Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 333/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7d ust. 1pkt 2 lit a-b, art. 7d ust. 4 i ust. 5 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekretarz sądowy Dominika Jeromin, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Grupy "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") decyzją z [...] marca 2020 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 5 pkt 1, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d."), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1, załącznik nr IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm.; dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego przez Grupa N.-T. Sp. [...] Sp. [...]z siedzibą w K. (dalej: "strona", "skarżąca", "Spółka") od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] września 2019 r. którą stwierdził utratę dobrej reputacji przez Grupę N.-T. Sp. [...] Sp. [...] z siedzibą w K..

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legło ustalenie wydania w dniu [...] listopada 2018 r. przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] nakładającej na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za naruszenie przepisów lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Wskazane naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie wymienione pod nr 1 w grupie 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, tj. naruszenie polegające na instalacji i korzystaniu z niehomologowanego tachografu (np.: brak tachografu zainstalowanego przez instalatorów, warsztaty lub producentów pojazdów zatwierdzonych przez właściwe organy państw członkowskich; korzystanie z tachografu bez niezbędnych plomb założonych lub wymienionych przez zatwierdzonego instalatora, zatwierdzony warsztat lub zatwierdzonego producenta pojazdów lub używanie tachografu bez tabliczki kalibracyjnej).

Wymieniona decyzja z [...] listopada 2018 r. zostały przez skarżącą wykonana przez wpłatę nałożonej kary w dniu [...] marca 2019 r. Dotyczyła ona wykonywania przewozu zespołem pojazdów, w którego ciągniku samochodowym był zainstalowany tachograf analogowy zamiast tachografu cyfrowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przez organ ww. decyzją z [...] września 2019 r. skarżąca (której zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] zostało udzielone przez organ [...] października 2017 r.) wyjaśniła, że w dniu [...] października 2019 r. zatrudniła kierowcę do wykonywania przewozów krajowych i międzynarodowych. Kierowca posiada wszelkie wymagane uprawnienia do wykonywania przewozów, co potwierdzają kopie dokumentów dołączonych do wniosku. Zdaniem strony uprawnienia posiadane przez kierowcę świadczą nie tylko o spełnianiu wymagań do wykonywania przewozów drogowych, ale także stanowią dowód na spełnianie przez nią wymogu dobrej reputacji. W ocenie skarżącej spółki spełnianie przez nią wymogu dobrej reputacji potwierdza także wykonanie bez jakichkolwiek uchybień w dniu [...] października 2019 r. przewozu drogowego. Strona wskazała również, że naruszenia wymienione w skarżonej decyzji były incydentalne i nie powinny mieć wpływu na jej dobrą reputację. Zdaniem skarżącej spółki rozstrzygnięcie zawartej w skarżonej decyzji nie jest zgodne z zasadami demokratycznego państwa prawa, bowiem za popełnione naruszenia już została ukarana karami pieniężnymi i poprzez odebranie jej dobrej reputacji zostanie drugi raz ukarana za te same naruszenia. W ocenie strony wdrożone przez nią rozwiązania gwarantują właściwe wykonywanie transportu drogowego, co w przyszłości potwierdzi, że cieszy się dobrą reputacją. Strona wniosła zatem o uchylenie w całości decyzji z [...] września 2019 r.

GITD, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji, przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów, tj. art. 6 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 5 lipca 2018 r o zmianie ustawy o transporcie drogowym (...), art. 4 pkt 22 lit. d) u.t.d., art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 oraz art. 7d ust.1, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 94b u.t.d. Organ podkreślił, że powodem wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie wymienione pod nr 1 w grupie 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403. Naruszenie to polega na instalacji i korzystaniu z niehomologowanego tachografu.

