Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 793/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4a pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 roku sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

UZASADANIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa.; art. 2 ust. 1 pkt 22, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4a pkt 2 i ust. 4b pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., nr [...] o pozbawieniu R. N. statusu osoby poszukującej pracy z dniem 12 kwietnia 2011 r., na okres 120 dni.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:

Na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] R. N. uzyskał status osoby poszukującej pracy z dniem 18 czerwca 2009 r. W związku z uzyskaniem w/w statusu miał obowiązek zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. w wyznaczonych terminach.

W dniu 12 kwietnia 2011 r. nie stawił się w wyznaczonym terminie i nie powiadomił urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w ustawowym 7 dniowym terminie.

Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] pozbawił R. N. statusu osoby poszukującej pracy z dniem 12 kwietnia 2011 r., na okres 120 dni.

W odwołaniu od powyższej decyzji R. N. wnosząc o jej uchylenie w całości, zarzucił naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 129 § 1 Kpa. Uzasadniając podniósł brak kompetencji pracowników organu pierwszej instancji.

W dniu 15 czerwca 2011 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo R. N., w którym między innymi stwierdził, iż nie mógł stawić się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, gdyż w okresie od dnia 25 marca 2011 r. do 30 kwietnia 2011 r. był zatrudniony . Jednakże z powodu choroby nie poinformował o powyższym fakcie urzędu pracy, jak również nie stawił się w terminie. Do pisma strona załączyła kserokopię świadectwa pracy wystawionego przez A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., z którego wynika, że R. N. był zatrudniony w spółce w okresie od 25 marca 2011 r. do 30 kwietnia 2011 r., przy czym w okresie od dnia 28 marca 2011 r. do 30 kwietnia 2011 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powołując przepis art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy organ odwoławczy wskazał, że starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu osoby poszukującej pracy, jeśli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy, a tym urzędem i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Wojewoda [...] wyjaśnił, że przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której osoba zarejestrowana jest zobowiązana zgłosić się we właściwym urzędzie pracy. Ponadto wskazał, że 7 dniowy termin, o którym mowa w cytowanym przepisie ma charakter materialny i w związku z tym nie może zostać przywrócony. Organ odwoławczy stwierdził, że bezsporne jest, iż R. N. nie stawił się w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 12 kwietnia 2011 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. Z akt sprawy nie wynika również, aby poinformował właściwy organ o przyczynie swojego niestawiennictwa w terminie 7 dni, liczonym od dnia wyznaczonej wizyty (12 kwietnia 2011 r.) , jak również licząc ten termin od dnia ustania niezdolności do pracy, tj. od dnia 30 kwietnia 2011 r. O przyczynie niestawiennictwa poinformował dopiero w piśmie z dnia 15 czerwca 2011 r., skierowanym do organu odwoławczego. Jednocześnie nie wskazał na żadne okoliczności uniemożliwiające mu wcześniejsze ( w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim) powiadomienie urzędu o przyczynach swojego niestawiennictwa. Wojewoda [...] podniósł, że o przyczynach niestawiennictwa w wyznaczonym terminie strona mogła powiadomić listownie bądź za pośrednictwem osoby trzeciej. Zaznaczył również, że skarżący w dniu rejestracji został pouczony o prawach i obowiązkach osoby poszukującej pracy. Powyższe potwierdził własnoręcznym podpisem na druku pouczenia z dnia 18 czerwca 2009 r. Stąd zasadne było pozbawienie skarżącego statusu osoby poszukującej pracy. Odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia procedury administracyjnej organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zawiera wszystkie elementy decyzji, o których mowa w art. 107 § 3 Kpa., a skarżący miał zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu.

R. N. wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Ponadto, co należy podkreślić, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art.134 § 1 p.p.s.a.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz.U. 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.).

Warunki, jakim odpowiadać ma osoba uzyskująca status poszukującego pracy reguluje przepis art. 2 ust. 1 pkt 22 ustawy określając, iż "poszukujący pracy" - oznacza to osobę poszukującą zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub innej formy pomocy określonej w ustawie, zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy;

Status osoby poszukującej pracy jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot, który pragnie znaleźć pracę będzie posiadał taki status w rozumieniu prawa. Istota uprawnień osoby poszukującej nie wynika z samego faktu poszukiwania lepszego źródła dochodów lecz ustawodawca wiąże te uprawnienia z określonymi warunkami i stosowną aktywnością pozostającej bez wystarczających jej zdaniem źródeł dochodów osoby w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z jej gotowością do podjęcia oferowanej pracy. Jednym z warunków wynikających z posiadania przez osobę zarejestrowaną statusu poszukującego pracy jest obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym terminie, ustalonym między poszukującym pracy a tym urzędem w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy starosta pozbawia osobę zarejestrowaną statusu osoby poszukującej pracy, jeżeli poszukujący pracy nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, który został ustalony między poszukującym pracy a tym urzędem, i nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Pozbawienie statusu poszukującego pracy następuje na okres 120 dni od dnia niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 b pkt 2 ustawy).

