Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 590/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11g ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 193 poz 1194
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm, zw. dalej kpa) oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 z późn. zm. zw. dalej specustawa) po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p.n.: "Budowa północnej obwodnicy miejscowości [...] – rejon projektowanego węzła drogowego [...] z [...] [...]".

Wydając powyższą decyzję organy ustaliły następujący stan faktyczny i prawny.

Dnia 16 maja 2011 r., Zarząd Województwa [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla zadania p.n.: "Budowa północnej obwodnicy miejscowości [...] - rejon projektowanego węzła drogowego [...] z [...] [...]" oraz o nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, z uwagi na ważny interes społeczny, jakim jest realizacja przedmiotowej inwestycji, a także koniecznością wydatkowania zaplanowanych w budżecie Województwa [...] środków finansowych.

Pismem z dnia 2 czerwca 2011 r., inwestor zmodyfikowal wniosek poprzez wykreślenie mylnie wpisanych działek ewidencyjnych, które nie są objęte przedmiotową inwestycją (tabela I, poz. [...], [...],[...]) i wyłączenie ich z dalszego postępowania.

Wojewoda [...], pismem z dnia 7 czerwca 2011 r., zawiadomił inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych ww. wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 8 do 22 czerwca 2011 r. Ponadto, obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 8 do 22 czerwca 2011 r., a także w prasie lokalnej "Dziennik [...]'' z dnia 11-12 czerwca 2011 r.

Pismem z dnia 6 lipca 2011 r., inwestor poinformował, że część działek objętych zakresem przedmiotowej inwestycji stała się własnością Skarbu Państwa-Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz Powiatu [...], dołączając tym samym do przedmiotowego pisma stosowne kopie aktów notarialnych.

Pismem z dnia 8 sierpnia 2011 r., inwestor uzupełnił wniosek w zakresie nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...], udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p.n.: "Budowa północnej obwodnicy miejscowości [...] - rejon projektowanego węzła drogowego [...] z [...] [...]" i nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], Wojewoda [...] z urzędu sprostował oczywistą omyłkę w przedmiotowej decyzji w zakresie błędnego oznaczenia działki nr [...] ([...]), podlegającej ograniczeniu w korzystaniu w związku z przedmiotową inwestycją.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury, za pośrednictwem organu I instancji, wniósł W. B., który w swoim odwołaniu z dnia 13 września 2011 r. poinformował, iż w sprawie działek o numerach ewid.: [...], których jest właścicielem, toczy się postępowanie sądowe przed Sądem Okręgowym w [...] dotyczące ich wykupu przez Urząd Miasta [...]. Podniósł także, że nie zgłasza również żadnych przeszkód aby ww. działki nabyto na podstawie umowy za "godziwym wynagrodzeniem", a w związku z tym obejmowanie ich decyzją na podstawie przepisów specustawy jest bezzasadne i w obecnej sytuacji pozbawione podstaw prawnych. W uzupełnieniu swojego odwołania w piśmie z dnia 14 września 2011 r. zarzucił, iż w jego przypadku nie przeprowadzono rokowań o nabycie w drodze umowy działek będących jego własnością, a próbę nabycia ww. działek przez Gminę [...] w oparciu o sfałszowany operat szacunkowy nr [...], autorstwa A. G., nie można uznać za takie działanie. Jednocześnie, gdyby jednak miało nastąpić przejęcie nieruchomości na podstawie zaskarżonej decyzji, wniósł on o wykup całości nieruchomości stanowiących jego własność.

Ponadto w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r., W. B. wskazał dodatkowo, że wraz z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w marcu 2003 r., w oparciu o art. 36 ustawy z dnia 10 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwrócił się do gminy [...] z żądaniem wykupu całej jego nieruchomości o nr ewid. [...], gdyż jego zdaniem, po zmianach dokonanych w tym planie, grunt ten utracił cechy pozwalające na lokalizację prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podniósł dalej, iż jego żądanie zostało zignorowane przez Gminę [...] i Województwo [...], które były zainteresowane jedynie działkami potrzebnymi im do realizacji przedmiotowej inwestycji. Odwołujący się zarzucił również błędne zastosowanie przez wojewodę w przedmiotowej sprawie przepisów specustawy, gdyż jego zdaniem właściwe w tym przypadku są przepisy art. 114 pkt. 1 i art. 115 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami".