Dalej GITD wskazał, że przeprowadzone postępowanie w zakresie dobrej reputacji strony wykazało, że przed dniem jego wszczęcia z urzędu, tj. przed dniem [...] marca 2019 r. do licencji nr [...] udzielonej stronie było zgłoszone [...] pojazdów. Natomiast z wyjaśnień strony udzielonych w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. wynika, że w okresie ostatnich trzech miesięcy nie zatrudniała żadnych kierowców. Strona poinformowała również organ, że nie jest członkiem organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych. Organ ustalił również czy istnieje interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez stronę, a w szczególności czy cofnięcie stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. GITD wyjaśnił, iż z informacji uzyskanych z Powiatowego Urzędu Pracy w G. w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wynika, że na koniec lutego 2019 r. stopa bezrobocia w powiecie g. wyniosła 2,3%. Kierowcy samochodu ciężarowego stanowią 2% ogółu bezrobotnych. W rejestrze urzędu na dzień [...] maja 2019 r. zarejestrowanych było [...] osób bezrobotnych posiadających zawód kierowcy samochodu ciężarowego. Natomiast ofert pracy dla kierowców samochodu ciężarowego w 2019 r. wpłynęło 2 oferty. Powiatowy Urząd Pracy w G. poinformował również, że według danych z Informacji Sygnalnej za I półrocze 2018 r. ww. zawód jest w nadwyżce, co oznacza iż na rynku pracy było mniejsze zapotrzebowanie na pracowników jak liczba osób poszukujących pracy. Natomiast według Barometru zawodów na 2019 r. dla powiatu g. oraz województwa [...] zawód kierowcy samochodu ciężarowego jest w deficycie, co oznacza, że jest większe zapotrzebowanie na pracowników niż liczba osób poszukujących pracy. Powiatowy Urząd Pracy w G. poinformował również, że skarżąca współpracowała z ich urzędem w zakresie umów o zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych. Umowy dotyczyły zatrudnienia na stanowisku kierowcy i na stanowisku technika prac biurowych. Czas trwania umowy dotyczącej zatrudnienia kierowcy obejmował okres od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. W opinii wymienionego urzędu ewentualne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie wpłynie znacząco na zmianę poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie, nie spowoduje znacznego wzrostu poziomu bezrobocia i nie powinno wywołać innych negatywnych konsekwencji społecznych.

Organ wskazał także, że karę pieniężną za popełnienie najpoważniejszego naruszenia tj. naruszenia określonego w Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożono na stronę decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...]. Jak zauważył GITD, naruszenie stwierdzone w tej decyzji nie było jedynym naruszeniem istotnym przy ocenie posiadania bądź braku dobrej reputacji przez przedsiębiorcę wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Na przedsiębiorcę nałożono także karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku - za każdą następną rozpoczętą godzinę. Powyższe naruszenie stanowi poważne naruszenie wymienione pod nr 16 w grupie 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403. Jest to naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu 11 godz. dziennego okresu odpoczynku, jeżeli jego skrócenie nie jest dozwolone. Innych naruszeń popełnionych przez stronę w okresie ostatnich dwóch lat przed wszczęciem przedmiotowego postępowania nie stwierdzono, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy wydruki z Centralnej Ewidencji Naruszeń i Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego.

