Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1771/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 145 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] października 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie zostało doręczone stronie na zasadach określonych w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pierwsze zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki (wyżej wymienionego zawiadomienia) w Urzędzie Pocztowym w W. wraz z informacją o możliwości jej odebrania w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia zostało zrealizowane w dniu 22 października 2015 r. Zawiadomienie z informacją o możliwości odebrania przesyłki umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Termin do odebrania przesyłki upłynął w dniu 29 października 2015 r. Przesyłka nie została podjęta we wskazanym terminie, więc w dniu 30 października 2015 r. powtórnie pozostawiono zawiadomienie o możliwości odebrania przesyłki w terminie 7 dni od dnia jej pozostawienia. Przesyłki nie odebrano również w tym terminie. Po upływie terminu do jej podjęcia, (tj. w dniu 06 listopada 2015 r.), Urząd Pocztowy w W. w dniu 06 listopada 2015 r. zwrócił przesyłkę do organu I instancji (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach sprawy).

Ponownie pismem z dnia 12 listopada 2015 r. organ I instancji zawiadomił stronę o zamiarze wszczęcia kontroli. Wymienione zawiadomienie także zostało doręczone na zasadach określonych w art. 44 k.p.a. Przesyłka zawierająca powtórne zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli także była dwukrotnie awizowana i po upływie terminu do jej odebrania, w dniu 04 grudnia 2015 r. została zwrócona do organu I instancji. Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, na który pozostawiono przesyłkę

w urzędzie, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W przedmiotowej sprawie doręczenie zostało dokonane w dniu upływu terminu do odebrania obu przesyłek tj. w dniu 06 listopada 2015 r. i w dniu 04 grudnia 2015 r., gdyż był to ostatni dzień do odebrania przesyłki. Przedmiotowe zawiadomienie zawierało również pouczenie

o obowiązku pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli w przypadku nieobecności kontrolowanego.

W zawiadomieniu zobowiązano także stronę do przygotowania określonej dokumentacji. Na powyższe zawiadomienia strona nie złożyła żadnych wyjaśnień ani nie zawiadomiła organu o ewentualnych trudnościach uniemożliwiających przeprowadzenie kontroli.

Pismem z dnia 07 stycznia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji

z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone w sprawie naruszenie.

W dniu 15 kwietnia 2015 r. strona złożyła odwołanie od wymienionej decyzji,

w którym wnosi o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podniósł, że nie wiedział

o toczącej się sprawie dotyczącej przeprowadzenia kontroli jego przedsiębiorstwa, ponieważ w skrzynce pocztowej nie znajdował żadnych awizo informujących

o nadesłanych do niego przesyłkach. Jedyne awizo, które otrzymał, dotyczyło przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję.

Ponadto skarżący wyjaśnił, że od dnia 11 stycznia 2015 r. wraz z dziećmi mieszka u swoich rodziców w W. przy ul. [...], dokąd musiał się wyprowadzić z powodu awantur wszczynanych przez żonę nadużywającą alkoholu. Zdaniem skarżącego pozostawiane awiza zabierała żona, aby pogorszyć jego trudną sytuację materialną. Skarżący wyjaśnił również, że nie posiada żadnych oszczędności, a z zarobków uzyskiwanych z pracy w charakterze taksówkarza w kwocie [...] zł spłaca kredyt mieszkaniowy i utrzymuje siebie i dzieci. Dlatego nie jest w stanie uiścić nałożonej kary. Skarżący wskazał również, że nigdy nie był karany i nie ma nic do ukrycia, a samochód, wszystkie urządzenia i dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są bez zarzutu. Dokonał także zmiany we wpisie w CEIDG podając adres do korespondencji.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 50, art. 55, art. 89c, art. 92a ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), art. 79a, art. 80 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 584 ze. zm.) oraz lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł (słownie: [...]), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w mocy.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie zważył co następuje:

Stosownie do art. 92a ust. 1, 4 i 6 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust.6).

Organ wskazał, że zgodnie z art. 50 ust. 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym, do zadań Inspekcji należy kontrola przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 22.

