Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 100/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 czerwca 2021 r. w Wydziale II sprawy ze skargi B. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 11 stycznia 2021 r. nr 0201-IEE1.711.320.2020.12.RO w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej także jako "DIAS") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia B. D. (dalej: "skarżący, dłużnik") na postawienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej także jako "NUS", "organ I instancji") z dnia 12 października 2020 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], w pkt 1 - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej kwoty 68,05 zł i orzekł o umorzeniu w tej części postępowania egzekucyjnego; w pkt 2 - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że NUS prowadził postępowanie egzekucyjne wobec B. D. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 7 czerwca 2017 r. wystawionego przez Wojewodę Dolnośląskiego (dalej: "Wojewoda, wierzyciel") obejmującego koszty egzekucyjne. W toku postępowania organ egzekucyjny dokonał skutecznego zajęcia świadczenia rentowego skarżącego w KRUS Oddział Regionalny W. Pismem z 20 listopada 2018 r., nr [...] wierzyciel wniósł o ograniczenie tytułu wykonawczego do kwoty 835,35 zł należności głównej.

Skarżący wniósł do organu I instancji pismo z 11 sierpnia 2020 r. zatytułowane "Skarga", w którym podniósł, że zajęcie egzekucyjne z dnia 28 lipca 2020 r., nr [...] zostało dokonane pomimo przedawnienia się należności objętej ww. tytułem wykonawczym. Dłużnik zaznaczył również, że Wojewoda umorzył w całości postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość powołując się na postanowienie z dnia 7 czerwca 2017 r., nr NK-KE.3151.18.2014.TW oraz podkreślił, że do sprawy kontroli obiektów budowlanych jak i do egzekucji został ustanowiony pełnomocnik którego pominięto.

NUS zakwalifikował powyższe pismo jako skargę na zajęcie egzekucyjne dot. zawiadomienia z 28 lipca 2020 r., nr [...] oraz jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] ze względu na przedawnienie należności objętej przedmiotowym tytułem wykonawczym. Taka kwalifikacja wniosku skarżącego miała zagwarantować pełne rozpoznanie podnoszonych przez niego zarzutów.

W przedmiocie skargi na czynność, organ I instancji wydał postanowienie z dnia 11 września 2020 r. o jej oddaleniu, które zostało utrzymane w mocy przez DIAS postanowieniem z dnia 26 października 2020 r.

Rozpatrując wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego którego argumentacja dotyczyła przesłanki art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., tj. określenia, czy w okresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego obowiązek istniał, był wymagalny, nie został umorzony lub nie wygasł z innego powodu, organ I instancji wystąpił do wierzyciela o zajęcie stanowiska w tej sprawie.

Po otrzymaniu stanowiska Wojewody (pismo z dnia 31 sierpnia 2020 r., nr [...]) oraz po przeanalizowaniu całości akt sprawy, NUS wydał opisane wyżej postanowienie z dnia 12 października 2020 r. stwierdzając, że wskazana przez skarżącego argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie dłużnik podniósł, że tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony został w dniu 7 czerwca 2017 r., czyli wcześniej niż Wojewoda wydał postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych (26 czerwca 2017 r.) wskazał, że postanowienie w sprawie kosztów nie było prawomocne i ostateczne oraz podtrzymał zgłoszony wcześniej zarzut pominięcia w postępowaniu pełnomocnika.

