Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1229/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 2 pkt 12, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 4 pkt 18, atr. 84, art. 84 a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 105
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Protokolant Referent stażysta Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy drogi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] - po rozpatrzeniu odwołania D. B. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w Ś. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne dotyczące przebudowy drogi powiatowej [...] relacji B. - T. , gmina T..

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Organ I instancji działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy drogi powiatowej nr [...] relacji B. - T. , gmina T..

Od powyższej decyzji odwołał się D. B., który m.in. stwierdził, że

w sprawie nie znajduje zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Według strony należy zgodzić się z tym, że wysepka (która jest zaplanowana do zamontowania na drodze powiatowej) jest elementem bezpieczeństwa, jednak muszą być spełnione przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach.

Rozpatrując wniesione odwołanie, organ II instancji wskazał, że w związku

z pismem D. B. z dnia [...] lipca 2017 r. dotyczącym przebudowy drogi powiatowej nr [...] relacji B. - T. oraz planowaną realizacją wysepki zwalniającej, która ma być usytuowana na wysokości czterech działek, stanowiących własność wnioskodawcy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Ś. w dniu [...] sierpnia 2017 r. przeprowadził oględziny. Z treści protokołu oględzin wynika, że na drodze powiatowej nr [...] relacji B. - T. prowadzone są roboty budowlane związane z przebudową drogi.

Organ administracji stwierdził, że powyższe roboty realizowane są na podstawie zgłoszenia wykonania robót budowlanych, w stosunku do którego nie został wniesiony przez Starostę Świdnickiego sprzeciw (pismo z dnia [...] września 2016 r. znak: [...]).

PINB w Ś. ustalił, że na odcinku drogi wzdłuż działek nr ewid.: [...], [...], [...], [...] oraz [...] zaprojektowana jest wyspa dzieląca

z przykręcanych prefabrykatów w kolorze czerwonym o długości 5,0 m i szerokości

2 x 0,5 m. Jest to urządzenie bezpieczeństwa ruchu drogowego mające na celu zredukowanie szybkości pojazdów poprzez odchylenie toru jazdy. Wysepka nie została zamontowana do chwili oględzin. Wykonano poszerzenie drogi

z odchyleniem toru jazdy. W trakcie oględzin stwierdzono, że roboty budowlane prowadzone są zgodnie z przyjętym zgłoszeniem. Uczestniczący w oględzinach G. B. (upoważniony przez K. B., współwłaścicielkę działek nr ewid.: [...], [...] w B., do reprezentowania podczas oględzin) nie wniósł zastrzeżeń do wykonywanych robót, a jedynie do lokalizacji wysepki.

Według G. B. lokalizacja wysepki jest zaplanowana przed terenem zabudowanym oznaczonym tablicą, a powinna być usytuowana co najmniej 40 m od skrzyżowania i w terenie zabudowanym. Wykonanie w zaplanowanym miejscu wysepki spowoduje pozbawienie prawa do zabudowy działek w przyszłości, gdyż wysepka ta utrudni wjazd i wyjazd z działek. Powyższe stanowisko zostało podtrzymane przez D. B. (współwłaściciela dziełek nr ewid.: [...], [...], [...] oraz [...] w B.).

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 - p.b.) przebudowa dróg nie wymaga pozwolenia na budowę. Z przepisu art. 30 ust. 1 pkt 2b p.b. wynika natomiast, że przebudowa drogi wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W rozpatrywanej sprawie został spełniony wymóg wynikający z art. 30 ust. 1 pkt 2b p.b. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że nie został wniesiony sprzeciw przez Starostę [...] do złożonego w dniu [...] września 2016 r. zgłoszenia wykonania robót budowlanych, dotyczących m.in. przebudowy drogi powiatowej nr [...] B. - T. od km rob. 0+000 do km rob. 2+713 (pismo Starosty [...] z dnia [...] września 2016 r., znak: [...]).

W ocenie organu odwoławczego czynności dowodowe przeprowadzone przez PINB w Ś. w trakcie oględzin w dniu [...] sierpnia 2017 r. wykazały, że roboty budowlane związane z przebudową drogi powiatowej nr [...] relacji B. - T. prowadzone są zgodnie z dokonanym zgłoszeniem.

Zaprojektowana do zamontowania na drodze powiatowej nr [...] relacji B. - T. wyspa z przykręcanych prefabrykatów w kolorze czerwonym szerokości 2 x 0,5 m i długości 5,0 m jest urządzeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego, którego celem jest wymuszenie ograniczenia (zredukowania) prędkości pojazdów poprzez odchylenie toru jazdy. Każdego z uczestników ruchu drogowego obowiązują oprócz zasad ogólnych określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym, również znaki i sygnały, które rozporządzenie Ministra Infrastruktury oraz Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. (Dz.U. nr 170, poz. 1393 z dnia 12 października 2002 r.) określa jako "obowiązujące w ruchu drogowym". Oprócz znaków i sygnałów obowiązujących w ruchu drogowym rozporządzenie to wskazuje również na możliwość stosowania na drogach m.in. urządzeń bezpieczeństwa ruchu (§ 1 ust. 4).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 z późn. zm.) szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i poziomych, sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunki ich umieszczania na drogach zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków

i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1062).

