Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2396/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 1 pkt 1, ust 2 pkt 5, 43, 45 ust 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 12 lutego 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymano w mocy orzeczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z [...] marca 2017 r., o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej wraz z przyłączami oraz zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe na działce ew. nr [...] (obr. D.) w gminie P. Postępowanie toczyło się wobec treści art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073). Wnioskodawcą ustalenia warunków zabudowy był p. R. W., zwany dalej "Inwestorem".

Uzasadniając swoje orzeczenie organ odwoławczy przywołał następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne:

- miejscem realizacji planowanej inwestycji, jest teren znajdujący się w zespole przyrodniczo - krajobrazowym "R. ", zwanym dalej "Zespołem"; działka inwestycyjna znajduje się również w granicach obszarów Natura 2000: Puszcza [...] oraz Ostoja [...] ); organ ochrony przyrody ocenia, czy przedłożony mu do uzgodnienia projekt decyzji nie zawiera zapisów sprzecznych z przepisami regulującymi funkcjonowanie formy ochrony przyrody, na terenie której jest położona działka - rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie [...] , zwanym dalej "rozporządzeniem nr [...]" oraz ustala, czy projekt decyzji nie przewiduje realizacji inwestycji mogącej, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony wskazanych obszarów Natura 2000,

- po analizie zebranej w sprawie dokumentacji organ odwoławczy podzielił negatywne stanowisko wyrażone w I. instancji, w stosunku do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, wobec jego sprzeczności z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr [...]; zgodnie z nim na terenie Zespołu zakazana jest zmiana sposobu użytkowania ziemi,

- zdaniem organu odwoławczego projekt decyzji jest też niezgodny z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...] - zakazem niszczenia i uszkadzania gleby,

- zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi został wprowadzony w celu zachowania walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych; przez zmianę sposobu użytkowania ziemi należy rozumieć wszelkiego rodzaju czynności, jednorazowe lub ciągłe, na skutek których ustaje dotychczasowy sposób użytkowania ziemi, niezależnie od jego charakteru, a jego miejsce zastępuje nowy, dokonany poprzez wprowadzenie zmian (tak wyroki WSA o sygn. akt IV SA/Wa 2016/12, 2081/12, 2123/12 - 2125/12, 2174/12, 2069/13, 1609/13 oraz wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1046/13, dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 marca 1998 r. (o sygn. akt II SA/Wr 895/97): "wszelka działalność budowlana z istoty swej powoduje określone trwałe lub nietrwałe zmiany w ukształtowaniu powierzchni ziemi oraz w stanie i sposobie użytkowania gruntów"; podobne wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 listopada 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1435/11 dostępny w CBOSA): "W ocenie Sądu zakaz ten należy rozumieć w sposób prosty, tak jak wynika z jego brzmienia, co wymaga ustalenia w jaki sposób ziemia jest użytkowana dotychczas i jaki będzie jej sposób użytkowania wskutek zrealizowania wnioskowanej inwestycji. (...) w przypadku gruntów zadrzewionych i zakrzewionych działania niewiążące się z utrzymaniem gruntów czy zalesieniem, a polegające na ich trwałym usunięciu spowoduje zniszczenie ukształtowanego układu i składu gatunkowego szaty roślinnej doprowadzając w konsekwencji do zmiany dotychczasowego rodzaju użytkowania. (...) Walorem krajobrazowym tego terenu są m. in. zadrzewienia i zakrzewienia występujące na działce stanowiącej własność skarżącego. Wskutek inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego te walory ulegną zniszczeniu. Dotychczasowy sposób użytkowania ulegnie zmianie, gdyż w miejsce zadrzewień pojawi się zabudowa jednorodzinna",

- przez zmianę sposobu użytkowania ziemi należy zatem rozumieć zmianę rodzaju użytkowania; tym samym zmiana użytku z ornego, łąki, pastwiska, sadu czy nawet nieużytku na zagospodarowanie pod zabudowę mieszkaniową lub rekreacyjną stanowi zmianę sposobu użytkowania ziemi,

