Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 833/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: par. 23 ust. 2, par. 25
journal: Dz.U. 2013 poz 361
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 6 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 867/15 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę A. P. (dalej: Skarżący), na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni (dalej: Dyrektor ARiMR), z dnia [...] marca 2015r., wydanej w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że:

Skarżący, złożył w dniu [...] maja 2013 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował: do pakietu 2 – Rolnictwo ekologiczne Wariant 2.3 – Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) o stawce 260,00 zł., powierzchnię 8,33 ha, wnosząc o kwotę w wysokości 2.165,80 zł., do Pakietu 3 – Ekstensywne trwałe użytki zielone, Wariant 3.1.1 – Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach o stawce 500,00 zł., powierzchnię 8,33 ha, wnosząc o kwotę w wysokości 4165,00 zł.

Wraz z wnioskiem Skarżący złożył załączniki graficzne oraz deklarację pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013.

Pismem z dnia [...] września 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR (dalej: Kierownik ARiMR), wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku wskazując, że wnioskodawca na materiale graficznym dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...], nie zaznaczył miejsca pozostawienia powierzchni nieskoszonej na trwałych użytkach zielonych. Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] września 2013 r.

Korektą wniosku z dnia 24 września 2013 r. Skarżący uzupełnił braki formalne wniosku, zaznaczając na materiale graficznym teren nieskoszony na ww. działkach, a nadto pismem z dnia [...] września 2013 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, powołując się na brak winy w uchybieniu terminu.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. Kierownik ARiMR odmówił Skarżącemu przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku, o przyznanie płatności.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor ARiMR postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Kierownik ARiMR przyznał Skarżącemu płatność rolnośrodowiskową na 2013 rok w pomniejszonej wysokości 2.165,80 zł z tytułu Pakietu 2 – Rolnictwo ekologiczne Wariant 2.3 – trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) oraz odmówił przyznania płatności do pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący uchybił terminowi do usunięcia braków formalnych wniosku. Data złożenia korekty wniosku po upływie wyznaczonego terminu, do uzupełnienia braków formalnych, tj. [...] września 2013 r., uznana została za datę złożenia wniosku. Oznacza to, że wniosek złożony został po upływie terminu, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 co do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L 2009, nr 316, s. 65, dalej: rozporządzenie nr 1122/2009), a tym samym płatność nie mogła zostać przyznana.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał że zgodnie z § 25 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. poz. 361, z późn. zm., dalej rozporządzenie z dnia 13 marca 2013 r.), rolnik zaznacza na materiale graficznym część działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5, a następnie dołącza ten materiał graficzny do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, począwszy od drugiego roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego. Brak tego elementu nie jest błędem małej wagi (oczywistą omyłką), lecz brakiem formalnym wniosku, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 64 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), a więc brak jest zatem podstaw do zastosowania wskazanego przez stronę art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009.

Podkreślił, ze Kierownik ARiMR wezwał Skarżącego w trybie art. 64 k.p.a. do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania. Skarżący nie uzupełnił w ustawowym terminie wskazanych braków, a jego wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności został oddalony.

Wskazał również, że uzupełnienie braków formalnych po ustawowym terminie nie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., lecz obliguje organ do rozpoznania takiego wniosku, z tym jednak zastrzeżeniem, że datą złożenia wniosku jest wówczas data uzupełnienia braku. Data ta wyznacza początek biegu terminu do załatwienia sprawy. W rezultacie organ przyjął, że wniosek o przyznanie płatności w części dotyczącej Pakietu 3 należało rozpatrzyć merytorycznie, przyjmując, że datą uzupełnienia braku, tj. 24 września 2013 r., jest datą skutecznego wniesienia żądania.

Wskazał, iż zgodnie z § 23 ust. 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się do kierownika biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośredniej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wnioski o przyznanie płatności bezpośredniej składane są w terminie od 15 marca do 15 maja, przy czym zgodnie z art. 23 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009, jeżeli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Z powyższego wynika, że wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej nie mógł zostać uwzględniony.

