Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 386/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi K. P. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. P. (dalej: Skarżący, Wnioskodawca) jest rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2018 r., nr [...] wydane przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP, Organ) w przedmiocie

oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu: "[...] P." (wnioskowi nadano nr [...]).

Wniosek zgłoszony został w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój

2014-2020 Oś priorytetowa III: Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach Działanie 3.2

Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R Poddziałanie 3.2.1. Badania na rynek.

Zakres wniosku o dofinansowanie obejmował budowę hali produkcyjnomagazynowej o łącznej powierzchni 2.700 m2 (rozpoczęcie budowy hali planowane było na październik 2017 r.) oraz nabycie 42 środków trwałych, które zostaną umiejscowione w nowej hali. Wnioskodawca wskazał we wniosku, że budowa hali produkcyjno-magazynowej jest niezbędna dla zlokalizowania w niej nowej produkcji, co wynika z braku wymaganej do jej uruchomienia powierzchni w obecnie posiadanych halach oraz powstającym zakładzie przeznaczonym do produkcji den łóżeczek dziecięcych z WPC i desek tarasowych z WPC. Zgodnie z wnioskiem, na rzecz projektu tymczasowo miała zostać wykorzystana istniejąca hala magazynowa o powierzchni 2.700 m2 (wykorzystana w części - ok. 1.200 m2), jednak dłuższe jej wykorzystanie na cele projektu nie było możliwe z uwagi na planowane jej wykorzystanie do potrzeb

bieżącej produkcji. Powyższy wniosek został oceniony negatywnie i nie uzyskał

dofinansowania. Negatywnie oceniono m.in. spełnienie kryteriów dot. innowacyjności

produktu, wskaźników projektu, zdolności do sfinansowania projektu.

Następnie, tj. w dniu [...] października 2017 r. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie projektu: [...] Firmy P." (wnioskowi nadano nr [...]). Zakres przedsięwzięcia wskazany we wniosku obejmował jedno zadanie - zakup linii do wytwarzania akcesoriów meblowych z [...] oraz towarzyszącej infrastruktury produkcyjnej.

Wnioskodawca wskazał, że projekt nie obejmuje prac budowlanych, które realizuje z

własnych środków. Projekt zlokalizowany miał być w budowanej już hali produkcyjnomagazynowej wraz z zapleczem socjalnym o łącznej powierzchni ok. 2.700 m2 o

kubaturze ok. 25.000 m3. Skarżący planował wykorzystać na cele projektu

maksymalnie 60% powierzchni hali.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2018 r., nr

[...] PARP poinformowała Wnioskodawcę, że

wniosek został oceniony pozytywnie i rekomendowany do dofinansowania.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. PARP wezwała Skarżącego do przesłania

dziennika budowy wraz z aktualnym wpisem oraz decyzji pozwolenia na budowę nr

[...] wraz z decyzją Starosty S. nr [...] z dnia [...].06.2016 r. Skarżący

pismem z dnia [...] marca 2018 r. przesłał wskazane dokumenty.

Następnie, pismem z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 6b ust. 4a ustawy z

dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz.

U. z 2018 r. poz. 110, z późn. zm.) (dalej: ustawa o PARP) oraz § 13 ust. 9 pkt 3 i 4

Regulaminu konkursu z dnia 2 sierpnia 2017 r. (zwanego dalej: "Regulaminem"), PARP

odmówiła Skarżącemu udzielenia dofinansowania na projekt nr [...] pn. "[...] Firmy P.".

Organ wyjaśnił, że dokonana przez PARP przed zawarciem umowy o

dofinansowanie weryfikacja dokumentacji przedstawionej przez Skarżącego wykazała,

że niniejszy projekt nie spełnił kryterium formalnego "Projekt zostanie rozpoczęty po

dniu złożenia wniosku o dofinansowanie" z uwagi na naruszenie efektu zachęty.

Wskazano, że Wnioskodawca przed złożeniem wniosku o dofinansowanie nr

[...] rozpoczął realizację projektu poprzez rozpoczęcie budowy

hali. Stwierdzono, że bez wybudowania obiektu o odpowiednich parametrach nie byłby

w stanie ulokować planowanych do zakupu urządzeń i nie byłoby możliwości realizacji

projektu. W związku z tym budowa hali była niezbędna do realizacji projektu nr

[...], a warunek niezbędności pomocy nie został spełniony.

