Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 85/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, art. 75 par. 2 pkt 1 lit. a, par. 3 i  par. 4, art. 207
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 9 ust. 1 i 1a,  art. 10 ust. 1  pkt 1 i  pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1, art. 21 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędzia NSA Przemysław Dumana,, Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej w skrócie: "organ odwoławczy" i "Dyrektor"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej jako "O.p.") oraz art. 9 ust. 1 i 1a, art. 10 ust. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 9, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.; dalej w skrócie: "u.p.d.o.f.") - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M.K. (dalej jako "skarżący" lub "podatnik") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej w skrócie: "organ pierwszej instancji" lub "organ podatkowy") z dnia [...] nr [...], stwierdzającej nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie [...] zł, utrzymał decyzję w mocy.

2. Wskazana wyżej decyzja organu odwoławczego zapadła w następującym stanie faktycznym:

2.1. Pismem z dnia [...] skarżący wystąpił z wnioskiem o zwrot nienależenie wpłaconego podatku w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...] wpłacił podatek na konto organu podatkowego w związku z otrzymaniem od Towarzystwa A PIT-8C w sprawie przychodów za rok 2014 r. Wskazał, że w skutek wypadku komunikacyjnego jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności, zaś wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w C. zasądził na jego rzecz odszkodowanie od Towarzystwa A wraz z należnymi odsetkami. Wobec otrzymania od pozwanego informacji PIT-8C znajoma jego matki wyliczyła mu należny podatek, który został przez niego zapłacony. W wyniku konsultacji ze znajomym prawnikiem uzyskał on informację, że Ubezpieczyciel nieprawnie zaliczył mu odsetki do za zwłokę jako przychód obciążony podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wskazując na treść art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. oraz orzecznictwo sądów stwierdził, że literalna wykładnia tego przepisu wskazuje, że odsetki te są zwolnione z opodatkowania tym podatkiem, albowiem otrzymane odsetki należy przypisać do tego samego źródła przychodów co należność główną.

2.2. Mocą decyzji z dnia [...] organ pierwszej instancji stwierdził podatnikowi nadpłatę w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną powołał art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a, § 3 i § 4 oraz art. 207 O.p., a także art. 9 ust. 1 i 1a. art. 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 9, art. 11 ust.1, art. 20 ust. 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.. W uzasadnieniu wskazał, że za rok 2014 została wystawione skarżącemu informacja o dochodach w postaci PIT-8C (przez Towarzystwo A), w której wykazano przychód z tytułu odsetek za nieterminową wypłatę odszkodowania w wysokości [...] zł). Organ podatkowy wskazał, że powszechny obowiązek podatkowy wynika z art. 9 u.o.p.d.f., zaś stosownie do treści art. 11 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 oraz art. 19 i art. 20 ust. 3 u.o.p.d.f. przychodami są otrzymywane lub pozostawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymywanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wskazując na treść art. 20 ust. 1 u.o.p.d.f. organ podatkowy stwierdził, że użyte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" wskazuje, że definicja przychodu z innych źródeł ma charakter otwarty i nie stoi na przeszkodzie by do tej kategorii nie zaliczyć przychodów nie wymienionych w nim wprost. Tym samym, w ocenie organu podatkowego, o przychodzie podatkowym z innych źródeł można mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, a do takich należą odsetki od odszkodowania.

Organ podatkowy zauważył, że instytucja odsetek za zwłokę została uregulowana w art. 481 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121, dalej jako "k.c."), zaś wypłacone odsetki nie są wliczane do kwoty odszkodowania z uwagi na treść art. 20 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm., dalej jako "k.p.c.") co powoduje, że nie można utożsamiać odsetek za zwłokę z odszkodowaniem, czy tez innym świadczeniem, albowiem odsetek można żądać dopiero wtedy, kiedy jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego. Wskazując na orzecznictwo sądów organ odwoławczy stwierdził, że roszczenie odsetkowe nie jest częścią składową roszczenia głównego, gdyż opiera się na odrębnym stanie faktycznym oraz odrębnej podstawie materialnoprawnej. Podkreślił przy tym, że w u.o.p.d.f. w katalogu zwolnień przedmiotowych wymieniono wprost odsetki w art. 21 ust. 1 pkt 52, pkt 95, pkt 119 i pkt 130, przy czym nie są to odsetki od nieterminowej zapłaty odszkodowania, jak w niniejszej sprawie. Zasądzone wyrokiem sądu dla podatnika odsetki nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych, albowiem nie są odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, lecz wynikają z odrębnych przepisów i dotyczą opóźnienia w spłacie świadczenia. Tym samym przyznane podatnikowi odsetki stanowią przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji skarżący winien je wykazać w zeznaniu podatkowym PIT-36 za rok 2014, jako przychód z innych źródeł.