Z treści powołanego przepisu wynika zatem, że pozbawienie statusu osoby poszukującej pracy może nastąpić w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek określonych w powołanym przepisie: osoba nie stawi się w właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomi o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w okresie siedmiu dni liczonym od daty ustalonego terminu wizyty.

Właściwe udokumentowanie faktu niemożności stawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również wykazanie "uzasadnionej" przyczyny niestawiennictwa ciąży na bezrobotnym. Natomiast organ administracji w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty dokonuje oceny przyczyn niestawiennictwa w wyznaczonym terminie.

W niniejszej sprawie bezsporne pozostaje, iż R. N. nie stawił się w wyznaczonym terminie , to jest w dniu 12 kwietnia 2011 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. Poza sporem pozostaje również okoliczność, że nie powiadomił w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa. Przyczyny niestawiennictwa skarżący wskazał dopiero w piśmie procesowym z dnia 15 czerwca 2011 r. skierowanym do organu odwoławczego, w którym podniósł, iż z uwagi na przebywanie w okresie od 28 marca 2011 r. do 30 kwietnia 2011 r. na zwolnieniu lekarskim nie stawił się w wyznaczonym terminie. W piśmie tym skarżący nie wykazał, że w okresie choroby nie mógł skorzystać z pomocy osób trzecich bądź powiadomić urząd pracy o przyczynach swojego niestawiennictwa listownie bądź telefonicznie.

Sąd mając na uwadze ustalony powyżej stan faktyczny sprawy, jak również treść powołanego art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uznał za zasadne pozbawienie skarżącego statusu osoby poszukującej pracy. Skoro skarżący nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie oraz nie powiadomił w terminie 7 dni o przyczynach swojego niestawiennictwa, to organy administracji były zobowiązane zastosować sankcję, przewidzianą w art. 33 ust. 4a pkt 2 ustawy. Wskazać bowiem należy, że wykonanie tego obowiązku nałożonego na starostę nie zostało uzależnione od jakichkolwiek innych okoliczności, niż wymienione w w/w przepisie. Podkreślić także należy, że status osoby poszukującej pracy nabywa się wskutek złożonego wniosku, a więc z własnej inicjatywy, a nie ex lege. Uzyskanie powyższego statusu stanowi uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Z chwilą przyznania tego uprawnienia poszukujący pracy w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma obowiązek zachowania określonych reguł, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący został pouczony o obowiązkach powstałych z chwilą rejestracji w urzędzie pracy. Świadczy o tym jego podpis złożony na pouczeniu z dnia 18 czerwca 2009 r. (k. 275 akt administracyjnych). Nie można było zatem uznać, by skarżący wykazał uzasadnioną przyczynę swojej absencji. O przyczynie nieobecności strony organ został poinformowany dopiero w dniu 15 czerwca 2011 r., a zatem po upływie 2 miesięcy od wyznaczonej daty stawienia się urzędzie i 6 tygodni od zakończenia okresu zwolnienia lekarskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. podziela stanowisko Wojewody [...], że nie spełnienie przez skarżącego wymagań wiążących się z przyznaniem statusu osoby poszukującej pracy musi wywoływać określone prawem konsekwencje, a przepisy regulujące zdarzenia związane z utratą tego statusu nie dają organom administracji uprawnień do wydawania decyzji uznaniowych. Z tych przyczyn z momentem powzięcia informacji o niewykonaniu przez skarżącego obowiązku przyjętego przez niego do wiadomości i potwierdzonego własnoręcznym podpisem organ administracji zobowiązany był wydać decyzję o pozbawieniu osoby zarejestrowanej statusu poszukującego pracy.

Natomiast z uwagi na lakoniczność skargi Sąd nie mógł odnieść się do przedstawionych w niej zarzutów. Skarżący uzasadniając skargę zarzucił jedynie obrazę przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej, nie wskazując jednocześnie konkretnych przepisów, które w jego ocenie zostały naruszone. Zgodnie z deklaracją zawartą w skardze szczegółowe jej uzasadnienie miał skierować bezpośrednio do Sądu, czego nie uczynił do dnia wydania wyroku. W ocenie Sądu organ prowadząc postępowanie nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.