Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 77/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 3a
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia del. WSA Wojciech Kręcisz Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 847/11 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 847/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę L. Z. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

Ze stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. odmówił skarżącemu przyznania płatności, wskazując, że jego wniosek został złożony po upływie terminu, a środki finansowe na ten cel zapisane w Programie Obszarów Wiejskich na lata 2004–2006 zostały wyczerpane. W odwołaniu od powyższej decyzji L. Z. wniósł o zmianę decyzji i przyznanie płatności lub ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż, jego zdaniem, spełnione zostały warunki do przyznania płatności określone w § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870, dalej: rozporządzenie). Podniósł, że nie ponosi winy za to, że postępowanie przed organem toczyło się tak długo, że doszło do wyczerpania środków finansowych przeznaczonych na ten cel.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] marca 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący spełniał przesłanki zawarte w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Jednakże, zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, płatność dla gospodarstwa niskotowarowego jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie rozwoju obszarów wiejskich na wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Przy czym płatność jest przyznawana według kolejności otrzymania przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosków o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego.

W budżecie Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004-2006 przewidziano na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych 376,3 mln euro. Organ I instancji przyjmował wnioski od dnia 1 lutego do 22 marca 2005 r. Na podstawie prowadzonej prognozy wydatkowania środków finansowych stwierdzono, że limit finansowy zatwierdzony przez Komisję Europejską na to działanie został wyczerpany w dniu 22 marca 2005 r. W tym okresie wpłynęło ponad 116 tys. wniosków na kwotę przekraczającą 603 mln zł. Po analizie wydatkowania środków finansowych oraz z uwagi na powstałe oszczędności, organ z dniem 6 listopada 2006 roku wznowił przyjmowanie wniosków. W toku naboru wniosków Centrala ARiMR na bieżąco dokonywała analizy ilości złożonych wniosków. W związku ze zbliżającym się wyczerpaniem środków Zastępca Prezesa ARiMR w dniu 15 listopada 2006 r. wydał komunikat, iż dzień 16 listopada 2006 r. będzie ostatnim dniem przyjmowania wniosków. Kierowników Biur Powiatowych zobowiązano do przekazania komunikatu do publicznej wiadomości.

Wniosek skarżącego został złożony w dniu 17 listopada 2006 r., o godzinie 15.45, był to 370 wniosek złożony w organie I instancji. Ostatnim zaś wnioskiem, na podstawie którego wypłacono płatność, był wniosek numer 369, złożony w dniu 16 listopada 2006 r. Z uwagi zatem na fakt, iż wniosek skarżącego został złożony po wstrzymaniu przyjmowania wniosków (z uwagi na wyczerpanie środków finansowych) niemożliwe było przyznanie skarżącemu płatności niskotowarowej.

Ponadto organ odwoławczy dodał, że zgodnie z art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.), pomoc jest udzielana do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 roku. W tej sytuacji niemożliwym było w dniu wydania przez organ I instancji kwestionowanej decyzji (czyli w dniu [...] marca 2009 r.) przyznanie stronie płatności niskotowarowej.

L. Z. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., wskazując, że organy ustaliły, iż decyzja w sprawie przyznania mu płatności mogła być wydana do dnia 30 czerwca 2008 r., a przekroczenie tej daty nie było spowodowane działaniami strony, lecz błędami organów administracji.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 995/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wniesionej przez pełnomocnika Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł., wyrokiem z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 707/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 18 § 1 pkt 6 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), co skutkowało, zgodnie z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nieważnością postępowania.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę, wskazując, że końcowy termin kwalifikacyjny, do którego możliwe było przyznanie pomocy ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji EFOGR określony przez art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich na dzień 30 czerwca 2008 r. jest terminem materialnym, co oznacza, że nie może być przez organ przekroczony, ani w żaden sposób przedłużony. Omawiany przepis dodany został przez art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 64, poz. 42) i obowiązuje od 11 kwietnia 2007 r. Ustawa ta nie zawiera przepisów przejściowych, które uregulowałyby kwestie wniosków złożonych przed dniem wejścia w życie zmienionego przepisu, a rozpoznanych po jego wejściu w życie. Zasady techniki legislacyjnej w takiej sytuacji nakazują stosować przepisy prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji. Przepis art. 5 ust. 3a ustawy obowiązywał w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji i miał on obowiązek w niniejszej sprawie uwzględnić jego treść.

