Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2222/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rząsa, sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Protokolant st. spec. Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary administracyjnej za nieterminowe przekazanie sprawozdania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nakazującą J. G. uiszczenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2600 zł w związku z nieterminowym przekazaniem sprawozdania dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i tran sportu nieczystości ciekłych za IV kwartał 2015 r.

Wójt Gminy D. stwierdził, że strona ma obowiązek składania informacji dotyczącej ilości i rodzaju nieczystości ciekłych pochodzących z opróżniania zbiorników bezodpływowych z obszaru gminy w poprzednim roku kalendarzowym w terminie do końca pierwszego kwartału każdego roku. Od 1 stycznia 20016 r. opóźnienie się w złożeniu tego sprawozdania skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję stwierdziło, że zgodnie z art. 9o ust 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250) podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.

W niniejszej sprawie sprawozdanie, o którym mowa powyżej, wpłynęło do Prezydenta W. w dniu 10 lutego.

Jak zaś stanowi art. 9 xb pkt 2 podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

Organ odwoławczy podkreślił, że spór zaistniały w sprawie sprowadza się do tego, czy przedmiotowa kara mogła zostać nałożona w stosunku do nieterminowego przekazania sprawozdania za IV kwartał 2015 r. Problem wynika z faktu, że przywołany przepis sankcyjny, tj. art. 9 xb. został dodany ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1045). Przepis ten wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2016 r. Wskazać przy tym należy, że przepis nakładający obowiązek przekazywania sprawozdania nie uległ zmianie.

Najistotniejszym jest, że ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów przejściowych. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż w przypadku braku w akcie prawnym przepisów międzyczasowych w grę może wchodzić zastosowanie jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom. Organ przytoczył uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r., sygn. I OPS 1/06 (ONSAiWSA 2006/3/71) zgodnie z którym, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Zatem, jeżeli decyzja organu administracji publicznej jest wydawana po wejściu w życie zmiany odpowiedniego przepisu, trzeba wziąć pod uwagę podstawową zasadę współczesnego prawa intertemporalnego, podkreślaną także w orzecznictwie regułę tempus regit actum, oznaczającą, że zdarzenie prawne należy oceniać wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie, gdy miało miejsce, a bezpośrednie działanie nowego prawa uzależnione jest od wykazania ważnego interesu publicznego. Organ podkreślił, że zagadnienia intertemporalne należy bowiem badać na gruncie zasad konstytucyjnych, a zwłaszcza zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasady ochrony praw nabytych, równości obywateli wobec prawa oraz zasady sprawiedliwości, a w szczególności zakazu retroakcji. Zgodnie z tą ostatnią zasadą nie można ustanawiać przepisów prawa, które wiązałyby skutki prawne ze zdarzeniami prawnymi mającymi miejsce w przeszłości, a w razie wątpliwości co do czasu obowiązywania ustawy należy przyjmować, co wielokrotnie było wyrażane w orzecznictwie, że każdy przepis normuje przyszłość, a nie przeszłość.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z pozornym zagadnieniem, czy przepis sankcyjny może dotyczyć kwestii stanu sprzed jego wejścia w życie. Otóż obowiązek złożenia sprawozdania za IV kwartał 2015 r. powstał w dniu 1 stycznia 2016 r. Z tym też dniem wszedł w życie przepis sankcyjny. Co istotne, obowiązek złożenia sprawozdania upływał z ostatnim dniem stycznia 2016 r., a więc przepis sankcyjny ma zastosowanie do stanów faktycznych powstających od dnia 1 lutego 2016 r., w momencie nie wypełnienia obowiązku. Jest to więc przepis o skutkach na przyszłość. Tym samym przepis sankcyjny nie dotyczył stanów powstałych sprzed jego wejścia w życie.

Kolegium podkreśliło, że skoro do dnia 31 stycznia 2016 r. nie zostało złożone sprawozdanie, to od dnia następnego włącznie, za każdy dzień, należało naliczyć karę pieniężną w wysokości 100 zł.

