Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 151/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech /spr./ Sędziowie WSA Maria Tarnowska Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. G. i A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie opinii o projekcie podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 151/06

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2005 r., nr [...] pozytywnie opiniujące podział działki nr ew. [...] przy ul. [...] w P..

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan sprawy:

zaskarżonym postanowieniem Kierownik Oddziału Architektury i Urbanistyki, działając z upoważnienia Prezydent Miasta P., postanowił pozytywnie zaopiniować proponowany podział działki nr ew. [...] przy ul. [...] w P. oznaczony na załączniku graficznym kolorem czerwonym i wskazał, że nieruchomość położona w P. przy ul. [...], oznaczona jako działka o nr ew. [...] jest współwłasnością A. i A. G. i L. i I. J..

Dla działki ustalony jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w P. u zbiegu ulic [...] i [...], uchwalony przez Radę Miasta P. uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 8 marca 2005 r., nr 52, poz. 1272.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w P. u zbiegu ulic [...] i [...] działka położona jest na terenach oznaczonych symbolami [...] - tereny ulicy lokalnej, dla których plan ustala minimalną szerokość w liniach rozgraniczających [...] m z poszerzeniami i lokalnym przewężeniem wynikającymi ze stanu istniejącego, jezdnię o szerokości [...] m i dwóch pasach ruchu, lokalizację chodników oraz urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu i jego zabezpieczeniem oraz symbolem [...], dla którego plan ustala jako przeznaczenie podstawowe zabudowę usługową i mieszkaniową jednorodzinną oraz [...], dla którego plan ustala jako przeznaczenie podstawowe zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Podział działki zgodnie z proponowaną linią podziału oznaczony na załączniku graficznym kolorem czerwonym jest zgodny z ustaleniami planu. Linie podziału pokrywają się z linią rozgraniczającą teren komunikacji [...] i teren zabudowy [...] i [...].

Na postanowienie zażalenie złożyli I. i L. J. pisząc, że nie zgadzają się z planem zagospodarowania działki, a przede wszystkim nie wiedzą ile metrów i na jakich warunkach zostanie zabrany teren oznaczony na planie [...]. Nadto skarżący pisze, że ma 75 lat, porusza się na wózku inwalidzkim, a żona choruje na [...] i droga [...] staje się śmiertelnym zagrożeniem. Podział działki zmienia warunki na gorsze, nie będą mieli bezpiecznego dostępu do ulicy [...], a część oznaczona [...] nie nadaje się do niczego.

Na postanowienie zażalenie złożyli również małżonkowie A. i A. G. pisząc, że nie zgadzają się z proponowanym podziałem, gdyż podzieli to działkę na dwie części, które staną się bezwartościowe. W przebiegu planowanej ulicy usytuowane są budynki gospodarcze, które w przypadku realizacji ulegną zniszczeniu. Kupując działkę w 1999 r. otrzymali z Urzędu Miasta informację, że miasto nie ma żadnych planów w stosunku do tej działki. Obecnie jest inaczej. Skarżący zgłaszają też zarzuty do procedury uchwalenia planu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło, że zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię tę wyraża się w formie postanowienia.

Zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 powołanej wyżej ustawy podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Zaskarżone postanowienie w sprawie podziału działki zostało wydane w związku z planowaną realizacją zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie przebicia ulicy [...] do [...] na osiedlu [...] w P., a więc przesłanki podziału z urzędu zostały spełnione.

Z dokonanych na podstawie analizy wypisu i wyrysu z planu miejscowego ustaleń wynika, że linia podziału pokrywa się z linią rozgraniczającą teren oznaczony symbolem [...] i [...] i [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w P. u zbiegu ulic [...] i [...].

W wyroku sygn. akt II SA/Gd 1024/99 (Lex nr 44203) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że podziału nieruchomości bez wniosku jej właściciela można dokonać m.in. wówczas, gdy podział ten niezbędny jest do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami) czyli także wtedy, gdy konieczne jest wydzielenie działek pod budowę drogi publicznej. Podziału dokonuje się wówczas z urzędu i różni się on tym od podziału dokonanego na wniosek właściciela nieruchomości, że działki gruntu wydzielone pod drogę publiczną nie stają się z mocy prawa własnością jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgodzi się jej wyzbyć w drodze czynności prawnej (sprzedaży, zamiany) konieczne będzie wywłaszczenie części tej nieruchomości.

Ustalenia planu miejscowego, który uchwalony i ogłoszony był we właściwym trybie, są prawem miejscowym i wraz z innymi przepisami kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Sprawy odszkodowania związane z dokonanym podziałem działki nie są przedmiotem rozpoznania na tym etapie postępowania podziałowego.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2005 r. złożyli skargę A. i A. małżonkowie G. podając, iż nie zgadzają się z uzasadnieniem w sprawie podziału działki.

Podnieśli, że podział działki nie jest do zrealizowania ze względu na małą powierzchnię działki, część oddzielonej drogą działki stanie się bezużyteczna, a trzeba będzie za nią płacić podatki.

W przebiegu planowanej ulicy usytuowane są budynki gospodarcze, które spełniają bardzo ważną funkcję. Budynek mieszkalny nie jest podpiwniczony.

W przypadku realizacji inwestycji budynki gospodarcze ulegną zniszczeniu, więc będą to ogromne straty. W planowanym odcinku drogi przebiega kolektor sanitarny, który w 90 % jest nieszczelny, a więc winien być wyremontowany.

Oddział Architektury i Urbanistyki wiedząc o złym stanie technicznym kolektorów i planowanym odcinku drogi w 1999 r. udzielili skarżącym informacji, że miasto nie ma żadnych planów w stosunku do tej działki.

Skarżący twierdzą, że kupili dużą atrakcyjną działkę z zabudowaniami, z dobrą lokalizacją, a zostanie im dom na części działki na skrzyżowaniu trzech ulic.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoła w P. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd obowiązany jest zbadać, czy organy administracji nie naruszyły prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 93 ust. 1, 4 i 5 oraz art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

W dacie wydania zaskarżonego postanowienia art. 97 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowił, że podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych.

Natomiast art. 93 ust. 1, 4 i 5 tej ustawy wskazywał, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

Zgodność planowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Opinię wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie.

Z akt sprawy wynika, że dla terenu obejmującego nieruchomość skarżących ustalony jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w P. u zbiegu ulic [...] i [...] uchwalony przez Radę Miasta P. uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego nr 52, poz. 1272 z dnia 8 marca 2005 r.). Działka skarżących położona jest częściowo na terenach oznaczonych symbolami [...], to jest na terenach przeznaczonych pod ulicę lokalną, dla której plan ustala minimalną szerokość w liniach rozgraniczających [...] m z poszerzeniami i lokalnym przewężeniem wynikającym ze stanu istniejącego, jezdnię o szerokości [...] m i dwóch pasach ruchu, lokalizację chodników oraz urządzeń związanych z prowadzeniem ruchu i jego zabezpieczeniem.

Konieczność wydzielenia terenu pod drogę publiczną jest realizacją celu publicznego, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Tym samym uznać należy, że organy obu instancji nie naruszyły prawa przy wydawaniu postanowień o zgodności projektu podziału z planem zagospodarowania przestrzennego.

Natomiast zarzuty skarżących podniesione w skardze mogą być rozpatrywane dopiero wtedy, gdy dojdzie do pertraktacji o nabycie gruntu przez Gminę P., co nastąpi w odrębnym postępowaniu.

Z tych względów sąd uznał, że skarga nie może być uwzględniona i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.