Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 195/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 106 ust.1art. 40 ust.1 i 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art.7, art. 77
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant starszy asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 20 czerwca 2018 r. sprawy ze M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem M.B. (zwanego dalej: stroną, skarżącym) z dnia 30 października 2017 r., adresowanym do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C., którym zwrócił się o pomoc w odbudowie stodoły, której dach zawalił się w wyniku bardzo silnego wiatru w dniu 28 października 2017 r. W dniu 21 listopada 2017 r. do organu pomocowego wpłynęło kolejne pismo strony , w którym doprecyzował on swoje żądanie , wnioskując o przyznanie mu zasiłku celowego w związku z uszkodzeniem pomieszczenia gospodarczego w wyniku Orkanu "Grzegorz", w ramach klęski żywiołowej ze środków rządowych z D. Urzędu Wojewódzkiego we W..

Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] , wydaną z powołaniem się na przepisy art. 3, art. 6, art. 8, art. 18 pkt 4, art. 40 ust. 2 i 3, art. 110 ust. 2, 7, 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm.), dalej: u.p.s. oraz art. 104 k.p.a., Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. - działający z upoważnienia Burmistrza Miasta C.- odmówił stronie przyznania zasiłku celowego w ramach klęski żywiołowej ze środków rządowych na pokrycie wydatków związanych z odbudową dachu stodoły, który zawalił się w wyniku silnego wiatru Orkan "Grzegorz".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył przepisy u.p.s. określające zasady przyznawania zasiłków celowych i wskazał na określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zasady udzielania pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych w formie zasiłków celowych, o których mowa w u.p.s., dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych oraz powołał się na orzecznictwo definiujące pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej". Organ I instancji ustalił, że budynek gospodarczy nie służył realizacji niezbędnej potrzeby bytowej rodziny i w związku z niespełnieniem tej przesłanki, nie przyznał pomocy w formie zasiłku celowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie wydanej decyzji i przyznanie wnioskowanej pomocy. Odwołujący się podjął polemikę ze stanowiskiem organu I instancji, że pomoc nie jest mu niezbędna. Zarzucił, że organ I instancji nie rozpatrzył sprawy zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. (w szczególności zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, zasadą zaufania do organów państwa, zasadą swobodnej oceny dowodów), nie uwzględnił w całości stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nierówno traktuje wnioskodawców w przyznawaniu świadczeń. Podniósł też , że organ oprócz "odpytania" świadków, nie przeprowadził żadnych dowodów. Natomiast MOPS powinien wspierać aktywność osób starszych i przeciwdziałać ich wykluczeniu społecznemu. Według odwołującego się stodoła była miejscem, gdzie wykonywał wiele prac przy gospodarstwie i dzięki tym pracom utrzymywał aktywność, która jest ważna w jego wieku i czuł się potrzebny. Wywodził, że budynek ten służył realizacji niezbędnej potrzeby bytowej, a mianowicie w stodole przygotowywane były produkty żywnościowe służące jego rodzinie, zaś praca przy przygotowywaniu tych produktów była celem jego codziennej egzystencji, w piwnicy znajdującej się pod stodołą miał spiżarnię, w stodole znajdował się opał na zimę, nawozy, zboże, siano i słoma dla zwierząt. Dodał, że codzienna praca stanowiła dla niego niezbędny, konieczny element jego życia, którego teraz jest pozbawiony. Na poparcie swoich twierdzeń do odwołania dołączył zdjęcia budynku gospodarczego (stodoły).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy przywołał zasady ogólne udzielania pomocy społecznej , zawarte w przepisach art. 2 ust. 1 , art. 3 ust. 1 , art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Organ przytoczył też treść przepisów art. 39 ust. 1 i art. 40 u.p.s. , zgodnie z którymi zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie: części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (art. 39 ust. 2 u.p.s.). Przy czym zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (art. 40 ust. 1 u.p.s.), a także w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 ust. 2 u.p.s.). W tych przypadkach zasiłek celowy może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (art. 40 ust. 3 u.p.s.).

Kolegium wskazało też , że zasady udzielania pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych w formie zasiłków celowych, o których mowa w u.p.s., dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych określił Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r., nr DOLiZK-IV-775-10/2017 (zmienione pismem nr DC)LiZK-IV-775-20/2017 z dnia 29 sierpnia 2017 r.). Wynika z niego m. in., że pomoc jest udzielana w formie zasiłku celowego przyznawanego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 40 ust. 2 i 3 u.p.s. przez kierownika ośrodka pomocy społecznej, który działa z upoważnienia wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Pomoc może być przyznawana niezależnie od kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 powołanej ustawy. Wypłaty zasiłków celowych osobom uprawnionym dokonywane są przez właściwe miejscowo ośrodki pomocy społecznej. Pomoc przeznaczona jest na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, który został zniszczony lub uszkodzony w wyniku powodzi, podtopień, intensywnych opadów atmosferycznych, silnych wiatrów, wyładowań atmosferycznych lub osunięć ziemi. Przy czym przez budynek mieszkalny rozumie się także budynek gospodarczy służący zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski.