Organ podkreślił, że w decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] grudnia 2012 r. w pkt. 12 zobowiązano J. G. do składania (do końca pierwszego kwartału) Wójtowi Gminy D. informacji dotyczącej ilości i rodzaju nieczystości ciekłych pochodzących z opróżniania zbiorników bezodpływowych z obszaru Gminy D. w poprzednim roku kalendarzowym.

Organ I instancji w decyzji nakładającej karę pieniężną wskazał, że w pkt 14 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r, znajdowało się dodatkowe zobowiązanie do wykonywania obowiązków wynikających z przepisów obowiązującego prawa, w tym o utrzymaniu czystości.

Kolegium uznało, że zapis decyzji o obowiązku składania sprawozdania rocznego nakładał na stronę dodatkowy obowiązek, inny rodzajowo niż wynikający z art. 9o ustawy. Art. 9o ust. 3 wymaga aby sprawozdanie zawierało:

1) informacje o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru danej gminy;

2) informacje o sposobach zagospodarowania nieczystości ciekłych, wraz ze wskazaniem stacji zlewnej, do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe;

3) liczbę właścicieli nieruchomości, od których zostały odebrane nieczystości ciekłe.

Tak więc nałożony w decyzji obowiązek pokrywa się tylko w jednym punkcie z obowiązkiem zawartym w ustawie (art. 9o ust. 3 pkt 1), jednakże jest to obowiązek rocznego sprawozdania, a nie kwartalnego. W decyzji wyraźnie określono termin złożenia sprawozdania (inny niż ustawowy - do końca kwartału roku następnego) i wyraźnie czego dotyczyć ma sprawozdanie - poprzedniego roku kalendarzowego. Nie jest to więc - jak twierdzi organ I instancji w piśmie przekazującym odwołanie – błąd, ale postawienie stronie innego obowiązku informacyjnego. Istotnym jest natomiast wyraźne wskazanie, że strona ma wykonywać inne obowiązki określone w ustawie. Strona, jako przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników na nieczystości ciekłe, jako profesjonalista, nie może się zasłaniać tym. że nie była mu znana treść ustawy, jak i zawartych w niej obowiązków. Przedmiotowa ustawa jest jednym z podstawowych aktów regulujących działalność przedsiębiorców o tym profilu, i trudno nawet wyobrazić sobie sytuację, aby przedsiębiorca nie znał przepisów odnoszących się i regulujących jego działalność.

Podnoszone argumenty, że strona nie została poinformowana przez organ o obowiązku wynikającym z art. 9o ustawy nie zasługuje z powyższego względu na uwzględnienie. Organ nie miał w tym zakresie prawnego obowiązku informowania strony, w szczególności, że po wydaniu decyzji o udzieleniu zezwolenia, nie miały zastosowania zasady ogólne zasady k.p.a., w tym wyrażona w art. 9 zasada należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; organy czuwają nad tym. aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Przedmiotowa ustawa została opublikowana w Dzienniku Ustaw, a więc ma moc powszechnie obowiązującą.

Organ II instancji stwierdził, że strona w okolicznościach niniejszej sprawy nie może się zasłaniać nieznajomością prawa w celu uniknięcia odpowiedzialności administracyjnej.

Kolegium podkreśliło, że nie miało również miejsca, podnoszone przez odwołującego się, wprowadzenie w błąd. W treści decyzji wyraźnie znalazło się odesłanie do konieczności wykonywania obowiązków określonych w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Minimum staranności, jakiego można oczekiwać od przedsiębiorcy prowadzącego regulowaną działalność wymagało zapoznania się z treścią tego aktu prawnego aby zidentyfikować swoje obowiązki, w tym te określone w art. 9o Organ udzielając zezwolenia rzeczywiście zawarł zapis, który dotyczył podobnej problematyki jak art. 9o, jednak nie jest on tożsamy, i co najmniej powinno wzbudzić to w stronie wątpliwości, które powinna była wyjaśnić.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł J. G. zaskarżając decyzję w całości i zarzucając jej:

- naruszenie art. 6 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, a tym samym usankcjonowanie działania Wójta Gminy D., który działając wbrew przepisom ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oficjalnie wprowadził skarżącego w błąd co do zakresu, trybu i terminu składania sprawozdań, o których mowa w art. 9o ustawy, a następnie Wójt ten błąd wykorzystał, nakładając na skarżącego karę pieniężną za uchybienie ustawowemu terminowi na złożenie sprawozdania mimo, że skarżący zastosował się do terminu wskazanego w decyzji Wójta o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D.;

- naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja ta narusza zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej, gdyż nakłada na skarżącego pieniężną karę administracyjną za uchybienie terminowi do złożenia stosownego sprawozdania z prowadzonej działalności, podczas gdy skarżący został oficjalnie wprowadzony w błąd przez Wójta Gminy D. co do treści tego obowiązku, a nadto w pełni zastosował się do treści decyzji Wójta o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D.;

- naruszenie art. 9 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy D., pomimo, że organ I instancji nie poinformował skarżącego, iż stwierdzenie zawarte w pkt 12 decyzji Wójta Gminy D. o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D. jest sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podczas gdy Wójt Gminy D. zawarł w swojej decyzji błędną informację o treści obowiązku z art. 9o ustawy, a wobec tego miał obowiązek poinformować stronę o prawidłowej treści tego obowiązku niezwłocznie po dostrzeżeniu tego błędu.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy D. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi wywodzono, że z decyzji zezwalającej stronie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych (pkt 12) wynika, że strona ma obowiązek składania mu informacji dotyczącej ilości i rodzaju nieczystości ciekłych pochodzących z opróżnianych zbiorników bezodpływowych z obszaru gminy w poprzednim roku kalendarzowym w terminie do końca pierwszego kwartału każdego roku. Podkreślono, że dotyczy to składania zobowiązań rocznych, a nie kwartalnych i to w terminie dłuższym bo wynoszącym 3 miesiące.

Skarżący podkreślił, że Wójt nie miał obowiązku wskazywać w decyzji o udzieleniu zezwolenia obowiązków, które ciążą na przedsiębiorcy z mocy ustawy, w tym także nie miał obowiązku wskazywać w decyzji, że przedsiębiorca ma obowiązek składania sprawozdań, ani też jaki jest tryb i termin na założenie takiego sprawozdania. Skoro jednak organ - Wójt Gminy D. - zawarł w decyzji o udzieleniu zezwolenia taką informację, to skarżący, zgodnie z podstawową zasadą zaufania obywateli do organów władzy państwowej, mógł polegać na treści decyzji administracyjnej, zwłaszcza, że informacja o obowiązku sprawozdawczości została wciągnięta do treści decyzji i stanowiła jeden z jej elementów.

Skarżący wywodził, że Wójt Gminy D. wprowadził najpierw skarżącego w błąd co do zakresu obowiązku sprawozdawczości i terminu, w jakim złożenie sprawozdania ma nastąpić. Później, po wejściu w życie noweli dającej możliwość nakładania kar administracyjnych na przedsiębiorców - bez żadnego uprzedzenia - nałożył na skarżącego taką karę mimo, że sprawozdanie złożone zostało zgodnie z decyzją Wójta o udzieleniu zezwolenia.

Skarżący argumentował, że złożył sprawozdanie za 2015 r. w sposób sprzeczny z art. 9o u.c.p.g. tylko z tego powodu, że Wójt nakazał mu czynić to w sposób odmienny, co opisał szczegółowo w decyzji o udzieleniu zezwolenia.

Skarżący podkreślił, że obowiązek składania sprawozdania o którym mowa w pkt 12 decyzji Wójta Gminy D. o udzieleniu skarżącemu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie Gminy D., nie jest obowiązkiem dodatkowym, innym niż ten, który wynika z art. 9o u.c.p.g. Wójt Gminy D. wciągnął do decyzji szereg obowiązków, które wynikają wprost z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W oparciu o art. 9o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.) podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Sprawozdanie jest przekazywane wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.

