Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1769/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a i 37
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. sprawy ze skargi Szpitala Specjalistycznego w N. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia 27 września 2012 r. nr [....] w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 12 czerwca 2012 r. nr [....], II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz Szpitala Specjalistycznego w N. S. kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa decyzją z dnia 27 września 2012 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. nr [...], którą zobowiązano Szpital Specjalistyczny w N. S. do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 151 821,07 PLN wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych począwszy od dnia przekazania środków na rachunek beneficjenta tj. od dnia 17 września 2010 r. do dnia zwrotu.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej "u.z.p.p.r.", art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1590 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r., Nr 157 poz. 1240 ze zm.), dalej "u.f.p." oraz § 6a ust. 1umowy nr [...] z dnia [...] 2009 r. o dofinansowanie projektu pn. "Ośrodek onkologiczny Szpitala Specjalistycznego w N. S. wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego".

Z uzasadnienia decyzji Zarządu Województwa z dnia 27 września 2012r. wynika, że wydana została w następujących okolicznościach:

Decyzją z dnia [...]a 2012 r. nr [...], Zarząd Województwa zobowiązał Szpital Specjalistyczny do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 151 821,07 PLN wraz z odsetkami, z powołaniem na art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r., Nr 157 poz. 1240 ze zm.), dalej "u.f.p." oraz § 6a ust. 1 umowy nr [...] z dnia [...] 2009 r. o dofinansowanie projektu pn. "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego".

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 60 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z dnia 31 lipca 2006 r., L.210/25 ze zm. - dalej jako "Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006") instytucje zarządzające odpowiadają za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizacją zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, w szczególności odpowiadają za: (...) weryfikację, że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi.

Stosownie do art. 98 ust. 2 ww. rozporządzenia państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach.

Art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 podaje definicje nieprawidłowości zgodnie z którą nieprawidłowość, to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Krajowe przepisy w zakresie zamówień publicznych stanowią implementację dyrektyw wspólnotowych, a zatem również naruszenie norm prawa krajowego może stanowić podstawę zobowiązania do zwrotu środków.

Na podstawie art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r. instytucją zarządzającą odpowiedzialną za prawidłową realizację Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013 jest Zarząd Województwa (dalej jako IZ RPO). Kompetencje instytucji zarządzających określone zostały w art. 26 ust. 1 pkt 14 - 15a u.z.p.p.r. Do zadań instytucji zarządzających należy w szczególności prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów, odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych a także ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006.

W dniu [...] 2009 r. zawarta została między Zarządem Województwa a Szpitalem Specjalistycznym umowy nr [...] o dofinansowanie Projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego".

Na podstawie § 5a ust. 4 umowy o dofinansowanie Projektu środki europejskie zostały Beneficjentowi wypłacone w formie zaliczki w dniu 17 września 2010 r. Zgodnie z § 4 ust. 3 umowy o dofinansowanie, beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wytycznymi, zaleceniami i procedurami przewidzianymi w ramach Programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu oraz osiągnięcie celów i wskaźników zakładanych we wniosku o dofinansowanie projektu. Na podstawie § 7 umowy o dofinansowanie projektu wydatki kwalifikowane poniesione w ramach Projektu muszą spełniać wymogi określone w dokumentach, o których mowa w § 1 pkt 13 i 14 oraz § 5 ust 30 i 31. Wydatki poniesione z naruszeniem wyżej wymienionego warunku podlegają zwrotowi na zasadach określonych § 6 lub § 6a umowy o dofinansowanie Projektu.

Na mocy § 12 wskazanej umowy o dofinansowanie Projektu Beneficjent zobowiązał się do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych (Dz. U z 2007 r. Nr 223 poz. 1655 ze zm. – dalej PZP).