Kolegium podkreśliło, że strona wnioskuje o przyznanie pomocy finansowej w związku ze zdarzeniem, które miało miejsce dnia 28 października 2017 r. W wyniku bardzo silnego wiatru całkowicie został zerwany dach stodoły, która w związku z tym uległa uszkodzeniu. W tym zakresie powołując się na przeprowadzony w dniu 9 listopada 2017 r. wywiad środowiskowy organ II instancji ustalił , że strona ma 89 lat i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Rodzina utrzymuje się z emerytury z KRUS wnioskodawcy i jego żony. Posiada dom o powierzchni 400 m2 (w którym zamieszkuje także syn z rodziną i wnuk z rodziną) oraz gospodarstwo rolne o powierzchni 0,5935 ha i 0,3205 ha. Ustalono, że łączny dochód w rodzinie wynosi 2173,90 zł, a dochód na osobę w rodzinie wynosi 1086,95 zł.

W aktach sprawy znajdują się zdjęcia stodoły, która uległa zniszczeniu oraz kosztorys inwestorski wyceny szkody polegającej na zawaleniu dachu stodoły przy ul. L. w C. sporządzony przez Radę Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych Naczelnej Organizacji Technicznej "[...]" w L., z którego wynika, że odtworzenie dachu to koszt 23 080,67 zł. Na okoliczność ustalenia zakresu szkód spowodowanych w wyniku silnego wiatru "Orkan Grzegorz", dnia 14 grudnia 2017r. organ I instancji przesłuchał w charakterze świadka strony - syna wnioskodawcy zamieszkującego w domu wnioskodawcy, natomiast dnia 29 grudnia 2017 r. przesłuchał stronę. Z kolei strona złożyła wyjaśnienia odnośnie przeznaczenia budynku gospodarczego (stodoły), który uległ zniszczeniu z powodu silnych wiatrów. W tym zakresie wnioskodawca oświadczył, że stodoła służyła do przechowywania urządzeń rolniczych (ciągnik, przyczepa, siewnik, sieczkarnia, kultywator) i nawozów , obecnie nie wskazał na żadne uprawy zbóż. W piwnicy pod stodołą przechowywane są ziemniaki i przetwory zimowe. W dniu 15 listopada 2017r. wnioskodawca złożył do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. oświadczenie, gdzie podał, że w pomieszczeniu gospodarczym znajdowały się między innymi: 4 tony opału na zimę, 3 tony zboża, 2 przyczepy siana, sprzęt pszczelarski, nawozy mineralne, sprzęt rolniczy, sprzęt domowy, stolarka okienna i drzwiowa, 10 sztuk rowerów, meble domowe, sprzęt gospodarczy. W trakcie przesłuchania dnia 29 grudnia 2017r. wnioskodawca oświadczył, że w stodole czyścił ule (posiada 20 uli i pszczoły), sortował warzywa i owoce, siekał kapustę do kiszenia, peklował mięso, dłubał orzechy. Lubił w stodole wypoczywać i drzemać. W stodole przechowywał jajka, sery. Stodoła była spichlerzem. W piwnicy pod stodołą przechowywane są przetwory i inna żywność.

Natomiast przesłuchany w charakterze świadka T. B. na okoliczność przeznaczenia budynku gospodarczego (stodoły) zeznał , że służy on do magazynowania pszenicy, żywności (owoców, warzyw z ogrodu, przetworów), sprzętu pszczelarskiego, nawozów, środków ochrony roślin i wielu innych rzeczy. Wskazał, że jego ojciec całymi dniami przebywał w stodole, siekał tam kapustę, peklował mięso, pracował przy ramkach pszczelich, przygotowywał pszenicę na mąkę (pakował worki), przygotowywał przetwory zimowe, malował ule, czynił przygotowania do produkcji miodu i odbudowy pasieki. W piwnicy pod stodołą przechowywana jest żywność (kapusta, mięso, jajka i wiele innej żywności). Wyjaśnił, że część rzeczy ze stodoły zostało przeniesione do piwnicy pod budynkiem mieszkalnym (głównie opał), reszta została zabezpieczona u znajomego rolnika (siano, słoma, pszenica), natomiast owoce, część warzyw, kilka worków ziemniaków uległo zniszczeniu.