Skarżący wniósł także o zawieszenie postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ II instancji, w związku z faktem, iż przed Sądem Apelacyjnym w [...] toczy się postępowanie, które jego zdaniem, stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu prowadzonym przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. W piśmie z dnia z dnia 16 stycznia 2012 r. skarżący dodatkowo podniósł brak dostępu do drogi publicznej do części nieruchomości oznaczonej jako działka [...] (wydzielonej z działki [...]) poprzez wskazanie, iż dojazd do jego nieruchomości, wskazany przez inwestora, nie ma uregulowanego stanu prawnego.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., po rozpatrzeniu odwołania W. B., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r.,

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wniosek inwestora z dnia 16 maja 2011 r. jest kompletny, tj. zawiera wszystkie elementy wskazane w przepisach ustawy.

Przed złożeniem wniosku, zdaniem organów, inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 ustawy, uzyskał opinie właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta), tj.:

– opinię Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r.,

– opinię Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r.,

– opinię Zarządu Województwa [...] - uchwała nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.,

– opinię Zarządu Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2010 r.,

Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Do wniosku załączono także analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, zbiorczą mapę zawierającą projekty podziału nieruchomości oraz określającą zakres inwestycji w skali 1:1000, jak również oklauzulowane mapy podziałowe dla poszczególnych działek oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony zgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 12 ust. 7 oraz art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane".

Przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa północnej obwodnicy miasta [...]". Po dokonaniu analizy projektu budowlanego, przedłożonego przez inwestora, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy do wniosku inwestor załączył także:

– opinię Dyrektora Zarządu [...] S.A. z dnia [...] grudnia 2010 r.,

– opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] listopada 2010 r.,

– opinię Dyrektora Regionalnej Dyrekcji [...] w [...] z dnia [...] października 2010 r.,

– opinię Dyrektora Regionalnego Zarządu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2011 r.

Planowana inwestycja zlokalizowana była zdaniem organu poza pasem technicznym

i ochronnym morskich portów i przystani, nie znajduje się w obszarze miejscowości uzdrowiskowych, ani w obrębie terenów górniczych, co powoduje, że w przedmiotowej sprawie nie są wymagane opinie dyrektora właściwego urzędu morskiego, ministra właściwego do spraw zdrowia, dyrektora właściwego nadzoru górniczego.

Do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne:

– decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2008r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa północnej obwodnicy miasta [...]",

– decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], udzielającego pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych związanych z przedmiotową inwestycją.

W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Wojewoda [...], pismem z dnia 7 czerwca 2011 r., zawiadomił inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, które wskazane zostały we wniosku jako przejmowane przez Skarb Państwa o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń wywieszonych na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej Urzędu Miejskiego w [...] w dniach od 8 do 22 czerwca 2011 r. Ponadto, obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniach od 14 do 28 czerwca 2011 r., a także w prasie lokalnej "Dziennik [...]" z dnia 11-12 czerwca 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ stwiedził, że decyzja I instancyji czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji (mapa w skali 1:1000, będąca załącznikiem nr 1, stanowiącym integralną część decyzji). Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektem podziału będące załącznikiem nr 2, stanowiącym integralną część decyzji). Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany (będący załącznikiem nr 3, stanowiącym integralną część decyzji). W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa, jak również nieruchomości, dla których ograniczono sposób korzystania. Poza tym ustalono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.

Ponadto Minister Infrastruktury, pismem z dnia 2 listopada 2011 r., wezwał inwestora do wypowiedzenia się w kwestii ewentualnej możliwości zmiany lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na ominięciu nieruchomości W. B., tj. działek o numerach ewid. [...] oraz części działki [...] w obrębie [...].

Dodatkowo, pismem z dnia 16 grudnia 2012 r., organ odwoławczy, wezwał inwestora do wypowiedzenia się, czy nieruchomość oznaczona jako działka nr [...], powstała w wyniku podziału działki nr [...], ma zapewniony dostęp do drogi publicznej oraz o potwierdzenie tego faktu. Inwestor pismem z dnia 27 grudnia 2011 r., potwierdził fakt istnienia dostępu do drogi publicznej dla przedmiotowej nieruchomości, dołączając odpowiedni załącznik mapowy.

