Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 214/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 , 52 par 3 , 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 12, 14 , 16 ust. 1 i 17 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 61
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie : Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B.W. i J.W. na bezczynność [....] Spółka z o.o. w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje [....] Spółka z o.o. w W. do podjęcia czynności lub wydania aktu w sprawie z wniosku skarżących z dnia 8 marca 2013 r. w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od [....] Spółka z o.o. w W. na rzecz skarżących B.W. i J.W. kwotę 374 zł (trzysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

B.W. i J.W. w dniu 2 września 2013 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność A. sp. z o.o. z siedzibą w W. , Oddział w T. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej o którą skarżący wnioskowali pismem z 31 maja 2012 r. Skarżący domagali się stwierdzenia bezczynności spółki oraz zobowiązania jej do udzielania zadanej informacji publicznej w żądanym zakresie i formie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że pismem z 31 maja 2012 r. wystąpili do B. sp. z o.o. w T. (przekształconej w dniu 1 lipca 2013 r. w A. sp. z o.o. Oddział w T. ) z wezwaniem do podjęcia negocjacji oraz umowy o ustanowienie służebności przesyłu i wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości stanowiącej współwłasność Skarżących. Ponadto, w oparciu art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy o dostępie informacji publicznej, w ww. piśmie zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie i doręczenie kserokopii wszelkich decyzji administracyjnych i innych stosownych czynności prawnych, które zaprzeczałyby zasadności zgłaszanych roszczeń, stanowiących podstawę budowy i lokalizacji infrastruktury gazowej. Ponownie zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie uwierzytelnionej kopii wszelkich decyzji, pozwoleń i innych dokumentów, stanowiących podstawę budowy i lokalizacji infrastruktury gazowej usytuowanej na przedmiotowej nieruchomości w piśmie z 8 marca 2013 r. Do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali żadnych wnioskowanych dokumentów, ani decyzji odmownej.

Skarżący wskazali, że w świetle ugruntowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej

Odnosząc się do kwestii obowiązku stosowania przez skarżoną spółkę prawa handlowego, zajmującą się dystrybucją gazu, ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazali, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zatem podmiotem wykonującym zadania publiczne i zobowiązanym w związku z tym do udzielania informacji publicznej jest przedsiębiorstwo gazowe. Sformułowanie "zadanie publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji sprowadza się do interpretacji o wykonywaniu zadań publicznych przez różne podmioty, niebędące jednakże organami władzy, a tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów konstytucyjnych, jak i ustawowych. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Dystrybucja gazu i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo gazowe ze względu na znaczenie gazu dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. l Konstytucji RP, są "zadaniami publicznymi". W konsekwencji, żądanie udostępnienia informacji publicznej poprzez poprzez wskazanie i doręczenie kserokopii wszelkich decyzji administracyjnych i innych stosownych czynności prawnych, które stanowiły podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury gazowej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy w żądanej formie.

W odpowiedzi na skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. , Oddział w T. wniosła o oddalenie skargi. Spółka podniosła, że bezpodstawne jest twierdzenie skarżących, iż nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wyjaśniła, że pismem z 8 marca 2013r. skarżący zwrócili się o udzielenie informacji publicznej. Pismo to zostało poprzedzone wezwaniem do zawarcia umowy służebności przesyłu oraz wypłaty wynagrodzenia za bezpodstawne korzystanie z nieruchomości z 31 maja 2012r. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, albowiem wskazuje, że wniosek z 8 marca 2013r. nie dotyczy informacji publicznej, ale sprawy indywidualnej. W związku z tym Spółka w piśmie z 19 kwietnia 2013 r. poinformowała pełnomocnika skarżących, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej i wobec tego nie znajduje żadnych podstaw w przepisach prawa. Ponadto wskazano, iż dokumentacją źródłową powinien dysponować Urząd Miasta i Gminy w B. . Tym samym Spółka w przedmiotowym piśmie rozstrzygnęła o wniosku, odmawiając skarżącym udzielenia informacji.

