Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2025/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Góraj, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi D. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej "KGP") rozkazem personalnym z [...] marca 2021 r. nr [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], z [...] listopada 2020 r. nr [...] , w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji D. W. (dalej "skarżący") na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360, ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] grudnia 2020 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Z akt sprawy wynikało, że do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo zawierające wniosek o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 41 ust 2 pkt 5. ustawy o Policji w przedmiocie zwolnienia ze służby Skarżącego. W dniu [...] października 2021 r. KWP w [...] wszczął stosowne postępowanie administracyjne – poinformował skarżącego o jego wszczęciu.

Postanowieniem z [...] września 2020 r. wydanym w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt [...] prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] przedstawił Skarżącemu zarzut popełnienia czynu zabronionego z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., polegający na tym, że "w okresie od [...] września 2018 r. do [...] czerwca 2019 r. w [...] i na terenie województwa [...], działając w z góry powziętym zamiarem, będąc funkcjonariuszem publicznym tj. funkcjonariuszem Policji, przekroczył swoje uprawnienia wynikające z art. 58 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 06 kwietnia 1990 roku z późn. zm., polegające na obowiązku strzeżenia tajemnic związanych ze służbą, w ten sposób że wbrew art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej utrwalał i gromadził na należącym do niego urządzeniu - telefonie marki [...]- wizerunki osób zatrzymanych, w ramach pełnionych przez niego obowiązków służbowych, a następnie ujawnił osobie nieuprawnionej A. B., wizerunki tych osób poprzez przesłanie ich fotografii na urządzenie - telefon marki [...] - należący do A. B. za pomocą aplikacji [...], czasami wraz z informacjami za co zostali zatrzymani, czym naraził na szkodę prawnie chroniony interes tj. wizerunek osób chroniony art. 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w art. 23 Kodeksu cywilnego, czym działał na szkodę interesu prywatnego tych osób. Jak również działał na szkodę interesu publicznego stwarzając zagrożenie dla prawidłowości działania i wiarygodności instytucji państwowych".

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] września 2020 r. wydanym na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zawiesił w pełnieniu czynności służbowych Skarżącego w czynnościach służbowych od dnia [...] września 2020 r. do dnia [...] grudnia 2020 r.

Rozkazem Personalnym Komendanta Wojewódzkiego z [...] listopada 2020 r. nr [...] na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5. w zw. z art. 43 ust. 3 i art 45 ust. 1 ustawy o Policji Skarżący zwolniony ze służby w tej formacji z dniem [...] listopada 2020 r.

Komendant wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 43 ust. 3 i 4 ustawy o Policji wezwano pisemnie do wskazania reprezentującej go organizacji związkowej w terminie 3 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżący w dniu [...] października 2020 r. na łamach pisemnego oświadczenia wskazał, iż reprezentującą go w niniejszej sprawie organizacją związkową będzie NSZZ Policjantów. Organ wystąpił do organizacji związkowej reprezentującej policjanta o wydanie opinii w przedmiotowej sprawie. Uchwałą z [...] października 2020 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] wskazał, iż Związek postanowił nie wydawać opinii z uwagi na fakt, iż wymieniony nie jest członkiem związku.

W ocenie organu I instancji postawa policjanta w trakcie zdarzenia stanowi zachowanie, które nie może być tolerowane w Policji i świadczy o tym, że funkcjonariusz nie wywiązywał się z przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z roty złożonego ślubowania. Policjant powinien wyróżniać się nieskazitelną postawą moralną oraz nieposzlakowaną opinią. Organ I instancji wyjaśnił, że każdy policjant obowiązany jest zachowywać się nienagannie zarówno w służbie, jak i w czasie wolnym. Tymczasem zachowanie skarżącego w ocenie organu koliduje z dobrem formacji, co stanowi przeszkodę w pełnieniu przez niego dalszej służby. Funkcjonariusz złamał elementarne zasady praworządności, a jego postawa pozbawia Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej.

