Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 798/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92b ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013r nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na J.S. karę pieniężną w łącznej kwocie 5.850 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenia :

1. przekroczenie w dniu [...] lutego 2013r. maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 40 minut - 350,00 zł,

2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. 23.17 dnia [...] lutego 2013r. do godz. 23.17 dnia [...] lutego 2013r. o 16 minut - 100,00 zł,

3. skrócenie dziennego czasu odpoczynku w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. 00.06 dnia [...] marca 2013r. do godz. 00.06 dnia [...] marca 2013r. o 1 godzinę i 58 minut - 300,00 zł,

4. skrócenie dziennego czasu odpoczynku w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godz. 00.07 dnia [...] marca 2013r. do godz. 00.07 dnia [...] marca 2013r. o 50 minut -100,00 zł,

5. wykonywanie w dniu [...] marca 2013r. przewozu drogowego pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci magnesu - 5000,00 zł.

Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny:

W dniu [...] marca 2013r. o godz. 15.43 na drodze wojewódzkiej nr [...]

w miejscowości Drzecin został zatrzymany do kontroli przez uprawnionych funkcjonariuszy celnych pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], prowadzony przez M.Ż.. W toku kontroli ustalono, że zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony firma J.S. "G", realizowała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Niemiec do Polski. Kierowca do kontroli okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie przez ww. podmiot międzynarodowego, zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, zaświadczenie wydane na podstawie art. 39e ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6. września 2001 r. o transporcie drogowym oraz kartę kierowcy z tachografu cyfrowego.

W toku czynności kontrolnych ujawniono, że kierowca wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie dodatkowe - magnes, wpływające na niewłaściwe funkcjonowanie tachografu. Podczas, gdy pojazd się poruszał, na tachografie

i na wydruku z tachografu widniał zapis odpoczynku.

Kierowca przesłuchany w charakterze świadka przyznał się do zamontowania magnesu na impulsatorze znajdującym się na skrzyni biegów kontrolowanego pojazdu informując, iż spieszył się do rodziny. Oświadczył również, iż uczestniczył

w szkoleniu regulującym kwestie prawne dotyczące czasu pracy i odpoczynku kierowców oraz że w firmie, w której obecnie pracuje nie zdarzyło mu się naruszać norm czasu pracy kierowców.

Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli, z treści którego wynika, iż skontrolowano okres pracy kierowcy od [...] lutego 2013r. do [...] marca 2013r., w którym to okresie stwierdzono ww. naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców.

W piśmie z dnia [...] maja 2013r. przedsiębiorca wskazał, że stwierdzone podczas kontroli naruszenia powstały niezależnie od jego woli i wiedzy. Podał,

iż od kilku lat prowadzi ścisły nadzór nad kierowcami w zakresie norm prowadzenia pojazdów oraz odbierania odpoczynków i za najmniejsze przewinienia wyciąga przewidziane prawem konsekwencje służbowe w postaci upomnień czy też nagan.

W firmie nie są stosowane składniki wynagrodzenia, które motywowałyby kierowców do naruszania przepisów, zaś wszelkie odstępstwa od norm są dokonywane

w oparciu o art. 12 rozporządzenia 561/2006 (rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L 06.102.1)). Zdaniem przedsiębiorcy w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednocześnie strona wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka M.Ż.. Do ww. pisma J.S. załączył: karę upomnienia, nagany z dnia [...] kwietnia 2013r., z dnia [...] lutego 2013r., z dnia [...] października 2012r., zaświadczenie o zmianie wpisu do Ewidencji Działalności Gospodarczej, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, decyzję w sprawie nadania numeru identyfikacji podatkowej, umowę zlecenia nr [...].

Odnosząc się do wniosku o przesłuchanie w sprawie M.Ż. organ I instancji wskazał, iż kierowca już podczas kontroli został przesłuchany przez funkcjonariuszy w charakterze świadka (protokół z przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2013r.), dlatego nie ma potrzeby po raz kolejny przeprowadzać tej czynności.

Od ww. decyzji J.S. złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie

i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu strona powtórzyła argumenty zawarte

w piśmie z dnia [...] maja 2013r. oraz ponownie wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka M.Ż..

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka M.Ż..

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na to rozstrzygnięcie strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., a Sąd wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014r. sygn. akt II SA/Go 975/13 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż organy I i II instancji bezzasadnie odmówiły stronie uwzględnienia wniosku dowodowego - przesłuchania kierowcy w charakterze świadka zmierzającego do wykazania przesłanek, o których mowa w art. 92a, b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu odmowa przeprowadzenia wskazanego dowodu motywowana faktem przeprowadzenia już takiego przesłuchania pozostawała bezpodstawna i nastąpiła z naruszeniem powołanego przez organ II instancji w postanowieniu dowodowym art. 78 Kpa. Sąd zwrócił uwagę, iż w świetle treści pisma z dnia [...] maja 2013 r. nie może budzić wątpliwości, iż dowód z przesłuchania w charakterze świadka M.Ż. został zgłoszony przez skarżącego dla wykazania istnienia okoliczności zwalniających go

z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, a dotyczących (jak wynika z odwołania oraz ze skargi) szkolenia, dyscyplinowania, zasad wynagradzania, wielokrotnego przestrzegania kierowców przed jakąkolwiek ingerencją w zapisy urządzenia rejestrującego. Tym samym wniosek dowodowy skarżącego nakierowany był na inne okoliczności niż te, na które kierowca został przesłuchany w charakterze świadka

w postępowaniu kontrolnym. Sąd wskazał, iż skarżący w toku postępowania nie kwestionował wystąpienia naruszeń, które potwierdził w swych zeznaniach z dnia [...] marca 2013r. kierowca M.Ż.. Dowodem z jego zeznań zamierzał natomiast udowodnić istnienie okoliczności zwalniających go z odpowiedzialności za ich zaistnienie, nie stwierdzonych innymi dowodami.

