Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 321/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7,8,77,80,107 par 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz.U. Nr 191, poz. 1133) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania N. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń faktycznych i prawnych.

W dniu 3 stycznia 2012 r. N. T. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji wskazując, że na terytorium Polski przebywa od dnia 1 października 2007 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, odmówił udzielenia zainteresowanemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, że w toku postępowania jednoznacznie ustalono, że cudzoziemiec wjechał na terytorium Polski w 2008 roku, zatem nie spełnia przesłanki z art. 1 ust. 1 omawianej ustawy, tj. wymogu nieprzerwanego przebywania w Polsce od co najmniej 20 grudnia 2007 r.

N. T. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie i udzielenie cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia. Zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów "art. 1 § 1, 3 § 2 pkt 3" ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7, 77 i 80 K.p.a. Podniósł, że przebywa nieprzerwanie na terytorium Polski od dnia 1 października 2007 r. Cudzoziemiec udzielił upoważnienia do reprezentowania go w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w polskiej ambasadzie w H., w której chciał uzyskać wizę do Polski. Osoba, której udzielił ww. upoważnienia wprowadziła cudzoziemca w błąd i będąc przekonanym, że uzyskał wizę, pan N. T. w październiku 2007 roku przekroczył nielegalnie granicę Polski. W Polsce dowiedział się, że może w Polskiej Ambasadzie w H. odebrać wizę, w związku z powyższym w kwietniu 2008 roku opuścił Polskę i wrócił do W., a następnie wjechał legalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 6 czerwca 2008 r. Podniósł, że Wojewoda [...] w celu weryfikacji daty wjazdu cudzoziemca mógł powołać świadków - wuja wnioskodawcy pana N. V. oraz kuzyna, N. V.

Rozpatrując odwołanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że wydając decyzję w przedmiotowej sprawie posiłkował się zapisami w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT". Z ww. systemu nie wynika, by N. T. ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy, w związku z czym organ stwierdził, że wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki określone w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ponadto z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w dniu wejścia w życie ww. ustawy, czyli w dniu 1 stycznia 2012 r., przebywał w Polsce nielegalnie oraz, że przedmiotowy wniosek złożył w terminie wskazanym w art. 3 ust. 1.

Organ podniósł, że we wniosku N. T. wskazał, że przebywa w Polsce od 1 października 2007 r. Z dołączonego do akt sprawy dokumentu podróży, wydanego w dniu 16 maja 2007 r. przez władze kraju pochodzenia wynika, że cudzoziemiec wjechał do strefy Schengen w dniu 7 czerwca 2008 r. na podstawie wizy Schengen wydanej przez konsula w H. z terminem ważności od dnia 4 czerwca 2008 r. do dnia 4 lipca 2008 r. na czas pobytu 30 dni. Cudzoziemiec przebywał ostatnio legalnie w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 10 grudnia 2009 r. do dnia 9 grudnia 2011 r., udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, że z dostępnego materiału dowodowego wynika, że N. T. składając wniosek z dnia 11 lipca 2007 r. o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w Ambasadzie RP w H., udzielił pełnomocnictwa I. K. do reprezentowania go w powyższej sprawie. Cudzoziemiec legitymował się wówczas tym samym dokumentem podróży, który złożył razem z wnioskiem o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie tzw. abolicji. W dniu [...] kwietnia 2008 r. Wojewoda [...]udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, z terminem ważności od dnia 2 kwietnia 2008 r. do dnia 30 grudnia 2008 r. Ww. decyzja została odebrana osobiście przez pełnomocnika cudzoziemca, I. K. w dniu 3 kwietnia 2008 r. Następnie cudzoziemiec 7 czerwca 2008 r. wjechał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen nr [...] w celu realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wjazd cudzoziemca został potwierdzony stosownym stemplem na str. 10 w jego dokumencie podróży.

