Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2593/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art 176
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 82 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 127 poz 857
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Piotr Piertasz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P Z K T z siedzibą w Ł od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3372/14 w sprawie ze skargi P Z K T z siedzibą w Ł na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia upomnienia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P Z K T z siedzibą w Ł na rzecz Ministra Sportu i Turystyki 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie lub Sąd I instancji) oddalił skargę P (dalej: Związek) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki (dalej: Minister) z dnia [..] lipca 2014 r. w przedmiocie udzielenia upomnienia.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [..] lutego 2013 r. Minister udzielił zarządowi Związku upomnienia z powodu niedostosowania działalności do wymogów określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2010 r. Nr 127, poz. 857), dalej: u.s., a mianowicie nieprzedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski (dalej MKOl), o którym mowa w art. 11 ust. 2 pkt 4 u.s., oraz zażądał od władz Związku niezwłocznego podjęcia działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, tj. przedstawienie zaświadczenia o przynależności Związku do międzynarodowej federacji sportowej uznanej przez MKOl, o którym mowa w tym przepisie, w terminie 2 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Decyzją z dnia [..] lipca 2014 r. Minister utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [..] lutego 2013 r.

WSA w Warszawie oddalając skargę na powyższą decyzję wyjaśnił, że stosownie do treści art. 82 ust. 2 u.s. z dniem 16 października 2012 r. skarżący miał obowiązek dostosować swoją działalność do wymogów zawartych w tej ustawie.

Związek w okresie przejściowym nie dostosował swojej działalności do obecnych regulacji, nie przedkładając zaświadczenia o przynależności do międzynarodowej federacji sportowej działającej w sporcie olimpijskim lub paraolimpijskim lub innej uznanej przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. W związku z powyższym organ zasadnie zdecydował o zastosowaniu środka nadzoru najłagodniejszego, wskazanego w art. 22 ust. 1 pkt 1 u.s. Celem nałożonego środka nadzoru jest jak najszybsze doprowadzenie do stanu zgodności z prawem w postaci potwierdzenia członkostwa Związku w odpowiedniej międzynarodowej federacji sportowej. Termin dwumiesięczny jest wystarczający, a zarazem możliwy do zrealizowania i w pełni zasadny na przeprowadzenie niezbędnych działań organizacyjnych.

Związek zaskarżył wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania: art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej: k.p.a., w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. - poprzez błędne wykazanie, że organ w uzasadnieniu decyzji w sposób należyty wykazał zasadność wyznaczenia dwumiesięcznego terminu na podjęcie działań mających na celu zapewnienie stanu zgodnego z prawem, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawierała w tym zakresie żadnej podstawy prawnej ani faktycznej, a z uwagi na fakt, że oparta jest na uznaniu administracyjnym koniecznym jest aby organ wskazał, czym kierował się wybierając akurat taki czasookres. Obecny kształt decyzji z uwagi na fakt, że powielił brak z uzasadnienia decyzji wydanej w dniu 21 lutego 2013 r. a w pozostałym zakresie sprowadziła się jedynie do ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie pozwala na uznanie, że organ przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i poddał powtórnie ocenie zgromadzony materiał dowodowy.

2) prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 2 u.s. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że powyższy przepis statuuje obowiązek spełnienia przez polskie związki sportowe istniejące w dacie wejścia w życie wszystkich wymagań wskazanych w art. 11 w szczególności obowiązku wskazanego w art. 11 ust. 2 pkt 4;

3) prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz w związku z art. 82 ust. 2 u.s. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki zastosowania powyższych przepisów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna Związku oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty podnoszące naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że poprawna ocena sposobu stosowania prawa materialnego przez organ oraz kontroli tego procesu przez Sąd I instancji może być dokonana tylko w sytuacji, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna Związku nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.

