Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 392/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3 , art. 138 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. Z. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. Z. (dalej w skrócie: "skarżąca") reprezentowanej przez r. pr. S. Ł. jest decyzja Wojewody [...] (dalej w skrócie: "Wojewoda") z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] października 2017 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] znak: [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla S. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P.H.U. A. S. B." w K. (dalej w skrócie: "inwestor" ) na budowę stacji paliw, wraz z budynkiem usługowym i infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr ew. 113/1, 114/10 w miejscowości P. obręb [...], jednostka ewidencyjna: [...] z zachowaniem następujących warunków:

1) budowę należy prowadzić zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, normami budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej z uwzględnieniem przepisów BHP,

2) przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie należy wykonać zjazd publiczny z drogi powiatowej nr [...] [...] - [...] do obsługi planowanej stacji paliw według warunków wydanych przez Zarząd Dróg Powiatowych,

3) masy ziemne powstałe przy wykopach pod inwestycję należy zagospodarować na potrzeby związane z procesem inwestycyjnym, natomiast nadwyżki ziemi, które nie zostaną zużytkowane na działce przeznaczonej pod inwestycję, należy zagospodarować zgodnie z przepisami ustawy o odpadach,

4) nałożony został obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, branży instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych,

5) po zakończeniu robót budowlanych należy uporządkować teren budowy.

Jako podstawę prawną decyzji Starosta podał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1322 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej w skrócie: "k.p.a.").

W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, iż inwestor spełnił wymagania określone przepisami art. 32 - 35 u.p.b. Jednocześnie wskazał, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 u.p.b. - w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Następnie Starosta wskazał, że dokonana analiza obszaru oddziaływania wykazała, iż poza działkami inwestora nr ew. 113/1, 114/10, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje również działkę nr ew. 112. Po przeprowadzeniu analizy obowiązujących przepisów oraz warunków technicznych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, za strony postępowania administracyjnego uznano właścicieli działek nr ew. 113/1, 114/10 i 112.

Starosta wyjaśnił, że określając katalog stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, organ administracji architektoniczno - budowlanej kieruje się analizą obszaru oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Na tym etapie brane są pod uwagę inne przesłanki identyfikujące stronę niż te, które analizuje Wójt w postępowaniu o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Starosta wyjaśnił również, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 ust. 2 u.p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 3 pkt 20 u.p.b., przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu cytowanego przepisu, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne, i przepisów wykonawczych do ustaw.

Starosta wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania, skarżąca wniosła o uznanie jej za stronę. Po uzupełnieniu braków formalnych, organ administracji architektoniczno - budowlanej przeanalizował obszar oddziaływania inwestycji oraz argumentację skarżącej, stwierdzając, iż brak jest przesłanek uzasadniających uznanie jej za stronę postępowania. Pomiędzy działką, na której została zaprojektowana stacja paliw wraz z towarzyszącą infrastrukturą, a nieruchomością należącą do skarżącej (działka nr ew. 113/7), przebiegają nieruchomości należące do gminy [....] (działki nr ew. 113/2, 113/6, 114/8, 114/9) stanowiące użytek drogowy. Zdaniem Starosty, argumenty skarżącej dotyczą kwestii będących przedmiotem zakończonej już analizy uwarunkowań przestrzennych, w wyniku której została wydana decyzja Wójta Gminy [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Starosta podkreślił, że zagadnienia z zakresu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie podlegają ponownemu rozstrzygnięciu przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, ponieważ w tym zakresie rozstrzygnięcia dokonał już Wójt Gminy [...], przestrzegając swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że w prowadzonym przez Starostę postępowaniu administracyjnym, skarżąca nie brała udziału na prawach strony.

Następnie Wojewoda wskazał, że prawo do wnoszenia odwołań od decyzji wydanej w pierwszej instancji zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., służy stronom tego postępowania. Stosownie zaś do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalić według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 u.p.b., który stanowi przepis szczególny względem art. 28 k.p.a.

Wojewoda wskazał, że skarżąca domagała się uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania, uzasadniając to faktem posiadania działki nr ew. 113/7 w P.