Następnie w dniu 9 października 2008 r. za pośrednictwem pełnomocnika, I. P., N. T. złożył kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z wykonywaną pracą w Polsce. W przedmiotowym wniosku w części E pkt IV lit. b cudzoziemiec zaznaczył, że od 7 czerwca 2008 r. przebywa na terytorium Polski oraz w części E pkt V dotyczącym podróży i pobytów zagranicznych w okresie ostatnich 5 lat, pan N. T. wskazał - "zgodnie z załączonym paszportem". Składając kolejny wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w dniu 27 października 2009 r., w części E pkt V cudzoziemiec wskazał: "zgodnie z załączonym paszportem". We wniosku o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie złożonym w organie I instancji w dniu 20 października 2011 r., pan N. T. zaznaczył w części E pkt IV lit. a, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa od 2008 roku.

Organ zwrócił uwagę, że na 7 stronie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest zamieszczone oświadczenie dotyczące m.in. konsekwencji złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Zainteresowany w dniu składania wniosku podpisał wniosek i ww. oświadczenie, potwierdzając prawdziwość podanych we wniosku informacji, a także świadomość ww. konsekwencji.

Organ odwoławczy podniósł, że w dniu 15 czerwca 2012 r. przesłuchany do protokołu przez organ I instancji cudzoziemiec zeznał, że pierwszy raz do Polski wjechał na początku października 2007 roku. Cudzoziemiec przyleciał samolotem z H. do M. na podstawie dokumentu podróży innej osoby - pana N. T. Paszport pana N. T. po odprawie w M. został mu zabrany, natomiast paszport pana N. T. został w W. Cudzoziemiec zeznał ponadto, że opuścił Polskę w kwietniu 2008 roku przez zieloną granicę między Polską, a [...]. Cudzoziemiec zeznał, że nie składał osobiście wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w 2007 roku w Ambasadzie RP w H. Zrobił to za niego pośrednik, pani N. T. Cudzoziemiec udał się jedynie do Ambasady w połowie kwietnia 2008 roku na rozmowę. Ww. przesłuchanie odbyło się przy udziale tłumacza języka [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził - na podstawie powyższego stanu faktycznego - że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony i cudzoziemca pobyt N. T. na terytorium Polski trwa od dnia 7 czerwca 2008 r., w związku z tym nie spełnia on jednej z przesłanek warunkującej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 tzw. ustawy abolicyjnej tzn. nie przebywa w Polsce co najmniej od 20 grudnia 2007 r. Podkreślił, iż sam fakt, że w dniu 1 stycznia 2012 r. cudzoziemiec przebywał w Polsce nielegalnie oraz, że przedmiotowy wniosek został złożony w zakreślonym do tej czynności terminie nie obliguje organu rozstrzygającego sprawę do udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 2011 r., ponieważ przesłanki skutkujące udzieleniem przedmiotowego zezwolenia wskazane w art. 1 pkt 1 muszą być spełnione łącznie.

W ocenie organu odwoławczego, mając na uwadze powyższy stan faktyczny Wojewoda [...] zasadnie odstąpił od przesłuchania świadka - wuja cudzoziemca, bowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że N. T. nie spełnia przesłanek skutkujących udzieleniem mu przedmiotowego zezwolenia. Podejmowanie zatem dodatkowych czynności dowodowych nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia i prowadziło do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, organ I instancji prawidłowo merytorycznie ocenił zebrany materiał dowodowy, a podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 7, 77 i 80 K.p.a. uznał za nieuzasadnione. Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców organ I instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł.

Organ odwoławczy wskazał, że pismami z dnia 17 sierpnia 2012 r. oraz 31 sierpnia 2012 r. poinformował pełnomocnika strony, o przysługującym mu prawie wynikającym z art. 10 i art. 81 K.p.a, z którego - pomimo prawidłowego doręczenia ww. pisma - pełnomocnik zainteresowanego nie skorzystał.