Spółka argumentowała, że "istotna przy tym jest okoliczność, że Przedsiębiorca nie jest podmiotem władzy publicznej i wymóg wydania decyzji odmownej - z mocy art. 17 ust. 1 ustawy - stosuje się odpowiednio. Przy czym pismo z 19 kwietnia 2013r. zawiera wszystkie elementy pozwalające na przyjęcie iż zostało wydane rozstrzygnięcie w sprawie: nie udziela się informacji z wyjaśnieniem dlaczego".

Ponadto spółka wskazała, że okolicznością wskazującą na bezzasadność skargi jest także brak interesu publicznego w uzyskaniu przez skarżących oczekiwanej informacji.

Prawo obywatela do uzyskania informacji nie jest prawem o charakterze nieograniczonym. W art. 1 ustawy wskazano, iż informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych i podlega ona udostępnieniu na zasadach określonych w tej ustawie. Istotne jest więc, by wniosek o udostępnienie informacji dotyczył spraw publicznych, czyli osoba zwracająca się o taką informację miała interes publiczny w uzyskaniu takich informacji. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lipca 2010r (sygn. akt II SA/Wa 466/10) uznano, że w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wtedy, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Gdy od przedmiotowej informacji zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym informacja ta ma jedynie znaczenie z punktu widzenia jego interesu prywatnego. Na konieczność wystąpienia interesu publicznego o udzielenie informacji o sprawach publicznych zwrócił również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 18 września 2008r. (II SAB/Bk 14/08). Przyjął on, że wniosek o udostępnienie z zasobów archiwalnych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uwierzytelnionych odpisów deklaracji rozliczeniowych o opłacanych składkach na ubezpieczenie społeczne i źródłach ich finansowania przedkładanych organowi przez pracodawcę lub uwierzytelnionych kserokopii wtórnych dokumentów księgowych powstałych na bazie tych deklaracji w celu opracowania wniosku o ponowne przeliczenie renty nie stanowi żądania udzielenia informacji publicznej. Żądanie to nie dotyczy bowiem informacji o sprawach publicznych a dotyczy informacji które maj ą służyć wnioskodawcy w jego indywidualnej sprawie. W sytuacji, gdy żądanie strony nie stanowi żądania udzielania informacji publicznej, nie ma podstaw do wydawania decyzji, wystarczające jest w takiej sytuacji poinformowanie wnioskodawcy pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej.

Z uwagi więc na fakt, iż o uzyskanie informacji publicznej wystąpił podmiot kierujący do Spółki przede wszystkim żądania związane ze swoimi roszczeniami w zakresie bezumownego korzystania z nieruchomości oraz ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem trzeba przyjąć, że żądana informacja miała służyć wnioskodawcy w jego indywidualnych sprawach - strona gromadzi informacje dla lepszego przygotowania się do sprawy sądowej. Uzyskanie bowiem tych informacji mogłoby pozwolić na zapoznanie się z argumentacją obronną powołaną przez Spółkę w ewentualnej sprawie sadowej. Tym samym żądana informacja nie stanowi informacji o sprawach publicznych.

Spółka zwróciła również uwagę na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 stycznia 2010r. (sygn. akt II SAB/Go 70/09), w którym odniesiono się do kwestii związanej z nadużyciem prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej. Sąd wyjaśniając, że nadużycie prawa w zakresie dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż dbałość o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów. Z punktu widzenia funkcjonalnej wykładni prawa oznacza to, że prawo do informacji publicznej, a w szczególności procesowe instrumenty jej pozyskiwania, "mają służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem struktur państwowych i publicznych". W świetle tego orzeczenia żądanie kierowane do Spółki w związku z roszczeniami prawnorzeczowymi podmiotu nie ma charakteru informacji publicznej.

