Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 789/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53a ust 1
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2012 r., w sprawie wymierzenia W. C., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "W." W. C. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za dokonywanie poza stacją demontażu wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia.

Organ podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, odstąpił od zawiadomienia kontrolowanego o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ przeprowadzenie kontroli było uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego oraz jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia przeciwko środowisku.

Czynności kontrolne rozpoczęto dnia [...].06.2012 r. oględzinami na przedmiotowym terenie w nieobecności właściciela firmy funkcjonariusza Policji. Na terenie posesji magazynowane były szyby w ilości ok. 60 szt, skrzynie biegów w ilości ok. 30 szt., silniki osuszone w ilości ok. 30 szt., używane opony, przeznaczone do dalszego użycia w ilości ok. 40 szt. . Na stalowych regałach magazynowane są zderzaki, maski przednie, pokrywy tylne, drzwi i błotniki w ilości ok. 500 sztuk. Przed regałami, na powierzchni również utwardzonej kostką brukową zmagazynowane są pojazdy, w różnym stopniu zdemontowane, między pojazdami widoczne są ślady po wylanych płynach eksploatacyjnych. Ponadto w hali zmagazynowane są fotele samochodowe, lampy, pompy klimatyzacyjne, rozruszniki, alternatory, lusterka, tapicerki i półki tylne, zdatne do ponownego użycia. W dniu oględzin na terenie firmy stwierdzono magazynowanie 53 szt. pojazdów w różnym stopniu zdemontowanych oraz 33 połówki pojazdów. Na terenie utwardzonym tłuczniem stwierdzono ślady po wylaniu płynów eksploatacyjnych. Na części utwardzonej kostką brukową znajdują się dwie studzienki deszczowe z kratkami ściekowymi, które posiadają odprowadzenie w postaci dwóch rur z PCV do przydrożnego rowu położonego bezpośrednio przy ogrodzeniu firmy, odwadniającego drogę powiatową. W trakcie oględzin przedmiotowy rów był suchy, a z rur odprowadzających nie stwierdzono żadnych wycieków. W trakcie oględzin nie stwierdzono magazynowania żadnych akumulatorów, prowadzenia demontażu pojazdów, spalania odpadów, ani śladów po ich spalaniu, nie słychać było żadnego hałasu. W trakcie oględzin na terenie całej firmy panował ogólny ład i porządek, wszystkie elementy i części od pojazdów, zarówno w hali magazynowej, w wiacie, jak i na zewnątrz, były poukładane.

Organ podał, że właściciel firmy złożył w trakcie trwania kontroli pisemną informację wskazując w niej m.in. że pojazdy, które znajdują się na placu przywoził w latach 2004-2005. Z pojazdów tych były wymontowywane części na życzenie klientów, dlatego pojazdy te pozostały na placu. Po roku 2005 przywoził same części samochodowe typu drzwi, skrzynie biegów, zderzaki, błotniki, lampy, tylne klapy itp. Na zakup tych części posiada faktury z Niemiec (kserokopie wszystkich faktur zakupu na części używane za rok 2011 i 2012, jak również przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego języka niemieckiego 2 przykładowe faktury, z których wynika, iż dokonywano zakupu "używanych części zamiennych" lub "licznych używanych części zamiennych", tj. bez wskazania we wszystkich fakturach ilości zakupu danego rodzaju części, zostały załączone do protokołu kontroli nr [...]).

Ustalenia kontroli zawarte zostały w protokole kontroli. Do protokołu kontrolowany wniósł jednak uwagi, w których zaznaczył, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem, że prowadzi demontaż pojazdów, a jedynie sprowadza części zamienne z Niemiec

Organ podał, że z protokołu z przesłuchania wynika, iż W. C. od lipca 2010 r. aż do dnia kontroli, tj. [...].07.2012 r, wymontowywał na życzenie klienta części i elementy z pojazdów znajdujących się na kontrolowanym terenie. Wobec ustaleń z kontroli i wyjaśnień złożonych przez stronę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska uznał, iż W. C. dokonuje poza stacją demontażu wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia, bez uregulowanego stanu formalno-prawnego w tym zakresie. Nie posiada instalacji spełniającej minimalne wymagania techniczne dla stacji demontażu określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie minimalnych wymagań dla stacji demontażu oraz sposobu demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. Nr 143, poz. 1206 ze zm.), a także uzgodnień dotyczących wytwarzania odpadów.

