Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 924/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 202 poz 1956
law: Ustawa z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2009 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. z tytułu sprzedaży akcji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 74a i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – dalej: "Op"), art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a, art. 23 ust. 1 pkt 38, art. 30b ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 5 i ust. 6, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm. – dalej: "updof") uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] stycznia 2008r. określającą J. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok z tytułu sprzedaży akcji w kwocie 4.596 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tegoż tytułu w kwocie 4.576 zł oraz nadpłatę w kwocie 20 zł.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył zeznanie o wysokości osiągniętego w 2005 r. dochodu i zadeklarował wysokość zobowiązania podatkowego za ten rok w kwocie 4.596 zł, po czym wniósł do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. o stwierdzenie nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok w kwocie 4.523 zł oraz złożył korektę zeznania.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy – na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. – organ I instancji określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży akcji za 2005 rok w kwocie 4.596 złotych. Organ stwierdził bowiem, iż w złożonej korekcie zeznania Skarżący zaniżył wysokość przychodów z odpłatnego zbycia papierów wartościowych o kwotę 25.999,50 zł oraz kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.189,50 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż żona Skarżącego w dniu 25 września 1998 r. nabyła 59 akcji imiennych Serii A P. S.A. od Stowarzyszenia Pracowników P. S.A. w W. Zgodnie z uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy M. S.A. oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy P. S.A., nastąpiło połączenie M. S.A. z P. S.A. w wyniku, którego powstała spółka P. S.A. Połączenie nastąpiło poprzez przeniesienie całego majątku P. S.A. na M. S.A. w zamian za akcje serii F, które M. S.A. wydał osobom będącym akcjonariuszami P. S.A. Wobec powyższego żona Skarżącego nabyła 1418 akcji zwykłych na okaziciela serii F spółki P. S.A.

Wprowadzone do obrotu akcje zostały zdeponowane na wspólnym rachunku inwestycyjnym małżeństwa J. i J. S. w C. S.A. W wyniku sprzedaży tych akcji w 2005 roku na giełdzie, C. S.A. wystawił dwie odrębne informacje PIT-8C dla małżonków, dzieląc po połowie uzyskany przychód. W tej sytuacji nastąpiło odrębne rozliczenie w zeznaniu PIT-38 przez J. i J. S. oraz zastosowanie przez nich analogicznego podziału kosztów nabycia akcji na dwie równe części i przyjęcie ich do rozliczenia w zeznaniu PIT-38.

Organ I instancji ocenił, iż skoro przedmiotem sprzedaży były akcji serii F spółki P. S.A. nabyte w 2004 roku, a nie akcje Spółki P. S.A. które zostały nabyte przed 1 stycznia 2004 r. to Skarżący nie mógł skorzystać ze zwolnienia od opodatkowania dochodu uzyskanego z ich sprzedaży na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956 z późn. zm. – dalej "ustawa zmieniająca").

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił, iż jest ona sprzeczna ze stanem prawnym i faktycznym w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że jego żona akcjonariuszem spółki P. S.A stała się z mocy prawa bez podejmowania jakichkolwiek czynności prawnych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylając decyzję organu I instancji wyjaśnił, że akcje P. S.A. zostały przez żonę podatnika nabyte w 2004 roku. Organ przytoczył treść art. 492 § 1 oraz art. 493 § 1 Kodeksu spółek handlowych i odwołał się do stanowiska zaprezentowanego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3493/05 wydanego w analogicznej sprawie, który uznał za niezasadne twierdzenie o tożsamości akcji P. S.A. oraz akcji P. S.A. i wskazał, że w 2004 r. doszło do nabycia przez podatnika akcji tej Spółki, powstałej w wyniku połączenia dokonanego w tym samym roku.

Za nietrafny uznał organ odwoławczy wywód Skarżącego, że jego żona w 2004 roku nie nabyła akcji, ale nastąpiło to w 1998 roku. W ocenie organu "nabyciem" jest co do zasady każdy sposób powodujący przejście własności akcji na określony podmiot, w tym przydzielenie akcji przez nowo powstałą spółkę. Z tego względu Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji, iż do dochodu uzyskanego przez Skarżącego nie miało zastosowania zwolnienie przewidziane w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał jednakże, iż organ I instancji nieprawidłowo przyjął do wyliczenia wysokości zobowiązania podatkowego przychód ze sprzedaży akcji w wysokości 25.999,50 zł, zamiast w kwocie 25.895 zł, bowiem taka kwota wynikała ze zleceń wystawionych przez C. S.A. w W. na sprzedaż akcji.

