Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 342/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2b, art. 35 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 884
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.
article: par. 18 ust. 1 pkt 1 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 22 poz 169
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI I PRACY z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w  których są świadczone usługi hotelarskie - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia z ewidencji uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] Minister Sportu i Turystyki, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 2b w zw. z art. 35 ust. 1, art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 187 i 1334) i § 18 ust. 1 pkt 1 i 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. Nr 22, poz. 169 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie", po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Z. K. prowadzącego działalność gospodarczą firmą [...] (dalej: strona, skarżący) od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: Marszałek, organ I instancji) z dnia [...] września 2016r., nr [...] o:

- uchyleniu z urzędu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r., znak: [...] zaszeregowującej obiekt hotelarski [...] do rodzaju hotel i nadającej kategorię ** (dwie gwiazdki),

- uchyleniu z urzędu decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., znak: [...]zmieniającej kategorię hotelu: [...]na *** (trzy gwiazdki),

- wykreśleniu obiektu hotelarskiego [...] z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2016 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Obiekt hotelarski [...]położony w [...] , uzyskał zaszeregowanie do rodzaju: hotel i kategorii ** (dwie gwiazdki) decyzją Wojewody [...]z dnia [...] maja 2003 r., znak [...]. Powyższa decyzja została wydana dla [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. zmieniono kategorię [...] na kategorię *** (trzy gwiazdki).

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. skarżący zgłosił do Marszałka Województwa [...] zmianę z dniem [...] stycznia 2015 r. przedsiębiorcy świadczącego usługi hotelarskie w [...]na spółkę B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W związku z powyższym, organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2015 r., poinformował nowego przedsiębiorcę o obowiązku wystąpienia z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania w terminie 3 miesięcy (§ 18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia). Zauważył, że termin na jego złożenie upłynął w dniu [...] marca 2015 r., mając na uwadze termin rozpoczęcia działalności w tymże hotelu przez ww Spółkę. Wobec braku stosownego wniosku, Marszałek Województwa [...] zawiadomił przedsiębiorcę pismem z dnia [...] czerwca 2015r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia zaszeregowania do rodzaju hotel kategorii ***(trzy gwiazdki) [...] oraz o wykreśleniu go z ewidencji obiektów hotelarskich. B. Sp. z o. o. w dniu [...] czerwca 2015 r. złożyła wniosek o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego [...]

W wyniku kontroli przeprowadzonej w ww. hotelu w dniu [...] lipca 2015 r., stwierdzono, że [...]nie spełnia wszystkich minimalnych wymagań określonych w ustawie o usługach turystycznych i rozporządzeniu dla hotelu kategorii *** (trzy gwiazdki). Wobec tego, organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2015 r. odmówił B. Sp. z o.o. potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego [...] , którą następnie utrzymał w mocy Minister Sportu i Turystyki decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r.

Na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych oraz § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, organ I instancji pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie uchylenia zaszeregowania do rodzaju i nadania kategorii obiektu hotelarskiego: [...]oraz wykreślenia ww. obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...].

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. skarżący uznał decyzję dotyczącą odmowy potwierdzenia zaszeregowania w odniesieniu do spółki B. Sp. z o.o. za niezasadną i wniósł o potwierdzenie zaszeregowania [...]do kategorii *** (trzy gwiazdki).

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 41 ust 1 oraz art. 42 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych oraz § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, wobec niespełniania wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług w tym usług gastronomicznych, ustalonych dla rodzaju hotel kategorii *** (trzy gwiazdki), do których został zaszeregowany obiekt [...]

- uchylił z urzędu własną decyzję z dnia[...] maja 2003 r., zaszeregowującą ten obiekt hotelarski do rodzaju: hotel i nadającą kategorię ** (dwie gwiazdki),

- uchylił z urzędu decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., zmieniającą kategorię hotelu: [...]na *** (trzy gwiazdki),

- wykreślił [...]w [...] z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...],

Organ I instancji odwołał się do wcześniejszego, prawomocnie zakończonego postępowania dotyczącego potwierdzenia zaszeregowania wszczętego na wniosek przedsiębiorcy B. Sp. z o.o., w trakcie którego wykazano niespełnianie przez ten obiekt wymagań co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla hoteli *** (trzy gwiazdki), określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. Tymczasem z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o usługach turystycznych, wynika, że usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany. Jednocześnie art. 41 ust 1 ww. ustawy stanowi, że jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju.

