Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 946/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 10
journal: Dz.U. 1969 nr 3 poz 19
law: ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant Ewa Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi [...] Banku Spółdzielczego w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego [...] Banku Spółdzielczego w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] Banku Spółdzielczego w W. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w części objętej punktem 2 i w tym zakresie orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1980 r. nr [...], w pozostałej zaś części, tj. części objętej punktem 1 utrzymał decyzję Wojewody [...] w mocy.

Organ przedstawił następująco stan faktyczny:

W następstwie rozpoznania wniosku Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K. z dnia 4 października 1979 r., Naczelnik Miasta i Gminy N., decyzją z dnia [...] kwietnia 1980 r. nr [...] orzekł o przekazaniu Komendzie Wojewódzkiej MO w K. w użytkowanie, nieodpłatnie i na czas nieokreślony, za zgodą dotychczasowego właściciela, tj. Banku Spółdzielczego w N., położony w N. teren obejmujący działkę nr [...] z przeznaczeniem go pod budowę garaży dla Posterunku MO w N. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. – w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19; dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów") oraz ustawę z dnia 14 lipca 1961 r. – o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że zgodnie z decyzją Biura Planowania Przestrzennego z dnia [...] marca 1978 r., przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została pod budowę garaży dla Posterunku MO w N. Natomiast na wniosek KWMO w K., Bank Spółdzielczy w N., w wykonaniu uchwały Zebrania Przedstawicieli z dnia [...] kwietnia

1979 r. zwrócił się do Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w N. o przejęcie działki nr [...] przez Urząd Miasta i Gminy w N.

Od decyzji tej żadna ze stron nie wniosła odwołania, a na okoliczność przekazania terenu spisano protokół zdawczo - odbiorczy.

Wnioskiem z dnia 8 lipca 2008 r. [...] Bank Spółdzielczy w W., będący następcą prawnym Banku Spółdzielczego w N., wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1980 r. wskazując, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. nie przewidywały możliwości nieodpłatnego wyzbycia się nieruchomości przez organizację społeczną.

W wyniku przeprowadzonego postępowania nadzorczego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 i 158 k.p.a., stwierdził w punkcie 1. nieważność decyzji Naczelnika Miasta Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1980 r. w zakresie nieodpłatnego przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa, a w punkcie 2. zaskarżoną decyzję w pozostałej części utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż analiza § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów nie pozostawia wątpliwości, że przekazanie terenu w trybie przepisów tego rozporządzenia następowało odpłatnie. Zatem wydanie decyzji o nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości stanowiącej własność Banku Spółdzielczego w N. na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło z naruszeniem normy zawartej w tym przepisie. Naruszenie to należy zdaniem organu zakwalifikować jako rażące z uwagi na fakt, że jest to wyraźne i niebudzące żadnych wątpliwości interpretacyjnych naruszenie przepisu prawa materialnego godzące, w podstawowe uprawnienia właścicielskie podmiotu przekazującego nieruchomość, tj. prawa do odszkodowania za utraconą nieruchomość.

Zgromadzona w sprawie dokumentacja, (w tym oryginalne akta sprawy [...]), wskazuje zdaniem Wojewody, że od samego początku intencją stron ówczesnego postępowania było przekazanie przez Bank omawianej nieruchomości Skarbowi Państwa, na potrzeby Komendy Wojewódzkiej MO w K. – pismo Banku z 25 września 1979 r., co w efekcie wydanej decyzji i sporządzonego na jej podstawie 15 maja 1980 r. protokołu zdawczo-odbiorczego zostało zrealizowane, zgodnie z przytoczonym w podstawie prawnej decyzji § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 31 maja 1962 r. Powyższe potwierdza zdaniem organu, że kwestionowana decyzja odpowiadała zgodnym zamiarom stron ówczesnego postępowania i w swej zasadniczej części, dotyczącej przekazania omawianej nieruchomości, oparta była na obowiązującym w tym czasie prawie. Dlatego też organ stwierdził nieważność decyzji z 1980 r. jedynie w części odnoszącej się do nieodpłatnego przejęcia przedmiotowej nieruchomości. Organ powołał się przy tym na poglądy judykatury dopuszczające orzekanie o częściowej nieważności decyzji administracyjnych.

