Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 172/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 8, art.119 pkt 4, art.149 par.1 pkt 1, par.1a i par.2, art.200, art.205 par.1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.1 ust.1, art.4 ust.1 pkt 5, art.6, art.10 ust.1, art.13 ust.1-2, art.14 ust.1, art.16 ust.1, art.17
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność S. S.A. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. odmawia przyznania skarżącemu sumy pieniężnej; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 106,50 zł (sto sześć złotych i pięćdziesiąt groszy), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 5 sierpnia 2022 roku K. S. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność spółki A w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 18 czerwca 2022 roku, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902), zwanej dalej "u.d.i.p.".

Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 18 czerwca 2022 roku w terminie 14 dni; stwierdzenie, że bezczynność podmiotu zobowiązanego w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 500 zł oraz kwoty 106,50 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na które składały się kwoty 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi oraz 6,50 zł tytułem wydatków poniesionych w związku z przesłaniem skargi do organu.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że 18 czerwca 2022 roku zwrócił się do Zarządu spółki A z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej w zakresie treści statutu spółki a w formie elektronicznej za pośrednictwem skrzynki mailowej. Do dnia wniesienia skargi, skarżący nie otrzymał żadnej odpowiedzi na swoje pismo ze strony organu, pomimo tego, że organ był stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, który to termin upłynął 4 lipca 2022 roku. Organ nie skorzystał również z możliwości wydłużenia terminu rozpatrzenia wniosku wynikającego z art. 13 ust. 2 cyt. ustawy. Skarżący wskazał, że spółka A jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p., albowiem gmina A posiada w tym podmiocie 5 000 akcji założycielskich, na pokrycie których przeznacza środki w wysokości 500 000 zł, pochodzące z dochodów własnych budżetu gminu. Zdaniem skarżącego organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, gdyż całkowicie zlekceważył jego wniosek i do dnia wniesienia skargi nie udzielił mu żadnej odpowiedzi, co uzasadnia zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie. Organ podniósł, że skarga winna zostać odrzucona w trybie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na niewyczerpanie przez stronę środków zaskarżenia przed skorzystaniem z drogi sądowoadministracyjnej, poprzez zaniechanie wniesienia przez skarżącego ponaglenia, co stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. jest warunkiem dopuszczalności złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłość. Nadto organ wskazał, że wnioskowany przez skarżącego statut jest informacją publiczną i w związku z tym powszechnie dostępną na oficjalnej stronie internetowej spółki pod adresem www.stomilolsztyn.com oraz w dokumentacji tego podmiotu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Dlatego też informacja ta – zdaniem organu - nie wymaga udostępnienia w formie przewidzianej przez przepisy ustawy u.i.d.p. Organ powołując się na orzecznictwo podniósł, że jeżeli wnioskodawca może zapoznać się z informacją w inny sposób publicznie lub powszechnie dostępny, to podmiot zobowiązany nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, lecz informuje o możliwości zapoznania się z tą informacją podaną do publicznej lub powszechnej wiadomości. Samo udzielenie informacji następuje zaś jedynie wtedy, gdy wnioskodawca nie może zapoznać się z informacją w sposób powszechnie dostępny. Z tych też względów zdaniem organu, jego działaniu nie można zarzucić bezczynności skoro skarżący miał możliwość zapoznania się ze statutem w sposób powszechnie dostępny, zarówno na stronie internetowej spółki, jak i w aktach rejestrowych, które również są jawne, co jest jednoznaczne z udostępnieniem mu informacji publicznej.

Ponadto organ w piśmie z 24 sierpnia 2022 r. skierowanym do skarżącego już po wniesieniu skargi wyjaśnił, że żądany statut znajduje się na oficjalnej stronie internetowej spółki oraz w Krajowym Rejestrze Sądowym.

W piśmie procesowym z 7 września 2022 r. skarżący wskazał, że nie podziela argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę. W pierwszej kolejności podniósł, że przepisy u.i.d.p. nie przewidują środka zaskarżenia jakim jest ponaglenie przed wniesieniem skargi na bezczynność, gdyż do tej ustawy co do zasady nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego wadliwa jest także argumentacja organu w kwestii tego, że wnioskowana informacja nie mogła być udostępniona na wniosek z uwagi na to, że statut spółki jest dostępny na stronie internetowej lub w aktach rejestrowych, gdyż stosownie do art. 10 ust 1 u.i.d.p. udostępnieniu na wniosek nie podlega informacja udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w portalu danych. Tym samym odsyłanie skarżącego do stron internetowych spółki i akt rejestrowych nie spełnia tego wymogu. Skarżący podniósł także, że do 7 września 2022 r. organ nie rozpatrzył jego wniosku, udzielając mu jedynie pisemnych wyjaśnień podobnych do tych, które zawarł w odpowiedzi na skargę. Dodał również, że nawet gdyby hipotetycznie wnioskowana informacja nie podlegała udostępnieniu w myśl przepisów u.i.d.p. to organ i tak nie był uprawniony do zignorowania jego wniosku i zaniechania udzielania mu stosownej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 229 dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi dla swojej skuteczności zostać poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Kwestia ta jest jednolicie ujmowana w orzecznictwie. Wyczerpujące rozważania zaprezentowane zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19 (orzeczenie dostępne w CBOSA). Sąd stwierdził, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia środka zaskarżania. Jak słusznie bowiem wskazuje skarżący w piśmie procesowym, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a więc również normujące instytucję ponaglenia, nie są odpowiednio stosowane do ustawy o dostępie do informacji publicznej, w przypadku gdy ustawa ta wyraźnie tego nie przewiduje w swojej treści. Tym samym skarżący nie miał obowiązku złożenia ponaglenia na bezczynność organu w tej sprawie, gdyż przepisy cytowanej ustawy nie przewidują takiego środka zaskarżenia, jak i odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w tym zakresie.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku – spółka A jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty dysponujące majątkiem publicznym. Gmina A posiada w spółce A akcje założycielskie finansowane z dochodów własnych. Ta materia pozostawała zresztą poza sporem w niniejszej sprawie. Ponadto, w ocenie Sądu wnioskowane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Informacja ta wiąże się bowiem z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych.

