Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1601/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1, art.134 par 1, art. 145 par 1, art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32, art.33 par 1-4, art.40 par 1 i2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15 ust.1, art.18, art.26 ust.1 i 5, art.27 ust.1 pkt 9, art.29 ust.1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1601/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2011 r., sprawy ze skargi "G" G.R., A.D. Spółka Jawna w S., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 sierpnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 105 § 1, art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 17, art. 18 oraz art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zarzutów "G" spółka jawna w S. z dnia 12 marca 2008r. na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] do [...] z dnia 29 maja 2007r.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że przedmiotowe tytuły wykonawcze zostały doręczone spółce w dniu 8 czerwca 2007r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. Zajęcie nie zostało zrealizowane z uwagi na brak środków na rachunku bankowym spółki, zaś w dniu 24 lipca 2007r. nastąpiło wstrzymanie wykonania decyzji będących podstawą wystawienia tytułów wykonawczych w związku z czym organ egzekucyjny wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki. Następnie pismem z dnia 12 marca 2008r. spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Organ egzekucyjny odwołując się do treści art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który określa siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów, wskazał, że termin do wniesienia zarzutów upłynął skutecznie w 15 czerwca 2007r. Organ stwierdził również, że w przypadku uchybienia terminowi organ egzekucyjny nie jest uprawniony do wydania postanowienia w sprawie zarzutów lub ich oddalenia, orzeczenie takie bowiem ma charakter merytorycznego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje zaś bezskuteczność czynności zobowiązanego.

W zażaleniu na to postanowienie spółka zażądała jego uchylenia oraz orzeczenia co do istoty sprawy. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:

1) błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy mające istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie;

2) niewłaściwe zastosowanie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie postanowienia zawierającego wadliwe rozstrzygniecie sprawy;

3) niewłaściwe zastosowanie art. 15 w zw. z art. 138 § 2, art. 77 § 1 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie się przez Dyrektora Izby Celnej do wytycznych organu nadzoru, który wskazał, iż postępowanie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

4) niewłaściwe zastosowanie art. 33 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 40 § 2 kpa oraz art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie zarzuty zostały złożone z naruszeniem ustawowego terminu;

5) niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 8 oraz art. 12 § 1 kpa, poprzez wydanie postanowienia pozostającego w oczywistej sprzeczności zarówno ze stanem faktycznym sprawy, jak i z zaleceniami organu nadzoru.

6) niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 126 tej ustawy oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na wadliwym i niepełnym uzasadnieniu.

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.

Na wstępie organ drugiej instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie wskazując, że w odpowiedzi na zarzuty spółki na prowadzone postępowanie egzekucyjne z dnia 12 marca 2008r., Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu 4 kwietnia 2008r. postanowienie, mocą którego oddalił zarzuty z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

Wskutek wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia 20 maja 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej ponownie oddalił zarzuty z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia, zaś po ponownym zaskarżeniu, postanowieniem z dnia 31 października 2008r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zwrócono uwagę Dyrektora Izby Celnej na potrzebę wyjaśnienia wątpliwości w zakresie wystawienia tytułów wykonawczych na firmę "G" występującą w formie spółki cywilnej, w czasie gdy podmiot funkcjonował już jako spółka jawna. Ponadto wątpliwości Dyrektora Izby Skarbowej budziły okoliczności uchylenia do ponownego rozpatrzenia decyzji stanowiących podstawę wystawienia części tytułów wykonawczych stanowiących podstawę postępowania egzekucyjnego i związany z tym brak wymagalności tytułów wykonawczych.. Nadto, organ drugiej instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia, czy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z możliwością zastosowania art. 63 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na to ostatnie rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2008r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który oddalił ją wyrokiem z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Kr 53/09.