Kolegium zaakcentowało, że zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39 i 40 u.p.s. są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Chodzi o dostosowywanie rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Jeśli zatem organ przyznający tego typu pomoc działa w granicach tzw. uznania administracyjnego, to powoduje to , że organ nie ma obowiązku przyznania pomocy w ogóle, czy też przyznania jej w wielkości wnioskowanej. Organ musi jednak w sposób należyty (uwzględniający cele pomocy społecznej, potrzeby wnioskującego o pomoc) uzasadnić swoje rozstrzygnięcie wyważając interes publiczny (pomoc jest finansowana ze środków publicznych, które mogą być przeznaczane na inne niezbędne cele) i słuszny interes wnioskującego.

Organ odwoławczy podkreślił też ,że pomoc społeczna przyznana w trybie art. 40 u.p.s. nie jest odszkodowaniem pokrywającym całość poniesionych strat. Jest tylko pomocą przeznaczoną na koszty usuwania strat. Zwrócił uwagę na to , że wstępnym warunkiem podjęcia decyzji w kwestii przyznania zasiłku celowego będzie zaistnienie przesłanki w postaci straty w wyniku zdarzenia losowego bądź w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. Jednak nie każde pomniejszenie dóbr zainteresowanego lub jego rodziny, choćby pozostawało w związku przyczynowym ze zdarzeniem losowym, klęską żywiołową lub ekologiczną, ma walor strat. Straty to tylko takie negatywne następstwa w majątku, rzeczach i prawach osoby występującej z żądaniem przyznania świadczenia, które istotnie odraczają powrót osoby lub rodziny do kondycji majątkowej, rzeczowej lub zakresu korzystania z praw podmiotowych, w sposób, jaki miał miejsce przed wystąpieniem zdarzenia wywołującego szkody.

Analizując pod takim katem materiał aktowy sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego, zebrał wystarczający materiał dowodowy i dokonał prawidłowej oceny przesłanek określonych w u.p.s. oraz w wytycznych Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r. warunkujących przyznanie zasiłku celowego dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych.

Natomiast odnosząc się do argumentacji odwołania, zarzucającej organowi I instancji nieprawidłowe postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia wielkości zniszczeń budynku gospodarczego (stodoły) i poniesionych szkód , organ II instancji wyjaśnił, że warunkiem niezbędnym do przyznania pomocy w formie zasiłku celowego dla poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych jest to, aby zniszczony lub uszkodzony budynek gospodarczy służył zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych. Stanowią o tym powołane wcześniej Zasady udzielania pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych w formie zasiłków celowych (...) określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017r. Wprawdzie pojęcie "niezbędnej potrzeby bytowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w ustawie o pomocy społecznej , jak również definicji takiej nie zawiera wymienione wyżej pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Natomiast w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że "niezbędna potrzeba bytowa" to taka:

1) bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować; to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym,

2) jedynie taka, która jest nieodzowna do egzystencji, uzasadniona tylko podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, takimi jak życie, czy zdrowie,

3) taka potrzeba, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, a w szczególności życia lub zdrowia.

Oceniając pod takim kątem zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym wszystkie złożone w trakcie postępowania przed organem I instancji wyjaśnienia strony i świadka w zakresie przeznaczenia zniszczonego w wyniku silnych wiatrów budynku gospodarczego (stodoły) oraz uwzględniając powołane wyżej przepisy, Zasady udzielania pomocy finansowej ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych w formie zasiłków celowych (...) określone przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017r. oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne , Kolegium stwierdziło, że budynek gospodarczy, na remont którego wnioskodawca wnosi o przyznanie pomocy finansowej, nie można uznać za służący zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych jego rodziny. Niezaprzeczalnie służy on zaspokajaniu potrzeb bytowych rodziny, ale nie są to niezbędne potrzeby bytowe tej rodziny zarówno z uwagi na rodzaj wykonywanych tam czynności przez wnioskodawcę, rodzaj przechowywanych tam rzeczy , jak i na fakt, że poniesione straty nie spowodowały żadnego zagrożenia egzystencji rodziny.

W tym zakresie organ II instancji wskazał, że głównym źródłem utrzymania rodziny jest emerytura z KRUS wnioskodawcy, jak i jego żony. Natomiast gospodarstwo rolne, które posiada wnioskodawca nie jest jego jedynym, ani głównym źródłem dochodu. Ponadto - jak wynika z wyjaśnień strony i świadka - w budynku gospodarczym wnioskodawca spędzał wolny czas i wykonywał czynności niezaprzeczalnie ważne dla niego i jego rodziny, ale takie, które nie można uznać za służące zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. Wyjaśnienia strony i świadka odnośnie przechowywanych w budynku gospodarczym rzeczy i produktów także wskazują, że nie służyły one zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. Natomiast pomoc w formie zasiłku celowego przeznaczona może być tylko na remont albo odbudowę budynku gospodarczego, który służy zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych danej rodziny.