Organ podatkowy zauważył, że zobowiązanie podatkowe za 2014 r. w pierwotnej wysokości zostało określone przez podatnika w nieprawidłowej wysokości. W skutek przeprowadzenia postępowania podatkowego wysokość tego zobowiązania została określona przez ten organ decyzją z dnia [...], nr [...] na kwotę [...] zł. Biorąc zatem pod uwagę treść art. 72 § 1 oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i § 3 O.p. oraz fakt dokonanej przez skarżącego wpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. w kwocie [...] zł powstała nadpłata w wysokości [...] zł.

2.6. W odwołaniu od tej decyzji podatnik zaskarżył ją w całości wnosząc o stwierdzenie nadpłaty w wysokości [...] zł jednocześnie zarzucając naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., albowiem w jego ocenie wszelkie kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobowych są zwolnione z opodatkowania, a tym samym odsetki od tych kwot również podlegają zwolnieniu, jako prawo uboczne do roszczenia głównego. W ocenie skarżącego, gdyby cel ustawodawcy był odmienny posłużyłby się on w tym przepisie bezpośrednim wyrażeniem, tak jak to zostało wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 3-3d u.o.p.d.f. gdzie posłużono się wyrazami "odszkodowanie" lub "zadośćuczynienie". Podkreślił, że wykładnia art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. nie może prowadzić do wniosku, że odsetki należy zakwalifikować do innego źródła dochodu niż należność główna. Na poparcie swojego twierdzenia przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt II FSK 289/12.

2.7. Organ odwoławczy, rozpatrując przedmiotową sprawę, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji uznał, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. została prawidłowo określona przez organ podatkowy decyzją z dnia [...], nr [...] na kwotę [...] zł. Uwzględniając zatem wpłacone przez płatnika zaliczki na podatek w wysokości [...] zł kwota podatku do zapłaty wyniosła [...] zł a wobec dokonanej wpłaty kwoty [...] zł tytułem powyższego zobowiązania powstała nadpłata w wysokości [...] zł.

3.1. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podatnik zarzucił zaskarżonej decyzji art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, że odsetki od odszkodowania nie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych. W oparciu o ten zarzut wniósł o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi. W uzasadnieniu skargi powtórzył dotychczas prezentowane stanowisko w spornych aspektach tej sprawy.

4. Z tych też powodów, odpowiadając na skargę, Dyrektor stwierdził, że nie dostrzega podstaw do uwzględnienia jej żądań, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

5. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew jej zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

6. Na wstępie uczynić należy jednak zasadnicze zastrzeżenie o charakterze ogólnym, że kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie nie podlegała kwestia określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r., a jedynie kwestia tego czy organ w sposób prawidłowy stwierdził wysokość powstałej nadpłaty.

W ustawie Ordynacja podatkowa ustawodawca wprowadził dwie odrębne procedury podatkowe: pierwszą odnoszącą się do określania zobowiązań podatkowych (art. 21 § 3 O.p.) oraz drugą w sprawie stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 1 O.p.). Przepis art. 75 § 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b O.p. daje podatnikom, których zobowiązanie powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (to jest przez zaistnienie zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania – a tak jest w rozpoznawanej sprawie) uprawnienie do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach) wskazanych w tym przepisie wykazali oni zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, bądź też nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji) dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Stosownie do art. 75 § 3 O.p. podatnik jest zobowiązany do złożenia równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowanego zeznania, bądź skorygowanej deklaracji. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4 O.p.).Natomiast - jeżeli weryfikacja wniosku oraz korekty deklaracji wykaże, że określenie wysokości nadpłaty przez podatnika jest nieprawidłowe, zachodzi potrzeba weryfikacji zobowiązania podatkowego, a wydanie decyzji staje się konieczne. Zgodnie zaś z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W myśl § 2 tego artykułu, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Ten ostatni przepis stanowi zaś, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa inną wysokość zobowiązania podatkowego. Z powołanego art. 21 § 2 i 3 O.p. wynika zatem, że wysokość zobowiązania podatkowego wynika ze złożonej deklaracji podatkowej, jednakże jedynie do chwili, gdy właściwy organ wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Od tego momentu to wydana przez właściwy organ decyzja wymiarowa zastępuje złożoną przez podatnika deklarację (jej korektę) i kształtuje wysokość należnego podatku. W razie bowiem złożenia korekty deklaracji podatkowej, zastępującej poprzednią deklarację, organ podatkowy może uznać, że wystąpiły okoliczności opisane w art. 21 § 3 O.p., pozwalające organowi podatkowemu na wydanie decyzji, w której określona zostanie wysokość zobowiązania podatkowego w innym rozmiarze, niż wynikający z korekty.

Opisane powyżej dwa tryby postępowań, to jest odnoszący się do określania zobowiązań podatkowych (art. 21 § 3 O.p.) oraz w sprawie stwierdzenia nadpłaty (art. 75 § 1 O.p.) obowiązują niezależnie jeden od drugiego przy czym nie wykluczają się wzajemnie, lecz uzupełniają. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, postępowanie w sprawie określania zobowiązań podatkowych ma charakter procedury zasadniczej (pierwotnej) w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1343/08; LEX nr 558891). Wynika to przede wszystkim z tego, że pierwsze postępowanie ma znacznie szerszy zakres przedmiotowy i kompleksowo weryfikuje wysokość zadeklarowanego przez podatnika zobowiązania podatkowego. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty wszczyna natomiast postępowanie, którego celem jest rozstrzygnięcie tego, czy powstała nadpłata, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości (por. L. Etel, C. Kosikowski, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz: Ordynacja podatkowa – Komentarz do art. 75, także wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1002/07; LEX nr 1007761). W sytuacji, gdy wnioskowi towarzyszy korekta zeznania postępowanie to kończy się albo zwrotem nadpłaty bez wydania decyzji albo (gdy skorygowane zeznanie budzi zastrzeżenia organu podatkowego) wydaniem decyzji stwierdzającej nadpłatę w innej wysokości bądź też wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty, jeżeli nie stwierdzono przesłanek jej istnienia.

W ocenie Sądu, zasadnie w niniejszej sprawie organy uznały, iż decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. Kwota nadpłaty jest bowiem w nierozerwalny sposób związana z wysokością zobowiązania podatkowego. Jak wyżej wskazano, wydanie orzeczenia w przedmiocie nadpłaty w sytuacji, gdy podatnik zobowiązany jest do samoobliczenia podatku i złożenia deklaracji, powinno być poprzedzone określeniem prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w drodze decyzji (por. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 363/06, LEX nr 302857; z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1893/07, LEX nr 575398; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 1/10, LEX nr 673509; WSA w Gliwicach z dnia 9 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 871/08, LEX nr 511285 i powołane tam orzecznictwo). Argumentem przemawiającym za takim sposobem prowadzenia postępowania jest konieczność określenia wysokości zobowiązania w formie decyzji podatkowej, do czego nie może dojść w ramach postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Ustalenie prawidłowej wysokości tego zobowiązania nie może być w sposób władczy rozstrzygnięte przez organ podatkowy w postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, nie wynika ona bowiem ani z treści żądania strony, ani z jego podstawy prawnej. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r. o sygn. akt II FSK 346/06, jeżeli organ, po złożeniu korekty deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, uznaje tę korektę za nieprawidłową, winien on wszcząć postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie art. 21 § 3 O.p.

Reasumując ten wątek rozważań, określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego jest konieczne dla ustalenia, czy wystąpiła nadpłata (obok ustaleń dotyczących wysokości dokonanych wpłat na poczet należnego podatku), gdyż dopiero na tej podstawie możliwe jest ustalenie nadpłaty w określonej wysokości. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy strona swoje uprawnienie do nadpłaty opiera na twierdzeniu o nieprawidłowym określeniu wysokości zobowiązania podatkowego w złożonej, w wyniku samoobliczenia, deklaracji pierwotnej. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, albowiem z uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jasno wynikało, iż w ocenie podatnika wysokość podatku od określona w deklaracji pierwotnej PIT-39 za 2014 r. była podatkiem nienależnym. Zatem w przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nadpłaty organ podatkowy, który ma wątpliwości co do wysokości nadpłaty i zobowiązania wykazanego w skorygowanej deklaracji, winien wszcząć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania, a następnie określić jego wysokość decyzją wydaną na podstawie art. 21 § 3 O.p. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, iż samo przystąpienie do wyjaśniania, czy w sprawie zaistniało zdarzenie prawne w postaci nadpłaty podatku, musi być poprzedzone wyjaśnieniem ewentualnego zdarzenia prawnego, to jest określeniem zobowiązania podatkowego, w oparciu o art. 21 § 3 O.p. (por. cyt. wyżej wyrok o sygn. akt II FSK 1893/07).

Również art. 79 § 1 O.p. nie stanowi przeszkody do wszczęcia postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, po złożeniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty, gdyż ustanowiony tam zakaz dotyczy sytuacji odwrotnej. Daje to więc organom prawną możliwość, w sytuacji, gdy w toku postępowania wszczętego wnioskiem strony stwierdzą, iż zobowiązanie podatkowe zostało przez nią wykazane w korekcie deklaracji w wysokości nieprawidłowej (zaniżonej), wszczęcia z urzędu odrębnego postępowania podatkowego oraz wydania decyzji, o której mowa w art. 21 § 3 O.p. Jeżeli decyzja taka zostanie wydana przed rozstrzygnięciem wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jej treść niewątpliwie będzie miała wpływ na treść decyzji w przedmiocie nadpłaty.

Nie ulega więc wątpliwości, że decyzja wydana na podstawie art. 21 § 3 O.p. modyfikuje wysokość zobowiązania podatkowego wykazanego w deklaracji (korekcie), a jej podważenie może nastąpić tylko w trybach nadzwyczajnych, np. w drodze wznowienia postępowania. Przepisy o nadpłacie nie przewidują możliwości podważania ostatecznych decyzji podatkowych (por. wyroki NSA: z dnia 17 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/Lu 554/02, niepubl. oraz z dnia 28 stycznia 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 807/01, POP 2004, nr 3, poz. 61). Tożsame stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 206/05 (LEX nr 193354), wskazując, że "instytucja stwierdzenia nadpłaty nie może być wykorzystywana do wzruszania ostatecznych decyzji wymiarowych wydanych na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Tryb postępowania podatkowego, zmierzający do stwierdzenia nadpłaty nie jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, dzięki któremu można wzruszyć ostateczne decyzje podatkowe, gdyż środki te określone zostały enumeratywnie w przepisach rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej".

Mając na względzie powyższe rozważania oraz przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdzić należy, że w przypadku uprzedniego określenia podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 3 O.p.), decyzja wydana przez organ pierwszej instancji w sprawie nadpłaty musi uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego (por. wyrok z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 363/06). W świetle powyższego zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie sprawy nadpłaty musi uwzględniać następstwa prawne wynikające z wydanego już w stosunku do spornego okresu rozliczeniowego rozstrzygnięcia organów podatkowych w zakresie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego.

Z tego zatem względu Sąd dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie rozstrzygnięcia wniosku strony skarżącej o zwrot nienależnie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r., zaś podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 21 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. jako zmierzający do zakwestionowania de facto wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych nie mógł zostać uwzględniony. Był on natomiast przedmiotem oceny w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 84/16.

7. W tak zakreślonych ramach Sąd uznał, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo oceniły istnienie nadpłaty w wysokości [...] zł, a nie jak wnioskował skarżący najpierw w wysokości [...] zł (wniosek pierwotny), a następnie w wysokości [...] zł (kwota określona w odwołaniu).

Należy zatem wskazać, że wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. została określona w wysokości [...] zł decyzją organu podatkowego z dnia [...] nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora z dnia [...] nr [...]. Ustalając zatem wysokość nadpłaty organy podatkowe były zobligowane do uwzględnienia w wydanym rozstrzygnięciu wysokości zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego z dnia [...] nr [...]. Należy nadmienić, że prawidłowość wydanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia w tym zakresie podlegała ocenie w skutek ich zaskarżenia do tut. Sądu w postępowaniu toczącym się pod sygn. akt I SA/Gl 84/16. Wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 84/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę podatnika na wskazaną powyżej decyzję Dyrektora uznając ją za odpowiadającą prawu.

Biorąc zatem pod uwagę wysokość zobowiązania wynikającego z powyższej decyzji ([...] zł) i wysokość kwoty uiszczonej przez skarżącego w dniu [...] ([...] zł) przy uwzględnieniu zaliczek pobranych przez płatnika w wysokości [...] zł oraz treść wskazanego powyżej art. 75 § 1 i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b O.p. organy prawidłowo ustaliły skarżącemu wysokość nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w wysokości [...] zł.

8. Uznawszy więc, że organ podatkowy nie dopuścił się naruszenia prawa, które zarzucała strona skarżąca, Sąd – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – oddalił skargę w całości.