Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt V SA 1132/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Józef Waksmundzki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe skargę oddala


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w O. decyzją z dnia 18.02.2003r. na podstawie art.233 § 1 pkt 2 lit. a, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. nr 137, poz.926 z późn. zm.), art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art. 30 §1 pkt 4, art.262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz.802 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki A z dnia 12.08.2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. nr "[...]" z dnia 31.07.2002r. Dyrektor Izby Celnej w O. uchylił decyzję wydaną w I instancji w ten sposób, że w miejsce podstawy prawnej

- art.13, art.23 § 1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.65 § 4 pkt 2 lit.b, art.83 § 1 i §3, art. 85 §1,

art. 209, art.222 §1, art.229 § 3, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r.- Kodeks celny

(tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.),

wskazał inne przepisy tj.

- art.13, art.23 §1 i § 9, art.30 § 1 pkt 3, art.30 § 1 pkt 4, art.65 §4 pkt 2 lit.b, art.83 §1

i § 3, art. 85 § 1, art.209, art.222 § 1, art.229 § 3, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia

1997r.- Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. nr 75 z 2001r., poz. 802 z późn. zm.),

w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podano, ze w dniach 26.11.2001r.-21.12.2001r. oraz 03.01.2001r.-19.02.2001r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. w siedzibie A S.A., przeprowadzili kontrolę celną dotyczącą zgodności obrotu towarami z zagranicą z przepisami prawa celnego w roku 1999. Kontrola obejmowała dokumenty transakcyjne, dowody księgowe i finansowe pod kątem nadania przywożonym towarom przeznaczenia celnego, poprawności ustalenia wartości celnej i taryfikacji.

W wyniku kontroli stwierdzono m.in.:

wystawiona przez B S.A.

- fakturę z dnia 29.04.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR

- fakturę z dnia 02.07.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR

- fakturę z dnia 07.10.1999r. na kwotę 348.678,68 EUR

- fakturę z dnia 19.01.2000r. na kwotę 107.517,52 EUR razem- 1.153.553,56 EUR

wystawiona przez C

- fakturę z dnia 29.04.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR

- fakturę z dnia 16.07.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR

- fakturę z dnia 22.10.1999r. na kwotę 1.510.940,96 EUR

- fakturę z dnia 25.01.2000r. na kwotę 465.909,21 EUR razem- 4.998.732,09 EUR

Wyżej wymienione faktury wystawiono w konsekwencji realizacji zawartej w dniu 22 grudnia 1998r., umowy licencyjnej pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii, C z siedzibą we Francji a A S.A.

Faktury dotyczyły płatności za udzielone Spółce w ramach umowy prawo i licencję w ramach Własności Intelektualnej dotycząca Znaków oraz Wiedzy.

W związku z podejrzeniem, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe lub niekompletne dane, Naczelnik Urzędu Celnego w O. postanowieniem nr "[...]" do "[...]", nr "[...]" do "[...]" z dnia 04.07.2002r., nr "[...]" z dnia 09.07.2002r. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie weryfikacji niżej wymienionych zgłoszeń celnych:

"[...]" z dnia 1999.08.02. "[...]" z dnia 1999.08.02.

"[...]" z dnia 1999.08.02. "[...]" z dnia 1999.08.03.

"[...]" z dnia 1999.08.04. "[...]" z dnia 1999.08.06.

"[...]" z dnia 1999.08.09. "[...]" z dnia 1999.08.09.

"[...]" z dnia 1999.08.10. "[...]" z dnia 1999.08.10.

"[...]" z dnia 1999.08.16. "[...]" z dnia 1999.08.16

"[...]" z dnia 1999.08.19 "[...]" z dnia 1999.08.19.

"[...]" z dnia 1999.08.25. "[...]" z dnia 1999.08.24.

"[...]" z dnia 1999.08.24 "[...]" z dnia 1999.08.30.

"[...]" z dnia 1999.08.02.

Wydając decyzję Naczelnik Urzędu Celnego w O., uznał przedmiotowe zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru, w tym zgłoszenie celne nr "[...]" z dnia 1999.08.06 i nr "[...]" z dnia 1999.08.10.także w zakresie wymiaru cła, określił kwotę wynikającą z długu celnego oraz zarejestrował retrospektywnie uzupełniającą kwotę wynikającą z długu celnego.

Organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art.2 ust.1 umowy z dnia 22 grudnia 1998r., Licencjodawcy udzielają a Licencjobiorca przyjmuje prawo i licencje w ramach Własności Intelektualnej dotyczącą Znaków oraz Wiedzy, do rozwoju Wyrobów lub już rozwiniętych Wyrobów na i dla rynków Licencjobiorcy, do produkcji Wyrobów na Terytorium oraz do wykorzystania i komercjalizacji Wyrobów na i dla rynków Licencjobiorcy.