W trakcie ponownego rozpoznania sprawy organ II instancji wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego o przesłuchanie kierowcy M.Ż. w charakterze świadka. Czynności tej dokonano w dniu [...] czerwca 2014r. oraz w dniu [...] sierpnia 2014r. Dodatkowo Dyrektor Izby Celnej uzyskał informację od wszystkich izb celnych, że w stosunku do strony nie były prowadzone postępowania administracyjne w związku z naruszeniem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców.

Ponadto organ II instancji wezwał stronę do nadesłania dokumentów dotyczących planowania i realizacji przewozów drogowych w dniach [...] marca 2013r., [...] lutego 2013r., [...] lutego 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r. oraz dokumentacji dotyczącej szkoleń kierowców, zasad ich wynagradzania oraz przeprowadzania kontroli, na co strona przesłała szereg dokumentów m.in. miesięczne karty pracy pracownika. Następnie Dyrektor IC wezwał stronę

o przedstawienie zleceń na wykonywanie usług transportowych w dniach [...] marca 2013r. przez kierowcę M.Ż. oraz dokumentów potwierdzających realizację tych zleceń. W odpowiedzi przesłano: zlecenie spedycyjne nr [...] z dnia [...] marca 2013r., dokument załadunkowy nr [...] z dnia [...] marca 2013r., CMR z dnia [...] marca 2013r., zlecenie transportowe nr [...] z dnia [...] marca 2013r.

Mając na uwadze tak zebrany materiał dowodowy organ II instancji, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1, art.77, art.80, art.107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267 dalej jako: Kpa), art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 3, art. 92a ust.1, ust. 6 i art. 4 pkt 22 lit. a i h, art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012 poz. 1265, ze zm.) i Lp. 5.2.1, 5.2.2, 5.3.1, 5.3.2, 6.2.1 załącznika nr 3 do niniejszej ustawy, art. 7, art. 8 ust.1-4 i 8, art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG)

nr 3820/85 (Dz.U.UE.L 06.102.1 dalej jako: rozporządzenie nr 561/2006), art. 3 ust. 1, art.13, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (DZ.U.UE.L. 1985.370.8 – dalej jako: rozporządzenie nr 3821/85), w zw. z art. 46,

art. 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym

i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE L 60/1 z 28.02.2014r.), art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji.

Dyrektor Izby Celnej wskazał w uzasadnieniu, iż podstawową regulacją prawną ustanawiającą przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób jest rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rac (EWG)

nr 3820/85 (DZ.U.UE.L.06.102.1). Nieprzestrzeganie norm ustanowionych przepisami ww. rozporządzenia z mocy art. 92a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 22 lit. h ustawy z dnia 6 września 2001 r. transporcie drogowym sankcjonowane jest karami pieniężnymi.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się szczegółowo do wyników kontroli przeprowadzonej [...] marca 2013r. oraz podał wysokość kar za stwierdzone w jej wyniku przewinienia oraz podał przepisy, które zostały naruszone i z których wynika wysokość nałożonych kar.

Organ podał, iż zgodnie z art. 4 lit. q rozporządzenia (WE) 561/2006 "okres prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od chwili rozpoczęcia przez kierowcę prowadzenia pojazdu po okresie odpoczynku

lub przerwie do momentu rozpoczęcia okresu odpoczynku lub przerwy. Stosownie do art. 7 rozporządzenia po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej 45 mim chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę można zastąpić przerwą długości

co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, ab zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006r. kierowca może odstąpić o przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju. W tym przypadku kierowca obowiązany jest wskazać powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku urządzenia rejestrującego albo na planie pracy, najpóźniej po przybyciu

do miejsca pozwalającego na postój.

Organ zwrócił uwagę, iż z protokołu kontroli [...] z dnia [...] marca 2013r. jednoznacznie wynika, że kierowca podczas kontroli nie okazał dokumentu, o którym mowa w art. 12 rozporządzenia (WE) 561/2006, uzasadniającego odstąpienie

od przestrzegania normy określonej w art. 7 tego rozporządzenia. Również strona

w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie przedstawiła takich dowodów.

Dalej organ podał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG)

nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, w pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim oraz wykorzystywanych do przewozu drogowego należy instalować oraz użytkować urządzenia rejestrujące, o jakich mowa w art.1 tego rozporządzenia. Stosownie do art.13 cytowanego rozporządzenia pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących oraz karty kierowcy.

