Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 807/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 145 par. 1 pkt 1c, art. 135,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1, art. 145 a par. 1, art. 147, art. 148 par. 1, art. 64 par. 2, art. 7, art. 77, art. 80,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi F.D. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.H. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], znak: [...], Wojewoda po rozpoznaniu odwołania F. D., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z [...] o odmowie wznowienia na wniosek F. D. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty K. z [...]

w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia B. i J. K. pozwolenia na budowę.

Rozstrzygnięcie to zapadło w niżej opisanym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. na wniosek B. i J. K. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o pomieszczenia mieszkalne, kotłownię i klatkę schodową oraz budowie zbiornika do gromadzenia nieczystości ciekłych wraz z przyłączem kanalizacji sanitarnej na działce nr 3534

w miejscowości N. Decyzję tę inwestorzy przedłożyli do organu wraz z wnioskiem o udzielenie im pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Decyzją z [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i J. K. pozwolenia na rozbudowę oraz nadbudowę ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pomieszczenia mieszkalne, klatkę schodową i kotłownię wraz z urządzeniami towarzyszącymi: zbiornikiem na ścieki, przyłączem kanalizacyjnym i wewnętrznymi instalacjami: kanalizacyjną, wodociągową, elektryczną i c.o. Budynek ten zaprojektowano w odległości 1,00-1,60 m od granicy

z działką nr 3535 stanowiącą własność F. D..

Następnie decyzją z [...], utrzymaną w mocy decyzją

z [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło – w sprawie wszczętej na wniosek F. D. z 4 czerwca 2007 r. – nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie istniejącego budynku o kotłownię i klatkę schodową.

W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 i 2 kpa.

F. D. wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty K. z [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i w trakcie prowadzonego postępowania wystąpił także w dniu 25 listopada 2007 r. z wnioskiem

o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją Starosty K.

z dnia [...] W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazał jako przesłanki wznowienia przyczyny określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 8 kpa tj.:

- sfałszowanie upoważnienia Ministra Budownictwa z 17 sierpnia 2006 r., dotyczącego odstępstwa od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – pkt 1, .

- sfałszowanie na mapie do celów projektowych przebiegu granicy między działkami nr 3534 inwestorów i nr 3535 F. D. – pkt 1,

- stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - pkt 8.

Starosta K. postanowieniem z 22 września 2009 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – na podstawie art. 145 § 1 pkt 8, art. 147 i art. 149 § 2 kpa. Jako powód takiego rozstrzygnięcia organ podał stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze częściowej nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

We wznowionym postępowaniu Starosta K. decyzją z [...] uchylił decyzję własną z [...] w części dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego o klatkę schodową oraz kotłownię i odmówił wydania pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w części dotyczącej klatki schodowej i kotłowni oraz zatwierdzenia projektu budowlanego

w tym zakresie. Wojewoda decyzją z [...] uchylił ww. decyzję Starosty K. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, argumentując ją m. in. tym, że Starosta K. nie rozpatrzył wniosku F. D. z 25 listopada 2007 r. o wznowienie postępowania.

Pismem z 27 stycznia 2010 r. Starosta K. wezwał wnioskodawcę –

w trybie art. 64 § 2 kpa – do uzupełnienia wniosku o wznowienie postępowania poprzez wskazanie daty, w której powziął wiadomość o powołanych we wniosku okolicznościach, stanowiących podstawę wznowienia postępowania.

W odpowiedzi z 2 lutego 2010 r. F. D. poinformował organ, że

o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z [...] w części dotyczącej klatki schodowej i kotłowni dowiedział się z decyzji Starosty K. z [...] Natomiast jako datę powzięcia informacji

o sfałszowaniu upoważnienia Ministra Budownictwa wskazał 15 maja 2007 r., zaś

informacji o sfałszowaniu mapy do celów projektowych - dzień 10 maja 2007 r.

Rozpoznając ponownie sprawę Starosta K. decyzją z [...] rozstrzygnął o istocie sprawy kończąc postępowanie wznowieniowe prowadzone

z urzędu (pkt I i II) oraz "odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie na wniosek F. D. z 25 listopada 2007 r., z uwagi na uchybienie terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa" (pkt III).

