Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 146/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne~Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na bezczynność Sejmiku Województwa p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

T. C. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "bezczynność organów administracji publicznej", w tym między innymi na bezczynność Sejmiku Województwa.

W uzasadnieniu skargi T. C. podniósł, że już w [...] r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Skarżący podkreślił, że żaden z urzędników nic nie zrobił w sprawie, nie usunął nieprawidłowości występujących na drogach, nie udzielił też odpowiedzi na złożone pisma.

Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że w dniu [...] r. do Marszałka wpłynęła skarga T. C. na działanie Biura Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego oraz na działanie Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, polegające, zdaniem skarżącego, na ignorancji obywatela oraz opieszałości powyższych urzędów. Przedmiotowa skarga została rozpatrzona, a o sposobie jej załatwienia skarżący powiadomiony został pismem, które odebrane zostało w dniu [...] r. Następnie T. C. w dniu [...] r. wniósł do Sejmiku Województwa , ustnie do protokołu, skargę na Marszałka Województwa "na nieterminowe rozpatrzenie jego skargi". Uchwałą Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009 r., na podstawie art. 229 pkt 5 Kpa powyższa skarga została uznana za zasadną.

W dniu [...] r. T. C., wykonując zobowiązanie Sądu, nadesłał wypełniony formularz PPF, w którym dodatkowo wniósł o ustanowienie radcy prawnego w sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zakres działania sądu administracyjnego został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, obejmując orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z cytowanego przepisu wynika, że skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wskazać przy tym należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno, Lewis Nexis, Warszawa 2004, str.27-28).

Skarga na bezczynność organu może być zatem wniesiona w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi.

W przedmiotowej sprawie z treści skargi oraz z akt sprawy wynika, że skarga T. C. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 Kpa.,w dziale VIII Kpa "Skargi i wnioski". W tym też trybie podjęta została uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009 r. (jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 229 pkt 5 Kpa), która uznała za zasadną skargę T. C. na działalność Marszałka Województwa.

Wniesiona skarga w pełni odpowiada kryteriom przewidzianym dla skargi obywatelskiej (powszechnej) określonej właśnie w dziale VIII Kpa. Podkreślić należy, że postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Na powyższą czynność skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.