W związku z powyższym Skarżący w piśmie z [...] czerwca 2018 r. wniósł o

podpisanie umowy, wskazując jednocześnie, że w przypadku odmowy zawarcia umowy

o dofinansowanie nie może skorzystać z procedury odwoławczej, ponieważ nie znajduje

ona zastosowania w przypadku tych projektów, które zostały wybrane do

dofinansowania, a następnie PARP odmówiła podpisania umowy dotacyjnej.

Pismem z dnia [...] lipca 2018 r. Organ podtrzymał stanowisko w zakresie

odmowy udzielenia dofinansowania.

W związku z powyższym Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, iż ocena projektu została

przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na

wynik oceny.

Wyrokiem z dnia 25 września 2018 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1402/18,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , po rozpoznaniu skargi K. P. na rozstrzygnięcie Polskiej

Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca

2018r., wydane w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu

stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i

naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do

ponownego rozpatrzenia przez PARP. Sąd uznał, że skarga zasługuje na

uwzględnienie, albowiem zarówno informację z dnia [...] czerwca 2018 r. zawierającą

negatywną ocenę projektu, jak również informację z dnia [...] lipca 2018 r. r. o

nieuwzględnieniu protestu, podpisała ta sama osoba, co stanowi naruszenie art. 60 i

art. 67 ustawy o zasadach realizacji programów.

Na skutek rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez PARP, Naczelny Sąd

Administracyjny wyrokiem z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt I GSK

3349/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania

Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA zauważył, że chociaż zarówno w piśmie z dnia [...] czerwca 2018r. jak i w

piśmie z dnia [...] lipca 2018r., PARP odmawiając udzielenia dofinansowania, po

zakwalifikowaniu projektu do dofinansowania powołał się na art. 6b ust. 4a ustawy o

PARP., zgodnie z którym PARP może odmówić udzielenia wsparcia lub pożyczki, jeżeli

prowadziłoby to do obejścia zasad udzielenia wsparcia, w szczególności warunków

podmiotowych, przeznaczenia, intensywności lub kwoty wsparcia., to jednak z treści

tych pism wynika, że podstawą odmowy podpisania umowy, nie było naruszenie zasad

udzielenia pomocy, w tym warunków podmiotowych, przeznaczenia, intensywności lub

kwoty pomocy, czy na skutek obejścia zasad udzielania pomocy, a więc przesłanek

określonych w art. 6b ust. 4a ustawy o PARP. Przyczyną odmowy podpisania przez

PARP umowy o dofinansowanie było natomiast, co zostało wyraźnie wyartykułowane w

treści pism z dnia [...] czerwca 2018r. i [...] lipca 2018r., niespełnienie kryterium

formalnego, zawartego w załączniku nr 1 do Regulaminu, oznaczonego jako nr 5

"Projekt został rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie". Jak bowiem

wskazano przyczyną odmowy podpisania umowy, było rozpoczęcie prac związanych z

projektem, przed dniem złożenia wniosku, co skutkowało nie spełnieniem jednego z

kryteriów, to jest warunku dotyczącego efektu zachęty, ujętego w kryterium formalnym

"Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie", o którym

mowa w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65112014 z dnia 17 czerwca

2014r., uznającego niektóre rodzaje pomocy, za zgodne z rynkiem wewnętrznym w

zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. L 187 z 26.06.2014, str. 1).

Nie ulega więc wątpliwości, iż PARP odmówiła zawarcia umowy, nie na skutek

zaistnienia jednej z okoliczności określonej w art. art. 6b ust. 4a ustawy o PARP, po

dokonaniu oceny formalnej i merytorycznej wniosku, a na skutek dokonania ponownej

negatywnej oceny projektu. Przyczyną natomiast tej ponownej negatywnej oceny

projektu było, naruszenie jednego z kryterium, istniejącego na etapie oceny wniosku, to

jest kryterium zachęty, którą to okoliczność PARP mógł podnieść na etapie oceny

formalnej. Wówczas, na tym etapie Skarżącemu przysługiwałoby, w przypadku

negatywnej oceny projektu, protest, a w przypadku jego nieskuteczności, skarga do

sądu administracyjnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka ponowna kontrola

prawidłowości oceny projektu winna podlegać kontroli sądów administracyjnych.

Tym samym należy uznać, iż w zaistniałej sytuacji, prawo do wniesienia skargi

przysługuje również wnioskodawcy, w stosunku do którego, po pozytywnym

zakończeniu oceny projektu, a przed podpisaniem umowy o dofinansowanie,

stwierdzono brak spełnienia kryteriów warunkujących przyznanie dofinansowania.

