Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 53/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Dnia 28 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Beata Sokołowska ( spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi K M na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P z dnia [...] 2013r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu radcy prawnemu M M kwotę [...] złotych uwzględniającą podatek od towarów i usług w kwocie [...] złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia[...], na podstawie art. 20 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U Nr 2007, nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz § 2 pkt 1, pkt. 2 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.) oraz w oparciu o art. 104 kpa, odmówił K M przyznania płatności w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)".

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że we wniosku złożonym dnia 17 maja 2010 r. beneficjent zadeklarował do ONW działki rolne A i B o pow. łącznej 117,01 ha. W toku postępowania stwierdzono konflikt kontroli krzyżowej, albowiem powyższe działki zostały również zadeklarowane do płatności przez K S.

W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem w 2010 r. zgłoszonych działek ewidencyjnych o nr [...]a tym samym nie spełnił kryteriów do otrzymania wnioskowanej płatności, gdyż zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.) płatność ONW przysługuje rolnikowi, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek posiadał i użytkował rolniczo daną nieruchomość – działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha i wszystkie grunty są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności.

Organ podkreślił, że dla otrzymania płatności decydujące znaczenie ma zatem posiadanie i użytkowanie rolnicze danej nieruchomości, a nie tytuł prawny do niej.

K złożyła oświadczenie o posiadaniu i prowadzeniu działalności rolniczej na dzień 31 maja 2010 r. na spornych działkach nr . [...]

Organ wskazał także, że takie okoliczności faktyczne wynikają z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w C z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), w którym stwierdzono, że w dniu 30 kwietnia 2008 r. Sąd uwzględniając wniosek powódki zakazał L i K oraz innym osobom działającym na ich zlecenie wykonywania prac polowych w obrębie spornych nieruchomości. Według ustaleń Sądu w latach 2008, 2009 i 2010 prace polowe wykonywała K S.

Ponadto sam wnioskodawca w skardze z dnia 2 kwietnia 2013 r. podał, że z powodu braku środków finansowych oddał wydzierżawione grunty K S.

Ostatecznie w toku kontroli stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do otrzymania przez K płatności ONW wynosi 0,00 ha, co skutkowało odmową przyznania wnioskowanej płatności.

Organ wyjaśnił również, dlaczego odstąpił od wymierzenia sankcji.

W odwołaniu od powyższej decyzji K wskazał, że z umowy dzierżawy obowiązującej do 31 grudnia 2013 r. i dotyczącej przedmiotowych działek ma wynikać, że wszystkie prace polowe wykonane przez L są wykonane na rzecz wnioskodawcy. W ocenie odwołującego organ I instancji niezasadnie oddalił jego wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, przeprowadzenie rozprawy administracyjnej czy dowodu z dokumentów, które zaprzeczyłyby bez problemu "wszelkim przekłamaniom i absurdom" co najmniej od stycznia 2008 r.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że płatność ONW przysługuje wyłącznie producentowi rolnemu posiadającemu i użytkującemu rolniczo grunt w dniu 31 maja roku, w którym złożono wniosek, a tytuły prawne do nieruchomości nie mają znaczenia. W sprawach dotyczących przyznawania płatności do gruntów rolnych organy administracji badają jedynie posiadanie i użytkowanie rolnicze danego gruntu, nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności do niego (tytuł prawny do niego).

Takie uregulowanie wynika z przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.), zgodnie z którym płatność ONW przysługuje rolnikowi, który w dniu 31 maja roku, w którym złożono wniosek posiadał i użytkował rolniczo działki rolne o powierzchni co najmniej 1 ha, przestrzegając wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W ocenie organu II instancji K nie był w dniu 31 maja 2010 r. posiadaczem spornych działek rolnych, co sam przyznał w skardze do Ministra z dnia 2 kwietnia 2013 r. Okoliczności te wynikają ponadto z wyroku Sądu Rejonowego w C z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), wydanego w sprawie z powództwa K S przeciwko stronie i L o ochronę naruszonego posiadania nieruchomości rolnej.

Według organu powoływanie się na umowę dzierżawy gruntów rolnych nie może stanowić podstawy do skutecznego ubiegania się o płatność ONW. Posiadanie musi się bowiem ściśle wiązać z produkcją rolną.

Dyrektor OR ARiMR na poparcie swego stanowiska przywołał orzeczenia NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in. w Gliwicach i Warszawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K M wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji z powodu jej niezgodności z prawem i ze stanem faktycznym sprawy.

