Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 937/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b, art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ AWSA Karina Gniewek-Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J.P. (dalej w skrócie: skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej w skrócie: GITD) z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej w skrócie: "WITD") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Na podstawie upoważnienia nr [...] z 18 listopada 2019 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: "A" [...] . Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez stronę obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. za okres od 1 grudnia 2018 r. do 30 września 2019r.

Opisaną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. WITD działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm. – dalej w skrócie: u.t.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 13 650 zł za następujące naruszenia:

1. lp. 6.3.11 - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, maksymalnie 1.000 złotych - za każdy dzień,

2. lp. 5.1 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 50 złotych, za czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny;

3. lp. 5.2 - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych;

4. lp. 5.5 - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego, o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin i 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych;

5. lp. 5.6 - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 złotych,

6. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości 150 złotych, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 złotych;

7. lp. 5.9 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego, o czas do 2 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 200 złotych, o czas powyżej 4 godzin sankcjonowane jest karą w wysokości 450 złotych;

8. lp. 5.10 - przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: o czas do mniej niż 3 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 350 złotych, o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 450 złotych, o czas od 12 godzin, sankcjonowane jest karą w wysokości 550 złotych.

9. lp. 5.11- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane jest karą w wysokości 100 złotych, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut, karą w wysokości 250 złotych, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut, karą w wysokości 350 złotych, międzynarodowym okazjonalnym przewozie osób, w godzinach od 2200 do 600, gdy pojazd obsługuje jeden kierowca: o czas do mniej niż 1 godzina i 30 minut - karą w wysokości 50 złotych, za każdą rozpoczętą godzinę od 3 godzin - karą w wysokości 100 złotych;

10. lp. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 złotych;

11. lp. 6.3.18 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą w wysokości 500 złotych.

W odwołaniu od decyzji WITD skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej w skrócie: k.p.a.) oraz przepisów art. 92b i 92c u.t.d.

Skarżący podniósł, że przekroczenia norm czasu pracy były mniejsze niż 15 minut i powstały z powodów od niego niezależnych. Dodatkowo, przekroczenie to mieści się w granicach tolerancji. Skarżący wniósł o odstąpienie od nakładania kary za te naruszenia. Wskazał ponadto, że w celu prowadzenia bieżącego nadzoru

w zakresie przestrzegania przez kierowców norm czasu pracy w firmie wykorzystywany jest specjalistyczny program do archiwizowania danych oraz analizy czasu pracy kierowców. Dane z kart kierowców poddawane są analizie pod kątem norm czasu pracy jak również ciągłości zapisu. Planowanie tras oraz organizacja przewozów są wykonywane w oparciu o specjalistyczne programy spedycyjne oraz za każdym razem są szczegółowo analizowane. Kierowcy są wszechstronnie informowani o zasadach, przepisach, odpowiedzialności oraz obowiązkach wynikających z przepisów transportowych. Kierowcy posiadają odpowiednie wymagane przepisami prawa szkolenia oraz kompetencje.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, GITD opisaną na wstępie decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną decyzji GITD powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a, art. 92b, art. 92 c u.t.d., lp. 5.1, kp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.9, lp. 5.10, lp. 5.11, lp. 6.3.11, lp. 6.3.17, lp.6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu decyzji GITD przytoczył treść przepisów powołanych jako podstawę prawną decyzji.

W zakresie naruszenia lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy danych cyfrowych z kart kierowców ustalił, że kierowca J.A. niepoprawnie operował przełącznikiem grup czasowych tachografu. Stąd słusznie nałożono za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 200 zł.

W zakresie naruszenia lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy danych cyfrowych z kart kierowców oraz urządzenia rejestrującego ustalił, że kierowca M.W. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu w dniu 10 stycznia 2019 r. o 16 minut. Stąd słusznie nałożono za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 50 zł.

W zakresie naruszenia lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że po dokonaniu ponownej analizy danych cyfrowych urządzeń rejestrujących kierowców: J.A., D.Ś., P.W., M.W. G.P., O.Ś. słusznie nałożono za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 6 550 zł.

