Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SO/Wr 1/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1 w zw. z  art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie z wniosku V. K. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. w przedmiocie nieprzekazania skargi na bezczynność postanawia: wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie [...] zł (słownie: [...] złotych).


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. V. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył za pośrednictwem Wojewody D. skargę na bezczynność w przedmiocie wniosku

o zezwolenie na pobyt czasowy. Skarga ta wpłynęła do organu [...] r.

Pismem z [...] r. skarżący złożył wniosek o wymierzenie Wojewodzie D. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi na bezczynność.

W uzasadnieniu wniosku podał, że do dnia jego złożenia, skarga nie wpłynęła do Sądu.

W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o jego oddalenie wskazując, że we wniesionej skardze jako skarżącego wskazano V. K. Zauważył, iż imię skarżącego wskazano błędnie, gdyż w dniu [...] r. do organu wpłynął wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy małoletniemu wówczas V. K., złożony przez ojca małoletniego, M. K. Powyższy błąd (powtórzony kilkukrotnie w treści skargi) utrudnił identyfikację strony i uniemożliwił dołączenie skargi do akt właściwej sprawy oraz przekazanie przedmiotowej skargi wraz z odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, iż po skrupulatnych czynnościach wyjaśniających dołączył niniejszą skargę do akt przedmiotowej sprawy i w dniu [...] r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę wraz z odpowiedzią organu.

Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że ww. skarga została zadekretowana pod sygn. akt III SAB/Wr 82/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o ukaranie organu grzywną jest zasadny.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) p.p.s.a. skargę

do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania

(art. 54 § 2 ustawy). Stosownie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy.

Podkreślić należy, że celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a.,

jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej (mającej na celu doprowadzenie

do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, o czym organ winien pamiętać), ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3.11.2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2, post. NSA z 11.05.2012 r. sygn. akt I OZ 328/12, Lex nr 1164456).

Jednakże powołany przepis nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego. Sąd bowiem "może" orzec

o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie organowi grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił, wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi grzywny ma bowiem na celu nie tylko dyscyplinowanie organu, lecz również ma stanowić sankcję - co już zostało przez Sąd podkreślone - za naruszenie podstawowego prawa jednostki

do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

W sprawie bezspornym jest, że skarga wniesiona – za pośrednictwem Wojewody D. we W. – na bezczynność w przedmiocie wniosku

o zezwolenie na pobyt czasowy, wpłynęła do organu [...] r. Tym samym – zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. – organ winien przekazać ww. skargę do WSA we W. do dnia [...] r. (czwartek). Skoro uczynił to dopiero w dniu [...] r., to niewątpliwie nastąpiło to z przekroczeniem ustawowego trzydziestodniowego terminu.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę organu w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu

nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania

o wymierzenie grzywny (postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 996/10, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Uwzględniając powyższe Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 200 zł. Określając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku i charakter sprawy będący przedmiotem skargi (bezczynność), a także okres uchybienia terminowi przekazania skargi. Sąd wziął przy tym po uwagę okoliczności usprawiedliwiające ten stan rzeczy w postaci podanych

w skardze błędnych danych (imię wnioskodawcy) i związanych z tym możliwych trudności w zidentyfikowaniu skarżącego.

Z tych wszystkich względów oraz mając na uwadze dyscyplinująco - restrykcyjny charakter omawianej instytucji Sąd stwierdził, że celowym i zasadnym jest nałożenie

na Wojewodę D. grzywny za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Wymiar grzywny został wyliczony na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a. zgodnie z Komunikatem Prezesa GUS z 9 lutego 2018 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2017 r. (M.P. z 2018 r., poz. 187).