Organ I instancji podniósł, że niniejsze postępowanie dotyczyło uchylenia zaszeregowania do rodzaju i nadania kategorii obiektu hotelarskiego oraz wykreślenia ww. obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka, do czego był zobowiązany na podstawie § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Według tego przepisu organ prowadzący ewidencję obiektów hotelarskich wydaje z urzędu decyzję o uchyleniu zaszeregowania do rodzaju i nadaniu kategorii oraz

o wykreśleniu obiektu z ewidencji, jeżeli stan obiektu hotelarskiego uniemożliwia świadczenie usług hotelarskich, co zostało prawomocnie stwierdzone w odniesieniu do [...] decyzją Ministra Sportu i Turystyki z [...] grudnia 2015 r.

We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu, skarżący domagał się uchylenia powyższej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie:

1) art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o usługach turystycznych w związku z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez uznanie, że obiekt hotelowy nie spełnia warunków określonych w ustawie,

2) art. 28 k.p.a. poprzez kierowanie korespondencji w sprawie do B. Sp. z o.o. tj. podmiotu, który nie jest obecnie stroną w sprawie,

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił że:

- od 2015 r. budynek hotelowy był dzierżawiony przez spółkę B. Sp. z o.o., która prowadziła działalność hotelową w tym obiekcie;

- B. Sp. z o.o. zakończyła działalność na tym obiekcie w marcu 2016 r.;

- budynek został przejęty przez właściciela budynku - skarżącego, który ponownie podjął się prowadzenia działalności hotelarskiej w tym budynku;

- organ nie może wydawać decyzji na podstawie ustaleń z 2015 r., kiedy budynek był w posiadaniu innego przedsiębiorcy;

- ewentualne zastrzeżenia co do jakości usług lub stanu technicznego powinny być kierowane do spółki B. Sp. z o.o., a nie do właściciela budynku;

- zniszczenia do jakich doprowadził zarząd B. Sp. z o.o. zmusiło właściciela do remontu i odnowienia hotelu, do wymiany na nowe uszkodzonych sprzętów;

- organ po uzyskaniu informacji od skarżącego w piśmie z dnia [...] sierpnia

2016 r. winien był przeprowadzić ponownie kontrolę budynku, gdzie stroną kontrolowaną byłby właściciel - skarżący. Kontrola w tym przypadku odzwierciedlałaby rzeczywisty stan techniczny obiektu hotelowego, a właściciel mógłby odnieść się do uwag;

- ustalenia kontroli, stwierdzone w 2015 r. wobec ówczesnego posiadacza B. Sp. z o.o. nie mogą być brane pod uwagę w toku niniejszego postępowania;

- skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji za działania poprzednika tj. B. Sp. z o.o.

Powołaną decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Minister Sportu i Turystyki utrzymał w kwestionowane rozstrzygnięcie Marszałka o uchyleniu decyzji dotyczących kategoryzacji obiektu hotelowego [...]oraz o jego wykreśleniu z ewidencji obiektów hotelarskich.

Minister uzasadniał tym, że rozstrzygnięcie organu I instancji uwzględniało stan faktyczny na dzień wydania decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r. o odmowie potwierdzenia przedsiębiorcy B. Sp. z o.o. zaszeregowania ze względu na niespełnienie minimalnych wymagań co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych, będącej wynikiem przeprowadzonej kontroli obiektu hotelowego [...]w dniu [...] lipca 2015 r. i stwierdzonych w jej trakcie uchybieniach. Jednocześnie, podstawą wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji było wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu w związku z nieuzyskaniem przez nowego przedsiębiorcę tj. B. Sp. z o.o. decyzji o potwierdzeniu zaszeregowania, do czego był zobowiązany na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych.