Przepis art. 15 ust. 8 ww. rozporządzenia stanowi, iż zabrania się fałszowania, likwidowania, niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy oraz jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, kartą kierowcy lub wykresówką, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz wydrukowanych informacji. Ponadto w pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Nieprzestrzeganie norm i warunków ustanowionych przepisami niniejszego rozporządzenia, z mocy art. 92a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 22 lit. a ustawy sankcjonowane jest karami pieniężnymi. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wynikających z przepisów wymienionych w art. 4 pkt 22 cytowanej ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 zł za każde naruszenie, określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (ust. 6).

Organ wskazał, iż w toku czynności kontrolnych ujawniono, że kierowca wykonywał przewóz pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do impulsatora którego podłączone zostało niedozwolone urządzenie w postaci magnesu, które zakłócało pracę tachografu. Podczas, gdy pojazd się poruszał, na tachografie i na wydruku tachografu widniał zapis odpoczynku. Nielegalne podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia fałszuje dokumenty określające czas pracy kierowcy.

Za wykonywanie w dniu [...] marca 2013r. od godz. 15.19 do godz. 15.42 przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące, do którego podłączono niedozwolone urządzenie dodatkowe w postaci magnesu wpływające na jego niewłaściwe funkcjonowanie oraz za pozostałe naruszenia stwierdzone podczas kontroli kierowca wyraził zgodę na ukaranie go bez przeprowadzenia rozprawy kar grzywny w wysokości 2000 zł.

Dyrektor IC wskazał, że odpowiedzialność kierowcy pojazdu samochodowego za naruszenia obowiązków wynikających z art. 87 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, a także za naruszenia przepisów, o których mowa w art. 92b ust. 1

w związku z ust. 2 odbywa się w trybie przepisów Kodeksu postępowania

w sprawach o wykroczenia (art. 92 ust. 1 i 5) i jest odpowiedzialnością odrębną (opartą na zasadzie winy) w stosunku do odpowiedzialności przedsiębiorcy, który ponosi odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

W Lp.6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy ustawodawca określił dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, nierejestrowanie

za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego

na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkość pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia jakich dopuścił się kierowca wynika z art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006, który stanowi, że prowadzący przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim,

z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, który stanowi, że pracodawca zapewnia poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących oraz z art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że to podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej.

Organ wskazał również, iż zgodnie z art. 92b ust. 1 omawianej ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

– właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970r.,

– prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii, zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Stosownie natomiast do art. 92c ust.1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy

i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Organ podniósł, iż oceniając organizację pracy, dyscyplinę oraz zasady wynagradzania kierowców w przedsiębiorstwie transportowym należy wziąć pod uwagę postanowienia art. 10 rozporządzenia (WE) 561/2006, zgodnie z którym przedsiębiorca nie może wypłacać kierowcom u niego zatrudnionym żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatków do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej drogi lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń rozporządzenia (WE) 561/2006 (ust.1). Ponadto przedsiębiorca obowiązany jest organizować pracę kierowców w taki sposób, aby mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) 561/2006, a także wydawać odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadzać regularne kontrole przestrzegania ww. przepisów.

Dyrektor Izby Celnej ocenił (na podstawie umowy o pracę zawartą pomiędzy stroną skarżącą a M.Ż. oraz oświadczenia kierowcy o sposobie naliczania mu wynagrodzenia zasady wynagradzania kierowców w przedmiotowym przedsiębiorstwie) jako prawidłowe, niezawierające składników wynagrodzenia zachęcających do naruszania przepisów prawa (art. 92 b ust. 1 pkt 2 ustawy

o transporcie drogowym). Jednakże zdaniem organu odwoławczego na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, złożonych przez kierowcę zeznań, nie sposób przyjąć, że warunek właściwej organizacji i dyscypliny pracy został spełniony art. 92b ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Dla uznania braku odpowiedzialności przedsiębiorcy nie wystarczy samo odesłanie do treści stosunków prawnych łączących przewoźnika (przedsiębiorcę) z jego pracownikami (współpracownikami), które spełniać miałyby funkcję motywującą i dyscyplinującą, ale również niezbędna jest ocena organizacji w tym także logistycznych rozwiązań, czasu oznaczonego na realizację danego przedsięwzięcia (przewozu), które faktycznie wymuszają

ale i umożliwiają zachowanie określonych w przepisach zasad bezpieczeństwa drogowego.

Organ zauważył, iż przedsiębiorca nie przedłożył dokumentów, na podstawie których organ odwoławczy mógłby dokonać oceny, czy w dniach [...] lutego 2013r., [...] lutego 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r., w których stwierdzono podczas kontroli drogowej naruszenia dotyczące przekroczenia czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, dziennego czasu odpoczynku oraz wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, z uwzględnieniem planowanych przerw i odpoczynków oraz czasu przeznaczonego na wykonanie danego zadania transportowego, strona zaplanowała kierowcy zadania przewozowe w sposób, umożliwiający ich realizację, zgodnie

z przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców. M.Ż. oświadczył (k. 157-158 akt adm.), że przedsiębiorca w okresach: [...] lutego 2013r., [...] lutego 2013r.,

[...] marca 2013r., [...] marca 2013r. nie planował mu trasy przejazdu. Jak wskazał, "nasze postoje wynikają z naszej jazdy, ustalam je sam. Forma planowania jazdy nie jest narzucana z góry". Do Protokołu z przesłuchania świadka z dnia [...] sierpnia 2014r. kierowca zeznał, że generalnie pracodawca nie planuje trasy. Zadaniem jego jako kierowcy jest przewiezienie towaru z punktu a do punktu b. Pracę planuje spedycja i robi to na bieżąco.

