z dokumentacji konkursowej, jednakowymi dla wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie.

We wskazanym kontekście nie można zatem stwierdzić, że ocena projektu została przeprowadzona ze wskazanym w zarzutach skargi naruszeniem art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. oraz art. 60 lit. a) rozporządzenia z dnia 11 lipca 2006 r. Rady (WE) nr 1083/2006, a także art. 125 ust. 3 lit a) (w całości) rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013, jak również § 7 ust. 1 podpunkt 2), 5) i 9) oraz ust. 3 punkt 5 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsiębiorstwa Działanie 4.4: Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym, a także Przewodnika po kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach POIG.

WSA zwracając uwagę na sformalizowany charakter postępowania w celu obiektywnego rozdziału środków pomocowych wskazuje, że Instytucja Pośrednicząca właściwie swoim postępowaniem odniosła się do znaczenia w tym postępowaniu regulacji dotyczących zasad przeprowadzania konkursu zawartych w opracowanym przez Instytucję Wdrażającą Regulaminie przeprowadzania konkursu i opracowanym przez Instytucję Pośredniczącą Przewodniku, a także Instrukcji, obowiązujących wszystkich przystępujących do konkursu beneficjentów, którzy chcąc uzyskać pomoc muszą się do zasad w nich określonych stosować, a zatem wypełnić wniosek prawidłowo w sposób jasny, czytelny i zrozumiały. Niezastosowanie się do powyższych zasad uznać należy za niedochowanie należytej staranności, nie uzasadniające zarzutu dokonania oceny wniosku w sposób naruszający prawo.

Za bezzasadne z tego względu uznać należy zarzuty Skarżącej odnoszące się do przeprowadzenia przez IP oceny projektu Skarżącej w sposób dowolny, z przekroczeniem zasad swobodnej oceny dowodów.

W zakresie udziału ekspertów w ocenie projektów składanych w ramach PO IG, przypomnieć wypada regulacje art. 31 ust. 1 i 30b ust. 7 u.z.p.p.r. oraz § 14 Procedury odwoławczej. Zgodnie z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. w celu zapewnienia rzetelnej i bezstronnej oceny projektów w procesie wyboru projektów do dofinansowania mogą uczestniczyć eksperci posiadający specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z poszczególnych dziedzin objętych programem operacyjnym, zaś § 14 ust. 1 Procedury odwoławczej odnosi udział eksperta w szczególności do sytuacji, gdy protest dotyczy etapu oceny merytorycznej projektu, a przy jej dokonywaniu niezbędna jest fachowa wiedza merytoryczna.

Z tego względu za uzasadnione należało uznać postępowanie organu, który w specyfice postępowania w przedmiocie udzielenia dofinansowania w ramach PO IG, w konieczności dokonania oceny, czy dany projekt spełnia kryteria kwalifikujące do dofinansowania odwołał się do stanowiska eksperta, co nie oznacza przydanie ekspertowi kompetencji decyzyjnych, bowiem oceny projektu dokonuje i dokonał w sprawie właściwy organ posługując się fachową wiedzą i doświadczeniem eksperta. Fakt , iż ostateczne stanowisko organu zawarte w informacji dotyczącej rozpatrzenia protestu w znaczącym stopniu pokrywało ze stanowiskiem wyrażonym przez eksperta, nie może zdaniem Sądu świadczyć o nierzetelności tej oceny.

Warto w tym miejscu wskazać, że każda ocena projektu winna być dokonywana z uwzględnieniem zasad równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy z.p.p.r. Ocena ta winna być rzetelna i bezstronna, co pośrednio wynika również z art. 31 ustawy z.p.p.r. Przede wszystkim podkreślenia wymaga zasada postępowania konkursowego polegająca na wyłonieniu najlepszego projektu. Ogólnie można więc stwierdzić, że najlepszy projekt, któremu zostanie następnie przyznane dofinansowanie, to taki, który w przewidzianym we właściwym Programie Operacyjnym zakresie przyczyni się najpełniej do osiągnięcia założonego celu. Celem postępowania konkursowego jest zatem wyłonienie takich przedsięwzięć (i ich wsparcie finansowe), które dadzą gwarancję osiągnięcia celów opisanych w Programie Operacyjnym (tu: PO KL). Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy u.z.p.p.r. Sąd może zatem uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

W nawiązaniu do przytoczonych wyżej regulacji przyjąć należy, że instytucja dokonująca wyboru projektów do dofinansowania ma obowiązek stosowania wszystkich zasad i reguł określonych w systemie realizacji projektu (kryteria oceny, sposób stosowania tych kryteriów w nawiązaniu do projektu, rozpatrywanie środków odwoławczych) – do których musi stosować się także wnioskodawca zgłaszający określony projekt do dofinansowania – zaś Sąd dokonuje kontroli ich stosowania jako źródeł prawa w szerokim znaczeniu, przy uwzględnieniu także norm prawnych powszechnie obowiązujących.

Należy zatem zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, iż nie można uznać, aby przeprowadzona ocena projektu Skarżących była niezgodna z prawem.

Odnosząc się do podniesionego zarzutu odnośnie naruszenia przez organ przepisu art. 170 p.p.s.a. Sąd pragnie wskazać, że do takiego naruszenia nie doszło.

Z treści cyt. przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wynikające z tego przepisu związanie prawomocnym orzeczeniem należy rozumieć w ten sposób, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia co do zasady dotyczy rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów (patrz: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 413/12, LEX nr 1335987, z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1008/12, LEX nr 1219228).