Wreszcie dostęp do informacji publicznej - jako instrument prawa publicznego, które z samego swego założenia nakierowane jest na zaspokajanie "dobra powszechnego" - nie może służyć wyłącznie załatwianiu indywidualnych spraw wnioskodawców, w dodatku prowadząc do nieusprawiedliwionego postawienia podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w pozycji już na starcie gorszej niż pozycja jednostki. Powyższego nie uzasadnia wskazanie, że w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji) działalność organów winna charakteryzować się swoiście służebną funkcją względem interesów i potrzeb obywateli.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie orzekania m. in. w sprawach na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s. a., przy czym zgodnie z treścią art. 149 ustawy sąd uwzględniając taką skargę zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia albo obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga jest zasadna.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że przedmiotowa skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze zm.), przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to zatem, że przepisy kpa nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Jakkolwiek art. 52 §.3 p.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 p.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa to bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa o odstępie do informacji publicznej nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust.1 i 2 ) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. A zatem nie są wiążące również żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie B.W. i J.W. wystąpili do B. sp. z o.o. w T. (przekształconej później w A. sp. o.o. z siedzibą w W. oddział w T. ) pismem z 8 maja 2013 r. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie uwierzytelnionej kopii wszelkich decyzji, pozwoleń i innych dokumentów, stanowiących podstawę budowy i lokalizacji infrastruktury gazowej usytuowanej na nieruchomości oznaczonej jako dz. nr ewid [...] i [...] w m. Przysietnica, stanowiącą ich własność. Pismo to poprzedzili pismem z 31 maja 2012 r. zatytułowanym "wezwanie do zawarcia umowy służebności przesyłu oraz wypłaty wynagrodzenia za bezpodstawne korzystanie z nieruchomości", wzywającym Spółkę do podjęcia negocjacji oraz zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu i oraz wypłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości stanowiącej ich współwłasność. B.W. i J.W. do dnia sporządzenia skargi nie otrzymali żadnych wnioskowanych dokumentów , nie otrzymali także decyzji odmownej. Oznacza to, że do dnia rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie A. sp. z o. o w W. oddział w T. nie zakończył postępowania prowadzonego w związku z ww. wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany ustawą o dostępnie do informacji publicznej ( art. 10. 16 lub 17 ustawy)

Kwestia, która wymaga wyjaśnienia już na wstępie dotyczy ustalenia czy A., sp. z o. o. w W., ( a zatem także jej Oddział w T. ) jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej o jakim mowa w treści art. 4 ust. 1 ustawy z 6. 09. 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyrokach: NSA z 18. 08. 2010 r., sygn.. akt l OSK 851/10, Lex 737513, w wyroku WSA w Krakowie z 15. 01. 2013 r. , sygn. akt SAB 184/12 i wyroku WSA z 27. 02. 2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/13, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych oznacza bowiem realizację podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu cyt. art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP stanowi "zadania publiczne" i jedynie działalność przedsiębiorstwa energetycznego nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c*ust. 3 Prawa energetycznego jeżeli dotyczy "sprawy publicznej" nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa takie jak A. sp. z o. o. żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej".

W tej sytuacji trzeba uznać, że A. sp. z o.o. w W. należy do podmiotów, na których ciążył obowiązek rozpoznania wniosku B. i J. małż. W. z 8 marca 2013 r. dotyczącego udzielenia wskazanej w nim informacji publicznej, przy czym Sąd nie przesądza w sprawie ze skargi na bezczynność w jaki sposób powinien być załatwiony przedmiotowy wniosek.

Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, przy czym w postępowaniu sądowoadministracyjnym spowodowanym wniesieniem skargi na bezczynność możliwe są różne rozstrzygnięcia. Uwzględnienie skargi na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 - przy jej zasadności, prowadzi w myśl art. 149 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu lub- w innych przypadkach- do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może jednak określić, w jaki sposób powinna być rozpoznana sprawa, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności, nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również dostęp do dokumentów. Zgodnie z art. 61 § 3 ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 4 Konstytucji udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z 18. 11. 2004 r., II SAB/Wa 166/04, Lex nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z 31. 08. 2005 r., II SAB/Wa 1009/05, Lex nr 188310). Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15. 01. 2013 r. sygn.. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA).

