Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 25/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Starszy asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi B. S. A. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz Bydgoskich Zakładów Elektromechanicznych "BELMA" S. A. w Białych Błotach kwotę 2.031 (dwa tysiące trzydzieści jeden złotych) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. Wójt Gminy B. B. określił dla B. Z. E. "B. " S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ podał, że B. Z. E. "B." S.A. deklarując podatek od nieruchomości na 2018 r., bezprzedmiotowo skorzystały z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości od budowli - 0,5% oraz bez uzasadnionej przyczyny uznały swoje budowle za budowle, które są wykorzystywane do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony przedstawionym w piśmie z [...] lutego 2019 r., w którym tłumaczyła, że korzystała i korzysta z preferencyjnej stawki, gdyż po pierwsze jest przedsiębiorcą, który prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, a ponadto infrastruktura wodnokanalizacyjna będąca w posiadaniu Spółki pełni rolę pośredniczącą między Z. Sp. z o.o. a odbiorcami z posesji przy ul. [...]. Organ wskazał, że dla skorzystania z obniżonej stawki podatkowej w podatku od nieruchomości od budowli - 0,5%, muszą być spełnione łącznie dwa warunki, tj.:

- prowadzenie przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków oraz

- uzyskanie stosownego zezwolenia wydanego przez wójta w drodze decyzji na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków.

Zdaniem organu, mając na uwadze informacje o nieruchomościach i obiektach budowalnych zgromadzone w trakcie prowadzonego postępowania, Strona nie spełniła łącznie obu ww. warunków, zatem brak było podstaw do skorzystania przez Spółkę z preferencyjnej stawki 0,5% podatku od nieruchomości od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Jednocześnie obliczając wysokość podatku, organ podatkowy zastosował przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b oraz pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), dalej u.p.o.l. oraz § 1 uchwały nr [...] Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości ([...], dalej: uchwała).

W odwołaniu Spółka zaskarżyła decyzję w części dotyczącej opodatkowania stawką 2% podatku od nieruchomości od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego polegającym na błędnej wykładni § 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. W związku z tym wniosła o uchylenie powyższej decyzji w tej części oraz zastosowanie preferencyjnej stawki 0,5% podatku od nieruchomości od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] grudnia 2019 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu odwołania wskazującego na błędną wykładnię § 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz błędnego zastosowania stawki podatkowej wynoszącej 2% od wartości budowli należących do Skarżącej. Wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała w § 1 pkt 3 określa roczne stawki podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie Gminy B. B. w 2018 roku od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 u.p.o.l., z tym że, od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę

i zbiorowego odprowadzania ścieków - 0,5 % ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 -7 tej ustawy.

Organ zaznaczył, że w uchwale tej nie zdefiniowano wprawdzie pojęcia "budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków", jednakże oczywiste jest, że uchwała nawiązuje do warunków korzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości od budowli określonych w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę

i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 328 ze zm.). W art. 1 tej ustawy wskazano jej przedmiot, którym jest "określenie zasad i warunków zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków". Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 13 września 2011 r., sygn. akt P 33/09 wskazał na gruncie przepisów prawa budowalnego, że o statusie danego obiektu budowlanego jako budowli mogą współdecydować także przepisy innych ustaw. W takiej sytuacji, w ocenie organu, nie jest wykluczone na gruncie prawa podatkowego posłużenie się wykładnią systemową.

Kolegium podkreśliło ponadto, że w ustawie z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 506), dalej u.s.g., w art. 7 ust. 1 pkt 3 do zadań własnych gminy zaliczono zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców między innymi w sprawach "wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania

i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych". Są to jednocześnie zadania o charakterze użyteczności publicznej, które objęte są zakresem gospodarki komunalnej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 573 ze zm.) - gmina może powierzać wykonywanie zadań gospodarki komunalnej osobom fizycznym, osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej

w drodze umowy na zasadach ogólnych - z uwzględnieniem przepisów o finansach publicznych.

Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w drodze decyzji. Z obowiązku uzyskania zezwolenia zwolnione są jedynie gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące na obszarze własnej gminy działalność na zasadach określonych

w ustawie.

Kierując się powyższymi wskazaniami, SKO nie podzieliło poglądu Skarżącej, że należy przyjmować potoczne rozumienie pojęcia "budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków" i uznawać, że desygnatem tego pojęcia jest każda budowla wykorzystywana do przesyłania wody lub odprowadzania ścieków dla potrzeb grupy ludzi. Zdaniem organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że użyto w uchwale pojęcia "zbiorowe zaopatrzenie w wodę

i zbiorowe odprowadzanie ścieków" wprost nawiązującego do regulacji ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W związku z powyższym, zdaniem organu, nie każda budowla wykorzystywana do tych celów będzie objęta preferencyjną stawką podatkową (0,5%), ale tylko budowla wykorzystywana do tego rodzaju działalności wykonywanej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, zdefiniowane w art. 2 pkt 4 z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Skoro Skarżąca Spółka nie posiadała zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy (obowiązek uzyskania zezwolenia w formie decyzji administracyjne nie dotyczy jedynie podmiotów wymienionych w art. 16 ust. 3, do których Skarżąca się nie zalicza), to w ocenie Kolegium, nie sposób przyjąć, że budowle Skarżącej są wykorzystywane do działalności zdefiniowanej w tej ustawie

i z tego tytułu objęte są preferencyjną stawką podatkową.