Skarżący ponownie podkreślił, że z umowy dzierżawy ze stycznia 2007 r. dotyczącej spornych działek wynika, że wszystkie prace polowe wykonane przez L są wykonane na jego rzecz. Umowa obowiązywała do dnia 31 grudnia 2013 r. Zdaniem strony organ niezasadnie oddalił również jej wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej – radca prawny wniósł o uchylenie decyzji organu II i I instancji.

Wskazał, że w ocenie skarżącego, organ dopuścił się naruszenia przepisów :

– art. 7 i 77 kpa poprzez niedostatecznie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie całego materiału dowodowego

– art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie, że skarżący nie był użytkownikiem spornych działek nr [...] i nie spełnił przez to warunków przyznania wnioskowanej płatności.

Pełnomocnik podniósł, że K zawarł w dniu 2 stycznia 2007 r. umowę dzierżawy z L dotyczącą działek nr[...]. Według umowy dzierżawca był uprawniony do otrzymania płatności unijnych różnego rodzaju. W dniu 20 marca 2008 r. strony podpisały umowę dzierżawy na podobnych warunkach, która została wypowiedziana dopiero w grudniu 2012 r. L zawarł uprzednio umowę dzierżawy tych samych działek z K S (w dniu 4 stycznia i 20 kwietnia 2005 r.), jednak nie był on osobą wyłącznie uprawnioną do zawarcia takiej umowy (umowa winna być bowiem również podpisana przez jego ówczesną żonę). L N miał wypowiedzieć K S umowę dzierżawy w dniu 27 grudnia 2005 r. Od 2007 do 2012 r. prawo do użytkowania spornych działek miał więc wyłącznie skarżący, co dowodzi, że został on również ustanowiony beneficjentem płatności ONW.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje:

Zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem badania Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie zaś z obrotu prawnego danego rozstrzygnięcia może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, według wskazanych kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć trzeba, że postępowanie o przyznanie płatności ONW jest postępowaniem wszczynanym i toczącym się w oparciu o wniosek zainteresowanego. Beneficjent programu deklarując we wniosku działki rolne zobowiązany jest zatem do podania faktycznych powierzchni przez niego użytkowanych rolniczo i utrzymywanych zgodnie z normami (Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., nr 39, poz. 211). Producent rolny powinien złożyć wniosek prawidłowy pod względem prawnym i faktycznym. Ma też obowiązek informowania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o wszelkich zmianach, w tym dotyczących wykorzystywania gruntów rolnych (punkt IX Oświadczenia i zobowiązania).

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 40, poz. 329 ze zm.) płatność ONW przysługuje rolnikowi, który w dniu 31 maja roku, w którym złożył wniosek posiadał i użytkował rolniczo grunty rolne.

Podkreślić należy wobec tego, że osobą uprawnioną do płatności w danym roku kalendarzowym jest wyłącznie jej faktyczny posiadacz i użytkownik rolniczy (osoba planująca i wykonująca zabiegi agrotechniczne), a nie osoba posiadająca tytuł prawny do danej nieruchomości (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11, lex nr 1137971; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn.. akt II GSK 932/11, lex nr 124872). Chodzi przy tym o posiadanie rolnicze gruntów o charakterze trwałym, a nie jedynie sporadycznym (zob. m. in. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 424/11, lex nr 1109594). Posiadanie gruntu oznacza zatem faktyczne władztwo połączone z rzeczywistym użytkowaniem gruntu i realizacją na nim działalności rolniczej (np. zasiewy, prace polowe, zbiór plonów).

W sprawach dotyczących przyznawania płatności organy administracji badają więc jedynie faktyczne posiadanie i użytkowanie rolnicze danego gruntu, nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania sporów o tytuł prawny do danych działek.

Złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności ONW na 2010 r. okazał się nieprawidłowy pod względem faktycznym, albowiem zadeklarowana przez stronę powierzchnia działek rolnych nie była zgodna z powierzchnią faktycznie użytkowaną rolniczo przez skarżącego (0,00 ha).

Zdaniem Sądu organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że K nie spełnił warunków do otrzymania wnioskowanej płatności, albowiem na dzień 31 maja 2010 r., ani do końca tego roku kalendarzowego, nie był on faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym działek rolnych wskazanych na wniosku złożonym 17 maja 2010 r.

