Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2486/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie - Ewa Kowalska - Hupko po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić przyznania K. S. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.


UZASADNIENIE

K. S. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożyła w dniu 16 listopada 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, na nieaktualnym formularzu. Następnie, w dniu 29 listopada 2017 r. skarżąca złożyła wniosek na obecnie obowiązującym urzędowym formularzu. Z treści wniosku wynika, że K. S. prowadzi gospodarstwo domowe z mężem, utrzymują się z dochodów z tytułu emerytur w wysokości: 980 zł, 1216 zł oraz 35 euro miesięcznie. Skarżąca wskazała (w formularzach złożonych 16 listopada oraz 29 listopada 2017 r.) na zawartą w listopadzie 2017 r. umowę o dożywocie, na podstawie której zamieszkuje na parterze budynku mieszkalnego oraz korzysta z kuchni i pralni w suterenie. K. S. posiada grunty rolne o pow. 0,23 ha (klasa IV i V) oraz las o pow. 0,5 ha. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki K. S. wskazała na: ratę kredytu na zakup masażera - 47 zł, wydatki związane z chorobą męża, dojazd do [...], pobyt w [...], leki i zastrzyki – około 1000 zł, wydatki na leki skarżącej i wizyty u lekarzy – 400-500 zł.

Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przez uszczerbek utrzymania koniecznego należy natomiast rozumieć pozbawienie środków na pokrycie najbardziej podstawowych potrzeb, a więc kosztów wyżywienia, ubrania, zamieszkania i leczenia.

Podkreślenia jednocześnie wymaga, że co do zasady strona jest zobowiązana do ponoszenia kosztów związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199). Prawo pomocy jako instytucja o charakterze wyjątkowym winno być zatem stosowane jedynie w przypadkach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe. Zauważyć też trzeba, że koszty związane z prowadzonym postępowaniem sądowym, zainicjowanym przez stronę, nie mogą być stawiane jako ostatnie w kolejności do zaspokojenia (por. postanowienia NSA z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 72/12 - Lex nr 1121302 oraz sygn. akt II OZ 81/12 - Lex nr 1121304, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. II OZ 130/11 Lex nr 1080416, z dnia 17 maja 2011 r. II FZ 174/11 LEX nr 1081459)

W ocenie referendarza sądowego przedstawiona w złożonym wniosku sytuacja finansowa skarżącej nie uzasadnia przyznania prawa pomocy.

K. S. wraz z mężem uzyskują emerytury w łącznej wysokości 2196 zł oraz 35 euro miesięcznie. Do stałych wydatków skarżąca zaliczyła ratę kredytu w kwocie 47 zł oraz wydatki na własne leczenie w wysokości 400 – 500 zł miesięcznie.

K. S. wskazała również na wydatki związane z chorobą męża w kwocie około 1000 zł (obejmujące wydatki na dojazd do [...], pobyt w [...], leki i zastrzyki), nadsyłając wraz z wnioskiem dokumenty potwierdzające wykonanie badań i zabiegów w szpitalu w [...]. Zauważyć jednak trzeba, że miały one miejsce 4 września, 7 września, 8 września i 9 października 2017 r., nie sposób zatem związanych z tym wydatków uwzględniać przy rozpoznawaniu niniejszego wniosku.

Istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszego wniosku ma natomiast okoliczność, że skarżąca w listopadzie 2017 r. zawarła umowę o dożywocie. Składając w sierpniu 2017 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie sygn. VII SA/Wa 1606/17 K. S. wskazywała, że jest właścicielką domu o powierzchni 110 m2. Obecnie, jak oświadczyła skarżąca w treści wniosku złożonego w niniejszej sprawie, K. S. na podstawie umowy dożywocia korzysta z parteru i sutereny budynku mieszkalnego.

Okoliczność ta nie może pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku złożonego przez skarżącą.

Zauważyć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 908 Kodeksu cywilnego jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.

Istotą umowy dożywocia jest zatem zapewnienie zbywcom nieruchomości utrzymania przez nabywcę. W ocenie referendarza sądowego, skoro osoba, na którą skarżąca przeniosła własność nieruchomości, zobligowana jest do zapewnienia jej utrzymania, stwierdzić trzeba, że K. S. może bez uszczerbku utrzymania koniecznego ponieść z uzyskiwanych z mężem emerytur koszty sądowe w niniejszej sprawie oraz zgromadzić środki na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.

W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.