Stosownie do treści art. 55 ustawy o transporcie drogowym, inspektor wykonując zadania, o których mowa w art. 50, ma prawo do:

1) wstępu do pojazdu;

2) kontroli dokumentów;

2a) kontroli karty kierowcy i karty przedsiębiorstwa;

3) kontroli zainstalowanych lub znajdujących się w pojeździe urządzeń pomiarowo- kontrolnych lub tachografu cyfrowego;

3a) kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

4) kontrolowania masy, nacisków osi i wymiarów pojazdu przy użyciu przyrządu pomiarowego;

5) żądania od podmiotu wykonującego przewóz drogowy i jego pracowników pisemnych lub ustnych wyjaśnień, okazania dokumentów i innych nośników informacji oraz udostępnienia wszelkich danych mających związek z przedmiotem kontroli;

6) wstępu na teren podmiotu wykonującego przewóz drogowy, w tym do pomieszczeń lub lokali, gdzie prowadzi on działalność lub przechowuje dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, w dniach i godzinach, w których jest lub powinna być wykonywana ta działalność.

1a. Inspektor przeprowadza czynności kontrolne, o których mowa w ust. 1 pkt 2, 5 i 6, w obecności przedsiębiorcy albo osoby przez niego upoważnionej.

1b. Kontroli dokumentów, o których mowa w art. 87, inspektor dokonuje w obecności kierującego przemieszczającym się środkiem transportu.

Strona dopuściła się naruszenia niepoddania przeprowadzenia czynności kontrolnych w całości. W związku z powyższym zasadne staje się utrzymanie nałożonej przez organ I instancji kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu GITD wskazał, że skarżący został prawidłowo powiadomiony o zamiarze rozpoczęcia kontroli. Analiza przesyłek zawierających zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli jednoznacznie wskazuje, że przesyłki były dwukrotnie awizowane i tym samym zostały skutecznie doręczone w trybie art. 44 k.p.a. Skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących o niedoręczeniu mu przez Pocztę Polską awizowanych zawiadomień

o możliwości odebrania nadesłanej do niego korespondencji.

Ponadto przesyłki zawierające wyżej wymienione zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało przesłane na adres wskazany przez stronę w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej. Z wyjaśnień zawartych w odwołaniu wynika, że skarżący zmienił adres do doręczeń dopiero w dniu 12 kwietnia 2016 r., mimo iż pod dotychczasowym adresem nie zamieszkuje od 11 stycznia 2015 r. Zatem skarżący sam nie dopilnował swoich spraw, bowiem nie dokonał zmiany adresu do doręczeń niezwłocznie po zmianie miejsca zamieszkania.

Organ podkreślił, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Kary są nakładane w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział także możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

Pismem z dnia 3 sierpnia 2016r. S. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego tj.:

- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. - poprzez niezebranie

i nierozpatrzenie przez Organ w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niewykazanie należytej staranności, dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie zawarcie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia opowiadającego wymaganiom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.,

w szczególności polegające na nie odniesieniu/pominięciu części materiału dowodowego zebranego w sprawie m.in. twierdzeń Skarżącego, iż naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności na które nie miał wpływu, ani nie mógł ich przewidzieć - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 8 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na korzyść Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- art. 138 par 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, iż zaistniały okoliczności do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania;

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp.1.5 zał. nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie,

że w niniejszym stanie faktycznym doszło do naruszenia przez skarżącego obowiązku polegającego na niepoddaniu się kontroli;

- art. 92c ustawy o transporcie drogowym - poprzez niezastosowanie w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, iż Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2016 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podkreślając że organ II instancji w ww. decyzji nie odniósł się w ogóle do argumentów przedstawionych w odwołaniu jak również do przedstawionych przez skarżącego dowodów, twierdząc bezpodstawnie w uzasadnieniu, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów świadczących o niedoręczeniu mu przez Pocztę Polską awizowanych zawiadomień o możliwości odebrania nadesłanej do niego korespondencji.