Ponadto jak wkazał organ w uzasadnieniu, W. B. w swoim odwołaniu przede wszystkim sprzeciwia się przyjętej przez inwestora formie pozyskania przedmiotowych nieruchomości w oparciu o przepisy specustawy oraz żąda wykupu działek powstałych po podziale nieruchomości dokonanym pod przedmiotową inwestycję.

Natomiast zarzuty naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące wywłaszczenia przedmiotowych działek oraz braku rokowań, poprzedzających procedurę wywłaszczeniową organ uznał za nietrafne. Podniósł, iż w przypadku inwestycji służących realizacji celów publicznych istnieje konieczność nabycia własności nieruchomości objętych taką inwestycją na rzecz podmiotu publicznoprawnego, tj. na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego (w omawianym przypadku - na rzecz Skarbu Państwa). To jednak inwestor będący kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, decyduje również o nieruchomościach, które chce objąć zakresem realizowanej przez siebie inwestycji. Natomiast organ orzekający wyznacza jedynie dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. W związku z powyższym odnosząc się do zgłoszonego przez W. B. wniosku o nabycie całości jego nieruchomości, stanowiącego jeden z głównych zarzutów przedmiotowego odwołania, organ wskazał, że kwestia wykupu tzw. "resztówek", tj. części nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu, która na skutek wywłaszczenia nie nadaje się na dotychczasowe cele, w trybie art. 13 ust. 3 specustawy, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Także zarzut dotyczący "sfałszowania przez rzeczoznawcę A. G. operatu szacunkowego", przy współudziale Naczelnika Wydziału Architektury F. N. nie rzutuje na prawidłowość prowadzonego przez Wojewodę postępowania czy wydanej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, iż w toku wydawania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie przesądza się o sprawach dotyczących odszkodowania. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 4a i 4b specustawy decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydał Wojewoda [...] w odrębnym postępowaniu.

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego zmiany miejscowego planu zagospodarowania Gminy [...], wskazanej w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r., w związku z którą, zdaniem W. B., należąca do niego nieruchomość utraciła cechy pozwalające na lokalizację planowanej przez niego działalności gospodarczej, należy podkreślić iż art. 11i specustawy wyłącza stosowanie jakichkolwiek przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym uregulowaniem, przepisy dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego są wyłączone w stosunku do zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, że wyłączeniu podlega nie tylko stosowanie przepisów o planowianiu i zagospodarowaniu pezestrzennym , ale także wszelkich aktów prawnych dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym planów miejscowych. Zgodnie z doktryną, zdaniem organu, oznacza to, że wniosek inwestora nie może być oceniany przez pryzmat jego zgodności z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku dostępu do drogi publicznej, podniesionego w piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r. i 16 stycznia 2012 r., wskazał, iż taki dostęp został zapewniony poprzez projektowany zjazd w km 0+128 przebudowywanej ul. Z., co jest uwidocznione na mapie, stanowiącej część rysunkową projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji, sporządzonej na oklauzulowanej aktualnej mapie do celów projektowych Zgodnie z ww. mapą zjazd, o którym mowa powyżej, znajduje się w liniach rozgraniczających projektowanej inwestycji, na działce nr [...], wchodzącej w całości w ww. linie rozgraniczające i graniczącej z działką nr [...], a w konsekwencji będzie umożliwiał skarżącemu dostęp do ww. drogi publicznej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewodzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. B.. Skarżący wnióśł o stwierdzenie niewazności przedmiotowej decyzji w części dotyczącej jego nieruchomości tj. działek o nr ew. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- błędne ustalenia poprzez niezbadanie kwestii dotyczącej dostępu do drogi publicznej działki nr [...],

- naruszenie art. 112 pkt 3, art. 114 pkt 1 oraz art. 155 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 23 specustawy,

- naruszenie art. 97 pkt 4 kpa.