Takie okoliczności faktyczne wynikają, przede wszystkim, bezpośrednio z ustaleń Sądu Rejonowego w C zawartych w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r. (sygn. I C 43/08), w którym wskazano m. in., że w dniu 30 kwietnia 2008 r. Sąd zakazał L i K oraz innym osobom działającym na ich zlecenie wykonywania prac polowych w obrębie spornych nieruchomości. Sąd stwierdził, że w latach 2008, 2009 i 2010 prace polowe wykonywała K S.

Ponadto sam wnioskodawca w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. kierowanym do Ministra podał, że z powodu braku środków finansowych oddał wydzierżawione grunty K S.

Skarżący przyznał wobec tego brak posiadania spornych gruntów na dzień 31 maja 2010 r. i później, a swoje uprawnienie do otrzymania płatności wywodził praktycznie jedynie z umowy dzierżawy zawartej z L. Umowa ta dawała mu tytuł prawny do użytkowania nieruchomości i pobierania z niej pożytków rolnych, jednak decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miało to, że pomimo istnienia tej umowy strona w 2010 r. nie posiadała faktycznie spornych gruntów i nie uprawiała ich rolniczo.

Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, że płatność ONW dotyczącą również spornych gruntów Kierownik BP ARiMR przyznał K S.

Dyrektor OR ARiMR trafnie zauważył w uzasadnieniu swojej decyzji, że posiadanie tytułu prawnego do gruntu nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności ONW z tego tytułu, tak jak i niedysponowanie stosowanym tytułem prawnym do gruntów nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy (zob. m. in. wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II GSK 258/06 i z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II GSK 260/07 – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez organy art. 7 i art. 77 kpa. Wskazać w tym miejscu trzeba bowiem na – powołany przez organ II instancji - przepis

art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, zgodnie z którym z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust. 2 powyższego przepisu w postępowaniu w sprawach dotyczących m. in. płatności ONW organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W myśl zaś ust. 3 powołanego przepisu strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy, zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z powyższej regulacji wynika więc, że zasadniczo w postępowaniu w sprawie płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 kpa, nakazującej organom podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest też rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 § 1 kpa, stosownie do której organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W art. 21 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na organach ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności (zob. J. Bieluk Komentarz do art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Lex 2013).

W opinii Sądu organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób nie naruszający prawa. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy należało bowiem badać jedynie, kto faktycznie posiadał i użytkował rolniczo działki wskazane we wniosku, a nie ustalać podmiot mający tytuł prawny do spornych gruntów. Nieistotne dla sprawy było zatem, czy skarżący miał tytuł prawny do spornych gruntów wynikający z umowy dzierżawy. Ważne było jedynie to, czy w dniu 31 maja 2010 r. i w okresie późniejszym 2010 r. strona użytkowała rolniczo te nieruchomości utrzymując je zgodnie z wymogami i normami.

Dowody zebrane przez organ, w tym wyrok Sądu Rejonowego w C, były wystarczające dla stwierdzenia, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym przedmiotowych gruntów, wobec czego dowody wnioskowane przez stronę nie były niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy.

Ponieważ różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych przez stronę a powierzchnią działek rolnych stwierdzonych w trakcie kontroli wynosiła 100 %, a więc przekraczała 50 % organ zobowiązany był do odmowy przedmiotowej płatności. Organ odstąpił jednocześnie od nałożenia na skarżącego sankcji finansowych, gdyż uznał pismo dołączone do wniosku o przyznanie płatności z dnia 17 maja 2010 r. za informację o nieprawidłowościach we wniosku. Prawidłowo zastosowano wobec tego przepis art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemów wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1 ze zm.).

Reasumując stwierdzić więc trzeba, że zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów postepowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie i dlatego zarzuty podniesione w skardze i piśmie procesowym nie zasługiwały na uwzględnienie.

W tym miejscu dodatkowo zaznaczyć należy, że wskazany w piśmie z dnia 9 czerwca 2014 r. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie i dlatego organ nie mógł dopuścić się jego naruszenia. Uzasadnienia decyzji wyjaśniają okoliczności sporne, zawierają należytą ocenę materiału dowodowego i wskazują przepisy prawa materialnego zastosowane przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, przez co spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 11 kpa.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu Sąd postanowił natomiast w oparciu o art. 205 § 2 i 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), jak w punkcie 2 orzeczenia.