Reasumując ,w ocenie Kolegium, powodem nieprzyznania stronie wnioskowanego świadczenia było to, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony podstawowy i konieczny warunek, a mianowicie zniszczony budynek gospodarczy nie służył zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych. Organ I instancji podał taki argument w uzasadnieniu decyzji i przedstawił szczegółowe wyjaśnienia, a organ odwoławczy uznał taką argumentację za prawidłową. W związku z tym – zdaniem Kolegium - nie było konieczne ocenianie wielkości zniszczeń budynków gospodarczych i organ I instancji nie był zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego i zbierania materiału dowodowego w tym kierunku. Z uwagi na niespełnianie przez budynek gospodarczy warunku służenia zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych - wielkość zniszczeń tego budynku nie miała już znaczenia przy podejmowaniu decyzji o odmowie przyznania stronie zasiłku celowego. Wobec powyższego uznano, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia decyzji w przedmiotowej sprawie.

Z kolei odnosząc się do argumentacji odwołania, zarzucającej organowi I instancji nierówne traktowanie wnioskodawców w przyznawaniu pomocy finansowej , organ odwoławczy powołał się na wyjaśnienia organu I instancji , zawarte w piśmie z dnia 23 stycznia 2018 r. , z których wynika, że na terenie Gminy Miejskiej C. nie zgłoszono innych zdarzeń związanych z powstaniem szkody w wyniku wichury w dniach 27 - 29 października 2017r. , zaś wniosek strony był jedynym wnioskiem w tej sprawie, który wpłynął do organu I instancji.

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu , w której strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarga oparta została zarzutach naruszenia przepisów :

1/ art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 u.p.s. poprzez nieuwzględnienie w toku rozpatrywania sprawy przewidzianych tymi przepisami zasad;

2/ treści Zasad udzielania ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych jakie wystąpiły od maja 2017 r., poprzez przyjęcie, że budynek gospodarczy, na remont którego skarżący wniósł o przyznanie pomocy finansowej, nie może być uznany za służący zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny;

3/ art. 77 §1 k.p.a. - poprzez nieuwzględnienie okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził , że w wydanym rozstrzygnięciu przyjęto zawężającą interpretację zwrotu "niezbędnych potrzeb bytowych", nie uwzględniając w pełni faktycznego znaczenia budynku gospodarczego, na remont którego wniósł o przyznanie pomocy finansowej. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, że zniszczony budynek gospodarczy nie służył zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny, skoro przechowywany był w nim inwentarz żywy, przetwory żywieniowe (m. in. miód) oraz opał. Stwierdził, że ze względu na wielkość pomieszczenia w budynku przechowywane były również inne przedmioty. Zaznaczył, że ustawodawca nie wprowadził normy, która wyraźnie przewidywałaby, że pomoc finansowa może być przeznaczona na remont budynku gospodarczego, który służy tylko zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny. W jego ocenie organy obu instancji nieprawidłowo pominęły okoliczność, że pomoc finansowa może być przeznaczona także na remont budynku gospodarczego, który służy również (a nie tylko) zaspokojeniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie , podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że granicę sądowo-administracyjnej kontroli decyzji administracyjnej wyznacza wyłącznie kryterium legalności rozumianej jako zgodność z powszechnie obowiązującym prawem, o czym stanowi art. 1§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 , poz. 1066 ze zm. ) i tylko naruszenie tego prawa w procesie wydawania zaskarżonej decyzji uzasadnia jej uchylenie, czyli wycofanie z obrotu prawnego.

W związku z tym ,że kluczowe znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy mają ustalenia faktyczne w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, tylko bowiem przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistym określić można prawa i obowiązki strony. Postępowanie w sprawie będącej przedmiotem osądu wszczęte zostało wnioskiem skarżącego z dnia 30 października 2017r. , doprecyzowanym kolejnym wnioskiem z dnia 10 listopada 217r. o przyznanie mu zasiłku celowego w związku z uszkodzeniem w dniu 28 października 2017r. pomieszczenia gospodarczego w wyniku orkanu "Grzegorz", w ramach klęski żywiołowej ze środków rządowych .