W dalszej kolejności odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia i zarzutów zażalenia, organ drugiej instancji odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych w tym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 4034/06, wyjaśnił, że przed wszczęciem postępowania zobowiązany nie może być uznany za jego stronę, tym samym nie jest możliwe, aby mógł działać przez pełnomocnika. Oznacza to, że organ nie mógł doręczać dokumentów, których doręczenie jest równoznaczne ze wszczęciem postępowania, pełnomocnikowi zobowiązanego, który status strony uzyskał dopiero z chwilą doręczenia tych dokumentów. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził również, że organ egzekucyjny nie pominął pełnomocnika w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po wszczęciu egzekucji, która nastąpiła poprzez doręczenie stronie odpisów tytułów wykonawczych i uzyskaniu przez spółkę "G" statusu strony postępowania, pełnomocnik był zgodnie z treścią pełnomocnictwa informowany o wszelkich czynnościach podejmowanych w toku egzekucji, celem reprezentowania interesów spółki i występowania w jej imieniu.

Końcowo organ wskazał, że w sytuacji, gdy okazuje się, że zarzuty wniesione zostały po terminie, to niezasadnym i bezcelowym jest ich merytoryczne rozpatrywanie i badanie w toku postępowania.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji,

2) błędną wykładnię art. 32 oraz art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polegającą na przyjęciu, iż tytuły wykonawcze wszczynające egzekucję administracyjną oraz zawiadomienia o zastosowaniu wobec zobowiązanego środków egzekucyjnych doręcza się stronie, a nie pełnomocnikowi, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż w przedmiotowej sprawie zarzuty zostały złożone z naruszeniem ustawowego terminu,

3) niewłaściwe zastosowanie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 126 tej ustawy oraz art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez oparcie zaskarżonego postanowienia na wadliwym i niepełnym uzasadnieniu.

W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowe 12 tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2002r. zostały doręczone pełnomocnikowi spółki dopiero w dniu 10 marca 2008r., na wyraźne żądanie pełnomocnika - w formie uwierzytelnionych odpisów. Mając na uwadze tę okoliczność podkreślono, że żaden z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wprowadza reguły, na podstawie której organ egzekucyjny byłby zwolniony z obowiązku zawiadomienia pełnomocnika zobowiązanego o zastosowanym środku egzekucyjnym. Powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych skonstatowano, że przyjęty przez Dyrektora Izby Celnej oraz przez Dyrektora Izby Skarbowej sposób doręczenia pism w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym jest niedopuszczalny.

Zdaniem spółki przyjęcie poglądu organów administracji prowadziłoby do niedającej się zaakceptować sytuacji, że zobowiązany spodziewając się podjęcia przez właściwy organ czynności egzekucyjnych i podejmując celowe z punktu widzenia ochrony jego interesów działania, tj. ustanawiając pełnomocnika procesowego, by uchylić się od negatywnych skutków nieznajomości prawa, de facto pozbawiony zostaje możliwości wniesień środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2010r. będącym uzupełnieniem skargi strona skarżąca rozszerzyła zakres zaskarżenia zarzucając zaskarżonemu postanowieniu błędną wykładnię art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie że wskazana w tym przepisie czynność doręczenia tytułu wykonawczego jest czynnością wymagającą osobistego działania zobowiązanego oraz niewłaściwego zastosowania tego przepisu poprzez pominiecie ustanowionego pełnomocnika przy doręczaniu tytułów wykonawczych a także zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. Obszerne uzasadnienie sprowadzające się w znakomitej części do przytoczenia fragmentów orzeczeń sądów administracyjnych oraz wypowiedzi doktryny koncentrowało się głównie na wykazaniu – zdaniem strony skarżącej – zasadniczej i istotnej dla sprawy różnicy pomiędzy "wszczęcia postępowania egzekucyjnego", a "wszczęciem egzekucji".

Dyrektor Izby Skarbowej w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2010r. ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 lutego 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1571/09 zawiesił z urzędu postępowanie sądowe do czasy rozpoznania skargi kasacyjnej spółki "G" od wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I SA/Kr 53/09.