Zdaniem organu nie ma znaczenia prawnego, że Skarżąca od 2009 r.

w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego ma wpisany

w przedmiocie działalności "Pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody" oraz "Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków". Dopóki Skarżąca nie uzyska zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ww. ustawy, w opinii organu odwoławczego, nie można przyjąć, że w świetle wymagań ww. uchwały Rady Gminy B. B. budowle należące do Skarżącej są wykorzystywane do zbiorowego zaopatrzenia

w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków i z tego tytułu należy stosować do nich preferencyjną stawkę podatkową wynoszącą 0,5%.

Kolegium nie uwzględniło ponadto argumentacji Skarżącej odnoszącej się do szczególnego statusu prawnego B. Z. E. "B." S.A., jako podmiotu wykonującego zadania na rzecz bezpieczeństwa

i obronności Państwa oraz realizującego obrót za granicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa Państwa oraz dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa, co świadczyć ma o dużej wartości Spółki dla Rzeczypospolitej. Okoliczności te nie mają bowiem jakiegokolwiek znaczenia dla kwestii opodatkowania budowli należących do Skarżącej, które w ocenie organu odwoławczego nie spełniają warunków do skorzystania z preferencyjnej stawki podatkowej, przewidzianej wyłącznie dla budowli wykorzystywanych, na podstawie stosownego zezwolenia właściwego organu, do zbiorowego zaopatrzenia w wodę

i zbiorowego odprowadzania ścieków.

W skardze do tut. Sądu Spółka zarzuciła decyzji organu odwoławczego błędną wykładnię § 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017 r. polegającą na jej niewłaściwej interpretacji oraz błędną wykładnię art. 2 pkt 4 ustawy

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków poprzez uznanie, że Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Na tej podstawie Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej opodatkowania stawką 2% podatku od nieruchomości od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków oraz ustalenia preferencyjnej stawki 0,5% podatku od nieruchomości od ww. budowli oraz zasądzenia kosztów postępowania. Ponadto Skarżąca wniosła o uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2019r.

W uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła argumentację zaprezentowaną wcześniej w odwołaniu. Podniosła, że organy błędnie zdefiniowały przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, użyte w ustawie określenie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne - oznacza przedsiębiorcę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1292), jeżeli prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków, oraz gminne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, prowadzące tego rodzaju działalność. Odwołując się do treści ww. przepisu, Skarżąca wskazała, że jest przedsiębiorcą, a w Krajowym Rejestrze Sądowym dla spółki "B." S.A. w przedmiocie działalności wpisano w Dziale

3 Rubryka 1 - przedmiot działalności (pozycja 5 "36.00.Z Pobór, uzdatnianie

i dostarczanie wody" oraz w pozycji 6 "37.00.Z Odprowadzanie i oczyszczanie ścieków"). Powyższe wpisy widnieją w KRS od 2009 r.

Zdaniem Skarżącej, kolejnym argumentem przemawiającym za zastosowaniem stawki 0,5% jest posiadanie przez Spółkę odpowiedniej infrastruktury służącej do zaopatrywania w wodę i odbioru ścieków, znajdującej się w obrębie nieruchomości, wobec których zastosowała stawkę podatku w wysokości 0,5%. Zauważyła, że

w aktach sprawy znajduje się wykaz budowli wraz z ich infrastrukturą, które są przeznaczone wyłącznie do celów związanych z zaopatrywaniem w wodę

i odprowadzeniem ścieków.

Strona podniosła, że sporna stawka podatku dotyczy podatku od nieruchomości, jako przedmiotu opodatkowania, z czego wynika, iż właściwe opodatkowanie powinno opierać się na ustaleniu przeznaczenia nieruchomości, a nie na tym jakimi cechami powinien charakteryzować się jej właściciel lub czy posiada on stosowne zezwolenie. Rada Gminy B. B. uchwaliła stawki podatku od nieruchomości obowiązujące na terenie gminy B. B. w poszczególnych latach od budowli w wysokości 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 u.p.o.l., z tym, że od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia

w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków - 0,5% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 tej ustawy. Sporne nieruchomości należące do Skarżącej Spółki są przeznaczone do działań związanych z zaopatrywaniem w wodę i odprowadzaniem ścieków. Przy użyciu infrastruktury wodno-kanalizacyjnej należącej do Spółki dostarczana jest woda i odbierane są ścieki do/od wszelkich podmiotów posiadających nieruchomości znajdujące się przy ul. [...] w B. B.. Instalacje te pełnią funkcję pośredniczącą pomiędzy infrastrukturą gminnego Z. Sp. z o.o. a odbiorcami z posesji przy ulicy [...]. Bez istnienia infrastruktury Spółki doprowadzanie wody

i odprowadzanie ścieków byłoby w sposób oczywisty niemożliwe do wykonania, ponieważ Skarżąca posiada nieruchomości na terenie, na którym znajdują się między innymi sieć kanalizacji toczonej z przepompownią, kanalizacja [...] ze studnią oraz sieci kanalizacyjne. Zdaniem Skarżącej, jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Spółka w sposób w pełni uzasadniony zastosowała stawkę podatku

w wysokości 0,5%.

Zdaniem Skarżącej brak definicji budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzenia ścieków nie powinien być uzasadniony stwierdzeniem, że oczywistym jest czego powyższa definicja dotyczy. Obowiązkiem Rady Gminy było wskazanie nie tyle samej definicji, co doprecyzowanie do jakiej podstawy prawnej ona nawiązuje.

Strona podała, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo- obronnym (Dz.U. 2015, poz. 1871) została ujęta w ww. wykazie jako podmiot wykonujący zadania na rzecz obronności państwa w rozumieniu art. 5 pkt 3 ustawy

z dnia 23 sierpnia 2001 r. o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców, a także znalazła się wśród spółek prowadzących działalność gospodarczą na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r.

w sprawie wykazu spółek, przedsiębiorstw państwowych i jednostek badawczo-rozwojowych prowadzących działalność na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa, a także spółek realizujących obrót za granicą towarami, technologiami

i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa oraz dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz.U. Nr 198, poz. 1313), co świadczy o dużej wartości działalności spółki "B." S.A. dla Rzeczypospolitej, a w szczególności kwestii związanych z obronnością.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organy, że skoro ustawodawca w art. 3 ww. ustawy określił, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę

i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, to zezwolenia na taką działalność winny uzyskiwać spółki z udziałem gminy, takie bowiem ograniczenie nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Stwarzanie dodatkowych, nienormatywnych kryteriów jest w świetle ustawy niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność zastosowania przez organ ustawowej stawki opodatkowania (2 %) od budowli należących do Spółki. Organy podnoszą, że nie ma podstaw do zastosowania obniżonej stawki ze względu na nie legitymowanie się przez Skarżącą zezwoleniem na prowadzenie działalności

w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Z kolei Skarżąca podkreśla, że są to budowle wykorzystywane do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, w związku z tym

w sprawie powinna mieć zastosowanie stawka 0,5 % wynikająca z § 1 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w 2018 r. ([...]).

Wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od budowli – 2 % ich wartości na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7. Stosownie zaś do art. 5 ust. 4 u.p.o.l. przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności.

Nie budzi wątpliwości, że ww. uchwała Rady Gminy B. B. określa stawki podatku od nieruchomości i została podjęta na podstawie – jak wskazano w niej – art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym i art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przy czym Rada Gminy zróżnicowała stawki, w tym od budowli. I tak zgodnie § 1 pkt 3 tej uchwały roczna stawka podatku od nieruchomości obowiązująca na terenie Gminy B. B. w 2018 r. od budowli została określona w wysokości 2% "ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przywołanej w podstawie prawnej niniejszej uchwały, z tym że od budowli wykorzystywanych do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków - 0,5 % ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przywołanej w podstawie prawnej uchwały."

Z powyższego wynika, że preferencyjną stawką podatkową objęto budowle wykorzystywane do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Niewątpliwie taka treść uchwały wskazuje dość jednoznacznie na przedmiotowy charakter preferencji podatkowej, co jest spójne z art. 5 ust. 4 u.p.o.l. Przy czym brak w treści uchwały jakiegokolwiek innego obostrzenia dla skorzystania

z preferencyjnej stawki poza wykorzystaniem budowli na wskazane ściśle w uchwale cele. Z treści uchwały nie wynika zatem wymóg, którego doszukują się organy

w niniejszej sprawie tj., że stawka obniżona ma zastosowanie do budowli należących do podmiotów legitymujących się określonym pozwoleniem, czy spełniających określone warunki. Sąd zauważa, że zarówno ze stanowiska organów zaprezentowanego w uzasadnieniach decyzji, jak i z akt administracyjnych nie wynika, aby została w jakikolwiek sposób podważona podnoszona przez Spółkę okoliczność o rzeczywistym wykorzystaniu budowli do zbiorowego zaopatrzenia w wodę

