Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1605/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1  pkt 9,  art. 28  ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 7 i 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi H. A., T. A., A. A., L. A. i K. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz H. A., T. A., A. A., L. A. i K. S. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]października 2010 r., nr [...] na

podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -

Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo

budowlane), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach

przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2003 r., Nr 80

poz. 721 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o

zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w

zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2008 r., Nr

154, poz. 958), art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu

informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska

oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze

zm.) oraz na podstawie art. 104 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -

Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.,

zwanej dalej K.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Generalnemu Dyrektorowi

Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia na budowę i rozbiórkę inwestycji polegającej na

rozbudowie drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...], od km 324+772 do km 386+000 - odcinek [...] - od km

346+803,80 do km 356+700 oraz na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji nadał rygor

natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny.

Organ I instancji stwierdził, że skoro przedłożony projekt budowlany jest zgodny

z obowiązującymi przepisami, z decyzjami o ustaleniu lokalizacji autostrady, jest

kompletny i wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane,

to należało udzielić pozwolenia budowlanego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]lutego 2011 r., znak:

[...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu

odwołania H. A., C. A. i T. A.,

uchylił decyzję Wojewody [...]z dnia [...]października 2010 r., nr [...] w części

nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i umorzył w tym zakresie

postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną

decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy

Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie

ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003

r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian. Nadanie zatem rygoru

natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę stanowi

naruszenie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego organ uchylił

decyzję Wojewody [...]w części nadania jej rygoru natychmiastowej

wykonalności i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji.

Ponadto wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie

na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do

dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor przedstawił kompletny

projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia

budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i

sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których

mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b Prawa budowlanego, oraz zaświadczenia o których mowa

w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami decyzji

Wojewody [...]z dnia [...]września 2008 r., nr [...] ustalającej warunki

lokalizacji dla inwestycji pn. "rozbudowa drogi krajowej Nr [...] do parametrów drogi

ekspresowej na odcinku [...]-[...] od km 346+803,80 do km

356+700,00 wraz z przebudową infrastruktury technicznej" oraz zatwierdzającej projekt

podziału nieruchomości na potrzeby ww. inwestycji.

Projekt inwestycji spełnia również warunki decyzji Ministra Środowiska z dnia [...]

lutego 2007 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji

Wojewody [...]z dnia [...] października 2006 r., znak: [...]

ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia

polegającego na przystosowaniu drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej

na odcinku od [...] do granicy województwa [...]od km

324+772 do km 408+805.

Marszałek Województwa [...]decyzjami z dnia [...] lipca 2010 r., znak:

[...], z dnia [...]czerwca 2010 r., znak: [...], z dnia

[...]czerwca 2010 r., znak: [...] oraz z dnia [...]września 2010 r.,

znak: [...] udzielił inwestorowi pozwolenia wodnoprawnego na

wykonanie urządzeń wodnych oraz odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do

środowiska w ramach przedmiotowej inwestycji.

Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz

art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego

właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania skarżących, dotyczących dostępu

nieruchomości stanowiącej ich własność do drogi krajowej nr [...], organ odwoławczy

stwierdził, że zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z

dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430 ze zm.) stosowanie

zjazdów na drodze klasy [...] jest zabronione. Zgodnie z przyjętym przez projektanta

rozwiązaniem nieruchomość skarżących będzie miała zapewnione połączenie z drogą

krajową nr [...] poprzez drogę gminną o szerokości 5 m z poboczem o szerokości 0,75 m,

o nośności [...]oraz węzeł [...]. Przyjęte rozwiązanie jest odpowiednie z uwagi na

charakter działalności prowadzonej przez skarżących. W związku z powyższym wymóg

ustanowiony w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego został w przedmiotowej sprawie

spełniony.

Odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu żądania wykupu całej

nieruchomości organ stwierdził, że stosownie do art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia

2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm.) w przypadku, gdy część

nieruchomości została przejęta pod lokalizację drogi, a pozostała jej część nie nadaje

się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, zarządca drogi jest

zobowiązany do jej nabycia na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, w

imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Żądanie

nabycia części nieruchomości, w warunkach określonych w ww. art. 13 ust. 3 ustawy z

dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg krajowych nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej.

