Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2109/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 891/12 w sprawie ze skargi I. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 891/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę I. Z. (dalej: "podatnik", "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

1.2 Sąd pierwszej instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 666 zł. Organ pierwszej instancji ustalając wysokość zobowiązania oparł się na złożonej przez podatnika informacji, akcie notarialnym oraz danych wynikających z ewidencji gruntów.

Odwołując się od powyższej decyzji podatnik zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), polegające na obciążeniu podatkiem od nieruchomości najemcy, podczas gdy podatnikiem winna być A. [...] działająca jako administrator nieruchomości.

SKO wskazało, że umowa najmu lokalu użytkowego z 12 września 2011r. zawarta została między Gminą L., w imieniu i na rzecz której działa A. [...], a I. Z. (najemcą). W § 1 umowy stwierdzono, że "Wynajmujący oświadcza, że jest administratorem komunalnego lokalu użytkowego, położonego w L. ul. M....". Z aneksu do umowy spisanego 1 grudnia 2011 r. wynika, iż powierzchnia lokalu użytkowego stanowiącego przedmiot najmu wynosi 34,15 m. kw. Umowę zawarto na czas nieokreślony z mocą obowiązującą od 15 września 2011 r.

Organ zgodził się z poglądem, że to na jednostce organizacyjnej, na rzecz której ustanowiony został trwały zarząd, ciąży obowiązek podatkowy, jednakże w badanej sprawie do A. [...] nie mają zastosowania przepisy o trwałym zarządzie, o którym mowa w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 102 z 2010r.,poz.651). Z pisma przekazującego odwołanie oraz umowy zawartej w dniu 10 lutego 2011 r. między Gminą L., reprezentowaną przez Burmistrza Miasta L., a firmą A. [...] reprezentowaną przez Prezesa Zarządu spółki wynika, iż A. zajmuje się zarządzaniem i administrowaniem powierzonymi jej przez Gminę budynkami, lokalami mieszkalnymi i użytkowymi. W §1 tej umowy określono, że przez zarządzanie należy rozumieć czynności zwykłego zarządu dotyczące części wspólnych budynków terenów im przynależnych oraz ich rozliczanie, jak również podejmowanie decyzji i dokonywanie czynności mających na celu zapewnienie właściwej gospodarki ekonomiczno-finansowej tych budynków i terenów oraz zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i właściwej ich eksploatacji, w tym czynności zmierzających do ich utrzymania w stanie niepogorszonym zgodnie z ich przeznaczeniem. Przez administrowanie należy rozumieć czynności związane z dbałością o lokale mieszkalne oraz ich rozliczanie, dotyczące opłat o których mowa w § 1 ust.1 pkt 1.5. umowy. Gmina powierzyła także Spółce organizowanie przetargów na najem lokali użytkowych zgodnie z obowiązującymi przepisami i prawem miejscowym. ` W umowie najmu jednoznacznie określono jako właściciela lokalu Gminę L. i najemcę lokalu w osobie skarżącego. Zgodnie z regułami opodatkowania nieruchomości państwowych i komunalnych, podatnikiem jest zawsze podmiot władający tymi nieruchomościami. W niniejszej sprawie podatnikiem jest osoba, z którą przedstawiciel jednostki samorządu terytorialnego zawarł umowę najmu. W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. polegającego na obciążeniu podatkiem od nieruchomości najemcy nieruchomości, podczas gdy podatnikiem w tej sytuacji jest A. [...] działająca jako administrator nieruchomości i ona winna zostać obciążona podatkiem od nieruchomości na rok 2012. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualne zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, celem zbadania zgodności z Konstytucją art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a w szczególności, czy przepis ten nie narusza art. 2 oraz art. 32 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

1.3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za bezzasadną, wskazując, że z ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego wynika, że skarżący na podstawie umowy z dnia 11 września 2011 r. wynajmuje lokal położony w L., przy ul. M., stanowiący własność Gminy L. Umowa ta została zawarta przez Prezesa Zarządu Spółki A. ze skarżącym. Spór dotyczy użytego w umowie słowa "wynajmującym", które w ocenie skarżącego przesądza o tym, że to nie z Gminą L. zawarł umowę, ale z A., a konkretnie z działającym w jej imieniu Prezesem Zarządu.