W związku z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 1467/09 oddalającym wzmiankowaną skargę kasacyjną, zostało podjęte postępowanie sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji (postanowień) z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy bądź z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 w/w ustawy). Sąd administracyjny stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji (postanowienia) w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Ponadto sąd rozstrzyga – w myśl art. 134 § 1 ustawy – w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które uzasadniałoby uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Zasadniczym przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego (egzekucji administracyjnej) oraz możliwości działania strony (zobowiązanego) przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, a ściślej - kwestia określenia momentu, od którego pełnomocnik może skutecznie działać w tym postępowaniu. Rozstrzygniecie bowiem tej kwestii determinowało ustalenie, czy zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne zostały wniesione w terminie jak utrzymywała skarżąca spółka, czy też po terminie jak przyjęły organy orzekające w sprawie.

Stosownie do art. 26 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. powoływanej dalej jako "ustawa egzekucyjna"), wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą; (1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub (2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z kolei zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej zobowiązanemu przysługuje prawo do złożenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Natomiast kwestia pełnomocnictwa nie została w ogóle uregulowana w ustawie egzekucyjnej, zatem na zasadzie odesłania zawartego w art. 18 tej ustawy w tym zakresie pełne zastosowanie mają przepisy art. 32 i art. 33 § 1-4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. powoływanej dalej jako "k.p.a."). Z kolei istotne z punktu widzenia powstałego sporu obowiązki w zakresie doręczeń zostały uregulowane w art. 39-49 k.p.a. Zgodnie z tymi regulacjami obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi zobowiązanego dotyczy pełnomocnika ustanowionego w sprawie (art. 40 § 2 k.p.a.). Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone go protokołu, zaś pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowy poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 2 i 3 k.p.a.). Jak podnosi się w literaturze (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J., Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 8, Warszawa 2006, s. 268), przepis art. 33 § 3 k.p.a. wyraźnie stanowi, że chodzi o akta sprawy, nie zaś o akta dowolnej sprawy prowadzonej wcześniej przez organ. Tym samym pełnomocnictwo złożone do akt sprawy innej nie może wywoływać skutku w postaci zobligowania organu do dokonywania doręczeń na adres pełnomocnika tym pełnomocnictwem ustanowionego.

Z powołanych wyżej przepisów popartych poglądami doktryny wynika, że organ egzekucyjny musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt). Faktu istnienia pełnomocnictwa organ administracji (egzekucyjny) nie może domniemywać. Dopiero od momentu zawiadomienia organ administracyjny (egzekucyjny) jest zobligowany doręczać pisma ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi i zapewnić mu taki udział w postępowaniu, jak stronie tego postępowania (w tym przypadku chodzi o odpowiednie uprawnienia zobowiązanego).

Nie budzi zatem wątpliwości, że w postępowaniu egzekucyjnym strona może być reprezentowana przez pełnomocnika w sposób prawidłowy umocowanego. Problematycznym zagadnieniem pozostaje jednak, czy wyżej omówione uregulowania znajdują także zastosowanie w przypadku doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a więc dokumentu o szczególnym charakterze, który po spełnieniu warunków określonych w art. 27 § 1 pkt 1-11 ustawy egzekucyjnej uruchamia etap egzekucji administracyjnej.

Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku dominującym w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że doręczenie tytułu wykonawczego musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero po tak skutecznym wszczęciu egzekucji zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w tym postępowaniu egzekucyjnym. Wcześniejsze czynności podejmowane przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny (art. 15 ust. 1, art. 26 § 1 i art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej) poprzedzają dopiero wszczęcie egzekucji administracyjnej. Na tym etapie ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego nie jest możliwe. Nie została bowiem wszczęta egzekucja administracyjna, do której wszczęcia w sposób przewidziany w art. 26 § 5 pkt 1 lub 2 ustawy egzekucyjnej w ogóle nie musi dojść (np. wcześniejsza zapłata należności pieniężnej na skutek doręczenia upomnienia). W takiej sytuacji adresatem odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 5 pkt 1 ustawy egzekucyjnej) jest zobowiązany wskazany przez wierzyciela w tytule wykonawczym (art. 27 pkt 2 ustawy egzekucyjnej oraz art. 40 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej).