Zgodnie z art.106 ust.1 u.p.s. przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej , co oznacza , że do tego postępowania mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skarżącego organy obu instancji przy załatwianiu przedmiotowego wniosku nie naruszyły przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy . W szczególności podniesiony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przepisów z zakresu postępowania dowodowego jest nieuzasadniony . W myśl art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 Nr 98, poz.1071 ze zm.) statuującego zasadę prawdy obiektywnej i art. 77 tej ustawy konkretyzującego i rozwijającego tę zasadę - na organach administracyjnych spoczywa obowiązek podjęcia niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. To przede wszystkim na organie administracyjnym ciąży obowiązek określenia , jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego oraz przeprowadzenia z urzędu niezbędnych dowodów i rozpatrzenia materiału dowodowego w całości. W rozpatrywanej sprawie organy w toku prowadzonego postępowania spełniły wymogi wynikające z powołanych wyżej przepisów. Organy nie naruszyły bowiem obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu koniecznym do rozstrzygnięcia i ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Natomiast skarżący nie wskazał w jakim zakresie materiał dowodowy zawiera braki lub luki. Z obszernych i wyczerpujących uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika , że zajęły one stanowisko wobec całego zebranego w sprawie materiału dowodowego , nie pominęły żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie i odniosły się do faktów istotnych dla sprawy oraz okoliczności podnoszonych przez stronę . Organy wywiązały się też z obowiązku dołożenia staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia , a mianowicie jasno i należycie uzasadniły swoje stanowisko , a w szczególności dlaczego i jakiej podstawie odmówiły przyznania pomocy finansowej z tytułu strat poniesionych przez stronę w wyniku działania silnego wiatru .

W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organy obu instancji wyprowadziły merytorycznie uzasadnione i logiczne wnioski, będące wynikiem swobodnej oceny dowodów ( art.80 k.p.a.). Natomiast fakt , że strona nie zaakceptowała zasadności przesłanek faktycznych i prawnych , którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania . Nie wymaga się bowiem od organu osiągnięcia rezultatu , to znaczy przekonania strony ,że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem ( podobnie wyrok NSA z 29 czerwca 2010r. sygn. I OSK 124/10).

Z powyższych względów, wbrew zarzutom skargi, nie można pod adresem organu skutecznie wyartykułować zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Materiał aktowy sprawy zawiera bowiem dowody prezentujące okoliczności faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, a uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji wskazuje, że organy nie naruszyły zasad przeprowadzania postępowania w sprawie.

Z kolei poddawszy kontroli materialną treści rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł również naruszenia prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. Podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowi przepis art. 40 u.p.s., w myśl którego zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust.1), [...] może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust.2). Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi. A zatem z treści cytowanego przepisu wynika, że przedmiotowy zasiłek cechuje element bezzwrotności, brak wymogu spełniania kryterium dochodowego oraz wystąpienie straty spowodowanej zdarzeniem losowym, w tym klęski żywiołowej bądź ekologicznej.

Z punktu widzenia uprawnienia do zasiłku celowego z tytułu wystąpienia zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej również okoliczność wystąpienia strat nie jest samodzielną przesłanką otrzymania pomocy. Prawo do tego rodzaju pomocy należy wiązać ściśle z celami i zasadami ogólnie pojmowanej pomocy społecznej . Wobec tego w tym miejscu przypomnieć należy zasady ogólne ustawy o pomocy społecznej , która w art. 2 ust. 1 stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zakłada to zatem aktywny udział organu pomocy społecznej w pokonywaniu trudności materialnych i życiowych przez podopiecznych, stosownie do ich sytuacji życiowej i materialnej.

Przy czym – jak trafnie zauważył organ - rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zasiłku celowego zapada w ramach tak zwanego uznania administracyjnego, o czym przesądza cytowany przepis art. 40 u.p.s. . Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza, jak wynika z art. 7 k.p.a. załatwienie sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Uznanie administracyjne, choć nie nakazuje organowi spełnienia każdego żądania wnioskodawcy, to nie pozwala mu jednak na dowolność w załatwianiu sprawy. Orzekając w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 u.p.s), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 u.p.s.). W przepisach tych ustanowiono zasady indywidualizacji i fakultatywności świadczeń z pomocy społecznej. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy. Zasada fakultatywności polega na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie. Pomoc społeczna, także świadczona w formie zasiłku celowego, ma charakter uzupełniający. Pomoc ta nie zaspokaja całkowicie potrzeb jej beneficjentów. Powinni oni również wykorzystywać własne środki i możliwości. Z uwagi na ograniczoność środków, którymi dysponują organy pomocy społecznej, a także z uwagi na wielość potrzebujących, takie całkowite zaspokojenie potrzeb jest niemożliwe. Zasiłki celowe i specjalne zasiłki celowe, których materialnoprawną podstawę stanowi art. 39, art. 40 u.p.s. , są świadczeniami przyznawanymi w ramach uznania administracyjnego.

Natomiast uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie art. 40 u.p.s. sprawia, że ich kontrola, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się zasadniczo do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, w szczególności, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zostały zebrane wszystkie dowody w celu istnienia bądź, nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej, czy decyzja, podjęta na ich podstawie, nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, tj. czy nie nosi cech dowolności. Przekracza bowiem zasady uznania administracyjnego organ ,który w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazuje okoliczności nie znajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym stanowiącym podstawę ustalenia stanu faktycznego , okoliczności pozostające z tym materiałem w sprzeczności lub okoliczności , które nie zostały w sposób wszechstronny wyjaśniony.