W dniu 7 stycznia 2011 r. przeprowadzona została kontrola doraźna z zakresu zamówień publicznych, realizowanych w ramach Projektu nr [...]. Kontrola ta miała na celu ustalenie zasadności udzielenia zamówienia z wolnej ręki na roboty budowlane. Stwierdzono, że w wyniku przeprowadzonego postępowania przetargowego Zamawiający zawarł w dniu 25 września 2008 r. umowę nr [...] z wykonawcą konsorcjum firm: Firma Budowlano-Remontowa T. P. oraz "A" B. S.- O. na wykonanie robót budowlanych przebudowy Bloku Operacyjnego. W dniu 23 czerwca 2009 r. zamawiający zawarł w trybie art. 66 w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 5 a i b PZP umowę nr [...] z wykonawcą zamówienia podstawowego. W wyniku kontroli ustalono, iż wykonanie części robót budowlanych było możliwe do przewidzenia na etapie postępowania głównego, ponieważ wchodziły one w zakres projektu budowlanego sporządzonego dla postępowania pn. "Przebudową Bloku Operacyjnego Szpitala Specjalistycznego".

Zgodnie z załączonym do umowy o roboty dodatkowe kosztorysem wartość możliwych do przewidzenia prac określona została na kwotę 58 821,28 PLN netto. Ponadto w wyniku kontroli wskazano, że zakres robót opisany w kosztorysie załączonym do umowy zawartej z wykonawcą w trybie zamówienia z wolnej ręki pokrywa się częściowo z zakresem wskazanym w ofercie i umowie podstawowej. Wartość wykonanych w ramach umowy o roboty dodatkowe prac wchodzących w zakres umowy podstawowej, a tym samym nienależnie zleconych przez Zamawiającego została ustalona na kwotę 28 686,94 PLN netto.

IZ RPO uznała w oparciu o dokonane w wyniku przeprowadzonej kontroli doraźnej ustalenia za niekwalifikowane wydatki poniesione na realizacje umowy nr [...] o roboty dodatkowe w wysokości 124 443,49 PLN netto tj. 151 821,07 PLN brutto.

Wyniki przeprowadzonej przez IZ RPO kontroli zostały zawarte w przekazanej Beneficjentowi w dniu 2 lutego 2011 r. informacji pokontrolnej, wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia pisemnych zastrzeżeń do jej treści. Beneficjent skorzystał z uprawnienia i w piśmie z dnia 22 lutego 2011 r. wniósł zastrzeżenia. IZ RPO po ich analizie uznała, iż nie stanowią one podstawy do zmiany treści informacji pokontrolnej i dniu 8 sierpnia 2011 r. wystosowała do Beneficjenta jej wersję ostateczną wraz z uzasadnieniem zajętego stanowiska. Beneficjent w piśmie z dnia 19 sierpnia 2011 r. odmówił podpisania informacji pokontrolnej.

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie wystąpiła nieprawidłowość, gdyż zostały spełnione wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE)1083/2006 – Beneficjent dopuścił się naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, polegającego na niezasadnym udzieleniu wykonawcy zamówienia podstawowego, zamówienia dodatkowego z trybie z wolnej ręki. W związku z powyższym należy uznać, że działanie Beneficjenta mogło spowodować szkodę w budżecie UE. Zatem nieprawidłowe wykorzystane dofinansowanie otrzymane ze środków europejskich w wysokości 151 821,07 PLN wraz z odsetkami podlegają zwrotowi na podstawie § 6a ust. 1 umowy o dofinansowanie Projektu.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie Szpital Specjalistyczny wniósł o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że wydatki poniesione w ramach umowy nr [...] z 23 czerwca 2009 r stanowią w całości wydatki kwalifikowane i na tej podstawie wniósł o odstąpienie od naliczenia korekt.

Zarząd Województwa w uzasadnieniu swej decyzji z dnia 27 września 2012 r. [...] uznał, że przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie

Organ odwoławczy wskazał, że IZ RPO wystosowała do Beneficjenta pismo z dnia 27 kwietnia 2012 r., w którym zawarła szczegółową informację o nałożonej korekcie finansowej wraz z kalkulacją kwot oraz informacją o konieczności zwrotu środków lub możliwości wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnej płatności.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej organ podkreślił, że jego zdaniem zakres robót dodatkowych pokrywa się częściowo z zakresem prac przewidzianych zamówieniem podstawowym, przy czym nie wykracza on poza zakres określony w dokumentacji budowlanej. Przedmiot zamówienia został opisany przez Beneficjenta projektem budowlanym wykonanym przez firmę B. Zdaniem organu, twierdzenia Beneficjenta, że powierzchnia poddasza stanowiła odrębny przedmiot zamówienia nie jest prawdziwa, z uwagi na fakt, iż powyższy zakres był przedmiotem projektu budowlanego wykonanego przez firmę B. Wg. tego projektu: "Na poziomie poddasza w jego części zaprojektowano wentylatornię. Wymaga to ocieplenia tej części. Istniejący strop z płytek korkowych zostaje docieplony wełną mineralną grubości 15 cm. Ponadto ściana wewnętrzna poddasza zostaje obłożona 8 cm styropianu. Również podłoga tej kondygnacji zostaje zerwana do konstrukcji, ocieplona 10 cm styropianu i zlana 5 cm szlichty cementowej zbrojonej siatką". Z powyższego zapisu wynika jednoznacznie, że w projekcie przewidziane były prace na poddaszu, w szczególności roboty dotyczące podłogi na tej kondygnacji. A zatem twierdzenie, że Beneficjent dopiero po odsłonięciu pewnych warstw i przeprowadzeniu innych prac budowlanych, okazało się, że stan techniczny pomieszczeń strychu, w którym miały być przeprowadzone instalację jest tak zły, że wymaga dodatkowych prac.

Nadto organ szczegółowo opisał na podstawie jakich dokumentów dokonał pomiaru strychu oraz klatki schodowej na strych. Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej odnośnie niemożności przewidzenia prac określonych umową dodatkową na etapie projektowania prac, organ wskazał, że na stronie A5 projekt budowlany posiada zapis, że "Na poziomie poddasza i jego części zaprojektowano wentylatornię" Zatem i Zamawiającemu i Wykonawcy znany był fakt konieczności przystosowania pomieszczeń strychowych do umiejscowienia tam central klimatyzacyjnych, gdyż tak przewidywał projekt budowlany, w oparciu o który udzielono zamówienia podstawowego. Wprowadzone w trakcie realizacji zmiany uszczegóławiały rozwiązania techniczne w nim zawarte. Profesjonalna firma przygotowująca projekt, powinna była sprawdzić, jakich warunków wymaga instalacja wentylatorni i odpowiednio zaplanować prace w tym zakresie. Zatem w świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia twierdzenie strony skarżącej, że prace wykonane w ramach robót dodatkowych nie były możliwe do przewidzenia we wcześniejszym terminie.

Powyższych nieprawidłowości nie usprawiedliwia również fakt, iż storna skarżąca opracowanie dokumentacji projektowej zleciała profesjonalnej firmie i nie miała świadomości, że dokumentacja ta może nie spełniać wszystkich wymogów określonych przepisami prawa. Niewłaściwie opracowany projekt przygotowany przez profesjonalną firmę nie stanowi, zdaniem organu uzasadnienia dla dodatkowych kosztów, które poniósł Beneficjent w tym zakresie.

Organ nie zgodził się również ze stroną skarżącą, co do tego, że udzielenie zamówienia dodatkowego uzasadnione było przyczynami technicznymi, z uwagi na specyficzne cechy prac budowlanych – przebudowa bloku operacyjnego. Zamówienie podstawowe nie mogło być zrealizowane w pełnym zakresie bez udzielenia zamówienia dodatkowego, a zły stan techniczny pomieszczeń strychu, a zwłaszcza posadzki i sufitu pomiędzy pomieszczeniami bloku operacyjnego i poddasza ujawnił się dopiero pod koniec wykonywania zamówienia.

IZ RPO swoje stanowisko opiera na zapisach umowy z Wykonawcą. Umowa podstawowa nr [...] w § 1 ust. 4 nakłada na Wykonawcę obowiązek wykonania "wszelkich robót i czynności koniecznych dla zrealizowania przedmiotu umowy, niezależnie od tego czy ww. roboty i czynności zostały przewidziane na dzień złożenia oferty". W świetle powołanego zapisu zlecone umową dodatkową prace polegające na podłączeniu instalacji ppoż. oraz klap ppoż. do istniejącej centrali jako konieczne dla zrealizowania przedmiotu umowy powinny zostać wykonane w cenie umowy podstawowej. Poza tym, organ podkreślił, że Beneficjent przewidywał możliwość wystąpienia robót będących odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, a tym samym wykraczających poza zakres objęty umową i zawarł w umowie z wykonawcą zapis zabezpieczający przed ponoszeniem dodatkowych kosztów w przypadku zmian tego projektu. W przypadku wystąpienia takiej konieczności wykonawca powinien wziąć pod uwagę możliwość wykonania dokumentacji technicznej zamiennej, będącej podstawą do uzyskania zamiennego pozwalania na budowę.

Organ wskazał także na fakt, że zawarta z wykonawcą umowa przewidywała wynagrodzenie w formie ryczałtowej. Wynagrodzenie to jest zatem niezależne od rzeczywistego rozmiaru, zakresu i kosztów wykonywanych robót budowlanych. W tym wypadku wykonawcy nie przysługuje prawo żądania podwyższenia wynagrodzenia bez względu na to czy w czasie zawarcia umowy istniała możliwość przewidzenia rozmiaru lub kosztów prac.

Skargę na powyższą decyzję złożył Szpital Specjalistyczny domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że na etapie projektowania prac nie było możliwe przewidzenie wszystkiego. Zresztą gdyby tak było, to zapisy art. 67 ustawy PZP byłyby bezprzedmiotowe. Nadto strona skarżąca podkreśliła, że zleciła przygotowanie projektu profesjonalnej firmie, która przygotowała projekt zgodnie z zasadami sztuki i obowiązującymi przepisami. Tym samym wykonawstwem objęte zostały wszystkie prace wynikające z projektu i tylko te prace, a zamawiający nie miał możliwości przewidzieć koniczności wykonania innych prac niż objęte umową na tym etapie. W toku wykonywania prac wchodzących w zakres umowy podstawowej, Wykonawca zgłosił koniczność wykonania prac dodatkowych i wykonania w związku z tym dokumentacji projektowej zamiennej, co wymagało zmiany projektu budowlanego i zamiennego pozwolenia na budowę. Okoliczność ta wynikła już na etapie końcowym realizacji przedmiotu umowy. Wynikało to zarówno z faktu, że dopiero po odsłonięciu pewnych warstw i przeprowadzeniu innych prac budowlanych okazało się, że stan techniczny pomieszczeń strychu, w których mają być przeprowadzone instalacje jest tak zły, że wymaga dodatkowych prac. Ponadto na koniczność przeprowadzenia tychże prac w celu doprowadzenia tych pomieszczeń do zgodności z przepisami ppoż. zwracali uwagę przedstawiciele straży pożarnej. Zakres konicznych do przeprowadzenia prac rodził koniczność opracowania zamiennego projektu budowlanego i przejścia całej procedury administracyjnej związanej ze zgłoszeniem projektu, jego zatwierdzeniem i uzyskaniem prawomocnego pozwolenia na budowę. Nadto Zamawiający przygotował przetarg na roboty podstawowe w oparciu o dokumentację budowlaną wykonaną przez firmę B w W oraz decyzję [...] z dnia 1 czerwca 2005 r. o pozwoleniu na budowę wydaną przez Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta. Projekt firmy B określał tylko układ centralnej klimatyzacji bez określenia warunków montażu urządzeń czy taż warunków środowiskowych zainstalowania urządzeń. W trakcie montażu urządzeń Zamawiający powziął wiadomość o sposobie montażu i warunkach środowiskowych pracy klimatyzacji. Warunki te wynikały po części ze zmiany przepisów, które weszły w życie po wydaniu pozwolenia na budowę. Chcąc utrzymać warunki gwarancji dostarczonych urządzeń oraz odpowiednie warunki środowiskowe pracy urządzeń określone przez producenta Zamawiający był zmuszony do wykonania robót dodatkowych na terenie poddasza oraz na klatce schodowej.