Skarżący podkreślił, co ma istotny wpływ na przedmiotową sprawę, iż nie wiedział o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego, bowiem nie otrzymał korespondencji dotyczącej ww. sprawy (w tym awiz), tym samym nie można uznać,

celowo nie poddał się kontroli w całości - nie zaprzeczając faktu prawidłowego nadania przez organ I instancji w/w zawiadomień.

Skarżący wyjaśnił, że od [...] stycznia 2015r. nie mieszka przy ul. [...] w W., bowiem wraz z dwójką małoletnich dzieci (syn: W. Z. urodzony [...] maja 2012 r. oraz syn: A. S. Z. urodzony [...] lipca 2006r.) był zmuszony z uwagi na ich bezpieczeństwo i swoje, wyprowadzić się (praktycznie uciekać) z mieszkania, które zajmował wspólnie z żoną i zamieszkać u swoich rodziców przy ul. [...] w W. - na dowód, czego przedstawił organowi II instancji, postanowienie Sądu Rejonowego [...] w W. VI Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] maja 2015r. sygn. akt [...] dotyczące miejsca zamieszkania dzieci przy ojcu - do którego również organ nie odniósł się. Wyjaśnił, że żona nadużywa alkoholu, przez co jest agresywna, nie panuje nad swoim zachowaniem.

Istotny jest również fakt, że dostęp do skrzynki pocztowej, do której kierowana była korespondencja (w tym awizo) ma wyłącznie skarżący i żona. Powyższe ma znaczenie dla sprawy, bowiem są to m.in. dowody wskazujące, iż nie miał wpływu na przedmiotowe naruszenie.

Na dowód powyższej sytuacji rodzinnej, skarżący wskazał również ostatnie postanowienie Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Cywilny Rodzinny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2016r. sygn. akt [...] - pod tą samą sygn. akt jest również prowadzona sprawa o rozwód - w którym to postanowieniu Sąd postanowił, że żona będzie spotykać się z dziećmi jedynie dwa razy w tyg. po dwie godziny w moim miejscu zamieszkania.

Wyjaśnił, że o decyzji nakładającej przedmiotową karę dowiedział się

w sobotę tj. w dniu 2 kwietnia 2016r. (w dniu wolnym od pracy), natomiast

w poniedziałek 4 kwietnia 2016r. skontaktował się i wyjaśnił okoliczności nie poddania się przez niego kontroli z pracownikiem Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego - informując go jednocześnie i w każdej chwili jest gotów poddać się przedmiotowej kontroli. Stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, iż skarżący sam nie dopilnował swoich spraw, bowiem nie dokonał zmiany adresu do doręczeń niezwłocznie po zmianie miejsca zamieszkania bowiem zmienił adres w Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej w dniu 12 kwietnia 2016r. - w żaden sposób nie uwzględnia powyższej sytuacji, którą przedstawił organowi.

Podkreślił, że przedmiotowy okres był dla niego i dzieci bardzo ciężki i dopiero teraz powoli stara się razem z nimi ułożyć codzienne życie, wcześniej najważniejsze było zapewnienie im bezpieczeństwa i stabilizacji, bowiem bardzo ciężko to przechodziły - dlatego też o obowiązku zmiany adresu do doręczeń skarżący uświadomił sobie w chwili otrzymania decyzji organu I instancji, ponadto nie sądził, że korespondencja, która jest adresowana do niego - nie będzie mi przekazana, a wręcz będzie ukrywana/niszczona przez żonę.

Dlatego zasadny jest zarzut, że organ II instancji nie dokonał należytej staranności, dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący/w ogóle odniósł się do zebranego materiału. Organ prowadząc postępowanie powinien brać pod uwagę fakt, iż każda sprawa jest inna i powinna być prowadzona w sposób budzący zaufanie. Trudno zgodzić się jednak, że w przedmiotowej sprawie organ dopełnił tego obowiązku, bowiem nie wziął pod uwagę, iż zaszły okoliczności i dowody - o których mowa była powyżej - świadczące, iż na naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym tj. niepoddaniu się kontroli, skarżący nie miał wpływu i nie mógł przewidzieć pewnych zdarzeń. Organ nie badał powyższych okoliczności, ograniczył się jedynie do sprawdzenia czy oba zawiadomienia można uznać za skutecznie doręczone, a inne okoliczności sprawy w ogóle go nie interesowały.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł

za niepoddanie się przeprowadzenia czynności kontrolnych w całości.

