Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1132/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi D.Z. – U. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] czerwca 2017 r. uchylającą własną decyzję z [...] stycznia 2017 o uznaniu D.Z. – U. (Skarżącej) za bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. - w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm. - w skrócie: "u.p.z.i.r.p.").

Z uzasadnienia decyzji Wojewody wynikało, że zapadła ona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta uznał ją za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku na okres 180 dni od dnia [...] stycznia 2017 r. w wysokości 831,10 zł miesięcznie brutto na okres pierwszych 90 dni przysługiwania prawa oraz w wysokości 652,60 zł miesięcznie brutto na okres pozostałych dni.

Na mocy decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2017 r. skarżąca utraciła status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z dniem [...] lutego 2017 r. z powodu podjęcia prac interwencyjnych.

W związku z rozbieżnościami w okresach podlegania ubezpieczeniom w dniach od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r. Powiatowy Urząd Pracy w dniu [...] stycznia 2017 r. wystosował informację do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Pismem z dnia [...] marca 2017r. ZUS wskazał, że po ustaleniach z płatnikiem Stowarzyszeniem [...] skarżąca nadal podlega ubezpieczeniom z tytułu umowy zlecenia od [...] listopada 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017r. Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w stosunku do decyzji o uznaniu skarżącej z dniem [...] stycznia 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżąca poinformowała Starostę, że w Stowarzyszeniu [...] wykonywała umowę zlecenie w listopadzie 2016 r. w wymiarze 4 godzin i od tej pory nie wykonywała żadnych zleceń, nie wystawiała rachunków i nie opłacano jej z tego tytułu żadnych składek na ubezpieczenie społeczne.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Starosta zawiesił z urzędu postępowanie w ww. sprawie.

Odpowiadając na pismo Powiatowego Urzędu Pracy Stowarzyszenie [...] poinformowało, że skarżąca jest zatrudniona z tytułu umowy zlecenie od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] grudnia 2017 r., jednak jedynie w listopadzie 2016 r. realizowała prace objęte umową, za które otrzymała wynagrodzenie w grudniu 2016 r. Jednocześnie pracodawca stwierdził, że w wydanym zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2017 r. omyłkowo poinformował, że umowa została zawarta do [...] grudnia 2016 r., a właściwy okres umowy zlecenie to [...] listopad 2016 r. – [...] grudnia 2017 r. Od dnia [...] stycznia 2017 r. nie realizowała prac objętych umową zlecenia i nie otrzymywała wynagrodzenia z tytułu tej umowy.

Pismem z dnia [...] maja 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział Inspektorat poinformował o stwierdzeniu nieprawidłowości w okresach podlegania skarżącej do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia od [...] stycznia 2017 r. do [...] marca 2017 r. Okres ten pokrywa się ze zgłoszeniem skarżącej do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2017 r. jako osoby bezrobotnej.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Starosta podjął z urzędu postępowanie w sprawie uznania skarżącej za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku.

Wymienioną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2017 r. Starosta uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. o uznaniu skarżącej z dniem [...] stycznia 2017 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu jej prawa do zasiłku na okres 180 dni od dnia [...] stycznia 2017 r. w wysokości 831,10 zł miesięcznie brutto na okres pierwszych 90 dni przysługiwania prawa do zasiłku oraz wysokości 652,60 zł miesięcznie brutto na okres pozostałych dni i odmówił uznania skarżącej za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] stycznia 2017 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca nie mogła nabyć statusu osoby bezrobotnej, gdyż na dzień [...] stycznia 2017 r. była zatrudniona w ramach umowy zlecenia.

Od powyższej decyzji skarżąca pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. wniosła odwołanie, w którym wyjaśniła, że zawarta umowa ze Stowarzyszeniem była porozumieniem o przyszłej współpracy, na podstawie której miała wykonywać usługi poradnictwa prawnego we wskazanych każdorazowo miejscach i czasie. Umowa faktycznie przewidywała współpracę do końca 2017 r., lecz jedynie doszło do jednorazowego wskazania miejsca i terminu wykonywania usługi. Stwierdziła też, że w momencie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy złożyła oświadczenie zgodne ze stanem faktycznym i jej wiedzą. Skarżąca nie wiedziała, dlaczego Stowarzyszenie ponownie w styczniu 2017 r. zgłaszało ją do ubezpieczenia społecznego. Podkreśliła, że zawarta między nią a Stowarzyszeniem ramowa umowa nie była umową zlecenia. Aby można mówić o zleceniu, w ocenie skarżącej, powinna ona zawierać konkretne wskazanie miejsca i terminu wykonania. Jednocześnie oświadczyła, że nie wykonywała innej pracy zarobkowej za wynagrodzeniem czy bez wynagrodzenia.

Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji Starosty Wojewoda stwierdził, iż Starosta właściwie zastosował instytucję wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Podkreślił, że podjęcie zatrudnienia stanowi negatywną przesłankę do posiadania statusu osoby bezrobotnej. Nie ma znaczenia faktyczny czas świadczenia pracy oraz wysokość osiąganego z tego tytułu przychodu. Przepisy uzależniają możliwości nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej tylko od faktu niepozostawania w zatrudnieniu. Wskazał, że skarżąca w momencie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy miała podpisaną umowę zlecenie do [...] grudnia 2017 r. Z analizy treści umowy przesłanej przez Stowarzyszenie [...] wynika, że wszelkie zmiany niniejszej umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. W trakcie postępowania odwoławczego skarżąca nie dostarczyła potwierdzenia rozwiązania wskazanej umowy z dniem [...] grudnia 2016 r. Organ uznał zatem, że skarżąca nie spełnia przesłanek uznania jej za bezrobotną właśnie z przyczyny wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia oraz wobec podlegania z tytułu jej zawarcia obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym.

Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] października 2017 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2017 r.

Skarżąca podała, że w grudniu 2016 r. telefonicznie Stowarzyszenie rozwiązało z nią umowę o pracę, nie zostało to jednak dokonane na piśmie, a ona sama nie nalegała na pisemne potwierdzenie przez Stowarzyszenie rozwiązania umowy. Skarżąca zgodziła się na rozwiązanie umowy i nie dochodziła jej wykonania. Jak wskazała, z nieznanych przyczyn osoba prowadząca księgowość w Stowarzyszeniu dokonała jej zgłoszenia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy uzyskała od Stowarzyszenia zaświadczenie o okresie wykonywania pracy od [...] listopada 2016 r. do [...] grudnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji podkreślając jednocześnie, że w trakcie postępowania odwoławczego skarżąca nie dostarczyła potwierdzenia rozwiązania umowy o pracę ze Stowarzyszeniem i jak wskazała w skardze, nie wystąpiła do sądu powszechnego z pozwem o jej rozwiązanie. W tych okolicznościach wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na zaskarżalne postanowienia w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując kontroli sądowej w tak określonych granicach kognicji Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja naruszała prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Naruszenie to polegało na niewyjaśnieniu okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, przez co uchybiono przepisom art. 7 i art. 11 oraz art. 77 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organ administracji jest zobowiązany każdorazowo dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). W tym celu powinien, w pierwszej kolejności, w sposób wyczerpujący zebrać cały niezbędny dla prawidłowego załatwienia sprawy materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), by następnie na jego podstawie ocenić, czy zostały udowodnione okoliczności istotne dla jej końcowego rozstrzygnięcia (art. 80 k.p.a.). Wreszcie dokonanym ustaleniom i ocenom organ winien dać wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. winno obejmować uzasadnienie faktyczne, zawierające w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ winien w uzasadnieniu zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz umotywować jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności wskazać, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stanowi podstawę do stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązki te, zgodnie z art. 140 k.p.a. obarczają również organ odwoławczy.

Zaskarżona decyzja nie potwierdza, by Wojewoda, zastosował się do tych obowiązków. Aktem tym Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty która uchylono, po wznowieniu postępowania, decyzję o uznaniu Skarżącej za bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a następnie odmówiono uznania Skarżącej za bezrobotną oraz przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.

W ocenie Sądu organy zebrały w sprawie wystarczający materiał dowodowy, poddały go jednak niepełnej ocenie, stąd ostateczna konkluzja, iż Skarżąca w dacie składania wniosku wykonywała pracę była przynajmniej przedwczesna.

Zaskarżona decyzja zapadła w trybie wznowienia postępowania uregulowanego w Rozdziale 12, działu II k.p.a. W rozpoznawanej sprawie Starosta w postanowieniu o wznowieniu postępowania powołał się na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Starosta za podstawę samego wznowienia postepowania w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2017 r. wskazał okoliczność, iż [...] stycznia 2017 r. czyli w dacie wydawania decyzji o uznaniu Skarżącej za bezrobotną podlegała ona ubezpieczeniu społecznemu w związku z wykonywaniem pracy na podstawie umowy zlecenie.

W kończących postępowanie decyzjach organów obu instancji przyjęto, iż organ rejestracyjny w dacie wydawania pierwotnej decyzji nie znał okoliczności, jaką było zawarcie umowy zlecenia zawartej z Stowarzyszeniem [...] obowiązującej do [...] grudnia 2017r., co w ocenie organów było jednoznaczne z istnieniem w dacie wydawania decyzji uznającej za bezrobotną negatywnych przesłanek uznania za osobę bezrobotną, tzn. wykonywaniem innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. oraz podleganiem obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z tytułu zawarcia umowy zlecenia (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z.i.r.p.). Te zatem okoliczności uznano za stanowiące podstawę wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., bezrobotnym w rozumieniu tej ustawy jest osoba, która w szczególności bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, a także mająca ukończone 18 lat, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty. Jak z powołanej w skrócie definicji wynika, jedną z podstawowych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu oraz niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 43 u.p.z.i.r.p., zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p., pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło.

Oceniając stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu treści przytoczonych regulacji należy wskazać, iż organ nie uwzględnił wszystkich okoliczności faktycznych wynikających ze zgromadzonych dowodów.

Trafnie organ uznał jednak, iż skarżącą w dacie wydawania decyzji z [...] stycznia 2017r. wiązała formalnie nierozwiązana umowa zawarta z Stowarzyszeniem [...]. Z treści tej umowy wynikało bowiem, iż zawarta została na okres od [...] października 2016 r. do [...] grudnia 2017 r. (§ 1 umowy - umowa w aktach adm. pod poz. 27) oraz, że wszelkie jej zmiany wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 5 umowy). Nie ma przy tym wątpliwości, iż umowa ta do dnia [...] stycznia 2017 r. nie została formalnie rozwiązana. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze umowa ta musi być zakwalifikowana jako umowa o świadczenie usług, ponieważ wynikają z niej jasno obowiązki Skarżącej polegające na odpłatnym wykonywaniu określonych czynności faktycznych dla udzielającego zlecenie.

Tym niemniej dalsze wnioski wywiedzione przez organy z faktu formalnego obowiązywania tej umowy pomijały okoliczności wynikające z innych dowodów znajdujących się w aktach sprawy.

Należy zauważyć, iż z przytoczonych już art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. u.p.z.i.r.p. za bezrobotnego należy uznać osobę, która nie wykonuje innej pracy zarobkowej. Inną pracę zarobkową ustawa definiuje natomiast jako wykonywanie pracy m. in. na podstawie umowy zlecenia (art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p.). Oznacza to, iż bezrobotnym w rozumieniu ustawy jest nie ten tylko kto zawarł jedną z umów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p., lecz na podstawie tej umowy wykonuje pracę. Kluczowy jest zatem element faktyczny wykonywania pracy. Organ odwoławczy uznał natomiast, iż okolicznością uniemożliwiającą uznanie Skarżącej za bezrobotnej jest fakt, że "ma zawartą umowę zlecenie do dnia [...] grudnia 2017 r.", a zatem przyjmował, że samo podpisanie umowy wyłączało uprawnienie do uzyskania statusu bezrobotnego. Tak kategoryczny pogląd Sąd uznaje za przynajmniej przedwczesny.

Organ w toku postępowania uzyskał natomiast dowody, z których wynika, że w dacie wydawania decyzji o uznaniu Skarżącej za bezrobotną Skarżąca pracy na podstawie umowy już nie wykonywała. Mowa tu o:

- oświadczeniu zawartym w piśmie skarżącej z [...] kwietnia 2017r. informującym, iż umowę zlecenia wykonywała wyłącznie w listopadzie 2016 r. (poz. 13 akt adm.)