W odwołaniu z [...] grudnia 2020 r. skarżący wniósł o uchylenie rozkazu personalnego powyższego rozkazu personalnego zwalniającego go ze służby w policji. W odwołaniu zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2021 r. Komendant Główny Policji działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżony odwołaniem rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia Skarżącego w Policji i ustalił tę datę na dzień [...] grudnia 2020 r, w pozostałym zakresie zaś utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadniając swoją decyzję organ II instancji w przeważającej części powtórzył stanowisko i argumentację przedstawioną przez organ I instancji. Jako podstawę rozstrzygnięcia w zakresie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji oznaczono art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji podnosząc jednocześnie, iż tego rodzaju działania są niezbędne z uwagi na ważny interes służby.

W uzasadnieniu wskazano jako podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Następnie organ przeprowadził analizę pojęcia "ważny interes służby", wskazując, że nie zostało ono w ustawie bliżej określone. Przedstawiono, że na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Zwrócił też uwagę na uznaniowość decyzji administracyjnych w przedmiocie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy, zindywidualizowanie przypadków, a także konieczność uwzględnienia interesu społecznego jak i słusznego interesu strony. Organ przyjął, że przyczyny zwolnienia na podstawie wskazanego przepisu odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie.

W ocenie organu jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania nieposzlakowanej opinii dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Organ omówił zasady podjęcia służby w Policji, wymogów stawianych przed funkcjonariuszami, a także wskazał, że samo podejrzenie dopuszczenie się zachowania karalnego, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że czyn, o który oskarżono skarżącego, nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby i powyższe dyskredytuje wymienionego jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji).

Komendant podkreślił, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów natomiast Skarżący nie wypełniał.

Organ odwoławczy podkreślił, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie wskazuje, że pomimo niezakończenia prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego, uzasadnione jest rozwiązanie z nią stosunku służbowego z uwagi na ważny interes służby. W interesie służby leży bowiem, aby zadania stawiane przed Policją były realizowane wyłącznie przez osoby pozostające poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Natomiast postępowanie prowadzące do przedstawienia przez oskarżyciela publicznego wskazanych wcześniej zarzutów wskazuje nie tylko na możliwość naruszenia przepisów prawa karnego, ale przede wszystkim stanowi jaskrawy przykład zachowania nielicującego z godnością policjanta, a tym samym jest zaprzeczeniem etosu zawodu policjanta, który ma stać na straży bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Organ omówił następnie bezzasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów podkreślił, że organy nie kwestionują tego, że skarżący pełniąc służbę w Policji cieszył się nieposzlakowaną opinią. Zaś art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. Przechodząc dalej podniósł, że zgodnie z art. 43 ust. 3-6 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii zakładowej organizacji związkowej reprezentującej policjanta. Natomiast wobec okoliczności, że Skarżący nie jest członkiem organizacji związkowej, odmówiła ona zajęcia stanowiska. Komendant podkreślił, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności bowiem spełniała ona wymagania określone w art. 108 § 1 K.p.a.

Od wymienionego na wstępie rozkazu personalnego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie w całości, a także o ewentualne uchylenie w całości orzeczenia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu ,zarówno przez organ I jak i II instancji oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zmarginalizowanie przy dokonywaniu analizy zasadności dalszej służby Skarżącego w policji i oceny jego przydatności dia działania komórki organizacyjnej, w której służył oraz całej formacji okoliczności dotychczasowego nieskazitelnego przebiegu służby Skarżącego, a także dobrych opinii przełożonych o skarżącym i jego właściwych relacji z pozostałymi funkcjonariuszami, co skutkowało chybionym założeniem, iż dalsza służba Skarżącego nie tyko nie jest potrzebna, ale również szkodzi całej formacji, podczas gdy wspomniane czynniki jak najbardziej wskazują, że Skarżący jest funkcjonariuszem przydatnym i dotychczas budował pozytywny wizerunek policjanta w opinii publicznej, co zdecydowanie winno zostać uwzględnione przy wydawaniu decyzji w ramach toczącego się postępowania;