Wojewoda decyzją z [...] uchylił decyzję Starosty K. z [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując między innymi, że przepisy kpa nie przewidują zakończenia jedną decyzją dwóch postępowań – postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony oraz postępowania wznowionego z urzędu postanowieniem, wydanym na podstawie art. 149 § 1 kpa. Zdaniem organu odwoławczego najpierw należało rozpatrzyć wniosek F. D. z 25 listopada 2007 r. i wydać stosowną decyzję.

Decyzją z [...] Starosta K., po rozpoznaniu wniosku F. D. z 25 listopada 2007 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z [...], z uwagi na uchybienie przez stronę terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że wskazana przez F. D. data powzięcia przez niego wiadomości o decyzji SKO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] ustalającej warunki zabudowy, tj. [...] jest nieprawdziwa. Wynika to z faktu, że już we wniosku

o wznowienie postępowania z 25 listopada 2007 r. F. D. wskazywał na częściowe stwierdzenie nieważności decyzji z [...] Natomiast wskazywane daty powzięcia przez stronę wiedzy o sfałszowaniu upoważnienia Ministra Budownictwa (15 maja 2007 r.) oraz mapy do celów projektowych (10 maja 2007 r.) świadczą o uchybieniu miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, wynikającego z art. 145 § 1 kpa. Wniosek złożony został 25 listopada 2007 r. (data wpływu do organu 26 listopada 2007 r.).

W odwołaniu od powyższej decyzji F. D. wniósł o jej uchylenie

i o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, wskazując te same daty powzięcia wiadomości o przyczynach wznowienia postępowania, które podał w piśmie z 2 lutego 2010 r.

Wojewoda decyzją z [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję z [...] Uznał, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone przez organ I instancji prawidłowo i podzielił stanowisko, że określony w art. 148 kpa termin nie został przez wnioskodawcę zachowany. Organ ma obowiązek z urzędu zbadać dochowanie terminu wynikającego z art. 148 § 1 i 2 kpa, przy czym zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Organ nie miał podstaw prawnych w sprawie niniejszej do wznowienia postępowania na wniosek F. D..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewody ego z [...] wniósł F. D., domagając się jej uchylenia.

W uzasadnieniu skarżący wskazał na naruszenie polegające na niezastosowaniu art. 7 kpa, gdyż organy administracji publicznej nie podjęły wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego do załatwienia sprawy oraz art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podanych

w odwołaniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 9 kpa poprzez to, że strona nie została poinformowana wyczerpująco o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie został zachowany ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. F. D. podniósł również, że zgoda Ministra Budownictwa z 17 sierpnia 2006 r. na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz mapa, na której sporządzono projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty K. z 2 października 2006r., zostały sfałszowane. Ponadto wniosek strony o wznowienie postępowania z 25 listopada 2007 r. został rozpatrzony dopiero w 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę F. D. na opisaną wyżej decyzję Wojewody ego (pkt I).

Uwzględniając skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku przez F. D. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1112/11 uchylił punkt I-wszy zaskarżonego wyroku i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że o ile skarżący we wniosku

o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 2 października 2006r. wskazywał na trzy okoliczności faktyczne świadczące o zasadności wniosku

i wszystkie one zostały ocenione przez organy administracyjne za złożone

z uchybieniem terminu, co podzielił również Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku,

o tyle skarga kasacyjna odnosi się tylko do jednej z powyższych podstaw wznowienia. Autor kasacji w jej uzasadnieniu wprost przyznał, iż nie kwestionuje prawidłowości stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku w zakresie podstaw dotyczących sfałszowania upoważnienia Ministra Budownictwa oraz mapy do celów projektowych. Z uwagi na powyższe, okoliczności te nie były też przedmiotem oceny kasacyjnej.

Sąd II instancji stwierdził, iż pomiędzy wnioskiem strony o wznowienie postępowania z dnia 25 listopada 2007 r., a pismem skarżącego z dnia 2 lutego 2010r., stanowiącym wykonanie wezwania organu w trybie art. 64 § 2 kpa pojawiają się pewne rozbieżności, które winny były zostać usunięte w toku postępowaniu. W pierwszym

z ww. pism skarżący powoływał się jedynie na fakt stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji o warunkach zabudowy, natomiast

w drugim wskazywał, że o fakcie tym dowiedział się z decyzji Starosty K.