Sąd nie podzielił tego poglądu. Z umowy wynika, że została ona zawarta z Gminą L. "w imieniu i na rzecz której działa A. [...], zwana "Wynajmującym", reprezentowana przez (....) – "Prezesa Zarządu". Potwierdzeniem tego, że to nie Spółce przypisać można cechę podatnika, jest także treść § 1 w/w umowy, w której A. oświadcza, że jest "administratorem komunalnego lokalu użytkowego położonego w L., przy u. M. o powierzchni podstawowej 40,75 m. kw., stanowiącego przedmiot najmu (...)". W aktach podatkowych sprawy znajdują się ponadto umowy zawarte przez Gminę ze Spółką A., w których Gmina zleca Spółce "zarządzanie" i "administrowanie" zasobami stanowiącymi mienie komunalne. Z umowy tej wynika, że wszystkie wpływy z tytułu tych czynności przekazywane będą na rzecz Gminy, natomiast Gmina z tytułu wykonania umowy będzie płaciła Spółce wynagrodzenie, zgodnie z § 7 umowy. Z § 6 niniejszej umowy wynika z kolei, że "wykonawca" (A.) działa w imieniu i na rzecz "Zamawiającego" (Gminy L.).

Zdaniem Sądu to na podatniku ciąży obowiązek w podatku od posiadania przedmiotowego lokalu. Skarżący nie wykazał by przedmiot opodatkowania znajdował się w posiadaniu samoistnym innego podmiotu. Administrowanie i zarządzanie gminnym zasobem komunalnym nie stanowi posiadania samoistnego, gdyż wynika z umowy zawartej z gminą, na rzecz której i w imieniu której podmiot wykonuje określone czynności. Sąd zauważył, że A. nie posiadała również nieruchomości gminnych w trwałym zarządzie. Utożsamianie czynności faktycznych w postaci zarządzania i administrowania, z prawami "trwałego zarządcy" wynikającymi z decyzji administracyjnych nie może zostać zaakceptowane. Czym innym jest bowiem zarządzanie nieruchomościami na podstawie umowy a czym innym oddanie nieruchomości w trwały zarząd.

Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży w pierwszej kolejności na jej posiadaczu samoistnym, a w przypadku nieruchomości stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, na jej posiadaczu, jeżeli posiadanie wynika m.in. z umowy zawartej z właścicielem. Skarżący nie kwestionował faktu zawarcia umowy najmu lokalu ani tego, że lokal stanowi własność gminy. Twierdził jednak, że "pierwszym" posiadaczem i zarządcą tego lokalu jest spółka komunalna. Sąd podkreślił, że samo zawarcie umowy najmu nie rodzi obowiązku podatkowego, gdyż czynność ta wywiera skutki wyłącznie w sferze stosunków cywilnoprawnych. Uprawnia najemcę do używania rzeczy i zobowiązuje do płacenia czynszu. Obowiązek podatkowy wynika natomiast z faktu posiadania przedmiotu tej umowy przez uprawniony do tego podmiot, w tym przypadku najemcę. Obowiązek zapłaty czynszu, na mocy umowy najmu zawartej z gminą, nie wyłącza obowiązku zapłaty podatku wynikającego z faktu posiadania przedmiotu tej umowy, o ile posiadanie to podlega opodatkowaniu a przedmiot umowy kwalifikowany jako nieruchomość w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowi własność gminy i jest w posiadaniu najemcy. Czynsz najmu stanowi świadczenie cywilnoprawne, a zobowiązanie do płacenia podatku jest świadczeniem publicznoprawnym. Czynsz i podatek to pojęcia odnoszące się do odmiennych stanów faktycznych i prawnych, regulowanych odrębnymi przepisami prawa, które istnieją obok siebie, nie wykluczając się wzajemnie w przypadku opisanym w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. Nie do zaakceptowania, w ocenie Sądu jest pogląd, że posiadaniem określonym w art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. jest wykonywanie określonych czynności na rzecz i w imieniu właściciela związanych z administrowaniem i zarządzaniem nieruchomościami gminnymi. Istotą tych umów nie jest bowiem "posiadanie" ale wykonywanie za właściciela czynności związanych z utrzymaniem we właściwym stanie zasobu czy czynności związanych z ekonomicznym ich zagospodarowaniem. Podmiot, który zobowiązuje się do wykonywania takich czynności nie jest ani posiadaczem samoistnym nieruchomości, ani posiadaczem zależnym. Jeżeli posiadanie nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub - tak jak w rozpoznanej sprawie - jednostek samorządu terytorialnego wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego, to podatnikiem podatku od nieruchomości będzie posiadacz nieruchomości. Przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l nakłada obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na posiadacza zależnego, a więc tego, który włada rzeczą "jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą". Takie posiadanie ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący korzysta z przedmiotowej nieruchomości na podstawie zawartej z Gminą L. umowy najmu. Fakt, że umowę tę zawarła ze skarżącym spółka komunalna nie ma prawnego znaczenia dla sprawy, gdyż działała ona w imieniu i na rzecz Gminy L., jako administrator wynajmowanego lokalu użytkowego.

