Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 745/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3  i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2018 r. wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania decyzji na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 8 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. S. (dalej skarżący), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 8 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta.

Jednocześnie w skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek "o uchylenie postanowienia o natychmiastowej wykonalności decyzji" (następnie uzupełniony pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r.). W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja wyrządza skarżącemu szkodę zarówno psychiczną jak i materialną. Jak wyjaśnił pełnomocnik, skarżący nie może kontynuować zajęć w II semestrze na żadnym z kierunków, a tym samym zatrzymany został proces jego edukacji. W ocenie pełnomocnika "zawężenie aktywności intelektualnej" ma wpływ na zdrowie psychiczne skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że wniosek pełnomocnika skarżącego nie został sformułowany literalnie jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji, niemniej nie ulega wątpliwości, że jego wolą było wydanie przez Sąd orzeczenia w przedmiocie wstrzymania skutków prawnych wynikających z kwestionowanej decyzji, do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Tym samym, wniosek podlega rozpoznaniu pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - P.p.s.a.

Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd może zatem udzielić stronie skarżącej tzw. ochrony tymczasowej, która polega na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia.

Podstawowym warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te powinny mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Wnioskujący wskazać winien konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wykonania decyzji. Wnioskodawca musi wskazać na istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez Sąd wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu.

Obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. wprawdzie obciąża sąd, który przy rozpatrywaniu wniosku powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności w nim podniesione, a ponadto także te, które wynikają z całości akt sprawy, to jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży, jak już wyżej wskazano, na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie.

Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 415/11).

Dokonując oceny przedstawionych przez pełnomocnika skarżącego okoliczności w kontekście przesłanek przepisu art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., jak również ze względu na charakter sprawy, Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Powoływane przez pełnomocnika skarżącego argumenty, nie uzasadniają zastosowania szczególnego środka w postaci ochrony tymczasowej, polegającej na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Należy wskazać przy tym, że skutki zawieszenia w prawach studenta w postaci niemożności kontynuowania zajęć nie są nieodwracalne – w wypadku uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie przeszkód, aby skarżący mógł nadal kontynuować naukę. Czasowa niemożliwość kontynuowania studiów stanowi jednocześnie normalny skutek każdej decyzji o zawieszeniu.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.