Roszczenie o wykup nieruchomości w trybie tego przepisu ma bowiem charakter

cywilnoprawny, dlatego też może być dochodzone tylko i wyłącznie w postępowaniu

cywilnym przed sądem powszechnym.

Odnosząc się do zarzutów niedoręczenia i nieogłoszenia postanowienia

Wojewody [...]z dnia [...]września 2010 r., nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w

postanowieniu Wojewody [...]z dnia [...]sierpnia 2010 r, nr [...] (znak:

[...]), co uniemożliwiło stronom wniesienie zażalenia, organ

wskazał, że ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i

realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zawiera przepisy, które w szczególny

sposób regulują zasady powiadamiania stron o postępowaniu dotyczącym budowy

dróg. Stosownie do art. 24 ust. 3 oraz art. 28 ust. 1 tej ustawy, strony postępowania

inne niż wnioskodawca są powiadamiane w drodze obwieszczeń o wszczęciu

postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz o wydaniu decyzji w tej

sprawie. Natomiast przepisy te nie przewidują obowiązku powiadamiania np. o

postanowieniu w sprawie sprostowania błędu pisarskiego. Jednocześnie przepisy

szczególne wyłączają możliwość zastosowania w kwestii wydawanych w tym

postępowaniu postanowień stosownych przepisów k.p.a. Przepisy ustawy z 10 kwietnia

2003 r. nie mogą być interpretowane w ten sposób, że w rezultacie przyjętej wykładni

wymagania dotyczące postanowień, a więc rozstrzygnięć w kwestiach wpadkowych,

będą surowsze niż wymagania dotyczące decyzji, a więc merytorycznego

rozstrzygnięcia sprawy.

Tym samym, w ocenie organu, niedoręczenie postanowienia stronom nie

spowodowało naruszenia zasady równości stron i prawa strony do czynnego udziału w

postępowaniu. Natomiast prawidłowość postanowienia Wojewody [...]z dnia [...]

września 2010 r. nie może podlegać weryfikacji w niniejszym postępowaniu.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

lutego 2011 r., znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie złożyli C. A., H. A. i

T. A. wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania w

szczególności art. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 104 K.p.a. i art. 107

§ 1 i 3 K.p.a. oraz naruszenie art. 5 i art. 28 Prawa budowlanego.

W ocenie skarżących decyzja Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z

dnia [...]lutego 2011 r., a także decyzja Wojewody [...]z dnia [...]października

2010 r. obarczone są naruszeniami przepisów postępowania mającymi istotny wpływ na

wynik sprawy. Przede wszystkim organy obu instancji dopuściły się naruszenia

przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich

okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz

dokonanie dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wykazania przyczyn

nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej.

Organy administracji w sposób rażący pomięły interes strony skarżącej i nie

uwzględniły podnoszonych przez nią okoliczności. W toku postępowania

administracyjnego skarżący wielokrotnie podnosili, iż wywłaszczenie jednej z

należących do nich działek, stanowiącej wjazd do prowadzonego przez nich zakładu

wulkanizacyjnego, skutkować będzie utratą klientów, a co za tym idzie utratą jedynego

dla nich źródła utrzymania. C. A. i T. A. są właścicielami

zakładu wulkanizacyjnego posadowionego na gruncie stanowiącym własność także

H. A. Działalność tą skarżący prowadzili od 25 lat i stanowiła ona ich

jedyne źródło utrzymania. Działalność prowadzona jest na działkach oznaczonych nr

ewidencyjnymi [...],[...] i [...]. Odbiorcami świadczonych przez skarżących usług są

przede wszystkim kierowcy samochodów ciężarowych. Dla wykonywania tejże

działalności koniecznym jest stworzenie kierowcom odpowiednich możliwości wjazdu do

zakładu. Wykonywanie działalności bez odpowiedniego wjazdu nie będzie możliwe.

