Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 84/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6336 Pożyczki   na   sfinansowanie kosztów szkolenia, zorganizowanie   dodatkowych   miejsc  pracy oraz   podjęcie   działaln
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , , po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta C. w przedmiocie zawarcia umowy o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 1 maja 2015 r. A.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłość postępowania, stosowanie zasad niemających umocowania w aktach prawnych oraz praktyk niedozwolonych, dowolność interpretacji wewnętrznych przepisów mających charakter normatywny oraz naruszenie zasad współżycia społecznego przez Powiatowy Urząd Pracy w C. w związku z ubieganiem się o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości w ramach realizacji Projektu "Biznesmen – Bizneswoman" Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia.

Wniesienie tej skargi uznał za zasadną wobec niepodpisania z nim umowy o finansowanie.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi, bowiem odmowa udzielenia wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 3 P.p.s.a. Pełnomocnik podniósł, że po rozpatrzeniu żądania A.D. o przyznanie wsparcia finansowego, zgodnie z Regulaminem przyznawania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości, organ poinformował skarżącego o pozytywnym załatwieniu wniosku i wezwał do wskazania formy zabezpieczenia należytego wykonania umowy. Stosownie bowiem do zapisów rozdziału III Regulaminu, podstawą przekazania Uczestnikowi Projekt jednorazowych środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości jest umowa (akt cywilno – prawny) – rozdział III § 1 ust. 1, a Uczestnik Projektu zobowiązany jest do wniesienia zabezpieczenia realizacji umowy na otrzymanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości w wybranej formie oraz w terminie określonym w umowie – rozdział III § 2 ust. 1. Uzgodnienie formy zabezpieczenia było warunkiem koniecznym zawarcia umowy. Ponieważ proponowane przez skarżącego zabezpieczenie nie uprawdopodabniało możliwości zaspokojenia beneficjenta/partnera, organ odmówił zawarcia umowy. Zdaniem pełnomocnika organu, skarga A.D. powinna zostać odrzucona, gdyż zawieranie takich umów jest domeną prawa cywilnego, a podejmowane w tym zakresie czynności mają charakter cywilnoprawny. Jednocześnie zaznaczono, że niniejsza skarga na przewlekłość postępowania została wniesiona w tej samej sprawie i o treści tożsamej ze skargą, która już uprzednio została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SAB/Gl 153/14 z powodu jej niedopuszczalności.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2015 r. skarżący wskazał m.in. na uznaniowość i niekompetencje Powiatowego Urzędu Pracy w C. oraz że złożona przez niego skarga dotyczy funkcjonowania tego Urzędu w związku z udzieleniem dotacji, a nie jej przyznaniem. Nie zgada się z twierdzeniem, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż jej przedmiotem nie jest sprawa sądowoadministracyjna, gdyż dotyczy ona funkcjonowania urzędu administracji samorządowej. Dodał, że postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r. WSA w Gliwicach odrzucił jego skargę z dnia 2 czerwca 2014 r. z powodu nieuzupełnienia braku formalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.). W ramach tej wstępnej kontroli Sąd dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę treść art. 3 § 2 P.p.s.a. Z tego przepisu wynika, że do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a P.p.s.a. (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne rozpatrują skargi na przewlekłość organu administracji publicznej w zakresie wydania określonej decyzji administracyjnej (pkt 1), postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a).

Zatem w przypadku stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a podlegających kontroli sądów administracyjnych, to tym samym skarga na przewlekłość kontroli takiej również nie może być poddana. Jest to więc kwestia oceny czy przedmiot skargi mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych określonych w art. 3 § 2 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A.D. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta C. w zakresie zawarcia umowy o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości.