Organ podał, iż zeznania kierowcy dotyczące wolnego czasu do poniedziałku

([...] marca 2013r.) po wykonaniu w piątek ([...] marca 2013r.) zadania przewozowego i planowanego na poniedziałek załadunku towaru w [...] pozostają

w sprzeczności z przesłanym przez stronę dokumentem ewidencji czasu pracy M.Ż. za marzec 2013r. (k.133 akt adm.). Z dokumentu tego wynika, iż dnia [...] marca 2013r. (w piątek) M.Ż. rozpoczął pracę o godz. 01.51 (co też potwierdza wydruk z karty kierowcy k.21 akt adm.), a zakończył o godz. 16.25 (pomimo,

że czynność przesłuchania kierowcy trwała do godz. 19.10 - k.18 akt adm.). Następnie już w niedzielę ([...] marca 2013r.) o godz. 17.44 ponownie rozpoczął pracę.

Celem potwierdzenia wykonywania przez M.Ż. w dniu [...] marca 2013r. przewozu drogowego, organ II instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2014r. (k.198 akt adm.) zwrócił się do strony o przedstawienie zleceń na wykonanie usługi transportowej w dniu [...] marca 2013r. i uzyskał dokumenty potwierdzające załadunek towaru w dniu [...] marca 2013r. w miejscowości [...] (zlecenie spedycyjne nr [...] z dnia [...] marca 2013r. – k. 205-208 akt adm.).

Kierowca zapytany o czas na realizację w dniu [...] marca 2013r. zadania przewozowego oraz gdzie i kiedy miało się ono rozpocząć oraz zakończyć oświadczył (k.157-158 akt adm.), że czas na realizację zadania wynikał

z dysponowanego przez niego czasu jazdy. [...] marca 2013r. rano rozładował się

w [...] i wracał do Polski do miejscowości [...]. Trasy od [...] do [...] nie planowano, wykonał ją sam na magnesie z własnej inicjatywy. Magnes zaczepił ponieważ kończył mu się czas pracy, a chciał dojechać do [...], auto pozostawić pod firmą i dojechać do domu. Do Protokołu z przesłuchania świadka z dnia [...] sierpnia 2014r. kierowca zeznał, że trasa przebiegała z [...] do [...] i miał czas na zrealizowanie zadania przewozowego.

Biorąc pod uwagę sprzeczności wynikające z oświadczenia i zeznania kierowcy dotyczące planowania przez przedsiębiorcę w dniu [...] marca 2013r. zadania przewozowego oraz jego realizacji, a także fakt, że strona pomimo wezwania jej

w dniu [...] kwietnia 2014r. (k. 95 akt adm.) nie przedłożyła dokumentów dotyczących planowania i realizacji przewozu drogowego w dniu [...] marca 2013r., organ II instancji pismem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. (k.198 akt adm.) ponownie poprosił stronę o przedstawienie zlecenia na wykonanie usługi transportu w dniu [...] marca 2013r. oraz dokumentów potwierdzających realizację zadania. Strona wskazanych dokumentów nie przesłała, zatem pozbawiła organ możliwości oceny, czy kierowca miał rzeczywiste warunki do wykonania w dniu [...] marca 2013r. przewozu drogowego zgodnie z przepisami dotyczącymi czasu pracy kierowców.

Analizując powyższe naruszenia oraz zgromadzony materiał dowodowy organ uznał, że J.S. jako przedsiębiorca organizujący przewozy drogowe nie wykazał w postępowaniu administracyjnym, że w dniach [...] lutego 2013r., [...] lutego 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r., [...] marca 2013r. zaplanował transport w sposób gwarantujący kierowcy rzeczywiste warunki do przestrzegania wymogów określonych w przepisach art. 7, art. 8 ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz przepisach, rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85. Fakt przeniesienia

na kierowcę decyzji w sprawie planowania trasy przejazdu, dziennych okresów prowadzenia pojazdu i planowania przerw w jeździe świadczą o nieprawidłowościach w organizacji pracy w przedsiębiorstwie.

Strona w celu udokumentowania ścisłego nadzoru nad kierowcami w zakresie norm prowadzenia pojazdów i odpoczynków przedłożyła umowę zlecenia nr [...], zgodnie z którą R.K., Biuro [...] podjął się m.in. obsługi przedsiębiorstwa w zakresie transportu drogowego, w szczególności szkolenia kierowców, kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego, kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców norm prowadzenia pojazdów i norm odpoczynków, zasad korzystania z urządzeń rejestrujących określonych w rozporządzeniu (WE) 561/2006 i 3821/85 oraz prowadzenia ewidencji czasu pracy kierowców.