Drogi wewnętrzne, które zgodnie z decyzjami mają zapewnić wjazd do zakładu

skarżących nie spełniają właściwych parametrów dla zapewnienia bezpiecznego

wjazdu, zawracania i parkowania samochodów ciężarowych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa

budowlanego, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim

urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres

użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym

techniczno - budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając

poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych

interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Wskazali dalej, że z uwagi na brak definicji w Prawie budowlanym pojęcia

dostępu do drogi publicznej, zakres tego pojęcia interpretować należy analogicznie do

pojęcia jakie nadaje mu kodeks cywilny. Orzecznictwo do przepisu art. 145 K.c.

dostarcza wskazówek dotyczących interpretacji art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Inaczej niż w kodeksie cywilnym, ustawodawca nie mówi o "odpowiednim dostępie do

drogi publicznej", ale posługuje się szerszym pojęciem - mówi jedynie o dostępie do

drogi publicznej. Niedopuszczalne jest jednak takie zastosowanie reguł wykładni

językowej, które mogłoby prowadzić do odmówienia obrony na podstawie art. 5 Prawa

budowlanego osobie trzeciej, która na skutek realizacji obiektu budowlanego może

utracić odpowiedni dostęp w rozumieniu, jakie wykształciło się w judykaturze na

podstawie art. 145 K.c, czyli dostęp zapewniający możliwość wszelkiej niezbędnej ze

społeczno - gospodarczego punktu widzenia łączności z drogą publiczną oraz

normalnego, gospodarczego korzystania z nieruchomości.

Decyzji zarzucili także naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego,

zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej

decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę

nie stała się jeszcze ostateczna, a mimo to roboty budowlane zostały rozpoczęte.

Podnieśli ponadto, że jeżeli nie ma możliwości zapewnienia właściwego wjazdu

na nieruchomość skarżących i do zakładu przez nich prowadzonego, należało dokonać

wywłaszczenia całej nieruchomości skarżących.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej

oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 października

2011 r. oddalił skargę (sygn. akt VII SA/Wa 1197/11) na ww. decyzję.

Sąd stwierdził, że organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I

instancji. Inwestor ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie

pozwolenia na budowę złożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, co

zasadnie ustaliły organy obu instancji.

Sąd wskazał, że podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I

instancji stanowił art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych

zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z

przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz ustawy z dnia 3

października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale

społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie

na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada

wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo

budowlane.

Sąd podniósł, że organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że

inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisach z art. 32 ust. 1 i 4 i art. 35 ust. 1 Prawa

budowlanego, a zatem Wojewoda [...]nie mógł odmówić wydania decyzji o

pozwoleniu na budowę. Dyspozycja przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego

jednoznacznie stanowi, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na

budowę, jeżeli inwestor spełnił nałożone na niego prawem budowlanym obowiązki.

Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania

pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od

których zależałoby wydanie tego pozwolenia.

Sąd wskazał, że głównym zarzutem podnoszonym w skardze i w toczącym się

postępowaniu administracyjnym jest brak dostępu z nieruchomości skarżących do drogi

krajowej nr 8. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra i Transportu i

Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać

drogi publiczne i ich usytuowanie droga klasy [...] powinna mieć powiązania z drogami

klasy [...] (wyjątkowo klasy [...]) i drogami wyższych klas, odstępy między węzłami

(skrzyżowaniami) poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 5 km, a na

terenie zabudowy w granicach lub sąsiedztwie dużego oraz średniego miasta - nie

mniejsze niż 3 km; dopuszcza się wyjątkowo pojedyncze odstępy między węzłami

(skrzyżowaniami) nie mniejsze niż 3 km poza terenem zabudowy, a na terenie

zabudowy - nie mniejsze niż 1,5 km, jeżeli potrzeby funkcjonalno-ruchowe takie odstępy

uzasadniają, przy czym stosowanie zjazdów na drodze klasy [...] jest zabronione.