z dnia [...] W tym zakresie, zdaniem NSA, słusznie Sąd I instancji stwierdził, że skarżący na okoliczność stwierdzenia nieważności powoływał się już wcześniej to jest w dniu 25 listopada 2007 r., kiedy z oczywistych względów treści decyzji z dnia [...] nie mógł znać. Sąd I instancji nie dostrzegł jednak tego, iż pismo z 25 listopada 2007 r. stanowiło wniosek wszczynający niniejsze postępowanie w sprawie, a zatem podana data "[...]", co do terminu powzięcia wiadomości o okolicznościach mających stanowić podstawę do terminowego złożenia wniosku winna co najmniej spowodować wątpliwości Sądu co do zrozumienia przez stronę zapytania organu, które do strony zostało skierowane po kilku latach od dnia złożenia pisma wszczynającego postępowanie. Zważywszy na powyższe za wadliwe NSA uznał zaakceptowanie w skarżonym wyroku ustalenia daty "[...]", jako daty dowiedzenia się o okolicznościach określonych w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, mających stanowić podstawę do wykazania terminowego złożenia wniosku z dnia 25 listopada 2007 r., a dotyczącego wznowienia postępowania zakończonego decyzją

z [...]

Nawiązując do argumentacji zaprezentowanej we wniesionej skardze kasacyjnej dotyczącej tego, która z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego mogła stanowić podstawę wznowieniową wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa, a więc czy decyzja Kolegium z [...], czy też poprzedzająca ją decyzja Kolegium z [...], NSA podzielił stanowisko strony skarżącej, iż podstawą taką jest decyzja ostateczna. Za pozbawiony zasadności uznał pogląd Sądu I instancji, że dla ziszczenia się dyspozycji art. 145 § 1 pkt 8 kpa wystarczający jest fakt wydania decyzji przez organ I instancji w sytuacji, gdy nie budziła wątpliwości okoliczność wniesienia odwołania od tegoż rozstrzygnięcia, bowiem teza taka naruszałaby podstawowe mechanizmy prowadzenia postępowania administracyjnego. Ostateczność decyzji administracyjnych i wiążąca się z nimi moc obowiązująca decyzji dotyczy również tych wydanych w trybach nadzwyczajnych (art. 16 kpa). Oznacza to, iż decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, od której wniesiono środek zaskarżenia, w tym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, będzie wywoływać swój skutek w postaci usunięcia z obrotu prawnego decyzji wydanej w trybie zwykłym dopiero z chwilą, gdy środek ten zostanie rozpoznawany lub zostaną ustalone przyczyny wyłączające możliwość ponownego rozstrzygnięcia sprawy. Za zasadny uznał Sąd II instancji wywód autora kasacji, iż skarżący mógł skutecznie złożyć wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego po wydaniu ostatecznej decyzji, a tą

w rozpatrywanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] Sąd stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu nie ustalono żadnej konkretnej daty, w której skarżący dowiedział się o ostatecznym usunięciu

z obrotu prawnego decyzji z dnia [...], a więc przede wszystkim, kiedy decyzja z dnia [...] została mu doręczona lub ogłoszona, jeśli fakt taki miał miejsce.

Z przedstawionych wyżej względów, za zasadne uznał Sąd II instancji zarzuty kasacji dotyczące naruszenia skarżonym wyrokiem art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80 kpa oraz w związku z art. 107 § 3 k.p.a. a także w związku z art. 138 § 1 ust. 2 kpa w zakresie, w jakim skarżący podważył prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli sądowoadministracyjnej.

Z kolei zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 kpa NSA uznał za o tyle zasadny, o ile nawiązywał on do powyżej wskazanych naruszeń przepisów proceduralnych, a więc wadliwej oceny Sądu I instancji odnośnie prawidłowości przeprowadzonego postępowania. Jako przedwczesny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 148 § 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Kwestia ta, zdaniem NSA, wymagała ponownego przeprowadzenia postępowania i poczynienia ustaleń zgodnych z powyższymi wskazaniami.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja II instancji utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą wznowienia na wniosek F. D. postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. i J. K. pozwolenia na rozbudowę

i nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego o pomieszczenia mieszkalne, kotłownię i klatkę schodową wraz z urządzeniami towarzyszącymi na działce Nr 3534, położonej przy ulicy Kopcowej w miejscowości N..

Decyzja ta wydana została w postępowaniu wznowieniowym, będącym trybem nadzwyczajnym umożliwiającym ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ją wydano było dotknięte którąkolwiek z wad enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa. Stosownie do treści art. 147 kpa wznowienie postępowania administracyjnego następuje z urzędu lub na żądanie strony z tym, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4, 145a i 145b kpa następuje wyłącznie na żądanie strony.