Kontrolę sądów administracyjnych która jest sprawowana w stosunku do

działania organów administracji publicznej, w powyższym zakresie, przewidują przepisy

ustawy o zasadach realizacji programów, która w art. 61 ust. 1 ustawy o zasadach

realizacji programów stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej

ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w

przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie

wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA,

projekt Skarżącego poddany został ocenie już uprzednio, która wypadła pozytywnie,

bowiem w jej wyniku ustalono, iż spełnia wszystkie kryteria wyboru, otrzymał ocenę

pozytywną i został wybrany do dofinansowania. Tak więc dokonana ocena na etapie

przed podpisaniem umowy o dofinansowaniu jest ponowną oceną projektu, która

dokonana została przed podpisaniem umowy, ale z wynikiem negatywnym, w

przeciwieństwie do wyniku poprzedniej oceny.

NSA zauważył także , że art. 58 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów,

stanowi że ponowna ocena projektu polega na powtórnej weryfikacji projektu w zakresie

kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt. 4 ustawy o zasadach realizacji

programów, a więc w zakresie wskazanych kryteriów wyboru projektów. Nadto, zgodnie

z art. 58 ust. 4 ustawy o zasadach realizacji programów, wnioskodawca jest

informowany na piśmie o wynika ponownej oceny, a w przypadku negatywnej ponownej

oceny projektu jest pouczany o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego

na zasadach określonych w art. 61 ustawy o zasadach realizacji programów.

Wskazał jednocześnie, że dokonana ocena nie może być uznana za negatywną

ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt. 1 ustawy o zasadach realizacji

programów, bowiem jak już wskazano, PARP dokonał ponownej jej oceny w wynikiem

negatywnym. Ponadto, zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy o zasadach realizacji

programów, negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów

wyboru projektów, w ramach której, projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub

nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do

dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny. Natomiast projekt

wnioskodawcy został rekomendowany do dofinansowania na skutek uzyskania

pozytywnej oceny.

Tak więc podstawą do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na ponowną

negatywną ocenę projektu, dokonaną po zakwalifikowaniu projektu do podpisania

umowy, a przed jej podpisaniem, stanowi art. 61 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji

programów, który stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej

ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w

przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie

wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

Wobec uznania, iż dokonana ocena, na etapie przed podpisaniem umowy o

dofinansowaniu, jest ponowną oceną projektu, ale z wynikiem negatywnym, w

przeciwieństwie do wyniku poprzedniej oceny nie można uznać– zdaniem NSA- iż

pismo z dnia [...] czerwca 2018r. dotyczące odmowy zawarcia umowy, stanowiło

negatywną ocenę projektu, a pismo z dnia [...] lipca 2018r., które podtrzymało odmowę

zawarcia umowy z dnia [...] czerwca 2018r. stanowiło rozpatrzenie protestu.

W dniu [...] marca 2019r. K. P. wniósł skargę na rozstrzygnięcie PARP

zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. stanowiące ponowną , tym razem negatywną

ocenę projektu nr [...]. W skardze został zawarty również

wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia, rozstrzygnięty przez tut. Sąd

postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. , utrzymanym w mocy przez Naczelny Sąd

Administracyjny postanowieniem z 25.06.2019r. sygn. akt I GZ 191/19.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił, że ponowna ocena została

przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na

wynik oceny. Strona przeciwna bezpodstawnie bowiem uznała, iż projekt skarżącego

nie spełnia kryterium zachęty przewidzianego wart. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji

(UE) nr 65112014 2 dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za

zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art.107 i 108 Traktatu (Dz.Urz. L 187 z

26.06.2014, str. 1), zarzucając skarżącemu rozpoczęcie realizacji projektu przed

złożeniem wniosku o dofinansowanie.

Wobec powyższego Skarżący domagał się orzeczenia, iż ponowna negatywna

ocena projektu s nr [...], zawarta w piśmie z dnia [...] czerwca

2018r., została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało

istotny wpływ na wynik oceny, jak również o przekazaniu sprawy do ponownego

rozpatrzenia przez PARP oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz

skarżącego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że PARP bezpodstawnie uznała, iż

projekt nie spełnia kryterium zachęty z uwagi na rozpoczęcie realizacji projektu (budowy

hali) przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Wyjaśnił, iż budowa hali nie była

celem ani elementem projektu, a roboty budowlane nie zostały ujęte w jego budżecie.