- z akt sprawy wynika, że działka, przeznaczona pod planowaną inwestycję, stanowi grunt rolny; oznaczona jest bowiem na mapie ewidencyjnej jako Ps V, czyli - zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034) - grunty orne, pastwiska trwałe; z akt sprawy, w tym z treści zażalenia, wynika, że jest ona użytkowana na cele rekreacyjne (wiata, miejsce na ognisko, ławki, pomost) - nie jest tam prowadzona działalność rolnicza; nie oznacza to jednak, że posadowienie domu mieszkalnego nie zmieni sposobu użytkowania tego terenu; organ ochrony przyrody nie ma wpływu na sposób użytkowania przez Inwestora gruntu rolnego; nie może jednak, zgodnie z przytoczonym zakazem, dopuścić do usankcjonowania użytkowania, niezgodnego z jego przeznaczeniem - uzgodnić projekt decyzji, dopuszczającej zmianę sposobu użytkowania ziemi wbrew istniejącemu zakazowi, wynikającemu z przepisów z zakresu ochrony przyrody,

- rozporządzenie nr [...], rzeczywiście nie przewiduje zakazu zabudowy; jednak zakaz z § 3 ust. 1 pkt 7 jest sformułowany w taki sposób, że dyspozycję tej normy może obejmować wiele różnych działań, kwalifikowanych właśnie jako zmiana sposobu użytkowania ziemi; dlatego nieuprawniony jest argument Inwestora, jakoby wedle organu: "pojęcia zmiana sposobu użytkowania ziemi i zakaz zabudowy są tożsame",

- nie podzielono stanowiska, wyrażonego w zażaleniu Inwestora, co do niewykazania przez organ I. instancji negatywnego wpływu planowanej inwestycji na walory przyrodnicze i krajobrazowe terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych, czyli w kontekście jej zgodności z celami utworzenia omawianej formy ochrony przyrody, jako naruszenia prawa procesowego; ustanowiony w tym zakresie zakaz jest bowiem, co do zasady, bezwzględny; jedyne przypadki, których on nie dotyczy są sformułowane w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr [...]; dlatego organ ochrony przyrody, oceniając zgodność projektu decyzji z przepisami obowiązującymi na terenie Zespołu, nie ma podstaw do ustalania i oceny wpływu projektowanej inwestycji na ten obszar,

- w sprawie nie zachodzą odstępstwa, sformułowane w § 3 ust. 2 rozporządzenia nr [...]; wymienione są tam: 1) prace wykonywane na potrzeby ochrony przyrody, 2) realizacja inwestycji celu publicznego, 3) zadania z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa, 4) likwidowanie nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych; natomiast - zgodnie z § 3 rozporządzenia - zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej; zgodnie z rysunkiem Studium, stanowiącym załącznik nr 2 do Uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. (dokument udostępniony w Biuletynie Informacyjnym Urzędu Gminy P.), teren planowanej inwestycji nie stanowi obszaru zwartej zabudowy; wniosek ten wynika z tego, że w Studium wyrysowano - we wskazanym załączniku - tereny zwartej zabudowy, m. in. na obszarach zespołów przyrodniczo – krajobrazowych; wśród nich nie znajduje się jednak działka, której dotyczy uzgadniany projekt decyzji o warunkach zabudowy; w niniejszej sprawie nie można również mówić o uzupełnieniu zabudowy mieszkaniowej; rzeczywiście działki, wymienione przez Inwestora w zażaleniu, są zabudowane; jednak - zgodnie z treścią przepisu derogacyjnego - planowana zabudowa powinna stanowić uzupełnienie istniejącej zabudowy; należy przez to rozumieć sytuowanie zabudowy na działce przylegającej do działek zabudowanych; w stanie faktycznym sprawy, działki przylegające do należącej do Inwestora są oznaczone nr: [...] i [...] od strony wschodniej, [...] i [...] od strony południowej oraz [...] od strony północnej; od strony zachodniej działka graniczy z Jeziorem [...] ; tylko działka od strony północnej ([...]) jest zabudowana, zatem nie zachodzą niezbędne przesłanki do zastosowania odstępstwa od omawianego zakazu,