GITD w odniesieniu do naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że z ponownej analizy urządzeń cyfrowych do karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego wynika, że kierowcy: P.W., J.A. i W.A. skrócili dzienny czas odpoczynku w poszczególnych okresach, stąd prawidłowo nałożono karę pieniężną za przedmiotowe naruszenie w łącznej kwocie 700 zł.

GITD w zakresie naruszenia lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał, że z ponownej analizy sprawy wynika, że kierowcy: W.A., P.W. w poszczególnych okresach skrócili dzienny czas odpoczynku, stąd prawidłowo WITD nałożył w tym zakresie karę pieniężną w kwocie 1 300 zł.

W zakresie naruszenia z lp. 5.10 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że kierowca W.A. przekroczył 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 2 godziny i 12 minut, stąd prawidłowo nałożona za to naruszenie karę w wysokości 350 zł.

GITD w zakresie naruszenia lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz wykresów wykazała, że kierowcy: P.W., M.W. i M.R. w poszczególnych okresach skrócili dzienny czas odpoczynku, stąd prawidłowo nałożono karę w wysokości 600 zł.

W odniesieniu do kolejnego naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że ponowna analiza sprawy wykazała, że kierowcy: D.Ś., P.W. w poszczególnych okresach przekroczyli maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdów, stąd słusznie nałożono na skarżącego karę w wysokości 800 zł.

GITD w odniesieniu do naruszenia z lp. 5.9 załącznika nr 3 do ut.d. wyjaśnił, że po dokonaniu ponownej analizy danych cyfrowych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia, ustalił że kierowcy P.W. oraz G.P. skrócili we wskazanych okresach tygodniowy czas odpoczynku, stąd zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 1 550 zł.

W zakresie naruszenia z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że skarżący nie dochował wyznaczonego przepisami prawa maksymalnego okresu na wczytanie danych z kart kierowców: W.A. oraz P.W., stąd słusznie nałożono za to naruszenie karę pieniężną w kwocie 1 000 zł.

GITD w odniesieniu do naruszenia z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnił, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu 13 lipca 2019 r., zaś analiza tego pliku cyfrowego wykazała, że w przyjętym okresie kontroli czasu pracy zarejestrowano 127 dni aktywności kierowcy. Oznacza to, że termin na pobranie danych z tachografu został przekroczony od 37 dni zarejestrowanej działalności, stąd prawidłowo nałożono karę w wysokości 500 zł.

W replice do podniesionego zarzutu naruszenia art. 92c u.t.d. GITD wyjaśnił, że przepis ten nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy. Podkreślono, że skarżący w odwołaniu nie wskazał na żadne okoliczności, które jego zdaniem uzasadniałby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d.

W odniesieniu do argumentów przedsiębiorcy dotyczących naruszeń obowiązku terminowego pobierania danych z tachografów i kart kierowców GITD podkreślił, że obowiązek taki ciąży na przedsiębiorstwie tj. to przedsiębiorca (przewoźnik) ma obowiązek terminowo pobierać dane.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zwolnienia przedsiębiorcy z odpowiedzialności administracyjnej z art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006 z uwagi na niesporządzenie stosownych wydruków kierowców z szczegółowym opisem odstąpienia od stosowania norm jazdy.

W replice do zapewnień skarżącego o właściwej organizacji pracy mającej rzekomo powodować zastosowanie art. 92b u.t.d., GITD wyjaśnił, że zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że organizacja pracy w przedsiębiorstwie skarżącego jest niewłaściwa, ponieważ do naruszeń dochodzi pomimo regularnej kontroli i specjalistycznych programów.