Organ podkreślił przy tym, że zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania podatkowego pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zakwestionował sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. Zarzucił organom obu instancji naruszenie art. 19 ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wynikające z treści powołanego przepisu oraz z art. 52 pkt 1 lit b updof, zwolnienie nie ma zastosowania w sprawie. Zarzucił również naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) - dalej "Op", poprzez odmowę stwierdzenia istniejącej po stronie skarżącej nadpłaty oraz uchybienie przez organy obu instancji terminów do załatwienia spawy. Zarzucił nadto naruszenie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie konstytucyjnych zasad równości wobec prawa oraz demokratycznego państwa prawa, art. 120 i art. 121 § 1 Op ze względu na sposób prowadzenia postępowania, art. 210 § 1 pkt 6 Op ze względu na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wyjaśniającego okoliczności nabycia akcji, których dotyczy sprawa, a w związku z tym również naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w niniejszej sprawie połączenie spółek nastąpiło na podstawie art. 492 i następne k.s.h. i na podstawie tych przepisów akcjonariusze spółki przejmowanej stali się z mocy prawa akcjonariuszami spółki przejmującej. Zachowali przy tym taki sam majątek bowiem wydano im akcje według parytetu wynikającego z porównania wartości majątku Spółek łączących się. W ocenie Skarżącego istotą łączenia się Spółek jest kontynuacja działalności, a interpretacja organu odwoławczego jest całkowicie sprzeczna z tą istotą. Jego zdaniem akcje nowopowstałej Spółki były tożsame z pierwotnymi wobec nich akcjami P. S.A. Odnosząc się do argumentacji organu odwoławczego Skarżący wskazał, że nie było żadnego przydziału akcji przez nowo powstałą Spółkę, a zgodnie z art. 494 Kodeksu Spółek Handlowych z mocy prawa jego żona stała się akcjonariuszem spółki powstałej z połączenia. Powołał przy tym, na potwierdzenie swojego stanowiska, wyrok WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1720/07.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 listopada 2008r. sygn. akt III SA/Wa 1452/08 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Sąd stwierdził, że organy bezzasadnie uznały, że przedmiotem dokonanej przez skarżącą sprzedaży, były akcje nabyte po dniu 1 stycznia 2004 r. W ocenie Sądu przedmiotowe akcje zostały nabyte w dacie w której skarżąca nabyła akcje spółki P. S.A., które następnie wymieniła na akcje P. S.A. Z tego względu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, które miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie obowiązany ustalić czy Skarżący nabył akcje, których dotyczyła rozpoznana sprawa, w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit b updof. W przypadku stwierdzenia, że nabyte przez skarżącą akcje mieszczą się w zakresie tego przepisu organ będzie obowiązany zastosować w stosunku do skarżącej przepis art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] marca 2009r uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2008r. i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu sprzedaży akcji za 2005r. w kwocie 4.576,00 zł oraz określił nadpłatę w kwocie 20,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, iż przedmiotem zbycia były akcje nabyte przed 2004 rokiem, jednocześnie jednak ustalił, iż nabycie tych akcji nie miało miejsca w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b) updof.

Skarżący pismem z dnia 28 kwietnia 2009 r. zaskarżył decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].03.2009 r. oraz wniósł o zwrot nadpłaconego podatku w wysokości 4.523,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami.

Strona stwierdziła, iż akcje firmy P. S.A. nabyła jako akcje firmy publicznej, w obrocie publicznym i na podstawie przepisów o obrocie publicznym. Skarżący stwierdził, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie dokonał analizy przypadku nabycia w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. Przepis art. 2 ust. 1 zawiera wyłącznie definicję publicznego obrotu, którym jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych, przy wykorzystaniu środków masowego przekazu, albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób, albo do nieoznaczonego adresata. Strona podkreśliła ponownie, że oferta była skierowana do ponad 300 osób. Uważa, że negowanie, iż skierowanie oferty do ponad 300 osób nie spełnia uwarunkowań obrotu publicznego, jest sprzeczne z prawem. Skarżąca pragnie podkreślić, iż sformułowanie "do więcej niż 300 osób, albo do nieoznaczonego adresata" musi mieć swoje znaczenie. Gdyby tak nie było, to jaki byłby sens jego wprowadzenia do przepisów prawa. Strona zauważyła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji stwierdza, że brak jest definicji oferty publicznej i powołuje się na interpretacje, między innymi Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.06.2008r., które posługują się "dyrektywami wykładni językowej". Skarżąca powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.01.2009r. sygn. akt II FSK 1385/07, w którym Sąd zajął stanowisko, że zakresu obowiązku podatkowego nie można domniemywać, czy też określać w drodze zabiegów interpretacyjnych. W ocenie Strony jakiekolwiek wyłaniające się na tym tle wątpliwości należy rozstrzygać, przyjmując że prawo powinno w sposób wyraźny wskazywać ten zakres. Sformułowana przez Sąd zasada powinna, zdaniem Skarżącej być przestrzegana w szczególności, kiedy obciążało to obywatela w sprawach podatkowych.