W ocenie Sądu, organ w zaskarżonej decyzji trafnie wskazał, że nieruchomość

skarżących będzie miała dostęp do drogi krajowej poprzez drogę gminną. Powyższa

kwestia była przedmiotem analizy Wojewody [...]wydającego decyzję z dnia [...]

września 2008 r. o ustaleniu lokalizacji drogowej. Wydana ona została w wyniku

uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 listopada 2007r.,

sygn. akt IV SA/Wa 991/06 decyzji Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] marca

2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Dokonując ponownej analizy

akt sprawy i będąc zobowiązanym ustaleniami Sądu, organ wskazał, że inwestor

dokonał modyfikacji wniosku w zakresie obsługi komunikacyjnej nieruchomości strony

skarżącej. Zmianie uległy parametry projektowanej drogi zapewniającej możliwość

obsługi komunikacyjnej zakładu wulkanizacyjnego poprzez zaprojektowanie drogi o

zwiększonej szerokości (jezdni 5 m, poboczy 1,25 m) umożliwiającej dojazd do

nieruchomości skarżących samochodów ciężarowych. Skarżący nie złożyli odwołania

od decyzji Wojewody [...]z dnia [...]września 2008 r., rezygnując tym samym z

możliwości jej ponownej weryfikacji. W związku z powyższym decyzja z dnia [...]

września 2008 r. jako decyzja ostateczna była podstawą do wydania skarżonej decyzji

udzielającej pozwolenia na rozbudowę drogi krajowej nr[...].

Sąd wskazał, że pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach

zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej

strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to

pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy

prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w

wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska.

W ocenie Sądu, zaistniałe w niniejszej sprawie ograniczenie wykonywania prawa

własności przez stronę jest uzasadnione, bowiem zgodnie z art. 140 K.c. prawo

własności nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli

wynikają one z przepisów prawa. Powołany przepis rozporządzenia Ministra i

Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków

technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie służy

zapewnieniu bezpieczeństwa w ruchu drogowym i może wpływać na uprawnienia

właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd podzielił stanowisko organu administracji, że

przyjęte rozwiązanie umożliwia dojazd do nieruchomości skarżących samochodom

ciężarowym, stąd też nie może być mowy o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa

budowlanego.

Jeżeli zaś chodzi o podnoszoną przez skarżących konieczność wywłaszczenia

ich nieruchomości z uwagi na brak zapewnienie dojazdu do nieruchomości, Sąd

zauważył, iż wniosek złożony w trybie art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o

szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych

nie jest rozpatrywany w trybie postępowania administracyjnego, gdyż nie jest to sprawa

administracyjna w rozumieniu przepisów K.p.a. Nabywanie na żądanie właściciela

nieruchomości nie jest prostą kontynuacją postępowania wywłaszczeniowego, czy też

nowym postępowaniem administracyjnym w tym przedmiocie. Jest to - mimo, że

nabywcą omawianej części nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa jest organ

administracji publicznej - roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może

dochodzić przed sądem powszechnym.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie prawidłowo przeprowadzono postępowanie

administracyjne, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i 77 K.p.a., jak również

organy nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę

w trybie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), dalej p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli H. A., T.

A., A. A., L. A. i K. S., zaskarżając

wyrok w całości, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub

niewłaściwe zastosowanie, tj.

a) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy o

szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych poprzez jego niezastosowanie, nieuwzględnienie uzasadnionego interesu

skarżących i niezapewnienie odpowiedniego (tj. przystosowanego do prowadzonej

działalności gospodarczej) dostępu do budowanej drogi;

b) § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w

sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich

usytuowanie w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i art. 7 i 8 k.p.a. oraz

art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych poprzez odpowiednio:

- błędną interpretację pierwszego ze wskazanych przepisów, dokonaną bez

uwzględnienia przepisów aktów prawnych rangi ustawowej - art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy

Prawo budowlane, przemawiającą na niekorzyść skarżących, a także poprzez

dokonanie założenia, na niekorzyść skarżących i w sprzeczności z art. 4 pkt 8 ustawy o

drogach publicznych, że droga zbiorcza prowadząca przez ich nieruchomość do

dalszych nieruchomości, musi stanowić zjazd z drogi publicznej oraz że występowanie

drogi zbiorczej przechodzącej przez nieruchomość skarżących (tak jak dotychczas)

spowoduje pogorszenie stanu bezpieczeństwa na drodze;

- zaniechanie zastosowania drugiego ze wskazanych przepisów, dającego możliwość

dopuszczenia wyjątkowo odstępstwa od warunków dotyczących odstępów między

skrzyżowaniami, określonych w ust. 1 pkt 3, 4 i 5, jeżeli nie spowoduje to pogorszenia

stanu bezpieczeństwa ruchu;

c) art. 1 I Protokołu Dodatkowego do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z

art. 91 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżących mienia w rozumieniu

Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - zatwierdzenie projektu budowlanego i

udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę na podstawie projektu, który nie

zapewnienia stosownego (przystosowanego do prowadzonej działalności gospodarczej)

dostępu do drogi, co jest równoznaczne z faktycznym odebraniem skarżącym

dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej — w sposób sprzeczny z

zasadą proporcjonalności wypracowaną na gruncie Konwencji;

d) art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w zw. z art. 91 ust. 2 Konstytucji RP

poprzez niezapewnienie dostępu do środka odwoławczego polegające na

zaakceptowaniu stanowiska zajętego przez Wojewodę [...]w decyzji nr [...] i

przyjęciu, że przepisy ustawy o szczególnych zasadach (...) nie uprawniają organu do

oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, to inwestor

samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i

następnie techniczno - wykonawczych, które to stanowisko prowadzi do zaniechania

jakiejkolwiek rzeczywistej kontroli nad projektami inwestora, w szczególności z punktu

widzenia ich zgodności z interesem osób trzecich.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

art. 77 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez:

- zaniechanie przeprowadzenia przez organ dowodów z opinii biegłych na okoliczność

zapewnienia skarżącym w przedłożonym projekcie budowlanym stosownego (tj.

przystosowanego do prowadzonej działalności gospodarczej) dostępu do drogi,

możliwości przejazdu i zawracania przez samochody ciężarowe na zaplanowanej

drodze oraz na okoliczność możliwości wytyczenia publicznej drogi zbiorczej, w miejscu

dotychczasowej wewnętrznej drogi gruntowej łączącej nieruchomość skarżących i

sąsiednie, która mogłaby zostać przyłączona do drogi [...];

- ustalenie, że interes skarżących podlega ochronie i otrzymali oni dostęp do drogi

publicznej w sytuacji, gdy ochrona ich interesu jest w istocie fikcyjna.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego

wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

ewentualnie w przypadku wystąpienia przesłanek warunkujących zmianę wyroku - o

zmianę zaskarżonego orzeczenia, odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i

odmowę udzielenia pozwolenia na budowę i rozbiórkę, a także o zasądzenie od organu

na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego,

według norm prawem przepisanych.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. WSA w Warszawie odrzucił skargę

kasacyjną wniesioną przez A. A., L. A. i K.

S. jako niedopuszczalną ze względu na niezłożenie przez ww. osoby wniosku o

sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia

1 czerwca 2012 r. (sygn. akt II OSK 787/12) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał

sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

NSA w uzasadnieniu wskazał, że Sąd I instancji niezasadnie uznał, że w

postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją naruszenia wskazanych

przepisów było niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż

brak prawidłowej weryfikacji projektu budowlanego nie pozwolił na uznanie, że

projektowane rozwiązanie drogowe zapewnie poszanowanie uzasadnionego interesu

skarżących.

Sąd II instancji wskazał, że zarzut naruszenia art. 77 i art. 7 K.p.a. sprowadza się

do zakwestionowania zaakceptowania przez Sąd I instancji tego, że organy w

postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę drogi ograniczyły się do zbadania

czy do wniosku inwestor dołączył wszystkie dokumenty. Natomiast badaniem nie objęły

okoliczności czy inwestycja drogowa została faktycznie zaprojektowana w sposób

zapewniający poszanowanie interesów skarżących, wyrażających się przede wszystkim

w zapewnieniu do ich nieruchomości dojazdu zapewniającego odpowiedni, tj.

przystosowany do prowadzonej działalności gospodarczej dostęp do projektowanej

drogi.