Minister potwierdził uzyskanie przez skarżącego decyzji o zaszeregowaniu obiektu [...]do rodzaju hotel kategoria ***(trzy gwiazdki) w dniu [...] czerwca 2007 r. Jednakże na dzień wydania niniejszej decyzji Z. K. nie mógł się nią posługiwać, gdyż w okresie od [...] stycznia 2015 r. (zgłoszenie do organu [...] lutego 2015 r.) do marca 2016 r. nie świadczył usług w ww. obiekcie hotelarskim. W myśl zaś § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia organ prowadzący ewidencję obiektów hotelarskich wydaje z urzędu decyzję o uchyleniu zaszeregowania do rodzaju i nadaniu kategorii oraz o wykreśleniu obiektu z ewidencji, jeżeli przedsiębiorca wpisany do ewidencji zaprzestał na okres dłuższy niż rok świadczenia usług hotelarskich. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego, skarżący powinien ponownie uzyskać dla przedmiotowego obiektu decyzję o zaszeregowaniu i nadaniu kategorii, a tym samym poddać przedmiotowy obiekt ocenie.

Reasumując organ odwoławczy podkreślił, że [...]nie spełniał wszystkich minimalnych wymagań, określonych w ustawie o usługach turystycznych i w rozporządzeniu, co zostało wskazane w protokole z kontroli z dnia [...] lipca 2015 r. i w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2015r. oraz przeprowadzone postępowanie o uchyleniu decyzji o zaszeregowaniu przedmiotowego obiektu i dlatego decyzja wydana przez Marszałka w dniu [...] września 2016 r. była prawidłowa.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego

w Warszawie, Z. K. ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu, tj. naruszenia przez organ art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o usługach turystycznych w związku z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez uznanie, że obiekt hotelowy nie spełnia warunków określonych w ustawie, a także nieustalenie przez organ wszystkich okoliczności sprawy, które były podnoszone w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Sportu i Turystyki wniósł o jej oddalenie, podnosząc że wykładnia przepisów prawa, na podstawie których wydane zostały decyzje administracyjne, nie pozwala na uznanie za słuszną wniesionej skargi, bowiem usługi hotelarskie mogą świadczyć jedynie określone podmioty, które przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, są zobowiązane uzyskać zaszeregowanie danego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii lub potwierdzenie zaszeregowania. W razie świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, obiekt hotelarski powinien spełniać wszystkie minimalne wymagania przewidziane dla rodzaju hotelu kategorii oraz wymagania w zakresie sposobu dokumentowania spełnienia wymagań przewidzianych w przepisach odrębnych. Decyzją określającą zaszeregowanie obiektu hotelarskiego do rodzaju i kategorii może posługiwać się wyłącznie przedsiębiorca, który aktualnie świadczy usługi hotelarskie w obiekcie i który posiada wydaną jemu decyzję o zaszeregowaniu obiektu hotelarskiego do rodzaju i kategorii lub któremu wydano decyzję o potwierdzeniu lub zmianie zaszeregowania. Decyzja taka określa aktualny stan faktyczny, istniejący w obiekcie hotelarskim prowadzonym przez określonego przedsiębiorcę, któremu na dany dzień przysługuje uprawnienie do posługiwania się zaszeregowaniem obiektu do danego rodzaju i kategorii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga Z. K. zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w ramach swojej działalności dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").

Według art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wtedy, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło one mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) bądź stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (pkt 3).

Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w istotnym stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły: art. 35 ust. 1,

art. 41 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 i 7 rozporządzenia.

W myśl art. 35 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają: wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany (pkt 1) oraz wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami (pkt 2). Rodzaje obiektów hotelarskich wymienia art. 36 ustawy o usługach turystycznych, w którego pkt 1 mowa jest o hotelach. Z kolei kategorie, które mogą być ustalone dla poszczególnych obiektów hotelarskich określa art. 37 wspomnianej ustawy. Przewiduje m. in. dla hoteli w pkt 1 pięć kategorii oznaczanych gwiazdkami.

Jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, właściwy organ, na mocy art. 41 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych, dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju.

Przesłanki skutkujące wydaniem z urzędu przez organ prowadzący ewidencję obiektów hotelarskich decyzji o uchyleniu zaszeregowania do rodzaju i nadaniu kategorii oraz o wykreśleniu obiektu z ewidencji wymienia § 18 ust. 1 rozporządzenia, a wśród nich: zaprzestanie na okres dłuższy niż rok świadczenia usług hotelarskich przez przedsiębiorcę wpisanego do ewidencji (pkt 1), uniemożliwianie świadczenia usług hotelarskich przez stan obiektu hotelarskiego (pkt 7).

