Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1091/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2, art. 225
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7,m art. 107 par. 3, art. 126, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski, Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak – Kolczyńska, Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 roku sprawy ze skarg Aeroklubu A w P. oraz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Aeroklubu A w P. oraz na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwoty po 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. nakazuje zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu sądowego, zaksięgowanego w dniu 28 października 2014 roku pod poz. [...]. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosków A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. oraz wniosku B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własne wcześniejsze postanowienie z dnia [...], nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...].

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Starosta Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem ochrony gruntów rolnych dla inwestycji planowanej przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zlokalizowanej na terenie gminy W., obręb geodezyjny K., na działkach nr ewid. 62/4, 63/4 i 124 polegającej na budowie jednej elektrowni wiatrowej o docelowej mocy 2MW wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym, trafostacją, przyłączem elektroenergetycznym, złączem kablowo – pomiarowym oraz zjazdem z drogi, w granicach oznaczonych na załączniku graficznym stanowiącym integralną część wniosku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm., dalej jako "u.p.z.p.") oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku nr 121, poz. 1266 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] stwierdziło nieważność postanowienia Starosty Powiatu [...] z dnia [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane po terminie, o który mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a zatem jest dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.").

B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S pismem z dnia 31 lipca 2014 roku wniosła o uzupełnienie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówiło uzupełnienia własnego postanowienia z dnia [...].

Postanowienie z dnia [...] w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakwestionowała A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. oraz B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. Kwestionowane postanowienie – w ocenie autorów wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy – narusza przepisy prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 5 u.p.z.p., poprzez uznanie, że rozpoczęcie biegu terminu do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy biegnie od doręczenia organowi uzgadniającego niepełnego projektu decyzji. Podczas gdy termin ten rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia całego, kompletnego projektu decyzji o warunkach zabudowy podlegającego uzgodnieniu. Organ uzgadniający w razie stwierdzenia braków w projekcie decyzji ma obowiązek zwrócić się do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy o uzupełnienie projektu tej decyzji, bowiem rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia może być wydane dopiero po zapoznaniu się z pełnym tekstem projektu decyzji. W sprawie organ uzgadniający otrzymał kompletne dokumenty w dniu [...], zatem od tego dnia rozpoczął bieg dwutygodniowy termin na wydanie postanowienia uzgadniającego. Postanowienie takie zostało wydane w dniu [...], zatem w terminie, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p.

Nadto, B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wskazała na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że postanowienie uzgodnieniowe wydano z rażącym naruszeniem prawa, art. 8 K.p.a. poprzez nie uczynienie zadość zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do państwa i prawa, art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie zapoznania się przez stronę z materiałami postępowania przed wydaniem postanowienia oraz art. 11 i 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Naruszenie art. 8, art. 10 § 1, art. 11 i 107 § 3 K.p.a. autor wniosku odniósł także do postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] o odmowie uzupełnienia postanowienia z dnia [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] utrzymało w mocy własne wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...]. W motywach organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż w sprawie zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty Powiatu [...] z dnia [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, bowiem postanowienie to rażąco narusza prawo (art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Jak wyjaśnił organ, z mocy art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy na terenie, na którym występują grunty rolne, wymaga obligatoryjnego uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień tych dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane.

W przywołanym przepisie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustalono, iż początkiem terminu, w którym organ powinien zając stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie. Tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania. W treści art. 53 ust. 5 u.p.z.p. ustawodawca wskazał wyraźnie, iż w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie uważa się za dokonane.

Z akt sprawy wynika, iż pismo Wójta Gminy W z dnia [...] zawierające wniosek o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, wpłynęło do Starosty Powiatu [...] w dniu [...]. Tym samym dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez Starostę ekspirował z dniem [...]. Starosta zaś rozstrzygnięcie wydał w dniu [...], a więc po upływie ustawowego terminu. W ocenie Kolegium, faktu tego nie zmienia wystosowanie przez Starostę pisma z dnia 11 stycznia 2013 roku o uzupełnienie dokumentacji sprawy i otrzymanie tej dokumentacji przez organ uzgadniający w dniu [...]. Z tego powodu – zdaniem SKO – postanowienie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, było dotknięte kwalifikowaną wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co przesądzało o konieczności stwierdzenia jego nieważności.