W ocenie NSA nietrafny jest postawiony w tej skardze zarzut naruszenia prawa procesowego. Związek w tym zarzucie wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 107 § 3 w związku z art. 138 § 1 k.p.a. polegające na błędnym zaakceptowaniu przez Sąd I instancji uzasadnienia decyzji, w której organ odniósł się tylko do wykazania zasadności 2-miesięcznego terminu do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, gdy w pozostałym zakresie organ odniósł się do uzasadnienia swojej decyzji wydanej w tej sprawie, ale uchylonej przez Sąd I instancji wyrokiem z dnia 7 stycznia 2014 r.

Zarzut tak postawiony jest formalnie wadliwy, a przez to merytorycznie niezasadny. Sąd II instancji zwraca uwagę, że sprawa kasacyjna może toczyć się tylko w zakresie wyznaczonym przez stronę. Z tego powodu NSA kontroluje wyrok Sądu I instancji przez pryzmat wskazanych w skardze naruszeń prawa. Z urzędu sąd kasacyjny nie może działać. W związku z tym skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Formalizm skargi kasacyjnej utrudnia prawidłowe sformułowanie jej treści, więc skarga ta jest profesjonalnym środkiem w procedurze odwoławczej. Przymus działania profesjonalnego ma gwarantować zrealizowanie prawem określonych wymogów pisma, którym kwestionowany jest wyrok. W ramach tych wymogów art. 176 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. określa elementy skargi kasacyjnej. Jednym z nich jest sformułowanie podstaw, w tym zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia.

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia tak określonych wymogów w zakresie zarzutu procesowego oraz zarzutu materialnego, w którym podniesiono naruszenie art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 4 oraz w związku z art. 82 ust. 2 u.s. W obu przypadkach uzasadnienie skargi kasacyjnej nie odnosi się do naruszenia przepisów określonych w zarzucie. Warunkiem formalnej prawidłowości skargi kasacyjnej jest wykazanie w jej uzasadnieniu na czym polega naruszenie przepisów, przy założeniu, że prawo materialne może zostać naruszone w zakresie wykładni lub zastosowania, a przepisy procedury mogą być skuteczną podstawą uwzględnienia tej skargi, o ile strona wykaże, że doszło do naruszenia tych przepisów oraz że naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zatem z przepisów prawa jasno wynika, że wskazane obowiązki ciążą na stronie. Jeżeli ona ich nie zrealizuje, to Sąd II instancji musi przyjąć niezasadność wadliwie postawionych zarzutów. Z taką sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpoznawanej skargi, w zakresie ocenianych zarzutów. Z tego powodu zarzut 1 i 3 należało uznać za niezasadny. Poza tym, należy wskazać także, że skarga kasacyjna w podstawie kasacyjnej ma odnosić się do przepisów stosowanych i naruszonych przez Sąd I instancji. Skarga kasacyjna Związku tego warunku nie spełnia podnosząc wprost naruszenia przepisów stosowanych przez organ. Z tych powodów rozpoznawane zarzuty nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej.

Zdaniem Sądu II instancji nietrafny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 82 ust. 2 u.s. Wprawdzie ten zarzut jest uzasadniony, więc spełnia warunek art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., czego nie czyniły zarzuty wcześniejsze, to jednak odnosi się do kwestii, która została przesądzona przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7 stycznia 2014 r., w którym Sąd I instancji jednoznacznie wypowiedział się w zakresie prawidłowej wykładni art. 82 ust. 2 u.s. i stwierdził, że wykładnia tego przepisu dokonana przez organ była poprawna. Skoro tak, to Sąd I instancji w kontrolowanym wyroku nie mógł przyjąć innego rozumienia treści tej normy prawnej, zwłaszcza takiego, jakie prezentuje skarga kasacyjna. Na przeszkodzie temu stoi związanie jakie konstytuuje art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji w skarżonym wyroku był związany oceną prawną, co do rozumienia art. 82 ust. 2 u.s., z tego też powodu nie mógł inaczej rozumieć jego treści. Niezależnie od istnienia tej przeszkody (formalnej) stwierdzić należy, że Sąd I instancji przedstawił poprawne rozumienie treści art. 82 ust. 2 u.s.

Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.