Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1311/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zaliczka alimentacyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 139
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 9 i art 15
journal: Dz.U. 2018 poz 554
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi MK na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1311/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], Prezydent Miasta [...] przyznał MK świadczenie z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej syna – WW, na okres od 1 czerwca 2018 r. do 30 września 2018 r. Z uwagi na fakt, że decyzja uwzględniała w całości żądanie strony, organ odstąpił od jej uzasadnienia na podstawie art. 107 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.".

MK, działająca przez pełnomocnika – WK, wniosła odwołanie do tej decyzji podnosząc, że wprawdzie "nie ma jej nic do zarzucenia" ale została ona opatrzona numerem innym niż wezwanie organu z dnia [...] lipca 2018 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, odwołująca bezspornie spełnia wymogi do przyznania jej świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jej syna, bowiem dochód przypadający na osobę w rodzinie w 2016 r. wyniósł 250 zł, a egzekucja alimentów od ojca dziecka okazała się bezskuteczna. Odnosząc się do zarzutów odwołania podano natomiast, że jeżeli strona nie kwestionuje prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, a wskazuje jedynie na nienależyte wykonywanie zadań przez pracowników organu, to przysługuje jej prawo złożenia skargi w rozumieniu Działu VIII k.p.a.

W skardze złożonej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MK wniosła o poddanie jej kontroli Sądu. Nie stawiając względem tej decyzji żadnych zarzutów skarżąca wskazała na zachodzące w jej ocenie nieprawidłowości w doręczaniu skarżącej przesyłek od organu oraz sądu powszechnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wyeliminowanie zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach tej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W rozpoznawanej sprawie Sąd tego rodzaju wad i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2018 r., poz. 554, ze zm.) - "u.p.a.". Zgodnie z jej art. 15 ust. 1 ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego. Do wniosku należy dołączyć odpowiednie dokumenty wskazane w art. 15 ust. 4 u.p.a.

Uzupełnieniem regulacji ustawowej jest wydane na podstawie art. 15 ust. 9 u.p.a. rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach w sprawach o ustalenie prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1467).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek wraz z wymaganymi dokumentami i został on prawidłowo rozpatrzony przez organy administracji.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a znajduje to potwierdzenie w aktach sprawy, skarżąca spełniła wszystkie warunki nabycia prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. W toku postępowania potwierdzona została bezskuteczność egzekucji alimentów od dłużnika alimentacyjnego NW, wątpliwości nie budzi też wyliczenie dochodu rodziny skarżącej, który po odliczeniu dochodu utraconego spowodowanego uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego (art. 9 ust. 3 u.p.a.) wynosi w przeliczeniu na osobę w rodzinie 250 zł miesięcznie i nie przekracza progu dochodowego wskazanego w art. 9 ust. 2 u.p.a. .

Prawidłowe zatem było rozstrzygnięcie Kolegium o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Jego legalności nie mogły podważyć podnoszone w odwołaniu i skardze zastrzeżenia co do prawidłowości doręczeń przesyłek dla skarżącej. Nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie pisma doręczane były prawidłowo na adres skarżącej, a później ustanowionego przez nią pełnomocnika.

Istotne w rozpoznawanej sprawie jest również to, że decyzja organu I instancji w całości uwzględnia wniosek MK, a zgodnie z ustanowionym w art. 139 k.p.a. zakazem "reformationis in peius", organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przez orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu przywołanego przepisu należy rozumieć każde rozstrzygnięcie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 15, Warszawa 2017, str. 737).

W przypadku przyznania świadczenia decyzją pierwszoinstancyjną i złożenia odwołania przez wnioskodawcę, każde inne rozstrzygnięcie organu odwoławczego poza utrzymaniem jej w mocy lub zreformowaniem naruszałoby te zasadę.

Z wszystkich tych przyczyn Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił ją.