Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1990/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marek Kraus, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 961/17 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Wójta Gminy [...] z dnia 4 września 2017 r. nr [...]. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Wójta Gminy [...] kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., I SA/Sz 961/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A.sp. z o.o. z siedzibą

w S. (dalej: spółka) na interpretację indywidualną Wójta Gminy z dnia 4 września 2017 r. w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd I instancji wynika, że spółka we wniosku z dnia 12 czerwca 2017 r. wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą w sektorze energii odnawialnej, realizuje projekt farmy wiatrowej od fazy deweloperskiej poprzez jej budowę, uruchomienie i eksploatację. Jest właścicielem 3 elektrowni wiatrowych oraz infrastruktury towarzyszącej. Elektrownia wiatrowa posadowiona jest na gruncie własnym spółki. Każda z elektrowni składa się z żelbetowego fundamentu, wieży, zwanej również masztem, oraz gondoli wraz z wirnikiem.

Do każdej gondoli z elektrowni wiatrowych przymocowany jest wirnik z łopatami (zwany rotorem) wraz z układem sterującym kątem natarcia łopat oraz urządzenia pomiarowe. Gondola stanowi ruchomą część elektrowni wiatrowej, będącą miejscem,

w którym znajdują się elementy techniczno-elektroniczne elektrowni wiatrowej. Znajdują się w niej elementy takiej jak: łożysko wirnika, generator, hamulec wirnika, układ wentylatorów chłodzących generator i wnętrza gondoli, urządzenia sterownicze wraz z instalacją sterowniczą, instalacja monitorującą stan najważniejszych podzespołów zainstalowanych w gondoli, rozdzielnia elektryczna, zespół hydrauliczny służący do sterowania blokadą rotora, serwisowy wciągnik łańcuchowy. Gondola przymocowana jest do wieży na tzw. serwomechanizmie kierunkowania elektrowni (mechanizmie azymutu). Serwomechanizm kierunkowania elektrowni, za pomocą dużego, zębatego koła, zamontowanego na szczycie wieży oraz za pomocą zainstalowanego w gondoli zespołu napędowego, składającego się z silników (wraz

z wewnętrznymi hamulcami), przekładni i wałów zakończonych mniejszymi kołami zębatymi, steruje ruchem obrotowym gondoli.

Gondola jest elementem (urządzeniem) wymienialnym każdej z elektrowni wiatrowych, co oznacza, że w przypadku np. uszkodzenia jakiegokolwiek elementu techniczno- elektronicznego znajdującego się w gondoli, który uniemożliwia funkcjonowanie gondoli, może ona zostać wymieniona na inną, nie uszkadzając konstrukcyjnie pozostałej części elektrowni wiatrowej, tj. wieży i fundamentu, na którym wieża jest posadowiona. Wieża stanowi element konstrukcyjnie odrębny od gondoli. Gondolę bez uszczerbku dla elektrowni wiatrowej można wymienić na inną, a nawet wymontować i zastąpić innym urządzeniem prądotwórczym. Gondola stanowi, jako ruchomość odrębny przedmiot obrotu czy też zastawu.

Wieża jest żelbetowo-stalowym elementem konstrukcji elektrowni wiatrowej, którego zadaniem jest podtrzymywanie gondoli oraz układu wirnika na odpowiedniej wysokości nad poziomem gruntu, w celu lepszego wykorzystania wiatru, jest swojego rodzaju wysięgnikiem, Ponadto, w wieży znajduje się drabina i winda, która umożliwia dostęp do gondoli osobom obsługującym elektrownie wiatrową.

Spółka zaznaczyła, że z dniem 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz. 961, dalej: u.i.e.w.), która wprowadziła definicję elektrowni wiatrowej, wskazując w art. 2, że jest to budowla, na którą składa się fundament, wieża oraz elementy techniczne. Ustawa ta doprecyzowuje definicję elektrowni wiatrowej wyraźnie wskazując, że elementy techniczne oznaczają wirnik z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu.

W tym kontekście spółka podała, że do końca 2016 r. nie traktowała jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości całych elektrowni wiatrowych. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegały wyłącznie ich części budowlane (tj. fundament oraz wieża).

Elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych spółki jako samodzielne (wyodrębnione) środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane elektrowni wiatrowych (tj. fundament i wieżę), jak i urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej (dalej: urządzenia wiatrowe).

Spółka uważa, że w przypadku należących do niej urządzeń wiatrowych (środków trwałych je obejmujących) w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji podatkowej zostały skapitalizowane nie tylko wydatki na wirnik

z zespołem łopat, zespół przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układ sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Na wartość początkową środków trwałych, które obejmują swym zakresem urządzenia wiatrowe, składają się także wydatki spółki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą nie objęte dyspozycją ustawy o elektrowniach wiatrowych, tj. przykładowo na systemy zabezpieczeń, systemy sterujące oraz aparaturę pomiarową.