W piśmie z dnia 15 maja 2012 r, stanowiacym uzupełnienie skargi skarżący wskazał na naruszenie art. 11f pkt 4 i 13 pkt 3 specustawy poprzez niewykonanie obowiązku nabycia pozostałej części nieruchomości, która nie nadaje się do prawidlowego wykorzystania, zamknięcie legalnego, bezpośredniego zjazdu na działkę, utratę możliwości prawo i lewo skrętu przy wyjeździe z działki, pozbawienie dostępu do drogi publicznej, ograniczenie powierzchni przeznaczonej pod zabudowę, pozbawienie dostępu do drogi wewnętrzej, pogorszenie geometrii działki uniemożliwiające jej racjonalne zagospodarowanie, utrata pozytywnej ekspozycji działki, nadmierna emisja hałasu, negatywne zmiany spowodowane przebudową gazociagu.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: p.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 31 ust. 2 specustawy drogowej w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 kpa.

Mając na względzie powyższe unormowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Na wstępie wskazać należy, że kontrolowaną decyzją organ rozstrzygał wiele kwestii związanych z realizacją opisanej w decyzji inwestycji pn. "budowa północnej obwodnicy miejscowości [...] – rejon projektowanego węzła drogowego [...] z [...] [...]".

Skarżący w odwołaniu a następnie w skardze podniósł zarzuty jedynie co do części decyzji obejmującej nieruchomości, których przed wydaniem decyzji był właścicielem, to jest co do działek nr ew. [...]. W konsekwencji Sąd oceniał zaskarżoną decyzję udzielającą pozwolenia na rozbudowę drogi jedynie co do rozstrzygnięcia odnoszącego się do ww. nieruchomości uznając, że skarżący nie posiada interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w tej części, która nie przebiega przez jego nieruchomości.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w omawianym zakresie wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawą prawną jej wydania były przepisy specustawy drogowej. Art. 11i tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A zatem – zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 tego ostatniego prawa w zw. z art. 11i specustawy drogowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy.

I tak: inwestor ubiegając się o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej (dalej: zrid) złożył wszystkie dokumenty wymienione w art. 11d ustawy. Dalej wskazać należy, że zaskarżona decyzja czyni zadość art. 11f ust. 1 ustawy zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący integralną część decyzji.

Decyzja zawiera także zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości (pkt V decyzji organu) wraz z odpowiednimi mapami stanowiącymi załącznik do decyzji z dnia [...].08.2011 r. Strony postępowania zostały w sposób prawidłowy powiadomione o wydaniu decyzji w formie obwieszczeń i doręczeń.

Oceniając zarzuty skargi Sąd nie znalazł podstaw prawnych do ich uwzględnienia.

I tak: skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze podnosił w pierwszej kolejności, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących wywłaszczenia nieruchomości. W ocenie W. B. organ winien przeprowadzić rokowania co do nabycia nieruchomości przed wydaniem decyzji. Dodatkowo w ocenie skarżącego decyzją winna być objęta cała nieruchomość, to jest także działki powstałe po podziale dokonanym decyzją zrid.

Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Wbrew jego twierdzeniom w niniejszej sprawie w kwestiach przez niego podnoszonych nie będą miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm. dalej także: ugg). Takie twierdzenie skarżącego nie znajduje uzasadnienia również w art. 23 specustawy. Zgodnie z jego treścią przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stosuje się do spraw nieuregulowanych w niniejszym rozdziale to jest rozdziale 3 tej ustawy.

Analiza przepisów tego rozdziału prowadzi do wniosku, że ustawa ta reguluje kwestie "wywłaszczania nieruchomości". Art. 12 ust. 1 stanowi, że decyzja zrid zatwierdza podział nieruchomości. W ust. 4 ustawodawca wskazał natomiast, że nieruchomości lub ich części, o których mowa w art. 11 f ust. 1 pkt. 6 stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa w odniesieniu do dróg krajowych i własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych – z dniem, w którym decyzja zrid staje się ostateczna. A zatem przepisy te regulują kwestie przejęcia nieruchomości objętych inwestycją drogową przez właściwe podmioty publiczne, a co za tym idzie w przypadkach realizacji inwestycji drogowej objętej zrid nie mają zastosowania do nabywania nieruchomości przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności nie można zatem zarzucić organowi, że przed wszczęciem postępowania o wydanie decyzji zrid nie przeprowadził rokowań, o których mowa w art. 114 ugg tj., o nabycie nieruchomości w drodze umowy. Przepisy specustawy drogowej – jak trafnie wskazał organ - nie przewidują konieczności przeprowadzania jakichkolwiek konsultacji ze społeczeństwem. Konsultacje takie zastępują opinie zarządów województwa, powiatu oraz wójta, o uzyskanie których właściwy zarządca drogi winien się zwrócić przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji zrid.

