Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 283/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: par. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 23 poz 97
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu.
article: par. 7  ust. 1
journal: Dz.U. 1969 nr 3 poz 19
law: ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach - tekst jednolity
article: art. 7, 77  par. 1,  art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego S. W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Minister Budownictwa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w K. nieruchomością stanowiącą działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 położoną w G. przy ul. [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało oparte na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych: Decyzją z dnia [...] grudnia 1994 r. Wojewody [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1-3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 97), stwierdzono nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w K. prawa użytkowania wieczystego do opisanego na wstępie gruntu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 1995 r. Minister Gospodarki Przestrzennej

i Budownictwa stwierdził niedopuszczalność odwołania od niej, wniesionego m. in. przez S. W., a skarga na to postanowienie została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 1996 r. sygn. akt I SA 474/05.

Wnioskiem z dnia 21 września 2000 r. M. W. i S. W. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej, a Prezes Urzędu Mieszkalnictwa

i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., wobec braku przymiotu strony i rozpatrzenia wniosku o zwrot nieruchomości z wynikiem negatywnym, jeszcze przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej, odmówił wszczęcia postępowania w powyższej sprawie.

Następnie nowym wnioskiem z dnia 13 września 2005 r. S. W.

i M. W. wystąpili o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej, motywując go nowymi podjętymi przez nich staraniami o zwrot części objętej decyzją uwłaszczeniową nieruchomości. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesiony przez S. W., Minister Budownictwa ustalił, że uwłaszczenie Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w K., które nastąpiło na podstawie art. 2 ust. 1-2 ww. ustawy z dnia 29 września 1990 r. odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dniu 5 grudnia 1990 r. i oznacza przekształcenie istniejącego prawa zarządu w prawa rzeczowe wymienione w powołanym przepisie, z zastrzeżeniem, że uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich.

Decyzją Kierownika Wydziału Gospodarki Komunalnej, Przestrzennej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w G. z dnia [...] czerwca 1974 r. wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w G. przy ul. [...], zapisaną w księdze wieczystej KW Nr [...], oznaczoną jako działki nr [...] o łącznej powierzchni [...] m2, stanowiącą własność A. W.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 1986 r. sygn. akt II Ns [...] stwierdzono nabycie spadku po A. W. na rzecz: S. W., M. W., Z. K., T. K. i M. C.

Ustalono także, że działka nr [...] o powierzchni [...] m2, ujęta w decyzji uwłaszczeniowej, powstała z w/w działki nr [...], zaś w dniu 5 grudnia 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa i pozostawała w zarządzie jednostki uwłaszczonej (protokół z dnia 10 sierpnia 1974 r., przy uwzględnieniu przekształceń organizacyjnych poprzedników prawnych jednostki uwłaszczonej), a zatem spełnione były przesłanki uwłaszczenia.

Z akt wynikało także, że uprawnieni występowali o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, jednakże wniosek o zwrot został rozpatrzony jeszcze przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej a skarga, złożona na decyzje organów I i II instancji o odmowie zwrotu całej nieruchomości, została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 1992 r. sygn. akt SA/Gd 793/91. Zainteresowani wnieśli również o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1974 r. Decyzją z dnia [...] lipca 1994 r. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa odmówił jednak stwierdzenia obu w/w decyzji, a skarga złożona na tą decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 1996 r. sygn. akt IV SA 1501/94.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ podkreślił, że objęta wnioskiem nadzorczym decyzja uwłaszczeniowa została wydana po zakończeniu postępowania zarówno o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jak i po wydaniu decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej.

W dniu 12 kwietnia 2000 r. S. W. wystąpił ponownie o zwrot, tym razem części wywłaszczonej nieruchomości, ograniczając swoje żądanie do zwrotu działek nr [...] (powstałych z podziału działki nr [...]), a następnie wnioskami z dnia 10 października 2001 r. i z dnia 12 stycznia 2005 r., wspólnie z bratem M. W., wystąpił o zwrot wyłącznie działek nr [...].