Decyzja o budowie hali zapadła jeszcze przed podjęciem decyzji o ponownym złożeniu

wniosku o dofinansowanie. Wobec powyższego rozpoczęcie budowy hali nie stanowi

daty rozpoczęcia projektu, nie stanowi również o nieodwracalności inwestycji. Skoro

zatem sam budynek nie jest kluczowym warunkiem realizacji inwestycji, nie można

zgodzić się ze stanowiskiem PARP, iż dotychczasowe działania inwestycyjne

Wnioskodawcy naruszają "efekt zachęty".

W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała swoje

dotychczasowe stanowisko , iż rozpoczęcie budowy hali produkcyjnej przed dniem

złożenia wniosku o dofinansowanie narusza efekt zachęty.

Stanowiska i argumentacja obu stron znalazły rozwinięcie w złożonych do akt

pismach procesowych z dnia [....].08.2019r. oraz [...].08.2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie

wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002

r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz.1302

ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny

legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego,

skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia,

że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i

naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do

ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b)

pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do

rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1.

Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia

prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie

ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy

nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników

organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację

zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony może

budzić wątpliwości kwestia dopuszczalnej sądowej oceny procesu weryfikacji wniosków

o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych

wypracowana na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia

polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1295 ) wskazywała, że przy interpretacji

przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko,

które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen

projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji

programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W

ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować także w odniesieniu do

rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w

zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z

uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie.

Uznać zatem należy, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego

badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego, i

ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez PARP,

które znalazły ostateczny wynik w informacji z [...] czerwca 2018 r. o odmowie

podpisania umowy o dofinansowanie, stwierdzić wypada, że odpowiadają one prawu.

Ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania PARP z

prawem, w tym zgodności m.in. z:

- rozporządzeniem Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r.

uznającym niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w

zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06. 2014 r., str. 1 z późn.

zm.), zwanym "rozporządzeniem KE nr 651/2014";

- ustawą z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki

spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020;

- Regulaminem konkursu w ramach Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój

2014-2020, Oś priorytetowa: III. Wsparcie innowacji w przedsiębiorstwach, Działanie

3.2 Wsparcie wdrożeń wyników prac B+R, Poddziałanie 3.2.1 Badania na rynek, nr

konkursu: 3 (dalej: Regulamin konkursu);

- Kryteriami wyboru wraz z podaniem ich znaczenia stanowiącymi załącznik do

Regulaminu konkursu.

W sprawie niniejszej przedmiotem sporu jest twierdzenie PARP, iż beneficjent

rozpoczął realizację projektu przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie, wobec

czego projekt nie spełnia efektu zachęty, będącego warunkiem udzielenia

dofinansowania ze środków publicznych. Zdaniem PARP-u, rozpoczęcie budowy hali

produkcyjnej, w której miała zostać zainstalowana linia technologiczna objęta projektem

powoduje, że należy uznać, że strona rozpoczęła realizację projektu przed dniem

złożenia wniosku . Przypomnieć należy, że zaistnienie tzw. elementu zachęty jest

warunkiem dopuszczalności pomocy publicznej, wynikającym z motywu 18 Preambuły

rozporządzeniem KE nr 651/2014: Aby mieć pewność, że pomoc jest niezbędna i

zachęca do rozwoju dalszej działalności lub projektów, niniejsze rozporządzenie nie

powinno mieć zastosowania do pomocy na działalność, którą i tak beneficjent by

prowadził, nawet w przypadku braku pomocy. Pomoc powinna być wyłączona z

obowiązku zgłoszenia na mocy niniejszego rozporządzenia tylko wówczas, gdy prace

dotyczące realizacji projektu lub działań objętych pomocą rozpoczęto po przedłożeniu

przez beneficjenta pisemnego wniosku o pomoc.

Ocena czy nie doszło do naruszenia efektu zachęty następowała w ramach

kryterium formalnego nr 5 . "Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia wniosku o

dofinansowanie", które w ramach którego oceniano m.in. czy wnioskodawca nie

rozpoczął realizacji projektu przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie lub w dniu

złożenia wniosku o dofinansowanie. Stwierdzenie, że taki fakt miał miejsce , zgodnie z

opisem kryterium zawartym w Kryteriach wyboru projektu obligował do oceny 0 w

ramach tego kryterium.