Organ odwoławczy podał, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska bezsprzecznie wskazują na fakt, iż W. C. prowadził działalność w zakresie demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji w rozumieniu ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji bez wymaganych decyzji w zakresie gospodarowania tego rodzaju odpadami. Na okoliczności te wskazuje zarówno protokół kontroli, uwagi strony do powyższego protokołu, jak i jego zeznania zawarte w pisemnej informacji z dnia [...].06.2012 r., zeznania przedstawione na przesłuchaniu w dniu [...].10.2012 r., czy też wyjaśnienia przedstawione w odwołaniu.

Zdaniem organu II instancji magazynowane na terenie należącym do W. C. pojazdy nie były przez niego użytkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, lecz poddawane demontażowi w celu pozyskania z nich przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia. Pojazdy te zostały więc właściwie zakwalifikowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska za - spełniające definicję odpadów - pojazdy wycofane z eksploatacji. W. C. - jako właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji (czyli pojazdu stanowiącego odpad zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji), miał obowiązek przekazać go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów (art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji). Zamiast spełnić ww. obowiązek właściciela pojazdów wycofanych z eksploatacji - strona magazynowała pojazdy na terenie zakładu, a następnie demontowała je w celu pozyskania przedmiotów wyposażenia i części do ponownego użycia.

W ocenie organu II instancji, W. C. dokonywał wymontowywania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia poza stacją, demontażu co - zgodnie z art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji - podlega karze pieniężnej.

Organ odwoławczy podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż W. C. poddawał demontażowi pojazdy, usuwając z nich części nadające się do ponownego użycia oraz elementy nadające się do odzysku lub recyklingu. Wprawdzie prowadzona przez niego działalność nie stwarzała bezpośredniego zagrożenia dla środowiska co jednakże nie oznacza, że w sytuacji prowadzenia takiej działalności poza stacją demontażu, nie stwarza ona potencjalnego zagrożenia dla środowiska. Definicja demontażu pojazdów zawarta w art. 3 pkt. 10 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji jasno stanowi jakie czynności składają się na demontaż, tj. usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów, wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia, wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu. Przepis ten nie wprowadza ograniczenia co do czasu wykonania tych czynności. Zatem demontażem będą ww. czynności wykonane na pojazdach wycofanych z eksploatacji, zarówno w krótkim czasie jak i w dłuższej perspektywie czasowej.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. C. wskazując, że jest ona nieprawidłowa.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że kontrola przeprowadzona przez inspektora Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie wykazała, że działa w oparciu o skup i prowadzenie nielegalnego demontażu pojazdów. Ponadto kontrola nie potwierdziła, że prowadzi transgraniczny obrót odpadami. Zdaniem skarżącego okazane podczas kontroli dokumenty wskazują jednoznacznie, że kupuje poza Polską, na terenie krajów Unii Europejskiej używane części samochodowe, a nie odpady.

Zaznaczył także, że prowadząc działalność od 2004 r. nie był karany za działania niezgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Podniósł, że z uwagi na budowę pojazdów jest oczywiste, że na terenie firmy dokonuje się drobnych działań związanych z pozyskiwaniem użytecznych elementów. Nie jest to jednoznaczne z dokonywaniem demontażu pojazdów, tym bardziej, że skarżący nie jest posiadaczem instalacji określanej jako stacja demontażu pojazdów i nie skupuje i nie prowadzi obrotu wrakami pojazdów.

Skarżący zarzucił także naruszenie przez organy orzekające w sprawie terminów na załatwienie sprawy. Podniósł, że kontrola prowadzona przez WIOŚ miała miejsce w czerwcu 2012 roku, dopiero w październiku 2012 roku wezwano go dodatkowe przesłuchanie wyjaśniające, decyzja WIOŚ wymierzająca karę została wydana dopiero w grudniu 2012 r. a decyzja GIOŚ została wydana w lutym 2014 roku.

Skarżący zaznaczył, że wbrew twierdzeniom organów, nie miał na swoim terenie odpadów, lecz oferował klientom części. Wg obowiązujących definicji stacja demontażu pojazdów - rozumie się przez to zakład prowadzący przetwarzanie, w tym demontaż obejmujący następujące czynności:

a) usunięcie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów i substancji niebezpiecznych, w tym płynów,

b) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia i części nadających się do ponownego użycia,

c) wymontowanie z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu;