W myśl zaś art. 9xb ustawy o utrzymaniu czystości podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o ustawy- podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak niż za 365 dni.

Przepis art. 9o obowiązywał w dacie uzyskania przez stronę skarżącą decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie udzielania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych oraz transportu nieczystości ciekłych na terenie gminy D. Natomiast art. 9 xb ustawy o utrzymaniu czystości wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Z tą datą niezłożenie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości w nim określonym. Przepisy nowelizujące ustawę nie zawierały przepisów wprowadzających, a co za tym idzie regulacja zawarta w art. 9 xb obowiązywała od daty wejścia jej w życie to jest od dnia 1 stycznia 2016 r., co nie jest kwestionowane przez skarżącego.

Zdaniem strony skarżącej art. 9 xb ustawy nie ma wobec niej zastosowania, albowiem złożenie sprawozdania po terminie było spowodowane błędnym pouczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący wywodzi więc, że nie powinien ponosić skutków błędnego pouczenia, a co za tym idzie wprowadzenia go w błąd przez Wójta Gminy D.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Kara pieniężna za przekazanie po terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości jest sankcją administracyjną, administracyjną karą pieniężną. W prawie polskim nie zostały do tej pory uregulowane zasady nakładania tego rodzaju sankcji. W literaturze wskazuje się, że sankcję administracyjną stanowią nakładane w drodze aktu stosowania prawa przez organ administracji publicznej, wynikające ze stosunku administracyjnoprawnego, ujemne (niekorzystne) skutki dla podmiotów prawa, które nie stosują się do obowiązków wynikających z norm prawnych lub aktów stosowania prawa (M. Wincenciak, Sankcje w prawie administracyjnym i procedura ich wymierzania, Warszawa 2008, s. 73). Dopuszczalność stosowania administracyjnych kar pieniężnych jako reakcji na naruszenie ustawowych obowiązków nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Trybunał wielokrotnie stwierdzał, że art. 83 Konstytucji nakłada na każdego obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Można zatem przyjąć, że w granicach zakreślonych przez Konstytucję ustawodawcy przysługuje swoboda określenia sankcji związanych z niedopełnieniem obowiązku. Odpowiedzialność karnoadministracyjna to odpowiedzialność typu represyjno-porządkowego, będąca przejawem interwencjonizmu państwowego w sferach, jakie zostały uznane przez ustawodawcę za szczególnie istotne (por. wyrok TK z 15 stycznia 2007 r., P 19/06, OTK ZU nr 1A/2007, poz. 2 i powołane tam orzecznictwo). Podstawową cechą sankcji administracyjnych jest oparcie ich nie na zasadzie winy (jak w przypadku czynów zabronionych w prawie karnym), lecz na zasadzie bezprawności, a więc na samym obiektywnym fakcie naruszenia prawa. Ponadto wysokość kar administracyjnych jest ściśle określona w przepisach prawa, które nie pozostawiają organom administracji wymierzającym te kary uznania, co do ich wysokości w konkretnym przypadku.

Badanie więc zawinienia skarżącego, czego oczekiwano zgodnie z treścią skargi nie może mieć w sprawie miejsca. W przypadku kary administracyjne, jak podano wyżej, mamy bowiem do czynienia z odpowiedzialnością obiektywną niezależną od winy podmiotu.

W rozpoznawanej sprawie nie można też organowi zarzucić naruszenia art. 9 k.p.a. to jest zasady należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Strona bowiem faktycznie nie domaga się udzielenia informacji, w trybie powyższego artykułu, nie w związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, ale w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą takiego obowiązku nie nakłada na organ art. 9 k.p.a. osoba prowadząca działalność gospodarczą powinna znać regulacje prawne dzielności tej dotyczące i do nich się stosować.