Strona skarżąca podkreśliła nadto, że wykonanie zamówienia podstawowego było uzależnione od wykonania zamówienia dodatkowego. Użyte w § 1 ust. 4 umowy sformułowanie, że "Wykonawca zobowiązuje się do wykonania wszelkich robót i czynności konicznych do zrealizowania przedmiotu umowy, których wykonanie wynika z przepisów techniczno-budowalnych, projektu technologiczno-budowalnego, bezpieczeństwa ludzi i budowy, niezależnie od tego czy w/w roboty i czynności zostały przewidziane na dzień złożenia oferty" w żadnym wypadku nie można traktować jako nakładającego na Wykonawcę bezwzględnego obowiązku wykonania wszystkich wskazanych w tym przepisie konicznych prac, bez zachowania odpowiednich procedur i z pominięciem przepisów ustawy PZP. Ponadto rozumienie zobowiązania do wykonania "wszelkich robót i czynności konicznych" należy rozumieć wąsko, a nie szeroko. W przeciwnym razie każdorazowe zobowiązanie się wykonawcy w toku realizacji zamówienia publicznego obarczałoby go obowiązkiem wykonania nieraz prac i czynności przekraczających nawet wielokrotnie zakres pierwotny bez żadnej zapłaty ze strony Zamawiającego. Jest oczywistym, zdaniem Szpitala, że nie taka była intencja umieszczenia takiego zapisu w ogłoszeniu o zamówieniu. Chodzi tu bowiem o wykonanie prac i czynności niezbędnych do wykonania zakresu prac określonych w projekcie, a nie robót dodatkowych czy uzupełniających wykraczających poza zakres projektu, nawet w sytuacji, gdy determinują one wykonanie prac zgodnie z projektem pierwotnym. Tymczasem istotą przeprowadzenia dodatkowego zamówienia było to, że wykraczało ono poza zakres przedmiotu zamówienia określonego w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, a w szczególności w załączonej do niej dokumentacji projektowej opisującej przedmiot zamówienia. Dlatego nie było możliwe ich rozliczenie w ramach zawartej umowy bez naruszenia art. 140 PZP. Przepis ten wyraźnie przewiduje, że zakres świadczenia wykonawcy wynikający z umowy jest tożsamy z jego zobowiązaniem zawartym w ofercie. Zamawiający zatem nie może - pomimo nawet zawarcia przedmiotowych zobowiązań umownych żądać od wykonawcy wykonania czynności nie objętych wprost ofertą. Zamówieniem podstawowym jest zamówienie dotyczące przedmiotu zamówienia opisane w SIWZ, natomiast zamówienie dodatkowe to zamówienie nieprzewidziane w SIWZ. Dokładna analiza zakresu prac wynikającego z umowy podstawowej i umowy na roboty dodatkowe wyraźnie pokazuje, że w żadnym wypadku zakresy te się nie pokrywają.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Zarazem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie w całości podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku 25 lipca 2013 r, sygn. akt III SA/Kr 1397/12, III SA/Kr 1398/12 oraz III SA/Kr 1399/12.

Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm. - dalej "z.p.p.r.") przepisem art. 30 c ust. 1 w zw. z ust. 3 pkt 1 poddała kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych kontrolę pod względem zgodności z prawem przeprowadzenia oceny zgłoszonego projektu dokonanej w systemie realizacji programu operacyjnego zawierającego wniosek o dofinansowanie. Zarazem przepis art. 37 ustawy wyłączył stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielenia dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych. W świetle regulacji zawartych w przepisach art. 30 b ust. 4, art. 30 c ust. 1, ust.2 i ust.3 pkt 1 - 3, ust. 4 i 5 oraz art. 30 c z.p.p.r., nie budzi wątpliwości pogląd, że w zakresie sądowej kontroli zgodności z prawem oceny zgłoszonego projektu o dofinansowanie, ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ma charakter ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W tym samym Rozdziale 5 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zatytułowanym Realizacja programów operacyjnych, zawarte są szczególne regulacje, co do kontroli sądowoadministracyjnej oceny projektu oraz postępowania związanego z odzyskiwaniem kwot podlegających zwrotowi, w tym aktów dotyczących korekt finansowych oraz decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w ustawie o finansach publicznych.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż zostały w niej podniesione.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia obowiązku zwrotu przez Szpital Specjalistyczny określonej kwoty dotacji rozwojowej udzielonej umową nr [...] z dnia [...] 2009 r. o dofinansowanie projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpitala Specjalistycznego wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego", przez pomniejszenie kolejnej płatności na rzecz beneficjenta. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 września 2012r. nr [...] Zarząd Województwa utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] 2012 r. nr [..], którą zobowiązano Szpital Specjalistyczny do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 151 821,07 PLN wraz z odsetkami. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r., nr 142 poz. 1590 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 207 ust. 12 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157 poz. 1240 ze zm.) oraz § 6a ust. 1 umowy nr [...] z dnia [...] 2009 r.