Wojewoda zauważył jednak, że działka nr ew. 113/7 nie graniczy bezpośrednio z nieruchomością na której zaprojektowana jest stacja paliw, lecz z nieruchomością składającą się z działek nr ewid. 113/6 i 113/2, użytkowaną jako droga wewnętrzna, stanowiącą własność Gminy [...] Działka skarżącej położona jest w odległości ok. 10 m od nieruchomości inwestora i ok. 14,30 m od budynku stacji paliw.

Wojewoda wskazał też, że według projektu zagospodarowania, przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem odległości przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania (j. t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 ze zm.) i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Ponadto skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę jej żądania oraz nie wyjaśniła w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza jej indywidualny, konkretny interes prawny.

Reasumując Wojewoda stwierdził, że brak legitymacji do wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] października 2017 r., daje organowi odwoławczemu podstawę do zastosowania dyspozycji art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. i umorzenia postępowania odwoławczego.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia:

1) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez umorzenie postępowania, mimo iż skarżąca posiada oczywisty interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę na realizację inwestycji pod nazwą "Budowa stacji paliw, wraz z budynkiem usługowym i infrastrukturą towarzyszącą na działkach numer ewidencyjny 113/1, 114/10 w miejscowości P. obręb [...], jednostka ewidencyjna: [...]";

2) art. 28 ust. 2 u.p.b., poprzez pominięcie okoliczności, iż choć skarżąca była stroną w postępowaniu o wydanie warunków budowy dla zamierzonej inwestycji, to nie była już stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę na realizację inwestycji, na która udzielono w/w warunki zabudowy;

3) art. 16 k.p.a., przez pominięcie faktu związania strony przeciwnej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...];

4) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez brak zawieszenia postępowania odwoławczego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] ustalającą inwestorowi warunki zabudowy dla realizacji inwestycji w postaci stacji paliw wraz z budynkiem usługowym i myjnią bezdotykową na działkach nr 114/10 i 113/1 obręb P.;

5) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez odmowę uznania interesu prawnego skarżącej, mimo że planowana inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa poprzez naruszenie obowiązku kontynuacji dotychczasowej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

6) art. 86 oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieuwzględnienie decyzji Wójta Gminy [....] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania inwestycji - poprzez pominięcie kwestii braku badań akustycznych w zakresie wpływu pojazdów ciężarowych na otoczenie planowanej inwestycji;

7) art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego, poprzez odmowę uznania, iż zaskarżona decyzja prowadzi do naruszenia prawa własności skarżącej poprzez zezwolenie na nadmierne i nieuprawnione immisje (hałas, spaliny, opary paliwa).

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że stanowiąca jej własność działka nr ew. 113/7 znajduje się w odległości niespełna 20 metrów od działki nr ew. 113/1, na której między innymi posadowiona ma być inwestycja. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wynika, iż skarżącą uznano za stronę tego postępowania, gdyż strefa oddziaływania inwestycji została określona promieniem 240 metrów. Planowana inwestycja w postaci stacji paliw z samej swojej istoty generująca immisje w postaci hałasu i spalin oraz oparów paliwa - wpływa na wykonywanie przez właściciela prawa własności nieruchomości - utrudniając to prawo. Zdaniem skarżącej, faktem powszechnie znanym jest to, że odległość ok. dwudziestu metrów od działki, na której ma zostać posadowiona inwestycja, będzie oddziaływała ze względu na swój charakter na nieruchomości nie tylko bezpośrednio sąsiadujące, ale i nieruchomości w strefie oddziaływania immisjami.

Następnie skarżąca przytoczyła stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 2114/16, zgodnie z którym z normy art. 3 pkt 20 u.p.b. wynika, iż na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu - wykorzystaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego.

Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 144 K.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. W niniejszej sprawie nieruchomość inwestora leży na obszarze przeznaczonym i faktycznie wykorzystywanym pod zabudowę mieszkaniową. Nakłada to na organ obowiązek uwzględnienia wszelkich okoliczności związanych z możliwym wpływem (immisjami) na otaczające środowisko. Dotyczy to hałasu, spalin i niebezpieczeństwa powodowanego przez nadmierny ruch samochodowy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skarżąca wskazała, że na analizowanym obszarze brak jest budynku o podobnej choćby funkcji, zaś obszar sąsiadujący przez ulicę H. został objęty uchwalonym w dniu [...] maja 2015 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w sąsiedztwie ulic W., S. i P. w obrębie ewidencyjnym P., gmina [...] (uchwała Rady Gminy nr [...]), na mocy której obszar ten w rejonie analizowanym otrzymał przeznaczenie MN czyli do zabudowy mieszkaniowej, zaś obszary U (usługowy) i P (produkcyjny) są tylko tymi obszarami, które już zostały jako takie zabudowane. W pozostałej części analizowanego obszaru brak jest budynków o zbliżonym choćby przeznaczeniu. Zdaniem skarżącej fakt, iż osoby fizyczne prowadzą drobną działalność gospodarczą bez zmiany przeznaczenia posiadanych budynków mieszkalnych, nie wpływa w żaden sposób na możliwość architektonicznego i użytkowego nawiązania do tych budynków, gdyż żaden z nich nie jest budynkiem przeznaczonym wyłącznie dla celów usługowych i nie generuje czynników negatywnych dla otoczenia człowieka w taki sposób, w jaki czyni to stacja paliw.

Skarżąca zarzuciła, że zawarta w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. analiza wykonana została nieprawidłowo, gdyż otoczenie projektowanej stacji ma charakter niemal wyłącznie mieszkaniowy, zaś nieobjęte planem miejscowym działki w części są niezabudowane. W tej sytuacji planowana inwestycja - w razie zgody na jej realizację - stanowiła będzie wyłom w charakterze terenów sąsiednich (teren pod zabudowę mieszkaniową). Co więcej, podana przez inwestora powierzchnia poszczególnych budynków i budowli nie pokrywała się z powierzchnią wynikającą z załączonego do wniosku szkicu. Ponadto zgodnie z w/w planem zagospodarowania dla nowych obiektów mieszkalnych, teren biologicznie czynny ma wynosić 40 lub 30 %. W przypadku planowanej inwestycji miałoby to być 17 % powierzchni nieruchomości, co oznacza istotny wyłom w ładzie architektonicznym zabudowy.

Wreszcie skarżąca podniosła, że analiza hałasu objęła wyłącznie samochody lekkie - bez uwzględnienia pojazdów ciężarowych, a zatem decyzja ustalająca warunki zabudowy jest sprzeczna z treścią decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania (określone dla pojazdów lekkich, nie dla pojazdów ciężarowych).

Ponadto raport środowiskowy wykonano dla planu realizacyjnego obejmującego jeden wjazd i jeden wyjazd z drogi publicznej - ulicy H. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy zezwala na inwestycję z dwoma wyjazdami/wjazdami - na ulicę H., ale nie bezpośrednio, a przez drogę gminną, oraz drugi, pierwotnie nie występujący zjazd z drogi S. (droga powiatowa). Oznacza to zmianę organizacji ruchu na stacji oraz zmianę wpływu hałasu oraz spalin na środowisko, co nie było przedmiotem raportu środowiskowego i tym samym decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, po części z przyczyn w niej wywiedzionych. Dokonując kontroli kwestionowanej decyzji Sąd stwierdził, iż narusza ona prawo procesowe – art. 28 ust. 2 u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. oraz art. 28 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

Co do zasady trudno nie zgodzić się z ogólnymi twierdzeniami wojewody, że podmiotowy zakres postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza treść art. 28 ust. 2 u.p.b., w myśl której stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 u.p.b. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 K.p.a. Relacja między tymi przepisami jest taka, że pojęcie strony

w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a., zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 u.p.b. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co oznacza, że

w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 K.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 u.p.b. Ustawodawca wprowadzając do art. 28 ust. 2 u.p.b. zwrot "obszar oddziaływania obiektu" odsyła wprost do definicji legalnej tego pojęcia, zawartej w art. 3 pkt 20. Przepis ten stanowi, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Oznacza to, że w każdej sprawie o pozwolenie na budowę organ architektoniczno-budowlany powinien ustalić wszystkie przepisy odrębne i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu. Wyznaczenie tego obszaru powinno nastąpić