A zatem wynikające z art. 40 u.p.s. świadczenie przyznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego uprawnia organ świadczący pomoc społeczną do odmowy przyznania zasiłku celowego , do przyznania tego zasiłku , a także miarkowania jego wysokości w odniesieniu do wysokości wnioskowanej i powstałej szkody. Wobec tego ma rację organ odwoławczy , kiedy wywodzi ,że strona nie ma roszczenia o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w sytuacji wystąpienia strat w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej . Użyty w komentowanym art. 40 u.p.s. zwrot " organ może" przyznać zasiłek celowy oznacza prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb , które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby ubiegających się o pomoc oraz finansowych możliwości ośrodka pomocy społecznej . Przy czym sądowa kontrola nie obejmuje celowości wydatkowania środków, jakimi dysponuje pomoc społeczna, lecz dotyczy wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, ze szczególnym uwzględnieniem tego, czy organ nie nadużył uznania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 107/11).

Analizując zaskarżoną decyzję pod takim kątem stwierdzić należy ,że organy orzekające w niniejszej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności , od jakich – w świetle ustawy o pomocy społecznej- uzależnione jest przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo , uznając , że obecnie nie jest możliwe przyznanie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego. W realiach badanej sprawy pozostaje poza sporem fakt poniesienia przez stronę straty wynikłej z huraganu , jaki nawiedził okolicę , w której ona zamieszkuje oraz fakt udokumentowania jej w sposób dostateczny , co potwierdza m.in. zgromadzona dokumentacja fotograficzna i opracowany na użytek niniejszej sprawy kosztorys.

Jednak wskazać w tym miejscu należy ,że z punktu widzenia uprawnienia do zasiłku celowego z tytułu wystąpienia zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej , okoliczność wystąpienia strat nie jest samodzielną i jedyną przesłanką otrzymania pomocy. Prawo do tego rodzaju pomocy należy wiązać ściśle z omówionymi wyżej zasadami wyrażonymi w ustawie o pomocy społecznej , w tym z celem i możliwościami pomocy społecznej. Wobec tego trafnie organy obu instancji - o czym była już mowa wyżej – podkreślają , że strona nie ma publiczno-prawnego roszczenia o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej w sytuacji wystąpienia strat w wyniku zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej. Błędna jest bowiem taka interpretacja art. 40 u.p.s. według której przepis ten stanowi lex specialis, do którego nie mają zastosowania zasady ogólne udzielania przez państwo pomocy społecznej i w oparciu, o który zasiłek taki winien być wypłacony każdemu, kto ponosi szkodę na skutek klęsk i zdarzeń losowych (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r. sygn.. akt 1 OSK 2176/11 publ. LEX nr 1110813).

Organy orzekające w niniejszej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej- uzależnione jest przyznanie pomocy, także to , czy w wyniku silnego wiatru strona utraciła możliwości funkcjonowania i zaspokajania niezbędnych potrzeb w tym przypadku związanych z pomieszczeniem gospodarczym . W tym kontekście należy wyjaśnić, że niezbędna potrzeba to taka, bez której nie mogłoby być zachowane minimum standardów bytowania człowieka. Jeśli tego rodzaju niezbędne potrzeby doznają uszczerbku na skutek nie dość wystarczająco skutecznych bądź nie dość zapobiegliwych wysiłków wnioskodawcy pomoc społeczna może zostać udzielona przez organy. W przeciwnym wypadku, gdy niezbędne potrzeby nie doznają uszczerbku i ich minimum zostaje osiągnięte, żądanie udzielenia świadczenia z pomocy społecznej zaczyna być uzasadniane tylko wizją lepszego niż dotychczas poziomu (standardu) tych samych zaspokajanych na minimalnym poziomie potrzeb , to zachodzi wówczas , wynikająca z art. 3 ust.1u.p.s. a contrario przeszkoda w udzieleniu świadczenia (por. A. Prekurat, Ustawa o pomocy społecznej z komentarzem, Praca Socjalna 2004 nr 4 s.11) .

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie podkreśla się, że pomoc udzielana w przypadku zdarzeń losowych , na podstawie art. 40 ust. 2 u.p.s. winna być skierowana do osób zamieszkujących w lokalach mieszkalnych lub domach, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu, wskutek czego osoby te znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, jakiej nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości przezwyciężyć. W licznych rozstrzygnięciach wydawanych w przedmiocie pomocy finansowej udzielanej na podstawie art. 40 u.p.s. wskazuje się na dwie zasadnicze kwestie. Po pierwsze, zasiłek celowy z art. 40 ust. 1 ustawy nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej przez zdarzenie losowe. Takie funkcje spełniają organy ubezpieczeniowe pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego : z dnia 20 listopada 2014 r.,sygn. akt I OSK 2216/14, z dnia 12 marca 2014 r.,sygn. akt I OSK 2846/13, z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 880/12, z dnia 20 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 913/12 , , wszystkie dostępne https://sip.lex.pl/#/orzeczenia). Po drugie, przepis art. 40 u.p.s. nie może być realizowany bez zastosowania ogólnych zasad pomocy społecznej, której celem jest zabezpieczenie podstawowych, niezbędnych potrzeb życiowych. Przy podejmowaniu decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej organy winny zatem kierować się dobrem danej osoby i mieć na względzie, że pomoc ta wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Pomoc w postaci zasiłku celowego z art. 40 ust. 2 u.p.s. ma zatem służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być przez nich zaspokojone we własnym zakresie (zob. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 2216/14).