Organ odwoławczy stwierdził, że wystąpienie przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (tj. cudzoziemiec nie spełnia wymogów do udzielenia zezwolenia oraz w spostępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstwione dokumnety zawierajace nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje), obliguje organ rozpatrujący sprawę do odmowy udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Adminsitracyjnego w Warszawie (pismo z dnia 2 stycznia 2013 r. uzupełniopne pismem z dnia 4 marca 2013 r.) N. T. zarzucił decyzji Szefa Urzędu do Sprtaw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2013 r. naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. oparcie decyzji na materialne dowodowym zgromadzonym w innym postępowaniu, podczas gdy wskazany przepis stanowi wyraźnie, ze dokumenty zawierające fałszywe informacje muszą być złożone w sprawie udzielenia tego zezwolenia,

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzesłuchanie świadków wskazanych przez wnioskodawcę, którzy potwierdziliby jego nieprzerwany pobyt na terytorium Polski od dnia 1 października 2007 r.,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a. poprzez nienależyte – zbyt ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Według skarżacego z literalnego brzmienia przepisu art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach wynika, że miarodajne dla oceny spełnienia opisanej w nim przesłanki negatywnej są tylko wniosek oraz dokumenty złożone w postępowaniu toczącym się na podstawie tej ustawy, czyli w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie abolicji. Zdaniem skarżącego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ zastosował nieprawidłową wykładnię omawianego przepisu i oparł się na wnioskach i dokumentach złożonych w innym postępowaniu.

Skarżący zakwestionował stanowisko organu II instancji, że rozstrzygnięcie organu I instancji było oparte na całokształcie materiału dowodowego. Oparcie się na niepełnym materiale dowodowym, nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego doprowadziło do błędnego, zdaniem skarżącego ustalenia organu, że skarżący przebywa w Polsce nie od 1 października 2007 r., lecz od dnia 7 czerwca 2008 r. Skarżący podniósł, że po raz pierwszy granicę polską przekroczył nielegalnie 1 października 2007 r., po czym znów nielegalnie opuścił Polskę w kwietniu 2008 r., by powrócić 7 czerwca 2008 r. na podstawie wizy Schengen.

Uzasadniając zaś naruszenie art. 107 §3 w zw. z art. 8 i 11 K.p.a. skarżący podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazł się szereg niespójnych i sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania twierdzeń, które uniemożliwiają realizację zasad ogólnej przekonywania. Skarżący wskazał, że zdaniem organu fakt, iż strona wjechała do Polski na podstawie wizy w Schengen (czyli legalnie) w dniu 7 czerwca 2008 r., jednoznacznie przesądza, że nie mogła wjechać wcześniej , tj. w dniu 1 października 2007 r. nielegalnie do Polski, a następnie również nielegalnie ją opuścić w kwietniu 2008 r. Takie ustalenia w ocenie skarżącego rażąco przeczą zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego. Wiadomo bowiem, ze proceder nielegalnego przekraczania granicy polskiej przez ludność pochodzenia [...] występuje na szeroką skalę.

Ponadto skarżący zarzucił organowi II instancji, że nie wskazał, dlaczego zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zasługują na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako nieuzasadnionej i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., nr 191, poz. 1133), zwanej dalej "ustawą o z.p.c." Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawa określa zasady zalegalizowania pobytu cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1. nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007r., których pobyt na terytorium w dniu wejścia ustawy jest nielegalny;

2. nieprzerwanie co najmniej od dnia 1 stycznia 2010r.,którym przed tym dniem została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy, zawierająca orzeczenie o wydaleniu, i których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu wejścia w życie ustawy był nielegalny;

3. wobec których w dniu 1 stycznia 2010r. trwało postępowanie w sprawie nadania statusu uchodźcy wszczęte na skutek kolejnego wniosku.