Organ wyjaśnił, iż oceny dobrej reputacji spółki dokonał głównie na podstawie zebranych dowodów. Wskazał, iż strona była trzykrotnie wzywana przez organ do udzielenia informacji niezbędnych do dokonania oceny dobrej reputacji strony. W piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. strona poinformowała organ, że obecnie i w okresie ostatnich trzech miesięcy nie zatrudniała żadnych kierowców i nie jest członkiem organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającym przewoźników drogowych. Natomiast w piśmie z dnia [...] września 2019 r. skarżąca poinformowała, że nie zrzeka się uprawnień wynikających z zezwolenia nr [...] i licencji nr [...], ponieważ zamierza zatrudnić kierowcę. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona dołączyła dokumenty potwierdzające zatrudnienie kierowcy W. K., jak i list przewozowy nr [...]/10/2019 oraz dokument wydania nr [...]. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika również, że skarżąca spółka zgłosiła [...] pojazdów do licencji wspólnotowej. Zdaniem organu, uwzględniając liczbę naruszeń (1 najpoważniejsze naruszenie i 1 poważne naruszenie) i liczbę zatrudnionych kierowców (1 kierowca) oraz informację o wykonaniu 1 operacji transportowej, nie można uznać, że liczba naruszeń jest nieznaczna wobec liczby zatrudnionych kierowców i skali operacji transportowych. Do tej oceny nie można uwzględnić informacji strony o wykonaniu [...] operacji transportowych, ponieważ strona nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o ich wykonaniu. Jak zauważył organ strona przedłożyła jedynie dokumenty przewozowe dotyczące operacji transportowej wykonanej w dniu [...] października 2019 r. W ocenie organu, wyjaśnienia strony są niewiarygodne w stosunku do liczby pojazdów zgłoszonych przez stronę do posiadanej licencji. Skoro strona zgłosiła [...] pojazdów do licencji wspólnotowej, to nie mogła wykonać tylko kilkadziesiąt operacji transportowych w okresie kilku tygodni. Nadto organ zauważył, że strona nie przedłożyła żadnego dowodu świadczącego o podjęciu przez stronę działań, których celem byłoby wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków łub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Strona także nie przedłożyła dowodu świadczącego o wdrożeniu takich procedur. W ocenie organu, przedłożony w załączeniu do pisma z dnia [...] września 2019 r. Regulamin Pracy jest jedynie niepodpisanym projektem regulaminu, więc nie może być uznany za dowód mający wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Organ wyjaśnił również, iż dokonując oceny dobrej reputacji strony uwzględnił stanowisko Powiatowego Urzędu Pracy w G. w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...].

GITD uznał zatem, że odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Przytoczył brzmienie art. 7d ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę tylko 1 najpoważniejszego naruszenia. W przypadku strony stwierdzono popełnienie 1 najpoważniejszego naruszenia (NN) i 1 poważnego naruszenia (PN). zdaniem organu, popełnienie tych naruszeń wskazuje, że przedsiębiorca nie jest zainteresowany poprawą sytuacji w swoim przedsiębiorstwie i wdrożeniem procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Konkludując organ stwierdził, iż dokonując oceny dobrej reputacji strony zbadał wszystkie przesłanki dotyczące zarówno prowadzonej przez nią działalności jak i wpływ tej działalności na poziom bezrobocia w regionie i zaspokajanie potrzeb lokalnej społeczności w zakresie transportu drogowego.

Skargę na powyższą decyzję GITD z [...] marca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca. Autor skargi zarzucił naruszenie:

1) art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organów władzy publicznej, brak należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach fatycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz brak zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w drugim stadium postępowania oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w tym stadium, a które dotyczy naruszenia poważnego w postaci przekroczenia dobowego czasu pracy kierowcy, oraz niewłaściwą i subiektywną analizę zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem wyjaśnień skarżącej;

2) art. 7d ust. 5 pkt 1, art. 7e oraz art. 94b u.t.d., poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie wyłącznie uznaniowo opinii o utracie dobrej reputacji, bez rozważenia sytuacji skarżącego w marcu 2020 r. pod kątem wystąpienia pandemii COVID-19, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] września 2019 r. oraz umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi, strona podniosła m.in., iż kara nałożona na skarżącą decyzją L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2018 r., co do której grzywnę zapłacono w dniu [...] marca 2019 r. uznawana jest już za niebyłą. Kara ta zatem została uznana za niebyłą w dacie [...] marca 2020 r. kiedy zaskarżona decyzja nie była jeszcze prawomocna. Zdaniem strony, w takiej sytuacji, nie jest możliwym zawieszenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, z uwagi na zastosowanie środka rehabilitacyjnego wskazanego w art. 7e ust. 4 u.t.d., a tym samym, postępowanie jest i bezprzedmiotowe. Skarżąca podkreślił także, iż pracownik który dopuścił się naruszenia w dniu [...] listopada 2018 r. już od dawna nie pracuje, a od tamtego czasu nie odnotowano uchybień uzasadniających pozbawienie dobrej reputacji.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem, a nie celowości czy słuszności. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); Sąd stwierdza też wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kpa lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2019 r. nie naruszają prawa w stopniu wskazującym na ich uchylenie.