W celu potwierdzenia realizacji przez podmiot ww. działań strona przedstawiła dokumenty (k.103-151 akt adm.) dotyczące czasu pracy i podsumowania okresów rozliczeniowych kierowcy – M.Ż.. Nie przełożyła natomiast dokumentacji dotyczącej przeprowadzania cyklicznych i systematycznych szkoleń kierowców. M.Ż. oświadczył (k. 157-158 akt adm.) oraz zeznał (k. 196-197 akt adm.), że z zakresu przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, obsługi tachografów oraz przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego był szkolony przez przedsiębiorcę, ale nie pamięta dokładnie kiedy. Wskazał, iż szkolenia są prowadzone dla wszystkich kierowców i pracowników firmy w formie referatów wygłaszanych przez prawnika z firmy obsługującej pracodawcę. Średnio szkolenie takie trwa około 3-4 godzin. Jak podał kierowca, pracodawca co miesiąc sczytuje dane z karty kierowcy i przekazuje je firmie obsługującej. Gotowe wydruki są oddawane pracodawcy i każdy ma osobistą rozmowę odnośnie jazdy i ewentualnych wykroczeń.

Zdaniem organu o ile na podstawie zeznań M.Ż. można przyjąć, iż szkolenia w firmie są przeprowadzane, to brak jest dowodów potwierdzających, w jakim terminie zostały przeprowadzone, jakiego zakresu dotyczyły oraz jakie osoby brały w nich udział. Natomiast wielokrotność stwierdzonych podczas kontroli drogowej naruszeń wskazuje na to, że M.Ż. nie przyswoił potrzebnej wiedzy.

Organ wskazał, iż dopuszczenie się przez M.Ż. w krótkich okresach czasowych naruszenia przepisów rozporządzenia 561/2006 świadczy o pewnych nieprawidłowościach w funkcjonującym w firmie systemie szkoleń oraz o braku skuteczności stosowanych środków dyscyplinujących kierowców do przestrzegania przepisów prawa skoro po otrzymaniu w dniu [...] lutego 2013r. upomnienia,

już w dniu [...] marca 2013 r. M.Ż. rażąco złamał prawo podłączając do impulsatora znajdującego się przy skrzyni biegów niedozwolone urządzenie w postaci magnesu.

Organ podkreślił, iż podnoszenie wiedzy i umiejętności zatrudnionych kierowców jest jednym z ważniejszych elementów organizacji pracy, ponieważ właściwie i profesjonalnie przeszkoleni pracownicy dają gwarancję należytego wykonania zadania. M.Ż. oświadczył, iż w związku z naruszeniem norm czasu pracy kierowców pracodawca stosuje upomnienia, pouczenia oraz przeprowadza rozmowy, podczas których informuje, że w przypadku kontroli ITD, jeżeli stwierdzone zostaną jakikolwiek naruszenia dokonane przez kierowcę, to kary te będą pokrywane przez kierowcę (k.196-197 akt adm.).

W toku postępowania administracyjnego przedsiębiorca przesłał kary upomnień, nagany, które nałożył na M.Ż. w krótkich okresach czasowych ([...] września 2012r. – [...] października 2012r., [...] stycznia 2013r. – [...] lutego 2013r., [...] marca 2013r. – [...] kwietnia 2013r.). Na ich podstawie organ uznał, że stosowane przez przedsiębiorcę środki dyscyplinujące kierowców do przestrzegania przepisów prawa nie odnoszą zamierzonych skutków, skoro M.Ż. po otrzymaniu w dniu [...] lutego 2013r. upomnienia, już w dniu [...] marca 2013r. rażąco łamie prawo podłączając do impulsatora znajdującego się przy skrzyni biegów niedozwolone urządzenie w postaci magnesu.

Organ podniósł, iż zlecenie w ramach umowy profesjonalnemu podmiotowi kontroli

i nadzoru nad przestrzeganiem przez kierowców norm prowadzenia pojazdów

i odpoczynków oraz zasad korzystania z urządzeń rejestrujących określonych

w rozporządzeniach 561/2006 i 3821/85 nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku prowadzenia nadzoru nad pracownikami oraz z odpowiedzialności administracyjnej za stwierdzone naruszenia. Zgodnie bowiem z art. 10 rozporządzenia (WE)

to podmiot prowadzący przedsiębiorstw transportowe obowiązany jest do wydawania kierowcom odpowiednich poleceń, planowania i organizowania ich pracy, a także przeprowadzania regularnych kontroli dotyczących przepisów rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia (WE) 561/2006. Z mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym to przedsiębiorca odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa.

W ocenie Dyrektora IC dla wykazania profesjonalnej staranności w przestrzeganiu zasad o jakich mowa w art. 92b przedsiębiorca musi udowodnić, że pracownicy przyswoili potrzebną wiedzę. Podpis pracownika zawierający oświadczenie

o znajomości omawianych zasad i zobowiązanie do ich przestrzegania nie może zastąpić dowodu o faktycznym szkoleniu kierowców w omawianym zakresie. Prowadzenie szkolenia należy uznać jednak za niewystarczające jeżeli przedsiębiorca nie egzekwuje od pracowników przestrzegania zasad. Przedsiębiorca ma wpływ na to, czy zatrudnieni przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń, nawet jeśli są one przez nich umyślnie zawinione. Przestrzeganie przepisów ustala przedsiębiorca przez system kontroli i jako jej następstwo, stosowanie właściwych środków dyscyplinujących.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż kilkukrotne upominanie kierowcy

za błędy popełnione podczas wykonywania przewozów drogowych oraz wielokrotność stwierdzonych w dniu [...] marca 2013r. podczas kontroli drogowej naruszeń, wskazuje na nieskuteczność podejmowanych przez przedsiębiorcę działań kontrolnych i dyscyplinujących kierowców do przestrzegania przepisów prawa oraz brak determinacji w zwalczaniu naruszeń.

