Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1537/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 49 B ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 997 złotych (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. Z. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2016r, nr [...], nakazującą odwołującemu się wykonanie rozbiórki samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego o wym. 7,00m x 3,35m zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w toku przeprowadzonych oględzin ustalono, że na działce o nr ew. [...] znajduje się budynek gospodarczy o wymiarach 7,00m x 3,35m konstrukcji drewnianej, pokryty dachem dwuspadowym. Jak ustalił organ powiatowy w oparciu o oświadczenie M. Z. (współwłaściciela nieruchomości) budynek zrealizowano w 1996r. Budynek znajduje się w dobrym stanie technicznym i został wyposażony w instalację elektryczną. Inwestor M. Z. nie posiada zgłoszenia ani pozwolenia na budowę w/w budynku.

Jak ustalił organ powiatowy działka nr ew. [...] stanowi grunty leśne. O jej charakterze jako działki leśnej świadczy wypis z rejestru gruntów oraz treść księgi wieczystej nr [...]. Z pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2014r wynika, że dla terenu tej działki nie ma aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i założeń do planu.

Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 49 b Prawa budowlanego, przeprowadzenie procedury legalizacyjnej jest możliwe jeżeli budowa nie narusza przepisów, w tym o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz techniczno-budowlanych.

Tymczasem zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej budynek gospodarczy został wybudowany na działce leśnej nieprzeznaczonej pod zabudowę i niezgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).

W myśl § 271 ust 1 ww. rozporządzenia odległość ściany budynku gospodarczego od granicy lasu winna wynosić minimum 12 m, natomiast w przedmiotowym przypadku odległość ta wynosi 0 m, gdyż działka nr [...] stanowi działkę leśną.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji odnośnie braku możliwości wszczęcia procedury legalizacyjnej zgodnie z art. 49 b ust 2 Prawa budowlanego z 1994r.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji o braku możliwości uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji, wskazując, że jednym z warunków koniecznych do jej uzyskania jest zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, której to zgody inwestor nie przedstawił.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie dowodowe zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, który zasadnie odstąpił od wdrożenia procedury legalizacyjnej w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł M. Z. domagając się uchylenia obu zaskarżonych decyzji i zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu podjęcia próby legalizacji i wydaniu postanowienia nakładającego obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji umożliwiającej zalegalizowanie przedmiotowego obiektu. W konsekwencji nieprawidłowo podjęto nakaz rozbiórki przyjmując, że obiekt nie podlega procedurze legalizacyjnej, a także naruszenie procedury administracyjnej w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 77 § k.p.a. poprzez brak zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego na okoliczność daty budowy przedmiotowego budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ dokonał nieprawidłowej wykładni art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, bowiem winien umożliwić stronie wykazanie zgodności inwestycji z ustaleniami planistycznymi i tym samym podjęcie próby legalizacji. Dopiero niezłożenie przez stronę zaświadczenia wójta o zgodności z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy może być podstawą do wydania nakazu rozbiórki, a taka próba legalizacji nie została stronie umożliwiona, gdyż nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 49b ust. 2.

Podniósł, że organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione do podejmowania wiążących rozstrzygnięć w zakresie decyzji o warunkach zabudowy. Kompetencje te należą do organów samorządu terytorialnego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 49 b ust 1 Prawa budowlanego dlatego skarga podlegała uwzględnieniu.

Jak wynika z ustaleń organów nadzoru budowlanego, na przedmiotowej działce o nr ew. [...] skarżący wybudował bez dokonanego zgłoszenia budynek gospodarczy, o wymiarach 7,00m x 3,35m konstrukcji drewnianej, pokryty dachem dwuspadowym. Jak ustalono na podstawie oświadczenie M. Z. (współwłaściciela nieruchomości) w/w obiekt powstał samowolnie w 1996r.

Oświadczenie skarżącego o wykonaniu budynku w 1996r zawarte jest w protokole oględzin z dnia [...] maja 2016r, który skarżący podpisał nie kwestionując daty budowy. Stosownie do art. 76 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Ponieważ skarżący nie podważył skutecznie treści protokołu kontroli odnośnie daty budowy dlatego nie można zarzucić organom nadzoru budowlanego nieprawidłowo ustaloną datę budowy.

Z uwagi na datę budowy organy prawidłowo uznały konieczność zastosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane.

Kwestią sporną jest przyjęta w decyzji organu, wykładnia art. 49 b ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Wskazać należy, że przepis art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego stanowi złagodzenie rygoryzmu prawnego wynikającego z ust. 1 art. 49b, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu.

Przepis art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego umożliwia bowiem przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z tym przepisem, w wypadku wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, lecz zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i bez naruszenia przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonania określonych obowiązków umożliwiających zalegalizowanie inwestycji.

Procedura, o której stanowi art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego stanowi zatem co do zasady regułę w przypadku wybudowania obiektu niezgodnie z przepisami.

W niniejszej sprawie bezspornym jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu na którym został wybudowany budynek mieszkalny.

W takim przypadku warunkiem legalizacji budowy jest jej zgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przy czym organ nadzoru budowlanego nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy inwestor taką decyzję uzyska.

W rozpoznawanej sprawie orzekając o braku możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy z powodu braku zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne organ nadzoru budowlanego wykroczył poza swoje ustawowe kompetencje.

Organ nadzoru budowlanego powinien wszcząć procedurę legalizacyjną umożliwiając inwestorowi przedstawienie stosownych dokumentów, o których mowa w art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego.

Tak więc, nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora.

Rozpoznając ponownie sprawę przedmiotowej samowoli budowlanej, organ uwzględni poczynione wyżej uwagi odnośnie wykładni art. 49 b ust. 2 Prawa budowlanego.

Z przedstawionych wyżej względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.