W niniejszej sprawie na plan pierwszy wysuwa się zagadnienie prawidłowego ustalenia podstawy oraz formy prawnej aktu nakładającego na skarżącego korektę finansową i jego relacji względem decyzji zobowiązującej do zwrotu środków.

Rozważając to zagadnienie należy mieć na uwadze, że jak wynika z zaskarżonej decyzji jako jej materialnoprawną podstawę wskazano m. in. przepisy art. 207 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej "u.f.p.") oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

Powołana ustawa o finansach publicznych w art. 207 ust. 1 pkt 1-3 statuuje trzy faktyczne podstawy, przy których środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich "podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10".

Zgodnie z art. 207 ust. 1 opisane wyżej środki podlegają zwrotowi gdy są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Ustawa o finansach publicznych nie określa reguł ustalania wysokości środków podlegających zwrotowi. Wprawdzie zgodnie z art. 206 ust. 2 pkt 8 u.f.p. warunki i terminy zwrotu środków nieprawidłowo wykorzystanych lub pobranych w nadmiernej wysokości lub w sposób nienależny, powinna określać umowa zawarta z beneficjentem, ale formą aktu rozstrzygającego w przedmiocie obowiązku zwrotu tych środków (o ile nie nastąpił dobrowolnie) jest zgodnie z art. 207 ust. 9 decyzja administracyjna. Stosownie do art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą, stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Przepis art. 60 u.f.p. w pkt 6 do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym – zalicza należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich. W świetle powyższych regulacji decyzja wydana na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. ma charakter decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu jurysdykcyjnym, do której wprost (poza sprawami uregulowanymi ustawą o finansach publicznych) zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w postępowaniu dotyczącym należności budżetu państwa w przypadku płatności w ramach programów finansowanych ze środków europejskich – instytucje zarządzające, pośredniczące lub wdrażające, będące jednostkami sektora finansów publicznych, jeżeli instytucja pośrednicząca lub wdrażająca posiada upoważnienie od instytucji zarządzającej, lub - w przypadku instytucji wdrażającej - od instytucji pośredniczącej, mają przymiot organów I instancji właściwych do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej.

Z powyższej regulacji wynika, że rola organu umocowanego do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 w przedmiocie zwrotu środków może przypaść nie tylko instytucji zarządzającej, ale – przy spełnieniu warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych – także instytucji pośredniczącej lub wdrażającej.

W przedmiotowej sprawie Zarząd Województwa z mocy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju miał przymiot organu właściwego do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów z udziałem środków europejskich.

Spełnienie przesłanki zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p. jest wynikiem ustaleń faktycznych i ich konfrontacji z wydatkami przewidzianymi umową dla realizacji projektu. Za środki wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem przyjmuje się m. in. te, które nie mogą być uznane za wydatki kwalifikowane projektu. Również zdają się nie budzić wątpliwości przesłanki uznania środków za pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 3. Wskazuje się w piśmiennictwie (por. L. Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 207 ustawy o finansach publicznych, ABC 2011), że środkami pobranymi w nadmiernej wysokości są środki otrzymane w wysokości wyższej niż określone w umowie lub wyższej niż niezbędne do finansowania zadania (np. niewykorzystana zaliczka). Natomiast środkami nienależnymi są "środki udzielone bez podstawy prawnej", np. przyznane na podstawie dokumentu potwierdzającego nieprawdę, poniesione przed datą kwalifikowalności, czy przyznane beneficjentowi podlegającemu wykluczeniu.

W tych przypadkach ustalenie wysokości kwot podlegających zwrotowi środków w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych, przy zastosowaniu reguł postępowania dowodowego przewidzianego w K.p.a. jest stosunkowo proste.

Natomiast przedmiotem niniejszej sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją było orzeczenie w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Zarząd Województwa za miernik ustalenia kwoty środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 3 ustawy o finansach publicznych – jako wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, przyjął wysokość "nałożonej" korekty finansowej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 i art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 – dalej "Rozporządzenie Rady (WE) 1083/2006".

Taka praktyka była przedmiotem oceny prawnej wyrażonej w wyrokach NSA z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1777/12 oraz II GSK 1776/12, a także w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 2013r., III SA/Po 1234/12 (baza orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo), zgodnie z którym korekta winna być ustalana na podstawie odrębnej decyzji administracyjnej o jakiej mowa w art. 107 § 1 k.p.a., wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. W przywołanych wyrokach Sąd podkreśla, że skoro w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jest mowa o ustalaniu i nakładaniu korekt finansowych, a w art. 207 ustawy o finansach publicznych i o orzekaniu w drodze wydania decyzji o zwrocie, to uzasadniony jest wniosek, że zwrot środków i korekta finansowa, jakkolwiek w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent, stanowią odrębne od siebie instytucje.

Wynika to zresztą z samego porównania treści art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy. W myśl bowiem art. 26 ust. 1 pkt 15 powołanej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, a zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 15 a tej ustawy do zadań instytucji zarządzającej należy ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące m.in. Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Użycie w tym ostatnim przepisie zwrotu "ustalanie" i "nakładanie" wskazuje na kompetencje instytucji zarządzającej o charakterze władczym, zakładającym jednostronne działanie wobec beneficjenta. Podstawę zaś materialnoprawną do ustalania i nakładania korekt finansowych stanowi art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r., do którego to przepisu wprost odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W myśl art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Również w tym ostatnim przepisie kompetencje do dokonania korekt finansowych mają charakter władczy, skoro użyto kategorycznego zwrotu "dokonuje korekt finansowych" w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych w operacjach lub programach operacyjnych.

Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie organ uznał, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości o jakich mowa w powyższym przepisie, gdyż – jego zdaniem – realizując umowę naruszyła – mające zastosowanie w sprawie – przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. – Prawo zamówień publicznych, to tym samym był uprawniony do ustalenia i nałożenia na beneficjenta korekty finansowej. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z 11 lipca 2006r. za nieprawidłowości uznaje się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Przytoczone stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela. Na poparcie tego poglądu wskazać można dalsze jeszcze argumenty.

Kompetencja ustalania i nakładania korekt finansowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a z.p.p.r. służy tylko Instytucji Zarządzającej (przy czym prawo krajowe nie określa jakichkolwiek reguł nakładania i ustalania korekt). Natomiast funkcję organu rozstrzygającego decyzją w przedmiocie zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2, pełnić może nie tylko Instytucja Zarządzająca, ale także – przy spełnieniu określonych warunków – instytucja pośrednicząca lub wdrażająca.

Przedmiotem postępowania o ustalenie i nałożenie "korekty finansowej" zgodnie z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 jest anulowanie całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Podstawę Korekty stanowią stwierdzone nieprawidłowości pojedyncze lub systemowe w "operacjach" (tj. w projekcie lub grupie projektów – art. 2 pkt 3) ale także w programach operacyjnych definiowanych art. 2 pkt 1 tego Rozporządzenia.

Wysokość korekty ma uwzględniać charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze, a więc kryteria są częściowo ocenne.

Natomiast przedmiotem postępowania kończącego się decyzją wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1-3 jest rozstrzygnięcie o zwrocie (także w formie pomniejszenia przyszłej płatności art. 207 ust. 2) środków wykorzystanych (niezgodnie z przeznaczeniem lub z naruszeniem procedur) albo pobranych (nienależnie lub w nadmiernej wysokości), według kryteriów ustalonych tą ustawą.

W każdym z tych postępowań instytucja zarządzająca działa w innym reżimie prawnym; w postępowaniu o zwrot środków jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, a w postępowaniu o ustalenie i nałożenie korekty finansowej właśnie w ramach ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jako instytucja zarządzająca.

Nadto, art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wyłącza stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego do postępowań "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania". Ustalanie i nakładanie korekt finansowych nie mieści się w postępowaniu "w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania", lecz jest postępowaniem będącym następstwem stwierdzonych nieprawidłowości po udzielonym dofinansowaniu.

W konkluzji – zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – postępowanie w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej prowadzone na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 stanowi odrębne, od postępowania w przedmiocie zwrotu środków w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych, postępowanie administracyjne, również kończące się wydaniem w trybie art. 107 § 1 K.p.a. decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia korekty finansowej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przed wydaniem zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa określających kwotę przypisaną do zwrotu, opartych wyraźnie i jednoznacznie na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie zostało wcześniej wydane odrębne rozstrzygnięcie w formie decyzji ustalającej i nakładającej korektę finansową, oparte na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a tej ustawy i poprzedzone stosownym postępowaniem wyjaśniającym skoro kwotę ustalonej, ale nie nałożonej decyzją korekty finansowej, Instytucja Zarządzająca, w postępowaniu o zwrot środków traktuje jako odpowiednik "środków wykorzystanych z naruszeniem procedur" i podlegającą zwrotowi w rozumieniu i na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Zdaniem Sądu dopiero ostateczne ustalenie wysokości korekty finansowej daje podstawę do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie zwrotu należności, opartej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz art. 60 pkt 6 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych.