W myśl art. 3 ust 1 ww. ustawy wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o którym mowa w art. 1, udziela zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat, jeżeli wniosek o udzielenie tego zezwolenia zostanie złożony w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 i 3 ww. ustawy, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli:

- nie spełnia wymogów do udzielenia tego zezwolenia;

- w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie zasadnie uznały, że cudzoziemiec N. T. nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 1 pkt 2 i 3 ustawy o z.p.c. Organ ustalił, na podstawie danych zawartych w prowadzonym przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Systemie Informatycznym "POBYT", że N. T. nie ubiegał się na terytorium Polski o nadanie mu statusu uchodźcy. Ustalenie to nie było przez skarżącego kwestionowane na żadnym etapie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego.

Istotą sporu jest natomiast uznanie przez organ, że pobytu skarżącego nie można zalegalizować na podstawie art. 1 pkt 1 ustawy o z.p.c.

Skarżący we wniosku z 3 stycznia 2012 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie ustawy o z.p.c. wskazał, że na terytorium Polski przebywa od dnia 1 października 2007 r. Organ nie dał wiary temu oświadczeniu skarżącego podnosząc, że wszystkie zgromadzone w sprawie dowody (m. in. dokument podróży cudzoziemca, dokumenty znajdujące się w aktach spraw zainicjowanych wnioskami cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP z dnia 11 lipca 2007 r., 9 października 2008 r. i 27 października 2009 r.) wskazując, że pobyt N. T. na terytorium Polski trwa od dnia 7 czerwca 2008 r.

W ocenie Sądu powyższe ustalenie organu jest prawidłowe, poparte jest wskazanym wyżej materiałem dowodowym. Należy bowiem mieć na uwadze, że w dniu [...] kwietnia 2008 r. po rozpatrzeniu wniosku z dnia 11 lipca 2007 r. o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, złożonego przez skarżącego w Polskiej Ambasadzie w H., Wojewoda [...] udzielił cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia (od 2 kwietnia 2008 r. do 30 grudnia 2008 r.). Wjazd cudzoziemca do Polski w dniu 7 czerwca 2008 r. na podstawie wizy Schengen nr [...], został potwierdzony stosownym stemplem na str. 10 w jego dokumencie podróży. Fakt przebywania w Polsce od 2008 r. potwierdzają również oświadczenia skarżącego zawarte w aktach spraw dotyczących kolejnych wniosków (z 9 października 2008 r. i 27 października 2009 r.) o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w związku z wykonywaną pracą w Polsce. Słusznie organ w zaskarżonej decyzji, podkreślając moc dowodową powyższych oświadczeń, zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie skarżącego z pouczeniem o konsekwencjach złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Sąd zgadza się z twierdzeniem organu, że powyższe udokumentowane fakty zaprzeczają twierdzeniom skarżącego, że wjechał po raz pierwszy do Polski na początku października 2007 r. Cudzoziemiec nie przedstawił żadnych dowodów mogących potwierdzić jego zeznania złożone do protokołu w dniu 15 czerwca 2012 r., że przed domniemanym przybyciem do Polski 1 października 2007 r. przyleciał samolotem z H. do M. na podstawie dokumentu podróży innej osoby, a następnie, że opuścił Polskę w kwietniu 2008 r. przez zieloną granicę między Polską a [...]. Ponadto fakt, że skarżący w lipcu 2007 r. złożył za pośrednictwem konsula w H. wniosek o udzielenie zezwolenia na czas oznaczony, wskazuje że powód dla którego skarżący miałby wjechać nielegalnie do Polski, jest niezrozumiały. Jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę takiemu nielegalnemu wjazdowi do Polski towarzyszyło ryzyko wydalenia, co mając na uwadze przepisy ustawy o cudzoziemcach (art. 57 ust. 1 pkt 2 i 2a oraz art. 128 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy ), zniweczyłoby starania skarżącego o zalegalizowanie pobytu na co najmniej trzy lata.

