Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1228/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1913/19 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wizy krajowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 listopada 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 1913/19 oddalił skargę M.J. (dalej skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej [...] z [...] lutego 2019 r. o cofnięciu skarżącemu wizy krajowej w związku ze stwierdzeniem, że nie uzasadnił on celu lub warunków pobytu na terytorium Polski na podstawie posiadanej wizy wydanej w celu wykonywania pracy innej niż określona w art. 60 ust. 1 pkt 5 i 5a ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 ze zm.; dalej uoc).

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 uoc poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przejawiające się w bezzasadnym uznaniu, że krótkookresowe przerwanie przez cudzoziemca świadczenia pracy na terytorium Polski, czyli przerwanie realizacji celu, w jakim została wydana mu wiza, stanowi podstawę do jej cofnięcia, podczas gdy krótkookresowa przerwa niezależnie od jej przyczyny nie powinna pociągać za sobą takiej konsekwencji w świetle powyższych norm prawnych;

2. przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 141 § 4 w zw. z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa), polegające na niezasadnym oddaleniu skargi, mimo naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów normujących przebieg postępowania administracyjnego, w sposób istotny wpływający na jego wynik. tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego z przekroczeniem dozwolonych granic jego oceny, czego konsekwencją było niezasadne uznanie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie uzasadnił celu i warunków swojego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i w związku z tym zaistniały podstawy co cofnięcia udzielonej mu wizy krajowej.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

4. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

4.2. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Ppsa nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).

4.3. Zarzut naruszenia art. 90 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 pkt 8 uoc jest nieusprawiedliwiony. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustalenia organu odwoławczego, według którego skarżący otrzymał wizę w celu wykonywania pracy w Polsce. Zatem wykonywanie pracy uzasadniało cel pobytu skarżącego w Polsce. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano także ustalenia o zaprzestaniu z dniem [...] stycznia 2019 r. wykonywania pracy przez skarżącego na rzecz B. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w [...] (obecnie B. S.A.). Oznacza to, że po wydaniu skarżącemu wizy krajowej w celu wykonywania pracy ustał cel uzasadniający pobyt skarżącego w Polsce. Po wydaniu skarżącemu wizy krajowej powstała okoliczność, która uzasadniała odmowę wydania mu wizy krajowej. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 pkt 8 uoc cudzoziemcowi odmawia się wydania wizy krajowej m.in. wtedy, gdy nie uzasadnił celu lub warunków planowanego pobytu. W ocenie NSA skarżący mógłby nadal uzasadniać cel swojego pobytu zgodnie z celem, który był podstawą wydania mu wizy krajowej, gdyby po utracie planowanego zatrudnienia podjął je na podstawie zezwolenia na pracę u innego pracodawcy. Jak zasadnie wskazuje się w odpowiedzi na skargę kasacyjną, cudzoziemiec nie ma oczywiście obowiązku pracy u jednego pracodawcy. W przypadku braku możliwości podjęcia zatrudnienia zgodnie z posiadanym zezwoleniem na pracę ma on prawo, w okresie ważności posiadanej wizy, wykonywać pracę na rzecz innego (kolejnego) pracodawcy, jednak warunkiem tego jest uprzednie uzyskanie zezwolenia na pracę wydanego przez urząd wojewódzki właściwy terytorialnie dla siedziby firmy zatrudniającej. Z ustaleń organów nie wynika jednak, aby skarżący w toku postępowania wykazał podjęcie innego legalnego zatrudnienia po 31 stycznia 2019 r. Dlatego też wskazanie naruszenia ww. przepisów nie mogło odnieść zamierzonego skutku.

4.4. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 Ppsa oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Stan faktyczny sprawy jest bowiem jednoznaczny i niesporny tj. zaprzestanie pracy w firmie B. S.A. i brak uzyskania zezwolenia na pracę u innego pracodawcy. Ustaleniom organów w tym zakresie nie sposób zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. W szczególności w świetle tego, że członkowie zarządu B. S.A. potwierdzili dotychczasowe działania i oświadczenia Ł. M. dokonane w imieniu ww. spółki w charakterze pełnomocnika dotyczące okoliczności zatrudnienia skarżącego, nie miało znaczenia to, że Ł. M. nie był pełnomocnikiem spółki 31 stycznia 2019 r. (w dniu zaprzestania świadczenia pracy przez skarżącego na rzecz B. S.A.),

4.5. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.

4.6. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.