Spółka zadała pytanie: "Czy począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r.?"

Zdaniem spółki, od dnia 1 stycznia 2017 r., podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości należących do niej budowli w postaci elektrowni wiatrowych stanowi ich wartość rynkowa określona przez spółkę na dzień 1 stycznia 2017 r. Spółka przedstawiła uzasadnienie swojego stanowiska wraz z przytoczeniem orzeczeń sądowych na jego potwierdzenie.

Wójt Gminy w dniu 4 września 2017 r. uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Wskazał, że konsekwencją zmiany polegającej na uznaniu z dniem 1 stycznia 2017 r. całej elektrowni wiatrowej za budowlę dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jest konieczność ustalenia wartości stanowiącej podstawę opodatkowania tym podatkiem. Wynika to z faktu, że na elektrownię wiatrową w rozumieniu, jakie należy przyjąć na potrzeby opodatkowania od dnia 1 stycznia 2017 r., składają się również jej części niebudowlane. Zdaniem organu interpretacyjnego, jeżeli więc podatnik dokonuje od elementów składających się na elektrownię wiatrową (części budowli) odpisów amortyzacyjnych, podstawą opodatkowania będzie wartość takiej elektrowni, na którą składają się fundament

i wieża oraz elementy techniczne takie jak: wirnik z zespołem łopat, zespól przeniesienia napędu, generator prądotwórczy, układy sterowania i zespół gondoli wraz z mocowaniem i mechanizmem obrotu. Będzie to więc wartość, która wynika

z prowadzonej przez podatnika ewidencji środków trwałych.

Powyższemu spółka zarzuciła naruszenie m.in.:

- art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej: ord. pod.) przez poczynienie w interpretacji założeń co do stanu faktycznego niewynikających z treści złożonego wniosku i tym samym brak zawarcia w interpretacji oceny stanowiska skarżącej w świetle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego;

- art. 4 ust. 5 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 – dalej: u.p.o.l.) - przez ich błędną wykładnię i stwierdzenie, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do spółki nie będzie ich wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że spór

sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowej należy określić tak, jak chce tego skarżąca stosownie do treści art. 4 ust. 5 u.p.o.l.(wartość rynkowa), gdyż określenie wartości początkowej budowli jest niemożliwe ze względu na brak w ewidencji środków trwałych skarżącej takiego obiektu budowlanego jak elektrownia wiatrowa, czy też podstawę tę należy określić według zasady określonej w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (wartość stanowiąca podstawę do obliczania amortyzacji).

Zdaniem organu interpretacyjnego, skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i każdy z nich jest amortyzowany, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów.

Sąd podzielił stanowisko organu i wskazał dodatkowo, że nie można obronić tezy o braku wskazania uzasadnienia prawnego stanowiska organu w odniesieniu do zawartego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Organ interpretacyjny wskazał, że podatek od nieruchomości nie jest płacony od środków trwałych, ale od wartości budowli oraz że skoro na budowlę składają się poszczególne środki trwałe i każdy z nich jest amortyzowany, to wartością budowli jest suma wartości początkowej tych elementów. Jednoznacznie zatem organ odwołał się do wartości poszczególnych środków trwałych, od których spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych, a które składają się na budowlę.

Wskazał ponadto, że spółka z jednej strony podnosi, iż organ zmodyfikował przestawiony przez nią stan faktyczny i nie przedstawił oceny prawnej, z drugiej zaś formułuje zarzut naruszenia art. 4 ust. 5 u.p.o.l. w sposób, który świadczy o pełnym zrozumieniu stanowiska organu. W konsekwencji zatem uznać należy, że prawidłowe stanowisko organu zostało przez stronę zrozumiane.

Sąd I instancji uznał zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie została wydana z takim naruszeniem prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sama w sobie okoliczność, że w ewidencji środków trwałych skarżącej nie znajduje się wyodrębniony środek trwały w postaci elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, istotny bowiem z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, na co zwrócił uwagę organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Sąd zgodził się z organem, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są środki trwałe, ale budowle lub ich części w rozumieniu ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie

w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia na gruncie podatku od nieruchomości sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych. Tym samym za nieistotne należy uznać, że części budowlane oraz urządzenia techniczne elektrowni wiatrowej nie stanowią jednego środka trwałego. Kwestią prawnie doniosłą jest ustalenie, który z obiektów posiadanych przez podatnika powinien być sklasyfikowany jako budowla lub jej część i jaka jest jej wartość określona według zasad wynikających z przepisów o podatkach dochodowych. Podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli lub ich części,

o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Jeżeli jednak od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa ustalona przez podatnika. Sąd wskazał, że to stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2016 r., II FSK 2243/15.