Z uwagi na powyższe zostało wszczęte niniejsze postępowanie nadzorcze, które zakończyło się odmową stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 1994 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że w/w wnioski zostały złożone dużo później, niż była wydana decyzja uwłaszczeniowa a w dniu jej wydania nie toczyło się żadne postępowanie o zwrot. Zaakcentowano też, że uwłaszczenie, które nastąpiło na podstawie art. 2 ust. 1-2 cytowanej ustawy z dnia 29 września 1990 r. odnosi się do stanu prawnego obowiązującego w dniu 5 grudnia 1990 r. i oznacza przekształcenie istniejącego prawa zarządu w prawa rzeczowe wymienione w powołanym przepisie, z zastrzeżeniem, że uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich.

Mając zatem na uwadze treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2000 r. sygn. akt III ZP 14/99 (OSNP 2000/8/294), w której wskazano, iż złożenie wniosku o zwrot nieruchomości, po wydaniu decyzji uwłaszczeniowej, nie wywołuje - w stosunku do tej decyzji, skutków z art. 156 § 1 k.p.a., organ uznał, że brak było podstaw do uznania, iż decyzja uwłaszczeniowa z dnia 21 grudnia 1994 r. była obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponadto podkreślono także, że z akt nie wynikało, aby zaistniały inne przesłanki naruszenia prawa określone w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do kwestii pełnomocnictwa udzielonego w dniu 27 września 2006 r. S. W. przez jego rodzeństwo organ wyjaśnił, iż dotyczyło ono wyłącznie występowania S. W. w imieniu rodzeństwa przed sądami i to w sprawach dotyczących zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a zatem nie odnosiło się do niniejszej sprawy.

Powyższe rozstrzygnięcie stało się z kolei przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wniósł S. W. Skarżący, domagając się uchylenia obu wydanych w tej sprawie decyzji Ministra Budownictwa, zarzucił organowi naruszenie art. 7, 156 § 2 i art. 32 k.p.a.

W skardze podniesiono, że Wojewoda [...] wydając decyzję z dniu [...] grudnia 1994 r. w istocie rzeczy nie zbadał, czy przedmiotowa nieruchomość była w zarządzie poprzednika prawnego [...]"[...]" [...] SA. Podkreślono, że z treści pisma Prezesa Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 października 2001 r. wynikało, iż w księdze wieczystej [...] nigdy nie figurowała jako zarządca, czy użytkownik. Treść notatki z dnia 20 kwietnia 1993 r. dowodziła, iż R. [...] zrzekła się tych praw na rzecz [...] a ponadto protokół zdawczo - odbiorczy z dnia 10 kwietnia 1974 r., którym przekazano teren poprzednikowi prawnemu [...] "[...]" [...] S.A. nie był protokołem, którym przekazano zarząd nieruchomością, a dotyczył on tylko realizowanych przez [...]"[...]" w P. robót budowlanych na rzecz R. Poza tym – wywodzono - w decyzji z dnia [...] grudnia 1994 r. Wojewoda [...] nie rozważył w dacie sporządzania w/w protokółu czy przedmiotowy grunt był własnością Skarbu Państwa, bowiem nie ustalił daty doręczenia decyzji o wywłaszczeniu stronie. Nadto skarżący stał na stanowisku, iż sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej, formalnie może doprowadzić do zwrotu nieruchomości a zatem pełnomocnictwo, w którym użyto określenia "zwrot wywłaszczonej nieruchomości" winien być rozumiany szeroko i skutkować uznaniem takiego pełnomocnictwa za skuteczne w niniejszym postępowaniu nadzorczym.

W odpowiedzi na skargę Minister Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

W piśmie procesowym uczestnik postępowania wniósł o odrzucenie skargi, jako wniesionej po terminie, ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę – pod względem zgodności z prawem – zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracyjne w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ badając w tym kontekście przedmiotową sprawę Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkowało to ich uchyleniem.

