Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 809/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant, Referent stażysta Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej jako "organ odwoławczy" lub "KGP") rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej jako "Kpa"), po rozpatrzeniu odwołania M.M. (dalej także jako "funkcjonariusz", "policjant" lub "strona") uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej jako "organ I instancji" lub "KWP") z [...] grudnia 2017 r. o zwolnieniu funkcjonariusza z dniem [...] grudnia 2017 r. ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby

w Policji, ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] stycznia 2018 r.,

w pozostałej części utrzymał w mocy wymieniony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu wskazał, że raportem z [...] listopada 2017 r. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w [...] poinformował KWP, że w dniu [...] listopada 2017 r., przebywając w dyspozycji Komendanta [...] Policji, o godzinie 8:30 podczas odprawy służbowej na terenie Hotelu [...] w [...], wytypowano funkcjonariuszy, których poddano badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Sytuacja ta była związana z informacją telefoniczną Dyżurnego [...] Stanowiska Kierowania uzyskaną tego dnia o godzinie 00:45 na temat niewłaściwego zachowania policjantów na terenie hotelu. Dowódca wyjaśnił, że po udaniu się na teren hotelu, przy recepcji, zastał interweniujących funkcjonariuszy Komendy Rejonowej Policji [...]. O godzinie 8:45 urządzenie [...] wykazało sygnalizację czerwoną u kilku policjantów, m.in. u M.M.

Następnie udano się z funkcjonariuszami do Komendy Rejonowej Policji [...] w celu wykonania dalszych czynności. Na miejscu poddano policjanta badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem Alkometr [...], z wynikiem: I badanie 0,40 mg/l o godz. 9:09 oraz II badanie 0,40 mg/l o godz. 9:22. Dowódca dodał, że w dniu [...] listopada 2017 r. o godzinie 8:45 żaden

z funkcjonariuszy (w tym M.M.) nie zgłaszał, że nie może przystąpić do służby.

Pismem z [...] listopada 2017 r. organ I instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia strony ze służby w Policji.

W piśmie z [...] listopada 2017 r. Wiceprzewodniczący [...] Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w [...] poinformował, że Zarząd ten wnosi o umorzenie postępowania administracyjnego i zbadanie sprawy

w trybie dyscyplinarnym.

Pismem z [...] grudnia 2017 r. pełnomocnik strony złożył wniosek dowodowy o:

1. przeprowadzenie dowodu z zapisu wideokonferencji z odpraw Komendanta Głównego Policji z komendantami wojewódzkimi Policji z [...] i [...] listopada 2017 r. zorganizowanych przed obchodami Święta Niepodległości - na okoliczność dyspozycji wydanych w zakresie ewentualnych przewinień dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji podczas operacji policyjnej "[...]",

2. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, tj. A. Z., L. C., P.Z., K. R. - na okoliczność przebiegu odprawy w dniu [...] listopada 2017 r. przed przystąpieniem do czynności służbowych w ramach operacji policyjnej "[...]"

Rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2017 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, z późn. zm., dalej jako "ustawa o Policji") zwolnił M.M. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2017 r. Rozkazowi personalnemu nadano rygor natychmiastowej wykonalności

W dniu [...] stycznia 2018 r., w terminie ustawowym, pełnomocnik strony wniósł odwołanie od powyższego rozkazu personalnego KWP z [...] grudnia 2017 r., zarzucając temu rozstrzygnięciu:

1) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 77 § 1 Kpa oraz art. 80 Kpa, poprzez niezgromadzenie i nierozpatrzenie przez organ administracji wyczerpującego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji administracyjnej na podstawie niepełnego materiału dowodowego,

2) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 78 § 1 Kpa, poprzez ich niezastosowanie skutkujące niedopuszczeniem dowodów zgłoszonych przez odwołującego, a przyczyniających się do wyjaśnienia istoty sprawy,

3) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 Kpa w zw. z art. 7 Kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego skutkującą brakiem dążenia organu do ustalenia prawdy obiektywnej przy uwzględnieniu ważnego interesu społecznego oraz interesu strony, ustaleniem stanu faktycznego na podstawie niepełnego materiału dowodowego skutkujących uznaniem, że:

a) odwołujący się przystąpił do służby i podjął czynności służbowe w stanie nietrzeźwości,

b) odwołujący się był jednym z uczestników awantury z gośćmi weselnymi na terenie hotelu w godzinach nocnych czym naruszył ważny interes służby,

c) wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika odwołującego nie mają znaczenia dla wyjaśnienia istoty sprawy,

d) zwolnienie ze służby w Policji odwołującego się odpowiada ważnemu interesowi służby,

4) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 Kpa poprzez niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne wydanej decyzji, w szczególności:

a) niewyjaśnienie powodów, dla których organ uznał przystąpienie do służby przez odwołującego się w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do rozpoczęcia formalnej odprawy funkcjonariuszy do podjęcia czynności służbowych,

b) niewyjaśnienie powodów, dla których organ uznał wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika odwołującego się za niezwiązane z przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego oraz niemające znaczenia dla sprawy,

c) niewyjaśnienie powodów, dla których organ uznał za udowodnione uczestnictwo odwołującego się w awanturze z gośćmi weselnymi na terenie hotelu, podczas gdy

z notatki służbowej [...] E. Z. z KRP [...] z [...] listopada 2017 r. wynika, że nie zaobserwowano sytuacji skarżenia się na zachowanie policjantów przebywających w hotelu oraz że pracownik hotelu nie był w stanie wskazać policjantów, którzy mieliby brać udział w awanturze z gośćmi,

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy

o Policji poprzez błędną wykładnię i błędne uznanie, że zwolnienie ze służby w Policji odwołującego się odpowiada ważnemu interesowi służby,

6) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 134 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zwolnienie odwołującego się ze służby

w Policji, a tym samym wymierzenie najsurowszej kary w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują katalog kar dyscyplinarnych o łagodniejszym charakterze.

W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o:

- przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego na podstawie art. 136 § 1 Kpa, tj.:

a) przeprowadzenie dowodów powołanych w piśmie pełnomocnika odwołującego się

z [...] grudnia 2017 r. na okoliczności w nim wskazane,

b) przeprowadzenie dowodu z zapisu wideokonferencji z odprawy Komendanta Głównego Policji z komendantami wojewódzkimi Policji z dnia [...] listopada 2017 r. - na okoliczność dyspozycji wydanych przez Komendanta Głównego Policji w zakresie ewentualnych przewinień dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji podczas realizacji operacji policyjnej "[...]".

- uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenie postępowania, lub

- uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ.

KGP, wydając wskazany na wstępie niniejszego uzasadnienia rozkaz personalny z [...] marca 2018 r. wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia odwołującego się ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta

w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi zatem ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. We wszystkich natomiast wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą zaś organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny, czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie policjanta w służbie narusza jej ważny interes.

KGP podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby

w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować

w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko

z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu Państwa i zaufania obywateli do jego organów. W wielu zawodach, zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania i postawy powodują, że policjant traci przymiot nieposzlakowanej opinii i nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie.

Organ odwoławczy wskazał, że całokształt okoliczności zaistniałych z udziałem policjanta w dniu [...] listopada 2017 r. powoduje, że wymieniony z całą pewnością utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu,

a tym samym nie może on pełnić dalszej służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.

KGP wskazał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] listopada 2017 r. policjanta wraz

z innymi funkcjonariuszami Oddziału Prewencji Policji w [...], pojechał do [...], w celu udziału w dniu następnym, tj. [...] listopada 2017 r. w czynnościach służbowych związanych z operacją policyjną "[...]". W godzinach popołudniowych funkcjonariusze zostali zakwaterowani w Hotelu [...]w [...]. W dniu [...]listopada 2017 r., o godzinie 8:30, po stawieniu się policjantów na wcześniej zapowiedzianą zbiórkę, wytypowano kilku z nich (w tym stronę) i poddano ich badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Sytuacja ta związana była

z informacją telefoniczną Dyżurnego [...] Stanowiska Kierowana uzyskaną tego dnia o godzinie 00:45 przez Dowódcę Oddziału Prewencji Policji w [...], na temat niewłaściwego zachowania policjantów na terenie hotelu. O godzinie 8:45 urządzenie [...] wykazało sygnalizację czerwoną po przeprowadzeniu badania m.in. u strony.

Po udaniu się z badanymi funkcjonariuszami do Komendy Rejonowej Policji [...] policjant został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu urządzeniem Alkometr [...] z wynikiem: I badanie o godz. 9:09 - 0,40 mg/l, II badanie o godz. 9:22 - 0,40 mg/l.

KGP podkreślił, że powyższe okoliczności nie były w toku postępowania przed organem I instancji kwestionowane przez policjanta, natomiast, wbrew twierdzeniom pełnomocnika odwołującego się zawartym w odwołaniu - zdaniem organu odwoławczego - stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że wymieniony nie powinien pełnić służby w Policji.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że M.M. zdaje się nie dostrzegać, iż fakt przemieszczenia się przez niego i innych policjantów Oddziału Prewencji Policji w [...], w dniu [...] listopada 2017 r., do [...]

i zakwaterowanie w Hotelu [...] związane było stricte z czynnościami służbowymi, które miały być wykonywane w dniu [...] listopada 2017 r. (operacja policyjna "[...]"). Zwrócić tutaj należy szczególną uwagę na konstrukcję czasu służby policjantów, która różni się diametralnie od pojęcia czasu pracy. Treść art. 33 ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie stanowi, że czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków. Zatem istotą tego czasu nie jest faktyczne

i rzeczywiste wykonywanie określonych czynności służbowych, czy też przystąpienie do ich wykonania, ale prawny obowiązek do działania, zaniechania lub znoszenia, którego źródłem jest przede wszystkim zakres zadań wynikający pragmatyki służbowej

(w szczególności z art. 1 ustawy o Policji), zakres obowiązków wynikających z karty opisu stanowiska pracy, a także obowiązków wynikających z wydanego policjantowi polecenia lub rozkazu przez uprawnionego przełożonego. W sytuacji, o której mowa właściwy przełożony wydał policjantowi polecenie stawienia się w oznaczonym miejscu

i czasie. Zatem policjant zobowiązany był do niezwłocznego wypełnienia tego obowiązku albo do poinformowania przełożonego o braku możliwości jego spełnienia (wynikającego z niedyspozycji i braku możliwości stawienia się w służbie). Taka informacja nie została przez policjanta przekazana do przełożonego. Wobec tego miał prawo uznać, że policjant stawiając się na jego polecenie w oznaczonym miejscu

i czasie jest w pełni gotowy do świadczenia służby. Weryfikacja stanu trzeźwości policjanta potwierdziła, że nie mógł on przystąpić do podjęcia służby. Brak stosownego sprawdzenia przez przełożonego mógłby doprowadzić do sytuacji, że policjant przystąpiłby do wykonywania konkretnych czynności służbowych. Jakikolwiek incydent wywołany stanem psychofizycznym tego policjanta mający związek z podjętymi przez niego czynnościami służbowymi naraziłby bezpośrednio jego przełożonego na odpowiedzialność dyscyplinarną za brak właściwego nadzoru nad podległym mu funkcjonariuszem. Konsekwencje mogłyby być jeszcze dalej idące jeśli wskutek podjętych działań przez takiego policjanta wyrządziłby on szkodę (zarówno w sferze materialnej, jak i niematerialnej) osobom trzecim, tj. członkom społeczeństwa. Należy mieć bowiem na uwadze, że policjant uprawniony jest do reprezentowania Państwa

i stosowania w jego imieniu środków przymusu, w celu zmuszenia do zachowania zgodnego z prawem, albo przywrócenia lub utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z tego względu istotne jest by czynności służbowe były wykonywane przez policjantów posiadających w danym czasie i miejscu pełną zdolność psychofizyczną do pełnienia służby. Z pola widzenia nie może też umknąć fakt, że celem działań Policji

w dniu [...] listopada 2017 r. było zabezpieczenie obchodów Święta Niepodległości, które co do zasady ma charakter masowy. O charakterze tego wydarzenia, jego skali

i przedsięwziętych przez Policję środkach, mających na celu jego zabezpieczenie, doskonale świadczy to, że zostały one zorganizowane w formie operacji policyjnej.

KGP podkreślił, że M.M., jako policjant od dnia przyjęcia do służby ([...] grudnia 2016 r.) pełniący służbę w pionie prewencji, doskonale winien zdawać sobie sprawę, w jakim celu udaje się do [...], a także, iż przez cały okres pobytu będzie pozostawał w dyspozycji właściwego przełożonego. Sam zatem fakt, że wymieniony,

w czasie, w którym powinien był przewidywać, że może wystąpić sytuacja nadzwyczajna skutkująca koniecznością podjęcia przez niego czynności służbowych

w trybie nagłym, spożywał alkohol w takich ilościach, że w dniu [...] listopada 2017 r.

o godzinie 9:09 i o godz. 9:22 jego zawartość w wydychanym przez niego powietrzu wynosiła 0,40 mg/l, świadczy nie tylko o całkowitym niezrozumieniu istoty służby

w Policji, ale także o wyjątkowej nieodpowiedzialności i lekkomyślności. Zachowanie funkcjonariusza jest przejawem lekceważącego traktowania obowiązków służbowych,

a także stanowi zaprzeczenie etosu zawodu policjanta. Zgodnie bowiem z treścią § 1 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3) zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Obowiązkiem policjanta jest natomiast przestrzeganie tych zasad. W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Policjant powinien wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością (§ 3 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Postępowanie policjanta w kontaktach z ludźmi powinna cechować życzliwość, jak również powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej (§ 6 i 7 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP), policjant powinien także dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej (§ 23 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Policjant nie powinien akceptować, tolerować ani lekceważyć zachowań policjantów naruszających prawo lub zasady etyki zawodowej (§ 24 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP). Przytoczone fragmenty zasad etyki zawodowej policjanta wyraźnie obligują do ich stosowania zarówno w służbie jak i w życiu osobistym każdego członka tej organizacji. Nieprzypadkowo użyto sformułowania odnoszącego się do podejmowanych przez funkcjonariusza "działań". Wynika z tego, że nie zawężono stosowania tych zasad wyłącznie do przedsiębranych przez niego czynności o charakterze służbowym, ale do każdej aktywności, którą podejmuje, bez względu na to czy ma ona związek ze służbą czy też nie. Z kolei przymioty wymienione w § 6 i 7 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP wytyczają szeroki krąg osób, w stosunku do których policjant zobowiązany jest do poprawnego i przykładnego zachowania. Stawienie się do służby policjanta na polecenie przełożonego w okolicznościach, w których nie mógł jej pełnić (bo był

w stanie nietrzeźwości) narażało na niebezpieczeństwo nie tylko jego osobę, pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego (ze względu na charakter planowanych działań przez Policję), ale co należy podkreślić, ukazało tę organizację

w bardzo niekorzystnym świetle (o czym świadczą dobitnie publikacje prasowe zamieszczone w sieci internetowej - k. 48-52 akt sprawy). Wykreowany przez media wizerunek Policji jako organizacji, w kontekście omawianego zdarzenia, z pewnością wpływa na utratę społecznego poczucia zaufania do tej instytucji oraz implikuje mylne wyobrażenie wśród członków społeczeństwa o postawie etyczno-moralnej wszystkich funkcjonariuszy stanowiących jej szeregi.

W związku z powyższym, za niezasadne organ odwoławczy uznał zarzuty pełnomocnika skarżącego, dotyczące niewykonania przez przełożonych, przed badaniem stanu trzeźwości, czynności służbowych, co zdaniem wymienionego świadczy o tym, że nie została rozpoczęta służba (odprawa do służby), a zatem nie można odwołującemu się zarzucać, że stawił się do niej będąc pod wpływem alkoholu. Kwestia ta w przedmiotowej sprawie ma znaczenie drugorzędne i na pewno nie wpływa na ocenę zachowania policjanta z [...] listopada 2017 r.

KGP pokreślił, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia dla osoby będącej policjantem. Rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności funkcjonariusza, związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z istniejącej więzi prawnej pomiędzy jednostką a podmiotem zatrudniającym (policjantem

i właściwym przełożonym) rozciągają się zarówno na czas, w jakim osoba, której przysługuje przymiot funkcjonariusza Policji, wykonuje czynności służbowe (w czasie pełnienia służby), jak i w czasie gdy czynności tych nie wykonuje (w czasie, który jest jego czasem prywatnym). W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość, kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. Żaden policjant nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji (art. 62 ust. 1 ustawy o Policji), ani w trakcie służby ani poza nią. Dotyczy to nie tylko obowiązku powstrzymywania się przez policjanta od popełniania przestępstw, ale także aktywności nieetycznych lub nieakceptowanych społecznie. Zobowiązany jest on natomiast do podjęcia działań służących budowaniu zaufania do Policji, a także dbałości o społeczny wizerunek Policji jako formacji (§ 22 załącznika do zarządzenia nr 805 KGP).

W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że zachowanie policjanta w dniu [...] listopada 2017 r., umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która stanowi jaskrawy przykład nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której wymieniony pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego. Treść wydanej decyzji nie narusza art. 7 Kpa. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów funkcjonariusz obecnie nie wypełnia.

Odnosząc się do zarzutów zaniechania przesłuchania strony oraz innych policjantów uczestniczących w zbiórce Oddziału Prewencji Policji w [...] w dniu [...] listopada 2017 r., organ odwoławczy stwierdził, że nie są one zasadne. Stan faktyczny sprawy na potrzeby niniejszego postępowania został bowiem ustalony właściwie,

a zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że policjant nie może

w dalszym ciągu pełnić służby w Policji, bowiem w chwili obecnej nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru. Czynności przesłuchania nie miałyby żadnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, a nadto doprowadziłyby do niczym nieuzasadnionego przedłużenia tego postępowania. Te same argumenty należy również odnieść do pozostałych wniosków dowodowych złożonych przez odwołującego się. Niezasadny jest także zrzut pełnomocnika strony wskazującego na niezastosowanie art. 134 ustawy o Policji. Odpowiedzialność dyscyplinarna, a co za tym idzie postępowanie dotyczące przewinienia dyscyplinarnego i ewentualne wymierzenie kary dyscyplinarnej jest instrumentem odmiennym i niekonkurencyjnym

z postępowaniem w sprawie zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Pragmatyka służbowa wskazuje na przypadek, gdy wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby stanowi podstawę do uruchomienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji. Wymierzenie tej kary nie stanowi ipso facto o zwolnieniu ze służby w Policji, a jedynie przesłankę do obligatoryjnego zwolnienia ze służby w Policji. W tym przypadku organ administracyjny nie prowadził postępowania dyscyplinarnego, w którym orzeczono by taką karę dyscyplinarną, ale samodzielne postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji. Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie jest zatem ani orzeczeniem w sprawie dyscyplinarnej, ani też nie rozstrzyga o odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta. Dotyczy on wyłącznie zwolnienia ze służby w Policji, w związku z zaistnieniem faktu prawotwórczego objętego dyspozycją normy prawnej wynikającej z treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego (mające także swoje odzwierciedlenie w postępowaniu dyscyplinarnym w art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji), w tym wynikające z treści art. 5 § 1 Kpk i art. 5 § 2 Kpk, nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów ustawy o Policji oraz z Kpa. O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności dyscyplinarnej czy winy mogą być rozstrzygane na korzyść obwinionego (art. 135g ust. 2 ustawy o Policji), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dotyczącego zwolnienia ze służby w Policji, co też nastąpiło w omawianej sprawie. Oznacza to, że zwolnienie takie może nastąpić przed wszczęciem lub zakończeniem postępowania dyscyplinarnego, a rozstrzygnięcie w sprawie dyscyplinarnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby

w Policji. Rozstrzygnięcie w postępowaniu dyscyplinarnym nie stanowi także zagadnienia prejudycjalnego dla prowadzonego postępowania w sprawie administracyjnej, dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji. Postępowanie dyscyplinarne i postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji są dwoma odrębnymi i niekonkurencyjnymi postępowaniami. Wybór pomiędzy poszczególnymi instrumentami prawnymi zależny jest od uznania przełożonego właściwego w sprawach osobowych.

Organ odwoławczy zauważył również, że rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby poprzedzony był wystąpieniem organu I instancji o wymaganą opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Negatywne odniesienie się organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów do kwestii zwolnienia policjanta ze służby w Policji nie ma mocy wiążącej dla organów administracji rozstrzygających

w przedmiocie zwolnienia ze służby. Przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji określa bowiem wymóg zasięgnięcia stosownej opinii przed wydaniem decyzji

w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić policjanta ze służby na podstawie powołanych przepisów. Stanowisko organizacji związkowej ma wyłącznie charakter konsultacyjny dla organu prowadzącego postępowanie. Nie może zatem stanowić argumentu przemawiającego za pozostawieniem strony w służbie

w Policji. Taka decyzja stałaby w opozycji do całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i świadczyłaby ewidentnie o arbitralności podjętego rozstrzygnięcia.

KGP podniósł, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do wskazanego pojęcia należy podkreślić, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków,

o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 Kpa. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną

z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego

i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Decyzja organu I instancji spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 Kpa, gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. KWP mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy

z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest też podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 Kpa. Nie może tu być mowy ani o wadliwości decyzji nieostatecznej, ani o wywołaniu przez jej wykonanie nieodwracalnych skutków prawnych czy też zmianie okoliczności uzasadniających nadanie rygoru. Podkreślenia przy tym wymaga, że skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne

w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości. Powyższe wynika z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.

KGP wyjaśnił, że zgodnie z art. 110 Kpa, organ który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Stosownie natomiast do art. 130 § 1 Kpa przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 Kpa). Przepisów § 1

i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 Kpa) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 Kpa). Z uwagi więc na fakt, że rozkaz personalny KWP z [...] grudnia 2017 r. któremu został nadany rygor natychmiastowej wykonalności został doręczony pełnomocnikowi odwołującego się w dniu [...] stycznia 2018 r., należało uchylić zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia wymienionego ze służby w Policji i określić datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień [...] stycznia 2018 r.

Pismem z 10 kwietnia 2018 r. funkcjonariusz (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata wniósł skargę na ostateczne

w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zaskarżając przedmiotowy rozkaz personalny

w całości zarzucił :

1) obrazę przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz art. 136 § 1 Kpa poprzez ich niezastosowanie skutkujące nie dopuszczeniem dowodów zgłoszonych przez skarżącego powołanych na okoliczności mające istotne znaczenie dla wyjaśnienia sprawy;

2) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez nie zgromadzenie i nie rozpatrzenie przez organ administracji wyczerpującego materiału dowodowego oraz wydanie decyzji administracyjnej na podstawie niepełnego materiału dowodowego;

3) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 w zw. z art. 7 Kpa poprzez dowolną a nie swobodą ocenę materiału dowodowego skutkującą brakiem dążenia organu do ustalenia prawdy obiektywnej przy uwzględnieniu ważnego interesu społecznego oraz interesu strony, ustaleniem stanu faktyczne na podstawie niepełnego materiału dowodowego skutkujących błędnym uznaniem, że:

a) skarżący przystąpił do służby i podjął czynności służbowe

w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący podjął czynności służbowe oraz aby rozpoczęła się formalna odprawa funkcjonariuszy, podczas której mieliby możliwość zgłoszenia niedyspozycji,

b) skarżący był jednym z uczestników awantury z gośćmi weselnymi na terenie hotelu

w godzinach nocnych czym naruszył ważny interes służby,

c) wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika skarżącego nie mają znaczenia dla wyjaśnienia istoty sprawy,

d) zwolnienie ze służby w Policji skarżącego odpowiada ważnemu interesowi służby,

4) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 107 § 3 Kpa polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie odwoławczym na mocy art. 77 § 1 Kpa obowiązkowi w tym zakresie

i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 Kpa poprzez niewyczerpujące uzasadnienie, w szczególności:

a) nie wyjaśnienie powodów, dla których organ uznał przystąpienie do służby przez skarżącego w stanie nietrzeźwości, podczas gdy z materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do rozpoczęcia formalnej odprawy funkcjonariuszy oraz do podjęcia przez skarżącego czynności służbowych,

b) nie wyjaśnienie powodów, dla których organ uznał wnioski dowodowe złożone przez pełnomocnika skarżącego za niezwiązane z przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego oraz niemające znaczenia dla sprawy;

c) brak odniesienia się przez organ odwoławczy do wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego,

d) brak wyjaśnienia przez organ odwoławczy, czy w dniu [...] listopada 2017 r. podczas wcześniej zwołanej zbiórki funkcjonariuszy Policji doszło do formalnej odprawy funkcjonariuszy oraz brak wskazania przez organ wszystkich środków dowodowych oraz elementów wskazujących na prawidłowy, szablonowy sposób przeprowadzenia formalnej odprawy oraz wykazania przez organ, że w podczas zbiórki w ww. dniu wszystkie zasady przeprowadzenia formalnej odprawy zaistniały,

e) nie wyjaśnienie powodów, dla których organ uznał za udowodnione uczestnictwo skarżącego w awanturze z gośćmi weselnymi na terenie hotelu, podczas gdy z notatki służbowej [...] E.Z. KRP [...] z [...] listopada 2017 r. wynika, że nie zaobserwowano sytuacji skarżenia się na zachowanie policjantów przebywających w hotelu oraz że pracownik hotelu nie był w stanie wskazać policjantów, którzy mieliby brać udział w awanturze z gośćmi;

5) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie skutkujące przyjęciem błędnej podstawy prawnej wydania decyzji, tj. 41 ust. 2 pkt 5 tejże ustawy i zastosowaniem fakultatywnej podstawy zwolnienia ze służby w Policji w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie istniała obligatoryjna podstawa prawna zastosowania wobec skarżącego postępowania dyscyplinarnego i wymierzenia jednej z kar dyscyplinarnych z art. 134 ustawy o Policji,

6) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez:

a) brak swobodnego uznania organu I instancji i wydanie decyzji przez ten organ na podstawie dyspozycji wydanych na odprawach przez organ odwoławczy w dniach [...],[...] i [...] listopada 2017 r.;

b) błędną wykładnię i błędne uznanie, że zwolnienie ze służby w Policji skarżącego odpowiada ważnemu interesowi służby;

7) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zwolnienie skarżącego ze służby, a tym samym wymierzenie najsurowszej kary w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują katalog kar dyscyplinarnych o łagodniejszym charakterze,

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o:

1) przeprowadzenie przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), tj:

a) przeprowadzenie dowodów powołanych w odwołaniu z [...] stycznia 2018 r. od rozkazu personalnego KWP nr [...] z [...] grudnia 2017 na okoliczności tam powołane - tj.:

• zapisu z wideokonferencji z odpraw KGP z komendantami wojewódzkimi Policji z [...]

i [...] listopada 2017 r. zorganizowanych przed obchodami Święta Niepodległości - na okoliczność dyspozycji wydanych w zakresie ewentualnych przewinień dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji podczas operacji policyjnej "[...]",

• zapisu z wideokonferencji z odprawy KGP z komendantami wojewódzkimi Policji

z [...] listopada 2017 r. - na okoliczność dyspozycji wydanych przez KGP w zakresie ewentualnych przewinień dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji podczas realizacji operacji policyjnej "[...]",

2) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa,

ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Nadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, podtrzymując dotychczasową argumentację

w sprawie i uznając zarzuty skarżącego za niezasadne, wniósł o oddalenie skargi. Nadto wniósł o oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego.

Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku przez Sąd, pełnomocnik skarżącego dodatkowo złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu

z wyroku Sądu Okręgowego w [...][...]Wydziału Karnego Odwoławczego z [...]stycznia 2019 r. sygn. akt [...].

Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze oraz złożone na rozprawie przed Sądem. Przeprowadzenie ww. dowodów nie było bowiem niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie została uwzględniona, albowiem zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz personalny organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Rozstrzygnięcie organu w niniejszej sprawie podjęte zostało na podstawie przepisu prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie skarżącego w służbie narusza ważny interes służby i uzasadnia jego zwolnienie ze służby. Organy obu instancji dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały ww. przepis, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, że ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna.

W sprawie jest bezsporne, że skarżący w dniu [...] listopada 2017 r. wraz z innymi funkcjonariuszami Oddziału Prewencji Policji w [...] przyjechał do [...]

w celu udziału w dniu [...] listopada 2017 r. w czynnościach służbowych związanych

z operacją policyjną "[...]". Przemieszczenie się skarżącego w dniu [...] listopada 2017 r. z [...] do [...] i zakwaterowanie w Hotelu [...] związane było zatem ściśle z czynnościami służbowymi, które miały być wykonywane

w dniu [...] listopada 2017 r. W sprawie nie jest też sporne, że skarżący w dniu [...] listopada 2017 r. spożywał alkohol. Ustalono bowiem, że zawartość alkoholu

w wydychanym przez skarżącego powietrzu wyniosła w dniu [...] listopada 2017 r.

o godzinie 09:09 i 09:11 0,40 mg/l. Zgodnie z raportem Dowódcy Oddziału Prewencji

w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. od skarżącego wyczuwalna była przy tym woń alkoholu.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Policja jest bowiem formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy Policji obu instancji miały podstawy do stwierdzenia, że okoliczności zaistniałe w sprawie, w szczególności zaś fakt, że skarżący pełniący służbę w pionie prewencji, pozostając w dyspozycji właściwego przełożonego, spożywał alkohol, uniemożliwiają dalsze pełnienie przez skarżącego służby w Policji. Nie sposób podważyć stwierdzenia organu, że sam fakt, iż skarżący, w czasie, w którym powinien był przewidywać, że może wystąpić sytuacja nadzwyczajna skutkująca koniecznością podjęcia przez niego czynności służbowych

w trybie nagłym, spożywał alkohol świadczy nie tylko o całkowitym niezrozumieniu istoty służby w Policji, ale także o wyjątkowej nieodpowiedzialności.

Zachowania policjanta polegającego na spożywaniu alkoholu w trakcie pozostawania w dyspozycji właściwego przełożonego nie sposób ocenić odmiennie niż dokonały tego organy Policji. Ocena organu, że skarżący utracił - w kontekście powyższego - przymiot nieskazitelności charakteru, nie jest więc dowolna. Organ

w stanie faktycznym tej sprawy miał podstawy do stwierdzenia, że skarżący - z uwagi na zadania spoczywające na Policji - nie powinien dalej pełnić w niej służby. Nie sposób też podważyć w tej sprawie stwierdzenia KGP, że postawa skarżącego stanowi przykład lekceważącego stosunku do formacji, w której skarżący pełnił służbę. Zachowanie skarżącego poddaje bowiem w wątpliwość jedną z podstawowych cech osobowościowych wymaganych w Policji, jaką jest odpowiedzialna postawa

w sytuacjach kryzysowych, a za taką niewątpliwie należy uznać udział w operacji policyjnej. Wstąpienie w szeregi Policji powoduje, że policjant musi się wyrzec pewnych zachowań i postaw, które w normalnych okolicznościach nie pociągnęłyby za sobą ujemnych konsekwencji.

W ocenie Sądu, organy dokonując ustaleń stanu faktycznego, wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 136 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Organy obu instancji zgromadziły

bowiem w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i rozpatrzyły go wszechstronnie.

Skarżący uważa, że organy Policji nie dostosowały się do wytycznych KGP dotyczących postępowania w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej przez policjantów biorących udział w zabezpieczeniu zdarzenia "[...]".

Należy odróżnić jednak postępowanie dyscyplinarne w Policji od podstawy zwolnienia

z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jak sam skarżący wskazuje, wytyczne dotyczyły postępowania z deliktami dyscyplinarnymi, które pozostają poza hipotezą art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Z uwagi na powyższe pewnym ograniczeniom podlegało postępowanie dowodowe oraz zakres okoliczności, które wymagały ustalenia.

W przeciwieństwie do postępowania dyscyplinarnego, które skarżący w sposób nieuprawniony próbuje przenieść na grunt niniejszej sprawy organ nie musiał badać sprawstwa, winy oraz innych elementów związanych z odpowiedzialnością dyscyplinarną. Organ miał jedynie obowiązek zbadać, czy zachowanie skarżącego polegające na spożywaniu alkoholu w czasie, gdy pozostawał w dyspozycji bezpośredniego przełożonego, a następnie stawienia się na zbiórkę w stanie uniemożliwiającym pełnienie służby naruszyło ważny interes służby.

Odnośnie zaś zarzutu naruszenia art. 132 ust. 1 w zw. z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji zauważyć należy, że organy obu instancji stanęły na stanowisku, że

w pewnych okolicznościach ważny interes służby uzasadnia podjęcie szybkiej reakcji na stwierdzone nieprawidłowości. Wobec podjęcia decyzji o procedowaniu w kierunku zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji niecelowym było więc wszczynanie i prowadzenie postępowania dyscyplinarnego. Argument, którym posługuje się skarżący domagając się wszczęcia postępowania dyscyplinarnego a dotyczący szerszego katalogu kar nie jest więc zasadny.

Podkreślić należy, że zdarzenie miało miejsce [...] listopada 2017 r. około godziny 9:00. Ustalono, że skarżący miał w wydychanym powietrzu 0,40mg/l alkoholu, nie zgłaszał zaś niedyspozycji w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (§ 15 ust. 2). Skarżący powinien w tej sytuacji skorzystać z trybu zgłoszenia niestawiennictwa w służbie w jeden ze sposobów wymienionych w ust. 4 ww. przepisu. W materiałach sprawy brak jest zaś śladów tego typu zdarzenia. Prawidłowo więc organy obu instancji przyjęły, że skarżący miał zamiar przystąpić do wykonywania obowiązków służbowych w stanie, który dyskwalifikował go, jako efektywnego, a w szczególności bezpiecznego dla otoczenia funkcjonariusza publicznego, dodatkowo uzbrojonego. Chociażby z tego powodu skarżący powinien wykazać się większą rezolutnością w planowaniu sposobu spędzania czasu wolnego. Zabezpieczanie demonstracji oraz innych imprez masowych ma to do siebie, że pewnych zdarzeń, a w zasadzie ich pewności oraz następstwa czasowego nie można

z góry przewidzieć. Zatem policjant, który bierze udział w takiej akcji powinien być przygotowany na to, że może być wezwany do wykonywania obowiązków służbowych w każdej chwili (w porze nocnej, dziennej). Skarżący powinien więc zadbać o właściwy stan psychofizyczny umożliwiający podjęcie czynności służbowych.

W ocenie Sądu zaskarżony rozkaz personalny został również należycie uzasadniony. Organ wyjaśnił bowiem w sposób zgodnie z zasadą przekonywania

o której mowa w art. 11 Kpa, dlaczego uznał, że skarżący stawił się do służby pod wpływem alkoholu. Organ odwoławczy zajął również stanowisko w przedmiocie oceny zasadności wniosków dowodowych skarżącego.

Konieczność zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań ustawowych przez funkcjonariuszy Policji, pozwalała organom na podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zachowanie skarżącego zasadnie ocenione zostało przez organ I instancji i KGP jako naruszające ważny interes służby, zwłaszcza gdy zważy się - biorąc pod uwagę charakter planowanych przez Policję działań, ze względu na które skarżący przyjechał do [...] - że narażało ono na niebezpieczeństwo tak samego policjanta, jak i pozostałych funkcjonariuszy. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo.

W sprawie tej organ I instancji wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Wyjaśnić w tym miejscu jednak należy, że opinia organizacji zakładowej związku zawodowego nie jest wiążąca dla organu.

Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był - w stanie faktycznym tej sprawy - uzasadniony. Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważa w tej sprawie nad interesem służby. Prawidłowo organ odwoławczy uchylił przy tym rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] stycznia 2018 r. Zgodnie bowiem z art. 110 § 1 Kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.