Organ II instancji uznał zasadność zażalenia tylko w zakresie kwoty 68 zł. Wskazał, że należności tej organ I instancji nie powinien egzekwować, gdyż została ona już wyegzekwowana w odrębnym postępowaniu - stąd też wierzyciel pismem z dnia 20 listopada 2018 r. ograniczył tytuł wykonawczy względem powyższej sumy pieniężnej. DIAS podkreślił, że niedopuszczalne było ujęcie tej samej kwoty w dwóch tytułach wykonawczych, stąd też postępowanie egzekucyjne w zakresie 68,05 zł zostało umorzone. Zauważył także, że zarzut w tej kwestii został podniesiony dopiero na etapie zażalenia. Odnosząc się do argumentu przedawnienia należności, organ odwoławczy wskazał, że obowiązek zapłaty kosztów egzekucyjnych – wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest przedawniony. Przywołując przepisy ustawy o finansach publicznych i ordynacji podatkowej DIAS wywiódł, że w niniejszej sprawie należności dochodzone od dłużnika przedawniać się będą po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, nie zaś po upływie 3 lat. W dalszej części uzasadnienia organ II instancji podniósł, że data 22 maja 2017 r. została określona jako termin płatności należności z uwagi fakt doręczenia dłużnikowi w tym dniu powiadomienia o wysokości kosztów egzekucyjnych, co oznacza, że jest ona ustalona prawidłowo. Zarzut wystawienia tytułu wykonawczego przed doręczeniem postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych został uznany za niezasadny, ze względu na okoliczność powstania zobowiązania z tytułu kosztów egzekucyjnych z mocy prawa. Jak podkreśla organ II instancji, postanowienie potwierdza jedynie fakt powstania kosztów w określonej wysokości. Wskazano także, że Wojewoda miał prawo wystawić tytuł wykonawczy w terminie 14 dni od otrzymania przez skarżącego powiadomienia o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych, co nastąpiło w niniejszej sprawie. W dalszej części uzasadnienia przyznano, że doszło do omyłki pisarskiej w numerze tytułu wykonawczego, jednak brak jest jakiegokolwiek wpływu rzeczonego błędu na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Co do zarzutów o nieuwzględnieniu w postępowaniu pełnomocnika skarżącego, organ wskazał, że strona nie udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Podniesiono, że pełnomocnictwo, na które powołuje się dłużnik dotyczyło kontroli obiektów budowlanych nie zaś postępowania egzekucyjnego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem B. D. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oświadczył, że zaskarża postanowienie w pkt 2 oraz wniósł o uchylenie ww. postanowienia w zakresie tego punktu. W uzasadnieniu zostało wskazane, że organ niesłusznie stwierdził podniesienie zarzutu dotyczącego wykonania obowiązku zapłaty kwoty 68, 05 zł na etapie zażalenia, gdyż skarżący uczynił to w dniu 25 lipca 2017 r. Autor uzasadnienia odniósł się również do błędu w numerze tytułu wykonawczego, co jak podkreśla, nie zostało do dnia wniesienia skargi sprostowane. W pkt 3 uzasadnienia, skarżący wywodził, że Wojewoda błędnie określił wysokość dochodzonych kosztów jako 903,35 zł, którą jednak skorygował do wysokości 835,35 zł. Cytując treść postanowienia z dnia 12 października 2018 r. i pisma wierzyciela z dnia 15 października 2018 r., skarżący zaznaczył, że Wojewoda poinformował go o sporządzeniu nowego tytułu wykonawczego, zgodnie z art. 286 § 1 u.p.e.a., który następnie został przesłany organowi I instancji. Opisując dalej stan faktyczny skarżący podniósł, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 6 grudnia 2018 r. uchylił postanowienie Wojewody dotyczące sprostowania, wskazując, że korekcie w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie podlegają błędy i omyłki istotne. W związku z powyższym, dłużnik podkreślił, że do dnia dzisiejszego wierzyciel nie sporządził nowego tytułu wykonawczego. Przywołana również została okoliczność przedawnienia, które zdaniem skarżącego ma miejsce w niniejszej sprawie ze względu na daty wydania tytułów wykonawczych. W pkt 5 uzasadnienia dłużnik zwraca uwagę na daty postanowień. Podnosi także okoliczność umorzenia postępowania egzekucyjnego przez Wojewodę postanowieniem z dnia 7 czerwca 2017 r. Jak wskazuje, zarówno organ I jak i II instancji, nie uwzględnili udzielonego przez niego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do pkt 1 skargi organ stwierdził, że rzeczywiście zarzut wykonania obowiązku zapłaty 68 zł skarżący podniósł wcześniej a nie dopiero na etapie zażalenia, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na zaskarżone postanowienie. W kwestii punktu 2 organ podobnie jak w przypadku uzasadnienia do postanowienia, przyznał, że doszło do omyłki pisarskiej, jednak brak jakiegokolwiek wpływu rzeczonego błędu na wynik rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Podkreślono, że przedmiotowa sprawa dotyczy wyłącznie tytułu wykonawczego nr [...], nie zaś pozostałych dwóch tytułów wykonawczych. Odpowiadając na zarzuty zawarte w pkt 3 skargi, organ II instancji powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu w zakresie ustalenia terminu płatności należności. Co do pozostałych zarzutów organ podtrzymał w całości argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sąd ten sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta dokonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie (dotyczy interpretacji indywidualnych).

Ze względu na wyżej wskazany przedmiot skargi, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie wydane w przedmiocie wniosku skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2020 r. poz. 1427 ze zm. – dalej jako u.p.e.a.) w którym DIAS uwzględniając częściowo zażalenie uchylił postanowienie organu I instancji o odmowie umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej kwoty 68,05 zł i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania egzekucyjnego a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego co do pozostałej należności w kwocie 835,35 zł.

Zaznaczyć przy tym należy, że z treści skargi wyraźnie wynika, iż skarżący zaskarżył postanowienie DIAS tylko w części dotyczącej pkt 2 i wniósł o uchylenie tylko tego punktu. Tym samym uznać należy, że strona nie zaskarżyła pkt 1 postanowienia DIAS w którym orzeczono o częściowym umorzeniu postępowania egzekucyjnego, co powoduje także ograniczenie w tym zakresie kontroli sądowej.