W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń; art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, umowy międzynarodowej AETR oraz Rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz Rozporządzenia WE 165/2014 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

W ocenie skarżącego, organ I i II instancji dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a. w tym art. 77 § 1 i art. 107 § 3 poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Podniósł, że wnioski wysnute przez kontrolującego nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie ich swobodną interpretacją.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji rozpatrując odwołanie strony nie przeprowadził żadnych dodatkowych czynności, praktycznie w całości przytoczył w treści decyzji wyjaśnienia strony, natomiast nie odniósł się merytorycznie do faktów przedstawionych przez stronę. Skarżący podniósł, że przedmiotowa decyzja w części dotyczącej kar za przekroczenia czasu jazdy bez przerwy o okres jednej lub kilku minut nie uwzględniała wyjaśnień strony o braku wpływu na takie zachowanie kierowcy.

W ocenie skarżącego - samo naruszenie, czyli przekroczenie maksymalnego czasu jazdy bez przerwy o czas do 15 minut nie jest sankcjonowane w taryfikatorze dla kierowcy. Fakt ten spowodował, że kierowcy przekraczając w/w normę o czas jednej lub kilku minut byli przekonani o braku jakichkolwiek sankcji i kar. Nakładanie na przewoźnika kary za tak niewielkie naruszenie jest sprzeczne z treścią taryfikatora dla kierowcy.

Skarżący zarzucił, że organ II instancji z nieznanych przyczyn nie uwzględnił dokumentów, wyjaśnień oraz materiału dowodowego przekazanego przez stronę w trakcie kontroli. Strona nie zgodziła się z interpretacją organu w zakresie w/w naruszenia, że dokumenty takie powinny zostać przekazane przed wydaniem protokołu kontroli. W tym zakresie powołał się na art. 10 § 1 k.p.a.

Skarżący wskazał ponadto na:

- naruszenie przepisu art. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez niezweryfikowanie faktycznych okoliczności mających wpływ na ich zastosowanie, nałożenie kary w wysokości pieniężnej w wysokości 13 650 PLN mimo, że w zakresie rejestrowania czasu pracy organ II instancji nie wyjaśnił okoliczności oraz nie odniósł się do wyjaśnień strony, a w szczególności nie zostały zweryfikowane okresy pracy kierowców, ponadto organy kontrolne pominęły treść zarządzenia Głównego Inspektora Transportu w zakresie konieczności sprawdzenia innych dowodów dotyczących rejestracji aktywności kierowcy,

- naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wnioskowanych przez stronę dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, których strona żądała tj.m.in. przesłuchania kierowców sporządzających wykresówki, które organ uznał za zawierające naruszenia przepisów prawa, przesłuchania przedsiębiorcy, zaniechanie uzyskania dokumentacji z postępowania w sprawie braku możliwości pobrani danych z tachografu (zaświadczenie z uprawnionego warsztatu) i inne zgłoszone w czasie trwania postępowania odniesienie się organu przeprowadzającego postępowania w zakresie uwzględnienia lub nieuwzględnienia przeprowadzenia w/w czynności,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes strony,

- ignorowanie przez organ II instancji wniosku o przeprowadzenie przesłuchania właściciela firmy oraz kierowców w zakresie stwierdzonych naruszeń oraz ustalenia okoliczności powstania naruszeń, pominięcie zastrzeżeń strony określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podniósł, że zostały naruszone przepisy k.p.a.,

-nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów dostarczonych do organu I instancji na jego żądanie,

- naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10. § 1, art. 138 § 1 k.p.a., art. 139 k.p.a. W tym zakresie skarżący wskazał na treść ww. przepisów.

Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu kontrolowanego naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowców, pomimo prowadzonego stałego nadzoru i prawidłowej organizacji czasu pracy. Wskazał ponadto na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b u.t.d. poprzez nałożenie na podmiot kontrolowany kary administracyjnej, pomimo że z materiału dowodowego wynika, iż zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. oraz rozporządzenia nr 165/2014, a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Skarżący w uzasadnieniu skargi zanegował ocenę dokonaną przez GITD w zakresie możliwości zastosowania w sprawie art. 92b u.t.d. W tym zakresie wniósł o uchylenie kary pieniężnej w zakresie naruszeń czasu pracy "przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdy bez przerwy o czas mniej niż 15 minut".