2. naruszenie norm proceduralnych wyrażonych w art. 6 k.p.a. tj. tzw. zasady praworządności obligującej organy administracji publicznej do działania wyłącznie na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa poprzez nie zastosowania wskazań tej dyrektywy i wyciągnięcie wobec skarżącego negatywnych konsekwencji polegających na zwolnieniu ze służby w Policji, pomimo braku prawomocnego orzeczenia potwierdzającego zawinione negatywne działania ze strony Skarżącego, a tym samym poprzez naruszenie fundamentalnej dla postępowania karnego oraz postępowań quasi karnych zasady domniemania niewinności wynikającej z art. 5. k.p.k. i wyciągnięcie wobec odwołującego negatywnych konsekwencji polegających na zwolnieniu ze służby w Policji w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym, podczas gdy ewentualna wina D. W. nie została jeszcze udowodniona i potwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu, co jest szczególnie rażące z uwagi na fakt, iż przedstawiciele Policji z uwagi na istotę i charakter ich służby winni w sposób szczególny uwzględniać i stosować właśnie regułę domniemania niewinności.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi również naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci:

1. naruszenie norm prawa materialnego wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez dokonanie ich niewłaściwej wykładni i uznanie na tej podstawie, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji jest niezbędne z uwagi na ważny interes służby, podczas gdy w rzeczywistości toczące się przeciwko niemu postępowanie karne nie zostało zakończone i nie sposób stwierdzić, aby fakt pozostawania Skarżącego funkcjonariuszem Policji w jakikolwiek sposób obniżał poziom zaufania społecznego do Policji lub zaburzał jej obraz w opinii publicznej, co ostatecznie pozwala stwierdzić, iż nie zaistniały przesłanki faktyczne, a tym samym legalne determinujące potrzebę zastosowania wobec Skarżącego konstrukcji prawnej wynikającej z przywołanego przepisu:

2. naruszenie norm prawa materialnego wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 5 oraz art. 134 ustawy o Policji poprzez dokonanie ich niewłaściwej wykładni i zastosowanie na tej podstawie wobec skarżącego rażąco niewspółmiernego środka w postaci zwolnienia ze służby, podczas gdy przełożeni Skarżącego stwierdzając, że ich zdaniem naruszył on zasady dyscypliny służbowej i naraził tym samym interes służby, w kontekście jego dotychczasowego przebiegu służby i nieposzlakowanej opinii mogli i winni byli w pierwszej kolejności przeprowadzić wobec Skarżącego postępowanie natury dyscyplinarnej i zastosować wobec niego jedną z kar dyscyplinarnych przewidzianych w przywołanym art. 134 ustawy o Policji.

Pełnomocnik skarżącego w obszernym uzasadnieniu rozwinął powyższe zarzuty oraz podniósł m.in., że dla organu ważny jest jedynie społeczny odbiór zdarzenia, który może w sposób negatywny wpływać na dobro służby, a nie interesuje go czy obwiniony popełnił zarzucany mu czyn czy też tego nie zrobił. Organ nie bacząc na zasadę domniemania niewinności stwierdził, że zachowanie obwinionego nie licowało z powagą służby i podlegał on wydaleniu ze służby w Policji. Nieistotny okazał się również dotychczasowy przebiegł służby i fakt, że był on wyróżniającym się funkcjonariuszem, który cieszył się powszechnym szacunkiem i zaufaniem.

W ocenie Strony skarżącej postępowanie dyscyplinarne w sprawie było prowadzone z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Organ zasadzie zaprzestał rzetelnego zbierania i analizy materiału dowodowego. Świadczy to o naruszeniu nie tylko zasady prawdy obiektywnej ale również zasady bezstronności organu w prowadzonym postępowaniu. Wyjaśniła na czym polegały naruszenia prawidłowego toku postępowania administracyjnego i jakim zasadom postępowania organ uchybił.

W ocenie Strony skarżącej nawet teoretyczne popełnienie zarzucanego czynu przez obwinionego nie będzie w każdym przypadku pozbawiać go cechy nieskazitelności charakteru. Wskazał, że ocena czy określony czyn powoduje utratę nieskazitelności charakteru musi zostać odniesiona do wysokiego miernika wymagań stawianych funkcjonariuszowi policji, lecz musi być również realistyczna w tym znaczeniu, że nie może przyjmować za wzorzec nieosiągalnego ideału pozbawionego jakichkolwiek słabości i wad. Skarżący wskazał również, że prowadząc postępowanie dyscyplinarne organ powinien również wziąć pod uwagę wiele lat nienagannej służby i bardzo pozytywne opinie o obwinionym. Zaufanie jakim cieszył się obwiniony wśród społeczeństwa oraz przebieg służby opiewający w wyróżnienia i nagrody powinien mieć znaczenie przy decydowaniu czy obwiniony utracił nieskazitelność charakteru, a także powinny stanowić okoliczność łagodzącą w procesie wymiaru kary.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie Policji, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.")