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Bank Spółdzielczy w W. wniósł odwołanie domagając się stwierdzenia nieważności całej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N., twierdząc, iż wydana została z rażącym naruszeniem prawa i zawiera wewnętrznie sprzeczne regulacje. Wskazując na uregulowane w rozporządzeniu dwa odrębne tryby przekazywania nieruchomości, tj. tryb przekazywania terenu w użytkowanie (§ 4-7) oraz tryb przekazywanie terenu na własność (§10-12), odwołujący wywodził, iż kwestionowana przez niego decyzja zawiera elementy obydwu tych trybów. Jednocześnie podkreślał, że przekazywanie nieruchomości w użytkowanie odnosi się wyłącznie do przekazywania terenów państwowych. Tymczasem przedmiotowa nieruchomość w dacie wydania decyzji nie stanowiła własności państwowej, lecz własność Banku, a co za tym idzie nie mogła być przekazana w użytkowanie w trybie ww. przepisów. Ponadto kwestionowana decyzja z [...] kwietnia 1980 r. była, zdaniem odwołującego, wydana bez podstawy prawnej, bowiem przepisy § 10-12 rozporządzenia Rady Ministrów zostały zamieszczone w tym akcie bez niezbędnej delegacji ustawowej.

W wyniku rozpoznania odwołania Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] w części w jakiej organ pierwszej instancji orzekł o stwierdzeniu nieważności rozstrzygnięcia Naczelnika Miasta i Gminy N. w zakresie nieodpłatności przejęcia działki nr [...] przez Skarb Państwa, zaś uchylił decyzję Wojewody w części w jakiej organ ten pozostawił w mocy decyzję z [...] kwietnia 1980 r. (pkt 2) i w tym zakresie odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Organ wywodził, iż w badanej sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o przekazaniu przez organizację społeczną nieruchomości stanowiącej jej własność jednostce państwowej na wniosek tej jednostki w trybie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów. Komendant Wojewódzki MO w K. zwrócił się bowiem do Banku z wnioskiem, który zawierał wszystkie niezbędne elementy, określone w § 5 rozporządzenia Rady Ministrów (oznaczenie terenu, jego powierzchnię i granice oraz cel, na który nieruchomość ma być przeznaczona). Wniosek poparty został również decyzją z [...] marca 1978 r. ustalającą miejsce i warunki realizacji inwestycji oraz zatwierdzającą plany realizacji garaży dla potrzeb służbowych Posterunku MO w N. W dniu 29 kwietnia 1979 r. odbyło się zebranie Przedstawicieli Banku Spółdzielczego w N., w trakcie którego podjęto uchwałę w sprawię zbycia nieruchomości dla potrzeb Milicji i w oparciu § 10 ust. 1 i 2 przywoływanego rozporządzenia Bank wystąpił z wnioskiem do Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami w N. o przejęcie przez tamtejszy Urząd Miasta i Gminy działki

nr [...]. W tym stanie rzeczy decyzja z dnia [...] kwietnia 1980 r. w tym zakresie zdaniem organu odpowiada prawu.

Minister w pełni podzielił stanowisko Wojewody, iż w zakresie dotyczącym nieodpłatnego przekazania terenu, badana decyzja rażąco narusza § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, co uzasadniało stwierdzenie w tej części jej nieważności.

Zdaniem Ministra w przedmiotowej sprawie organ wojewódzki wadliwie orzekł o pozostawieniu w mocy pozostałej części decyzji, zamiast odmówić stwierdzenia w tym zakresie jej nieważności, co wymagało podjęcia przez organ odwoławczy w tej części reformatoryjnego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania, Minister podniósł, że ocena przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie należy do organów administracji publicznej, które w myśl art. 6 k.p.a. obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa. Niezależnie od tego organ stwierdził, iż w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych rozdział 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r., znajduje oparcie w przepisie rangi ustawowej.