Po rozpoznaniu skargi wniesionej przez Skarżącego, Sąd I instancji, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016r. oddalił powyższą skargę.

W uzasadnieniu wskazał, że Skarżący nie zaznaczył na materiale graficznym, miejsca pozostawienia powierzchni nieskoszonej, na trwałych użytkach zielonych, w sytuacji gdy taki obowiązek wynikał z § 25 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 13 marca 2013 r. Niewypełnienie natomiast wymogu przewidzianego prawem nie można traktować jako błąd, ale jako brak formalny. Błąd bowiem polega na podaniu błędnej informacji, natomiast brak formalny polega na niepodaniu informacji, która jest zgodnie z przepisami, wymagana. Nie ma przy tym znaczenia to, że brak taki jest natychmiast zauważalny, czyli jest oczywisty, skoro jest to właśnie brak formalny, a nie błąd w rozumieniu art. 21 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009.

Uznał, że organ zasadnie uznał więc, że zawiera on braki formalne i wezwał Skarżącego w trybie art. 64 k.p.a. mającego zastosowanie w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r., do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Za zasadne również uznał stanowisko organu, że treść art. 64 § 2 k.p.a., nakazująca pozostawienie podania bez rozpoznania, odnosi się do sytuacji, w której strona w ogóle nie uzupełni braku formalnego uniemożliwiającego nadanie podaniu właściwego biegu, nie zaś sytuacji, gdy brak zostaje uzupełniony, jednak z naruszeniem wskazanego terminu, skoro takiego rygoru ww. przepis nie przewiduje. Uzasadnione był jego zdaniem podjęcie przez organ czynności zmierzających do załatwienia sprawy, gdy tylko będzie to możliwe. Jeżeli organ jest w posiadaniu podania, które nadaje się do załatwienia wskutek wtórnego uzupełnienia jego braków, to powinno ono zostać rozpatrzone merytorycznie, z tym zastrzeżeniem, że w takim przypadku data uzupełnienia braku jest datą wniesienia wniosku i to ona wyznacza początek biegu terminu dla załatwienia sprawy.

Stwierdził, że organ prawidłowo rozpatrzył wniosek Skarżącego przyjmując za datę jego wpływu dzień 24 września 2013 r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośredniej, jest terminem o charakterze materialnoprawnym, a zatem niepodlegającym przywróceniu (uwzględniający dopuszczalne opóźnienie wynoszące 25 dni wynikające z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009), Termin ten przypadał na dzień 10 czerwca 2013 roku, co oznacza, że wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w zakresie dotyczącym Pakietu 3 wariant 3.1.1 złożony został po tym terminie.

Podkreślił, że z pkt 28 preambuły rozporządzenia 1122/2009 wynika, że przestrzeganie terminów składania przez rolników wniosków o przyznanie pomocy, poprawy wniosków o pomoc obszarową oraz składania dokumentów uzupełniających, umów oraz oświadczeń jest niezbędne w celu umożliwienia administracji krajowej planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli prawidłowości wniosków o przyznanie pomocy. Dlatego też, o czym mowa w pkt 29 preambuły, należy ustanowić przepisy dotyczące terminów, w ramach których będą przyjmowane spóźnione wnioski. Należy ponadto stosować zmniejszenie płatności, aby zachęcić rolników do przestrzegania tych terminów. Terminowe składanie przez rolników wniosków o uprawnienia do płatności jest dla państw członkowskich niezbędne w celu terminowego ustalania tych uprawnień. Składanie wniosków po wyznaczonym terminie powinno zatem być dozwolone jedynie w zakresie dodatkowych terminów, podobnych jak w przypadku składania po wyznaczonym terminie wszelkich wniosków o przyznanie pomocy. Z wyjątkiem opóźnień wynikających z przypadków siły wyższej oraz sytuacji wyjątkowych, należy stosować zniechęcający poziom zmniejszeń. W tym celu legislator unijny w rozporządzeniu 1122/2009, w artykule 23 określił, że poprawki do pojedynczego wniosku uwzględnia się wyłącznie, jeśli wnoszone są przed ostatecznym terminem składania pojedynczych wniosków, a jak określono w ust. 1 akapit trzeci art. 23, jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych (od ustalonego w państwie członkowskim terminu na złożenie wniosku), wniosek uznaje się za niedopuszczalny. Wyjątki od tych reguł dotyczą wyłącznie przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, które w sprawie nie zaistniały.