Skarżący odniósł się również szczegółowo do poszczególnych naruszeń wyjaśniając, że z oświadczeń kierowców wynika, że do naruszeń doszło z niezależnych od nich powodów. Rzeczone przekroczenia sięgają 1 minuty, w zasadzie mieszczą się w tolerancji zapisu tachografu 2%. Skarżący podniósł, że kierowcy byli przekonani o braku sankcji za takie naruszenia, dlatego że kontrolujący podczas kontroli drogowych wskazywali na występujący w taryfikatorze 15 minutowy okres tolerancji.

Skarżący zaakcentował, że zrealizował wszystkie obowiązki przewoźnika, a w szczególności w zakresie poinformowania kierowców o obowiązujących przepisach transportowych ze szczególnym uwzględnieniem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców: Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, Rozporządzenia Rady (WE) nr 165/2014. Dodał, że kierowcy są na bieżąco kontrolowani oraz jest prowadzony nadzór nad ich czasem pracy oraz posiadają odpowiednie wymagane przepisami prawa szkolenia oraz kompetencje. Prowadzone są cykliczne szkolenia z zakresu norm czasu pracy; trasy są planowane zgodnie z obowiązującymi normami, firma dysponuje specjalistycznymi programami w tym zakresie. Skarżący podkreślił, że kierowcy wykonują przewozy na podstawie; umów zlecenia oraz umów o pracę - kierowcy są zatrudnieni na umowę o pracę i wynagrodzenie nie jest uzależnione od przejechanych kilometrów, ilości przewiezionych ładunków czy też terminowości dostaw.

Wobec powyższego powołując się na zapis art. 92b. u.t.d., skarżący wniósł o uchylenie decyzji.

W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd odnotowuje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Organy prawidłowo zgromadziły i rozważyły materiał dowodowy, czyniąc na jego podstawie właściwe ustalenia faktyczne. Przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia również jest poprawna, a wywiedzione z niej następstwa prawne nie budzą wątpliwości.

W sprawie nie ma sporu, że w dniach 18.11.19 r. – 02.12.2019 r. –

w przedsiębiorstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola w zakresie przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z aktów prawnych wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d. Skarżący został o kontroli prawidłowo pouczony, a pracownicy organu przedstawili wymagane upoważnienie.

W dniu 2 grudnia 2019 roku sporządzono protokół kontroli

nr [...] opisujący stwierdzone uchybienia.

W dniu 24 grudnia 2019 roku skarżący wniósł wyjaśnienia do ustaleń i wyników kontroli, które następnie zostały powielone w odwołaniu oraz w skardze do tut. Sądu.

W odniesieniu do wszystkich stwierdzonych uchybień dotyczących przekroczenia czasu jazdy bez przerwy, skrócenia czasu odpoczynku dobowego, przekroczenia 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, przekroczenia dziennego czasu jazdy, skrócenia odpoczynku tygodniowego, skarżący nie kwestionował poczynionych przez organ ustaleń. Wskazał, że kierowcy dopuścili się uchybień z przyczyn od nich niezależnych - każdorazowo przyczyną uchybienia były utrudnienia drogowe spowodowane remontem drogi – ponad 50 przypadków, i wypadek drogowy – kilkanaście przypadków.

Skarżący zwracał uwagę, że za każdym razem kierowcy skorzystali

z możliwości, jaką daje art. 12 rozporządzenia WE 561/2006. Stosownie do treści powołanego przepisu: "Pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój.

Pod warunkiem że nie zagraża to bezpieczeństwu ruchu drogowego,

w wyjątkowych okolicznościach kierowca może także odstąpić od art. 6 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 2, przekraczając dzienny i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu

o maksymalnie jedną godzinę, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania tygodniowego okresu odpoczynku. Na tych samych warunkach kierowca może przekroczyć dzienny

i tygodniowy czas prowadzenia pojazdu o maksymalnie dwie godziny, pod warunkiem że wykorzystał on przerwę trwającą nieprzerwanie 30 minut bezpośrednio przed tym dodatkowym czasem prowadzenia pojazdu niezbędnym, aby dotrzeć do centrum operacyjnego pracodawcy lub swojego miejsca zamieszkania w celu wykorzystania regularnego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca docelowego lub odpowiedniego miejsca postoju.

