Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 805/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6121 Klasyfikacja gruntów
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Lasy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 8, 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 20 ust. 3 i 3 a
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.
article: art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 788
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] września 2017 r., nr [...]; 2. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. na rzecz skarżącego R. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. (zwany dalej: "PWINGiK") po rozpatrzeniu odwołania R. K., właściciela działki [...] położonej w obrębie K. gm. Z. od decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] września 2017 r. znak: [...], orzekającej o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów, obejmujących działkę nr [...] położoną w obrębie K., gm. Z., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, że w dniu [...] sierpnia 2017 roku R. K., złożył do Starosty Powiatu B. wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie klasyfikacji gruntów na działce nr [...], położonej w obrębie K., gm. Z., w związku ze zmianą lasu na użytek rolny, dokonaną w oparciu o decyzję Starosty Powiatu B. nr [...] z dnia [...].06.2017r. Strona jednocześnie zwróciła się z prośbą o wydanie upoważnienia do przeprowadzenia przedmiotowej klasyfikacji p. G. K.

Starosta Powiatu B. po przeanalizowaniu sprawy postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów na działce nr [...], położonej w obrębie K., gm. Z. Uzasadnił to tym, że decyzją nr [...] z dnia [...].06.2017r. Starosta Powiatu B. zezwolił p. R. K., na zmianę fragmentu lasu na użytek rolny w działce nr [...], położonej w obrębie K., gm. Z., ale wskazano jednocześnie, że przedmiotowy grunt wykazany jest w operacie ewidencji gruntów i budynków jako las i jest objęty uproszczonym planem urządzania lasu.

W związku z powyższym organ I instancji wskazał, iż stosownie do art. 20 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.), grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przy czym ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. W myśl art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788), w ewidencji gruntów uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

Reasumując powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że w dniu wydania zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny (tj. [...].06.2017r.) grunty w działce nr [...] położonej w obrębie K., gm. Z. były objęte obowiązującym do dnia dzisiejszego planem urządzania lasu, a przeprowadzenie klasyfikacji gruntów w działce, zgodnie z wnioskiem strony, byłoby sprzeczne z przepisami ustawy Prawa geodezyjnego kartograficznego oraz ustawy o lasach. Stąd też w ocenie Starosty Powiatu B. klasyfikacja gruntów na których właściciel dokonał zmian, wiązałaby się z ujawnieniem użytku rolnego w miejsce dotychczasowego użytku leśnego, wbrew zapisom uproszczonego plany urządzenia lasu.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. K., nie godząc się z jej rozstrzygnięciem, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie w całości, a po zatwierdzeniu klasyfikacji gruntów prawomocną decyzją wraz z dokumentacją z klasyfikacji wniósł o jej przekazanie do sporządzenia aneksu do planu urządzenia lasu, zgodnie z art. 23 ustawy o lasach.

W uzasadnieniu swego stanowiska powołał się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim sygn. akt II SA/Go 74/16 z dnia 7 kwietnia 2016 r. uchylający decyzję odmawiającą wprowadzenie zmian w operacie ewidencji i gruntów. Ponadto wskazał, iż wydanie decyzji o zmianie lasu na użytek rolny (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) jest "zezwoleniem" na zmianę lasu na użytek rolny. Po uprawomocnieniu się tej decyzji i faktycznemu zmianie gruntu można dopiero zwrócić się o wprowadzenie zmian w operacji ewidencji gruntów. Powyższe dopiero uzasadnia zwrócenie się do organu o sporządzenie aneksu do planu urządzania lasu, do którego należy dołączyć ostateczną decyzję o zmianie lasu na użytek rolny, ostateczną decyzję zatwierdzającą gleboznawczą klasyfikacje gruntów oraz mapę ewidencji gruntów i wypis z rejestru gruntów uwzględniający zmiany.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., znak[...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przywołał treść art. 2 ust. 8, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 3, art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz podniósł, że szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.). Ponadto wskazał, iż sposób i tryb przeprowadzania gleboznawczej klasyfikacji gruntów określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz.U. z 2012 r. poz. 1246).