4. Powyższy wyrok spółka zaskarżyła w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1) art. 4 ust. 5, art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. polegającą na przyjęciu, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości elektrowni wiatrowych należących do spółki nie będzie wartość rynkowa, lecz wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku,

2) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – poprzez przyjęcie, że w przedstawionym stanie faktycznym spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych od budowli w postaci elektrowni wiatrowych i tym samym uznanie, że podstawę opodatkowania tych budowli stanowić powinna wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji

w danym roku,

3) art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej p.u.s.a.) w związku

z art. 14c § 1 i § 2 ord. pod. - poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie interpretacji, gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy przejawiającym się w tym, że Wójt niezgodnie z prawem dokonał założeń co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego;

4) art. 146 § 11 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a.

w związku z art. 14c § 2 w związku z art. 121 § 1 i § 2 oraz art. 124 ord. pod. - poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie interpretacji w sytuacji braku zawarcia

w interpretacji prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia, co w konsekwencji naruszyło zasady zaufania do organów podatkowych oraz przekonywania.

Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz spółki na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.,

- rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

5. Istota sporu między stronami dotyczy określenia podstawy opodatkowania dla celów wyliczenia podatku od nieruchomości od elektrowni wiatrowej w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. Pytanie spółki miało związek

z wątpliwościami dotyczącymi ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania budowli (elektrowni wiatrowej) po wejściu w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r.

o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która znowelizowała definicję elektrowni wiatrowych.

Gdy przedmiotem opodatkowania są budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej, podstawę opodatkowania stanowi wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

W przypadku istotnym dla niniejszej sprawy, określonym w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., gdy od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowić będzie ich wartość rynkowa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są budowle lub ich części w rozumieniu u.p.o.l., a nie środki trwałe. Ustawa podatkowa zawiera odesłanie do przepisów o podatkach dochodowych dotyczących środków trwałych jedynie w zakresie ustalania wartości początkowej. Nie ma zatem znaczenia - na gruncie podatku od nieruchomości - sposób identyfikacji i ewidencjonowania środka trwałego dla potrzeb podatków dochodowych (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r., II FSK 2243/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz postawionego przez skarżącą pytania, spółka wskazała, że elektrownie wiatrowe nie figurują w ewidencji środków trwałych jako samodzielne środki trwałe, od których byłyby dokonywane odpisy amortyzacyjne. W ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane jak i urządzenia służące do wytwarzania energii. Ponadto w przypadku należących do spółki urządzeń wiatrowych w ich wartości początkowej ustalonej dla potrzeb amortyzacji zostały skapitalizowane także wydatki na inne elementy i infrastrukturę towarzyszącą.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle przytoczonej regulacji dla określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej nie ma znaczenia podkreślana przez spółkę okoliczność, że elektrownie te nie figurują w ewidencji środków trwałych jako samodzielne środki trwałe. Ewidencja środków trwałych sama w sobie nie decyduje o podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie są bowiem środki trwałe, ale budowle lub ich części. Istotne prawnie dla określenia podstawy opodatkowania elektrowni wiatrowej jest jedynie to, który z elementów wchodzi w skład elektrowni jako budowli stanowiącej przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i czy dokonywane są odpisy od tych elementów jako środków trwałych, składających się na przedmiot opodatkowania.

Prawidłowo stwierdził sąd pierwszej instancji, że sama okoliczność, iż w ewidencji środków trwałych spółki nie znajduje się zindywidualizowany, odrębny środek trwały w postaci "elektrowni wiatrowej" nie ma znaczenia dla określenia podstawy opodatkowania, gdyż istotny z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest fakt dokonywania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które składają się na przedmiot opodatkowania.

Na powyższą ocenę nie ma również wpływu podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność, że w wartościach poszczególnych środków trwałych ujmuje inne przedmioty i urządzenia, które nie stanowią składowych elektrowni wiatrowej w rozumieniu u.p.o.l.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność ta nie uzasadnia ustalenia wartości budowli według cen rynkowych, bowiem w takiej sytuacji nie zachodzi przesłanka określona w art. 4 ust. 5 u.p.o.l., jaką jest stan, w którym od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych. W analizowanym przypadku od wszystkich elementów składających się na budowlę dokonuje się bowiem odpisów amortyzacyjnych, mimo że co do części elementów nie są one wartościowo wyodrębnione. Jeżeli - jak wynika z opisu stanu faktycznego - spółka ujęła

w ewidencji środków trwałych wartości początkowe, które obejmują części budowlane elektrowni wiatrowych oraz urządzenia służące do wytwarzania energii elektrycznej, to nie ma przesłanek do zastosowania art. 4 ust. 5 u.p.o.l. i określenia podstawy opodatkowania według wartość rynkowej budowli.