Skarżący uważa, że w świetle powyższej definicji nie można jego firmy kwalifikować jako stacji demontażu pojazdów, gdyż prowadzi firmę zajmującą się obrotem częściami samochodowymi. Dokonywał jedynie rozkładu drobnych złożonych, użytecznych podzespołów samochodowych na części pierwsze, co nie generowało odpadów, w przeciwieństwie do stacji demontażu pojazdów. Co ważne, nie wykazano podczas kontroli, aby kupował i przemieszczał odpady. Pojazdy stojące na placu przywiózł przed 2005 rokiem, gdy w Polsce nie było jeszcze ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2014 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty oraz ponownie podkreślił, że nigdy nie kupował wraków pojazdów bądź pojazdów zarejestrowanych, zawsze jego transakcje dotyczyły zakupu części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. art. 53a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 roku o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r., poz.1162) karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 300 000 zł podlega każdy, kto poza stacją demontażu dokonuje:

1) usunięcia z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów lub substancji niebezpiecznych, w tym płynów,

2) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji przedmiotów wyposażenia lub części nadających się do ponownego użycia,

3) wymontowania z pojazdów wycofanych z eksploatacji elementów nadających się do odzysku lub recyklingu.

W ocenie Sądu ustalony w toku postępowania administracyjnego stan faktyczny wskazuje, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej wymienionej w powołanym wyżej przepisie ustawy o recyklingu.

Z protokołu kontroli nr [...] sporządzonego przez inspektorów WIOŚ Delegatura w L. w dniu [...] lipca 2012 r. z przeprowadzonej w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2012 r. kontroli na terenie zakładu "W." W. C. położonego w m. S., którego właścicielem jest skarżący, wynika, że poddawał on demontażowi pojazdy wycofane z eksploatacji, usuwając z nich części nadające się po ponownego użycia, odzysku i recyklingu.

Nie jest sporne w sprawie, że skarżący nie posiadał zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju działalności, to jest na prowadzenie stacji demontażu. Podkreślić, że w świetle dyspozycji art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu w związku z art. 40 tejże ustawy i art. 26 ustawy o odpadach koniecznym ustawowym warunkiem prowadzenia każdej stacji demontażu, o której stanowi norma z art. 3 pkt 10 ustawy o recyklingu jest posiadanie przez zainteresowany podmiot odpowiedniego pozwolenia wydanego przez właściwy organ. Wynika to także z art. 6 ust. 2 w związku z art. 9-11 implementowanej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji. Dlatego też demontaż pojazdów poza stacją demontażu podlega sankcji administracyjnej w rozumieniu art. 53a ust. 1 ustawy o recyklingu ( por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1761/12, CBOSA).

Zatem, w świetle przytoczonych wyżej unormowań zarzuty skarżącego, że organy błędnie uznały, że dokonywanie przez niego rozkładu drobnych złożonych, użytecznych podzespołów samochodowych na części pierwsze nie można kwalifikować jako stancji demontażu, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zauważyć należy, iż organy obu instancji, wbrew czemu co twierdzi skarżący, jedynie stwierdziły, że powyższe czynności, na jakie wskazuje sam skarżący, mogą być dokonywane wyłącznie w stacji demontażu na prowadzenie której trzeba mieć zezwolenie, a czego wydaje się skarżący nie rozumie. Podkreślić więc trzeba, iż w pisemnej informacji do protokołu z kontroli nr [...], sam skarżący przyznał, że ze znajdujących się na placu pojazdów, zakupionych pojazdów po 1 maja 2004 r.,

były wymontowywane części na życzenie klienta i dlatego pozostają one na placu.

W świetle obowiązujących przepisów ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, jak i ustawy o odpadach takie tłumaczenia skarżącego o wymontowywaniu z pojazdów wycofanych z eksploatacji części wskazanych przez klientów nie znajdują uzasadnienia, gdyż takie czynności stanowią działalność w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b) ustawy o recyklingu i wymagają pozwolenia właściwego organu administracji publicznej.

W warunkach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. W zaskarżonej decyzji została wskazana właściwa podstawa prawna - art. 53 a ust. 1 pkt 2 ustawy o recyklingu odpowiadająca ustaleniom faktycznym organu, których to ustaleń skutecznie skarżący nie zakwestionował, zaś jej uzasadnienie faktyczne i prawne zawiera wyjaśnienie motywów takiego rozstrzygnięcia, tym samym spełnia wymogi z art. 107 par. 3 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, iż skarga w istocie sprowadza się do polemiki ze słusznym stanowiskiem organów obu instancji, że skarżący wymontowywał z pojazdów wycofanych z eksploatacji części nadające się do ponownego użycia poza stacją demontażu, stąd też zasadnie została wymierzona mu kara pieniężna w kwocie 10.000 zł, przy czym zauważyć należy, że kara ta została wymierzona w najniższej wysokości.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.