i zbiorowego odprowadzania ścieków. W tym kontekście Spółka podnosi, że sporne nieruchomości są przeznaczone do działań związanych z zaopatrywaniem w wodę

i odprowadzaniem ścieków. Przy użyciu infrastruktury wodno-kanalizacyjnej należącej do Spółki dostarczana jest woda i odbierane są ścieki do/od wszelkich podmiotów posiadających nieruchomości znajdujące się przy ul. [...] w B. B.. Instalacje te pełnią funkcję pośredniczącą pomiędzy infrastrukturą gminnego Z. W. i U. K. Sp. z o.o. a odbiorcami z posesji przy ulicy [...]. Co więcej Spółka podkreśla, że bez istnienia infrastruktury Spółki doprowadzanie wody i odprowadzanie ścieków byłoby w sposób oczywisty niemożliwe do wykonania, ponieważ Skarżąca posiada nieruchomości na terenie, na którym znajdują się między innymi sieć kanalizacji toczonej z przepompownią, kanalizacja [...] ze studnią oraz sieci kanalizacyjne.

Powyższa argumentacja Spółki nie została w żaden sposób przez organy podatkowe podważona. Ograniczono się wyłącznie do zakwestionowania stawki preferencyjnej

z powodów, które nie wynikają z przywołanej uchwały, tj. braku zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w formie decyzji na podstawie art. 16 ust. 1, czy też posiadania statusu podmiotu z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W tym stanie sprawy – wobec faktycznego wykorzystania budowli do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków – rację należy przyznać Spółce, że przyjmując literalne rozumienie treści uchwały, spełniony został warunek dla zastosowania obniżonej stawki podatkowej. Przy czym dodatkowo spełnienie tego warunku o zbiorowym charakterze zaopatrzenia w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wzmacnia podniesiona przez Stronę kwestia zaliczenia - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 listopada 2015 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym (Dz. U. 2015r., poz. 1871) – skarżącej Spółki do podmiotów wykonujących zadania na rzecz obronności państwa w rozumieniu art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 sierpnia 2001 r.

o organizowaniu zadań na rzecz obronności państwa realizowanych przez przedsiębiorców, a także do spółek prowadzących działalność gospodarczą na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 października 2010 r. w sprawie wykazu spółek, przedsiębiorstw państwowych i jednostek badawczo-rozwojowych prowadzących działalność na potrzeby bezpieczeństwa i obronności państwa, a także spółek realizujących obrót za granicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa oraz dla utrzymania międzynarodowego pokoju

i bezpieczeństwa (Dz.U. Nr 198, poz. 1313).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że organ kwestionując prawo Spółki do obniżonej stawki od spornych budowli naruszył § 1 pkt 3 uchwały ww. Rady Gminy B. B. z dnia [...] października 2017 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości w 2018 r., poprzez jego błędną wykładnię i odmowę zastosowanie oraz art. 120 O.p. (zasada legalizmu) i art. 191 O.p. (zasada swobodnej oceny dowodów). Sąd zauważa też, że na rozprawie (w sprawie o sygn. akt. I SA/Bd 21/20) Pełnomocnik Spółki podniósł, iż przez wiele lat Spółka korzystała

z preferencyjnej stawki przy aprobacie organu pierwszej instancji, a zmiana stanowiska organu nastąpiła pomimo braku zmiany stanu prawnego. W tym stanie rzeczy – w ocenie tut. Sądu – jeżeli faktycznie Spółka stosowała obniżoną stawkę podatkową przez kilka lat przy akceptacji organu pierwszej instancji, a następnie ten organ kwestionuje do niej prawo, pomimo niewystąpienia istotnej zmiany stanu faktycznego i prawnego, to niewątpliwie doszło także do naruszenia zasady zaufania podatnika do organu podatkowego (art. 121 § O.p.).

Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ uwzględni stanowisko Sądu zawarte

w niniejszym wyroku.

W tej sytuacji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ).

Na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd miarkował koszty zastępstwa procesowego mając na względzie okoliczność, że przed tutejszym Sądem zawisły sprawy ze skarg skarżącej Spółki na decyzje w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych

w podatku od nieruchomości za lata 2014-2019. Są to sprawy powiązane w swoim stanie faktycznym, objęte jednolitą regulacją prawną, tj. ustawą o podatkach i opłatach lokalnych oraz uchwałami w sprawie wysokości stawek podatkowych. Zarzuty skarg na decyzje określające zobowiązanie podatkowe za poszczególne lata podatkowe oraz zawarta w nich argumentacja, są zbieżne. Skargi są przygotowane przez tego samego Pełnomocnika i wiążą się z tym samym nakładem pracy. W ocenie tut. Sądu, miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego (przyznanie [...] zł) jest tym bardziej zasadne, że skarżącej Spółce w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 21/20, zasądzono koszty zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika w pełnej wysokości.