Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1441/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zmiany ostatecznej decyzji w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, że decyzją z [...] lutego 2020 r. Burmistrz Miasta M. ustalił P.P. (dalej jako "Skarżący, Strona") wymiar podatku od nieruchomości na 2020 r. na kwotę 233,00 zł. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął: grunty pozostałe zabudowane o pow. 466 m2, opodatkowane stawką 0,50 zł. Podatnik odebrał decyzję w dniu 5 lutego 2020 r.

2. W dniu 14 grudnia 2020 r. do Urzędu Miasta M. wpłynęła, złożona przez Skarżącego, informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, za okres od sierpnia 2020 r., w której podatnik wykazał grunty o pow. 466 m2, niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1398 ze zm.) i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

3. Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Burmistrz Miasta M. zmienił dotychczasową decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na rok 2020 i ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2020, na kwotę 748,00 zł. Jako podstawę opodatkowania organ przyjął:

- od stycznia do lipca grunty pozostałe niezabudowane, o pow. 466 m2, opodatkowane stawką 0,50 zł.

- od sierpnia do grudnia grunty objęte obszarem rewitalizacji, o pow. 466 m2, opodatkowane stawką 3,15 zł.

4. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie: art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm., dalej jako O.p.) poprzez zmianę wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. w sytuacji gdy to zobowiązanie już wygasło wskutek zapłaty podatku

- art. 254 § 1 O.p., w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l.") poprzez zmianę decyzji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 r. w sytuacji gdy w niniejszej sprawie w ciągu 2020 r. nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, która uzasadniałaby zmianę decyzji, wręcz przeciwnie sposób zagospodarowania działki nr 874/10 w ciągu 2020r. był cały czas taki sam - tym samym w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 254 O.p. konieczne do zmiany decyzji podatkowej,

- art. 2a, art. 120 i art. 121 O.p., a także art. 2 Konstytucji RP, poprzez niedopuszczalną zmianę zapłaconego już zobowiązania podatkowego w ciągu roku podatkowego, co doprowadziło do bezprawnego złamania zasady "Lex retro non agit",

- art. 187 Ordynacji podatkowej, art. 191 Ordynacji podatkowej i art. 210 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] kwietnia 2021r. – po rozpatrzeniu odwołania Strony utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z [...] grudnia 2020 r. w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2020 r. z kwoty 233,00 zł, na kwotę 748.00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. powołało się na art. 210, art. 254 § 1 O.p. oraz art. 6 ust. 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. e) u.p.o.l. i stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie stawki podatku zostały określone uchwałą Nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od tego podatku (Dz. Urz. Woj. Maz., poz. [...]). W dniu 14 grudnia 2020 r. Skarżący złożył w Urzędzie Miasta M. Informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, obowiązującą od miesiąca sierpnia 2020 r., w której wykazał grunty o pow. 466 m2 niezabudowane, objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1398 ze zm.) i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z załącznika do Informacji IN-1 wynikało, że wskazana wyżej powierzchnia dotyczy działki nr ewid. [...], stanowiącej, na podstawie księgi wieczystej nr [...], zgodnie z Informacją z części opisowej bazy ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 stycznia 2020 r., własność Skarżącego. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., uchwalonego Uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia 20 września 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 23 grudnia 2010 r., poz. [...]) i załączonego do akt wyrysu z tego planu wynika, że działka nr ew id. [...] usytuowana jest w terenie przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN. Jednocześnie zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji na terenie Miasta M. (Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 7 lipca 2016 r., poz. [...]) i załącznikiem mapowym, działka usytuowana jest w obszarze rewitalizacji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt d u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów niezabudowane, objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie o rewitalizacji i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,28 zł od 1 m2 powierzchni. Rada Miasta M. Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. określiła, że od powyższych gruntów stawka podatku wynosi 3,15 zł od 1 nr powierzchni. Zdaniem organu II instancji w związku ze zmianą stanu faktycznego, tj. wykazaniem przez podatnika w złożonej w dniu 14 grudnia 2020 r. Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, obowiązującej od sierpnia 2020 r., gruntu o pow. 466 m2, jako gruntu niezabudowanego objętego obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie o rewitalizacji i położonego na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, a od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do wykazanego gruntu upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie zmienił w trybie art. 254 § 1 O.p. dotychczasową decyzję i ustalił zobowiązanie podatkowe w innej wysokości, stosując od miesiąca sierpnia 2020 r. dla gruntu o pow. 466 m2 stawkę podatkową - 3,15 zł.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 59 § 1 O.p. poprzez zmianę wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 rok w sytuacji gdy to zobowiązanie podatkowe już wygasło na skutek zapłaty podatku.

