Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2127/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

dnia 28 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 2127/08 skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 416/08 w sprawie ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 10 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 24 marca 2010 r., II FSK 2127/08, w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 13 sierpnia 2008 r., I SA/Kr 416/08, w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od B. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do sądu kasacyjnego o sprostowanie punktu 2 wyroku poprzez zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 220 zł zamiast orzeczonych 120 zł. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 116, poz. 1349 ze zm.) stawka minimalna radcy prawnego za wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 120 zł, wpis od skargi kasacyjnej wyniósł 100 zł. Tak więc koszty postępowania kasacyjnego wyniosły 220 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek Dyrektora Izby Skarbowej podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W § 2 tego artykułu mowa jest, że wniosek ten sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

Z przywołanego wyżej art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku zasadny jest, o ile sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (tak: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, J. P. Tarno, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 343).

W przedmiotowym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 marca 2010 r., w punkcie 2 zasądzono na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, a więc Sąd kasacyjny orzekł o całości skargi.

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcą prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i art. 207 § 2 p.p.s.a. Z treści tego ostatniego wynika, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

W efekcie nie zachodzą zatem przesłanki do uzupełnienia wyroku określone w art. 157 § 1 p.p.s.a. z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.