z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie

i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się

w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku

z zamierzeniem budowlanym. Z normy art. 3 pkt 20 p.b. wynika zatem, że na potrzeby konkretnej inwestycji organ winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu (wykorzystaniu danego terenu) i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Przejawami takiego oddziaływania są np. hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego (tak NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2114/16, dostępnym jw.). Rzeczą organu jest więc wskazać konkretne przepisy prawa odnoszące się do poszczególnych kategorii oddziaływań, a następnie odnieść ich treść do okoliczności faktycznych konkretnej sprawy tak, aby możliwe było jednoznaczne rozstrzygnięcie, jak kształtuje się obszar oddziaływania inwestycji. I tak, biorąc pod uwagę przedmiot niniejszego postępowania, w tym charakter planowanej inwestycji, uwzględnieniu będą podlegać przede wszystkim rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych budynków i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719), rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm.) oraz pozostałych przepisów szczególnych z dziedziny ochrony środowiska.

Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że jedynymi argumentami, na których oparł się organ formułując swoje rozstrzygnięcie było stwierdzenie, że według projektu zagospodarowania, przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem odległości przewidzianych przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania i przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ wyeksponował, że skarżąca nie wskazała żadnego przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę jej żądania oraz nie wyjaśniła, w jaki sposób przedmiotowa inwestycja narusza jej indywidualny, konkretny interes prawny.

Tak sformułowana ocena, w ocenie Sądu, jest co najmniej przedwczesna. Wywody organu ograniczają się wyłącznie do ogólnego stwierdzenia, że planowana inwestycja nie narusza przepisów powołanych rozporządzeń. Organ nie wskazał, które przepisy tych aktów prawnych poddał analizie i z jakimi konkretnymi okolicznościami sprawy zostały one skonfrontowane. Możliwość poddania ocenie wniosków organu, na których oparł swoje decyzyjne rozstrzygnięcie, uzależniona jest od ujawnienia danych, pozwalających zweryfikować przeprowadzony przez niego proces stosowania prawa.

W błędzie pozostaje organ twierdząc, iż rzeczą skarżącej było wskazanie przepisów prawa materialnego oraz okoliczności faktycznych dowodzących, że inwestycja narusza jej indywidualny i konkretny interes prany. Obszar oddziaływania obiektu to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje. Także zachowanie odległości przewidzianych przepisami technicznymi nie przesądza o braku oddziaływania obiektu poza obszarem nieruchomości inwestora. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" (art. 3 pkt 20) nie daje podstaw do takiego zawężającego (przez obszar ograniczonego użytkowania i zachowanie wymaganych odległości) rozumienia tego pojęcia. Jak wspomniano wyżej, obszar ten jest ustalony w oparciu o przepisy odrębne i cechy indywidualne inwestycji.

We wniesionym przez skarżącą odwołaniu, jednoznacznie powołała się ona na możliwość generowania immisji przez planowaną inwestycję – hałas, wibrację, spaliny, ruch samochodowy, zanieczyszczenie powietrza i wody. Tym samym skarżąca wprost nawiązała do możliwości wpływu/oddziaływania inwestycji na jej nieruchomość. Odmowa przyznania skarżącej statusu strony i umorzenie postępowania odwoławczego powinno być zatem poprzedzone zbadaniem, czy we wszystkich prawnie wyznaczonych "obszarach", adekwatnych do charakterystyki inwestycji, nie oddziałuje ona na nieruchomość skarżącej. Kwestii tej w ogóle nie rozstrzygnięto.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ ustali – z uwzględnieniem wyżej poczynionych uwag - jaki rodzaj oddziaływań będzie generować planowana inwestycja, jakie przepisy regulują poszczególne oddziaływania oraz czy zgodnie

z ich treścią nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Organ rozważy, jaki wpływ na postępowanie ma fakt, że wyrokiem z dnia 13 marca 2018 roku tutejszy Sąd wyeliminował z obrotu prawnego decyzję Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 roku ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji.

Sąd nie odniósł się do zarzutów skargi, które kwestionowały merytoryczną zasadność zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, albowiem zaskarżona decyzja tych kwestii nie dotyczy; rozstrzyga ona wyłącznie

o umorzeniu postępowania odwoławczego z uwagi na przyjęcie, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony.

Z wyłożonych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.