NSA podkreślił, że planowana inwestycja ma doprowadzić do rozbudowy drogi

krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, a więc drogi klasy [...]. Wymogi

bezpieczeństwa ruchu drogowego powodują, że droga klasy [...] powinna mieć

powiązania z drogami klasy [...] (głównymi), wyjątkowo z drogami klasy [...] (zbiorczymi) i

drogami wyższych klas. Jednocześnie na drodze klasy [...] zabronione jest stosowanie

zjazdów (§ 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie). Wskazane wymogi

bezpieczeństwa powodują, że skutkiem realizacji planowanej inwestycji jest likwidacja

zjazdu prowadzącego z drogi krajowej nr [...] do zakładu wulkanizacyjnego stanowiącego

własność skarżących. Dlatego istotną kwestię w rozpoznawanej sprawie stanowiło

zapewnienie skarżącym takiego dostępu do drogi ekspresowej [...], który będzie

umożliwiał dalsze prowadzenie zakładu wulkanizacyjnego. Niewątpliwie interes

skarżących jest interesem uzasadnionym, a więc takim, o którym mowa w art. 5 ust. 1

pkt 9 Prawa budowlanego.

NSA wskazał ponadto, że również uznanie przez organ, co zostało

zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji, iż projekt budowlany jest zgodny z

decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi z dnia [...]września 2008 r. wzbudziło zastrzeżenia

sądu II instancji. Zastrzeżenia NSA dotyczyły rozmiary (szerokość) drogi obsługującej

zakład wulkanizacyjny skarżących, które inne podawane są w decyzji o ustaleniu

lokalizacji, a inne w zaskarżonej decyzji, jak i niewłaściwe posługiwanie się zamienne

pojęciem jezdni i drogi.

W świetle powyższych rozważań NSA doszedł do wniosku, że Sąd I instancji

niezasadnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 7

i art. 77 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją

naruszenia wskazanych przepisów jest niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 9

Prawa budowlanego, gdyż brak prawidłowej weryfikacji projektu budowlanego nie

pozwala na uznanie, że projektowane rozwiązanie drogowe zapewnie poszanowanie

uzasadnionego interesu skarżących.

Niniejsze naruszenia skutkować musiały uchyleniem zaskarżonego wyroku i

przekazaniem sprawy Sądowi I. instancji do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać należy, że sąd rozpoznający niniejsza sprawę na mocy

przepisu zawartego w art. 190 ustawy o p.p.s.a. związany jest wykładnią prawa

dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek

przyjęcia wykładni Naczelnego Sądu Administracyjnego, która wprawdzie nie ma

charakteru bezwzględnego, gdyż orzecznictwo i doktryna dopuszczają od niego

odstępstwa, ale w bardzo ograniczonym zakresie.

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem ww. stanowiska NSA wskazać należy, że

skarga jest zasadna, stąd zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Przede wszystkim wskazać trzeba, że w sprawie doszło do naruszenia przez

organy administracyjne przepisów art. 7 i 77 K.p.a. poprzez niezbadanie i niewskazanie

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy inwestycja drogowa została faktycznie

zaprojektowana w sposób zapewniający poszanowanie interesów skarżących,

wyrażających się przede wszystkim w zapewnieniu do ich nieruchomości dojazdu

zapewniającego odpowiedni, tj. przystosowany do prowadzonej działalności

gospodarczej dostęp do projektowanej drogi.

Skarżący prowadzili dotychczas warsztat wulkanizacyjny korzystając z

bezpośredniego dostępu do drogi krajowej nr [...]. Planowana inwestycja ma natomiast

doprowadzić do rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej, a

więc drogi klasy [...]. Wymogi bezpieczeństwa ruchu drogowego powodują, że droga

klasy [...] powinna mieć powiązania z drogami klasy [...] (głównymi), wyjątkowo z drogami

klasy [...] (zbiorczymi) i drogami wyższych klas. Jednocześnie na drodze klasy [...]

zabronione jest stosowanie zjazdów (§ 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 1 pkt 4 i 5

rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w

sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich

usytuowanie).

Wskazane wymogi bezpieczeństwa powodują, że skutkiem realizacji planowanej

inwestycji jest likwidacja zjazdu prowadzącego z drogi krajowej nr [...] do zakładu

wulkanizacyjnego stanowiącego własność skarżących. Dlatego istotną kwestię w

rozpoznawanej sprawie jest zapewnienie skarżącym takiego dostępu do drogi

ekspresowej [...], który będzie umożliwiał dalsze prowadzenie zakładu

wulkanizacyjnego. Niewątpliwie interes skarżących jest interesem uzasadnionym, a

więc takim, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

NSA wskazał, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że użyte w art. 5 ust. 1

pkt 9 Prawa budowlanego pojęcie interesów osób trzecich należy interpretować w

oparciu o przesłanki obiektywne, a zatem w oparciu o zgodność z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. O naruszeniu

interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym

względzie konkretne przepisy (tak NSA w wyroku z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09, Lex

nr 577666).