A S.A. natomiast, zgodnie z Art. 3 Umowy zobowiązuje się płacić Licencjodawcom jako wynagrodzenie procent skumulowanej kwoty faktur wystawionych w danym roku w związku z wyrobami i pokrewnymi działami w ramach zakresu umowy.

Umowa licencyjna odnosi się do dwóch grup towarów. Towarów ze znakiem do których prawo na Terytorium i poza nim posiada Licencjodawca (np. B, K. i T.) oraz towary ze znakiem do których prawo na Terytorium posiada Licencjobiorca (znaki określone w zał. II do Umowy: K. i S.).

W ocenie organu odwoławczego umowa nie ogranicza praw Spółki do znaków K. i S. Licencjodawca nie zbywa praw do znaku, gdyż nie jest jego właścicielem. Właścicielem praw do tych znaków na terenie Polski jest A S.A. Umowa określa obowiązek płacenia tantiemy obliczonej od wielkości sprzedaży towarów opatrzonych Znakiem zarówno wyprodukowanych przez Spółkę na Terytorium jak i sprowadzonych z zagranicy.

Prawo do znaku K. i S. poza Terytorium (wszystkie kraje świata), na podstawie umowy Cesji praw do Znaków Handlowych obowiązującej od 1 stycznia 1999r., posiada B S.A.

W ocenie organu odwoławczego w odniesieniu do towarów objętych zgłoszeniami celnymi nr "[...]" z dnia 1999.08.02, "[...]" z dnia 1999.08.02, "[...]" z dnia 1999.08.06, "[...]" z dnia 1999.08.19, "[...]" z dnia 1999.08.24,

"[...]" z dnia 1999.08.24, "[...]" z dnia 1999.08.30, za podstawę prawną ustalenia wartości celnej należało przyjąć przepis art.30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego, zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym w dniach dokonania zgłoszeń celnych, w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem przepisów art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, dotyczące towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które musi opłacić kupujący, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, jako warunek sprzedaży tych towarów, o ile koszty te nie są ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej.

Zdaniem organu odwoławczego z przepisu tego wynika, że opłaty licencyjne podlegają wliczeniu w wartość celną towarów, jeżeli spełnione są następujące warunki:

a) dokonano sprzedaży towaru,

b) opłata licencyjna dotyczy importowanego towaru,

c) opłatę licencyjną musiał ponieść kupujący (importer),

d) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru.

Spośród przesłanek warunkujących zaliczenie opłat licencyjnych do wartości transakcyjnej spełnienie pierwszej potwierdza zawarcie konkretnej transakcji handlowej związanej z importem towaru.

W zakresie drugiej przesłanki wynikającej z przepisu art.30 § 1 pkt 3, opłaty odnosiły się do importowanego towaru. Ich wysokość, sposób i zasady obliczania oraz płatności zostały ściśle określone w Art. 3 Umowy.

Odnośnie warunku sprzedaży organ odwoławczy podniósł, że opłata licencyjna wiązała się z firmowaniem sprzedanych produktów znakiem towarowym. Znak ten wskazywał w sposób imienny na źródło pochodzenia rozprowadzanych w Polsce towarów.

Prowadzona przez Spółkę sprzedaż produktów opatrzonych stosownym znakiem, aby mogła być uznana za legalną wymagała zgody właściciela praw do Znaku (zawarcie umowy licencyjnej), w konsekwencji wnoszenia opłat licencyjnych rozliczanych w okresie rocznym i zależnych od wolumenu sprzedaży w kraju.

Ponadto w umowie przewidziano, w przypadku nierealizacji jakiegokolwiek ze zobowiązań wynikających z umowy licencyjnej, możliwość jej rozwiązania. Artykuł 13 Umowy - Przedterminowe wypowiedzenie - stanowi, iż w przypadku gdy jedna ze stron nie wywiązuje się z jednego z istotnych postanowień umowy, a w szczególności gdy Licencjobiorca nie zapłacił tantiemy w wyznaczonym terminie, druga ze stron będzie mieć prawo do wypowiedzenia umowy.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, zgromadzony materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, że Licencjodawcy występują jako dysponenci praw licencyjnych w zakresie praw do znaku towarowego na wszelką dystrybucję na terytorium Polski, a Licencjobiorca - A S.A. w zamian za odpowiednią opłatę, uprawniona jest do sprzedaży towarów z tym znakiem na Terytorium, Opłata związana jest z towarem, którego wartość jest oceniana i stanowi warunek ich sprzedaży. Opłata ta jest składnikiem wartości celnej towaru.