W konkluzji Kolegium wskazało, iż na postanowienie z dnia [...] nie służy zażalenie, a strona może je kwestionować tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a.). Podzielając wcześniejszy pogląd zaprezentowany w postanowieniu z dnia [...], Kolegium wyjaśniło, iż postanowienie z dnia [...] zawiera pełne rozstrzygnięcie, które nie wymaga żadnego uzupełnienia.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł C z siedzibą w P. (sygn. akt: II SA/Łd 1091/14) oraz B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S (sygn. akt: II SA/Łd 1092/14).

C wskazał, iż kwestionuje uzasadnienie postanowienia i poczynione tam ustalenie, iż postanowienie uzgodnieniowe było dotknięte kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. bowiem zostało ono wydane po upływie terminu, podczas gdy teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym nie jest objęty zgodą właściwego ministra do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntów klas I – III na cele nierolnicze i nieleśne. Z tego powodu – w ocenie strony skarżącej – kontestowane postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza także przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego pomimo, że jego uzasadnienie sporządzone zostało z pominięciem wskazanych okoliczności. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w części dotyczącej jego uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, iż teren inwestowany obejmuje m.in. użytek rolny klasy III o zwartym obszarze 0,6360 ha. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia takiego terenu na cele nierolnicze dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a nadto przeznaczenie takiego terenu na takie cele wymaga zgody właściwego ministra. Innymi słowy, przeznaczenie terenu o III klasie gruntu i powierzchni ponad 0,5 ha wymagało uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, co powinno być poprzedzone udzieleniem przez ministra zgody na takie przeznaczenie gruntu rolniczego. Obowiązujące do dnia 26 maja 2013 roku unormowanie wymagało, iż grunty klas I – III o obszarze przekraczającym 0,5 ha podlegały procedurze wyłączenia z produkcji rolnej, z koniecznością uprzedniego przeznaczenia ich na cele nierolnicze. Ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki jako całości, a nie jedynie wyodrębnionej części, która miałaby być faktycznie zagospodarowana. Wobec tego w sprawie – zdaniem strony skarżącej – dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy niezbędna była zmiana przeznaczenia działek objętych wnioskiem, czyli użytków rolnych o klasie III na cele nierolnicze wymagająca uprzedniej zgody właściwego ministra. W sprawie nie zostało wykazane, by takowa zgoda ministra była wydana.

B Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w treści skargi wnosząc o stwierdzenie nieważności, względnie o uchylenie kwestionowanego postanowienia w całości wskazała na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 53 ust. 5 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż termin na wydanie postanowienia uzgodnieniowego biegnie od dnia doręczenia organowi uzgadniającemu niepełnego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nadto strona wskazała na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania, art. 10 § 1 K.p.a. bowiem organ ograniczył czynny udział stron w postpowaniu, art. 80 w zw. z art. 8 K.p.a. poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy oraz art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 K.p.a. bowiem uzasadnienie kwestionowanego postanowienia jest niewystarczające i niepełne.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 29 stycznia 2015 roku sąd połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Sąd postanowił, że dalej sprawa będzie pod sygnaturą II SA/Łd 1091/14.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy własne wcześniejsze postanowienie w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że skarga jest uzasadniona, bowiem organy administracji obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Fakt, że kontrolowane przez sąd postanowienie zostało wydane w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ma istotne znaczenie z punktu widzenia zakresu kontroli dokonywanej zarówno przez organy administracji publicznej, jak i sąd administracyjny. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest wyłącznie ocena, czy kontrolowana decyzja jest dotknięta wadami określonymi w art. 156 § 1 K.p.a. Wobec tego, w postępowaniu nieważnościowym organ winien zbadać kontrolowane rozstrzygnięcie pod względem wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a. niezależnie, czy postępowanie to toczy się z urzędu, czy też na wniosek strony i niezależnie, jakie przyczyny nieważności zostały wskazane w tymże wniosku (por. np. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 roku, sygn. akt: II OSK 2376/10; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2008 roku, sygn. akt: VII SA/Wa 793/08 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawidłowo przeprowadzone postępowanie nieważnościowe winno więc zmierzać do oceny kontrolowanej decyzji pod względem wszystkich przesłanek nieważnościowych. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie można uznać za zgodne z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. W innym wypadku, ocena – tak jak mamy do czynienia w niniejszej sprawie – tylko w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. powodowałaby, że mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której pomimo przeprowadzonego postępowania nieważnościowego mogłoby istnieć w obrocie prawnym rozstrzygnięcie z innymi wadami, o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6, czy też 7 K.p.a. Taka sytuacja jest nie do zaakceptowania w praworządnym państwie prawa, tym bardziej, że z uwagi na treść art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. ponowna ocena w postępowaniu nieważnościowym w oparciu o pozostałe przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a. obarczona byłaby wadą nieważności.