Organ II instancji rozpatrując odwołanie stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosta Powiatu B. zezwolił R. K., na zmianę fragmentu lasu o pow. około 0,3530 ha na użytek rolny na działce nr [...], położonej w obrębie K., gm. Z. Z informacji uzyskanych ze Starostwa Powiatowego w B. wynika, iż grunty na ww. działce, wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków jako las, objęte są uproszczonym planem urządzenia lasu.

Wobec powyższego PWINGiK stwierdził, że do czasu kiedy w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie jest uprawniony do dokonania zamian nie odpowiadających ustaleniom planu urządzania lasów, bowiem zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz.U. z 2017 r. poz. 788), dla powszechnej ewidencji gruntów i budynków, przy ustaleniu zasięgu użytku gruntowego pod nazwą "las", wiążące znaczenie mają ustalenia planów urządzenia lasów i uproszczonych planów urządzenia lasu, dotyczące ich granic i powierzchni. Przepis ten należy uznać za nadrzędny, w stosunku do ogólnych zasad dotyczących sposobu uwzględnienia i wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym, co znajduje uzasadnienie w treści art. 20 ust. 3a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków, dotyczące powierzchni i granic lasów, nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzenia lasu zawiera bowiem nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów zalesionych ( art. 18 ust. 4 pkt 1 lit.a ustawy o lasach). Plan urządzenia lasu jest więc podstawowym dokumentem na podstawie, którego mogą być aktualizowane dane, dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem.

Końcowo organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że wniosek o przekazanie dokumentacji klasyfikacyjnej do sporządzenia aneksu do planu urządzania lasów, zgodnie z art. 23 ustawy o lasach, nie jest przedmiotem niniejszego postępowania.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący R. K. złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wskazał iż, podtrzymuje wszystkie swoje zarzuty podniesione w odwołaniu, jednocześnie podnosząc, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do żadnego z tych zarzutów. Podniósł, iż plany urządzania lasu powinny być brane pod uwagę przy prowadzeniu ewidencji gruntów, natomiast nie mogą być czymś nadrzędnym w stosunku do prawa geodezyjnego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił nieuwzględnienie przedstawionego przez niego materiału dowodowego oraz nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu aczkolwiek częściowo z przyczyn wskazanych przez skarżącego.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Ponadto sprawowana przez Sądy kontrola zaskarżonego aktu dotyczy zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego, a oceny tej dokonuje się w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony tylko w aktach sprawy.

W świetle przytoczonych przepisów rozpoznanie skargi wymagało dokonania oceny zgodności zaskarżonej decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) dalej k.p.a., stanowiącym podstawę prawną wydania tej decyzji.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż w przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie naruszenia przepisów prawa procesowego, co w zasadzie czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonych decyzji. Zaskarżone bowiem decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów procesowych – art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje orzeczeniem na podstawie - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut strony skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania.

Podkreślić należy, iż fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jest spoczywający na organie obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - art. 7 k.p.a. Właściwe ustalenie stanu faktycznego - niezbędne dla prawidłowości podejmowanych decyzji - wymaga z kolei wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego - art. 77 kpa. Organy administracji publicznej jednostronnie rozstrzygając o prawach lub obowiązkach strony postępowania, w procesie dowodzenia powinny w sposób szczególny zwracać uwagę na te okoliczności sprawy, które pozostają sporne. Nie umniejszając przypisanego organom administracyjnym prawa do swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) należy podkreślić, że aby swoboda w ocenie dowodów nie przybrała formy dowolności, wydawane rozstrzygnięcia muszą być należycie uzasadnione. Stąd w art. 107 k.p.a. ustawodawca jako podstawowy elementem decyzji wskazał uzasadnienie faktyczne i prawne.

