Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2006/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7,77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] znak [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego L. K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem znak [...] wydanym [...] na podstawie art. 65 § 1 i 2 kpa przekazał Staroście G. wniosek L. K. z [...] o zbadanie zgodności z prawem wydanego pozwolenia na budowę drogi pieszo-rowerowej wraz z oświetleniem ulicznym udzielonego Gminie G. decyzją Starosty G. z dnia [...].

W uzasadnieniu organ podniósł, że we wniosku L. K. wskazał, iż został pozbawiony praw strony i nie brał udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Organ przywołał treść art. 148 § 1 kpa wg którego podanie o wznowienie wnosi się do organu który wydał decyzję w I instancji i w zw. z tym uznając, że pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] przekazał je do Starosty, który wydał decyzję.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. K.

Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem znak [...] wydanym [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, w uzasadnieniu powtarzając argumenty przedstawione w uzasadnieniu postanowienia wydanego w I instancji.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł L. K.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji pełnomocnik skarżącego zarzucił organowi naruszenie art. 36 w zw. z art. 3 pkt 1 i 9 Prawa budowlanego, art. 7, 9, 77 kpa i art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że w zażaleniu i piśmie precyzującym z 13 sierpnia 2009r. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] przekazujące wniosek o zbadanie zgodności z prawem decyzji Starosty G. z dnia [...] zezwalającej na budowę drogi pieszo-rowerowej skarżący podniósł, że pozbawiono go dojazdu do działek na których posadowiony jest należący do niego motel.

Gdyby organ stosował się do przepisów procedury administracyjnej określonej w art. 7, 9 i 77 kpa to powinien podjąć działanie w celu wyjaśnienia istoty sprawy. Właściwe zbadanie decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę doprowadziłoby do stwierdzenia jej nieważności.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosząc o jej oddalenie podał, że merytoryczne odniesienie się do kwestii dotyczących pozwolenia na budowę pozostaje poza właściwością Ministra właściwego do spraw administracji publicznej.

Podejmując rozstrzygnięcie na skutek zażalenia na postanowienie Wojewody [...] organ wydał postanowienie odnoszące się wyłącznie do kwestii procesowych będących przedmiotem rozstrzygnięcia w objętym zażaleniem postanowieniu, a nie rozstrzygał sprawy merytorycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 134. § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższą regulację należy uznać, że skarga jest zasadna, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] wydane [...], przekazujące Staroście G. pismo skarżącego jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 65 § 1 kpa zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je postanowieniem do organu właściwego, przy czym na postanowienie o przekazaniu podania służy zażalenie.

Przekazanie podania (sprawy) do innego organu w trybie w/w przepisu jest więc obowiązkiem organu, z tym, że powinno nastąpić po dokładnym ustaleniu przedmiotu żądania.

Jeżeli żądanie strony jest niewystarczająco precyzyjne, czy też niewłaściwie sformułowane, to obowiązkiem organu administracji publicznej jest wezwanie strony do usunięcia występujących zdaniem organu braków lub nieścisłości w sformułowaniu żądania.

Takiego działania wymaga art. 7 kpa, nakazujący branie pod uwagę również słusznego interesu stron przy załatwianiu sprawy, jak również inne zasady ogólne kpa sformułowane w art. 8 i 9 kpa.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że z pisma skarżącego skierowanego do Wojewody [...] i zażalenia wynikało, iż zarzucił on wadliwość decyzji Starosty G. w sprawie pozwolenia na budowę, rażące naruszenie prawa przy wydaniu tej decyzji oraz podał, że nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie pozwolenia na budowę. Pisma te zawierały zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania, jak i samej decyzji. W razie wątpliwości co do treści , sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji i reguła ta znajduje zastosowanie również przy wyborze trybu postępowania w jakim strona pragnie dochodzić swoich praw.

Narzucanie stronie trybu postępowania, którego zastosowanie wiąże się ze spełnieniem ostrzejszych wymogów formalnych (art. 148 § 1 kpa), stanowiłoby nieuprawnione wkroczenie w uprawnienia procesowe strony.

Przy czym należy podkreślić, iż gdyby pismo skarżącego było jednoznacznym żądaniem wznowienia postępowania, to powinno odpowiadać nie tylko wymogom z art. 63 § 2 kpa, ale z podania powinno wynikać żądanie wznowienia postępowania oraz okoliczności wskazujące na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.

Wobec powyższego w ocenie składu orzekającego tak zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Wojewody [...] winny być uchylone, przy czym przy ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącego organ winien wziąć pod uwagę powyższe uwagi Sądu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.