- odnosząc się do zarzutu zażalenia, według którego organ błędnie ustalił, jakoby przedmiotowa budowa nie stanowiła uzupełnienie istniejącej zabudowy, ponieważ "nie nadał prawidłowego znaczenia faktowi, że na działce znajdują się inne budowle tj. wiata, miejsce na ognisko, ławki, pomost", wskazano, że wymienione obiekty nie stanowią zabudowy mieszkaniowej; tylko istnienie takiej, daje podstawę do odstąpienia od stosowania wymienionego zakazu,

- z uwagi na wykazaną niezgodność projektu decyzji z przepisami rozporządzenia nr [...], odstąpiono od oceny wpływu projektowanej decyzji na obszary Natura 2000,

- organ odwoławczy podzielił zasadność posłużenia się w sprawie aktami postępowania z 2015 roku, jak również zdjęciami, zamieszczonymi na stronach serwisów Google Maps oraz Geoportal.gov.pl.; dane z powyższych materiałów nie były przesądzające w rozstrzygnięciu niniejszej spraw; stanowiły one jedynie materiał pomocniczy; najistotniejszym dokumentem w sprawie był projekt decyzji, przekazany do uzgodnienia i zawarte w nim mapy, na podstawie których ustalono stan faktyczny sprawy.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów:

- postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 136, w zw. z art. 144 i z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; w tym nie wyjaśniono, czy planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy, nie przeprowadzono kontroli w terenie, wybiórcze oparto się jedynie na zdjęciach lotniczych, dostępnych pod adresem vww.geoserwis.gdos.gov.pl, bez wskazania choćby daty wykonania ortofotomapy, oraz nie umieszczono tych ustaleń w aktach sprawy; uniemożliwiono tym Inwestorowi zapoznania się z całością materiału dowodowego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonego postanowienia;

- art. 8 K.p.a., poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, wobec wydawania odmiennych postanowień przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych - mianowicie uzgodniono warunki zabudowy dla inwestycji na działkach przyległych;

- art 15 K.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i wskazane przez organ II. instancji nowej podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy - § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...]; pozbawiono tym samym stronę możliwości zaskarżenia tego stanowiska w trybie K.p.a.,

- prawa materialnego:

- § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia nr [...], poprzez jego błędną wykładnię; przyjęto, jakoby zakazy obowiązujące mocą wskazanego przepisu wyłączały możliwość zabudowy działki, stanowiącej grunt niezabudowany, znajdujący się na obszarze Zespołu; tymczasem ta forma ochrony nie wprowadza, mocą przepisów ustawowych, zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych;

- przez traktowanie zakazów, wprowadzonych w stosunku do chronionego obszaru rozporządzeniem nr [...], a opartych na art. 45 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 poz. 1651 ze zm.), w sposób rozszerzający – przez odniesienie ochrony obszaru - i wynikających z niej zakazów - do konkretnego miejsca inwestycji budowlanej, znajdującej się na terenie Zespołu, zamiast do całości chronionego obszaru.

W skardze zarzucono też błędy w ustaleniach faktycznych wobec bezpodstawnego przyjęcia, jakoby planowana inwestycja powodowała zmianę sposobu użytkowania ziemi, w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia nr [...] i mogła negatywnie wpłynąć na krajobraz naturalny czy kulturowy Zespołu. Planowana inwestycja nie stoi tymczasem w sprzeczności z celami, dla których został on utworzony.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko, wyrażone w skarżonym rozstrzygnięciu.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Trafnie wywiódł organ administracji, że nie było dopuszczalne uzgodnienie projektu decyzji, wobec zakazów, wynikających z rozporządzenia nr [...], gdy chodzi o zakaz zmiany sposób użytkowania ziemi. Prawidłowo w tym zakresie przytoczono uwarunkowania prawne jak i ustalenia faktyczne. Wobec szczegółowego ich uprzedniego zreferowania, brak potrzeby ich powtarzania. Sąd argumentację organu w danym zakresie uznaję za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać jedynie dodatkowo, co następuje:

- trafnie wywiódł organ administracji, że w okolicznościach faktycznych, jak w rozpoznawanej sprawie (aktualny sposób użytkowania gruntu i rodzaj inwestycji), zakazy, zakreślone rozporządzeniem nr [...], wykluczają realizację planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia w konkretnym miejscu; zasadnie bowiem ocenił, że prowadziłoby to do zmiany sposób użytkowania ziemi; wprawdzie - jak zauważono w skardze - w orzecznictwie bywa formułowana kategoryczna teza, jakoby ograniczeń, stanowionych m.in. na terenach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego nie można rozumieć, co do zasady, jako wykluczające możliwość zabudowy; jest to wywodzone z przyjmowanego a priori założenia, jakoby tego rodzaju terenów nie mogły dotyczyć ograniczenia, analogiczne do najdalej idących zakazów, przewidywanych z mocy prawa expressis verbis dla innych, szczególnie chronionych terenów (parków narodowych bądź rezerwatów); poglądy tego rodzaju nie przystają jednak do brzmienia konkretnych regulacji; brak także podstaw, aby dokonywać ich wykładni w sprzeczności ze stosownym ich brzmieniem; nie przemawiają bowiem za tym racjonalne względy celowościowe ani przesłanki systemowe; jak stanowi ustawa o ochronie przyrody, zespoły przyrodniczo - krajobrazowe są tworzone w celu zachowania fragmentów krajobrazu naturalnego i kulturowego, zasługującego na ochronę, ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne (art. 43); w tym kontekście nie bez znaczenia jest to, czy określony teren stanowi przestrzenie otwarte czy też jest zurbanizowany; kwestia więc, czy możliwa jest na terenach dotąd niezainwestowanych realizacja nowej zabudowy może mieć kluczowe znaczenie z punktu widzenia kształtowania walorów krajobrazowych a więc także ich ochrony; w takiej sytuacji, zakreślony przez prawodawcę w art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, katalog możliwych zakazów, wypada postrzegać, jako racjonalnie uzasadniony potrzebą osiągnięcia konkretnego celu - ochrony krajobrazu, któremu z kolei lokalny prawodawca przypisze szczególne walory, co znajdzie odzwierciedlenie w stosownym akcie prawa miejscowego; możliwość ustanowienia pewnego rodzaju zakazów na danym obszarze o określonych granicach nie oznacza przy tym, że muszą one dotyczyć całego terenu objętego daną formą ochrony - ich dobór należy do organu, stanowiącego prawo w danym zakresie (skoro wprowadzenie zakazów jest z mocy ustawy fakultatywne, logicznym, że mogą one dotyczyć również wybranych fragmentów danego terenu chronionego); poza oceną Sądu, jak i uprzednio orzekających organów administracji, pozostaje natomiast w danym przypadku kwestia, czy w przedmiotowej sprawie zakazy, wynikające z rozporządzenia nr [...] są zasadne; może być to badane wyłącznie w ramach wniesienia stosownej skargi na akt prawa miejscowego; należy podkreślić, że różnica pomiędzy reżimami ochronnymi, gdy chodzi o tereny szczególnie chronione, jak parki narodowe i rezerwaty, a pozostałymi, gdzie rygory w zakresie ochrony nie są tak daleko idące, polega w istocie na tym, że w tych pierwszych, z mocy samej ustawy, zabroniona jest generalnie realizacja obiektów, które nie służą celom ochrony przyrody, co nie dotyczy tylko fragmentów objętych ochroną krajobrazową (art. 15 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody), zaś - na pozostałych - zakazy, które także mogą pośrednio ograniczać możliwość zabudowy, są kształtowane w drodze aktów prawa miejscowego, zależnie od potrzeb, spośród wymienionych w ustawie (np. dla zespołów przyrodniczo - krajobrazowych w art. 45 ust. 1 tej ustawy); w przypadku tych drugich terenów oznacza to, że - gdy jest to zasadne do osiągnięcia celów, dla których ustanowiono dany obszar chroniony - możliwe jest ustanowienie zakazów skutecznie zapewniających realizację celów jego utworzenia, spośród wymienionych w ustawie, także, gdy prowadziłoby to do ograniczenia możliwości zabudowy terenów, które np. nie były dotąd w tym celu wykorzystywane; nie sposób przy tym uznać, aby samo prawo zabudowy było integralnym atrybutem, chronionego na szczeblu Konstytucji prawa własności, gdy wychodzi o każdą nieruchomość; przykładowo, w świetle regulacji ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r., poz. 459 ze zm.), prawo to może być wykonywane wyłącznie w granicach, określonych przez ustawy i zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem danej nieruchomości (art. 140); brak więc podstaw by uznać, że - gdy chodzi o nieruchomości rolne, także te niewykorzystywane na te cele (lecz np. rekreację) - prawo generalnie gwarantuje możliwość ich zabudowy, wedle potrzeb właściciela (tu - realizacja budynku), niezależnie od uwarunkowań na danym terenie; błędne są konstatacje, jakoby rozumienie reguł, dotyczących m.in. zespołów przyrodniczo - krajobrazowych, jako skutkujących zakazem zabudowy, oznaczało objęcie tych terenów rygorami tak daleko idącymi jak w przypadku obszarów szczególnie chronionych (parków narodowych i rezerwatów); jak wskazano, obowiązujące tam ograniczenia zamykają bowiem możliwość realizacji wszelkiego rodzaju przedsięwzięć, innych niż służące celem ochrony (z wyłączeniem obszarów ochrony krajobrazowej); w danym zaś przypadku zakaz dotyczy wyłącznie realizacji przedsięwzięć na terenach, które dotąd były wykorzystywane w innych celach niż zabudowa i nie są w stosownym trybie przeznaczone pod zabudowę; ograniczenia te nie są więc w istocie tak samo daleko idące,