Sąd nie dopatrzył się również uchybienia ze strony organów rozpatrujących niniejszą sprawę w kwestii nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego – jego wujka i kuzyna. Organ odwoławczy odnosząc się do tego zarzutu stwierdził, że odstąpienie od przeprowadzenia tego dowodu było zasadne, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący nie spełnia przesłanek skutkujących udzieleniem mu przedmiotowego pozwolenia. Podejmowanie zaś dodatkowych czynności dowodowych nie miałoby wpływu na treść decyzji i prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Akceptując powyższe argumenty organu, Sąd pragnie wyjaśnić, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa i zawarty w art. 77 § 1 kpa obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla skarżącego i uwzględniania wszelkich wniosków strony w tym zakresie. Nadto Sąd z urzędu zauważa, rozpoznając liczne sprawy dotyczące cudzoziemców, że rozbieżności w składanych przez cudzoziemców wnioskach wskazują na zjawisko tzw. "eskalacji zeznań", tzn. rozbudowania i zmiany oświadczeń składanych przez cudzoziemców noszących cechy próby kreowania sztucznych scenariuszy mających dopasować sytuację wnioskodawców do korzystnych dla nich rozwiązań prawnych. Służyć ma temu również dostarczanie dowodów, zwłaszcza poświadczeń mających podtrzymywać wszelkie możliwe okoliczności w sprawie, a będące wyrazem solidarności obywateli danego państwa ,a w tym wypadku dodatkowo – rodziny. W rozpatrywanej sprawie skarżący najpierw podawał jako datę przyjazdu do Polski - czerwiec 2008 r. Data ta przewijała się wielokrotnie w trakcie postępowań w latach 2007 - 2011 – w zeznaniach skarżącego, potwierdzona jest także w dokumencie podróży. Dopiero po wejściu w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, która to w art. 1 pkt 1 przewidziała możliwość zalegalizowania pobytu cudzoziemcom, którzy przebywają na terytorium RP nieprzerwanie co najmniej od dnia 20 grudnia 2007 r., skarżący we wniosku z dnia 3 stycznia 2012 r. podał, że na terytorium Polski przebywa od 1 października 2007 r. Jeszcze raz należy podkreślić, że jest wysoce nieprawdopodobne aby skarżący podjął ryzyko nielegalnego przyjazdu do Polski, skoro bezpośrednio przed wjazdem podjął próbę zalegalizowania pobytu w Polsce. Nie zasługuje na uwzglednienie próba wyjaśnienia tej sytuacji przez skarżącego, który twierdzi, że został wprowadzony w błąd i będąc przekonany, że otrzymał już wizę, miał przyjechać do M. posługując się paszportem innej osoby a następnie w październiku 2007 r. przekroczył nielegalnie granicę Polski. Zdaniem Sądu skoro skarżący miał informację, że wizę już otrzymał (a nią nie dysponował), to niezrozumiałe jest podjęcie ryzyka posłużenia się cudzym paszportem i nielegalnego przyjazdu do Polski, zamiast oczekiwania na otrzymanie (fizyczne) dokumentu podróży umożliwiającego mu legalny przyjazd do kraju.

Zatem zgodzić się należy, że – mając na uwadze ustalony stan faktyczny na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego – ewentualnie zeznania świadków – wujka i kuzyna skarżącego, nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c., który stanowi, że cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu w sprawie udzielenia tego zezwolenia został złożony wniosek lub zostały przedstawione dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. W ocenie pełnomocnika skarżącego z podanej regulacji wynika, że organ oceniając wniosek i dokumenty złożone w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie w trybie tzw. abolicji, nie może posługiwać się materiałem dowodowym innego postępowania, gdyż omawiany przepis wyraźnie posługuje się pojęciem "w sprawie udzielenia tego zezwolenia". Według pełnomocnika skarżącego, z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że miarodajne dla oceny spełnienia wymienionej w nim przesłanki, są tylko wniosek i dokumenty złożone w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy o z.p.c. Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że przyjęcie powyższego rozumowania prowadziłoby do wniosku, że w zasadzie organ może opierać się tylko na wniosku i dokumentach przedstawionych przez wnioskodawcę w toku postępowania "abolicyjnego". W ocenie Sądu taka interpretacja omawianego przepisu jest całkowicie błędna i istocie uniemożliwiałaby jakąkolwiek weryfikację twierdzeń, zeznań i dokumentów złożonych przez wnioskodawcę w trakcie tego postępowania.

