Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 913/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 par. 2 par. 3, art. 3 par. 2 pkt 4, art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na pismo Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie prowadzenia egzekucji należności za parkowanie postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] skarżący wezwał Miejski Zarząd Dróg w T. do zwrotu kwoty 950 zł i wpłaty jej na podane konto bankowe w ciągu 7 dni. Wnioskodawca stwierdził, że kwota ta została niesłusznie pobrana na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].

Odpowiadając na wniosek skarżącego, pismem z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. stwierdził brak podstaw do zwrotu poprawnie wyegzekwowanej kwoty.

W wyniku wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Bd 522/14 odrzucił skargę strony. Sąd stwierdził, że strona pominęła etap wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślił, że dopiero po uzyskaniu od organu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący miałby możliwość złożenia skargi do sądu. Dopiero wtedy bowiem wyczerpałby administracyjny tok postępowania w przedmiotowej sprawie. Tym samym zaniechanie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, oznacza niespełnienie warunku skutecznego wniesienia skargi w tej sprawie, a w konsekwencji czyni ją niedopuszczalną.

Pismem z dnia [...] skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi z dnia [...] Miejski Zarząd Dróg w T. wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostało zakończone poprzez wyegzekwowanie wymaganych należności.

Pismem z dnia [...] strona wniosła ponownie skargę do tut. Sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o stwierdzenie niedopuszczalności skargi

i jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a.,

w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Z powyższego wynika, że w przypadku innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.) strona może wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W takim przypadku skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa,

a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcie naruszenia prawa.

Podkreślić należy, że termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu. Jego upływ wyłącza możliwość zaskarżenia aktu lub czynności do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2009 r., II GSK 969/08; Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, pod. red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 284).

W zaistniałym w niniejszej sprawie stanie faktycznym należy stwierdzić, że strona nie dochowała trybu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., wskutek uchybienie terminowi czternastu dni do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, co czyni złożoną skargę niedopuszczalną.

Ze skargi z dnia 20 sierpnia 2014 r. oraz z pisma skarżącego z dnia 18 września 2014 r. (k. 22 akt sądowych) wynika bowiem, że strona odpowiedź negatywną organu na wniosek z dnia 03 marca 2014 r. odebrała w dniu 11 marca 2014 r. Przyjmując zatem wskazany czternastodniowy termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należało uznać, że termin ten upływał z dniem 25 marca 2014 r. Chcąc dochować ustawowego terminu, strona powinna była najpóźniej w dniu 25 marca 2014 r. złożyć wskazane wezwanie. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero pismem z dnia 27 maja 2014 r. (nadanym na poczcie w dniu 28 maja 2014 r.), zatem po terminie wymienionym w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.