Rozpoznając sprawę organ bazował na wyczerpujących istotę spornego w niej zagadnienia utraty dobrej reputacji skarżącego ustaleniach faktycznych, poddając je prawidłowej subsumpcji pod mające zastosowanie przepisy prawa, szczegółowo wymienione w sentencji zaskarżonej decyzji oraz z przytoczeniem treści przepisów w jej uzasadnieniu. Podjętego w ten sposób rozstrzygnięcia sprawy zarzuty i argumentacja skargi nie podważają.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 przedsiębiorcy, wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich,

b) cieszyć się dobra reputacją,

c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz

d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b).

W myśl art. 7d ust. 1 u.t.d., organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec:

1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa wart. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

2) przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:

a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

b) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, lub

c) orzeczono lub nałożono prawomocnie karę w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym za naruszenie, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako:

- najpoważniejsze naruszenie,

- poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji.

Z kolei zgodnie z art. 7d ust. 5 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2:

1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo

2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.

Sąd zauważa, iż skarżąca nie kwestionuje poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia tj. wydania dniu [...] listopada 2018 r. przez L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji nr [...] nakładającej na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazane naruszenie stanowi najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione pod nr 1 w grupie 2 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, dalej rozporządzenie 403/2016), tj. instalacja i korzystanie z niehomologowanego tachografu (np. brak tachografu zainstalowanego przez instalatorów, warsztaty lub producentów pojazdów zatwierdzonych przez właściwe organy państw członkowskich; korzystanie z tachografu bez niezbędnych plomb założonych lub wymienionych przez zatwierdzonego instalatora, zatwierdzony warsztat lub zatwierdzonego producenta pojazdów lub używanie tachografu bez tabliczki kalibracyjnej). Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, co słusznie zauważył organ, że na Spółkę nałożono także wcześniej karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. za naruszenie polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku – za każda rozpoczętą godzinę (decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]), które stanowi poważne naruszenie (PN) wymienione pod nr 16 w grupie 1 załącznika I do ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403.

W ocenie Sądu, GITD prowadząc niniejsze postępowanie uwzględnił wszystkie okoliczności, o których mowa w art. 7d ust 4 u.t.d. Zgodnie bowiem z przywołanym przepisem, przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę szczególności:

1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny, pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

Sąd zauważa, iż organ w trakcie kontrolowanego postępowania dokonał szeregu ustaleń, które doprowadziły do stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez skarżącą spółkę. Dokonał analizy ilości pojazdów zgłoszonych do licencji, ilości zatrudnianych kierowców, sprawdzenia czy skarżąca jest członkiem organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych oraz analizy skutków cofnięcia stronie zezwolenia na wykonywaniu zawodu przewoźnika drogowego w odniesieniu do wzrostu stopy bezrobocia w regionie. Oparł się także na informacjach uzyskanych z Powiatowego Urzędu Pracy w G. (pismo z dnia [...] maja 2019 r.), z których wynika m.in., że na koniec lutego 2019 r. stopa bezrobocia w powiecie g. wyniosła 2,3%. Kierowcy samochodu ciężarowego stanowili 2% ogółu bezrobotnych. W rejestrze urzędu na dzień [...] maja 2019 r. zarejestrowanych było [...] osób bezrobotnych posiadających zawód kierowcy samochodu ciężarowego. Natomiast ofert pracy dla kierowców samochodu ciężarowego w 2019 r. wpłynęło 2 oferty. Powiatowy Urząd Pracy w G. poinformował również organ, że skarżąca spółka współpracowała z ich urzędem w zakresie umów o zorganizowanie zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych. Umowy dotyczyły zatrudnienia na stanowisku kierowcy i na stanowisku technika prac biurowych. Czas trwania umowy dotyczącej zatrudnienia kierowcy obejmował okres od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. Jednocześnie w opinii Powiatowego Urzędu Pracy w G. ewentualne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę nie wpłynie znacząco na zmianę poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie, nie spowoduje w znacznego wzrostu poziomu bezrobocia i nie powinno wywołać innych negatywnych konsekwencji społecznych.