Bezsporne w sprawie jest, że organ dwukrotnie podejmował próbę przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Pismami z dnia 13 października 2015 r. oraz z dnia 12 listopada 2015 r. [...]i Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego kierował do skarżącego zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli na adres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej figurujący w CEIDG. Zawiadomienia zostały doręczone stronie na zasadach określonych w art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za stwierdzone w sprawie naruszenie niepoddania przeprowadzenia czynności kontrolnych w całości.

Powyższe okoliczności nie są kwestionowane przez stronę skarżącą

i wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu jednak organ orzekając o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej nie uwzględnił szczególnych okoliczności przedmiotowej sprawy, które nie pozwalają na uznanie, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązku niepoddania się przeprowadzeniu czynności kontrolnych w całości.

Nie budzi wątpliwości uprawnienie organów inspekcji drogowej do przeprowadzenia kontroli przestrzegania obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Na przedsiębiorcy z kolei spoczywa obowiązek poddania się takiej kontroli i udostępnienia żądanej przez kontrolujących dokumentacji. Przedsiębiorca może w takiej kontroli uczestniczyć osobiście lub wyznaczyć upoważnioną osobę.

Za uniemożliwienie przez przedsiębiorcę przeprowadzenie kontroli ustawodawca przewidział sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. W ocenie Sądu jednak przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas gdy przedsiębiorca świadomie unika poddania się takiej kontroli lub podejmuje inne działania mające na celu uniemożliwienie organowi przeprowadzenie czynności kontrolnych.

Kary administracyjne nakładane są w drodze aktów administracyjnych na podmioty zachowujące się sprzecznie ze stosowanymi normami prawnymi. Podstawowym celem stosowania kar (sankcji) administracyjnych jest zapewnienie poszanowania prawa oraz wywołanie negatywnych konsekwencji w związku

z naruszeniem nakazu lub zakazu.

W przedmiotowej sprawie nie można mówić o naruszeniu przez skarżącego normy mówiącej o niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.

Już w odwołaniu skarżący wyjaśnił, że nie wiedział o toczącej się sprawie dotyczącej przeprowadzenia kontroli jego przedsiębiorstwa, ponieważ w skrzynce pocztowej nie znajdował żadnych awizo informujących o nadesłanych do niego przesyłkach. Jedyne awizo, które otrzymał, dotyczyło przesyłki zawierającej decyzję o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] złotych

Ponadto skarżący wyjaśnił, że od dnia [...] stycznia 2015 r. wraz z dziećmi mieszka u swoich rodziców w W. przy ul. [...], dokąd musiał się wyprowadzić z powodu awantur wszczynanych przez żonę nadużywającą alkoholu. Zdaniem skarżącego pozostawiane awiza zabierała żona, aby pogorszyć jego trudną sytuację materialną. Skarżący wyjaśnił również, że nie posiada żadnych oszczędności, a z zarobków uzyskiwanych z pracy w charakterze taksówkarza w kwocie [...] zł spłaca kredyt mieszkaniowy i utrzymuje siebie i dzieci. Dlatego nie jest w stanie uiścić nałożonej kary.

Skarżący wskazał również, że nigdy nie był karany i nie ma nic do ukrycia,

a samochód, wszystkie urządzenia i dokumenty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą są bez zarzutu. Dokonał także zmiany we wpisie w CEIDG podając adres do korespondencji. Wskazał, że jest gotowy w każdej chwili poddać się kontroli.

Jednocześnie podkreślić należy, że okoliczności na które powołuje się skarżący dotyczące trudnej sytuacji rodzinnej i wyprowadzki wraz z dziećmi do rodziców potwierdzają załączone przez niego dokumenty.

Wobec powyższego za niezasadne Sąd uznał nałożenie przez organ na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych za naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Dlatego też Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Mając jednocześnie na uwadze, że zachodzi podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.