Skargę należy uznać za uzasadnioną, choć z nie wszystkimi, podniesionymi w niej zarzutami można się zgodzić.

Na wstępie należy stwierdzić, że z uwagi na to, iż pierwotnie wysłana do skarżącego korespondencja nie była w pełni prawidłowo awizowana, słusznie organ uczynił, doręczając ją stronie ponownie. Z tego względu skarga wniesiona przez S. W. dochowywała ustawowego terminu, przewidzianego do jej wniesienia.

Przechodząc do zarzutów podniesionych w skardze, przede wszystkim trzeba podnieść, że prowadzenie przez organ postępowania o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej, obligowało go do wszechstronnego wyjaśnienia, czy objęta wnioskiem nadzorczym decyzja nie narusza w sposób rażący prawa nie tylko z przyczyn wskazywanych w toku postępowania administracyjnego przez wnioskodawców, ale również z innych powodów.

Tymczasem – jak wynika z uzasadnienia obu decyzji wydanych w tej sprawie – Minister Budownictwa ograniczył się jedynie do wyjaśnienia kwestii podniesionych we wniosku i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zauważając jedynie ogólnikowo, że z akt sprawy nie wynikało, aby " zaistniały inne przesłanki naruszenia prawa określone w art. 156 § 1 k.p.a.".

Powyższe stwierdzenie, w okolicznościach tej sprawy, nie było prawidłowe. Materiał bowiem dokumentacyjny, zgromadzony w aktach administracyjnych, istotnie może nasuwać wątpliwości, co do prawidłowości decyzji uwłaszczeniowej i bez dogłębnej analizy tego materiału, tego rodzaju sformułowanie trzeba uznać za co najmniej przedwczesne.

Aktualnie uprawnionym z tytułu użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu jest uczestnicząca w postępowaniu [...] Spółka z o.o. z siedzibą

w P., która – zgodnie treścią aktu notarialnego Rep.[...], przedłożonego Sądowi, nabyła sporny grunt na podstawie umowy z dnia 28 kwietnia 2004 r. od spółki [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w P.

W motywach decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. wywiedziono prawo zarządu do spornej nieruchomości na rzecz Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w K. z faktu, że grunt ten, na skutek wywłaszczenia w 1974 r. stał się własnością Skarbu Państwa, oddanym w zarząd R. [...] "[...]", która następnie protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 10 sierpnia 1974 r. przekazała go Przedsiębiorstwu [...] "[...]" w P., a to z kolei przedsiębiorstwo weszło w skład Przedsiębiorstwa [...] "[...]" w K. (zarządzenie Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego Nr [...] z dnia [...] czerwca 1982 r.).

Wprawdzie – zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 pkt 9 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 97) – protokół przekazania nieruchomości sporządzony pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed 1 sierpnia 1985 r. - może być dowodem istnienia zarządu do nieruchomości, ale uszło uwagi organów, że w powyższym protokole nie został sformułowany np. zapis o przekazaniu zarządu do nieruchomości a protokół dotyczył jedynie przekazania konkretnych działek pod zaplecze [...]"[...]" P. przy budowie R. [...]"[...]". Nadto, co jest charakterystyczne, w protokole tym R. [...] określana jest jako inwestor.

Wskazać też trzeba, że w aktach administracyjnych na k. 194 znajduje się kserokopia decyzji Zarządu Miejskiego w G. z dnia [...] grudnia 1982 r. nr [...] (zatem z daty późniejszej niż w/w protokół o przekazaniu), wydana na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 3, poz. 119 z 1969 r.) – zgodnie z którą to [...] Zakładom [...] w G. naliczono opłaty z tytułu użytkowania terenu w G. o powierzchni ca [...] m. kw. Wcześniejsze zaś decyzje dotyczące opłat pochodziły z dat [...] grudnia 1977 r. i [...] czerwca 1973 r. (Na podstawie jednak dotychczas zebranej dokumentacji nie można przy tym jednak jednoznacznie ustalić, czy decyzje te również obejmowały sporny grunt).