Na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] marca 2010 r. [...] Bank Spółdzielczy w W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...].

W obszernym uzasadnieniu skargi zarzucił organom obu instancji, iż błędnie oceniły, że badana w postępowaniu nadzorczym decyzja z [...] kwietnia 1980 r. tylko częściowo została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł ponadto, iż w wyniku rozstrzygnięć Wojewody [...] oraz Ministra Infrastruktury, stwierdzono nieważność nieistniejącej części decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N., gdyż w sposób nieuprawniony zostało w nich stwierdzone, że na mocy badanej decyzji z 1980 r. doszło do nieodpłatnego przejęcia nieruchomości Banku Spółdzielczego przez Skarb Państwa. Tymczasem sentencja rozstrzygnięcia z [...] kwietnia 1980 r. nie zawiera takiej części. Co więcej, w sentencji tego rozstrzygnięcia nie ma w ogóle mowy o Skarbie Państwa. Skarżący powtórzył również podnoszone na etapie postępowania odwoławczego zarzuty odnoszące się do wewnętrznej sprzeczności decyzji, wynikającej z jednoczesnego zawarcia w niej elementów dotyczących przekazania przedmiotowego terenu w użytkowanie oraz przekazania tego terenu na własność. Powtórzył także argumenty o braku delegacji ustawowej do zawarcia w rozporządzeniu Rady Ministrów przepisów regulujących przekazywanie terenów stanowiących własność organizacji społecznych jednostkom państwowym, co jego zdaniem oznacza, że decyzja Naczelnika Miasta i Gminy N. została wydana bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, aczkolwiek nie wszystkie z podniesionych zarzutów strony Sąd uznał za uzasadnione.

Przedmiotem prowadzonego przez organy obu instancji postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją było ustalenie, czy decyzja Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy N. z dnia [...] kwietnia 1980 r. [...] orzekająca o nieodpłatnym przekazaniu Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K. za zgodą dotychczasowego właściciela, tj. Banku Spółdzielczego w N., w użytkowanie na czas nieokreślony, położonej w N. działki nr [...] o pow. [...] m2, obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Materialnoprawną podstawą decyzji Naczelnika Miast i Gminy N. był § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. – w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz. 19; dalej: "rozporządzenie Rady Ministrów"), który w ustępie 1 stanowił, że organizacja społeczna przekazuje teren stanowiący jej własność jednostce państwowej na jej wniosek, gdy dany teren jest potrzebny jednostce dla wykonywania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. W myśl ust. 2 § 10 zdanie drugie w razie zgody organizacji społecznej organ gospodarki komunalnej i mieszkaniowej wydaje decyzję o przekazaniu terenu. Stosownie do § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia przekazanie terenu następuje odpłatnie. Natomiast § 28 rozporządzenia Rady Ministrów w ust. 1 przewiduje, że jednostka państwowa, na rzecz której przekazana została nieruchomość jest zobowiązana do uiszczenia wartości przekazanego terenu w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja o przekazaniu stała się ostateczna. Wartość terenu nie zabudowanego ustala się natomiast w wysokości odpowiadającej odszkodowaniu w przypadku wywłaszczenia (§ 28 ust. 2 in principio).

Powyższa regulacja odnosi się zatem do specyficznej formy wywłaszczenia organizacji społecznych. Organizacją taką w świetle obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. - o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. nr 22, poz. 159 ze zm.) były także banki spółdzielcze (art. 3 ust. 2 powołanej ustawy).

Dokonując oceny legalności podjętej w przedmiocie przekazania nieruchomości stanowiącej własność Banku decyzji Naczelnika Urzędu Miasta i Gminy N. Wojewoda [...] oraz Minister Infrastruktury uznały, iż narusza ona, w stopniu rażącym jedynie przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z uwagi na orzeczenie o nieodpłatnym charakterze przekazania nieruchomości, zaś w pozostałym zakresie (a więc w zakresie odnoszącym się do samego przekazania nieruchomości) odpowiada ona prawu . Ze stanowiskiem tym jednak nie sposób się zgodzić.