W ślad za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 227/13 powtórzyć należy, że: "Osoby, które starają się o przyznanie zasiłku celowego w trybie art. 40 ust. 2 u.p.s., winny zdawać sobie sprawę, że nie może w gospodarowaniu środkami finansowymi przez organy pomocowe dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które w wyniku różnych zdarzeń losowych nie mają zabezpieczonych podstawowych potrzeb bytowych, w tym mieszkaniowych, spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które takie podstawowe potrzeby mieszkaniowe mają już zabezpieczone. Oznacza to, że samo powstanie na skutek powodzi straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną w sytuacji, gdy osoba ta ma już zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim mieszkaniowe, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia takiej osobie dalszej pomocy w postaci zasiłku celowego. Nie jest bowiem rolą pomocy społecznej rekompensowanie ze środków budżetowych Państwa wszelkich strat poniesionych przez wnioskodawcę w jego mieniu w wyniku powodzi" . Ponadto, spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2015r., sygn. akt II SA/Ol 1079/14, LEX nr 1634893). Z kolei w wyroku z dnia 19 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1293/12, NSA wskazał, że świadczenie przyznawane na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej "ma służyć osobom znajdującym się w szczególnych dla nich sytuacjach, kiedy ich podstawowe potrzeby nie mogą zostać zaspokojone, narażając ich na egzystencję w warunkach nieodpowiadających godności człowieka. W przypadku powodzi pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących w domach, czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu lub uszkodzeniu i które przez to znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, której nie mogą przezwyciężyć. Chodzi tu o takie przypadki, kiedy osoby lub rodziny utraciły "dach nad głową" i nie są same w stanie bez wsparcia pomocy społecznej zaspokoić niezbędnej potrzeby posiadania mieszkania .

Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skoro budynek mieszkalny , w którym skarżący zamieszkuje wraz z rodziną, pomimo huraganu został nienaruszony, to brak było przesłanek do wydania pozytywnej i oczekiwanej przez skarżącego decyzji przyznającej mu zasiłek celowy z art. 40 u.p.s. bowiem skarżący wraz z rodziną mają zapewniony dach nad głową , mimo, że doszło do uszkodzenia budynku gospodarczego . Zasiłek celowy , o którym mowa w art. 40 u.p.s. i przeznaczony na pomoc osobom poszkodowanym w wyniku klęski żywiołowej , powinien zostać skierowany przede wszystkim do rodzin najbardziej poszkodowanych, które poniosły największe straty wskutek niszczycielskiego oddziaływania żywiołu. Jednocześnie nie może budzić wątpliwości, że przeznaczenie zasiłków dla tych osób odpowiada ustawowemu celowi pomocy społecznej, polegającemu na pomocy osobom i rodzinom w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 u.p.s.). W takiej właśnie sytuacji nie znalazł się skarżący . W tym więc względzie dokonaną ocenę stanu faktycznego przez organy należało uznać za prawidłową. Skarżący i jego rodzina mają zapewnioną egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka . Natomiast rolą pomocy społecznej nie jest rekompensowanie ze środków budżetowych Państwa wszelkich strat poniesionych przez wnioskodawcę w jego mieniu w wyniku huraganu.

Ponownie dobitnie wskazać należy , że omówiona wyżej instytucja pomocy społecznej ma zastosowanie tylko wówczas, gdy przy aktualnym i przewidywanym stanie możliwości oraz środków , podstawowe sprawy bytowe ( mieszkaniowe) osoby aplikującej o taką pomoc przedstawiają się jako beznadziejne. Z taką sytuacją - z przyczyn o których była już mowa wyżej- nie mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy, albowiem wbrew twierdzeniom skargi- strona ma zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe , a przede wszystkim mieszkaniowe. Przyjęciu przeciwnego stanowiska sprzeciwia się wyrażona w art. 2 ust.1 u.p.s. zasada subsydiarności ( pomocniczości), która wynika z ogólnego założenia o samodzielności osoby i rodziny. Państwo udziela zaś pomocy tylko w ostateczności, po wyczerpaniu przez osobę zainteresowaną jej własnych środków zaradczych i tylko w granicach realnych możliwości finansowych organów pomocowych.