Podkreślenia przy tym wymaga, że skarga ta jest identyczna w swojej treści ze skargą z dnia 2 czerwca 2014 r. zarejestrowaną wcześniej pod sygn. akt IV SAB/Gl 153/14 dotyczącą tej samej sprawy, która prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 12 stycznia 2015 r. została odrzucona. Odrzucając skargę Sąd stwierdził, że A.D. jako uczestnik przystąpił do projektu "Biznesmen – Bizneswoman", realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie Projektu, zawartej pomiędzy Beneficjentem (którym jest Miasto C. – Powiatowy Urząd Pracy w C.), a Instytucją Pośredniczącą II stopnia (Instytucją Wdrażającą) – Samorządem Województwa [...] – Wojewódzkim Urzędem Pracy w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości. Przystąpienie do tego typu projektu może dla strony zakończyć się jedynie przyznaniem, bądź odmową przyznania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości na zasadach określonych w dokumentacji konkursowej (regulaminie, wytycznych). Przyznanie środków finansowania następuje jedynie w formie umowy mającej charakter cywilnoprawny, zatem nie stanowi żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Odrzucając skargę Sąd stwierdził, że skarga nie mieści się w zakresie spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. P.p.s.a., a tym samym nie stanowi skargi na przewlekłość postępowania, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Tym samym Sąd uznał, że skarga nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych.

W orzecznictwie wskazuje się, że odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. z powodu braku właściwości sądu administracyjnego, zasadniczo wyklucza jej ponowne wniesienie, a zatem czyni taką "nową" skargę niedopuszczalną w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2010 r. sygn. akt I GSK 463/10). Wprawdzie Sąd w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2015 r. odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. jako z innych przyczyn niedopuszczalną, to nie ulega wątpliwości, że odrzucenie to nastąpiło z tego powodu, że przedmiot zaskarżenia nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Jak już bowiem wskazano Sąd jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania tylko wówczas, gdy przewlekłość ta dotyczy czynności organów podlegających kontroli sądów administracyjnych, tj. decyzji, postanowień , aktów lub czynności, czy interpretacji podatkowych, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., co w sprawie nie miało miejsca.

Wobec powyższego skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie zawarcia umowy o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości, należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 1 pkt 6 P.p.s.a.

Ponadto Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w ww. postanowieniu z dnia 12 stycznia 2015r., że na podstawie art. 3 § 3 P.p.s.a. kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. w Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.). Zgodnie z art. 30b ust. 1 tej ustawy, wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu, przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu. Po wyczerpaniu tego trybu wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego. Skarżący w niniejszym postępowaniu nie występuje jako wnioskodawca, ale jako uczestnik postępowania, czyli osoba fizyczna zakwalifikowana do projektu, który jest realizowany przez beneficjenta Miasto C. – Powiatowy Urząd Pracy w C. Beneficjent realizuje ten projekt na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej z Samorządem Województwa [...]. Natomiast na skarżącym, jako uczestniku projektu spoczywają określone obowiązki zawarte w dokumentacji konkursowej (regulamin, wytyczne) i dopiero po ich spełnieniu możliwe jest dokonanie czynności cywilnoprawnej w postaci zawarcia umowy. Skoro skarga nie jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w ustawie o zasadach polityki rozwoju, to także nie jest dopuszczalna, co w świetle art. 58 § 1 pkt 6 stanowi przesłankę jej odrzucenia.

Natomiast nawet gdyby przyjąć, tak jak wskazuje skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 października 2015 r., że skarga dotyczy w istocie funkcjonowania Powiatowego Urzędu Pracy w C. w związku z udzieleniem dotacji, to również jest ona niedopuszczalna. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że kwestie dotyczące zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenia praworządności lub interesów skarżących, przewlekłego lub biurokratycznego załatwianie spraw, jak również innych okoliczności, z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu, mogą być przedmiotem skargi określonej w art. 227 w Dziale VIII "Skargi i wnioski" Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Tego typu skarga ma charakter powszechny, przysługuje bowiem w każdym czasie wszystkim obywatelom we wszystkich sprawach i w stosunku do wszystkich ogniw aparatu państwowego i społecznego. Uruchamia ona jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, prowadzonym wyłącznie przez organy administracji publicznej i kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że kognicji sądów administracyjnych nie podlega ocena sposobu działania organu, jak i jego pracowników, jak również ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników, ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 P.p.s.a., ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych (por np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 grudnia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1785/06, publik.: Lex 320599, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1110/04, publik.: Lex 171200, z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13 publik.: Lex 1305299, z dnia 24 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 960/13, publik.: Lex 1432371, z 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2873/13, publik.: Lex 1440514 ).

Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 oraz § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.