Należy więc wskazać, że skarżący zwrócił się do organu drogą elektroniczną wnioskiem z 18 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie statutu spółki A, który miał być udostępniony w formie elektronicznej za pośrednictwem poczty elektronicznej. Tymczasem organ pozostawił wniosek skarżącego bez jakiejkolwiek odpowiedzi do dnia wniesienia skargi w sytuacji, gdy stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.i.d.p. był zobowiązany do ustosunkowania się do niego w terminie 14 dni. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, fakt udostępnienia statutu do publicznej wiadomości na stronie internetowej spółki, jak i w aktach rejestrowych nie zwalniał go od udostępnienia wnioskowanej informacji w sposób preferowany przez skarżącego. Jak bowiem słusznie wskazano w skardze, stosownie do treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. a contrario, można odstąpić od udostępniania na wniosek informacji publicznej, która została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych (w takim przypadku organ winien jednak o tej okoliczności powiadomić stronę). W tej sytuacji wymóg ten nie został spełniony, gdyż statut spółki A znajduje się wprawdzie w miejscach publicznie dostępnych, a więc na stronie internetowej i w aktach rejestrowych, jednak lokalizacje te nie są ani Biuletynem Informacji Publicznej, ani też portalem danych w rozumieniu art. 2 pkt 13) ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1641). Wyjaśnić należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że "tylko informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 u.d.i.p., są udostępniane na wniosek bez względu na to, czy funkcjonują w obiegu publicznym, na stronach internetowych podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych, a także czy dostęp do tych informacji, tj. do Internetu, domagający się ich udostępnienia ma łatwy czy też utrudniony" (por. wyrok NSA z 8 października 2019 r. sygn. akt I OSK 3886/18; orzeczenie dostępne w CBOSA). Dlatego też spółka A nie była zwolniona od rozpoznania wniosku skarżącego albowiem statut tego podmiotu stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p. podlegającą udostępnieniu jako informacja o podmiocie będącym jednostką organizacyjną dysponującą majątkiem publicznym. Tymczasem organ pozostawił bez jakiegokolwiek odzewu wniosek skarżącego, dopuszczając się w ten sposób bezczynności polegającej na nie podjęciu żadnej stosownej czynności w ustawowym terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. i stan ten ma miejsce do chwili obecnej.

W tej sytuacji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a., należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 18 czerwca 2022 r. w terminie 14 dni, wynikającym z powołanego wyżej art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (punkt I sentencji wyroku).

Oceniając, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa trzeba mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Organ nie rozpatrzył wniosku skarżącego będąc w mylnym przeświadczeniu jakoby fakt udostepnienia statutu spółki A w sposób publicznie dostępny zwalniał go od podejmowania w tym przedmiocie jakichkolwiek czynności. Postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą w zadośćuczynieniu żądania skarżącego, gdyż w tym przypadku była ona wynikiem niewłaściwej wykładni przepisów u.i.d.p. w zakresie prawidłowego postępowania z wnioskiem skarżącego. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa zastrzeżone jest dla wyjątkowych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 (orzeczenie dostępne w CBOSA) wskazał, że za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Bezczynność organu w niniejszej sprawie nie odpowiada powyższemu opisowi, jako, że organ nie działał w sposób lekceważący i nacechowany złą wolą w kwestii poprawnego załatwienia wniosku strony, gdyż naruszenie prawa, którego się dopuścił wynikało z niewłaściwej interpretacji przepisów prawa, jakiej dokonał w odniesieniu do prawidłowego sposobu załatwienia wniosku. Potwierdza to niejako fakt, że po wpłynięciu skargi udzielił skarżącemu pisemnych wyjaśnień w piśmie z 24 sierpnia 2022 roku, a więc - co do zasady – podjął jakąś czynność, choć należy podkreślić, że pismo to w dalszym ciągu nie spełnia wymogu rozpatrzenia wniosku skarżącego z 18 czerwca 2022 roku w sposób odpowiadający przepisom u.i.d.p. Z tych względów Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku).

Odstępując z kolei w pkt III sentencji wyroku od przewidzianej przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. możliwości przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, Sąd stwierdził, że regulacja ta stanowi dodatkowy środek o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 642/15). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie wystąpiły. Ponadto jak wynika z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Zatem zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w CBOSA).

O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz koszty jej przesłania do Sądu, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.