Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1039/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Picho Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. R. o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego M. R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę [...] ([...]) złotych, w tym tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę [...] ([...]) złotych.


UZASADNIENIE

W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego z dnia 12 października 2011 r., (k- 50) radca prawny M. R. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego W. K.. Skutkiem powyższego wyznaczona z urzędu pełnomocnik skierowała do Sądu zawarty w zażaleniu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 108) oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone przez jej mocodawcę.

Rozpoznając wniosek na wstępie stwierdzić należy, iż stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia stawki minimalne wynoszą za sporządzenie

i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawiki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W niniejszej sprawie ustanowiony przez organy samorządu radcowskiego pełnomocnik reprezentowała skarżącego po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W toku postępowania pełnomocnik wykonała następujące czynności:

- sporządziła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku,

- wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2011 r., o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku,

- sporządziła skargę kasacyjną do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1039/11.

Ponadto pełnomocnik reprezentowała skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 19 lutego 2013 r., (k- 152).

Powyższe uzasadnia zasądzenie radcy prawnemu M. R. kosztów w wysokości 75% tej stawki o której mowa w § 14 ust 2 pkt 2 a powiększonej o podatek VAT.

Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.