Przekroczenie powyższego terminu skutkować winno umorzeniem postępowania na mocy art. 105 § 1 k.p.a. ze względu na jego bezprzedmiotowość. Upływ terminu materialnoprawnego określonego w art. 5 ust. 3a powołanej wyżej ustawy przesądził o braku podstawy prawnej do merytorycznego rozpoznania sprawy, dlatego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. nie miał w zasadzie podstaw do wydania w dniu [...] marca 2009 r. decyzji o charakterze merytorycznym odmawiającej przyznania płatności do gospodarstwa niskotowarowego, gdyż płatności z Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004–2006 nie mogły być już realizowane, z uwagi na termin kwalifikowalności wynikający z art. 5 ust. 3a. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Również Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi po rozpoznaniu odwołania winien w takiej sytuacji uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie, tym bardziej że w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 30 września 2009 r. wskazał na powołany wyżej przepis art. 5 ust. 3a ustawy jako podstawę negatywnego załatwienia sprawy skarżącego. Również okoliczność wyczerpania limitu środków na przyznanie pomocy skutkuje umorzeniem postępowania. Wyczerpanie limitu środków wywiera bowiem taki skutek prawny, że organ nie ma podstawy prawnej do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, co powoduje bezprzedmiotowość postępowania. W tej sytuacji bez znaczenia była wskazana przez skarżącego okoliczność, że nierozpoznanie jego wniosku w terminie nie było spowodowane jego winą, lecz błędami organów.

Reasumując, Sąd I instancji oddalił skargę uznając, że aczkolwiek prawidłowym rozstrzygnięciem w sprawie winno być umorzenie postępowania, to jednak uchylenie zaskarżonych decyzji z zaleceniem takiego zakończenia postępowania nie przyczyniłoby się do pozytywnego załatwienia sprawy skarżącego, a skutkowałoby jedynie przedłużeniem postępowania. W efekcie skarżący nie uzyskałby wnioskowanej pomocy, a jedynie decyzję kończącą w sposób procesowy postępowanie wszczęte jego wnioskiem.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. Z., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. nie miał podstaw prawnych do wydania w dniu [...] marca 2009 r. decyzji o charakterze merytorycznym - odmawiającej przyznania skarżącemu płatności do prowadzonego przezeń gospodarstwa niskotowarowego, z uwagi na złożenie wniosku o przyznanie płatności po upływie ustawowego terminu, podczas gdy ów wniosek został złożony w ustawowym terminie, tj. w dniu 16 listopada 2006 r., zaś jego rozpatrzenie przez właściwy organ po dniu 30 czerwca 2008 roku nie nastąpiło z przyczyn leżących po stronie skarżącego,

2) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oparciu przedmiotowego rozstrzygnięcia na nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonych dowodach ustaleniach, że skarżący złożył wniosek o pomoc finansową na działalnie wspierania gospodarstw niskotowarowych po upływie wymaganego ustawą terminu, a co za tym idzie uznanie w sposób całkowicie dowolny, że wniosek ten został złożony po upływie terminu,

3) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ zadośćuczynienia obowiązkowi należytego i wyczerpującego poinformowania skarżącego o jego sytuacji prawnej, upływie ustawowego terminu do złożenia wniosku o pomoc finansową oraz formie realizacji określonej czynności, aby na skutek braku wymaganej przepisami informacji ze strony właściwego organu skarżący nie poniósł szkody,

4) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 49 k.p.a. poprzez niewłaściwe zawiadomienie skarżącego o zbliżającym się upływie terminu do złożenia wniosku o pomoc finansową, poprzez uznanie, że publiczny komunikat wydany przez organ w dniu 15 listopada 2006 r. został skarżącemu skutecznie doręczony, podczas gdy przepis art. 49 k.p.a. wyraźnie stanowi, że zawiadomienie strony o decyzjach lub innych czynnościach poprzez ogłoszenie (komunikat) uważa się za doręczone po upływie 14 dni od jego publicznego obwieszczenia,

5) art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez przekroczenie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR ustawowego terminu do załatwienia sprawy w przedmiocie przyznania pomocy finansowej skarżącemu - po oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r. skargi skarżącego, w sprawie sygn. akt II SA/Łd 833/07,

W związku z powyższym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. poprzez przyznanie skarżącemu pomocy finansowej na prowadzenie przez skarżącego gospodarstwa niskotowarowego, względnie uznanie, że została skarżącemu wyrządzona szkoda przez organ administracji publicznej, który niezgodnie z prawem nie wydał w terminie merytorycznej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł., oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sąd I instancji w sposób niewyczerpujący zebrał i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności nie ustalił jednoznacznie, że złożony wniosek został opatrzony datą 17 listopada 2006 r., nie zaś datą 16 listopada 2006 r. Rozstrzygnięcie powyższej wątpliwości pozwoliłoby na jednoznacznie określenie terminu złożenia wniosku, a co za tym idzie ustalenie, że termin ten nie został przez skarżącego przekroczony. Gdyby faktycznie skarżący złożył wniosek o pomoc finansową w dniu 17 listopada 2006 r., organ winien poinformować skarżącego, że termin składania wniosków, zgodnie z komunikatem publicznym zastępcy Prezesa ARiMR z dnia 15 listopada 2006 r., upłynął w dniu 16 listopada 2006 r. i w związku z powyższym sporządzony przez skarżącego wniosek nie powinien być w ogóle przyjęty do rozpoznania. Należałoby więc przyjąć, że organ przyjmujący wniosek miał świadomość jego negatywnych konsekwencji, a pomimo to utwierdzał zainteresowanego w przekonaniu, że działa zgodnie z obowiązującym prawem, a wniosek przezeń złożony zostanie pozytywnie rozpatrzony. Co więcej, organ wydał decyzję odmowną z powodu przekroczenia terminu składania wniosków o dotację, nie zaś z powodu braku uprawnień, bądź niespełnienia przesłanek wymaganych do otrzymania środków unijnych.

Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości prowadzonego postępowania miał również komunikat wydany przez zastępcę Prezesa ARiMR w dniu 15 listopada 2006 r., dotyczący ustalenia terminu końcowego, tj. 16 listopada 2006 r., na przyjmowanie wniosków do Centrali ARiMR o dotację finansową. Komunikat ten został wydany z naruszeniem przepisów k.p.a., które przewidują zawiadamianie stron postępowania o czynnościach organu w formie obwieszczenia lub innej formie publicznego ogłoszenia, stanowiące o skuteczności doręczenia po upływie 14 dni od publicznego ogłoszenia. Jeżeli wspomniany komunikat zostałby obwieszczony zgodnie z dyspozycją przepisu art. 49 k.p.a., winien przewidywać termin do ostatecznego składania wniosków na dotację finansową na dzień 30 listopada 2006 r., a nie na dzień 16 listopada 2006 r.

Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem WSA odnoszącym się do kwestii braku zawinienia organów administracji publicznej w procesie decyzyjnym, a następnie postępowaniu odwoławczym. Podkreślił, że nie jest dopuszczalne ustalanie dłuższych terminów załatwiania spraw zarówno na mocy porozumienia między stroną i organem, jak i przez organy wyższego stopnia, oraz w przepisach szczególnych. Zgoda strony na załatwienie sprawy administracyjnej w terminie dłuższym od przewidzianego w art. 35 § 3 k.p.a. jest pozbawiona znaczenia prawnego i nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku załatwienia sprawy w terminie ustawowym, a w niniejszej sprawie nie może być mowy o jakimkolwiek przyzwoleniu skarżącego na tak długie procedowanie organu.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a. i oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Kryterium kontroli wykonywanej przez sąd administracyjny określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym, dochowania wymaganej procedury i respektowania sporów kompetencyjnych. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powołany przepis wyraża jedynie zasadę sądowej kontroli administracji publicznej i wskazuje, że kontrola ta przeprowadzana jest przy zastosowaniu środków przewidzianych w ustawie. Sąd administracyjny w zależności od rezultatu przeprowadzonej kontroli oraz jej przedmiotu wydaje orzeczenie, w którym skargę uwzględnia (art. 145-150 p.p.s.a.) albo skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Zatem oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie oznacza, że sąd administracyjny uchyla się od obowiązku kontroli określonego w art. 3 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny oddali bowiem skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jeżeli przeprowadzone postępowanie rozpoznawcze wykaże nieistnienie naruszenia prawa w działalności organu administracji, której skarga dotyczy, albo wyłącznie takie uchybienie przepisom obowiązującego prawa, które nie dają podstawy do uwzględnienia skargi. W szczególności będą to naruszenia prawa niemające lub niemogące mieć wpływu na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ natomiast sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organów lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu – co jednoznacznie wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. – jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd uchylając decyzję na tej podstawie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Natomiast oddalając skargę przy stwierdzeniu nieistotnych naruszeń przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, sąd musi wykazać, że stwierdzone przez niego uchybienie przepisom postępowania nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów skarżącego, że nierozpoznanie jego wniosku w terminie nie było spowodowane jego winą, lecz błędami organów, wyjaśnił, że nie ma to znaczenia w sprawie, bowiem w każdym przypadku wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania organy nie mają podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w ocenie Sądu I instancji nie miał w zasadzie podstaw do wydania w dniu [...] marca 2009 r. decyzji o charakterze merytorycznym odmawiającej przyznania płatności do gospodarstwa niskotowarowego, gdyż płatności z Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2004–2006 nie mogły być realizowane z uwagi na termin kwalifikowalności wynikający z art. 5 ust. 3a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Również Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. po rozpoznaniu odwołania winien w tej sytuacji uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie.

W myśl powołanego wyżej przepisu, pomoc jest udzielona do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania, lecz nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r. Przywołany przepis został dodany do ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z dniem 11 kwietnia 2007 r., na mocy art. 42 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427) i obowiązywał w dniu wydania decyzji.

W przepisie art. 5 ust. 3a ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich możliwość realizacji określonego uprawnienia publicznego (prawa do płatności rolniczych) została ograniczona terminem ("nie później niż do dnia 30 czerwca 2008 r.") lub warunkiem ("do wysokości limitu stanowiącego równowartość w złotych kwoty w euro określonej w planie na poszczególne działania").

Wraz z upływem terminu określonego w powyższym przepisie lub wyczerpaniu limitu środków ustała możliwość realizacji wskazanego uprawnienia. W ten sposób z upływem terminu wskazanego w art. 5 ust. 3a ustawy o rozwoju obszarowi wiejskich przestał istnieć związek przedmiotu postępowania ze stosowaniem przepisów prawa materialnego, co powoduje w następstwie bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

W świetle powyższego, podniesione w skardze zarzuty oparte wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli na naruszeniu przepisów postępowania, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.