Odnosząc się do stwierdzeń J.S., iż ujawniony podczas kontroli przypadek podłączenia magnesu jest pierwszym, o którym pracodawca posiadał wiedzę, a ujawnienie tego procederu jest możliwe jedynie w trakcie wykonywania przewozu, na gorącym uczynku, nie można tego naruszenia ujawnić podczas rutynowej analizy danych z kart kierowców czy też tachografów - organ wskazał, iż podłączenie magnesu do impulsatora zakłóca pracę tachografu w taki sposób, że podczas jazdy tachograf nie zapisuje przebytej drogi i prędkości pojazdu, a aktywność kierowcy rejestrowana jest jako odpoczynek. Zatem pracodawca rozliczając czas pracy kierowcy powinien wziąć pod uwagę, ile czasu jest potrzebne kierowcy na wykonanie danego zadania przewozowego, zgodnie z ustalonymi normami dotyczącymi okresu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków. Przedsiębiorca może tego dokonać, jeżeli w sposób prawidłowy planuje kierowcom zadania przewozowe i kontroluje ich realizację, a tego J.S. nie dowiódł w przedmiotowym postępowaniu.

Z uzyskanych od izb celnych informacji (k. 167-183 akt adm.) wynika, iż w stosunku do strony nie były prowadzone postępowania administracyjne w związku

z naruszeniem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, w szczególności

za podłączenie magnesu, również M.Ż. zeznał, że wcześniej nie zdarzało mu się wykonywać przewozów drogowych z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego, jednakże okoliczności towarzyszące zdarzeniu z dnia [...] marca 2013r. tj. posiadanie przez kierowcę w samochodzie magnesu i celowe podłączenie go do impulsatora skrzyni biegów, aby oszukać pracę impulsatora, jak i zdobywanie wiedzy o fałszowaniu zapisów tachografu, świadczą zdaniem Dyrektora IC

o planowanym, z góry powziętym zamiarze naruszenia przez kierowcę przepisów prawa. Świadczy to nie tylko o niewłaściwym doborze pracowników przez przedsiębiorcę, ale i o pewnych nieprawidłowościach w sprawowanej kontroli czasu pracy kierowców, w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa, w którym zatrudniony kierowca zaopatruje się w niedozwolone dodatkowe urządzenie i zdobywa wiedzę

o sposobie fałszowania danych cyfrowych rejestrowanych na tachografie.

Zdaniem organu w sprawie nie można było zastosować art. 92b ust. 1 pkt 1 ustawy

o transporcie drogowym. Przedsiębiorca ani kierowca nie wskazali na wystąpienie

w sprawie okoliczności ujętych przepisem art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym - nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności

i przezorności nie był w stanie przewidzieć.

Strona w postępowaniu administracyjnym nie udowodniła, że zaplanowała zadania transportowe w sposób umożliwiający kierowcy ich realizację zgodnie z przepisami

o czasie pracy kierowców, a celowe działanie kierowcy oraz instalowanie niedozwolonego urządzenia bez zgody i wiedzy przedsiębiorcy nie stanowią okoliczności określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skoro przedsiębiorca w postępowaniu administracyjnym (pomimo dwukrotnego wezwania organu II instancji - k.95, k.198 akt adm.) nie przedłożył dowodów

w postaci dokumentów dotyczących planowania i realizacji w dniu [...] marca 2013r. zadania przewozowego, a z oświadczenia kierowcy wynika, iż przedsiębiorca nie planował trasy przewozu, to brak jest podstaw do uznania, iż przeprowadzał

w sposób rzetelny kontrole czasu pracy kierowców, które nie wskazywały

na używanie przez kierowców magnesu.

Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 obowiązkiem pracodawcy jest przeprowadzanie kontroli i organizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń zwłaszcza w zakresie czasu pracy kierowców.

J.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. domagając się uchylenia decyzji organu I i II instancji. Skarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym skutkującą dokonaniem niewłaściwej oceny stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części przez organ II instancji w okolicznościach uzasadniających uchylenie decyzji i przekazanie jej organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270

ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności

z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji we wskazanych powyżej granicach, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanej w sprawie decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektora Izby Celnej utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na J.S. kary pieniężnej w łącznej kwocie 5.850 zł.

Przystępując do rozważań przypomnieć trzeba, iż przedmiotowa sprawa poddana była kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Go 975/13) uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wobec powyższego, aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu ma przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. Orzeczenie sądu wywiera bowiem skutki nie tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego, czy postępowania administracyjnego, ale również

w odniesieniu do ewentualnego, przyszłego postępowania administracyjnego

i sądowego w danej sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych

i sposobu ich stosowania w sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w danej sprawie. Wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Nie mogą one jednak z góry narzucać sposobu rozstrzygnięcia konkretnych kwestii związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania są formułowane w uzasadnieniu orzeczenia i w tym zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z 14 marca 2013r., sygn. akt I GSK 862/11, opubl. Legalis nr 760735).

