Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 323/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-10-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6045 Ochrona osób i mienia
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 par. 3 par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Elżbieta Makowska po rozpatrzeniu w dniu 7 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu.


UZASADNIENIE

D.N. pismem z dnia (...( wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia (...(, utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Komisariatu Policji w P.Z. z dnia (...(, którym orzeczono o wydaniu negatywnej opinii o osobie D.N. w zakresie spełniania warunków określonych w licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia. Rozstrzygnięcia te zostały podjęte w związku z prowadzonym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. postępowaniem administracyjnym w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej II stopnia.

Wraz ze skargą skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, wskazując, że wykonanie tego aktu spowoduje niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia dla strony skutków, gdyż oznacza zakończenie postępowania w przedmiocie licencji pracownika ochrony, tj. wydanie decyzji o odmowie wydania skarżącemu licencji pracownika ochrony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. postanowieniem z dnia (...(, oddalił wniosek D.N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na nieposiadanie przez ten akt przymiotu wykonalności. Sąd uznał bowiem, że postanowienie to nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w drodze egzekucji, jak również nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się domagać, czyli w swej istocie nie podlega wykonaniu i nie nadaje się do wykonania. Tym samym nie stwarza zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", dających podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. Dopiero decyzja o wydaniu bądź odmowie wydania licencji skarżącemu wywoła określone skutki dla strony.

Powyższe orzeczenie zostało zaskarżone przez D.N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z powodu jego niezgodności z prawem. Postanowieniu temu skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną wykładnię, która miała znaczący wpływ na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Ponadto skarżący wskazał m.in., że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skutkować będzie tym, iż postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w Ś. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Komisariatu Policji w P.Z. o wydaniu negatywnej opinii jest wykonalne do czasu rozstrzygnięcia złożonej przez niego skargi, zaś to skutkować będzie wzięciem pod uwagę zaskarżonego postanowienia w postępowaniu w przedmiocie zaistnienia przesłanek do cofnięcia licencji pracownika ochrony, które to postępowanie w takim stanie rzeczy zakończy się dla niego negatywnym wynikiem. W konsekwencji, z uwagi na utratę uprawnień, jakie wymagane są do wykonywania pracy pracownika ochrony, skarżący nie będzie mógł prowadzić działalności gospodarczej, w ramach której świadczy usługi. Wobec tego, jego zdaniem, w bardzo krótkim czasie zostanie on osobą bezrobotną, bez środków do życia i utrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia (...(, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Sąd drugiej instancji uznał bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając wniosek skarżącego jedynie na tej podstawie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz nie określa obowiązków lub uprawnień skarżącego w drodze egzekucji, dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez jego błędną interpretację i nierozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pod kątem przesłanek, o którym mowa w tym przepisie.

Sąd drugiej instancji wskazał, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. nie ogranicza wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności do aktów lub czynności podlegających wykonaniu w drodze egzekucji albo do aktów lub czynności określających obowiązki lub uprawnienia. W jego ocenie, instytucja wstrzymania wykonania aktów lub czynności zaskarżonych do sądu administracyjnego odnosi się do wszelkich aktów, z wyjątkiem określonych w ustawie. Wykonalność postanowienia wydanego na podstawie art. 106 K.p.a. polega na tym, że organ załatwiający sprawę w drodze decyzji ma podstawy do przyjęcia, iż obowiązek zasięgnięcia opinii organu współdziałającego został spełniony. Natomiast odrębną kwestią jest ocena, czy za wstrzymaniem takiego postanowienia przemawia istnienie niebezpieczeństwa wywołania tym postanowieniem skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powołanego przepisu wynika zatem, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1, zaś wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym szkoda może mieć zarówno charakter majątkowy, jaki i niemajątkowy, gdyż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Natomiast Sąd, który rozpoznaje wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, mając na uwadze interes wnioskodawcy, powinien uwzględnić zarówno okoliczności wskazane przez stronę, jak i te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy.

Stosownie do powyższego, zważywszy argumenty podnoszone przez skarżącego we wniosku oraz na różnych etapach postępowania administracyjnego, stwierdzić należy, że zachodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, gdyż jego wykonanie, przed rozpatrzeniem skargi, mogłoby narazić skarżącego na powstanie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że fakt uzyskania negatywnej opinii może mieć wpływ nie tylko na wynik sprawy o cofnięcie licencji pracownika ochrony, ale także na dalsze życie zawodowe i prywatne wnioskodawcy. Wykonanie zaskarżonego aktu pociąga bowiem za sobą negatywne zakończenie postępowania w przedmiocie licencji pracownika ochrony, tj. cofnięcie licencji skarżącego. W następstwie powyższego, nie będzie on mógł prowadzić działalności gospodarczej, w ramach której świadczy usługi jako pracownik ochrony, i zostanie zmuszony do poszukiwania nowego źródła zarobkowania w celu pozyskania środków do życia i utrzymania. Powyższe wskazuje na zaistnienie przesłanek, określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2008, s.220).

W tej sytuacji, uznając, że wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.