Przede wszystkim podnieść należy, iż czym innym jest uregulowane w § 10 rozporządzenia swoiste wywłaszczenie nieruchomości, polegające na przekazaniu należącej dotychczas do organizacji społecznej nieruchomości na rzecz jednostki państwowej, a czym innym oddanie nieruchomości w użytkowanie takiej jednostce

(o czym orzeczono w decyzji z 11 kwietnia 1980 r.), z którym nie wiąże się odjęcie prawa własności dotychczasowemu właścicielowi. O ile zatem w realiach niniejszej sprawy dopuszczalne było na gruncie obowiązujących ówcześnie przepisów wydanie decyzji o odpłatnym przekazaniu terenu należącego do Banku Spółdzielczego w N. na rzecz jednostki państwowej jaką była Komenda Wojewódzka Milicji Obywatelskiej w K., na co zgodę wyraził również sam Bank, wnosząc w piśmie z dnia 25 września 1979 r. do Miejskiego Zarządu Gospodarki Terenami o przejęcie nieruchomości przez Urząd Miasta w N., w trybie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów, o tyle niedopuszczalne było w ustalonym stanie faktycznym przekazanie tej nieruchomości ww. Komendzie w użytkowanie.

Zważyć należy, że badana przez Wojewodę [...] i Ministra Infrastruktury decyzja z [...] kwietnia 1980 r. mimo przywołania w podstawie prawnej wspomnianego wyżej § 10 rozporządzenia z 31 maja 1962 r., nie tylko nie rozstrzygała o odpłatnym charakterze przejęcia nieruchomości należącej do Banku, ale w ogóle nie zawierała rozstrzygnięcia o jej przejęciu na rzecz Skarbu Państwa – Komendy Wojewódzkiej MO w K. (a więc o wywłaszczeniu), czego nie dostrzegły organy obu instancji prowadząc postępowanie nadzorcze, a na co trafnie zwrócił uwagę skarżący. Decyzja ta orzekała bowiem wyłącznie o przekazaniu nieruchomości Banku w użytkowanie Komendzie Wojewódzkiej MO w K.. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zawierała ona wewnętrznie sprzeczne elementy. Z jednej bowiem strony przywoływała w podstawie prawnej przepis odnoszący się do przekazania terenu na własność jednostce państwowej (§ 10), z drugiej zaś rozstrzygała o oddaniu nieruchomości nieodpłatnie jedynie w użytkowanie, na czas nieoznaczony, a więc w trybie uregulowanym w § 4 – 7 rozporządzenia Rady Ministrów, a nie ww. § 10 tego rozporządzenia. Tego rodzaju zadysponowanie nieruchomością nienależącą do Skarbu Państwa, było zdaniem składu orzekającego nie tylko rażąco sprzeczne, w rozumieniu art. 156 § 2 k.p.a., z normą zawartą w § 10 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów, ale było również niedopuszczalne na gruncie pozostałych przepisów wspomnianego rozporządzenia. Zważyć bowiem należy, iż w świetle uregulowań cytowanego rozporządzenia przekazywanie nieruchomości przez organy do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej w użytkowanie jednostkom państwowym mogło nastąpić wyłącznie w odniesieniu do terenów państwowych, co expressis verbis wynika z treści § 4 ust. 1 rozporządzenia. Obowiązujące wówczas przepisy nie dopuszczały wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć w stosunku do nieruchomości stanowiących własność innych niż Skarb Państwa podmiotów. W tym stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska organów, iż wydana w tym zakresie decyzja Naczelnika odpowiada prawu.

Błędna ocena stanu faktycznego sprawy dokonana w toku postępowania nadzorczego przez Wojewodę [...], co do treści podjętego przez Naczelnika Miasta i Gminy N. rozstrzygnięcia (wg organów decyzja rozstrzygała o wywłaszczeniu w trybie § 10 rozporządzenia), podzielona następnie przez Ministra Infrastruktury doprowadziła, na co trafnie zwrócił uwagę skarżący, do wydania wadliwej decyzji ostatecznej stwierdzającej nieważność badanego rozstrzygnięcia z [...] kwietnia 1980 r. w nieistniejącej jego części, tj. w części odnoszącej się do nieodpłatnego przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa. Takiego zaś rozstrzygnięcia podjęta w 1980 r. decyzja w swojej treści niewątpliwie nie zawierała.