Tym samym, wobec złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej do wariantu 3.1.1 po terminie, uznał że organ zasadnie uznał wniosek za niedopuszczalny na podstawie art. 23 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 i odmówił przyznania wnioskowanej płatności.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

1. art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz.U. 2013 poz. 173, dalej: ustawa z 7 marca 2007r.), poprzez nie dokonanie oceny całego materiału dowodowego, co spowodowało wydanie niezgodnej z przepisami decyzji,

2.art. 64 k.p.a., poprzez uznanie, iż wniosek o dopłaty rolnośrodowiskowe został złożony przez Skarżącego po terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96 oraz postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04; z dnia 1 września 2004 r., FSK 161/04; z dnia 24 maja 2005 r., FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem nie tylko obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie). Przy zarzucie naruszenia prawa procesowego należy zaś wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przede wszystkim przedstawiać argumenty mające na celu wskazanie słuszności podstaw kasacyjnych. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane. Sąd ten nie jest więc uprawniony do formułowania za stronę przyczyn, jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony.

Skarżący formułując zarzut naruszenia art. 21 ustawy z 7 marca 2007r.nie wskazał, której z jednostek redakcyjnych art. 21 wskazanej ustawy zarzut dotyczy. Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwoliła na przyjęcie, iż zarzut ten dotyczy art. 21 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (publ. http://orzeczenia.nsa. gov.pl)

Podkreślić jednakże należy, iż Skarżący formułując powyższy zarzut w uzasadnieniu skargi kasacyjnej go nie rozwinął. Natomiast to na Skarżącym ciąży obowiązek nie tylko konkretnego wskazania, które przepisy prawa zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, ale i to na czym naruszenie to polega. Formułując powyższy zarzut naruszenia przepisów postępowania Skarżący winien wskazać nie tylko przepisy prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji, ale również sposób ich naruszenia i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie, czego Skarżący nie uczynił.

Wywody Skarżącego w tym względzie ograniczają się do wywodów natury ogólnej, co do obowiązku rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, oraz zbytniego formalizmu postępowania organu. W tym stanie rzeczy ocena zasadności podniesionego zarzutu okazała się niemożliwa.

Odnosząc się do poniesionego zarzutu naruszenia art. 64 k.p.a., również i w tym przypadku Skarżący nie wskazał, której jednostki redakcyjnej wskazanego przepisu dotyczy zarzut. Zważając jednak na to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący wskazał, iż odnosi się on do § 2 tego przepisu, uznać należy iż zarzut w części odnoszącej się do wskazania przepisu którego zarzut dotyczy został sformułowany prawidłowo.

Wskazać należy, przy tym, iż wywody Skarżącego dotyczącego pozostawienia bez rozpoznania wniosku Skarżącego, w przypadku gdy wniosek nie zostanie uzupełniony, jak również braku podstaw do pozostawienia bez rozpoznania wniosku w przypadku uzupełnienia braków po terminie, są zasadniczo zbieżne z wywodami Sądu I instancji zawartymi w uzasadnieniu wyroku, jednak nie odnoszą się one do istoty sprawy.

