Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 220/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28,  art. 3 pkt 7, 7a, 8,  art. 51 ust. 1 pkt 2,  art. 51 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Olga Białek Protokolant: Kamila Zawiślan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru B. we W. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 19 września 2005 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) oraz art. 123 kpa, wstrzymał prowadzenie wszelkich robót budowlanych, polegających na murowaniu ścianki działowej, w korytarzu ogólnodostępnym na parterze budynku mieszkalnego dwurodzinnego, składającego się z dwóch części, należących do dwóch odrębnych nieruchomości, położonych na działkach numer [...] i [...] AM-1 w miejscowości B. nr [...], gm. S. – rozpoczętych bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na inwestora przedmiotowych robót J. L. obowiązek zabezpieczenia miejsc w obrębie wznoszonej ścianki działowej, mogących spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Powyższe rozstrzygniecie zostało zaskarżone przez J. L. do organu wyższej instancji i utrzymane w mocy postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 4 listopada 2005 r. nr [...].

W dniu 15 listopada 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzory Budowlanego w S. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. wydał decyzję nr [...], którą nakazał J. L., w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wykonać w terminie do dnia 30 grudnia 2005 r. przebudowę spornej ścianki działowej, samowolnie wykonywanej z bloczków gazobetonowych, w taki sposób, żeby nie kolidowała ona z istniejącymi otworami drzwiowymi w ścianach usytuowanych prostopadle do niej.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w wyniku postępowania przeprowadzonego na wniosek W. S., w tym na podstawie dowodu z oględzin dokonanych w dniu 5 września 2005 r. ustalono, że J. L. w sierpniu 2005 r. bez wymaganego pozwolenia rozpoczęła roboty budowlane, polegające na wykonywaniu ścianki działowej w korytarzu ogólnodostępnym na parterze budynku mieszkalnego dwurodzinnego, składającego się z dwóch części, należących do dwóch odrębnych nieruchomości, położonych na działkach nr [...] i [...] AM-1. Wymurowano ściankę z bloczków gazobetonowych o grubości 10 cm, na pełną wysokość korytarza, to jest 2,82 m. Przedmiotowa ścianka postawiona została bezpośrednio na posadzce z płytek marmurowych, odizolowana od nich paskiem z papy izolacyjnej. Usytuowano ją w taki sposób, że jej początek znajduje się w świetle zewnętrznych drzwi wejściowych dwuskrzydłowych, otwieranych do wnętrza budynku, co uniemożliwia swobodne otwieranie na pełną szerokość jednego ze skrzydeł. Cały otwór drzwiowy jest o szerokości 1,52 m, natomiast jedno ze skrzydeł posiada szerokość 0,76 m. Roboty budowlane przerwano w odległości 1,13 m od ściany wewnętrznej budynku, w której znajduje się otwór drzwiowy wejściowy do lokalu mieszkalnego, zajmowanego przez W. S. Ponadto stwierdzono, iż gdyby wznoszenie przedmiotowej ścianki zakończono, to jej koniec wchodziłby w światło wyżej wymienionego otworu drzwiowego.

Powiatowy Inspektor Nadzory Budowlanego stwierdził, że w omawianym przypadku zachodzą przesłanki do wdrożenia procedury naprawczej, wynikającej z przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego, a postępowanie zakończone niniejszą decyzją ma na celu doprowadzenie rozpoczętych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w aspekcie prawa administracyjnego, regulowanych prawem budowlanym.

J. L. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła, iż rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z przepisami prawa materialnego oraz z naruszeniem słusznego interesu strony. Podniosła, że wybudowanie ścianki działowej z materiałów lekkich nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz że przedmiotowa ścianka działowa nie narusza prawa własności W. S. Skarżąca stwierdziła, że wadliwym jest ustalenie organu I instancji, iż przedzielony ścianką działową korytarz był dotąd "ogólnodostępny", gdyż za taki mogła go uważać wyłącznie W. S. Zarzuciła, iż decyzja organu I instancji "udziela nieuzasadnionej ochrony zamachowi właścicielki działki nr [...] na własność skarżącej". Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie przedmiotowego postępowania.