Przed przeprowadzeniem takiego postępowania organ administracji publicznej jest zobowiązany do zbadania czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony przez stronę w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 i § 2 kpa, a także czy zawiera przyczynę wznowienia określoną w art. 145 § 1 kpa. Brak jednej

z wymienionych okoliczności skutkuje wydaniem przez właściwy organ decyzji odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 kpa (w brzmieniu obowiązującym na datę wydania zaskarżonej decyzji).

W niniejszej sprawie jej istota sprowadza się do ustalenia, czy skarżący – składając wniosek w dniu 25 listopada 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Starosty K. z dnia [...]

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu B. oraz J. K. pozwolenia na rozbudowę oraz nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pomieszczenia mieszkalne, klatkę schodową i kotłownię wraz

z urządzeniami towarzyszącymi - zachował ustawowo określony termin do jego złożenia. Jak wynika bowiem z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję

w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Wojewoda w zaskarżonej decyzji uznał, że wniosek

o wznowienie postępowania został złożony przez F. D. po upływie ustawowego 1 – miesięcznego terminu od dnia w którym dowiedział się o istnieniu okoliczności, które wskazuje jako podstawy do wznowienia postępowania.

Podkreślić trzeba, że w aktualnym stanie sprawy przedmiotem sporu pozostaje ocena zachowania miesięcznego terminu do złożenia wniosku

o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 kpa, tj.

z uwagi na stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K.

z dnia [...] Bezspornym jest bowiem, że wniosek co do pozostałych wskazywanych przez skarżącego podstaw wznowienia złożony został po upływie terminu z art. 148 § 1 kpa.

Mając to zastrzeżenie na uwadze zauważyć należy, iż pomiędzy wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania z dnia 25 listopada 2007 r., a jego pismem

datowanym na 2 lutego 2010 r., stanowiącym wykonanie wezwania organu skierowanego do strony w trybie art. 64 § 2 kpa pojawiły się rozbieżności, które winny były zostać usunięte w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym

z ww. pism skarżący przytaczał jedynie fakt stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji o warunkach zabudowy - jako uzasadnienie podstawy wznowienia, natomiast w drugim wskazywał, że o fakcie tym dowiedział się

z decyzji Starosty K. z dnia [...] Zauważenia jednak wymaga, że na okoliczność stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy skarżący powoływał się już wcześniej, tj. w dniu 25 listopada 2007 r., kiedy z oczywistych względów treści decyzji z dnia [...] nie mógł znać. Skoro zatem pismo

z 25 listopada 2007 r. stanowiło wniosek wszczynający niniejsze postępowanie

w sprawie, to prawidłowość podanej daty "30 listopada 2009r." - co do ustalenia terminu powzięcia wiadomości o okolicznościach mających stanowić podstawę wznowienia - budzi wątpliwości w zakresie zrozumienia przez stronę zapytania organu, które zostało do niej skierowane po kilku latach od dnia złożenia pisma wszczynającego postępowanie. Podkreślić przy tym należy, że w prowadzonym postępowaniu nie ustalono żadnej konkretnej daty, w której skarżący dowiedział się o ostatecznym usunięciu z obrotu prawnego decyzji z dnia [...], a więc przede wszystkim kiedy decyzja z [...] została mu doręczona lub ogłoszona, jeśli fakt taki miał miejsce. Należy bowiem jeszcze raz za Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreślić, że podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 8 kpa stanowić może jedynie decyzja ostateczna, a więc w tym przypadku decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 16 października 2007r. utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu z 31 lipca 2007r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o warunkach zabudowy z 14 czerwca 2006r. Od daty doręczenia tej decyzji skarżącemu – przy założeniu, że prawidłowe doręczenie miało miejsce, skoro postępowanie nieważnościowe wszczęte zostało na wniosek F. D. – należy liczyć termin miesięczny z art. 148 § 1 kpa. Ustalenie powyższego jest zaś istotne z punktu widzenia konieczności weryfikacji twierdzeń skarżącego zawartych

w piśmie z 2 lutego 2010 r.

Brak ustaleń organu w tym zakresie stanowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a co za tym idzie powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II oparto o art. 152 p.p.s.a., zaś w pkt III – o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 ust. 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

-----------------------

9