Zdaniem Sądu, z treści omawianego przepisu można wysnuć wniosek, że organ jest zobowiązany do dokonania oceny wiarygodności wniosku i dokumentów złożonych w toku postępowania o zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP w trybie abolicji, co też organ w niniejszej sprawie uczynił, uznając oświadczenia złożone w toku tego postępowania co do daty wjazdu do Polski w dniu 1 października 2007 r. za nieprawdziwe. Z przepisu tego nie da się natomiast wyprowadzić wnioskowanego przez skarżącego ograniczenia gromadzenia materiału dowodowego. Nałożony w art. 77 § 1 Kp.a. obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego zobowiązuje organ do czynnego działania w postępowaniu wyjaśniającym, polegającego na poszukiwaniu dowodów pozwalających na dojście do prawdy obiektywnej. W ocenie Sądu, skoro organ dysponował oświadczeniami skarżącego i dokumentami zgromadzonymi w toku postępowań prowadzonych w związku z wcześniejszymi wnioskami skarżącego o zalegalizowanie pobytu na terenie RP w trybie ustawy o cudzoziemcach, dotyczącymi tak istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, jaką jest data wjazdu cudzoziemca do Polski, to pominięcie tych dowodów, stanowiłoby naruszenie zarówno art. 77 § 1 Kp.a., jak i art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o z.p.c. Sąd stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie weryfikacja twierdzeń skarżącego złożonych w toku postępowania "abolicyjnego" a więc dotyczącego zalegalizowania pobytu, dokonana na podstawie dokumentów zgromadzonych w innych postępowaniach (z wniosków skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP w trybie przepisów ustawy o cudzoziemcach) i dołączonych do akt niniejszej sprawy - jest prawidłowa.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 7, 77 § 1,i 80 K.p.a. Zdaniem Sądu organ prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków wskazanych przez skarżącego, nie narusza prawa, o czym już wyżej była mowa. Nie można zgodzić się także z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 8 i 11 K.p.a. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znalazł się szereg niespójnych i sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania stwierdzeń a ponadto nie odniesiono się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że błędny, rażąco przeczący zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego jest wniosek organu, że skoro skarżący legalnie wjechał do Polski na podstawie wizy w Schengen w dniu 7 czerwca 2008 r., to nie mógł wcześniej w dniu 1 października 2007 r. wjechać nielegalnie do Polski i następnie, również nielegalnie, opuścić ją w kwietniu 2008 r. W ocenie Sądu organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wcale nie wywiódł z faktu legalnego wjazdu na terytorium Polski w dniu 7 czerwca 2008 r. wniosku o niemożności nielegalnego wjazdu do Polski w dniu 1 października 2007 r. Zakwestionowanie przez organ daty 1 października 2007 r. jako daty wjazdu do Polski, nie było wynikiem omówionego wnioskowania (tj., że niemożność wjazdu do Polski w dniu 1 października 2007 r. wynika z legalnego wjazdu w dniu 8 czerwca 2008 r.), lecz wynikiem oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Z uzasadnienia decyzji wynika jedynie, że organ nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, że przyjazd ten nastąpił w dniu 1 października 2007 r., ponieważ twierdzenia te nie są poparte jakimkolwiek dokumentem. Natomiast ustalenia jako wjazdu do Polski daty 7 czerwca 2008 r. znajduje potwierdzenie w dokumentach (dokument podróży, dokumenty zgromadzone w sprawie trzech innych, wskazanych wyżej, postępowaniach prowadzonych z wniosków skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP).

Reasumując, zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego Sąd uznał za nieuzasadnione. Również z urzędu nie dopatrzył się innych uchybień, skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego

Mając powyższe na uwadze, na podstawi art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.