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznanej sprawy stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie nastąpiło prawidłowe wszczęcie egzekucji poprzez doręczenie przedmiotowych tytułów wykonawczych zobowiązanej spółce w dniu 8 czerwca 2007r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego. Dlatego też siedmiodniowy termin do zgłoszenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej należało liczyć od dnia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych spółce. Zasadnie zatem przyjęły organy egzekucyjne, że w stanie faktycznym sprawy termin do wniesienia zarzutów upłynął w dniu 15 czerwca 2007r.

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zawarte w wyroku z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2075/09, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in. że "Powinność doręczenia przez organ tytułu wykonawczego do rąk zobowiązanego lub dłużnika bezpośrednio wynika przede wszystkim z istoty egzekucji administracyjnej, której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie decyzji administracyjnej, kreującej zobowiązanie pieniężne. O podjęciu czynności ściśle związanych z wykonaniem decyzji administracyjnej zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście i tym samym uzasadnione jest przyjecie poglądu, że dopiero skuteczne wszczęcie egzekucji umożliwia ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika zgodnie z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., natomiast na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji nie jest to w ogóle możliwe".

Odnosząc się do kwestii różnicy pomiędzy "wszczęciem postępowania egzekucyjnego" a "wszczęciem egzekucji", poruszonej w piśmie procesowym skarżącej spółki z dnia 4 lutego 2010r., stwierdzić należy, że niewątpliwie "postępowanie egzekucyjne" jest pojęciem szerszym i obejmuje szereg czynności egzekucyjnych w tym także czynności poprzedzające wszczęcie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 26 § 5 ustawy egzekucyjnej. Jednakże kluczowym momentem wywołującym określone skutki prawne m.in. w postaci rozpoczęcia biegu terminu do złożenia zarzutów, przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest właśnie wszczęcie egzekucji administracyjnej. Od tej chwili w zasadzie można mówić o stronach postępowania egzekucyjnego, a to z kolei pociąga za sobą możliwość ustanowienia pełnomocnika w tym postępowaniu. Z tych względów organy orzekające w sprawie słusznie przyjęły, że doręczenie odpisu tytułów wykonawczych obejmujących zaległości podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2002r. bezpośrednio na adres spółki, a nie adres pełnomocnika – doradcy podatkowego było prawidłowe.

Wskazać również trzeba, że znajdujący się w aktach egzekucyjnych dokument pełnomocnictwa, na który powołuje się strona skarżąca, nie może być potraktowany za pełnomocnictwo skutecznie udzielone w myśl art. 33 k.p.a. do "akt sprawy". Po pierwsze, dokument ten wpłynął do biura podawczego organu w dniu 3 kwietnia 2007r., a zatem jeszcze przed dniem wszczęcia egzekucji administracyjnej (8 czerwiec 2007r.), a nawet jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, które – zdaniem skarżącej spółki – nastąpiło w dniu 30 maja 2007r. – wniosek wierzyciela). Po drugie, już sama jego treść wskazuje na ogólny charakter pełnomocnictwa (pełnomocnictwo do "reprezentowania i występowania w imieniu spółki przed właściwymi miejscowo i rzeczowo organami egzekucyjnymi...") bez wskazania, której konkretnie sprawy dotyczy. Tego rodzaju dokument złożony na etapie poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej nie może być uznany za pełnomocnictwo udzielone skutecznie stosownie do art. 33 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2075/09).

Reasumując, Sąd stwierdza, że prawidłowe wszczęcie egzekucji następuje zawsze bezpośrednio do strony (zobowiązanego). Dopiero od tego momentu strona (zobowiązany) może ustanowić i działać w sprawie przez pełnomocnika. Oznacza to, że organ nie może doręczać dokumentów, których doręczenie jest równoznaczne ze wszczęciem egzekucji, pełnomocnikowi zobowiązanego, który status strony uzyskał dopiero z chwilą doręczenia tych dokumentów.

Badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem materialnym oraz przepisami postępowania, tutejszy Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.