Słusznie zatem zgłasza wątpliwość skarżący, czy wspomniany wyżej protokół o przekazaniu konkretnego obszaru danej jednostce przez inwestora odpowiadał wymogom protokołu o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, czy też odnosił się on do przekazania terenu w ramach przedsięwzięć budowlanych.

Wskazać też trzeba, że z treści zawartej na k. 2 tegoż protokołu wynika, iż R. zakładała dalszy wykup innych nieruchomości i przekazywanie ich [...] "[...]" w P. Zapis ten zatem może wskazywać, że protokół ten był w istocie rzeczy jedynie aktem regulującym zasady wzajemnej współpracy.

Ponadto, istotnie – na co zwraca uwagę skarga - w kontekście treści notatki służbowej z dnia [...] kwietnia 1993 r. można mieć wrażenie, że pomiędzy R. [...]"[...]" a Przedsiębiorstwem "[...]" w K. doszło do swego rodzaju, pewnych uzgodnień, który podmiot będzie ubiegał się o użytkowanie wieczyste do przedmiotowego gruntu (abstrahując od stanu faktycznego i prawnego). Zatem należałoby rzetelnie ustalić, któremu podmiotowi na dzień 5 grudnia 1990 r. w istocie rzeczy przysługiwało prawo zarządu.

Wątpliwości, co do prawidłowości przedmiotowej decyzji uwłaszczeniowej potęgują ponadto ustalenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 1992r. sygn. akt SA/Gd 793/91, dotyczącym sprawy o zwrot nieruchomości, w którym na str. 7 uzasadnienia, Sąd ten stwierdził, że Przedsiębiorstwo "[...] " władało przedmiotową nieruchomością w oparciu o umowę dzierżawy zawartą z R. [...], (cyt. ) "(...) której z kolei do dnia 4 grudnia 1990 r. przysługiwało w stosunku do nieruchomości prawo zarządu, zaś po tym dniu zgodnie z art.. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami ... prawo użytkowania wieczystego".

Ponieważ uwłaszczenie przedsiębiorstwa państwowego w oparciu o przepis art. 2 ust. 1 w/w ustawy następuje z mocy samego prawa, kwestia, które przedsiębiorstwo winno zostać uwłaszczone, nie jest kwestią mogąca być przedmiotem wzajemnych ustaleń, czy negocjacji. Z tego powodu uwłaszczenie decyzją deklaratoryjną innego podmiotu niż ten, który spełniał przesłanki do uwłaszczenia jest z oczywistych wręcz przyczyn rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zauważyć też trzeba, że dodatkowe wątpliwości, co do zasadności zaskarżonej decyzji, nasuwa treść dokumentów, które skarżący złożył w postępowaniu przed Sądem. Są to odpisy: pisma [...] Zakładów [...] z dnia 15 listopada 1984 r. z załącznikami, którego oryginał znajduje się w Urzędzie Miasta G., umowy najmu z dnia 1 października 1983 r. zawartej pomiędzy Przedsiębiorstwem [...] "[...]" w K. a [...], prowadzącym działalność gospodarczą w Polsce pod firmą Przedsiębiorstwo [...] w G. dotyczącą przedmiotowego gruntu oraz aneks do umowy najmu zawartej w dniu 19 września 1989 r. pomiędzy w/w stronami a także kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] w K. z dnia 20 stycznia 1994 r. sygn. akt [...] (na dzień rozprawy strona nie dysponowała jeszcze odpisem orzeczenia, na którego wydanie oczekiwała).

Z treści wspomnianego pisma [...] Zakładów [...] z dnia 15 listopada 1984 r. wynika, że Zakłady te "zrzekły się" w 1984 r. działki nr [...] na rzecz Przedsiębiorstwa [...] z siedzibą w G. Należałoby zatem wyjaśnić, czy istotnie doszło do zrzeczenia się przez Zakłady [...] prawa zarządu, czy też użyte w tym piśmie określenie (zrzekły się) było użyte w sensie potocznym, oznaczającym w tym przypadku tylko faktyczne oddanie terenu w najem (dzierżawę).