Oceniając legalność postanowienia DIAS w zaskarżonej części, wskazać należy, że organ trafnie zauważył, iż w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie znowelizowany przepisy ww. ustawy, jednakże wobec brzmienia art. 13 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019, poz. 2070) nie mają one w niniejszej sprawie zastosowania. Przepis ten stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy z dnia 11 września 2019 r., wobec czego zastosowanie znajdą przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r.

W związku z powyższym, przywołać należy ówczesne brzmienie przepisów u.p.e.a. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1/ jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2/ jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3/ jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4/ gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5/ jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6/ w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7/ jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8/ jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9/ na żądanie wierzyciela; 10/ w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (§ 2).

W przypadku spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek określonych w art. 59 § 1 ww. ustawy, organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zobligowany jest umorzyć postępowanie. Nie będzie miało znaczenia czy zostaną one stwierdzone z urzędu, wyartykułowane w zarzutach, bądź w jakikolwiek inny sposób zgłoszone organowi.

W niniejszej sprawie skarżący żąda umorzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na przedawnienie – gdyż jak wskazuje - od daty wydania tytułu wykonawczego upłynęły 3 lata. Powołuje się także na okoliczności przywołane w postanowieniu Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 czerwca 2017 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego i jego żony na wniosek Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda wskazał, że organ egzekucyjny zakończył w 2016 r. czynności egzekucyjne w ramach prowadzonego postepowania egzekucyjnego. Tym samym doszło do zbiegu zakończenia czynności egzekucyjnych z zakończeniem postępowania egzekucyjnego przed złożeniem wniosku o umorzenie tego postępowania. Bezprzedmiotowe było więc prowadzenie postępowania z tego wniosku. Mając na względzie przedstawioną argumentację uznać należy, że organy trafnie wiązały żądanie skarżącego z przesłanką określoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że wyrażane w nim stanowisko organu co do braku podstaw dla umorzenia postępowania egzekucyjnego nie narusza prawa w stopniu wpływającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organ wykazał bowiem, że w sprawie nie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie wskazanym w pkt 2 zaskarżonego postanowienia.

Przede wszystkim należy zgodzić się z oceną organu, że wbrew twierdzeniom skarżącego obowiązek nie jest przedawniony. Jak słusznie podniósł organ, przedmiotową należność stanowią koszty egzekucyjne, wobec czego, zgodnie z art. 67 w zw. z art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.) ich przedawnienie jest regulowane przez przepisy Ordynacji podatkowej. W myśl art. 70 § 1 ww. ustawy zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Mając więc na uwadze, że terminy płatności należności objętych tytułem wykonawczym, na które składały się poszczególne składniki kosztów egzekucyjnych - przypadały na lata 2014-2016, uznać należy, że termin przedawnienia upływał w ich przypadku w latach 2019-2021. W momencie wydania tytułu wykonawczego, terminy te nie upłynęły, natomiast zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego o którym podatnik został zawiadomiony. Wystarczy zastosowanie środka egzekucyjnego, bez względu na skuteczność tego środka i dalszy jego byt prawny, aby doszło do przerwania biegu przedawnienia (wyrok NSA z 8.05.2015 r., II FSK 1258/13, dostępny CBOSA). Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Nie jest więc słuszny argument skarżącego odnoszący się do przedawnienia dochodzonych przez wierzyciela należności. Ze względu na 5 letni okres przedawnienia zobowiązań – nie 3 letni, jak niepoprawnie wskazał dłużnik – należności te mogą być dochodzone na drodze postępowania egzekucyjnego.

Także pozostałe argumenty i zarzuty podnoszone przez skarżącego nie wpływają na ocenę legalności zaskarżonego aktu.

Skarżący powołuje się w uzasadnieniu skargi na błędną ocenę okoliczności spóźnionego zarzutu dotyczącego należności pieniężnej w wysokości 68,05 zł. Jak wcześniej zauważono skarżący nie zaskarżył jednak postanowienia w części obejmuje pkt 1 odnoszący się do ww. kwoty. Zauważyć więc jedynie można, że błędne ustalenia podjęte w zakresie tej kwoty przez NUS nie stanowią spełnienia przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. co do pozostałej części należności. Z uwagi bowiem na skuteczne wyegzekwowanie kwoty 68,05 zł w odrębnym postępowaniu, wierzyciel ograniczył tytuł wykonawczy pismem z dnia 20 listopada 2018 r. do kwoty 835,35 zł. Okoliczność ta została uwzględniona przez organ II instancji, który uznając w tym zakresie niedopuszczalność egzekucji umorzył postępowanie egzekucyjne w zakresie tej należności. Podniesiony w skardze zarzut, że organ błędnie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że powyższa okoliczność podnoszona była przez skarżącego dopiero na etapie zażalenia – pomimo, że słuszny, co przyznaje sama strona przeciwna - nie wpływa w jakikolwiek sposób na obowiązek zapłaty należności w pozostałej wysokości 835,35 zł.