Nie można przy tym zapomnieć, że w sytuacji, gdy przed wydaniem wyroku inny skład sądu administracyjnego w prawomocnym wyroku dokonał oceny prawnej stanu faktycznego, zbieżnego ze stanem faktycznym przyjętym w rozpoznawanej sprawie, to zgodnie z art. 1, art. 141 § 4 i art. 170 p.p.s.a. sąd administracyjny obowiązany jest odnieść się do tej oceny, gdyż wynika to z obowiązku przedstawienia przez niego w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy i jego oceny prawnej (patrz: wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 865/12, LEX nr 1430927).

W rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z faktem, że Skarżąca spółka złożyła w 2013 roku - w ramach POIG Działanie 4.4 "Nowe inwestycje o wysokim potencjale innowacyjnym" - prawie tożsamy wniosek do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w konkursie, który poprzedzał konkurs, w ramach którego został złożony wniosek, którego ocena podlega kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Wniosek ów został oceniony negatywnie, co wynikało z pisma PARP z dnia [...] października 2013 r. oraz z pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2014 r., wydanego w odpowiedzi na protest Skarżącej spółki. Następnie wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. (sygn. akt V SA/Wa 296/14) WSA w Warszawie oddalił skargę na informację Ministra Gospodarki, zaś wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r. (sygn. akt II GSK 1038/14) NSA uwzględnił skargę kasacyjną Skarżącej spółki, polecając w wyroku ponowne rozpoznanie sprawy przez WSA z uwagi na wadliwą metodę sporządzenia uzasadnienia wyroku. Trzeba też dodać, że ocenie podlegało kryterium nr 9. "Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu", które w niniejszej sprawie, przy rozpatrywaniu kolejnego wniosku Skarżącej, zostało uznane za zakwalifikowane.

W takiej sytuacji – w ocenie Sądu – nie można organom skutecznie zarzucić, że naruszyły swoim działaniem przepis art. 170 p.p.s.a. poprzez przez pominięcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2014 r. wraz z uzasadnieniem.

Z treści cyt. wyroku NSA nie można też wywieść, jak chce Skarżąca, że przy ocenie kolejnego wniosku (nie tego konkretnego, co do oceny którego zapadł wyrok) organy będą dosłownie związane stanowiskiem Sądu.

Nie można również z pełną stanowczością stwierdzić, że skoro z pisma PARP z dnia [...] października 2013 r. oraz z pisma Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2014 r. wynikało, że projekt wnioskodawcy złożony w pierwszym konkursie (również np. "Wdrożenie innowacyjnej koncepcji wielkogabarytowych elektrowni powietrzno-pneumatycznych o pionowej osi obrotu przez spółkę W. Sp. z o.o."), spełniał w ocenie ekspertów Kryterium numer 5. i 7., to kolejny projekt, oceniany przez innych ekspertów, automatycznie będzie te kryteria spełniał. Takie rozumowanie byłoby sprzeczne z zasadą niezależności ekspertów i ich odpowiedzialnością za podejmowane oceny.

Nie można również przyjąć, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał projekt Skarżącej za wysoce innowacyjny, bowiem rolą sądu administracyjnego w kontroli dokonywanej w ramach przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest stwierdzenie, czy ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a nie merytoryczna ocena wniosku (patrz: przytoczone powyżej orzeczenia NSA i WSA).

Kontrolując legalność oceny projektu dokonanej przez właściwe instytucje, jak również legalność działań tych instytucji podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji PARP oraz rozstrzygnięciu Ministra Gospodarki, stwierdzić należy, iż odpowiadają one prawu, zaś zarzuty skargi odnoszące się do wyników oceny nie zasługują tym samym na uwzględnienie.

Należy podnieść dodatkowo w tym miejscu, że Sąd oceniając pismo z dnia [...] czerwca 2014r. stwierdza, że instytucja oceniająca nie ma obowiązków takich, jak organ administracyjny wydający decyzje. Instytucja oceniająca musi jedynie wskazać wynik oceny w poszczególnych kryteriach, a nie dokonywać szczegółowej oceny całego projektu. W informacji o negatywnej ocenie wskazano kryteria, wg których ocena była negatywna wraz z konkretnymi przyczynami, które zadecydowały o takiej, a nie innej ocenie, co wynikało z treści pisma. Zdaniem Sądu powyższy sposób dokonanej oceny kryteriów był wystarczający, gdyż oceniający wskazali na konkretne zarzuty wobec przedłożonego projektu. Należy stwierdzić, że celem uzasadnienia oceny nie jest udzielanie wnioskodawcy wskazówek, w jaki sposób wniosek powinien być sporządzony, aby mógł otrzymać pozytywną ocenę w ramach danego kryterium - to zadanie należy bowiem do wnioskodawcy, który przygotowując wniosek powinien kierować się postanowieniami dokumentacji konkursowej - ale wykrycie i wskazanie wad wniosku uniemożliwiających pozytywną jego ocenę. Takie wady wniosku zostały wskazane w informacji o negatywnej ocenie oraz w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Sąd ponadto stwierdza, że ocena sporządzona przez PARP odnośnie kryterium 5. i 7. była dokonana z poszanowaniem zasad postępowania w takich sprawach, określonych w cytowanych przepisach prawa krajowego i wspólnotowego. Ocena ta była wyczerpująca i nie przekraczała zasad dopuszczalnej swobody w ocenie materiału dowodowego.

W świetle powyższych uregulowań należy zatem zgodzić się z Instytucją Pośredniczącą, iż nie można uznać, aby przeprowadzona ocena projektu Skarżącej była niezgodna z prawem.

Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. oddalił skargę.