Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 61/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 28 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia ... r. nr ... w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2007 I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu r. pr. K. C. Kancelaria Radcy Prawnego ... kwotę ... złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w wysokości ... złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. /-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/B. Sokołowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 24 stycznia 2007r., Burmistrz Miasta i Gminy, na podstawie art. 21 § 1 pkt. 2, § 5 i 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 – 7 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. - Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ), ustalił Z. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2007 rok w kwocie ... zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m. in., że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegał budynek letniskowy ( 170 m kw. ) oraz grunt letniskowy ( 560 m kw. ).

W odwołaniu od tej decyzji Z. stwierdził, iż organ zawyżył stawkę podatku poprzez przyjęcie błędnej powierzchni przedmiotowego budynku. Odwołujący wskazał też, że jest on nadal w trakcie budowy, nie został odebrany, więc nie może być wobec tego zamieszkiwany.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 listopada 2008 roku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono, iż zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dany budynek został zakończony albo w którym rozpoczęto jego użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem. Dalej organ podatkowy podał, że osoba podatnika jest ustalana za pomocą wpisów do księgi wieczystej i odpowiednich rejestrów. Z. jest zaś wpisany we właściwym rejestrze jako właściciel nieruchomości. Wypis z ewidencji gruntów prowadzony przez Starostwo Powiatowe jest podstawą dla dokonywania wymiaru podatku od nieruchomości. Jeżeli odwołujący kwestionował powierzchnię budynku zawartą w ewidencji winien wnieść stosowny wniosek o dokonanie zmian w tej ewidencji. Organ II instancji wskazał również, że odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność niezakończenia budowy, które mogłyby podważyć wpis w ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na powyższą decyzję Z. podniósł, iż odbiór budynku nastąpił dopiero w dniu 22 października 2007 r. Organ zastosował stawkę dla budynku letniskowego, podczas, gdy od 8 maja 2006 r. został on przekształcony w całoroczny budynek mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu swej decyzji.

W piśmie z dnia 23 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego - radca prawny poparł argumenty skargi, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji. Według skarżącego użytkowany budynek ma 138 m kw. powierzchni, a nie 170 m kw. Organ oparł się na danych z zapisu z ewidencji gruntów z dnia 24 marca 2006 r., jednakże inny dokument o charakterze urzędowym, czyli dziennik budowy zaświadcza o faktycznym prowadzeniu robót budowlanych do dnia 22 października 2007 r. Sporny wykaz z ewidencji gruntów zawiera ponadto błędne wskazanie, iż budynek obejmuje 138 m kw. i dodatkowo 32 m kw. przynależności, podczas gdy zgodnie z projektem ma on w sumie 138 m kw. wraz z przynależnościami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, ze skarga okazała się nieuzasadniona.

Organy administracji publicznej biorą pod uwagę stan prawny i faktyczny istniejący w dacie orzekania.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t. j. - Dz. U. Nr 121 z 2006 r., poz. 844 ) obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym dany budynek został zakończony, albo w którym rozpoczęto jego użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem. Informacje o osobie podatnika i przedmiotach opodatkowania organ ustala na podstawie ewidencji podatkowej nieruchomości, zawierającej dane wynikające m. in. z ksiąg wieczystych oraz z ewidencji gruntów i budynków ( art. 7 a ust. 1 i 2 ustawy ). W myśl natomiast art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t. j. – Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm. ) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków.

Za moment zakończenia budowy uznać należy przy tym datę dokonania zawiadomienia o zakończeniu budowy spełniającego warunki wskazane w art. 57 ust. 1 – 3 Prawa budowlanego lub też datę spełnienia warunków upoważniających do złożenia takiego zawiadomienia.

Podstawą do wskazania przedmiotu opodatkowania był dla organów podatkowych obu instancji wypis z rejestru gruntów z dnia 24 lutego 2006 r., dokumentujący zmianę dokonaną w kartotece budynków poprzez wpisanie na działce nr ... spornego budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej lokali 138 m kw. i powierzchni użytkowej pomieszczeń przynależnych 32 m kw. ( rok zakończenia budowy – 2005, ks. wieczysta .... ).

Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, i w przypadku, gdy dane podawane przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów winny mieć zapisy wynikające z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają bowiem walor dokumentu urzędowego określonego w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ponieważ podważenie tych zapisów jest możliwe jedynie w toku odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przed właściwymi organami, dokonywanie takich zmian w danym postępowaniu podatkowym jest niedopuszczalne. Skoro zatem podatnik chce kwestionować dokument urzędowy ( dane z ewidencji ) to powinien wszcząć odrębną procedurę w celu jego zmiany ( wyrok WSA w Gdańsku z 07.10.2008 r., I S.A./Gd 489/08, lex nr 497599; wyrok NSA z 15.04.2008 r., II FSK 372/07, lex nr 490966; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 26.03.2009 r., I S.A./Go 43/09, lex nr 512080 oraz wyrok WSA w Gdańsku z 15.03.2006 r., I S.A./Gd 348/04, FK 2008/3/75 ). Jedynie w wyjątkowych przypadkach dane z ewidencji gruntów mogą być zastąpione danymi wynikającymi z innego dokumentu urzędowego, zawierającego aktualne informacje dotyczące przedmiotu opodatkowania lub podatnika ( wyrok WSA w Warszawie z 24.11.2006 r., III S.A./Wa 2394/06, lex nr 298133 ).

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż organy podatkowe tak I jak i II instancji trafnie przyjęły, iż są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, wobec czego należało ustalić przedmiot opodatkowania ( powierzchnię spornego budynku ) na ich podstawie.

Strona skarżąca kwestionowała w odwołaniu fakt zakończenia budowy przedmiotowego budynku w 2005 roku, co również wynika z zapisu w ewidencji – zmian w kartotece budynku. Z. nie przedłożył jednak w toku postępowania podatkowego żadnych dokumentów o charakterze urzędowym, pozwalających organom na dokonanie ewentualnej korekty w ustaleniach faktycznych dotyczących przedmiotu opodatkowania. Do odwołania skarżący załączył jedynie fragment projektu architektoniczno – budowlanego spornego obiektu - domu jednorodzinnego wolno stojącego – z 1997r. ( kserokopia).

Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w postanowieniu Wojewody ( załącznik do skargi - k.7 akt sądowych ) w przedmiocie uzgodnienia realizacji inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania jest wyraźnie mowa o istniejącym budynku letniskowym na terenie działki nr geod. ..., co kresponduje z zapisem w ewidencji, gdyż budynek letniskowy mieści się w kategorii budynków mieszkalnych. Zastosowana zaś stawka podatku jest zgodna z Uchwałą Nr III/19/06 Rady Miejskiej Gminy z 14 grudnia 2006r. Dopiero na etapie postępowania sądowego Z. podniósł argument o zakończeniu budowy i odbiorze budynku w dniu 22 października 2007 r., przedkładając do akt oświadczenie kierownika budowy z 10 października 2007 r. o zakończeniu robót wewnętrznych w budynku letniskowym przeznaczonym do całorocznego zamieszkania z dniem 30 sierpnia 2007 r. ( k. 6 akt sądowych ) oraz zaświadczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 19 października 2007 r. o dokonaniu zgłoszenia zakończenia budowy spornego obiektu ( k. 17 akt ).

Dokumenty te zostały wydane po dacie decyzji organu I instancji. Również organ odwoławczy nie dysponował nimi w toku przedmiotowego postępowania podatkowego. Skarżący bowiem nie przedkładał ich w niniejszym postępowaniu, w tym także m. in. wypisów z dziennika budowy, na które powołuje się jego pełnomocnik w piśmie z dnia 23 października 2009 r. W ocenie Sądu prawidłowo więc organy obu instancji oparły się zatem na danych z ewidencji gruntów i budynków.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone decyzje zostały wydane zgodnie z przepisami prawa w oparciu o stan faktyczny ustalony na podstawie wiążących danych z ewidencji jako dokumentu urzędowego.

Z tego względu Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ).

O zwrocie pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd postanowił zaś w oparciu o § 6 pkt. 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt. 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. ).

/-/M. Ławniczak /-/M. Kosewska /-/B. Sokołowska

T.M.d