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony rozkaz personalny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

W ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji enumeratywnie wymienione zostały przesłanki zwolnienia policjanta ze służby. Przesłanki te podzielić można obligatoryjne i fakultatywne. Podstawą rozstrzygnięcia w kontrolowanym postępowaniu stał się art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach gdy wymaga tego ważny interes służby. Dodatkowy wymóg do jego zastosowania przewiduje art. 43 ust. 3 powołanej ustawy, według którego zwolnienie policjanta ze służby może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Pojęcie "ważnego interesu służby", jako przesłanki zwolnienia ze służby w Policji, jest określeniem nieostrym i niezdefiniowanym w ustawie o Policji. Jak przyjęto jednak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, użycie tej klauzuli generalnej zobowiązuje organ do jej doprecyzowania. Organ obowiązany jest nie tylko używać uznanych reguł i metod wykładni prawa, lecz uwzględniać wszelkiego rodzaju okoliczności faktyczne i normatywne, które są prawnie doniosłe.

W ocenie Sądu "ważny interes służby" może stać w sprzeczności z "ważnym interesem strony", a w przypadku kolizji, w państwie prawa, prymat ochrony winien przysługiwać w tym wypadku ważnemu interesowi służby. Nie do pogodzenia jest sytuacja, w której osoby, co do których organy policji mają wątpliwości o ich przydatności do służby, dalej ją pełnią. Dlatego też omawiany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji dopuszcza rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem, który w ocenie przełożonych nie powinien pełnić służby z przyczyn pozamerytorycznych, a jednocześnie nie może być zwolniony go ze służby na innej fakultatywnej lub obligatoryjnej podstawie określonej w ustawie o Policji (por. wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 40/18). Słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się na opinię, jaką cieszy się policja w społeczeństwie. Jest bowiem dla niej bardzo istotna, a zaufanie, jakim obdarzają ją wówczas obywatele, pozwala sprawniej realizować postawione przed nią zadania. Ponadto pojęcie "ważnego interesu służby" można też łączyć z koniecznością realizacji przez struktury policyjne zadań, które ustawodawca powierzył tej formacji. Obejmuje zatem on przyczyny zarówno obiektywne (wynikające z obiektywnej sytuacji) jak i subiektywne. Może mieć charakter mieszany, nieobjęty zakresami ustawodawczymi innych przepisów regulujących odrębne przesłanki zwolnienia ze służby (por. wyrok NSA z 3 września 1993 r. sygn. akt II SA 1645/93 i z 3 kwietnia 2000 r. sygn. akt II SA 2629/99).

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, mający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy, stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko liczne przywileje, ale też zwiększone obowiązki, a nawet pewne ograniczenia wolności osobistych. Podstawą weryfikacji przydatności policjanta do służby może być zatem nie tylko merytoryczna ocena jego pracy, ale także zbiór okoliczności i zachowań w trakcie, jak i poza służbą.

We wskazanym na wstępie rozważań przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ustawodawca rozmyślnie użył słów "można zwolnić ze służby", decydując się na pozostawienie organom policji uznaniowości w tego typu sprawach. Rozstrzygnięcia takie podlegają oczywiście kontroli sądu, jednakże, Sąd bada, czy nie noszą one cech dowolności, to jest, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Weryfikacji podlega również okoliczność czy nie doszło do naruszenia prawa materialnego i procesowego, nie ingerując przy tym w słuszność dokonanego przez organ wyboru i tym samym celowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Istotnym elementem decyzji jest również jej uzasadnienie, bowiem tylko sporządzenie go w sposób staranny, zgodny z wymogami określonymi w k.p.a., może przesądzać o prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, organy Policji prawidłowo uznały, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby, jest uzasadnione.