Prawidłowe jest zatem stanowisko sądu pierwszej instancji, że począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli

w postaci elektrowni wiatrowej, jest jej wartość stanowiąca podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych, ustalona zgodnie z przepisami o podatkach dochodowych zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wartość, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest właściwa także dla opodatkowania wtedy, gdy elektrownia wiatrowa nie stanowi odrębnego środka trwałego, od którego dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, lecz są nimi jej poszczególne elementy. W związku z powyższym niezasadne są zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

6. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania powołane w kolejnych punktach skargi kasacyjnej, tj. art. 146 § 1 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 14c § 1 i 2 ord.pod. oraz

w związku z art. 121 § 1 i 2 i art. 124 ord. pod.

Art. 14c § 1 ord. pod. stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W art. 14c § 2 ord. pod. tej ustawy stwierdza się z kolei, że w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Natomiast art. 121 § 1 ord. pod., stosowany odpowiednio na podstawie art. 14h) ord. pod. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego interpretacja indywidualna wydana w rozpoznawanej sprawie zawiera istotne elementy wymienione w przepisach art. 14c § 1 i 2 ord. pod. Została ona wydana z powołaniem się na przedstawiony opis zaistniałego stanu faktycznego i zawierała ocenę stanowiska zajętego przez spółkę.

Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej organ interpretacyjny nie dokonał założeń odmiennych od przestawionego we wniosku stanu faktycznego. Zarzutu tego nie uzasadnia przyjęcie przez organ ustalenie podstawy opodatkowania poprzez zsumowanie wartości części budowli jako środków trwałych. Z treści interpretacji indywidualnej nie wynika również, że organ przyjął założenie, iż spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych od budowli w postaci elektrowni wiatrowych.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym spółka wskazała, że w ewidencji ujęto środki trwałe, których wartości początkowe obejmują swym zakresem m.in. części budowlane jak i urządzenia służące do wytwarzania energii, co uprawniało organ do przyjęcia stanowiska, iż podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowią wartości elementów składających się na elektrownię wiatrową. Natomiast podkreślana przez spółkę okoliczność, że dokonuje odpisów amortyzacyjnych od wartości łącznie z elementami, które nie wchodzą w skład przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ma charakter techniczny, a nie prawny i nie może wpłynąć na sposób interpretacji art. 4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l.

Również niezasadny jest zarzut braku zawarcia prawidłowego stanowiska oraz odpowiedniego uzasadnienia.

Zauważyć jednocześnie należy, że organ ma jedynie dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy, które ten wyraził we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przepisy nie nakładają na organy wydający interpretację obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy zawartych we wniosku, w tym zwłaszcza do wydanych uprzednio w różnych stanach faktycznych

i w stosunku do innych stron interpretacji indywidualnych. Organ obowiązany jest do oceny stanowiska zainteresowanego przez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz obowiązkowego uzasadnienia prawnego oceny negatywnej (por. wyroki NSA: z dnia 7 lutego 2014 r., I FSK 474/13 oraz z dnia 10 października 2014 r., I FSK 1523/13). W konsekwencji nie można czynić sądowi administracyjnemu zarzutu, że nie dokonał w sposób prawidłowy kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, akceptując nieodniesienie się przez organ do wszystkich kwestii podniesionych przez wnioskodawcę.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela argumentacji zawartej w wyroku NSA z dnia 19 marca 2019 r., II FSK 2935/17, CBOSA co do konieczności dokonywania wyjaśnień w zakresie określenia "nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych" użytego w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Nie ma bowiem wątpliwości to, które środki trwałe wchodzą w skład budowli, od której oblicza się podatek od nieruchomości.

Nie mogło dojść w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów art. 121 § 2 i art. 124 ord. pod. bowiem przepisy te - zgodnie z art. 14h) ord. pod. - nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 3 § 1 i 2 pkt 4a) p.p.s.a. – sąd dokonał bowiem kontroli zaskarżonej interpretacji. Rozpoznał sprawę i oddalił skargę spółki na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając ją za niezasadną. Sąd rozpoznał skargę, a to, że doszedł do konkluzji odmiennej niż skarżąca spółka nie oznacza, że uchybił obowiązkowi kontroli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 4 kwietnia 2018 r., I OSK 1193/16, Lex nr 2495034, CBOSA).

7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).