Pomimo tego organy administracji w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadziły

analizy przyjętego w projekcie budowlanym rozwiązania dojazdu do nieruchomości

skarżących w odniesieniu przede wszystkim do przepisów techniczno-budowlanych,

zawartych w cytowanym wyżej rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki

Morskiej z dnia 2 marca 1999r. Ograniczyły badanie sprawy do tego czy inwestor do

wniosku dołączył wymagane dokumenty.

Ponadto NSA wskazał, że badania zgodności rozwiązań projektowych z

przepisami techniczno-budowlanymi nie można ograniczyć do stwierdzenia zgodności

projektu budowlanego z wymaganiami decyzji Wojewody [...]z dnia [...]września

2008r. Nr [...], ustalającej warunki lokalizacji dla omawianej inwestycji. Trzeba

bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r.

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych (mającym zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25

lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji

inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw) decyzja

o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności wymagania dotyczące powiązania

drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii; określenie linii

rozgraniczających teren; warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony

dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; wymagania dotyczące ochrony

uzasadnionych interesów osób trzecich; zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości,

o którym mowa w art. 12 ust. 1. Właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu

na budowę drogi sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o

ustaleniu lokalizacji drogi (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 2

ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach /.../), jednakże obowiązany

jest również sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w

tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Dopiero analiza

całościowa przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, w odniesieniu do

przepisów techniczno-budowlanych może dać odpowiedź, czy rozwiązania projektowe

zapewniają skarżącym dostęp do drogi [...]przystosowany do prowadzonej działalności

gospodarczej. Trzeba mieć na względzie, że nie chodzi o jakikolwiek dostęp, ale o

dostęp zapewniający możliwość wykorzystania nieruchomości w dotychczasowy

sposób, tj. prowadzenia zakładu wulkanizacyjnego, a więc działalności gospodarczej,

której funkcjonowanie w sposób bezpośredni powiązane jest z dostępem do drogi

krajowej. Dlatego organy administracji architektoniczno-budowlanej powinny były

przeprowadzić analizę, czy droga dojazdowa do nieruchomości skarżących posiada

takie parametry techniczne, które zapewnią bezpieczny dojazd samochodów

ciężarowych do zakładu wulkanizacyjnego. Odzwierciedlenie tej analizy powinno

znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, gdyż ogólne stwierdzenie, że wymóg ustanowiony

w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego został w sprawie spełniony nie stanowi

merytorycznej analizy zagadnienia, stanowiącego zasadniczy przedmiot sporu w

niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej nie dokonały takiej

analizy. Również należy przyjąć, jak wskazał to w wyroku NSA, że uznanie przez organ,

iż projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi z dnia [...]

września 2008 r. jest niewłaściwe. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]września 2008 r. o

ustaleniu lokalizacji drogi mowa jest o obsłudze komunikacyjnej zakładu

wulkanizacyjnego drogą o szerokości jezdni 5 m i szerokości poboczy 1,25 m.

Natomiast organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mówi o drodze

gminnej o szerokości 5 m z poboczem o szerokości 0,75 m. Zgodnie z art. 4 pkt 2

ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz.

115) droga oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami

oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do

prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Natomiast jezdnia

stanowi część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 5 ustawy o drogach

publicznych). Dlatego brak jest podstaw do utożsamiania pojęcia "jezdnia" z pojęciem

"droga", a co za tym idzie należy powziąć wątpliwość, czy organ rzeczywiście

przeprowadził właściwą analizę przedłożonego mu przez inwestora projektu

budowlanego. Za takim wnioskiem przemawia również rozbieżność dotycząca wielkości

poboczy a także ich ilości. W decyzji lokalizacyjnej była mowa o poboczach o

szerokości 1,25 m, zaś w decyzji o pozwoleniu na budowę mówi się o poboczu o

szerokości 0,75 m. Nadto trzeba wskazać, że z dokumentacji załączonej do decyzji

lokalizacyjnej wynika, że droga prowadząca do nieruchomości skarżących została

określona jako droga gminna o klasie technicznej - [...], natomiast w dokumentacji

projektowej zakwalifikowano niniejszą drogę jako drogę gminną o klasie technicznej- [...].