W świetle powyższego należy uznać, że GITD przy wydawaniu zaskarżonej decyzji miał na uwadze całokształt okoliczności faktycznych, w tym te które nakazuje uwzględnić przytoczony powyżej art. 7d ust. 4 u.t.d., jak i te które pozyskał od skarżącego. W ocenie Sądu bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje argumentacja skarżącej dotycząca braku jej wpływu na samowolne działanie kierowcy, prowadzące do powstania naruszenia, za które nałożona została kara pieniężna oraz związany z tym fakt, że kierowca ten nie jest już zatrudniany w przedsiębiorstwie. Sąd zauważa iż to strona ponosi odpowiedzialność za działania zatrudnionych u siebie kierowców, a w trakcie powstania naruszenia kierowca zatrudniony był w przedsiębiorstwie skarżącej, dlatego fakt późniejszego rozwiązania współpracy z kierowcą nie ma znaczenia. Dlatego też Sąd nie podziela stanowiska skarżącej w tym względzie, uznając brak merytorycznych i proceduralnych przesłanek, które mogłyby prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Za bezzasadne uznaje zatem zarzuty naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 oraz art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 94b u.t.d. (zgodnie z tym przepisem nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu) należy wskazać, iż wydanie decyzji z dnia [...] marca 2020 r. nastąpiło przed upływem roku od dnia uregulowania kary pieniężnej, które to nastąpiło w dniu [...] marca 2019 r. Organ nie naruszył więc przepisu art. 94b u.t.d. ponieważ nie uchybił określonemu w nim terminowi, dającemu możliwość wydania decyzji w przedmiocie utraty dobrej reputacji.

Organ prawidłowo uznał w zaskarżonej decyzji, że strona nie przedłożyła żadnego dowodu świadczącego o podjęciu przez nią działań, których celem byłoby wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy i procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Strona także nie przedłożyła dowodu świadczącego o wdrożeniu takich procedur. Natomiast przedłożony w załączeniu do pisma z dnia [...] września 2019 r. Regulamin Pracy jest jedynie niepodpisanym projektem regulaminu, więc nie może być uznany za dowód mający wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, organ dokonując oceny dobrej reputacji skarżącej ustalił wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia przesłanki, w tym dotyczące prowadzonej przez nią działalności w zakresie transportu drogowego, jak i wpływ tej działalności na zatrudnienie oraz poziom bezrobocia w regionie. Zasadnie wskazał, uwzględniając liczbę naruszeń (1 najpoważniejsze naruszenie i 1 poważne naruszenie) i liczbę zatrudnionych kierowców (1 kierowca) oraz informację o wykonaniu 1 operacji transportowej, że nie można uznać, iż liczba naruszeń jest nieznaczna wobec liczby zatrudnionych kierowców i skali operacji transportowy.

Końcowo Sąd zauważa, iż sytuacja związana ze stan epidemicznym w kraju wywołanym COVID-19 nie ma żadnego znaczenia dla stwierdzenia faktu utraty dobrej reputacji, bowiem postępowanie w tej sprawie toczyło się przez wiele miesięcy poprzedzających wystąpienie pandemii.

Z tych wszystkich powodów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne, zarówno jeżeli chodzi o naruszenie przepisów postępowania, jak również prawa materialnego; stąd też oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.