Dodał, że powyższe rozporządzenie określa m. in., że podstawowym celem stosowania urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego jest ochrona życia

i w ograniczonym zakresie także mienia uczestników ruchu i osób pracujących na drodze, a w niektórych przypadkach także użytkowników terenów przyległych.

Według art. 10 ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych. W kompetencjach organów nadzoru budowlanego nie mieszczą się kwestie związane z bezpieczeństwem w ruchu drogowym.

Urządzenia bezpieczeństwa i organizacji ruchu, do których w szczególności należy sporna wyspa zwalniająca ruch nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b., ani urządzeniem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 9 p.b., co powoduje, że wykonanie ich nie stanowi wykonywania robót budowlanych, a co za tym idzie nie podlega regulacjom p.b. W związku z tym, tego rodzaju prace nie wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Zdaniem organu odwoławczego przeprowadzone w sprawie postępowanie nie wykazało aby zostały naruszone przepisy prawa (nie zaistniały przesłanki z art. 50 ust. 1 p.b., tj. roboty budowlane nie były prowadzone: pkt 1 - bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub pkt 2 - w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub pkt 3 - na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub pkt 4 - w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach), stąd brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51p.b., w celu doprowadzenia robót budowlanych do zgodności z prawem, co czyni bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego w omawianej sprawie brak było podstaw do podejmowania przez organ nadzoru budowlanego działań w zakresie posiadanych kompetencji, określonych w art. 83 ust. 1 p.b.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 104 k.p.a. organy administracji załatwiają sprawy przez wydanie decyzji, w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych (art. 1 § 1 k.p.a.), co oznacza, że ta forma działania organów musi wynikać z określonej normy prawa materialnego. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty, w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę

w danej instancji. Kiedy postępowanie administracyjne z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części (art. 105 § 1 k.p.a.). Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości zamyka drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków i kończy bieg postępowania. W art. 105 § 1 k.p.a. ustawodawca określił tzw. bezwarunkową bezprzedmiotowość postępowania, zaistnienie której obliguje organ do umorzenia postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej,

w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas to jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy też negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowe może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy, a także

w sytuacji, gdy stosunek, którego ustalenie jest przedmiotem wszczętej sprawy administracyjnej nie jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, ale może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem administracji.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. Organ nadzoru budowlanego I instancji w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy słusznie zastosował przepis art. 105 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do kwestii zawartych w odwołaniu stwierdził, że pozostają one bez wpływu na rozpoznania sprawy. W ocenie organu odwoławczego nie zostały naruszone przepisy prawa przez PINB w Ś..

Organ II Instancji wyjaśnił, że pełnomocnictwo z dnia [...] sierpnia 2017 r. K. B. dotyczyło wyłącznie jednorazowego upoważnienia dla G. B. do reprezentowania podczas oględzin w dniu [...] sierpnia 2017 r. W takiej sytuacji umocowanie nie upoważnia do uznania, iż G. B. jest pełnomocnikiem K. B. w całym postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego. W związku z powyższym korespondencja nie mogła być kierowana do G. B..

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Lublinie wniósł D. B. wskazując, że postępowanie było przeprowadzone nierzetelnie i z naruszaniem zasad obiektywności, a jego podstawowym celem było wyciszenie sprawy a nie stwierdzenie czy występują tu nieprawidłowości. W uzasadnieniu [...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do zarzutów naruszania przepisów ustawy Prawo Budowlane, a konkretnie art. 4, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zdaniem skarżącego nie można dać wiary twierdzeniu, że wysepka zwalniająca ruch nie jest obiektem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 3a p.b. droga jest obiektem liniowym i zgodnie z art. 3 pkt 3 budowlą jest obiekt liniowy wraz z jego elementami składającymi się na całość, wysepka jest częścią obiektu liniowego, dlatego też w tym miejscu została poszerzona jezdnia (dołączone zdjęcie). Zdaniem skarżącego nie ustosunkowano się również do umiejscowienia wysepki zwalniającej, które jest niezgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. W tym konkretnym przypadku wysepka została zaprojektowana i wybudowana jako element budowli liniowej niezgodnie

z obowiązującymi przepisami, które zostały określone ażeby takie elementy techniczne były bezpieczne, dlatego też wysepka ta jest zagrożeniem dla ruchu drogowego. Skarżący wskazał, że kilka dni po zainstalowaniu w miejscu usytuowania wysepki miało miejsce zdarzenie drogowe, o którym informował gminę oraz starostwo. Do skargi dołączył fotografie.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2017 r., poz. 1369). Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 105 § 1 k.p.a., w myśl którego gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, odpowiednio w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu powyższego przepisu, może wynikać z przyczyn podmiotowych (np. brak przymiotu strony osoby) lub przedmiotowych (w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie można wydać decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty). Bezprzedmiotowe może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpoznania sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji. W takiej sytuacji drogę do konkretyzacji praw lub obowiązków zamyka, a jednocześnie kończy bieg postępowania w danej instancji, umorzenie postępowania.