W świetle powyższych uwag dostrzec należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w sprawie dwukrotnie dokonało oceny postanowienia uzgodnieniowego tylko w odniesieniu do przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. uznając, iż rzeczone postanowienie rażąco narusza prawo. Poza zainteresowaniem organów pozostały wszelkie inne przesłanki nieważnościowe wymienione w art. 156 K.p.a. Próżno bowiem szukać w motywach rozstrzygnięć obu instancji jakichkolwiek rozważań w tym zakresie, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Okoliczność ta stanowi pierwszą przesłankę przemawiającą za uwzględnieniem skargi.

Przystępując do dalszych rozważań wskazać wypada, iż stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie jest sporne w judykaturze, iż rażące naruszenie prawa to ciężkie, kwalifikowane i nie budzące wątpliwości naruszenie przepisów prawa. Przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym jest autorytatywna konkretyzacja normy materialnego prawa administracyjnego w zakresie uprawnienia lub obowiązku jednostki, natomiast w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia jest to, czy ta autorytatywna konkretyzacja normy materialnego prawa administracyjnego nie została dokonana z ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem prawa. Ta odrębność przedmiotu postępowania zwykłego i postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności powoduje, że nie można wywodzić skutków naruszenia przepisów postępowania w postępowaniu zwykłym dla postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 roku, sygn. akt: II OSK 1949/10). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa musi być uznane za rażące naruszenie w rozumieniu ww. przepisu. Ocenie organu, a następnie sądu administracyjnego, podlega zatem to, czy do naruszenia prawa doszło, a jeśli tak, czy można mówić o rażącym naruszeniu prawa, czy też jest to wprawdzie naruszenie prawa, lecz nie mające w istocie charakteru rażącego. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa w sposób jasny i oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 roku, sygn. akt: II OSK 1501/10).

Powracając na grunt sprawy niniejszej podkreślić należy, iż – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – postanowienie uzgodnieniowe rażąco narusza prawo, bowiem zostało wydane po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, iż uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie – uzgodnienie uważa się za dokonane.

W stanie faktycznym sprawy, Wójt Gminy W., jako organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy, w dniu [...] wystąpił do organu uzgodnieniowego (Starosty Powiatu [...]) z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Wniosek o uzgodnienie wpłynął do Starosty w dniu [...]. Zauważywszy, iż rzeczony wniosek o uzgodnienie nie był kompletny organ uzgodnieniowy skierował w dniu 11 stycznia 2013 roku do organu prowadzącego postępowanie w sprawie, wniosek o uzupełnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wójt Gminy pismem z dnia 29 stycznia 2013 roku (data wpływu do organu uzgodnieniowego – [...]) ponownie zwrócił się do Starosty o uzgodnienie projektu decyzji. Postanowienie uzgodnieniowe Starosta wydał w dniu [...].

W tak ustalonym w sprawie stanie faktycznym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, postanowienie uzgodnieniowe jest obarczone wadą nieważności, bowiem rażąco narusza przepis art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dwutygodniowy termin na wydanie postanowienia uzgodnieniowego rozpoczął swój bieg od pierwszego doręczenia wniosku o dokonanie uzgodnienia, co w sprawie miało miejsce w dniu [...].

Zdaniem składu orzekającego w sprawie, stanowisko takie nie jest uzasadnione. Dla sądu nie ulega wątpliwości, iż termin na dokonanie uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. rozpoczyna swój bieg od doręczenia kompletnego wystąpienia o uzgodnienie. Doręczone dokumenty muszą pozwalać na wydanie postanowienia w sprawie uzgodnienia, zatem powinny być kompletne. Niewątpliwie przepis nie stanowi o kompletnym, pełnym wystąpieniu, czy kompletnej dokumentacji, ale przyjęcie odmiennej interpretacji mogłoby stanowić mechanizm nadużyć. Wymaga zatem podkreślenia, iż dwutygodniowy termin, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zaczyna biec wtedy, gdy organ główny występując z wnioskiem o uzgodnienie przekazał kompletny projekt decyzji o warunkach zabudowy, zawierający wszystkie załączniki wymagane przepisami prawa (por. np. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 16 kwietnia 2013 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 176/13; z dnia 8 listopada 2013 roku, sygn. akt: IV SA/Wa 1672/13 i inne).