- piśmie Stowarzyszenia [...] z [...] kwietnia 2017 r. potwierdzającym, iż Skarżąca nie wykonywała pracy na podstawie spornej umowy (poz. 17 akt adm.)

- piśmie ww. stowarzyszenia z [...] września 2017 r., w którym wskazano, iż Skarżąca w 2017 r. nie świadczyła pracy, a wedle ustnych uzgodnień umowę uznano za nieobowiązującą ("umowa została rozwiązana ustnie") oraz, że na skutek przeoczenia "błędnie zarejestrowano" skarżącą w ZUS (poz. 29 akt adm.).

Należy też zwrócić uwagę, iż przedmiotem umowy miały być usługi skarżącej świadczone według uzgodnionego harmonogramu, który - jak wynika z niedających podstaw do kwestionowania ich wiarygodności oświadczeń Skarżącej - nie został sporządzony, a jej aktywność ograniczyła się do 4 godzin świadczenia usług w listopadzie 2016 r.

Z powyższych oświadczeń spójnie wynika, iż Skarżąca pomimo formalnego związania umową zlecenia, de facto nie wykonywała pracy oraz nie otrzymywała wynagrodzenia. Wojewoda zaś w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdzenie, iż Skarżąca nie spełniała definicji osoby bezrobotnej, uzasadniał w zasadzie wyłącznie tym, iż dnia [...] stycznia 2017 r. wiązała Skarżącą umowa zlecenia, podczas gdy winien ocenić, czy Skarżąca na podstawie tej umowy wykonywała pracę.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela jednocześnie pogląd, wedle którego wykładania celowościowa definicji osoby bezrobotnej zawartej w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazuje, że celem ustawodawcy było uznanie za bezrobotną osoby, która jest niezatrudniona i nie wykonuje innej pracy zarobkowej oraz jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Zatem przyczyną utraty statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie nie w jakimkolwiek stosunku cywilnoprawnym, ale tylko w takim, który koliduje z gotowością do podjęcia pracy. Ważnym elementem ustawowej definicji osoby bezrobotnej jest pozostawanie w pełnej i rzeczywistej gotowości do podjęcia zatrudnienia (zob. wyr. WSA: z 14 lipca 2016 r. II SA/Ol 661/16, z 25 października 2016 r., III SA/Kr 517/16, z 8 grudnia 2017 r. III SA/Kr 1166/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych -http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Z oświadczeń Skarżącej oraz informacji wynikających z pism zleceniodawcy wynikało, że Skarżąca w dniu [...] stycznia 2017 r. pozostawała w takiej gotowości.

Należy również wskazać, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyłącznie hasłowo stwierdził, iż skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zawarcia umowy zlecenie, co miało stanowić wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l/ u.p.z.i.r.p. ujemną przesłankę uznania za osobę bezrobotną. Wywiódł to z informacji o zbiegu tytułów do ubezpieczenia społecznego. Obowiązkiem organu w tej sytuacji było jednak dokonanie oceny z punktu widzenia przepisów ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1778 ze zm.) dla wiążącego ustalenia czy skarżąca [...] stycznia 2017 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym. Należy bowiem zwrócić uwagę, że sam art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l/ u.p.z.i.r.p. odsyła do przepisów odrębnych jako podstawy z której wynikają obowiązki w zakresie ubezpieczeń społecznych. Przepisy te współtworzą zatem podstawę prawną zaskarżonej decyzji co do przesłanek uznania za bezrobotnego. Winny zatem, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., zostać przeanalizowane i przytoczone w uzasadnieniu prawnym decyzji. Brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie stanowi o naruszeniu wspomnianego przepisu. Ocenę w tym zakresie winien organ przeprowadzić przy uwzględnieniu wskazanych powyżej okoliczności wskazujących na wyłącznie formalne obowiązywanie umowy zlecenia i oświadczenie samego zleceniobiorcy o błędnym zgłoszeniu Skarżącej do ubezpieczeń społecznych.

Ostatecznie Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Z tej przyczyny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda, kierując się wskazaniami wynikającymi z niniejszego uzasadnienia, dokona wszechstronnej oceny wszystkich zgromadzonych dowodów i stwierdzi, czy istotnie istnieją podstawy do uchylenia pierwotnej decyzji.