Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 68/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 14
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. orzeka, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Starosty na rzecz skarżącej R. P. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z 19 marca 2016 r. R. P., reprezentowana przez adwokata T. Z., wniosła skargę na bezczynność Starosty domagając się stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie przewidzianym ustawą, zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł za opłatę od pełnomocnictwa, 100 zł za opłatę sądową oraz 2880 zł tytułem kosztów adwokackich zgodnie z oświadczeniem złożonym na podstawie § 16 zd. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z pkt 3 załączonej do skargi umowy oraz o przeprowadzenie na rozprawie dowodów zawnioskowanych w skardze.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że w dniu 4 marca 2016 r. wniesiony został do Starosty drogą elektroniczną wniosek o przesłanie umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przestanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. W przypadku posiadania takiej umowy bądź umów skarżącą wniosła o przesłanie ich w formie skanów. W terminie przewidzianym ustawą organ nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności w przedmiotowej sprawie.

W zakresie kosztów oświadczył pełnomocnik, na podstawie § 16 zd. 1 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 12 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, że zgodnie z umową ze skarżąca, jest ona obciążona kosztami zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej za czynności adwokackie w przedmiotowej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 16 zd. 1 w zw. z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że w dniu 31 marca 2016 r. udzielił skarżącej żądanej informacji publicznej oraz oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów w żądanej wysokości. Organ wskazał także, że w jego ocenie w sprawie skarżąca winna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym Starosta podkreślił, że nie podziela w tym zakresie linii orzeczniczej sądów administracyjnych uznających, że w przypadku informacji publicznej nie warunkuje to skuteczności wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty, polegająca na nieudostępnieniu skarżącej R. P., w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm.), żądanej przez nią w piśmie z 4 marca 2016 r. dokumentacji w postaci umów cywilnoprawnych zawartych przez Powiat na świadczenie obsługi prawnej.

Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, albowiem w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonego w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niesłuszne jest zatem stanowisko organu, że skarga powinna być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Oceniając, czy Starosta, pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 4 marca 2016 r., należało ustalić czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącą dokumenty stanowią informacją publiczną. Na oba pytania należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Bez wątpienia Starosta jest organem władzy publicznej zobowiązanym do realizacji gwarancji zapewniających dostęp do informacji publicznej. Nie budzi też wątpliwości, że treść umów cywilnoprawnych zawieranych przez powiat z podmiotami celem świadczenia obsługi prawnej stanowi informacje publiczną.

Dalej bezsporne jest, że po wniesieniu skargi żądana przez skarżącą informacja publiczna została jej udostępniona.

Oznacza to, że w momencie rozpoznawania skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, a skoro tak to sąd nie mógł uwzględnić skargi stosownie do uprawnień, jakie posiada na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych zobowiązywanie organu do dokonania czynności, która została już dokonana jest nieuprawnione i niemożliwe. Ocena powyższa obligowała sąd do orzeczenia o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony skarżącej z 4 marca 2016 r.. O powyższym sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a..

Sąd jednocześnie uznał, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 1 sentencji. Godzi się zauważyć, iż informacja publiczna została udzielona natychmiast po otrzymaniu przez organ skargi. W świetle powyższego nie sposób uznać, że bezczynność organu miała charakter rażącej bezczynności. Okoliczności przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu, choć potwierdzają naruszenie terminów przewidzianych ustawą a tym samym zaistniałą w sprawie bezczynność, to jednak nie przybrały formy kwalifikowanej, jaką jest rażące naruszenie prawa.

O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej od organu orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty te składa się opłata od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, opłata od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł. W zakresie kosztów adwokackich pełnomocnik skarżącej wniósł o przyznanie ich w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej przewidzianej w tego typu sprawach. Stawka minimalna to 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r., poz. 1800). Jednocześnie w § 15 ust. 2 cytowanego rozporządzenia wskazane zostało, że opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. Nie jest wiec możliwe miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika przez Sąd w sprawach, o których rozstrzygniecie podejmowane jest na posiedzeniu niejawnym. Stąd w punkcie 3 wyroku Sąd orzekł o przyznaniu skarżącej kwoty 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.