Należy przy tym stwierdzić, że Marszałek w decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] września 2016 r., jako przesłankę uchylenia zaszeregowania do rodzaju i nadania kategorii oraz o wykreślenia obiektu z ewidencji powołał jedynie § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Przesłanki z § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w ogóle nie rozważał i w tym zakresie nie prowadził postępowania.

Natomiast zastosowanie przez organ w niniejszej sprawie podstawy uchylenia zaszeregowania do rodzaju i nadania kategorii oraz wykreślenia obiektu z ewidencji - § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, zdaniem Sądu, nastąpiło to co najmniej przedwcześnie.

Gdy chodzi o ustalenia faktyczne skutkujące zastosowaniem podstawy z § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, był to protokół dokonanej w dniu [...] lipca 2015 r. oceny [...]. Zauważyć należy, że wspomniany protokół i zawarte w nim ustalenia były głównym dowodem w postępowaniu zakończonym prawomocną decyzją Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] grudnia 2015 r. o odmowie spółce "B." sp. z o.o. potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego [...]do rodzaju hotel kategorii *** (trzy gwiazdki) z uwagi na niespełnianie przez ten obiekt wymagań co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla hoteli *** (trzy gwiazdki). Minister w kontrolowanym obecnie postępowaniu nazywa protokół oceny protokołem kontroli, chociaż ta ostatnia nie została przeprowadzona. Podstawą do przeprowadzenia oceny obiektu jest art. 38 ust. 4a ustawy o usługach turystycznych (Marszałek województwa powołuje zespół oceniający obiekty hotelarskie w zakresie spełniania wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1.), art. 45 pkt 2 tej samej ustawy, zawierający delegację ustawową do wydania przez Ministra rozporządzenia, m.in. w zakresie określenia szczegółowych zasad i trybu zaliczania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów i kategorii, z uwzględnieniem w szczególności sposobu oceny obiektu hotelarskiego, jak i § 6 rozporządzenia stanowiący, że przed wydaniem decyzji o: zaszeregowaniu do rodzaju oraz nadaniu kategorii (pkt 1), zmianie zaszeregowania do rodzaju oraz nadanej kategorii (pkt 2), potwierdzeniu zaszeregowania do rodzaju oraz nadanej kategorii (pkt 3) - obiekt hotelarski podlega ocenie co do spełnienia wymagań, o których mowa w § 2 ust. 1, 2 i 4, § 3 oraz § 4 ust. 1. Natomiast kwestię kontroli przestrzegania wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych reguluje art. 40 tego aktu i § 8 oraz § 9 rozporządzenia (mające oparcie w art. 40 pkt 5 ustawy o usługach turystycznych, mówiącym, że rozporządzenie określi tryb sprawowania kontroli nad przestrzeganiem w poszczególnych obiektach wymagań co do wyposażenia i świadczenia usług, odpowiadających rodzajowi i kategorii obiektu, o których mowa w art. 40, z uwzględnieniem w szczególności częstotliwości dokonywania kontroli i warunków kontroli).

Jak już wspomniano ocena [...] została dokonana w postępowaniu o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego [...]do rodzaju: hotel kategorii *** (trzy gwiazdki). Takie też były stwierdzenia i wnioski zawarte w pkt III protokołu oceny: "Obiekt hotelarski nie spełnia wymagań co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla hotelu kategorii ***.".Odnosiła się więc do zaszeregowania hotelu do kategorii ***. Minister zaś uznał, że była to kontrola i podczas niej wykazano, że [...] nie spełniał wszystkich wymaganych minimalnych wymagań określonych w ustawie o usługach turystycznych i w rozporządzeniu, co odzwierciedlono w jej protokole (s. 6 decyzji). Równocześnie nie wyjaśnił jednak, które ze stwierdzonych uchybień odnosiły się do braków w zakresie poszczególnych kategorii: *** (trzy gwiazdki) oraz ** (dwie gwiazdki), a które skutkowały uchyleniem zaszeregowania, zważywszy, że [...] najpierw uzyskał zaszeregowanie do rodzaju hotel i kategorii ** (dwie gwiazdki) w 2003 r., a następnie zmianę kategorii obiektu hotelarskiego na *** (trzy gwiazdki) w 2007 r.

Ta nazbyt szeroka i dowolna ocena wspomnianego protokołu z dnia [...] lipca 2015 r. skutkowała tym, że organ dopuścił się naruszenia reguły z art. 7 k.p.a. (W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.), art. 77 § 1 k.p.a. (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.) oraz art. 80 k.p.a. (Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.), jak i art. 107 § 3 k.p.a. (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.).