Każdy wydłużony okres pracy musi być kompensowany równoważnym okresem odpoczynku wykorzystywanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu."

Rację ma zatem skarżący co do zasady, że wyjątkowe okoliczności, takie jak remont drogi, czy wypadek mogą uzasadniać przekroczenie norm dotyczących czasu jazdy bez przerwy, czasu odpoczynku dobowego, kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku, dziennego czasu jazdy, odpoczynku tygodniowego, tyle że przepisy rozporządzenia jednoznacznie zastrzegają, że kierowca ma obowiązek odnotowania tych odstępstw odręcznie,

w określonym czasie na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku

z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy, czego w realiach niemniejszej sprawy nie uczyniono ani raz.

Wnioski dowodowe skarżącego mające potwierdzać powołane przez niego okoliczności nie mogły odnieść oczekiwanych skutków, albowiem zasadność skorzystania z "dobrodziejstwa" jakie daje art. 12 rozporządzenia WE 561/2006 można wykazać wyłącznie w sposób określony w jego treści. Skoro w art. 12 rozporządzenia WE nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od norm czasu pracy kierowców, wymaganych przerw oraz norm odpoczynku, to posłużenie się przez organy w prowadzonym postępowaniu administracyjnym innymi środkami dowodowymi na te okoliczności, byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem. Dlatego też ani wyjaśnienia, ani oświadczenia składane w toku postępowania nie mogą posłużyć organom za podstawę ewentualnego uwolnienia od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy – wyroki WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r., III SA/Kr 1060/17; WSA we Wrocławiu we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2018 r., III SA/Wr 775/17; WSA w Szczecinie w Szczecinie z dnia 1 marca 2018 r., II SA/Sz 1471/17.

Podsumowując, skarżący nie kwestionował ustalonych przez organy naruszeń, wskazywał, że były one podyktowane okolicznościami uzasadniającymi zastosowanie art. 12 rozporządzenia WE 561/2006, które jednak nie zostały udokumentowane w sposób wymagany jego treścią. Dodatkowo skarżący wobec każdego z kierowców zastosował karę dyscyplinarną w postaci upomnienia, co potwierdza raz jeszcze, iż przyznaje, że dopuścili się oni naruszenia przepisów regulujących czas pracy oraz czas przerw i odpoczynku.

Również Sąd, po przeanalizowaniu akt sprawy nie dostrzega podstaw do kwestionowania poczynionych ustaleń. Każde uchybienie znajduje potwierdzenie

w zalegających w aktach sprawy dokumentach, zostało prawidłowo opisane

i odniesione do odpowiednich norm sankcjonujących.

Stosownie do postanowień art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego "Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek." Obowiązki kierowcy w zakresie stosowania tachografu określa art. 34 ust. 5 lit. b rozporządzenia 165/2014. Niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości od 100 do 1000 złotych – l.p. 6.3.11 zał. nr 3 do u.t.d. Wobec ustalenia, że kierowca J.A. niepoprawnie operował przełącznikiem grup czasowych tachografu, prawidłowo wymierzono karę pieniężną w wysokości 200 zł.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia WE 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut sankcjonowane jest karą – 100 zł; 2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut karą – 250 zł.; 3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut – karą – 350 zł. – l.p. 5.11 zał. nr 3 do u.t.d.

Analiza danych cyfrowych urządzeń rejestrujących kierowców: J.A., D.Ś., P.W., M.W. G.P., O.Ś. wykazała naruszenie przez nich norm ciągłego prowadzenia pojazdów bez przerwy w wymiarze szczegółowo opisanym w decyzjach organów obu instancji, stąd wymierzenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 6550 zł było uzasadnione.

Po myśli art. 6 ust. 1 rozporządzenia WE 561/2006 dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu.

Przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 9 godzin

w sytuacji, gdy kierowca dwukrotnie w danym tygodniu wydłużył jazdę dzienną do 10 godzin o czas powyżej 15 minut do mniej niż 1 godziny sankcjonowane jest karą – 50 zł. - l.p. 5.1 zał. nr 3 do u.t.d.

Analiza danych cyfrowych z kart kierowców oraz urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca M.W. przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu w dniu 10 stycznia 2019 r. o 16 minut. Stąd nałożenie za to naruszenie kary pieniężnej w wysokości 50 zł. było uzasadnione.

Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1-4 rozporządzenia WE 561/2006 Kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: 1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości – 100 zł.; 2) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, karą – 200 zł.; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, karą – 350 zł. – l.p. 5.6 zał. nr 3 do u.t.d.

Z kolei skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego:

1) o czas do 1 godziny, sankcjonowane jest karą w wysokości – 100 zł.; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, karą – 200 zł.; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, karą – 350 zł. – l.p. 5.5 zał. nr 3 do u.t.d.

Analiza urządzeń cyfrowych do karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowcy: P.W., J.A. i W.A. skrócili dzienny czas odpoczynku w poszczególnych okresach, stąd nałożenie kary pieniężnej za przedmiotowe naruszenie w łącznej kwocie 700 zł. Sąd ocenia jako uzasadnione.

Z dokumentów tych wynikało również, że kierowcy: W.A., P.W.

w poszczególnych okresach skrócili wymagany regularny czas odpoczynku, stąd prawidłowo nałożono w tym zakresie karę pieniężną w kwocie 1 300 zł.

Stosownie do postanowień art. 8 ust. 1 i ust. 6-9 rozporządzenia WE 561/2006 kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W ciągu dwóch kolejnych tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej: dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku, lub jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny. Skrócenie to należy jednak skompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym jednorazowo przed końcem trzeciego tygodnia następującego po danym tygodniu. Tygodniowy okres odpoczynku rozpoczyna się nie później niż po zakończeniu sześciu okresów 24 godzinnych licząc od końca poprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku. Odpoczynek wykorzystywany jako rekompensata za skrócony tygodniowy okres odpoczynku wykorzystuje się łącznie z innym okresem odpoczynku trwającym co najmniej dziewięć godzin. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju. Tygodniowy okres odpoczynku, który przypada na dwa tygodnie można zaliczyć do dowolnego z nich, ale nie obu.

Zgodnie z art. 4 lit. rozporządzenia 561/2006 "tydzień" oznacza okres od godz. 00.00 w poniedziałek do godz. 24.00 w niedzielę. "Tygodniowy okres odpoczynku" oznacza tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" – art. 4 lit. h ww. rozporządzenia.

Przekroczenie 6 kolejnych okresów 24-godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku: 1) o czas do mniej niż 3 godzin sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości – 350zł.; 2) o czas od 3 godzin do mniej niż 12 godzin – 450 zł.; 3) o czas od 12 godzin - 550 zł. – l.p.5.10 zał. nr 3 do u.t.d.

Z kolei z l.p. 5.9 zał. nr do u.t.d. wynika, że skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku tygodniowego: 1) o czas do 2 godzin sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości – 200 zł.; 2) o czas powyżej 2 godzin do 4 godzin - 350 zł.;

3) o czas powyżej 4 godzin – 450 zł.

Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego kierowca W.A. przekroczył 6 kolejnych okresów 24 godzinnych od uprzedniego tygodniowego okresu odpoczynku o 2 godziny i 12 minut, stąd prawidłowo nałożona za to naruszenie kara w wysokości 350 zł.

W oparciu o akta sprawy ustalono, że kierowcy P.W. oraz G.P. skrócili we wskazanych okresach tygodniowy czas odpoczynku, stąd prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 1 550 zł.

Zgodnie z art. 4 lit. f rozporządzenia WE 561/2006 "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem. Adekwatnie do postanowień art. 8 ust. 1-5 i ust. 8 ww. rozporządzenia kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.

Skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości – 150 zł.; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin - 350 zł.; 3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin - 550 zł. – l.p. 5.7 zał. nr 3 do u.t.d. Analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia oraz wykresów wykazała, że kierowcy: P.W., M.W. i M.R. w poszczególnych okresach skrócili dzienny czas odpoczynku, stąd prawidłowo nałożono karę w wysokości 600 zł.

Zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia 561/2006 "dzienny czas prowadzenia pojazdu" oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Z kolei po myśli art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Stosownie do art. 1 Decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z 7 czerwca 2011 r. w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, nie naruszając przepisów art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 zalecane podejście wyłącznie dla potrzeb obliczenia dziennego okresu prowadzenia pojazdu, w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr (WE) 561/2006 jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin.

Jak wynika z l.p. 5.2 zał. nr 3 do u.t.d. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości -100 zł.; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin – 200 zł.; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin - 250 zł.; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut - 550 zł.

Akta sprawy wykazały, że kierowcy: D.Ś., P.W. w poszczególnych okresach przekroczyli maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdów, stąd zasadnie nałożono na skarżącego karę w wysokości 800 zł.

Stosownie do postanowień art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia WE 561/2006 Przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (Ue) Nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010r.

w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców, ustanowiono maksymalne okresy na wczytanie odpowiednich danych z jednostki pojazdowej i karty kierowcy do celów art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Do celów niniejszego rozporządzenia "odpowiednie dane" oznaczają wszelkie dane zarejestrowane przez tachograf cyfrowy oprócz szczegółowych danych dotyczących prędkości. Maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie przekracza: a) 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej; b) 28 dni w przypadku danych z karty kierowcy.

Naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę – sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. – l.p. 6.3.17 zał. nr 3 do u.t.d.

Z kolei naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu - za każdy pojazd - sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. – l.p. 6.3.18 zał. nr 3 do u.t.d.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że skarżący nie dochował wyznaczonego przepisami prawa maksymalnego okresu na wczytanie danych z kart kierowców: W.A. oraz P.W., stąd nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1 000 zł. należało ocenić, jako uzasadnione.

Ustalono również, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane w dniu 13 lipca 2019 r., zaś analiza tego pliku cyfrowego wykazała, że

w przyjętym okresie kontroli czasu pracy zarejestrowano 127 dni aktywności kierowcy. Oznacza to, że termin na pobranie danych z tachografu został przekroczony od 37 dni zarejestrowanej działalności, stąd zasadnie nałożono karę w wysokości 500 zł.

Obliczając dni potrzebne do sczytania danych z karty kierowcy organy uwzględniły rozporządzenie 581/2010 i za podstawę przyjęły wyłącznie dni zarejestrowanej działalności – zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych.

Sąd raz jeszcze podkreśla, że skarżący nie kwestionował ustaleń poczynionych przez organy w zakresie wykrytych naruszeń. Skarżący każdorazowo twierdził, że nie powinny one być sankcjonowane z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 12 rozporządzenia WE 561/2006. Jak już wyżej wykazano powołany art. 12 nie mógł mieć zastosowania, albowiem na kilkadziesiąt naruszeń żaden z kierowców, ani raz nie dokonał w odpowiednim czasie wymaganej adnotacji na wykresówce urządzenia rejestrującego, na wydruku z urządzenia rejestrującego lub na planie pracy. Sąd nie znajduje żadnych podstaw do kwestionowania poczynionych przez organy ustaleń. Akta sprawy są kompletne, prawidłowo rozważone i ocenione. Żaden z powołanych przez skarżącego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie został naruszony. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji są obszerne, zdetalizowane i merytoryczne. Na ich podstawie można bez wysiłku odtworzyć, jakie naruszenia, w jakim czasie i przez kogo zostały dokonane, jakie przepisy zostały naruszone i jakie przepisy zastosowano przy wymierzeniu kary.

W sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 92b i art. 92c u.t.d.

