Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1483/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Apl. prok. Anna Młynarczyk - Zalewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] ; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] grudnia 2003r. w W. w [...] przy ul [...] (droga krajowa numer [...]) został zatrzymany do kontroli ważenia pojazd – dźwig marki [...] nr rej [...], będący własnością J. N. Kierowcą pojazdu był S. K. W toku kontroli ważenia stwierdzono przekroczenie nacisku na osi II o 24, 3 KN, na osi IV o 25, 9 KN oraz stwierdzono, że masa całkowita pojazdu przekroczona została o 3,1 t.

W związku z powyższym, Dyrektor ds. Infrastruktury w Zarządzie Dróg Miejskich w W., działający z upoważnienia Prezydenta W., w dniu [...].12.2003r. wszczął postępowanie a w dniu [...].12.2003r. wydał decyzję numer [...], na mocy której nałożył na J. N. karę pieniężną w wysokości 15 720 złotych. Jako podstawę wydania decyzji wskazał art. 19 ust. 5 i art. 13 ust 2a i 2b, Lp.5,6 tabeli Ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U.z 2000r, Nr 71 , poz.838 ze zm.)oraz § 3,5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz.262)oraz art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji argumentowano, że zgodnie z przepisami cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w ciągu w/w drogi krajowej nacisk na osi pojedynczej nie może przekraczać 100 kN. Za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od sąsiedniej osi mnie więcej niż 2,0 m. Dla w/w kategorii drogi osie o rozstawie od 1,30 m do 2,00 m (a więc jak w niniejszym przypadku) nie mogą przekraczać nacisku 80 KN każda. Natomiast dopuszczalna masa całkowita pojazdu pojedynczego o liczbie osi większej niż trzy wg § 3.1 punkt 1d w/w Rozporządzenia nie może przekraczać 32 ton, tymczasem masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła 35,1 t. Wskazał, że kontrolowany pojazd z racji swej budowy przekraczał naciski na dwóch osiach i przekraczał dopuszczalna masę całkowitą. Zdaniem organu przejazd tym pojazdem wymaga specjalnego zezwolenia, które może wydać Generalna Dyrekcja Dróg i Autostrad, a kierowca w dniu kontroli nie posiadał takiego zezwolenia.

Decyzja wraz z pouczeniem o środkach zaskarżenia została doręczona adresatowi w dniu 23 stycznia 2004r.

W dniu 5 lutego 2004 r, J. N. złożył odwołanie od tej decyzji (przesyłka polecona nr [...]), w którym wskazał, ze pojazd jest pojazdem normatywnym,4-osiowym,został dopuszczony do ruchu, przechodzi comiesięczne badania dozoru technicznego i dlatego nie potrzebuje zezwolenia na wjazd w strefę. Ponadto w dniu ważenia pojazd był wyposażony w dodatkowe urządzenie rozładunkowe i z tego powodu wzrosła jego waga. Dodatkowo zarzucił, że oś trzecia pojazdu została potraktowana jako oś składowa, co nie jest zgodne ze stanem faktycznym, albowiem oś 3 jest zdaniem odwołującego się osią pojedynczą (oddaloną od sąsiedniej osi o więcej niż 2,0 m).

W stanowisku organu z dnia [...] lutego 2004 r., stwierdzającym brak podstaw do zastosowania art. 132 k.p.a. podniesiono, że skontrolowany pojazd posiada cztery osie, lecz żadna z nich nie jest osia pojedynczą.

Decyzją z dnia [...] marca 2004r. numer [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 127§2 w zw z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12.10.1994r o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U.z 2001 r, Nr 79, poz.856), utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 13 ust 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych.

W uzasadnieniu decyzji podzielono stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności wydanego rozstrzygnięcia oraz powtórzono argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Stwierdzono ponadto, że określenie "pojazd nienormatywny" wynika z przepisów ustawy o drogach publicznych i oznacza pojazd lub zespół pojazdów, którego masa, naciski, lub wymiary wraz załadunkiem lub bez załadunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi. Uznano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem co uzasadnia utrzymanie jej w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. N. zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, której to regulacji nie stosuje się do pojazdów specjalnych w rozumieniu art. 2 pkt 36 Ustawy prawo o ruchu drogowym, a takim pojazdem jest, zdaniem skarżącego, skontrolowany dżwig marki [...].

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości oraz umorzenie postępowania (k.4-5 akt)

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skarżącego za nieuzasadnione i powtórzył argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 12 kwietnia 2005r. w imieniu organu nikt się nie stawił.

Pełnomocnik skarżącego popierała skargę oraz okazała dowód rejestracyjny skontrolowanego dźwigu, z którego wynika, że w rubryce "rodzaj pojazdu i przeznaczenie" wpisano "samochód specjalny". Wyjaśniła ponadto, że wiedzę o znaczeniu dla sprawy kwestii "pojazdu specjalnego" posiadła dopiero na etapie formułowania skargi wszczynającej niniejsze postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz U Nr 153 poz 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.

Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz 1270- dalej zwaną p.p.s.a) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Obowiązkiem organu administracji prowadzącego postępowanie jest stanie na straży praworządności i podejmowanie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.) a także do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). W sprawie niniejszej, zdaniem Sądu, organ naruszył powołane wyżej przepisy postępowania, co uniemożliwia skontrolowanie prawidłowości wydanych decyzji.

Podzielić należy stanowisko skarżącego, że w razie ustalenia, iż kontrolowany pojazd jest pojazdem specjalnym w rozumieniu art. 2 pkt 36 Ustawy prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji, nie wchodziły w grę przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U.Nr 32, poz.262), które to przepisy organ pierwszej instancji powołał i zastosował wydając w dniu [...].12.2003r. decyzję numer [...].

Jak słusznie zauważył skarżący, przepisów wskazanego Rozporządzenia nie stosuje się m.in. do pojazdu specjalnego albowiem wykluczone to zostało przez § 1 ust 1pkt.1 w/w Rozporządzenia.

Jak wynika z protokołu zatrzymania i kontroli pojazdu z dnia [...] grudnia 2003r. numer [...], osoby dokonujące kontroli dysponowały dowodem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu.

W powyższym protokole nie ma jednak adnotacji o zapisie widniejącym w dowodzie rejestracyjnym, że jest to samochód specjalny. W aktach administracyjnych również nie ma wzmianki w tej kwestii, choć to na organie ciąży obowiązek ustalenia czy przepisy, które zamierza zastosować odnoszą się do określonego typu/rodzaju pojazdu.

Wobec istnienia, w cytowanym Rozporządzeniu z dnia 31 grudnia 2002r., wyłączeń podmiotowych, które dla strony mogą okazać się istotne, albowiem użyto w nich terminu "pojazd specjalny" a w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego dźwigu zawarto stwierdzenie, że jest to "samochód specjalny", organ nakładając karę administracyjną powinien jednoznacznie określić, dlaczego w/w wyłączenie nie ma w tej sprawie zastosowania. Ten obowiązek wynika dla organu z zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego a w szczególności w art. 9 k.p.a., który to przepis formułuje zasadę informowania stron. Stosowanie tej zasady sprzyja zarówno pogłębianiu zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), jak i realizacji zasady prawdy obiektywnej zawartej w art. 7 k.p.a.

W ocenie Sądu, przedstawione powyżej uchybienia mogą mieć wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2003r. znak [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt1 lit.c) Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a., Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi niezbędne ustalenia w kierunku wskazanym w niniejszym uzasadnieniu, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego wyda orzeczenie i uzasadni je zgodnie w wymogami zawartymi w art. 107§3 k.p.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a, Sąd stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.