Rozstrzygając złożoną skargę sąd zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu przez sąd poglądowi w pełnym zakresie oraz konsekwentnemu reagowaniu w razie stwierdzenia braku zastosowania się przez organ administracji do wskazań w zakresie dalszego postępowania (vide:. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 401/05, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W toku poprzedniej kontroli sądowoadministracyjnej Sąd dopatrzył się,

iż postępowanie odwoławcze winno być uzupełnione co najmniej o dowód

z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy M.Ż. w trybie i na zasadach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) oraz dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego z dochowaniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, 77 §1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

W wyroku z dnia 16 stycznia 2014r. Sąd podał, iż wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w stosunku do podmiotów, o których mowa w art. 68 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o transporcie drogowym poprzedza postępowanie kontrolne, które jest postępowaniem autonomicznym uregulowanym

w rozdziale 10 ustawy o transporcie drogowym oraz rozdziale 11 dotyczącym kar pieniężnych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają ogólnego odesłania do przepisów k.p.a., zatem do postępowania kontrolnego znajdują one zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy ustawa tak stanowi. Podejmowane zatem przez uprawnione organy czynności kontrolne włącznie ze sporządzeniem protokołu kontrolnego pozostają poza postępowaniem administracyjnym o nałożenie kary pieniężnej. Postępowanie takie w dacie sporządzenia protokołu jeszcze się nie toczy. Dopiero wyniki kontroli (ujawniające naruszenie przepisów sankcjonowane karą administracyjną) stanowią podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego (w rozumieniu przepisu art. 61 § 1 k.p.a.) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Z powyższego wynika, że postępowanie kontrolne i postępowanie administracyjne,

o którym wyżej mowa, to dwa różne tryby postępowań, podlegające różnym regulacjom prawnym. Przedsiębiorca nie bierze udziału w czynnościach kontrolnych dokonywanych w toku kontroli na drodze. Przesłuchanie w toku czynności kontrolnych kierowcy wykonującego przewóz na rzecz przedsiębiorcy odbywa się zatem bez jego udziału. Ze względu na charakter postępowania kontrolnego nakierowane jest ono jedynie na fakt ujawnienia naruszenia.

W myśl art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa

w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W tym miejscu wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku

z dnia 2 czerwca 2009r. (sygn. akt II GSK 989/08, opubl. Legalis nr 238207) stwierdził, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić zaistnienie okoliczności, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W niniejszej sprawie, jako że przesłuchanie kierowcy M.Ż. odbyło się, co bezsporne, w ramach omawianego postępowania kontrolnego i dotyczyło jedynie okoliczności związanych z ujawnionymi naruszeniami przepisów w zakresie czasu jazdy bez wymaganej przerwy i skrócenia wymaganego wypoczynku oraz podłączenia urządzenia mającego wpływ na pracę urządzenia rejestrującego ruch pojazdu i jego parametry, to koniecznym stało się uwzględnienie wniosku przedsiębiorcy o ponowne przesłuchanie kierowcy pod kątem okoliczności mogących zwolnić skarżącego z odpowiedzialności za powstałe naruszenia, inne niż te,

na które kierowca został przesłuchany w postępowaniu kontrolnym. Mogłyby one dotyczyć szkolenia, dyscyplinowania, zasad wynagradzania czy przestrzegania kierowców przed ingerencją w zapisy urządzenia rejestrującego.

Przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze, organ - stosując się do wytycznych Sądu, przesłuchał M.Ż. dwukrotnie, tj. w dniu [...] czerwca 2014r. oraz w dniu [...] sierpnia 2014r.

Z zeznań udzielonych w dniu [...] czerwca 2014r. przez M.Ż. wynika, że skarżący nie planuje kierowcy trasy, nie planował jej również w dniu kontroli [...] marca 2013r. Ponadto kierowca zeznał, iż przedsiębiorca nie jest w stanie sprawdzać, co kierowcy robią z pojazdami w czasie rzeczywistym oraz że nigdy wcześniej nie zdarzyło mu się dokonywać przewozów z ingerencją w urządzenie rejestrujące. M.Ż. podał, iż był pouczany i szkolony przez pracodawcę odnośnie czasu pracy kierowców, zasad wykonywania transportu czy obsługi tachografów, ale nie pamięta dokładnie kiedy.

W związku z tym, że o przesłuchaniu świadka w dniu [...] czerwca 2014r. skarżący nie był poinformowany oraz z uwagi na prawo strony do czynnego uczestniczenia

w takim przesłuchaniu, w dniu [...] sierpnia 2014r. M.Ż. był ponownie przesłuchany. Skarżący, mimo zawiadomienia, nie wziął udziału w przesłuchaniu.

Kierowca dodatkowo zeznał, iż na jego wynagrodzenie składają się pensja podstawowa i dieta oraz że nie otrzymuje on dodatku za przejechane kilometry, ilość przewiezionego ładunku czy liczbę wykonanych zadań przewozowych.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. przedsiębiorstwo transportowe nie może wypłacać kierowcom zatrudnionym lub pozostającym w jego dyspozycji żadnych składników wynagrodzenia, nawet w formie premii czy dodatku do wynagrodzenia, uzależnionych od przebytej odległości i/lub ilości przewożonych rzeczy, jeżeli ich stosowanie może zagrażać bezpieczeństwu drogowemu lub zachęcać do naruszeń niniejszego rozporządzenia.