W rozpatrywanej sprawie organy nie tracąc z oczu tak rozumianych obowiązków ustawowych oraz uwzględniając fakt samej straty , jej rozmiar i przyczyny jej powstania , przedstawiły szerszy kontekst tej sprawy . A mianowicie jakiego rodzaju potrzeby bytowe strony w następstwie powstania tej szkody zostały niezaspokojone. Zważywszy ,że zasiłek celowy , o którym mowa w przepisie art.40 ust.1 i 2 u.p.s. ma służyć tym samym celom , co zasiłek celowy określony w art. 39 u.p.s. Jak wynika z protokołu przesłuchania strony " w stodole głównie wykonywał zadania , które są niezbędne w prowadzeniu gospodarstwa domowego tj. czyścił ule , sortował warzywa i owoce, siekał kapustę do kiszenia itd. (...) , peklował mięso, dłubał orzechy(...) , lubił w stodole wypoczywać i drzemać. W stodole przechowywał jajka, sery. Stodoła była takim spichlerzem" ( k.24). Niewątpliwie taka funkcja stodoły przemawiała za jej dużym walorem przydatności dla skarżącego i jego rodziny. Jednak nie można pomijać niespornych w sprawie faktów ,a mianowicie okoliczności , że skarżący wraz z żoną utrzymuje się z emerytur KRUS , posiada dom o powierzchni 400 m2 , w którym do dyspozycji ma 3 pokoje , kuchnie i łazienkę. W pozostałej części domu zamieszkują syn z rodziną i wnuk z rodziną . A zatem w ramach budynku mieszkalnego , którego właścicielem jest skarżący , ma on zabezpieczone podstawowe potrzeby życiowe, a przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe. Natomiast organ pomocowy nie ma obowiązku zapewnić– w ramach zasiłku celowego z art.40 ust.2 u.p.s.- pomocy w remoncie nieruchomości ,która służyła przechowywaniu i przygotowaniu żywności dla rodziny oraz celom rekreacji , wypoczynku . Te potrzeby mogą być zaspokojone we własnym zakresie w należącym do strony budynku mieszkalnym lub pomieszczeniu gospodarczym , które – jak wynika z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (k.7) – należy także do skarżącego.

Natomiast rolą pomocy społecznej nie jest zaspokojenie każdej zgłoszonej potrzeby oraz przyznanie zasiłku celowego w celu usunięcia skutków doznanych w nieruchomości uszkodzeń , jeżeli potrzeby te mogą być zaspokojone poprzez wykorzystanie posiadanych przez stronę możliwości.

Zamierzonego skutku prawnego nie może też odnieść zarzut podnoszący naruszenie treści Zasad udzielania ze środków rezerwy celowej budżetu państwa na przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych, pomocy finansowej w formie zasiłków celowych, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej, dla rodzin lub osób samotnie gospodarujących, poszkodowanych w wyniku zdarzeń noszących znamiona klęsk żywiołowych . Jak stanowi art. 87 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja , ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia ( ust.1 ) . Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego ( ust.2) . W związku z tym przedmiotowy wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w tej sprawie winien zostać przez organy oceniony wyłącznie pod kątem zastosowania przepisów art. 40 ust. 1 i 2 u.p.s. , który jest jedyną regulacją normatywną o randze ustawowej dotyczącą zasad przyznawania zasiłku celowego w przypadku strat poniesionych w wyniku klęski żywiołowej. Z tego też względu podstawą materialnoprawną, w ramach której organy winny były przeprowadzić analizę przyjętych ustaleń faktycznych, mogą stanowić jedynie przepisy ustawy o pomocy społecznej , nie zaś treść zasad Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 sierpnia 2017r. , na co trafnie zwrócił uwagę organ I instancji , który w podstawie prawnej swojej decyzji powołał się wyłącznie na przepisy ustawy o pomocy społecznej . Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika że w podstawach prawnych decyzji wymieniły przepis art. 40 u.p.s. i odmawiając udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego , wprawdzie organy powołały się między innymi na wspomniane zasady Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji , ale to nie ich treść , lecz art.40 ust.2 u.p.s. stanowiła podstawę odmowy przyznania skarżącemu zasiłku celowego na pokrycie szkody wywołanej silnym wiatrem . powodziowych. Organy dokonały oceny poczynionych przez siebie ustaleń z punktu widzenia wymogów normy ustawowej zawartej w art.40 ust.2u.p.s. , a nie w oparciu o zasady Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji , nie będące źródłem prawa .

Konkludując powyższe rozważania uznać należy, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa w stopniu wymagającym wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Z tych względów zarzuty skargi przedstawiają się jako bezzasadne, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.