W dniu 9 stycznia 2006 D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków, wyznaczył nowy termin do dnia 28 lutego 2006 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż nie dostrzegł nieprawidłowości w decyzji pierwszoinstancyjnej zarówno pod względem merytorycznego rozstrzygnięcia, jak również co do poprawności zastosowanych przepisów.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala na zastosowanie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Organ II instancji wskazał, że wybudowanie opisywanej ścianki działowej z bloczków gazobetonowych stanowi konstrukcje trwałą, a nie prowizoryczną. Wobec powyższego niniejsza inwestycja stanowi niewątpliwie przebudowę obiektu budowlanego, to jest korytarza ogólnodostępnego w budynku mieszkalnym, bowiem następuje zmiana parametrów użytkowych bądź technicznych przedmiotowego pomieszczenia. Organ zauważył, że prowadzenie lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa, a wymagających pozwolenia lub zgłoszenia, bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia, jest samowolą budowlaną, sankcjonowaną przepisami art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Podjęcie robót budowlanych przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę jest więc działaniem bezprawnym, dokonywanym na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działanie inwestycyjne.

Organ II instancji w pełni podzielając stanowisko zajęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w decyzji z dnia 15 listopada 2005 r. zaznaczył, iż nakaz wykonania określonych czynności ma na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, a zatem do stanu, który da pewność co do zgodności wykonanych robót z przepisami i warunkami technicznymi obowiązującymi w procesie budowlanym.

Wojewódzki Inspektor podkreślił, że zaskarżona decyzja nie kończy postępowania w przedmiotowej sprawie. Dopiero wykonanie nałożonych obowiązków umożliwi organowi nadzoru budowlanemu merytorycznie zakończyć toczące się postępowanie administracyjne.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania, wskazał, iż nie należy do jego kompetencji badanie naruszeń prawa własności, a w sprawach odnoszących się do dokonywanych samowolnie robót budowlanych zobowiązany jest jedynie do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do wyegzekwowania poprawności technicznej wykonanych prac budowlanych.

Organ II instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany wraz z urządzeniami budowlanymi należy zaprojektować, budować i użytkować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Wskazując na powyższe Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kolizja wykonywanej ścianki działowej z istniejącymi otworami drzwiowymi, w ścianach usytuowanych prostopadle do niej – bez względu na to, do kogo należy korytarz ogólnodostępny i pomieszczenie kuchni oraz kto te pomieszczenia faktycznie użytkuje – narusza zasady wiedzy technicznej . Organ zauważył, że z analizy akt niniejszej sprawy wynika, iż przedmiotowa ścianka działowa usytuowana jest w taki sposób, że jej początek znajduje się w świetle zewnętrznych dwuskrzydłowych drzwi wejściowych do budynku, o szerokości każdego ze skrzydeł równej 0,76 m, co nie spełnia wymagań § 62 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym w przypadku zastosowania drzwi zewnętrznych dwuskrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może być mniejsza niż 0,9 m. Ponadto, w myśl wyżej wymienionego rozporządzenia, położenie drzwi wejściowych do budynku powinno umożliwić dogodne warunki ruchu, czego – zdaniem organu – przedmiotowa ścianka nie zapewnia, ponieważ uniemożliwia swobodne otwieranie na pełną szerokość jednego ze skrzydeł.

J. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na powyższą decyzję.

Skarżąca zarzuciła organom administracji naruszenie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji lub o stwierdzenie nieważności obu tych decyzji z powodu ich niewykonalności oraz rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa).