Podkreślić przy tym należy, że dla oceny legalności decyzji administracyjnej badanej w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a. istotna jest nie tylko zastosowana w tym rozstrzygnięciu podstawa prawna, ale również treść sentencji badanej decyzji, która będąc wyrazem władczego ukształtowania przez organ administracji publicznej stosunku administracyjnoprawnego, musi być z nią spójna. W postępowaniu tym bowiem organ nie rozstrzyga ponownie merytorycznie sprawy co do istoty, a jedynie ocenia zgodność podjętej już decyzji z obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy stanem prawnym. Nie jest więc możliwe na tym etapie postępowania nieważnościowego sanowanie wad tej decyzji przez nadawanie jej treści odpowiadającej obowiązującemu wówczas porządkowi prawnemu.

W tym stanie rzeczy zgodzić się należy ze skarżącym, iż wyeliminowanie z obrotu prawnego jedynie tej części decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N., która rozstrzyga o nieodpłatnym charakterze przekazania działki nr [...] Komendzie Wojewódzkiej MO w K., nie oznacza, że samo przekazanie nieruchomości w użytkowanie (a nie na własność) tej jednostki odpowiada prawu.

Za chybiony natomiast uznać należy zarzut skarżącego odnoszący się do wydania przez Naczelnika Miasta i Gminy N. decyzji z [...] kwietnia 1980 r. bez podstawy prawnej, który to zarzut strona opiera na przekonaniu, iż przepisy rozdziału 4 rozporządzenia Rady Ministrów zostały wydane bez niezbędnego ustawowego upoważnienia. Trafnie w tym zakresie Minister Infrastruktury powołał się na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 1998 r. (sygn. akt IV SA 899/96, Lex nr 45960), w którym wywodzono, iż podstawę kompetencyjną, dla określenia kwestii związanej z przekazywaniem terenów organizacji społecznych jednostkom państwowym stanowi przepis art. 57 ust. 1 ustawy z dnia

12 marca 1958 r. - o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 ze zm.), stanowiący, iż zasady i tryb przekazywania nieruchomości pomiędzy jednostkami gospodarki uspołecznionej, właściwość organów w tych sprawach oraz zasady rozliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. Pogląd wyrażony w powyższym wyroku skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, co oznacza, że zarzut strony w tym zakresie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie powoduje to jednak oddalenia skargi z uwagi na stwierdzone, wskazane wyżej, kwalifikowane wady prawne decyzji Naczelnika Miasta i Gminy N., które nie zostały dostrzeżone przez organy w toku prowadzonego postępowania nadzorczego.

Błędne ustalenia organów prowadzących to postępowanie w zakresie stanu faktycznego sprawy (w tym treści badanego rozstrzygnięcia) i wadliwa ocena co do jedynie częściowej niezgodności z prawem decyzji z dnia [...] kwietnia 1980 r., a więc naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i 77

§ 1 k.p.a. skutkowały wydaniem przez te organy rozstrzygnięć o wyłącznie częściowym stwierdzeniu nieważności badanego rozstrzygnięcia, mimo tego, iż w całości obarczone ono było kwalifikowaną wadą prawną powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda [...] dokona analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania przez Naczelnika Miasta i Gminy N. rozstrzygnięcia o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie Komendzie MO w K. oraz mając na uwadze przedstawione w niniejszym orzeczeniu stanowisko Sądu, dokona oceny legalności podjętej w tym przedmiocie decyzji pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniających jej wyeliminowanie ze skutkiem ex tunc oraz zbada czy w sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności orzeczenia, określona w art. 156 § 2 k.p.a. Podjęte zaś rozstrzygnięcie właściwie uzasadni stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1

lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.