Powyższe rozważania dokonane w związku z wykładnią Naczelnego Sądu

Administracyjnego wskazują, że zaskarżoną decyzję należało uchylić.

Należy również podnieść, że zgodnie z przyjętym stanowiskiem NSA w wyroku II

OSK 2148/10 na temat stosowania przepisu art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych

zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu

obowiązującym w dniu wydania decyzji I instancji, możliwe było w warunkach niniejszej

sprawy jedynie uchylenie decyzji organu II instancji. W ww. wyroku NSA stwierdził, że

przepis art. 31 ust. 2 ww. ustawy odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o

pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a nie

decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego). Sąd rozpoznający niniejszą

sprawę pogląd ten podziela.

Przepis art. 31 ust. 2 ww. ustawy stanowił, że "w przypadku uwzględnienia skargi

na decyzję o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej

wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi

może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w

art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego". W przepisie tym

ustawodawca posłużył się określeniem "decyzja o pozwoleniu na budowę drogi", a nie

określeniem decyzja w sprawie o pozwolenie na budowę drogi, a co najważniejsze

wskazał, że chodzi o decyzję, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Stosownie zaś do przepisu art. 108 K.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności może

być nadany decyzji, od której służy odwołanie, a więc decyzji organu pierwszej instancji.

Oznacza to, że przepis art. 31 ust. 2 ww. ustawy, odniósł się do decyzji organu

pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę drogi, której nadano rygor natychmiastowej

wykonalności, a nie decyzji organu drugiej instancji (organu odwoławczego). Tak

rozumiany przepis art. 31 ust. 2 ww. ustawy nie reguluje w sposób szczególny

rozpoznawania skargi na decyzję organu odwoławczego przez sąd administracyjny i nie

wyłącza stosowania przez ten sąd środków określonych w art. 145 p.p.s.a. w stosunku

do tej decyzji. Z przepisu tego wynika jedynie sposób orzekania przez sąd

administracyjny w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli tej decyzji

nadano rygor natychmiastowej wykonalności i upłynęło 14 dni od dnia rozpoczęcia

budowy drogi, a są podstawy do objęcia orzekaniem sądu administracyjnego także tej

decyzji, a nie tylko zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Takie rozumienie tego

przepisu, z jednej strony zapewnia realną kontrolę sądową zaskarżonej decyzji,

ponieważ uchylenie, a nawet stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (decyzji

organu odwoławczego), umożliwia rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zgodnej z

prawem, a z drugiej strony pozwala na realizowanie budowy drogi na podstawie decyzji

organu pierwszej instancji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Z przytoczonych względów należy przyjąć, iż przepis art. 31 ust. 2 ustawy o

szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych, odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę

drogi, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i nie zawiera ograniczeń w

zakresie orzekania przez sąd administracyjny w stosunku do decyzji organu

odwoławczego.

Z tego też względu sąd rozpoznający niniejszą sprawę uchylił jedynie decyzje

organu II instancji.

Ponownie rozpatrując sprawę organ weźmie pod uwagę wskazówki zawarte w

powyższym uzasadnieniu oraz dokona oceny czy inwestycja drogowa została

zaprojektowana w sposób zapewniający poszanowanie interesów skarżących. Organ

ponownie rozpoznając sprawę będzie obowiązany przeanalizować zgodność projektu

budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi (art. 35 ust. 1 pkt 1

Prawa budowlanego w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o

szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

publicznych), a także sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu z

przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analiza dokonana w ww. sposób może dać

odpowiedź, czy rozwiązania projektowe zapewniają skarżącym dostęp do drogi [...]

przystosowany do prowadzonej działalności gospodarczej

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1

pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r. (DZ. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.)

orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.