- konstatując, trafnie wywiódł organ, że - w danym przypadku - doszłoby do naruszenia stosownych zakazów, ustanowionych prawem miejscowym; wykluczało to uzgodnienie projektu decyzji; czyni to bezzasadnym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, zawartych w akcie prawa miejscowego (rozporządzeniu nr [...]), zakreślających zakres zakazów,

- chybione są zarzuty skargi, gdzie podnosi się, jakoby sprawa nie została w dostateczny sposób wyjaśniona; wprawdzie zawarte w aktach wydruki zdjęć satelitarnych nie są opatrzone datą; nie może być to jednak podstawa, aby odmówić im a priori wiarygodności, gdy chodzi o istotne, zawarte w nich informacje - stan zabudowy działki skarżącego jak i terenów przyległych; nie odbiega on od widocznego na załącznikach do uzgadnianego projektu decyzji, które winny być oparte na mapach, odzwierciedlających aktualne dane zasobu geodezyjnego i kartograficznego; z dokumentacji wynika, że po stronie wschodniej, zachodniej ani też południowej, w stosunku do działki skarżącego, nie ma zabudowy; skupiska zabudowy znajdują się zaś jedynie po stronie północnej – po drugiej stronie polnej drogi; w takiej sytuacji nie może ulegać wątpliwości, że - wynikający z rozporządzenia nr [...] - zakaz, służący ograniczeniu rozproszonej zabudowy na terenach, zakwalifikowanych przez lokalnego prawodawcę, jako mające o szczególne walory krajobrazowe, znajdzie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie; nie sposób uznać, bowiem, aby planowana budowa wprowadziła do uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej, w myśl § 3 ust. 3 rozporządzenia nr [...]; pojęcie to, jako służące zakreślenie w warunków odstępstwo od zakazu z § 1, nie może być wykładane rozszerzająco; zdaniem Sądu, uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej oznacza zresztą wyłącznie realizację dodatkowych obiektów bądź infrastruktury w obszarze nieruchomości, gdzie zabudowa mieszkaniowa już istnieje, co - oczywiście - w danym przypadku nie ma miejsca; niezależnie od sposobu rozumienia pojęcia uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej - czy rozumieć ją szerzej, jak organ (gdy zabudowa mieszkaniowa znajduje się na działkach sąsiednich), czy węziej (gdy istnieje już zabudowa mieszkaniowa na działce inwestycyjnej) - w rozpatrywanej sprawie niewątpliwie warunek odstępstwa nie byłby spełniony,