Treść natomiast złożonego w formie kserokopii postanowienia Sądu Rejestrowego z dnia 20 stycznia 1994 r. wskazuje, że w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej nie istniała już osoba prawna, do której kwestionowana decyzja została skierowana. W dniu bowiem 20 stycznia 1994 r. Sąd Rejonowy dla [...] w K. postanowił wykreślić Przedsiębiorstwo [...] "[...]" w K. z rejestru przedsiębiorstw państwowych.

W postępowaniu sądowym Sąd próbował wyjaśnić kwestię, który podmiot, będąc podmiotem odrębnym i samodzielnym, posiadał w rzeczywistości prawo zarządu do przedmiotowego gruntu w dniu 5 grudnia 1990 r. i w tym m. in. celu odroczył rozprawę w dniu 21 listopada 2007 r. zobowiązując uczestnika postępowania do przedstawienia stosownej dokumentacji, której uczestnik (z uwagi na jej brak) nie mógł przedłożyć, ale powyższa kwestia przekracza granice określone dla postępowania dowodowego, które może przeprowadzić sąd administracyjny.

W tych warunkach zachodzi konieczność przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego przez organ, który - przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - wyjaśni rzetelnie wszelkie wątpliwości zachodzące w tej sprawie. Należałoby zatem dokonać analizy charakteru wspomnianego wyżej protokołu z dnia 10 sierpnia 1974 r. i jednoznacznie przesądzić, czy spełnia on wymagania przewidziane § 4 ust. 1 pkt 9 powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 marca 1993 r. W tym celu pomocne być może zbadanie, który podmiot w grudniu 1990 r. ponosił opłaty z tytułu zarządu. Ponadto winien również zostać określony status Przedsiębiorstwa "[...]" w P. w tym sensie, czy był to podmiot funkcjonujący w ramach R., czy też jego byt prawny był w pełni samodzielny. Treść protokołu określa bowiem to przedsiębiorstwo jako działające przy R. W związku z powyższym, jeśli okaże się, że podmiot ten nie był całkowicie niezależnym, to całe jego mienie było częścią składową R. [...].

Należałoby również odnieść się do dokumentacji złożonej przez skarżącego w postępowaniu sądowym i wyjaśnić wspomniana wyżej kwestię "zrzeczenia" się zarządu przez Zakłady R. a przede wszystkim ustalić, czy istotnie w dniu 20 stycznia 1994 r. doszło do prawomocnego wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych Przedsiębiorstwa "[...]" w K., co oznaczałoby, że objęta wnioskiem nadzorczym decyzja z dnia [...] grudnia 1994 r. została skierowana do osoby nieistniejącej.

Za niezasadne Sąd uznał natomiast zarzucanie organowi wydającemu decyzję o uwłaszczeniu, niezbadanie w jakiej dacie została stronie doręczona decyzja o wywłaszczeniu. Skoro bowiem przed wydaniem tej decyzji toczyło się już i zostało zakończone postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, to siłą rzeczy decyzja o wywłaszczeniu musiała być prawnie wprowadzona do obrotu. Poza tym odmówiono również stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej.

Nie wykazanie w księdze wieczystej prawa zarządu także nie świadczy, iż takie prawo nie istniało.

Niezasadnie też skarżący zarzucał organowi nieuwzględnienie pełnomocnictw pozostałych spadkobierców A. W. dla skarżącego. Pełnomocnictwa te, noszące datę 27 września 2006 r. nie tylko zostały udzielone w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, ale przede wszystkim umocowywały S. W. do działania w imieniu rodzeństwa w postępowaniach tylko przed sądem a nie organem.

Reasumując zatem, ze względu na to, że zaskarżone decyzje naruszają prawo tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd – z mocy przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zostało oparte na przepisie art. 200 cytowanej ustawy ustrojowej.