W sprawie – jak już wcześniej wskazano – kompletny projekt decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do organu w dniu [...], a postanowienie uzgodnieniowe datowane jest na dzień [...]. W tej sytuacji postanowienie uzgodnieniowe zostało wydane z zachowaniem terminu, o którym stanowi art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zatem nie zasługuje na uwzględnienie pogląd, iż dotknięte jest ono wadą nieważności jako, że zostało wydane z rażącym naruszeniem powołanego przepisu.

Z opisanego powodu – zdaniem składu orzekającego – kwestionowane w skargach postanowienia naruszają przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W sprawie zwrócić również należy uwagę, iż rozważenia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wymaga także kwestia interesu prawnego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do udziału w postępowaniu w charakterze strony. Nie ulega wątpliwości, iż podmiot ten był wnioskodawcą i inwestorem w toku postępowania w sprawie warunków zabudowy. Dyskusyjny jest także interes prawny do kwestionowania postanowienia pierwszoinstancyjnego przez ten podmiot w momencie kiedy decyzja o warunkach zabudowy została już przeniesiona na nowego inwestora (B Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością). Nie ulega wątpliwości, iż przeniesienie praw z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powoduje, iż podmiot, który miał prawa uzyskane tą decyzją, traci je na rzecz tego podmiotu, na który prawa te zostały przeniesione (por. np. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2006 roku, sygn. akt: II OSK 1285/05). W sprawie – zdaniem składu orzekającego – powinno skutkować to stwierdzeniem niedopuszczalności środka odwoławczego, ponieważ Spółka A straciła status strony już przed wszczęciem postępowania nieważnościowego i okoliczność ta w świetle zgromadzonych w sprawie dokumentów nie jest dyskusyjna. Przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy, czyli decyzji z dnia [...], miało miejsce na mocy decyzji z dnia [...], a zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...].

W konkluzji odnosząc się do zarzutów stron – z powodów wskazanych wcześniej – uznać wypada, iż zasadność wniesionych skarg z tym zastrzeżeniem, iż zarzuty zawarte w skardze C pozostały poza zakresem zainteresowania sądu w sprawie niniejszej. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż powodem stwierdzenia nieważności postanowienia uzgodnieniowego był pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż postanowienie to zostało wydane po upływie terminu, o którym stanowi art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a zatem rzeczone postanowienie uzgodnieniowe dotknięte jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Dostrzec zatem należy, iż organy nie zajmowały stanowiska w przedmiocie oceny czy postanowienie uzgodnieniowe jest zgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z tego też powodu wskazana w uzasadnieniu skargi wniesionej przez C argumentacja zmierzająca do wykazania, iż postanowienie uzgodnieniowe narusza wskazane przepisy, pozostała poza zakresem zainteresowania składu orzekającego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie prowadząc postępowanie w sprawie – uwzględniając przedstawione uwagi – winno rozważyć czy postanowienie uzgodnieniowe nie jest dotknięte żadną z wad skutkujących stwierdzeniem nieważności, a opisanych w art. 156 K.p.a. mając na uwadze okoliczność, iż z momentem przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy na nowego inwestora, wnioskodawca utracił interes prawny do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony.

Reasumując sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a.

W punkcie drugim wyroku sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku czyniąc to na mocy art. 152 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżących sąd postanowił jak w punkcie trzecim wyroku w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone kwoty po 460 zł złożyły się wpisy od skarg, wynagrodzenia profesjonalnych pełnomocników oraz zwrot wydatków w postaci opłat skarbowych od pełnomocnictw.

W punkcie czwartym wyroku sąd, na mocy art. 225 P.p.s.a., postanowił o zwrocie na rzecz strony skarżącej – B Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwoty 300 zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Spółka B uiściła tytułem wpisu od skargi kwotę 500 zł, podczas gdy wpis od skargi wynosił 200 zł.

ms