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że stawiając sporną ściankę skarżąca "nie miała innych intencji, jak tylko uchronić swą własność przed naruszeniami ze strony sąsiadki". Zarzuciła, iż decyzje organów obu instancji "chronią wyłącznie interes W. S., polegający na dalszym zajmowaniu całego spornego pomieszczenia kuchennego mimo, iż interes ten na ochronę prawa nie zasługuje". W opinii skarżącej za utrzymaniem orzeczonego zakazu nie przemawiają żadne względy natury budowlano-prawnej, a zakaz ten sankcjonuje "samowolę właścicielki działki nr [...] i wymusza na skarżącej dobrowolną rezygnację z realizowania jej praw właścicielskich co do całej działki nr [...]". Jej zdaniem orzeczony nakaz jest "nieprecyzyjny i niejasny, a przez to niewykonalny. Organy nadzoru nie wskazały, w jaki konkretnie sposób ma być przebudowana sporna ścianka działowa wskutek czego skarżąca ma prawo żywić obawę, iż każdy sposób wykonania zaskarżonej decyzji może być uznany za niewłaściwy bądź niewystarczający z punktu widzenia organów obu instancji. Obowiązek orzeczony w trybie administracyjno-prawnym powinien być oznaczony w sposób nie budzący wątpliwości także z perspektywy ewentualnego postępowania egzekucyjnego". Skarżąca stwierdziła, że w postępowaniu cywilnym domaga się nakazania W. S. wydania spornej części pomieszczenia kuchennego i w przypadku uwzględnienia jej roszczeń odpadnie "rzekoma potrzeba ochrony interesów W. S.".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej (postanowienia), względnie stwierdzenie jej (jego) nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Podkreślić przede wszystkim trzeba, iż przedmiotem tej sprawy jest doprowadzenie samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to jest z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), a nie rozstrzyganie sporów cywilnoprawnych, w tym w szczególności, czy wykonana ścianka ma na celu ochronę własności skarżącej. Spory związane z ochroną własności, a także kwestie związane z podziałem części wspólnych nieruchomości, to zagadnienia cywilnoprawne, podlegające orzecznictwu sądów powszechnych, a nie organów i sądów administracyjnych.

Istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma zatem nie to, czy wzniesienie przedmiotowej ścianki ma na celu ochronę własności skarżącej, ale to, czy poprzez jej wzniesienie naruszone zostały przepisy Prawa budowlanego.

Zgodnie z art. 28 tej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają wyjątki od tej zasady.

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy nadzoru budowlanego, skarżąca J. L. w sierpniu 2005 r. rozpoczęła roboty budowlane, polegające na wykonywaniu ścianki działowej w korytarzu na parterze budynku mieszkalnego. W ich wyniku wymurowano ściankę z bloczków gazobetonowych o grubości 10 cm, na pełną wysokość korytarza, to jest 2,82 m. Została ona posadowiona bezpośrednio na posadzce z płytek marmurowych i odizolowana od nich paskiem z papy izolacyjnej. Usytuowano ją w taki sposób, że jej początek znajduje się w świetle zewnętrznych drzwi wejściowych dwuskrzydłowych, otwieranych do wnętrza budynku, co uniemożliwia swobodne otwieranie na pełną szerokość jednego ze skrzydeł. Cały otwór drzwiowy jest o szerokości 1,52 m, natomiast jedno ze skrzydeł posiada szerokość 0,76 m. Roboty budowlane przerwano w odległości 1,13 m od ściany wewnętrznej budynku, w której znajduje się otwór drzwiowy wejściowy do pomieszczenia mieszkalnego. Dokonując tych ustaleń organ nadzoru budowlanego stwierdził, że gdyby wznoszenie przedmiotowej ścianki zakończono, to jej koniec wchodziłby w światło wyżej wymienionego otworu drzwiowego. Skarżąca nie ubiegała się o uzyskanie pozwolenia na budowę, ani nie zgłaszała zamiaru wykonania powyższych robót, gdyż jej zdaniem wybudowanie ścianki działowej z materiałów lekkich nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a przedmiotowa ścianka działowa nie narusza prawa własności właścicielki sąsiedniej nieruchomości W. S.

Podkreślić należy, że fakt, iż przedmiotowa ścianka była wznoszona jedynie na terenie budynku stanowiącego wyłączną własność inwestora, nie ma wpływu na ocenę, czy doszło do naruszenia przepisów Prawa budowlanego. Jeżeli bowiem doszło do takiego naruszenia, to fakt, iż miało to miejsce na nieruchomości stanowiącej własność inwestora nie zwalnia od obowiązku przestrzegania przepisów ustawy – Prawo budowlane.

W opinii organów nadzoru budowlanego na skarżącej spoczywał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem wybudowanie przedmiotowej ścianki działowej z bloczków gazobetonowych stanowiło przebudowę, gdyż w wyniku podejmowanych przez inwestora robót budowlanych nastąpiła zmiana parametrów użytkowych bądź technicznych przedmiotowego pomieszczenia.

W myśl art. 3 pkt 7, 7a i 8 ustawy – Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o: robotach budowlanych - należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (pkt 7); przebudowie - należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego (pkt 7a); remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (pkt 8).