Powyższą decyzję Spółka A S.A. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego:

art.23 § 1, art. 30 § 1 pkt 3, art.30 § 1 pkt 4 ustawy a dnia 29 stycznia 1997r. Kodeks celny, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

2. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, a w szczególności:

art.120, art.121 § 1, art. 122 ustawy.

Skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 30 § 1 pkt 3 opłaty licencyjne wlicza się do wartości celnej towaru tylko wtedy gdy są spełnione łącznie następujące warunki:

1) sprzedano towar importowany,

2) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący (importer),

3) opłata jest warunkiem sprzedaży towarów

Spółka nie kwestionuje spełnienia pierwszego warunku, stwierdzając, że sprowadziła z zagranicy towary, a następnie dokonywała sprzedaży tych towarów w kraju i na eksport.

Dwa pozostałe warunki nie zostały spełnione. Zdaniem skarżącej opłaty licencyjne poniesione w ramach umów nie dotyczyły importowanych towarów.

Wnoszone przez nią opłaty licencyjne nie były też warunkiem sprzedaży przywożonych towarów, gdyż z zapisu umowy licencyjnej nie wynika, że wnoszenie powyższych opłat jest warunkiem sprzedaży towarów

Nadto skarżąca zakwestionowała metodę doliczania opłat licencyjnych do poszczególnych zgłoszeń celnych stwierdzając, że nie prowadziła szczegółowej identyfikacji opon zakupionych ze sprzedanymi i dlatego nie jest możliwe wyliczenie wartości ewentualnych opłat licencyjnych do konkretnych zgłoszeń celnych.

Podnosząc powyższe okoliczności skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istota sporu w sprawie sprowadza się do zasady doliczenia do wartości celnej opłat licencyjnych. W dniu 22.12.1998r. została zawarta umowa licencyjna pomiędzy B S.A. z siedzibą w Szwajcarii i C z siedzibą we Francji, a A S.A. Obowiązek przekazywania przez skarżące opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy wynika z art.3 umowy. Zgodnie z art.23 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towar. W myśl z art.30 § 1 pkt 3 opłaty licencyjne wlicza się do wartości celnej towaru gdy zostają spełnione łącznie następujące przesłanki:

1) sprzedano towar importowany,

2) opłatę licencyjną musi ponieść kupujący (importer),

3) poniesienie opłaty licencyjnej jest warunkiem sprzedaży importowanego towaru.

Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że sprowadzała z zagranicy towary, a następnie dokonywała sprzedaży tych towarów w kraju i poza jego granicami. Kwestionuje natomiast dwa następne warunki. Otóż zgodzić się należy ze stanowiskiem zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę, że ujawnienie w trakcie kontroli dokumentacji spółki faktury potwierdzały obowiązek przekazywania opłat licencyjnych na rzecz Licencjonodawcy. Opłaty te odnosiły się do importowanych przez spółkę towarów. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniona została również trzecia przesłanka tj. że poniesienie opłaty licencyjnej było warunkiem sprzedaży importowanego towaru. Organ orzekający w postępowaniu administracyjnym swoje stanowisko w tym zakresie przekonywująco uzasadnił. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego umowa sprzedaży importowanego towaru nie musi wskazywać na konieczność ponoszenia opłat licencyjnych. Nie przeszkadza to, że w takim przypadku opłaty są "warunkiem" sprzedaży towaru w znaczeniu jaki temu terminowi nadaje art. 30 § 1 pkt 3 Kodeksu celnego. Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd w całości podziela.

W świetle powyższego organ orzekający miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia, że poniesione przez skarżącą opłaty licencyjne wchodzą w skład wartości celnej importowanych towarów. Spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane przepisem art. 30 § 1 pkt 3 K.c., a odmienna argumentacja przedstawiona w tym przedmiocie przez skarżącą nie jest do przyjęcia.

Bezsporny jest również zarzut kwestionujący metodę doliczenia do poszczególnych zgłoszeń celnych opłat licencyjnych. Twierdzenie skarżącej, że nie prowadziła szczegółowej identyfikacji zakupionych towarów nie może w żadnej mierze podważać przyjętej przez organ administracji metody.

W tym miejscu należy podnieść, że art.3 pkt 6.2 umowy zobowiązywał licencjobiorcę do prowadzenia szczegółowej dokumentacji wszystkich wyrobów wyprodukowanych, wykorzystywanych i skomercjonalizowanych, aby weryfikować obliczenie rocznej tantiemy.

Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że wbrew odmiennym twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Wymieniona decyzja znajduje oparcie w ustalonym stanie faktycznym sprawy oraz w obowiązujących przepisach prawa. Z tych wszystkich względów z mocy art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w wyroku.

Mimo, że skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego to zgadnie z art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.