Nie rozważał w ogóle możliwości przeprowadzenia kontroli, przewidzianej w art. 40 ustawy o usługach turystycznych i w § 8 i 9 rozporządzenia, zwłaszcza, że strona w odwołaniu podnosiła, że budynek został odnowiony, a sprzęt wymieniony. Przepis § 8 ust. 1 przewiduje możliwość przeprowadzenia kontroli zarówno z urzędu, jeżeli jest to uzasadnione informacjami o zmianie warunków działania lub naruszenia wymagań (pkt 1), jak i na wniosek, m.in. przedsiębiorcy (pkt 2), co słusznie podnosił skarżący w skardze. Kontrolę taką może także przeprowadzić Minister Sportu i Turystyki (art. 40 ust. 5 ustawy o usługach turystycznych).

Zatem organ, w oparciu o protokół oceny przeprowadzonej na użytek postępowania o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego [...]do rodzaju hotel kategorii *** (trzy gwiazdki) zaakceptował rozstrzygnięcie Marszałka o uchyleniu z urzędu decyzji tego samego organu z dnia [...] czerwca 2007r. zmieniającej kategorię hotelu: [...]na *** (trzy gwiazdki), uchyleniu z urzędu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. zaszeregowującej obiekt hotelarski [...] położony w do rodzaju hotel i nadającej kategorię ** (dwie gwiazdki) oraz o wykreśleniu obiektu hotelarskiego [...] z ewidencji obiektów hotelarskich prowadzonej przez Marszałka Województwa [...]. Jak już podnoszono w decyzji nie wskazał, które ze stwierdzonych naruszeń (brakujących wymagań) skutkują uchyleniem kategorii *** (trzy gwiazdki), a które uchyleniem kategorii ** (dwie gwiazdki) i zaszeregowania obiektu hotelarskiego do rodzaju hotel oraz wykreśleniem tego obiektu z ewidencji, zważywszy, że stan obiektu miał uniemożliwiać świadczenie usług turystycznych (§ 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Nie wyjaśnił też, dlaczego skorzystano wobec strony z tak surowej sankcji, skutkującej wykreśleniem hotelu z ewidencji obiektów hotelarskich i czy jest ona proporcjonalna. Rozporządzenie bowiem w załączniku szczegółowo wymienia wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla hoteli i moteli, z wyszczególnieniem na poszczególne kategorie. Ponadto rozporządzenie w § 9 ust. 5 zdaje się rozróżniać czynności kontrolne od czynności w postępowaniu o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania (Jeżeli podczas wykonywanych czynności kontrolnych ujawniony został fakt zmiany przedsiębiorcy świadczącego usługi hotelarskie, a przedsiębiorca ten nie wystąpił z wnioskiem do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania, organ kontrolujący odstępuje od dalszych czynności kontrolnych obiektu i wzywa tego przedsiębiorcę do złożenia wniosku o potwierdzenie lub zmianę zaszeregowania pod rygorem wydania decyzji o uchyleniu zaszeregowania do rodzaju i nadaniu kategorii oraz wykreślenia obiektu z ewidencji obiektów hotelarskich.). Takie mankamenty w postępowaniu i następnie w decyzji mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Co do przesłanki z § 18 ust. 1 pk1 rozporządzenia, została zastosowana przez Ministra dopiero w decyzji odwoławczej Na etapie postępowania odwoławczego, Minister nie informował strony o możliwości zastosowania tej podstawy. Brak informowania strony i możliwości obrony przed tym uchybieniem stanowiło naruszenie zasady z art. 10 k.p.a. (czynnego udziału strony w postępowaniu i obrony) i art. 11 k.p.a. (Organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.). Równocześnie opisane zachowanie organu uchybiło wymogom z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. (zasadzie dwuinstancyjności).

Opisane uchybienia były na tyle istotne, że mogły mieć wpływ na wynik postępowania.

Z powyższych względów Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze, że strona nie wystąpiła o zwrot kosztów postępowania i utraciła uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, nie zgłaszając najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia wniosku o przyznanie należnych kosztów, nie rozstrzygnięto o kosztach postępowania sądowego (art. 210 § 1 p.p.s.a.).