W ocenie Sądu wymogów tych nie spełniają obie zaskarżone decyzje, co uniemożliwa merytoryczną ocenę podniesionych w skardze zarzutów.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontrolowanego postępowania była kwestia wszczęcia postępowania w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntu skarżącego, części gruntów znajdujących się w gminie Z. Przedmiot ten wymaga na wstępie wskazania, że zgodnie z art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz,. 2027 z późn. zm.), dalej Pgik, ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1). Zgodnie z art. 2 pkt 12 Pgik przez gleboznawczą klasyfikację gruntów rozumie się podział gleb na klasy bonitacyjne ze względu na ich jakość produkcyjną, ustaloną na podstawie cech genetycznych gleb. Takie określenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów ma moc obowiązującą w stosunku do spraw regulowanych ustawą Pgik, oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Fakt zamieszczenia w ustawie wyjaśnienia pewnych pojęć lub definicji powoduje, że przepisy tego rodzaju stają się przepisami prawa, ponieważ ustalają rozumienie przepisów, mocą których z konkretnymi faktami wiążą się skutki prawne. Zgodnie z unormowaniem wynikającym z art. 20 ust. 1 Pgik ewidencja gruntów obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oraz oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Ust. 3 tego przepisu stanowi, że grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzaną w sposób jednolity dla całego kraju, na podstawie urzędowej tabeli klas gruntów.

Podstawą ustalania typów i klas gleby są dane zawarte w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r. poz. 1246) dalej rozporządzenie g.k.g.

Aktualna regulacja przewiduje także - poza zaliczaniem gruntów do odpowiedniego typu, rodzaju i gatunku gleby oraz klasy bonitacyjnej - ustalanie rodzaju użytku gruntowego. Wynika to z brzmienia § 7 ust. 1 pkt 7, oraz § 8 ust. 2 pkt 1 lit. e rozporządzenia g.k.g. Ustalanie rodzaju użytku gruntowego w ramach czynności klasyfikacyjnych dotyczy gruntów rolnych i leśnych, ponieważ tylko grunty rolne i leśne poddane są klasyfikacji gleboznawczej (art. 20 ust. 3 Pgik).

Według § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia g.k.g. przeprowadzenia klasyfikacji obejmuje wydanie decyzji o ustaleniu klasyfikacji. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone z wniosku skarżącego, który był poprzedzony uzyskaniem przez niego decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Starosty Powiatu B. zezwalającej na zmianę fragmentu lasu na użytek rolny na działce [...], położonej w obrębie K., gm. Z.

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadzała się do kwestii oceny zgodności z prawem odmowy wprowadzenia zmian w zakresie gleboznawczej klasyfikacji przedmiotowego gruntu. Według bowiem organu I instancji, jak i odwoławczego w przedmiotowy grunt wykazany jest w operacie ewidencji gruntów i budynków jako las i jest objęty uproszczonym planem urządzania lasu. W związku z powyższym stosownie do art. 20 ust. 3 i 3a Pgik, grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przy czym ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasu musi prowadzić się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Natomiast w myśl art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2017 r. poz. 788), w ewidencji gruntów uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu.

Należy wskazać, że plan urządzenia lasu stanowi podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 powyższej ustawy). Z kolei uproszczony plan urządzenia lasu - to jak wskazał ustawodawca - plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Z tych regulacji normatywnych wynika, że plan urządzenia lasu stanowiąc swoisty rodzaj planu zagospodarowania przestrzennego jest tym dokumentem, który przesądza także o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzenia lasu zawiera bowiem nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia oraz z roślinnością leśną (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a i b ustawy o lasach).

Zasadniczą jednak kwestią w niniejszej sprawie jest to, że z dołączonych akt administracyjnych organu I instancji nie da się ustalić, czy faktycznie fragment przedmiotowej działki objęty jest planem urządzania lasu bądź uproszczonym planem urządzania lasu. Nie wiadomo z jakiej daty jest ten plan, ani jakie tereny obejmuje. Poza mapą dołączoną do decyzji Starosty Powiatu B. zezwalającej na zmianę fragmentu lasu na użytek rolny w aktach sprawy nie ma żadnej mapy z uproszczonego planu urządzania lasu. Ponadto akta administracyjne organu II instancji również takich informacji nie zawierają. W tych okolicznościach decyzje obu organów opierają się na twierdzeniach, które nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Podkreślić należy, iż postępowanie prowadzone w tym trybie jest postępowaniem administracyjnym toczącym się według reguł k.p.a. Obowiązują w nim zatem zasady praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji (art. 7 i 8 k.p.a.), których uszczegółowieniem są normy art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zawierające zobowiązanie do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz uznania okoliczności za udowodnioną dopiero po analizie wszystkich zebranych dowodów.