Specustawa drogowa wskazuje również, że organ, który wydał decyzję o zrid wydaje także decyzję ustającą wysokość odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja staje się ostateczna (ust. 4a i 4b art. 12 specustawy). Art. 18 ww. ustawy określa szczegółowo zasady ustalania wysokości odszkodowania. Wszystkie te okoliczności wskazują, że w niniejszym postępowaniu organ zasadnie nie rozstrzygał o odszkodowaniu za przejętą część nieruchomości. Nie mogły zatem odnieść spodziewanego skutku zarzuty dotyczące nieprawidłowo ustalonej wysokości tego odszkodowania oraz wadliwości operatu szacunkowego. Te okoliczności będą rozstrzygane w odrębnym postępowaniu.

Rację ma również organ, że w postępowaniu o wydanie decyzji zrid organ orzekający nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, a w konsekwencji również jakie nieruchomości winny być nią objęte. Ustawa przewiduje natomiast, że jeżeli przejęta została część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi obowiązany jest do nabycia na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości tę cześć nieruchomości. Żądanie takie nie jest jednak elementem postępowania wywłaszczeniowego, nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Uprawnionemu (skarżącemu) przysługuje roszczenie o wykup nieruchomości (tzw. "resztówek"), a roszczenie to ma charakter cywilnoprawny (tak m.in. WSA w wyroku z dnia 13 sierpnia 2008 r. w sprawie I SA/Wa 477/08, Lex 563050).

A zatem skoro ww. kwestia (nabycie nieruchomości nieprzejętej pod inwestycję) nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej to tym bardziej decyzja zrid nie mogła zawierać rozstrzygnięcia w tym zakresie.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego co do tego, że jego nieruchomość zostanie pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Należy zwrócić uwagę, że przed wydaniem decyzji organ przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające – zwrócił się do inwestora o podanie informacji czy działka o numerze [...], która powstała w wyniku podziału działki o numerze [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W odpowiedzi na powyższe pismo Zarząd Dróg Wojewódzkich (inwestor) wskazał, że ww. nieruchomość ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez projektowany zjazd w km 0+128 przebudowywanej ul. Z. w miejscu funkcjonującej do tej pory drogi gruntowej. Jednocześnie inwestor podkreślił, że - wbrew twierdzeniom W. B.- dotychczasowy zjazd z drogi krajowej na jego nieruchomość nie jest zjazdem "legalnym" lecz nieewidencjonowanym zjazdem z drogi krajowej na drogę gruntową stanowiącą ciąg ulicy Z. przebiegający w tym miejscu po gruntach Skarbu Państwa (pismo z dnia 27 grudnia 2011 r.). Z załączonej do ww. pisma fragmentu mapy (będącej również częścią projektu budowlanego) wynika, że działka o nr [...] przylega do drogi gruntowej. Z mapy tej nie wynika ażeby przed dokonaniem podziału nieruchomość skarżącego posiadała bezpośrednie połączenie z drogą krajową. Powyższe nie wynika również z wyrysu z mapy zasadniczej – projektu podziału nieruchomości stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...].08.2011 r.

W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu skarżącego co do tego, iż podział nieruchomości dokonany decyzją zrid pozbawił nieruchomość, która pozostała jego własnością dostępu do drogi publicznej. Dostęp taki nieruchomość skarżącego będzie miała zapewniony poprzez zjazd z drogi gruntowej na ulicę Z.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej odmówił zawieszenia postępowania odwoławczego. Na postanowienie to przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, z którego to prawa skarżący nie skorzystał. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że postępowanie zakończone nieprawomocnym (w dacie wydawania decyzji) wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] w sprawie [...] (wyrok z dnia [...] lipca 2011 r.) z powództwa W. B. dotyczyło zobowiązania Gminy [...] do wykupu działek w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Stosowanie przepisów ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostało wyłączone specustawą drogową. Nie można zatem uznać za trafne stanowiska, że rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przez Sądem Okręgowym w [...] stanowi zagadnienie wstępne dla decyzji zrid w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.