Niewydanie decyzji w przedmiocie ustalenia i nałożenia korekty finansowej oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] 2012 r. w przedmiocie zobowiązania Szpitala Specjalistycznego do zwrotu dotacji rozwojowej w wysokości 151 821,07 PLN udzielonej umową nr [...] z dnia [...] 2009r. o dofinansowanie projektu pod nazwą "Ośrodek Onkologiczny Szpital Specjalistycznego wraz z przebudową pomieszczeń oraz zakupem wyposażenia dla potrzeb bloku operacyjnego" zostały wydane przedwcześnie.

W ocenie sądu za taką decyzję w przedmiocie nałożenia korekty finansowej nie może być uznana ani informacja pokontrolna z sierpnia 2011r. zawierająca jedynie informację o wynikach przeprowadzonej kontroli zamówień publicznych, ani też pismo z dnia 27 kwietnia 2012r. informujące Beneficjenta o nałożeniu korekty finansowej i wezwaniu do zwrotu określonych kwot. Pismo to nie zawierało pouczenia o ewentualnym trybie zaskarżenia. Wezwano jedynie stronę do niezwłocznego potwierdzenia prawidłowości dokonanych wyliczeń oraz do zwrotu lub wyrażenia zgody na pomniejszenie płatności w terminie 14 dni od przyjęcia nałożonej na nią korekty finansowej.

Nie poprzedzenie zatem zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich ostateczną decyzją w przedmiocie ustalenia korekty finansowej, wydaną na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, stanowi naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli Zarząd Województwa - Instytucja Zarządzająca działająca jako organ właściwy do wydania decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, ustaloną kwotę korekty finansowej utożsamia ze środkami "wykorzystanymi z naruszeniem procedur" w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Podkreślić także należy, ze z treści zaskarżonej decyzji, ani też poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2012 r., nie wynika w jaki sposób organ wyliczył wysokość dotacji rozwojowej do zwrotu, co uniemożliwia skontrolowanie przedmiotowej decyzji w tym zakresie przez sąd, co do sposobu i prawidłowości wyliczenia tej kwoty. Nie ulega żadnej wątpliwości, że organ powinien dokładnie wskazać w uzasadnieniu decyzji w jaki sposób określił wysokość zwrotu dotacji rozwojowej w przedmiotowej sprawie. Uzasadnienie to powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a., gdyż ma to podstawowe znaczenia dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z powołaną zasadą organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy to odnieść do nieprzedstawienia przez organ sposobu wyliczenia kwot, oraz braku wykazania, że organ objął wszystkie kwoty, które w tym zakresie podlegają zwrotowi, a także nie zawarcia jakichkolwiek wskazówek w tym przedmiocie w uzasadnieniu decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien stosownie do przepisu art. 153 P.p.s.a. zastosować się do powyższej oceny prawnej.

W przypadku dalszego pozostawania przy stanowisku, że "nałożona korekta finansowa" określa wysokość kwoty wykorzystanych środków podlegających zwrotowi na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych, winien uwzględnić wymóg określenia kwoty korekty finansowej uprzednio wydaną ostateczną decyzją w przedmiocie jej nałożenia. W decyzji tej należy wskazać szczegółowo w jaki sposób organ wyliczył wysokość przedmiotowej korekty.

Ponieważ obydwie zaskarżone decyzje Zarządu Województwa zostały uchylone z przyczyn procesowych, przedwczesne jest wiążące wypowiadanie się Sądu co do zasadności zarzutów skargi nawiązujących do ustaleń w zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych oraz w kwestii sposobu obliczania przedmiotowej korekty finansowej.

Ponieważ Sąd uznał skargę za zasadną, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu z dnia 27 września 2012r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] 2012r. – jak w punkcie I wyroku. W sprawie wykonalności uchylonych decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a. – jak w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.