W odniesieniu do argumentacji skarżącego dotyczącej nieprawidłowego numeru tytułu wykonawczego Sąd nie uznał przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji za zasadnej. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że powyższy błąd wystąpił w tytule wykonawczym nie będącym podstawą należności dochodzonej w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Nie można uznać, że okoliczność ta ma wpływ na obowiązek zapłaty należności wynikający z innego tytułu wykonawczego. Na marginesie należy również zaznaczyć, że omyłka pisarska w postaci nieprawidłowej cyfry w numerze tytułu wykonawczego nie może wywierać skutków prawnych w odniesieniu do zobowiązania pieniężnego skarżącego. Ma ona charakter materialno-techniczny i podlega korekcie w trybie art. 113 k.p.a. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA: "istniały podstawy do sprostowania na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na wskazaniu w ww. postanowieniu o podjęciu postępowania egzekucyjnego błędnego numeru tytułu wykonawczego: "nr [...]", zamiast "nr [...]". Pomyłka ta miała charakter oczywisty i nie dotyczyła meritum wskazanego rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z 30.03.2017 r., II GSK 2383/15).

Podniesiony przez skarżącego zarzut niewydania przez organ nowego tytułu wykonawczego w myśl art. 28b u.p.a.e. nie będzie powodować spełnienia przesłanki obligującej do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie dokonano ograniczenia postępowania egzekucyjnego bez wydania nowego tytułu wykonawczego, ponieważ w sytuacji, gdy na podstawie wydanego orzeczenia lub złożenia korekty deklaracji dojdzie do zmniejszenia wysokości wskazanej w tytule wykonawczym należności, stosownie do art. 28b § 2 u.p.e.a., nie ma potrzeby sporządzenia zmienionego tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny kontynuuje wówczas prowadzone postępowanie egzekucyjne, ograniczając swoje czynności egzekucyjne do kwoty pozostałej do wyegzekwowania po zmianie (wyrok WSA w Gliwicach z 26.09.2019 r., I SA/Gl 755/19). Na marginesie należy jednak zaznaczyć, że nawet w przypadku wydania zmienionego tytułu wykonawczego na podstawie art. 28b § 1 u.p.e.a. nie będzie to wpływać na obowiązek zapłaty należności spoczywający na skarżącym, tym samym nie powodując spełnienia przesłanki umorzenia postępowania. Zmiany tytułu wykonawczego nie można traktować jako wystawienia nowego tytułu wykonawczego z pełnią konsekwencji prawnych stąd wypływających (prawo do wniesienia zarzutów), bo jest to tylko czynność techniczna polegająca na usunięciu rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym istniejącym w momencie wystawienia tytułu wykonawczego, a stanem faktycznym z chwili obecnej, zaistniałym na skutek różnych zdarzeń prawnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego (wyrok WSA we Wrocławiu z 22.10.2015 r., I SA/Wr 1439/15; wyrok NSA z 4.04.2018 r., II FSK 788/16).

Nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja strony skarżącej odwołująca się do postanowienia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 7 czerwca 2017 r. w którym, jak twierdzi, Wojewoda umorzył w całości postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skarżący pomija jednak, że przedmiotowym postanowieniem Wojewoda umorzył w całości postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego wykonania obowiązku udostępnienia do oględzin budynku oraz dokumentacji powykonawczej i eksploatacyjnej który dochodzony był przez PINB. Oznacza to po pierwsze, że postanowienie Wojewody dotyczy umorzenia postępowania zmierzające do umorzenia postępowania egzekucyjnego (jak wynika z treści tego postanowienia ze względu na złożenie wniosku przez skarżącego o umorzenie już po zakończeniu egzekucji i postępowania egzekucyjnego), po drugie dotyczy ono egzekucji ww. obowiązków dochodzonych przez PINB a nie egzekucji obejmującej koszty egzekucyjne. Mając to na uwadze, podniesiony w tej kwestii zarzut Sąd uznał za niezasadny.

W odniesieniu do argumentu dotyczącego nieuwzględnienia przez organ pełnomocnictwa, należy podkreślić, że treść pełnomocnictwa, aby umożliwić reprezentację skarżącego przed organami administracji publicznej w postępowaniu egzekucyjnym, powinna dokładnie uwzględniać taką możliwość. Nie spełnia tego wymogu pełnomocnictwo, które dotyczy spraw kontroli obiektów budowlanych i zarzutów z 2015 r. Ponadto, o ile strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego), to pełnomocnik zobligowany jest złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw (wyrok NSA z 14.05.2019 r., I GSK 223/19). Nie wystarczy więc złożenie pełnomocnictwa do organu do kilku postępowań administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.