Zasadom tym organ I instancji niewątpliwie uchybił, tym bardziej, iż w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do swojej wcześniejszej decyzji w zakresie zezwolenia na zmianę lasu na użytek rolny, pouczając jednocześnie stronę, że "celem dokonania zmian klasyfikacji gruntu w operacji ewidencji gruntów i budynków niniejszą decyzję należy przedłożyć wybranemu uprawnionemu klasyfikatorowi gruntów". W sytuacji, gdy strona skarżąca się zachowała się zgodnie z pouczeniem otrzymała zaś decyzje negatywną.

Podkreślić przy tym należy, iż skarżący w odwołaniu jako podstawowy zarzut podniósł nieuwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu decyzji o zezwoleniu na zmianę lasu na użytek rolny, czego chyba nie dostrzegł organ odwoławczy powtarzając argumentację pierwszoinstancyjną i utrzymując zakwestionowaną decyzję w mocy. Takie postępowanie spowodowało, iż w drugiej instancji doszło do powtórzenia tych samych błędów tj. do wydania rozstrzygnięcia ponownie w oparciu w zasadzie o wniosek skarżącego, z pominięciem obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, w tym dokonania własnych ustaleń faktycznych i prawnych. Nadto organ odwoławczy tylko lakoniczne ustosunkował się do licznych uwag zgłoszonych w odwołaniu, w tym do głównego zarzutu nieuwzględnienia wcześniejszej decyzji o zezwoleniu na zmianę gruntu leśnego na użytki rolne, wskazując że są one niesłuszne.

Zauważyć również trzeba, iż istota postępowania odwoławczego polega na ponownym merytorycznym badaniu sprawy przez organ II instancji, który powinien wyczerpująco ustosunkować się do zgłoszonych przez stronę zarzutów i to tym bardziej, gdy podważają one główne przesłanki orzeczenia. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa) dotyczy tak postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego oraz wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska i nie przeprowadził określonych dowodów. Wymóg ten wynika expressis verbis z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Tych wymogów oraz wymogu wcześniejszego należytego wyjaśnienia sprawy zaskarżone orzeczenia nie spełniają.

Mając powyższe na uwadze Sąd nie jest w stanie merytorycznie ocenić zgromadzony materiał dowody i rozważyć zarzuty podniesione w skardze nie mając podstawowego dokumentu, na który wskazywały organy obu instancji. Dlatego też organy orzekające w sprawie powinny jeszcze raz przeprowadzić całościowo postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, przy uwzględnieniu materialno – prawnych przesłanek określonych w przepisach dotyczących ewidencji gruntów i budynków oraz w korelacji do ustawy o lasach. "Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji" (tak Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt FI SA 420/98, nie publik.). Ponadto "ogólnikowe stwierdzenia o braku naruszenia prawa materialnego i procesowego, jak również powtórzenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wywodów organu pierwszej instancji, zawartych w piśmie odnoszącym się do zarzutów odwołania, nie czynią zadość wymaganiu uzasadnienia decyzji, wynikającemu z komentowanego przepisu" (tak wyrok NSA z 12.03.1999 r. III SA 5589/98 – LEX nr 44794)

W tym stanie rzeczy wobec stwierdzonego uchybienia przepisom art. 7, 8, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć na uwadze przedstawione naruszenia przepisów prawa i w/w zalecenia Sądu, zmierzające do prawidłowe rozstrzygnięcia w sprawie, przy uwzględnieniu wszystkich zarzutów, podniesionych przez skarżącego zarówno w odwołaniu jak i w skardze. Wydane ponownie decyzje powinny w tym zakresie zawierać pełne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz dokumenty na, których organ się opiera.

Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.