Strona ponadto wskazała na przewlekłość prowadzonego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ważne w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu jest to, że zapadł już wcześniej prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2008 akt. III SA/Wa 1452/08.

Natomiast art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz.1270 z późn. zm. dalej zwanej "p.p.s.a."). stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sformułowana w tym artykule zasada, w myśl której "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ" oznacza, że także w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd i organ, będą związani oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ona uchylona w prawem określonym trybie i oczywiście o ile nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie.

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, iż w prawomocnym wyroku z dnia 17 listopada 2008 r. WSA w Warszawie zaznaczył, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie obowiązany ustalić czy akcje, których dotyczyła rozpoznana sprawa, zostały nabyte w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit b u.p.d.o.f. W przypadku stwierdzenia, że nabyte przez stronę skarżącą akcje mieszczą się w zakresie tego przepisu organ będzie obowiązany zastosować w stosunku do skarżącej przepis art.. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej.

Organ wydając zaskarżoną decyzję stwierdził, iż przedmiotem zbycia były akcje nabyte przed 2004 rokiem, jednocześnie jednak ustalił, iż nabycie tych akcji nie miało miejsca w warunkach określonych w art. 52 pkt 1 lit. b) updof. Ze stwierdzeniem tym Sąd się zgadza, co zresztą znajduje odzwierciedlenie w wyroku NSA z 26 czerwca 2008 r. II FSK 916/07.

Otóż na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 2 przywoływanej powyżej ustawy zmieniającej - przepisów ustawy, o której mowa w art. 1, nie stosuje się do opodatkowania dochodów (poniesionych strat) uzyskanych po dniu 31 grudnia 200 r. z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, o których mowa w art. 52 pkt 1 lit. b ustawy wymienionej w art. 1 , w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2004 r., pod warunkiem, że papiery te zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie natomiast z art. 52 pkt 1 lit b updof., do którego przytoczony przepis ustawy zmieniającej w tekście swoim dosłownie i bezpośrednio się odwołuje -zwalnia się od podatku dochodowego (...) dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (...).

W świetle okoliczności niniejszej sprawy podstawowe i przesądzające (dla niej) znaczenie ma nabycie spornych w zakresie oceny ewentualnych następstw podatkowych papierów wartościowych w 1998 r. nie zaś późniejsza wymiana tychże akcji dokonana w 2004 r. w związku z przekształceniami spółek kapitałowych, co też słusznie zauważył WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2008 r.

Zważyć bowiem należy, że wspólnicy lub akcjonariusze spółki przejmowanej lub łączących się przez zawiązanie nowej stają się z dniem połączenia wspólnikami spółki przejmującej lub nowo zawiązanej. Nie jest wymagane w tym zakresie żadne dodatkowe oświadczenie z ich strony o uczestnictwie w spółce przejmującej lub nowo zawiązanej ani oświadczenie o objęciu udziałów lub akcji w kapitale zakładowym spółki przejmującej lub nowo zawiązanej albo objęciu udziałów lub akcji w spółce nowo zawiązanej. Dzień połączenia, jako dzień zyskania statusu wspólnika lub akcjonariusza spółki przejmującej lub nowo zawiązanej, daje wspólnikom wszelkie prawa, które wynikają z objętych przez nich udziałów lub akcji, poza prawem do dywidendy ( Kodeks spółek handlowych. Komentarz., praca zbiorowa pod red. W. Pyzioła, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2008 r., str.1019; Kodeks spółek handlowych. Komentarz. Orzecznictwo., praca zbiorowa pod red. J. A. Strzępki, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2001 r., str. 1141 - 1142).

W powyższym stanie rzeczy, kontekście i obszarze, dokonana w jego ramach wymiana akcji jest więc wykonaniem istniejących praw akcjonariusza a nie nabyciem akcji status akcjonariusza (dopiero) konstytuującym.

Ponadto skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nabycie w 1998 r. akcji od (określonego) stowarzyszenia pracowników spółki akcyjnej na rzecz jego członków nie nastąpiło na podstawie oferty publicznej, czego wymaga unormowanie wynikające z cytowanych przepisów art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej i art. 52 pkt 1 lit b updof.