W tym miejscu należy wskazać, że okolicznością, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji, nie jest popełnienie przestępstwa przez skarżącego, ale oskarżenie go o popełnienie określonego czynu zabronionego. Trafnie organ wskazał, że Skarżący dopuszczając się takiego rodzaju zachowania działał na szkodę interesu prywatnego tych osób, jak również działał na szkodę interesu publicznego stwarzając zagrożenie dla prawidłowości działania i wiarygodności instytucji państwowych. Komendant Główny Policji, wbrew temu co twierdzi skarżący, nie ma kompetencji do badania zasadności czy prawidłowości zarzutów w przedstawionym akcie oskarżenia.

Wobec powyższego za niezasadny należało uznać zarzut podniesiony w skardze, co do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego na podstawie nienależycie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w takim zakresie, w jakim powołane ewentualne dowody "na korzyść" skarżącego mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanego postępowania administracyjnego.

Już pierwsza z przytoczonych okoliczności skutkuje tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił zatem atrybut konieczny do pozostania w służbie i to sprawiło, że organy Policji mogły uznać, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Okoliczność prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania została wskazana przez organ jako fakt, który nie może pozostać niezauważony. Bez względu na jego wynik, już teraz negatywny wydźwięk społeczny tej sprawy podważa interes służby i godzi w dobre imię formacji. Dlatego też uzasadniona jest decyzja organu o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1738/07). Istotne znaczenie ma bowiem w tym przypadku samo postawienie skarżącego w stan oskarżenia, a nie faktycznie skazanie go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne. Wtedy bowiem zastosowanie w sprawie miałby inny przepis ustawy o Policji (art. 41 ust. 1 pkt 4), niż wskazany jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Inaczej wyglądałoby również samo postępowanie i inne byłoby też rozstrzygnięcie. W przypadku wydania decyzji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, organ byłby związany treścią przepisu. Jego obowiązkiem byłoby jedynie sprawdzenie czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji, a jeśli tak to musiałby wydać decyzję o określonej treści. Tymczasem wydając decyzję uznaniową, zdaniem Sądu, organ działał w granicach przysługującego mu luzu decyzyjnego, prowadząc postępowanie z udziałem strony skarżącej, informując go o przysługujących mu prawach i obowiązkach w postępowaniu, w tym informując, na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, organizację związkową o wszczęciu postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby z jednoczesną prośbą o wydanie opinii w tym zakresie.

Prawidłowo organy Policji przyjęły w sprawie nie ma znaczenia zasadniczego to, iż policjant uprzednio prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych, nie było na niego skarg i nie toczyło się wobec niego wcześnie postępowanie dyscyplinarne. Taka okoliczność nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie zachowania i sytuacje powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Organ dysponował aktami osobowymi skarżącego, a dokumenty tam zgromadzone stanowiły materiał dowodowy w sprawie. Prowadzenie wszelkich innych dowodów, w świetle poczynionych ustaleń, było zbędne.

Ponownie należy wskazać, że Komendant Główny Policji nie ma uprawnień do czynienia ustaleń co do prawidłowości zebrania materiału dowodowego w postępowaniu prowadzonego na podstawie przepisów k.p.k. w toku postępowania administracyjnego dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Tego rodzaju argumentacja może mieć znaczenie w postępowaniu przed sądem powszechnym, który bada faktyczne okoliczności popełnienia przez skarżącego wykroczenia, a nie w postępowaniu przed Komendantem Głównym Policji, który bada, czy skarżący utracił przymiot "nieposzlakowanej opinii" umożliwiający mu dalsza pracę w Policji.

Sąd stwierdza, że wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Policji nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 8 i 9 k.p.a., art. 75 i 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik sprawy. W ich działaniu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca, podjęte rozstrzygnięcie mieści się w granicach uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności.

Niewątpliwie, organy Policji rozstrzygające w niniejszej sprawie obowiązane były do działania na podstawie i w granicach przepisów prawa. Podejmując sporne rozstrzygnięcia prawidłowo zastosowały zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, a przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia wynikała z obowiązującego prawa materialnego. Zdaniem Sądu, nie można organom odmówić respektowania wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ rozważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu, zaś samo uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji odpowiada dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.