- zarzut naruszenie przepisów postępowania, upatrywany w braku możliwości zweryfikowania materiału dowodowego przez stronę, czy użycie materiałów sprzed kilku lat (w tym brak wizji w terenie), mógłby być skutecznie podnoszony, o ile zostałby powiązany z uprawdopodobnieniem, że okoliczności nim dowodzone nie zostały właściwie wyjaśnione; tymczasem, nawet na etapie skargi, Inwestor nie przedłożył dokumentów, z których treści wynikałoby, że stan faktyczny w istotnych elementach jest odmienny od tego, jaki odzwierciedlono w aktach sprawy, gdy chodzi o zainwestowanie działek po stronie wschodniej zachodniej oraz południowej, względem działki inwestycyjnej,

- jak wskazano wcześniej, nie jest rolą Sądu w tym postępowaniu ocena, czy ograniczenie możliwości wykorzystania gruntów na inne cele niż dotychczas np. w następstwie zabudowy jest w danym przypadku zasadne; kwestia ta mogłaby być rozważana wyłącznie w ramach badania legalności aktu prawa miejscowego, który dany zakaz ustanawia; dlatego chybiony są zarzuty, jakoby organ nie wyjaśnił, jaki wpływ miałaby planowana zabudowa na realizację celów ochronnych, dla których ustanowiono dany obszar; ocena, czy wprowadzenie tego rodzaju rygoru było zasadne, wykracza poza granice niniejszej sprawy; wpada jedynie odnotować, że generalnie ograniczenie rozproszonej zabudowy jest jednym z podstawowych instrumentów ochrony obszarów cennych przyrodniczo w tym ich walorów krajobrazowych; kluczowe byłoby zatem to, czy dane tereny trafnie zidentyfikowano, jako wymagające ochrony,

- nie może mieć znaczenia w sprawie podnoszoną okoliczność, jakoby - wobec analogicznych uwarunkowań formalnych - organ uzgodnił projekty decyzji, co do zabudowy nieruchomości, znajdujących się w sąsiedztwie działki inwestora; przedmiotem badania jest bowiem legalność działania organu w rozpatrywanej sprawie nie zaś generalnie kontrola jego funkcjonowania, przy wykonywaniu zadań orzeczniczych; w rozpoznawanej przypadku, wobec przywołanych uwarunkowań faktycznych i prawnych, istniała podstawa do odmowy uzgodnienia; Sąd, nie mając uprawnień do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nie mógłby przy tym zająć stanowiska, czy uzgodnienia w powoływanych przez Skarżącego sprawach, były istotnie dokonane wobec identycznych uwarunkowań faktycznych.

Bez znaczenie dla wyniku danej sprawy jest - w takiej sytuacji – to, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia prowadziłaby także do naruszenia zakazu, określonego w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...]. Zdaniem Sądu, jego przywołanie przez organ II. instancji, w kontekście rozpatrywanej sprawy, było bezzasadne. Nie może to mieć jednak żadnego wpływu na wynik danej sprawy. Wystąpiła bowiem inna przeszkoda dla uzgodnienia projektu decyzji. Organ błędnie przyjął, jakoby realizacja budynku na gruncie, o ile chodziłoby o zgodne z prawem jego wykorzystanie, mogła zostać objęta pojęciem uszkodzenia czy wręcz zniszczenia gleby, w myśl przepisów rozporządzenia nr [...]. Gospodarczo uzasadnione i racjonalne wykorzystywanie powierzchni ziemi, której gleba jest elementem, nie mogłoby być bowiem tym mianem określone. Błędne przyjęcie, jakoby ewentualna realizacja zabudowy prowadziła także do niszczenia gleby nie ma znaczenia dla zasadności oceny, że uzgodnienie nie było dopuszczalne, wobec treści innego zakazu.

W tym kontekście nie zachodzi potrzeba oceny przez Sąd zarzutu skargi, jakoby - przywołując dodatkowe zakazy, na etapie postępowania odwoławczego - naruszono regułę dwuinstancyjności postępowania. Kwestia ta nie ma żadnego znaczenia dla wyniku sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.