Art. 92c u.t.d. odnosi się wyłącznie do naruszeń, których dopuścił się podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. In casu można go rozważać wyłącznie w zakresie dotyczącym braku terminowego pobrania danych z tachografów i kart kierowców. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa

w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać – wyrok NSA z dnia 8 września 2020 r. II GSK 355/18. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, ani nie powołał żadnych okoliczności, które wskazywałoby na to, że nieterminowe pobranie danych z tachografów i kart kierowców nastąpiło z przyczyn nadzwyczajnych i wyjątkowych. Z tego powodu Sąd podziela stanowisko organów o braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

Sąd nie znalazł uzasadnienia do uwzględnienia zarzutów dotyczących naruszenia art. 92b u.t.d. Zgodnie z treścią powołanego przepisu nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) 102 Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku, niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze bowiem ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się w wykonywaniu działalności gospodarczej posługuje. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy, przy czym ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 u.t.d. i art. 92c ust. 1 u.t.d. - jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz.

Sama okoliczność przeszkolenia kierowcy w zakresie obowiązujących przepisów nie świadczy o tym, że przedsiębiorca podjął realne i skuteczne działania

w celu zapewnienia przestrzegania przez zatrudnionych przez siebie kierowców przepisów regulujących wykonywanie przewozu drogowego, jeżeli zastosowane środki nie doprowadziły do przestrzegania przepisów w tym zakresie. W świetle powyższego nie można zatem uznać, by przedsiębiorca wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia – wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. II GSK 2852/17.

Podmiot świadczący usługi transportowe domagając się zastosowania wobec siebie przesłanek wyłączających odpowiedzialność winien wykazać w postępowaniu, iż uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, by do naruszenia przepisów nie dopuścić. Wymaga szczególnego tu podkreślenia, że ewentualność stosowania przepisów wyłączających odpowiedzialność przewoźnika może dotyczyć przypadków jedynie wyjątkowych na tle całokształtu działalności przewoźnika, nie zaś sytuacji, w których ilość i skala naruszeń świadczy o ewidentnym braku właściwej kontroli pracy podległych kierowców – wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 marca 2020 r., sygn. II SA/Rz 1452/19.

Na gruncie niniejszej sprawy wykazano, że kierowcy skarżącego dopuścili się kilkudziesięciu naruszeń, co jednoznacznie dowodzi tego, że ich działanie nie miało charakteru incydentalnego. Jednocześnie w żadnym wypadku nie sporządzono stosownej adnotacji w trybie art. 12 rozporządzenia WE 561/2006, co pozwoliłoby skarżącemu uniknąć odpowiedzialności. Kierowcy albo nie wiedzieli

o takiej możliwości, albo zlekceważyli taką możliwość doprowadzając do ukarania skarżącego. W obu skonfigurowaniach stosowanie art. 92b u.t.d. jest wyłączone, albowiem działania kierowców i idąca za nimi skala naruszeń świadczą jednoznacznie o tym, że nie zostali prawidłowo przeszkoleni o przygotowani przez skarżącego.

Podać trzeba, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd i osobisty nadzór pracodawcy jest wyłączony. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu – wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2019 r., sygn. III SA/Kr 779/19.

Wreszcie okoliczność ostatnia – eksponowana przez skarżącego "minimalność" czasowa naruszeń. Przepisy rozporządzenia WE 561/2006 podobnie jak i załącznika nr 3 do u.t.d. nie wyłączają odpowiedzialności z uwagi na to, że naruszenie norm dotyczących czasu prowadzenia pojazdów, odpoczynku, czy przerw było nieznaczne. Wprowadzają natomiast przedziały czasowe, różnicując skalę naruszenia i wysokość wymierzanej kary pieniężnej. W tym kontekście, nieznaczny stopień naruszeń, jakich dopuścili się kierowcy skarżącego przełożył się na to, że wymierzano kary w najniższym przewidzianym wymiarze. Podstaw do odstąpienia wymierzenia kary nie było.

Uwzględniając całość poczynionych ustaleń i ocen prawnych Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Żaden z podniesionych w niej zarzutów nie okazał się zasadny. Wyrok oparto na art. 151 P.p.s.a.