Należy podkreślić, że jeśli w momencie otrzymania wniosku podmiot zobowiązany jest w posiadaniu informacji publicznej i nie zachodzą okoliczności odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 cyt. ustawy - o czym stanowi art. 16 ust. 1 ustawy - wówczas zobligowany jest do jej udostępnienia w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, jeśli umożliwiają to środki techniczne, którymi dysponuje (art. 14 ust. 1 ustawy). Przez pojęcie "sposób udostępnienia informacji wskazany we wniosku" należy w istocie rozumieć formę, w jakiej wnioskodawca domaga się utrwalenia informacji. Formy te zostały alternatywnie przewidziane w art. 12 ust. 2 ustawy, który stanowi, że podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość kopiowania informacji publicznej albo jej wydruk lub przesłania informacji publicznej, albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji Oznacza to, że udostępniając informacje podmiot jest zobligowany do posłużenia się jedną z tych właśnie form. W razie niemożliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, na zasadzie art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się, co następuje w formie decyzji, do której stosuje się przepisy kpa (art. 16 ust. 1 ustawy). W tej samej formie podmiot dysponujący informacją publiczną może również odmówić udostępnienia informacji z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (wyrok WSA w Opolu z 24. 01. 2012 r. , sygn. akt 68/11, Lex 1107955).

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy, w której B.W. i J.W. wystąpili we wniosku z 8 marca 2013 r. o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej będącej podstawą lokalizacji i budowy infrastruktury gazowej na działkach nr ewid. [...] i [...] w m/. P. gm. B należy uznać, iż pismo to stanowiło wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Nie można się przy tym zgodzić ze stanowiskiem A. sp. z o. o., iż jako przedsiębiorca Spółka nie jest podmiotem władzy publicznej a nadto , że pp. B. i J.W. nie zwrócili się informacji publicznej ale informacji w sprawie indywidualnej.

Konkludując należy uznać, że o A. sp z o.o. w W. (ew. w poszczególnych oddziałach) jest w posiadaniu dokumentów, o udostępnienie których zawnioskowali Skarżący, stanowiących podstawę prawną lokalizacji i budowy infrastruktury gazowej na działkach Skarżących to dokumentacja taka ma charakter informacji publicznej i pozostaje w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej w tym zakresie. Należy powołać orzecznictwo sądowoadministracyjne, przyjmujące, że dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok WSA w Krakowie z 15. 01. 2013, sygn. Akt II SAB 184/12. CBOSA; wyrok WSA w Poznaniu z 29. 05. 2008 r., IV SA/Po 545/07, Lex 516697, wyrok WSA w Poznaniu z 19. 12 2007 r., IV SA/Po 652/07, Lex nr 460751, wyrok WSA w Krakowie z 27. 02. 2013 , sygn. akt 5/13).

Z art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio, a wnioskodawca może wystąpić do takiego podmiotu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 16 ust. 1 cyt. ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji.

W tej sytuacji wniosek B.W. i J.W. z 8 marca 2013 r. Spółka powinna rozpoznać na zasadach przewidzianych w ww. ustawie o dostępie do informacji publicznej. Żądana przez Skarżącego informacja ma bowiem charakter informacji publicznej, a podmiot, do którego się zwrócili jest zobowiązany do udzielenia in informacji publicznej. A zatem, o ile A. sp. z o.o. w W. jest w posiadaniu wskazanych przez Skarżącego dokumentów - powinna zakończyć wszczęte ww. wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem, tj. udzielić informacji publicznej albo wydać decyzję o jej odmowie w sytuacji gdyby zaistniały przesłanki do wydania takiej decyzji. Należy także mieć na uwadze dyspozycje z art. 14 ustawy.

Skoro zatem do dnia wydania przedmiotowego wyroku wniosek Skarżącego nie został załatwiony w sposób przewidziany przepisami ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skierowane do Skarżących pismo Spółki z 19 kwietnia 2013r. nie odpowiada prawu – oznacza to , że bezczynność podmiotu zobowiązanego nie ustała także po wniesieniu skargi.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł na podstawie art. 149 p.p.s.a. jak w punkcie l sentencji.

W punkcie II sentencji Sąd stwierdził, ze bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, mając na uwadze zawiłość interpretacyjną ww. przepisów.

O kosztach orzeczono jak w punkcie III sentencji na podstawie art. 200 p.p.s.a.