Ustosunkowując się do wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadniona wątpliwość co do konstytucyjności art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., od której rozstrzygnięcia zależało orzeczenie w sprawie. Przepis ten jest przepisem rangi ustawowej, określającym podmioty podlegające opodatkowaniu, z wyraźnym podziałem i granicami sytuacji, w których dany podmiot podlega podatkowi od nieruchomości. Stanowi on wyjątek do ogólnej regulacji wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 1 – 3 ustawy i dotyczy wyłącznie nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Fakt, że dotyczy on wszystkich, korzystających z tego typu nieruchomości czyni zadość określonej w art. 2 Konstytucji RP zasadzie państwa prawnego oraz w art. 32 Konstytucji zasadzie równości wobec prawa. W opisanej sytuacji, nie zachodzi konieczność wystąpienia z wnioskiem o przedstawienie pytania prawnego w tym zakresie do Trybunału Konstytucyjnego.

2.1 W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego, zaskarżając go w całości na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), zarzucił naruszenie prawa materialnego:

- art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu przez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne jest pobieranie podatku od nieruchomości od skarżącego, podczas gdy podatkiem od nieruchomości za rok 2012 winien zostać obciążony administrator i zarządca nieruchomości tj. A. [...];

- art. 336 Kodeksu cywilnego przez jego nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie umowa zawarta między Gminą L. a A. [...] nie ustanawia A. [...] posiadaczem zależnym;

- art. 65 Kodeksu cywilnego przez jego niezastosowanie i błędną wykładnię umowy pomiędzy Gminą L. a A. [...] i przyjęcie, że w niniejszej sprawie umowa zawarta pomiędzy Gmina L. a A. [...] nie ustanawia tejże spółki komunalnej posiadaczem zależnym.

Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w L. oraz decyzji Burmistrza Miasta L. i nieobciążanie skarżącego podatkiem od nieruchomości za 2012 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne jest pobieranie podatku od nieruchomości od skarżącego, pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z Konstytucją art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a w szczególności czy nie narusza ten przepis zasady równego traktowania podmiotów w obrocie cywilnym, albowiem gmina występująca jako podmiot prawa cywilnego realizująca swoje uprawnienia w ramach dominium nie powinna być uprzywilejowana w stosunku do wszystkich innych podmiotów występujących w obrocie cywilnoprawnym, tj. osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, albowiem gmina jest uprawniona na podstawie tego przepisu do przenoszenia obowiązku podatkowego w drodze umowy, natomiast osoby fizyczne, osoby prawne i ułomne osoby prawne takiego uprawnienia nie mają. 2.2 Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1 Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej. Nie dotyczy to jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami, które nie zostały przytoczone w skardze kasacyjnej. W przypadku wskazania jako podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego należy w sposób wyraźny wskazać postać tego naruszenia, a mianowicie – błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zaś w przypadku przepisów prawa procesowego – przepisy ustawy p.p.s.a. oraz wykazanie, że ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Koniecznym elementem prawidłowo sporządzonej skargi kasacyjnej jest także uzasadnienie podstaw kasacyjnych, które polega na wykazaniu, że stawiane zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę. Naczelny Sąd Administracyjny związany bowiem zarzutami skargi kasacyjnej, nie może zastępować strony i precyzować, czy konkretyzować zarzutów skargi, bądź też ich uzasadnienia (por. np. wyroki NSA: z 19 lutego 2009 r., II FSK 97/08; z 10 czerwca 2009 r., II FSK 241/08; z dnia 8 kwietnia 2009 r., II FSK 1951/07; z 3 listopada 2010 r. I FSK 1663/09; z 26 października 2010 r., II OSK 1667/09 oraz z 10 grudnia 2010 r., II FSK 1387/09 i II FSK 1389/09 dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) . W rozpoznawanej skardze kasacyjnej postawiony został wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego które, zdaniem jej autora polegało na niewłaściwym zastosowaniu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., błędnej wykładni art. 336 k.c. oraz niezastosowaniu art. 65 k.c., bez powiązania ich z właściwymi przepisami ustawy p.p.s.a. (np. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a). Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował natomiast prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w sprawie, bowiem nie sformułował w tym względzie zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast skutecznie podważać stanu faktycznego za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego. Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego w każdym przypadku pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami dotyczącym stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznacza to brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile jednocześnie nie zostaną skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparte zostało kwestionowane rozstrzygnięcie (por. np. wyroki NSA: z 10.11.2011 r., sygn. akt II OSK 1595/10; z 16.11.2011 r., sygn. akt II FSK 963/10, z 12.04.2012 r., sygn. akt II FSK 20153/10 oraz z 10.12.2014 r., sygn. akt II OSK 931/13). W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że zaaprobowany przez Sąd pierwszej instancji a ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy jest prawidłowy, bowiem w skardze kasacyjnej nie został skutecznie podważony. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (Agencją Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie z tym przepisem, podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Posiadaczem nieruchomości stanowiących własność gminy stają się ich dzierżawcy lub najemcy na podstawie umowy zawartej z gminą reprezentowaną przez pełnomocnika. Taką umowę należy traktować jako umowę zawartą bezpośrednio z właścicielem, ponieważ pełnomocnik działa w imieniu właściciela - gminy. Ich zawarcie skutkuje tym, że obowiązek podatkowy przechodzi na posiadacza nieruchomości od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu zawarcia umowy. O obowiązkach podatkowych rozstrzyga bowiem ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (por. L. Etel. Podatek od nieruchomości. Komentarz. Lex.2012). Elementami stanu faktycznego sprawy istotnymi z punktu widzenia prawidłowego zastosowania wskazanego przepisu są następujące okoliczności: przedmiotowy lokal, którego najemcą jest skarżący na podstawie umowy z dnia 11 września 2011 r. stanowi własność Gminy L., umowa najmu zawarta została pomiędzy właścicielem – Gminą L., w imieniu której działała A. [...] a skarżącym i skarżący jako najemca jest posiadaczem (zależnym) lokalu, A. [...] jest jedynie administratorem i zarządcą (ale nie w rozumieniu trwałego zarządu) tego majątku Gminy. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej nie podważył ustaleń faktycznych, tym niemniej należy odnotować, że Sąd pierwszej instancji, w swoich szczegółowych rozważaniach poświęcił należytą uwagę prawidłowości poczynionych przez organy podatkowe ustaleń faktycznych. Szczegółowo i przekonująco wykazał także, że wbrew stanowisku skarżącego, A. [...] nie jest posiadaczem spornego lokalu.

Skoro zatem skarżący jest posiadaczem lokalu na podstawie umowy najmu zawartej z jego właścicielem - Gminą L. to, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., z tego tytułu ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Z tego względu zarzut naruszenia wskazanego przepisu przez jego niewłaściwe zastosowanie jest pozbawiony podstaw. Pozbawiony podstaw jest także zarzut skargi kasacyjnej w zakresie podnoszącym naruszenie art. 336 i art. 65 Kodeksu cywilnego. Niezależnie bowiem od tego, że zarzut w tej części nie został przez autora skargi kasacyjnej bliżej uzasadniony, przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazanie zaś w skardze kasacyjnej na naruszenie przepisu prawa materialnego, który nie miał zastosowania w sprawie czyni nieskutecznym zarzut jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o złożenie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego celem zbadania zgodności z Konstytucją art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym względzie. Należy przy tym zauważyć, że sąd ma obowiązek zwrócić się z odpowiednim pytaniem do Trybunału dopiero w razie uzasadnionych wątpliwości co do zgodności ustawy z Konstytucją (por. wyroki NSA: z 27.03.2008 r., sygn. akt I FSK 442/07; z 22.05.2009 r., sygn. akt II FSK 88/09; z 21.12.2004 r., sygn. akt OSK 971/04 oraz z 18.12.2013 r., sygn. akt II FSK 2959/11). Rozpoznając skargę kasacyjną w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie powziął takich wątpliwości natury konstytucyjnej odnośnie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a w konsekwencji nie znalazł podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji RP pytania w tym zakresie. 3.2 Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.