art. 254 § 1 O.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit d) u.p.o.l. poprzez zmianę decyzji podatkowej w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 rok w sytuacji gdy w niniejszej sprawie w ciągu roku 2020 nie nastąpiła żadna zmiana okoliczności faktycznych, która uzasadniałaby zmianę decyzji, wręcz przeciwnie sposób zagospodarowania działki 874/10 w ciągu 2020 roku był cały czas taki sam - tym samym w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 254 Ordynacji podatkowej konieczne do zmiany decyzji podatkowej;

art. 2a, art. 120, art. 121 O.p. , a także art. 2 Konstytucji RP poprzez niedopuszczalną zmianę zapłaconego już zobowiązania podatkowego w ciągu roku podatkowego, co doprowadziło do bezprawnego złamania zasady "lex retro non agit".

art. 187 O.p. , art. 191 O.p. , art. 210 O.p. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

7. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

8. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

9. Kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcia są merytorycznie prawidłowe i wydane zostały w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z zasadami określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa.

10. Istota sporu sprowadza się do oceny zasadności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta M. z [...] grudnia 2020 r., ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2020 r.

11. Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności wskazać należy na treść art. 254 O.p , zgodnie z którym decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu, zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Z powyższego wynika zatem, że jedyną przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie ww. przepisu jest taka zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego. Uregulowano w nim szczególny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, odmienny od trybów nadzwyczajnych określonych w przepisach art. 240-246 O.p. (wznowienie postępowania) i art. 247-252 O.p. (stwierdzenie nieważności decyzji). Regulacja art. 254 § 1 O.p. jednoznacznie wskazuje, że zmiana decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego, może nastąpić jedynie na skutek zmiany okoliczności faktycznych, skutki wystąpienia których zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego, obowiązujących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przesłanką zmiany decyzji ostatecznej jest zatem zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów, obowiązujących już w dacie wydania decyzji ostatecznej (por. wyroki NSA z: 21 września 2007 r., II FSK 381/07; 28 czerwca 2011 r., II FSK 1012/10 – wszystkie przytaczane w niniejszej sprawie orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze zauważa się, że przepis art. 254 O.p. ma charakter wyjątkowy, a jednocześnie nie ma charakteru samodzielnego, gdyż jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego. Dopiero zmiana faktów prawotwórczych wpływających na zmianę wysokości zobowiązania podatkowego daje podstawę, by na podstawie art. 254 O.p. dokonać zmiany decyzji wymiarowej (por. wyrok NSA z 7 października 2010 r., II FSK 971/09). Tryb zmiany decyzji ostatecznej określony w art. 254 O.p. jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych, przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach (zob. wyrok NSA z 6 września 2016 r., II FSK 1763/14). Użyty w treści art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej termin "decyzja ostateczna" należy rozumieć zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej. Z brzmienia tego przepisu wynika, że chodzi o decyzję, od której nie przysługuje odwołanie. W cytowanym przepisie art. 254 § 1 O.p przewidziano szczególny tryb wzruszania decyzji ostatecznych, który może zostać uruchomiony wyłącznie w wyniku zmiany okoliczności faktycznych, skutki wystąpienia których zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Przesłanką zmiany decyzji ostatecznej jest zatem zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów obowiązujących już w dacie wy dania decyzji ostatecznej. Przykładem przepisu regulującego wpływ zmiany okoliczności faktycznych na wysokość zobowiązania podatkowego za dany okres jest jak słusznie zauważył organ art. 6 ust. 3 u.o.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku /.../ podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W przypadku wystąpienia wskazanych wyżej zmian, które miały miejsce po doręczeniu decyzji na dany rok podatkowy podatnicy zobowiązani są do złożenia aktualnych informacji podatkowych na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. oraz art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym, natomiast organ podatkowy zobligowany jest do zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres.

12. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy dla gruntów - powierzchnia, dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części wartość, o której mowa w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych , ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Według art. 3 ust. 1 ww. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są zasadniczo osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości. Art. 5 ust. 1 ustawy, iż rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W ww. art. 5 ustawy zostały określone maksymalne stawki podatku. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. e) cyt. ustawy rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie stawek wskazanych w ustawie. W przedmiotowej sprawie stawki podatku zostały określone uchwałą Nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od tego podatku /Dz. Urz. Woj. Maz., poz. [...]/.

13. Z akt sprawy wynikało, że w dniu 14 grudnia 2020 r. Skarżący złożył w Urzędzie Miasta M. informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, obowiązującą od miesiąca sierpnia 2020 r., w której wykazał grunty o pow. 466 m2 niezabudowane, objęte obszarem rewitalizacji i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Z załącznika do informacji IN-1 wynika, że wskazana wyżej powierzchnia dotyczy działki nr ewid. [...], stanowiącej, na podstawie księgi wieczystej nr [...], zgodnie z informacją z części opisowej bazy ewidencji gruntów i budynków, według stanu na dzień 1 stycznia 2020 r., własność Strony. Zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M., uchwalonego Uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] września 2010 r. /Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 23 grudnia 2010 r., poz. [...]/ i załączonego do akt wyrysu z tego planu wynika, że działka nr ew id. [...] usytuowana jest w terenie przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN. Jednocześnie zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta M. z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie wyznaczenia obszaru zdegradowanego i obszaru rewitalizacji na terenie Miasta M. /Dz. Urz. Woj. Maz. z dnia 7 lipca 2016 r., poz. [...]/ i załącznikiem mapowym, działka usytuowana jest w obszarze rewitalizacji.

14. W myśl art. 5 ust. 1 pkt d u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów niezabudowane, objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji /Dz. U. z 2018 r., poz. 1398 z późn. zm./ i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3,28 zł od 1 m2 powierzchni. Rada Miasta M. Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. określiła, że od powyższych gruntów stawka podatku wynosi 3,15 zł od 1 m2 powierzchni.

15. Rację zatem należy przyznać organom podatkowym, że w związku ze zmianą stanu faktycznego, tj. wykazaniem przez podatnika w złożonej w dniu 14 grudnia 2020r. informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych IN-1, obowiązującej od sierpnia 2020r., gruntu o pow. 466 m2, jako gruntu niezabudowanego objętego obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie o rewitalizacji i położonego na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym, obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, a od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do wykazanego gruntu upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego – zaistniała podstawa do zmiany w trybie art. 254 § 1 O.p. dotychczasowej decyzji i ustalenia zobowiązania podatkowego w innej wysokości, stosując od miesiąca sierpnia 2020 r. dla gruntu o pow. 466 m2 stawkę podatkową - 3,15 zł.

16. Na podkreślenie zasługuje to, że organy podatkowe orzekły zgodnie z danymi wynikającymi ze złożonych przez Skarżącego informacji, zasadnie przy tym rozdzielając okresy odmiennego opodatkowania i zastosowania innej stawki podatkowej. Z tych powodów zarzuty skargi są niezrozumiałe i niezasadne. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., albowiem organ nie dopuścił się "do zastosowania prawa wstecz". Należy w tym miejscu przypomnieć, że przyjęte przez burmistrza podstawy opodatkowania i stawki podatkowe były zgodne ze złożoną przez Skarżącego informacją i stanowiły legalną podstawę do zmiany decyzji ostatecznej.

17. Zważywszy powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę