Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1063/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: NSA Izabela Dobosz WSA Ewa Rynczak Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi W. K. i K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...]2005 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w B. skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] 2006r. W. K. i K. K. (zwani dalej skarżącymi) złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę, w której wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia[...] .2005r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący zgodnie z art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, wystąpili z wnioskami z dnia [...] 2006r. i [...] 2006r. "do Zarządu oraz Rady Miasta B. o usunięcie nieprawidłowości godzących w nasz interes prawny w związku z podjęciem uchwały Rady Miejskiej w B., nr [...] z dnia [...] 2005r., w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta B." Do dnia wniesienia skargi nie otrzymali jednak żadnej odpowiedzi o zajętym przez adresatów stanowisku.

Odnośnie samej uchwały Rady Miejskiej w B., nr [...] z dnia [...] 2005r., w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w B. skarżący podnieśli, następujące uwagi:

1. Projekt planu "[...]" został wyłożony do wglądu publicznego w dniach od [...] do [...] 2005 roku z naruszeniem procedury opracowania planu, określonej w art. 17 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku. ponieważ w obwieszczeniu o wyłożeniu w/w projektu planu do wglądu publicznego, został podany termin dyskusji publicznej na dzień [...] 2005 roku. natomiast w komunikacie zamieszczonym w prasie na dzień [...] 2005 roku. Inne terminy dyskusji publicznej, ustalone w w/w ogłoszeniach, wprowadziły w błąd część mieszkańców B., uniemożliwiając im udział w dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie w/w planu.

W związku z powyższym, ponieważ projekt planu "[...]" został sporządzony z naruszeniem prawa, nie mógł zostać przyjęty przez Radę Miejską.

2. Zdaniem skarżących w przedmiotowej uchwale o przystąpieniu do opracowania planu "[...]", błędnie zostały przyjęte granice w/w planu, ponieważ projekt planu w przyjętych granicach nie rozwiązuje połączenia komunikacyjnego ulicy [...] z autostradą, poprzez ulicę [...]. Wynika to z faktu, iż w obszarze planu znajduje się wyłącznie istniejący odcinek ulicy [...], a projektowany, który będzie budził jeszcze więcej kontrowersji u właścicieli terenów niż poszerzenie istniejącej ulicy[...], znajduje się poza obszarem opracowania omawianego planu. Ponieważ połączenie ulicy [...] do autostrady, nie będzie odbywało się bezpośrednio, tylko za pośrednictwem ulicy Krzeszowskiej, nie ma żadnego uzasadnienia dla przyjęcia w projekcie planu dla ulicy [...] klasy drogi G i ustalenie dla niej szerokości 30 m w liniach rozgraniczających drogi. Połączenie ulicy [...] z ulicą [...] może odbywać się drogą niższej klasy niż G. W związku z powyższym oraz uwzględniając ustalenia studium, w którym ustalono, iż w/w połączenie jest jednym z wariantów omawianego połączenia, uważamy, że przyjęcie takiego, a nie innego obszaru objętego planem, nie gwarantuje realizacji wariantu połączenia ulicy [...] z autostradą z wykorzystaniem ulicy[...]. Dlatego żądaliśmy zmniejszenia linii rozgraniczających ulicę Hutniczą i obniżenia jej klasy.

3. Projekt planu sporządzony jest niezgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku, który mówi, iż plan miejscowy sporządza się z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym. Uchwała o przystąpieniu do opracowania omawianego planu, została podjęta przez Radę Miejską w B. [...] 2004 roku i podejmując ją Burmistrz winien już te mapy posiadać, ponieważ przed jej podjęciem winien zgodnie z art. 14 ust.5. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku, opracować analizę dotyczącą zasadności przystąpienia do w/w planu i przygotować materiały geodezyjne do jego opracowania. Ponieważ na mapie, na której sporządzony jest projekt planu, nie jest uwidoczniona nielegalnie wybudowana stacja paliw, która natomiast jest uwidoczniona na mapie uzyskanej z państwowego zasobu geodezyjnego (Starostwo Powiatowe w B.) [...] 2002 roku, dlatego nie wiadomo skąd pochodzą mapy na których opracowany jest projekt planu, zachodzi więc podejrzenie, iż mapy na których wykonano plan są nieaktualne lub sfałszowane i nie pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego. Dowodem na to jest Zarządzenie Starosty Nr [...] z [...] 2005 roku. o kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla m. B. w omawianym rejonie, mającej na celu uporządkowanie całego bałaganu w tym zakresie. W związku z powyższym, ponieważ projekt planu "[...]" został sporządzony z naruszeniem prawa, nie mógł zostać przyjęty przez Radę Miejską.

4. Zapis w/w projektu planu, przewiduje realizację drogi - ulica Hutnicza, jako drogi głównej (oznaczonej w projekcie planu symbolem KDG) o szerokości w liniach rozgraniczających 30 m. tak samo jak drogi wojewódzkiej - ulica [...]. Po pierwsze, w/w szerokość drogi w liniach rozgraniczających narusza nasz interes prawny i faktyczny, gdyż wchodzi ona na teren naszych działek nr ewid. 236 i 936, a ustalona linia zabudowy od ulicy [...], jako drogi głównej jest znacznie większa od drogi gminnej klasy zbiorczej, której realizację przewiduje obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. Po drugie, projekt planu jest niezgodny z ustaleniami w/w studium, co jest warunkiem zatwierdzenia projektu planu ,,[...]" - art. 20. ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku. Zatem jak Rada Miejska w B., odpowiedzialnie, zgodnie z prawem stwierdziła zgodność, projektu planu ze studium, której faktycznie nie ma.

Na rysunku studium, ulica [...] przedstawiona jest jako istniejąca do ulicy [...], natomiast dalej, poza terenem [...], jako projektowana, łącząca ulicę [...] poprzez ulicę K. z węzłem autostrady. Ustalenia studium na rysunku planu nie mają odzwierciedlenia w legendzie do studium, gdzie ulica [...], zarówno istniejącą jak i projektowana, nie są oznaczone. Odcinek istniejący, zgodnie z legendą oznaczony jest tak samo jak "droga wojewódzka Nr [...], ze strefą 100 m od krawędzi jezdni", a projektowana, jako "projektowane odcinki ulic i dróg zbiorczych miejskich". Natomiast:

na stronie 53 tekstu studium, pkt. 4 z ostatniego zdania: "po wybudowaniu autostrady i ulicy miejskiej, łączącej ulicę [...] z węzłem autostrady" wynika, iż ulica [...] jest ulicą miejską (gminną), a nie ulicą główną, zaproponowaną w projekcie planu.

na stronie 56 tekstu studium, w ustaleniach: A. Ruch tranzytowy, w drugim zdaniu znajduje się zapis "Ruch tranzytowy północ - południe odbywał się będzie od południa obwodnicą, poprzez projektowany węzeł, drogą dojazdową do autostrady i projektowaną drogą zbiorczą o przebiegu wschód-zachód do ulicy [...]/".

W tym kontekście skarżący zwrócili uwagę, iż w studium nie ma węzła na skrzyżowaniu ulicy [...] z ulicą [...] i ustaleń dla tego terenu, tylko skrzyżowanie ulic. Natomiast w planie "[...]", mówi się o węźle zajmującym teren ok. 50 m. wchodzącym w teren ich działek, natomiast nie ma żadnego zapisu o dostępie do stacji paliw.

Zagadnienie to zostało niejednoznacznie przedstawione w studium, istnieją wyraźne rozbieżności pomiędzy rysunkiem i legendą oraz tekstem studium. Z tekstu studium wynika jednoznacznie, iż omawiane połączenie ulicy [...] z autostradą, ulicą miejską klasy zbiorczej, jest jednym z wariantów, które jest przez skarżących oprotestowywane od lat, natomiast podstawowe połączenie w/w dróg ma miejsce w P.

Omówione wyżej rozbieżności w studium, pozwalają na swobodną interpretację jego zapisów, co jest niezgodne z przepisami prawa.

Zgodnie z § 4 ustawy o drogach publicznych, drogi gminne mogą posiadać klasę D o szerokości w liniach rozgraniczających min. 10 m, a wyjątkowo klasy Z o szerokości w liniach rozgraniczających min. 20 m. natomiast klasa G zarezerwowana jest wyłącznie dla dróg wojewódzkich i powiatowych.

Żądanie skarżących dotyczące obniżenia klasy drogi - ulica [...] z G na L, jest uzasadniane przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku (Dz.U. Nr 43. póz.430). § 9 w/w rozporządzenia dotyczący warunków połączenia dróg mówi, iż droga klasy G jest drogą wojewódzką

ulica[...], powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L, dopuszczając w wyjątkowych przypadkach klasę D.

Skarżący podnieśli również, iż zgodnie z planem zagospodarowani miasta B., który utracił ważność, ulica [...] miała szerokość w liniach rozgraniczających 12 m i na tej podstawie została rozpoczęta przez nich budowa (istniejące fundamenty). Poszerzenie drogi przekreśla możliwość kontynuacji tego przedsięwzięcia.

Dlatego też żądają utrzymania ulicy[...], jako drogi gminnej klasy co najwyżej L, czyli o szerokości w liniach rozgraniczających 12 m, ponieważ większa szerokość, powoduje, iż istniejące fundamenty na działce nr 936, znajdą się w pasie drogowym i nie będziemy mogli realizować inwestycji z ich wykorzystaniem. Realizacja dróg o szerokości 30 m w liniach rozgraniczających oraz uwzględniając, zgodnie z ustaleniami studium strefę 100 m od krawędzi jezdni ulicy[...]. wyklucza z zainwestowania ponad 40% powierzchni obu działek skarżących, tym bardziej, iż przebiega przez nie gazociąg wysokoprężny posiadający strefę ochronną 30 m oraz linia energetyczna 110 kV ze strefą ochronną, która zresztą jest nie wyznaczona w projekcie planu.

Zapis projektu planu, przewiduje na działkach skarżących realizację wyłącznie budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego z usługami nieuciążliwymi - MN. Z uwagi na uciążliwości wynikające z funkcjonowania ulicy [...], gazociągu oraz linii energetycznej 110 KV, skarżący nie wyrażają zgody na takie ustalenia przeznaczenia ich działek.

Wnoszą o dopuszczenie lokalizacji usług komercyjnych uciążliwych od ulicy [...] do w/w linii energetycznej, realizowanych jako budynki wolnostojące, a tylko w dalszej części działek przy ulicy [...], na cele budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego.

W piśmie procesowym z [...] 2007r. skarżący dodatkowo podnieśli, że główna przesłanka uchwalenia zaskarżonego planu zagospodarowania przestrzennego, było stworzenie możliwości prawnych zalegalizowania wybudowanej z naruszeniem prawa stacji paliw. "Głównymi promotorami bezprawnej budowy są Burmistrz Miasta B. i Starosta B. Podstawowe ich decyzje dotyczące budowy stacji paliw zostały pozbawione mocy prawnej, o czym zdecydował Wojewódzki Sąd Administracyjny, SKO i Wojewoda. (...) Co istotne, nad redakcja studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. pracowali: projektant stacji arch. K. K. oraz architekt miejski E. L. (sporządzająca świadomie z naruszeniem prawa, wzizt dla stacji paliw), a więc osoby żywo zainteresowane pozytywnym załatwieniem sprawy dla inwestora. (...) Pomimo wiedzy wszystkich radnych, że SKO decyzją [...] 2005r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza B. o wzizt dla stacji paliw, Rada Miasta uznała za stosowne uchwalić plan, przychylając się do zamiaru burmistrza, umocowania w prawie miejscowym stacji paliw z zapleczem, co odzwierciedla § 12 planu oraz § 17 2.2d) i g). Stacja paliw pozbawiona podstaw prawnych nie może być akceptowana w tym planie. (...) Przy sporządzaniu planu naruszony został również art.19 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poddane pod powtórne uzgodnienia z Zarządem Dróg Wojewódzkich zmiany dotyczące przesunięcia drogi ul. [...], nie zostały ponownie poddane czynnością wynikającym z art.17 przytoczonej ustawy. Zatem, zgodnie z art.28 tejże ustawy, naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, powinno powodować nieważność uchwały rady miasta-gminy."

W piśmie z dnia [...] 2006r. w udzielono odpowiedzi na skargę W. Kl. i K. K. i wniesiono o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę na wstępie podniesiono, że W. K. i K. K. wnioskiem z dnia [...] 2006 roku (data wpływu do Urzędu Miejskiego - 21 lipca) wezwali Radę Miejską w B. do usunięcia zarzucanych nieprawidłowości. Bez odczekania terminu określonego w art. 101 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi W. K. i K. K. ze względów formalnych, jako złożonej bez zachowania terminu ustawowo określonego.

Ustosunkowując się do zarzutów merytorycznych skargi wskazano, że:

1. Debata publiczna w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" odbyła się dwukrotnie: w terminie podanym w komunikacie prasowym (omyłkowo podano termin [...]2005 r., kiedy to odbywała się debata nad innym planem, dot. osiedla "[...]" - na to spotkanie nie przyszła ani jedna osoba zainteresowana planem "[...]", co znajduje potwierdzenie w protokole oraz w posiadanym przez Urząd nagraniu dźwiękowym) oraz w podanym w obwieszczeniach terminie [...]2005r. W związku z powyższym zainteresowani mogli aż dwukrotnie uczestniczyć w publicznej debacie nad planem, co całkowicie wyczerpuje wymóg art. 17 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

2. Granice planu określa Rada Miejska w uchwale o przystąpieniu do opracowania tego planu i tylko Rada jest władna do podjęcia takiej decyzji. Określony w uchwale nr [...] obszar planu terenu "[...]" obejmuje zachodnią część drogi przebiegającej trasą ulicy [...](łącznika od węzła autostrady do drogi wojewódzkiej), część wschodnia (kontynuacja) tej drogi leży w obrysie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego[...], którego opracowanie znajduje aktualnie w fazie końcowej (etap wyłożenia do publicznej konsultacji). Ponieważ dąży się pokrycia całego miasta planami miejscowymi zagospodarowania przestrzennego, a graniczące ze sobą plany muszą stanowić zgodnie z prawem kontynuację zasadniczych elementów planu (a do takich należy układ komunikacyjny), daje to gwarancje właściwego i pełnego rozwiązania problemów urbanistycznych miasta.

3. Sprawa skali uchybień formalnych przy opracowaniu planu "[...]" w związku nieaktualnością podkładów mapowych, została już rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] 2006 roku (sygn.[...]) w związku skargą Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej w B. sprawie uchwalenia planu. Należy zauważyć, że ten sam organ stwierdził wcześniej zgodność "prawem uchwały Rady Miejskiej (uchylając jej nieistotną część w postępowaniu nadzorczym) i przekazał tą uchwałę do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa.

4. Zarzut postawiony w tym punkcie skargi dotyczy czystych spraw urbanistycznych, które zostały przeprowadzone i ustalone w planie zgodnie z procedurą ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz potwierdzone uzyskanymi uzgodnieniami. Jednocześnie w związku ze sprzeciwem mieszkańców dotyczącym klasy ulicy [...] oraz jej szerokości w liniach rozgraniczających, szerokość ta została zmniejszona z 30 do 25 m, a pas jezdni nie ulegnie poszerzeniu. Ewentualne sprawy ograniczenia prawa własności również reguluje prawo (łącznie z wykupem nieruchomości i odszkodowaniem) i nie można tu mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących. Wniosek skarżących o zmianę przeznaczenia ich własności (z terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na tereny komercyjne) również został uwzględniony w przedstawionym do uchwalenia planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]". W konsekwencji Rada Miejska w B. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.)

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z brzmieniem art.101 ustawy z dnia 8.03.1990r. o samorządzie gminnym skarżący poprzedzili złożenie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] 2005r. wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy oraz co przyznaje strona przeciwna wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z daty [...] 2006r. wpłynęło do Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] 2006r. Sama skarga z daty [...] 2006r. wpłynęła do Urzędu Miejskiego w B. w dniu [...] 2006r. - a więc w terminie do jej złożenia, tj. 60 dni od daty wniesienia wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga taka może być wniesiona od chwili złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jeżeli właściwy organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie lub była to odpowiedź negatywna (zob. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 2.04.2007r., sygn. II OPS 2/07, publ. ONSA i WSA nr 3 z 2007r. s.61 i nast.). W konsekwencji żądanie strony przeciwnej odrzucenia skargi, jako przedwczesnej (wniesionej przed ustosunkowaniem się Rady Miejskiej w B. do wezwania o usunięcie naruszenia prawa) jest bezzasadne.

Odnośnie zarzutów podniesionych w skardze to w ocenie składu orzekającego nie zasługują one na uwzględnienie.

Fakt, iż w obwieszczeniu o wyłożeniu projektu planu terenu "[...]" w B. do wglądu publicznego, został podany termin dyskusji publicznej na dzień [...] 2005 roku. natomiast w komunikacie zamieszczonym w prasie ([...] z [...] 2005r.) na dzień [...] 2005 roku nie ma charakteru istotnego i nie wpływa na ocenę prawidłowości przyjęcia projektu planu w rozumieniu art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie.

Inne terminy dyskusji publicznej, ustalone w w/w ogłoszeniach, niewątpliwie wprowadziły pewne zamieszanie co do daty przeprowadzenia publicznej dyskusji nad projektem planu. Bezpodstawne jest jednak twierdzenie skarżących, że fakt ten uniemożliwił mieszkańcom udział w dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie w/w planu. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę zainteresowani mogli aż dwukrotnie uczestniczyć w publicznej debacie nad planem, co całkowicie wyczerpuje wymóg art. 17 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Debata publiczna w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" odbyła się bowiem dwukrotnie: w terminie [...] 2005r. o godz. 17 w Sali Narad Urzędu Miejskiego, w której brali udział wszyscy zainteresowani projektem planu (protokół obecności podpisało 29 osób) oraz w terminie [...] 2005r. (na spotkanie w tym terminie nikt zainteresowany planem teren "[...]" nie zgłosił się).

Również zarzut skarżących dotyczący błędnego przyjęcia granic zaskarżonego planu w uchwale o przystąpieniu do opracowania planu ternu "[...]" - ponieważ projekt planu w przyjętych granicach nie rozwiązuje połączenia komunikacyjnego ulicy [...] z autostradą, poprzez ulicę [...] - jest niezasadny. Granice opracowania miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego określa rada gminy w uchwale o przystąpieniu do opracowania tego planu i tylko rada jest władna do podjęcia takiej decyzji (jej zmiany). Przygotowany projekt planu (a później uchwalony plan) musi być opracowany w granicach wskazanych w uchwale o przystąpieniu do jego opracowania. Plan zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B. określony w uchwale nr [...] z dnia [...] 2005r. obejmuje obszar ograniczony od wschodu potokiem [...], od południa[...], od północy wałem przeciwpowodziowym rzeki [...], a od strony zachodniej ul. [...] i pokrywa się z obszarem wskazanym w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] 2004r. w sprawie przystąpienia do opracowania planu miejscowego zagospodarowani przestrzennego terenu "[...]". Podmioty opracowujące, przygotowujące projekt planu nie mogą zmienić samodzielnie zakresu przestrzennego opracowania.

Zarzut dotyczący sporządzenia projektu planu z naruszeniem z art. 16 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku, który mówi, iż plan miejscowy sporządza się z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym - poprzez użycie map, które są nieaktualne lub sfałszowane i nie pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego - jest zbieżny z zarzutem Wojewody. Kwestie te zostały już rozstrzygnięte wyrokiem WSA z dnia [...] 2006r., sygn.[...], który skargę Wojewody oddalił. Wyrok ten jest prawomocny, a NSA oddalając skargę kasacyjną na ów wyrok WSA wskazał w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia [...] 2007r., sygn.[...], że naruszenie wymogów w tym zakresie "nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu."

Wreszcie odnośnie zarzutu, że zapis projektu planu, przewidywał realizację drogi - ulica [...], jako drogi głównej (oznaczonej w projekcie planu symbolem KDG) o szerokości w liniach rozgraniczających 30 m. tak samo jak drogi wojewódzkiej - ulica[...], uznać go należy za chybiony. Przedmiotem zaskarżenie do sądu nie jest bowiem projekt planu zagospodarowani przestrzennego wyłożony do publicznego wglądu, lecz sam plan zagospodarowania przestrzennego (jago zapisy) uchwalony przez radę gminy stosowna uchwałą. W konsekwencji, jak wynika z przedstawionego Sądowi materiału dowodowego (rysunek planu w skali 1:2000), zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B. ul. [...] ma oznaczenie KDZ - teren dróg publicznych - droga zbiorcza o szerokości w liniach rozgraniczających 25 m. W konsekwencji twierdzenie skarżących, że ul. [...] w zaskarżonym planie jest ulicą główną oznaczoną symbolem KDG o szerokości linii rozgraniczających 30 m - jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a odnosi się co najwyżej do projektu planu wyłożonego do publicznego wglądu a nie do uchwalonego i obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B. Tym samym ulica [...] a, jako droga zbiorcza, "której realizację przewiduje obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B.", jak wskazują sami skarżący w uzasadnieniu swojej skargi, spełnia wymogi studium.

Zmiana kwalifikacji ul. [...] z KDG - drogi głównej na KDZ - drogę zbiorczą nastąpiła wskutek uwzględnienia uwag mieszkańców wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w B.

Wskutek uwzględnienia uwag mieszkańców i dokonania wskazanej wyżej zmiany w projekcie planu ponowiono w niezbędnym zakresie uzgodnienia z Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. na zasadzie art.17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym kontekście zarzut skarżących zgłoszony na rozprawie w dniu [...] 2007r., iż naruszono art.17 cyt. ustawy poprzez nie wystawienie go ponownie do publicznego wglądu nie znajduje uzasadnienia. Organ planistyczny stosownie do brzmienia art.17 pkt 13 cyt. ustawy ponowił w niezbędnym zakresie uzgodnienia i nie miał obowiązku dodatkowego wystawienia projektu planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu.

Projektowanie dróg publicznych, planowanie ich przebiegu, przepustowości, linii rozgraniczających z uwzględnieniem obowiązujących warunków normatywnych oraz zasad bezpieczeństwa należy do organów planistycznych i mieści się w ich władztwie planistycznym. Jeżeli wskutek zaplanowania nowej drogi lub zmiany parametrów już istniejącej w planie zagospodarowania przestrzennego, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stanie się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę lub wykupienia nieruchomości lub jej części - art. 36 i 37 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym. Dodać także należy, iż uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w żaden sposób nie przekreśla możliwości dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości (art.35 cyt. ustawy), a inwestycje realizowane na podstawie ostatecznych decyzji o pozwoleniu na budowę mogą być kontynuowane (co wynika nie tylko z interpretacji przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz także z zasady ochrony praw dobrze nabytych).

Również okoliczności jakie były przyczyną podjęcia prac planistycznych na przedmiotowym obszarze (causa w postaci stworzenia "możliwości prawnych zalegalizowania wybudowanej z naruszeniem prawa stacji paliw" - podnoszona przez skarżących w piśmie z dnia [...] 2007r.) nie mają wpływu na ocenę poprawności uchwalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego.

W konsekwencji wskazać należy, że ograniczenia, które mogą się pojawiać w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli mieszczą się w przyznanych ustawowo ramach, nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Sąd zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.