Zauważyć bowiem należy, że Skarżący składając w dniu 15 maja 2013 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 do Pakietu 3 – Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, na materiale graficznym dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...] nie zaznaczył miejsca pozostawienia powierzchni nieskoszonej na trwałych użytkach zielonych. Pismem z dnia [...] września 2013 r. organ I instancji uznał powyższy brak za brak formalny wniosku i wezwał Skarżącego do jego usunięcia w terminie siedmiu dni. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] września 2013 r., a wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu [...] września 2013 r. Skarżący pismem z dnia [...] września 2013 r. dokonał korekty wniosku uzupełniając go poprzez wskazanie na materiale graficznym terenu nieskoszonego na ww. działkach.

Organ rozpoznał wniosek merytorycznie, przyjmując jednak, że datą jego złożenia jest dzień 24 września 2013 r., a nie dzień 15 maja 2013 r. Uznając, iż termin do złożenia wniosku jest terminem o charakterze materialnoprawnym i nie podlega przywróceniu, a przy uwzględnieniu dopuszczalnego opóźnienia wynoszącego 25 dni, wynikającego z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, przypadał on na dzień 10 czerwca 2013 r. uznał, iż wniosek był niedopuszczalny.

Odnosząc się do powyższych okoliczności podkreślić należy, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1122/2009, pojedyncze wnioski o płatność, składa się w terminie ustalonym przez państwa członkowskie, lecz nie później niż 15 maja. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, określone w akapicie pierwszym ustępu 1 tego artykułu skutki złożenia wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie odnoszą się również do dokumentów, umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13 tego rozporządzenia, jeśli takie dokumenty, umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności pomocy. Tak więc zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 złożenie wniosku, jak i złożenie wskazanych załączników, jeżeli stanowią one o kwalifikowalności wniosku do płatności, po 15 maja danego roku skutkuje pomniejszeniem płatności, a jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, to wniosek uznaje się za niedopuszczalny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009, określający skutki niezachowania terminu do złożenia wniosku i terminu do złożenia załączników stanowiących o kwalifikowalności do płatności, wyłącza możliwość powołania się na art. 64 § 2 k.p.a., który pozwala na konwalidację wniosku od dnia jego złożenia, jeżeli braki wniosku zostały usunięte w trybie określonym w tym przepisie. Stanowisko takie znajduje oparcie w art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, zgodnie z którym jeżeli to wynika z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową (a taką jest Unia Europejska wraz z jej organami), prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Zastosowanie w tym zakresie art. 64 § 2 k.p.a. sprawiłoby, że art. 23 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009 stałby się bezprzedmiotowy. Jeżeli bowiem uznano by, że wniosek złożony do 15 maja, a uzupełniony po tej dacie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. jest wnioskiem złożonym w terminie, to wskutek zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., odpada możliwość uznania wniosku na podstawie art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 za złożony po terminie ( wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017r., II GSK 2204/16, wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018r., II GSK 769/16, wyrok NSA z dnia 28 listopada 2017r., II GSK 579/16, wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016r. II GSK 3674/16)

W niniejszej sprawie wniosek o płatności został złożony, w dniu [...] maja 2013r., nie zaznaczając na materiale graficznym dla działek ewidencyjnych nr [...] i [...], miejsca pozostawienia powierzchni nie skoszonej na trwałych użytkach zielonych. Na żądanie organu, które Skarżący otrzymał w dniu 13 września 2013r. uzupełnił wniosek w dniu 24 czerwca 2013r.. Uzupełnienia zostało złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Jak również terminie zakreślonym przez organ,.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarta w art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 regulacja prawna dotycząca złożenia wniosku o płatności po wyznaczonym terminie, nie wyłącza jednak całkowicie zastosowania art. 64 § 2 k.p.a., o czym świadczy treść art. 21 rozporządzenia nr 1122/2009, ale tylko w przypadku gdy braki wniosku nie mieszczą się w dyspozycji art. 23 ust. 1 w zw. z art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Jednakże w niniejszym przypadku braki wniosku wskazane przez organ mieszczą się w dyspozycji art. 23 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1122/2009, bowiem braki te dotyczą informacji niezbędnych do ustalenia kwalifikowalności do pomocy.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu I instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.