Na podstawie art. 66 § 1 kodeksu cywilnego ofertą jest oświadczenie woli zawarcia umowy, określające jej istotne postanowienia. Prawo, które może znaleźć zastosowanie w sprawie niniejszej, nie przewiduje i nie przekazuje do obwiązywania pojęcia oferty "publicznej". W szczególności, oferta (publiczna), to jeszcze nie obrót (publiczny papierami wartościowymi), natomiast ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, na którą wnoszący skargę powołuje się w jej uzasadnieniu, niewątpliwie nie obowiązywała w 1998 r., to jest w czasie nabycia akcji w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Wobec powyższego, uzupełniając (prawne) pojęcie oferty o wymaganą przez prawo, ale przez nie niezdefiniowaną cechę "publiczności" odwołać się należy do naturalnego języka prawodawcy. Czynił to już uprzednio Naczelny Sąd Administracyjny, który na tejże podstawie, w wyrokach : z dnia 27 VI 2003 r.- III S A 3305/01, z dnia 7 VII 2004 r. - FSK 259/04 i z dnia 2 grudnia 2005 r. - FSK 2626/04, wywiódł, przedstawił, rozważył i przekonująco uzasadnił, że publiczny charakter oferty ma miejsce wtedy, gdy oferta adresowana jest do wszystkich, a nie tylko do ograniczonego kręgu osób. Z przyjętego przez organy podatkowe stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy nie wynika natomiast, aby zbywając akcje uczestniczącym w nim osobom stowarzyszenie pracownicze wystąpiło w tym przedmiocie ze skierowaną do nieograniczonej niczym liczby adresatów ofertą ich nabycia.

Mając na uwadze to, że w potocznym języku naturalnym słowo publiczny może mieć znaczenie także jako: jawny, oficjalny, odbywający się przy świadkach, w miejscu dostępnym dla wszystkich, podnieść należy, iż wymieniane terminy i odnoszące się do nich desygnaty mieszą się wprawdzie także w słownikowym pojęciu publiczności, funkcjonują jednak w języku polskim również jako byty od słowa i pojęcia "publiczny" odrębne. Gdyby więc prawodawca dla osiągnięcia zamierzonych celów prawnych chciał stanowić (na przykład) o " ofercie jawnej", "oficjalnej", poczynionej "przy świadkach lub w miejscu dla wszystkich dostępnym", terminów tych w tekście prawnym niechybnie by użył i je wykorzystał. Zaniechanie w tym przedmiocie jest więc istotne. Obowiązujące, w tym w szczególności mogące mieć znaczenie dla rozpatrzenia sprawy niniejszej, prawo nie wypowiada się o ofertach "jawnych i niejawnych", "oficjalnych i nieoficjalnych", przedstawionych "w miejscu publicznym lub prywatnym", "przy świadkach lub pod ich nieobecność" - nie wiąże z takimi (ewentualnymi), sformułowaniami jakiegokolwiek znaczenia prawnego.

Jeżeli więc w unormowaniu odczytanym z przepisów art. 19 ust.1 pkt 2 ustawy zmieniającej i art. 52 pkt 1 lit b u.p.d.o.f. ustawodawca stanowi o nabyciu papierów wartościowych "na podstawie oferty publicznej", to wykorzystuje niewątpliwie podstawowe i zasadnicze znaczenie pojęcia: "publiczny"- jako dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich (por. cyt. wyrok NSA z dnia 2 XII 2005 r. - FSK 2626/06) i wiąże z realizacją bądź brakiem tej cechy oferty określone skutki prawne.

Również nie wynika z akt sprawy, aby skarżący nabył akcje na regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, który to obrót jest dokonywany na rynku regulowanym poza rynkami giełdowymi. Rynek pozagiełdowy może być prowadzony wyłącznie przez spółkę akcyjną za zezwoleniem Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. Takim podmiotem nie było stowarzyszenie pracowników. Termin regulowany pozagiełdowy wtórny obrót publiczny oznacza sposób zawierania transakcji papierami wartościowymi dopuszczonymi do obrotu publicznego bez wykorzystania giełdy, ale jednocześnie unormowany przepisami prawa w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo stron trans akcji i powszechność dostępu do nich. W warunkach polskich zajmuje się tym spółka akcyjna powołana przez przedsiębiorstwa maklerskie Centralna Tablica Ofert (CeTO).

Reasumując, w świetle przytoczonych regulacji podatkowych, zwolnienie dochodu ze sprzedaży akcji ma zastosowanie w odniesieniu do trzech sytuacji, a mianowicie: (I) akcje dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych na podstawie oferty publicznej, (II) akcji dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych na giełdzie papierów wartościowych oraz (III) akcji dopuszczonych do obrotu publicznego i nabytych w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym. W stosunku do strony żadna z tych sytuacji nie miała miejsca.

Odnośnie zarzutu naruszenia ustawowych terminów Sąd zwraca uwagę, iż przewlekłość postępowania chociaż jest zjawiskiem niepożądanym, nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art.151p.p.s.a.