Podkreślić należy, iż organ odwoławczy prawidłowo ocenił, na podstawie zebranego materiału dowodowego, mając na uwadze treść cyt. art. 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) 561/2006, że skarżący stosuje prawidłowe zasady wynagradzania pracowników. Wynika to z analizy załączonych do akt dokumentów (umowa pracy M.Ż., jak i jego zeznania).

W myśl art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, że skarżący nie sprawdza pojazdów przed wysłaniem kierowców na zadanie przewozowe, przerzuca na kierowców obowiązek planowania tras, co uniemożliwia mu dokonanie prawidłowej oceny organizacji pracy kierowcy. Strona nie wykazała również,

iż przeprowadza kontrole czasu pracy pod kątem używania przez kierowców niedozwolonych urządzeń falsyfikujących prace cyfrowego urządzenia rejestrującego.

Skarżący mimo wezwania organu nie przedłożył dokumentów dotyczących przeprowadzania systematycznych szkoleń kierowców, jaki i dokumentów dotyczących planowania i przewozu drogowego w dniu kontroli, tj. [...] marca 2013r.

Powyższe pozwala stwierdzić, iż ww. naruszenia stwierdzone podczas kontroli nie mieszczą się w pojęciu zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, bowiem nie podjęła w tym względzie wszystkich koniecznych działań, których należało od niej oczekiwać.

W toku postępowania administracyjnego J.S. podkreślał, iż zatrudniony przez niego kierowca M.Ż. był wielokrotnie karany upomnieniami i naganami. Na tą okoliczność załączył m.in. karę nagany z dnia [...] kwietnia 2013r., z dnia [...] lutego 2013r. oraz z dnia [...] października 2012r.

Wynika z tego, że krótko po otrzymaniu nagany M.Ż. ponownie dopuścił się naruszeń (stwierdzonych podczas przedmiotowej kontroli), a nałożona na niego kara grzywny w wysokości 2000 zł oraz kara na pracodawcę nie podziałały na niego dyscyplinująco, bo za kolejne naruszenia otrzymał w dniu [...] kwietnia 2013r.

od skarżącego kolejną naganę.

Powyższe działa jednak na niekorzyść skarżącego, albowiem kontynuując zatrudnienie osoby, która – mimo stosowanych wobec niej kar, nie stosuje się do przepisów dotyczących czasu pracy czy stosowania niedozwolonych urządzeń, naraża się on na konsekwencje chociażby w postaci nakładanych na niego kar administracyjnych. To na przedsiębiorcy ciąży obowiązek starannego doboru pracowników.

Odnosząc się do stwierdzenia strony zawartego w skardze, że nie istnieją przepisy, które określałyby, jakie czynności powinny zostać podjęte przez pracodawcę, aby uczynić zadość przesłankom wynikającym z art. 92b ustawy

o transporcie drogowym, stwierdzić należy, iż nie ma przepisów wyjaśniających jak stosować dany przepis. Do tego celu wykorzystuje się wykładnię czy orzecznictwo. Działania podjęte przez przedsiębiorcę, które są wystarczające, by uniknąć odpowiedzialności za naruszenia kierowcy wymienia m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2013r. (sygn. akt II GSK 2080/11),

na który powołał się tutejszy Sąd i omówił w orzeczeniu z dnia 16 stycznia 2014r.

Skarżący twierdzi, iż użycie przez kierowcę nielegalnego urządzenia – magnesu było pierwszym, o którym posiadał wiedzę. Mając na uwadze sposób organizacji pracy przez przedsiębiorcę, w szczególności niesprawdzanie pojazdu przed wysłaniem kierowcy na zadanie przewozowe (w niniejszej sprawie skarżący telefonicznie zlecił kierowcy kolejną trasę przejazdu) nie można wywieść, iż był to jedyny przypadek zastosowania takie urządzenia. Ponadto zgodnie z art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono

w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty

w powyższych celach.

Podkreślić trzeba, iż karany jest każdy przypadek ingerencji w urządzenie rejestrujące, nawet ten stwierdzony po raz pierwszy.

Wbrew opinii strony skarżącej, stwierdzenie wykonywania transportu

z wykorzystaniem nielegalnego urządzenia jest możliwe, ale tylko wtedy, gdy przedsiębiorca planuje trasy kierowcy, wie ile ten potrzebuje czasu na przejazd, ile na odpoczynek, jest z nim w kontakcie telefonicznym. Takiego działania ze strony skarżącego zabrakło.

Dyrektor Izby Celnej ustalił dodatkowo, że wobec skarżącego nie toczyły się w innych izbach celnych postępowania administracyjne w sprawie naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy, a w szczególności nie były na niego nakładane żadne kary pieniężne.

Podsumowując, organ administracji publicznej zastosował się do wytycznych wynikających z uzasadnienia orzeczenia sądu z dnia 16 stycznia 2014r., a tym samym zastosował się do unormowania przepisu art. 153 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

-----------------------

\'*r