Wzniesienie ścianki z bloczków gazobetonowych o grubości 10 cm, na pełnej wysokości korytarza, a więc w połączeniu z podłogą i sufitem przedmiotowego pomieszczenia, wskazuje na trwały jej charakter i zmienia parametry użytkowe oraz techniczne istniejącego obiektu budowlanego, gdyż zmienia wymiary korytarza, tworząc w istocie dwa korytarze. Ponadto wykonanie przedmiotowej ściany w całości musiałoby doprowadzić do przesunięcia istniejących otworów drzwiowych, bowiem nie jest dopuszczalne – zgodnie z warunkami technicznymi, jakim muszą odpowiadać budynki i ich usytuowanie – wybudowanie ściany dochodzącej do otworu drzwiowego i ograniczającej jego szerokość do wymiarów uniemożliwiających normalne korzystanie z wejścia do budynku lub do któregokolwiek z pomieszczeń znajdujących się w jego wnętrzu.

Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego uznały, że roboty budowlane podjęte przez skarżącą nie mieszczą się w pojęciu remontu i stanowią przebudowę. Dokonanie zaś przebudowy – stosownie do art. 28 Prawa budowlanego – wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skoro zatem przedmiotowa ścianka została wykonana bez stosownego pozwolenia na budowę, to podnoszone w skardze argumenty związane z zagadnieniami cywilnoprawnymi nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej.

W szczególności należy zauważyć, że gdyby nawet przedmiotowa ścianka była wzniesiona w domu stanowiącym wyłączną własność inwestora i nie wzbudzałaby zainteresowania żadnych innych osób, to i tak inwestor zobligowany byłby do podjęcia przewidzianej przez prawo procedury zmierzającej do doprowadzenia tej ścianki do stanu zgodnego z prawem, gdyż w przeciwnym razie podlegałaby ona sankcjom przewidzianym w ustawie – Prawo budowlane.

Podjęte przez organy nadzoru budowlanego decyzje nie mają zatem na celu "chronienia wyłącznie interesu W. S.", nie sankcjonują "samowoli właścicielki działki nr 91", nie wymuszają na skarżącej "dobrowolnej rezygnacji z realizowania jej praw właścicielskich co do całej działki nr [...]", a jedynie są wynikiem niezgodnych z prawem budowlanym działań skarżącej jako inwestora przedmiotowych robót budowlanych.

Z tych samych względów nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy fakt, że skarżąca w postępowaniu cywilnym domaga się nakazania W. S. wydania spornej części pomieszczenia kuchennego, bowiem – wbrew twierdzeniom skarżącej – w przypadku uwzględnienia jej roszczeń nie odpadnie przyczyna podjęcia decyzji nakazującej wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia przeprowadzonych przez skarżącą robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, gdyż przyczyną taką nie była "rzekoma potrzeba ochrony interesów W. S.", lecz naruszenie przez skarżącą przepisów Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że orzeczony nakaz jest "nieprecyzyjny i niejasny, a przez to niewykonalny", bowiem "organy nadzoru nie wskazały, w jaki konkretnie sposób ma być przebudowana sporna ścianka działowa wskutek czego skarżąca ma prawo żywić obawę, iż każdy sposób wykonania zaskarżonej decyzji może być uznany za niewłaściwy bądź niewystarczający z punktu widzenia organów obu instancji" oraz że "obowiązek orzeczony w trybie administracyjno-prawnym powinien być oznaczony w sposób nie budzący wątpliwości także z perspektywy ewentualnego postępowania egzekucyjnego", stwierdzić trzeba, iż omawiane decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji określają cel, to jest doprowadzenie przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale nie określają sposobu, jak to osiągnąć. Określenie tego sposobu należy bowiem do inwestora, o ile chce on doprowadzić do zalegalizowania samowolnych robót. Jest oczywiste, że musi być to sposób, który doprowadzi przedmiotowe roboty budowlane do stanu zgodnego z przepisami ustawy – Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Jeżeli inwestor tego nie uczyni lub zastosuje sposób niezgodny z przepisami powyższych aktów prawnych, to decyzja organu nadzoru budowlanego nakazująca wykonanie określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nie będzie egzekwowana w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), lecz – stosownie do art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego – po upływie terminu wskazanego w przedmiotowej decyzji (lub na wniosek inwestora), właściwy organ, po sprawdzeniu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego artykułu, i stwierdzeniu, że obowiązek ten nie został wykonany, wyda decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych albo rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Mając na względzie powyższe – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.