W niniejszej sprawie organy administracji obu instancji stanęły na stanowisku, że sprawa dotycząca przebudowy drogi powiatowej nr [...] relacji B. - T. , nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych w kontekście uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że z takim stanowiskiem należy się zgodzić. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził bowiem ustalenia organów administracji, że roboty budowlane związane z przebudową drogi powiatowej nr [...] B. - T. prowadzone były na podstawie dokonanego przez Wójta Gminy T. w dniu [...] września 2016 r. zgłoszenia, przyjętego przez Starostę Powiatowego w Ś. bez sprzeciwu. Starosta [...] w Ś. w piśmie z dnia [...] września 2016 r. poinformował, że sprzeciw nie zostanie wniesiony, co oznacza, że "(...) zgodnie z art. 30 ust. 5 i 5b ustawy Prawo budowlane do wykonania robót budowlanych można przystąpić zgodnie z terminem rozpoczęcia określonym w zgłoszeniu tj. [...] października 2016 r." (k. 13 akt adm.).

Stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 12 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2 p.b. wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie dróg nie wymaga pozwolenia na budowę lecz zgłoszenia. W myśl natomiast art. 3 pkt 7a p.b. przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Przepis ten koresponduje z definicją przebudowy drogi zawartą w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych stanowiącym, iż przebudowa drogi oznacza wykonywanie robót, w których wyniku następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, niewymagających zmiany granic pasa drogowego. Stosownie zaś do treści art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, drogą jest budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że przebudowa drogi może odnosić się wyłącznie do istniejącej drogi, a więc określonego obiektu budowlanego, przy czym uprzednio istniejącym obiektem budowlanym może być nie tylko konstrukcja z materiałów twardych (np. beton, asfalt), ale także konstrukcja ziemna (np. droga gruntowa będąca wynikiem robót budowlanych). W sprawie okolicznością bezsporną jest, że prowadzone roboty budowlane prowadzone były w związku z przebudową drogi.

Jak wynika z akt sprawy zgłoszenie z dnia [...] września 2016 r. w sprawie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę dotyczyło przebudowy istniejącej drogi powiatowej nr [...] B. - [...] oraz istniejącej drogi powiatowej [...] B. - T. . Protokół z przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2017 r. oględzin drogi pozwalał organom administracji na stwierdzenie, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem.

Z kolei podnoszona w odwołaniu i skardze kwestia, że oprócz robót wskazanych w zgłoszeniu wykonano także budowę wyspy dzielącej

z przykręcanych prefabrykatów o długości 5,0 m i szerokości 2 x 0,5 m w żaden sposób nie podważa prawidłowości oceny organów nadzoru budowlanego. W tej mierze wyjaśnienia wymaga, że sprawa wyspy dzielącej z przykręcanych prefabrykatów o długości 5,0 m i szerokości x 0,5 m, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, może być ewentualnie przedmiotem odrębnego postępowania.

Podkreślić należy, że na podstawie art. 84 i 84a p.b. do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonane są zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgodnie z dokonanym zgłoszeniem (jak w rozpoznawanej sprawie) nie mają prawa ingerować w sposób władczy. Czynności podjęte w sprawie organy nadzoru budowlanego, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, doprowadziły do prawidłowej oceny, iż w sprawie brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w zakresie naruszenia przepisów p.b. Jednocześnie wskazać należy, że o naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. można mówić jedynie wtedy, kiedy naruszone są w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie.

Natomiast wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 10 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym to starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), należą do nich mające wpływ na ruch drogowy: geometria drogi i zakres dostępu do drogi, sposób umieszczenia znaków pionowych, poziomych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, zasady działania sygnalizacji znaków świetlnych, znaków

o zmiennej treści i innych zmiennych elementów. Właściwą organizację ruchu stanowi zatem zespół czynników mających bezpośredni wpływ na ruch drogowy

w kontekście jego bezpieczeństwa.

Zdaniem Sądu, powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia art. 105 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. statuującego zasadę prawdy obiektywnej. Oznacza to, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z przepisami k.p.a. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie

z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że wniosek skarżącego (kwestionujący prawidłowość przebudowy drogi) wniesiony został do organu nadzoru budowlanego, który uczynił przedmiotem rozpoznania, sprawę dotyczącą swojej właściwości tj. prawidłowość przebudowy drogi. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił kwestię właściwości organu

w zakresie zarządzania ruchem na drogach powiatowych i gminnych, co uznać należy, za wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 66 § 1 k.p.a.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.