Nie można także wywodzić, że w sprawie został naruszony art. 8 k.p.a., to jest zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli. Po pierwsze, jak już to wskazano w odniesieniu do art. 9 k.p.a., strona skarżąca powyższą regułę nie odnosi do toczącego się postępowania administracyjnego, ale do prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Ponadto zauważyć należy, że wywodzenie naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. skarżący opiera na zawarciu w decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. zapisu pkt 12, zgodnie z którym zobowiązana była do składania do końca pierwszego kwartału każdego roku Wójtowi Gminy D. informacji dotyczącej ilości i rodzaju nieczystości ciekłych pochodzących z opróżniania zbiorników bezodpływowych z obszaru gminy D. w poprzednim roku kalendarzowym.

Zobowiązanie to istotnie różni się od treści art. 9o ustawy o utrzymaniu porządku, albowiem przepis ten nakazuje sporządzanie sprawozdań kwartalnych, a nie rocznych i przekazywanie ich w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Sprawozdanie to musi zawierać inne elementy, niż tylko te wymienione w pkt 12 decyzji. Zgodnie z ust. 3 i 4 art. 9o ustawy o utrzymaniu porządku sprawozdanie takie musi zawierać: informacje o ilości i rodzaju nieczystości ciekłych odebranych z obszaru danej gminy, informacje o sposobach zagospodarowania nieczystości ciekłych, wraz ze wskazaniem stacji zlewnej, do której zostały przekazane odebrane nieczystości ciekłe, liczbę właścicieli nieruchomości, od których zostały odebrane nieczystości ciekłe. Do sprawozdania powyższego musi być dołączony wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi w okresie objętym sprawozdaniem zawarł umowy na opróżnianie zbiorników bezodpływowych i transport nieczystości ciekłych, oraz wykaz właścicieli nieruchomości, z którymi umowy te uległy rozwiązaniu lub wygasły. W wykazach zamieszcza się imię i nazwisko albo nazwę oraz adres właściciela nieruchomości, a także adres nieruchomości.

Podkreślić należy, że zasadnie organ odwoławczy przyjął, iż treść decyzji, w tym jej pkt 12 , nie zwalniał skarżącego z obowiązków nałożonych ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, świadczy o tym zapis pkt 14 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. Punkt 14 tej decyzji zobowiązuje skarżącego do wykonywania obowiązków nałożonych między innymi wynikających z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powinnością skarżącego było więc zapoznać się treścią tej ustawy i wykonywać terminowo obowiązki nią nałożone. Nałożenie innego obowiązku, o którym mowa w pkt 12 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r., dotyczącego składnia sprawozdania rocznego może budzić wątpliwości co do jego zasadności. Nie daje jednak podstaw do zwolnienia skarżącego z obowiązku terminowego składania sprawozdań kwartalnych zakreślonego art. 9o ustawy o utrzymaniu czystości. Odwołanie się w decyzji wprost do konieczności wywiązywania się z obowiązków nałożonych ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, powinno stanowić dla skarżącego prowadzącego działalność w tym zakresie dodatkową wskazówkę do szczegółowego zapoznania się z tym aktem prawny.

Dodać należy, że z akt sprawy wynika, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązku ustawowego składnia sprawozdań kwartalnych, ani też z obowiązku zakreślonego w pkt 12 decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., za rok 2013 i 2014. Dopiero po wszczęciu postępowania przez organ złożył po upływie terminu sprawozdanie za IV kwartał 2015 r. Twierdzenie więc skarżącego, że dostosowywał się do wymagań punktu 12 decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego zawarte w piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2017 r., iż w takim samym stanie faktycznym i prawnym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie przed organem I instancji w całości. Przedmiotem bowiem niniejszego postępowania nie była ocena legalności decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., a decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była ocena legalności zaskarżonej decyzji, a nie ocena jej zgodności z innymi wydanymi decyzjami.

Mając na względzie powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.