W tym sporze Sąd przyznaje rację PARP.

Projekt , zgodnie z art. 2 pkt 18 ustawy wdrożeniowej, to przedsięwzięcie

zmierzające do osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami, z określonym

początkiem i końcem realizacji, zgłoszone do objęcia współfinansowaniem UE jednego

z funduszy strukturalnych albo Funduszu Spójności w ramach programu operacyjnego.

Skarżący wskazuje, że budowa hali nie jest elementem projektu. Z wniosku

wynika, że jest nim wdrożenie do produkcji akcesoriów meblarskich z unikatowego

kompozytu [...]. Skarżący podkreśla, że również zakres przedmiotowy

projektu nie obejmuje budowy hali, zaś sama hala nie ma być przeznaczona wyłącznie

dla celów projektu, a jedynie w 60%. Ponadto, że nie ma w niej żadnych elementów,

które wskazywałyby na niemożność jej innego wykorzystania.

Nie jest to jednak stanowisko trafne. Należy zauważyć, że hala produkcyjna jest

niezbędna do realizacji projektu, gdyż linia produkcyjna musi gdzieś zostać

umieszczona. Strona takiego pomieszczenia nie miała. We wniosku złożonym w

kwietniu 2017 r. Planowała tymczasowe umieszczenie linii produkcyjnej w budynku

magazynowym o pow. 1200 m2 . Strona co prawda zaprzecza, że budowa hali została

rozpoczęta na potrzeby projektu, podnosząc, że plany biznesowe się zmieniały. Jednak

fakt ten wynika w sposób nie budzący wątpliwości z dokumentacji dołączonej do

wniosku o dofinansowanie - przede wszystkim z decyzji Starosty S. nr [...] z

dnia [...].09.2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na

budowę. Z treści tej decyzji , ale przede wszystkim z treści decyzji ją poprzedzającej tj.

decyzji Wójta Gminy S. z [...].08.2017 r. wraz z załącznikiem o środowiskowych

uwarunkowaniach , w sposób jasny i nie budzący wątpliwości wynika, że hala

produkcyjna ma służyć do produkcji kompozytów polimerowo-celulozowych na bazie

wypełniacza [...] ( mieszaniny płyt MDF i HDF). Z pisma PARP [...] sierpnia

2017 r. informującego stronę o negatywnej ocenie wniosku o dofinansowanie z kwietnia

2017r, także wynika, że w czasie Panelu Ekspertów strona była w trakcie pozyskiwania

decyzji o warunkach środowiskowych dla tej inwestycji. Budowa hali była więc

elementem tego projektu. Określenie projektu jako przedsięwzięcia zmierzającego do

osiągnięcia założonego celu określonego wskaźnikami oznacza, że założony cel będzie

osiągnięty tylko przy realizacji wszystkich elementów niezbędnych dla powodzenia

inwestycji. Oznacza to również, że brak hali jako elementu projektu w tym przypadku

będzie skutkował nieosiągnięciem założonego celu, ponieważ Skarżący (jak sam

przyznawał) nie dysponuje wolną powierzchnią produkcyjną wśród dotychczas

posiadanych zasobów.

Na funkcjonalny związek hali z linią technologiczną wskazuje także poprzednio

złożony przez Stronę wniosek o dofinansowanie , które obejmował zarówno budowę

hali jak i zakup linii technologicznej . Z uwagi na odmowę dofinansowania Skarżący

podjął decyzję o realizacji hali ze środków własnych, jednak jej związek z projektem

pozostał niezmieniony. Wynika to zarówno z treści wniosku, jak i wspomnianych

dokumentów. Bez znaczenia dla powyższych ustaleń pozostają różnice pomiędzy tymi

wnioskami – obecnie omawianym i poprzednio złożonym. Są one oczywiste, w znacznej

części wynikają z faktu, iż poprzedni projekt został oceniony negatywnie i wobec

powyższego wymagał poprawy. Jednak nie zmienia to podstawowego faktu, iż oba

projekty dotyczą wdrożenia tego samego zgłoszenia patentowego z [...].04.2017 r. Nr

[...] Sposób wytwarzania celulozowego modyfikatora do tworzyw

termoplastycznych oraz modyfikowane kompozyty termoplastyczne .

Na ustalenie czy hala jest częścią projektu nie ma wpływu czy jest ona objęta

wnioskiem o dofinansowanie . Sąd chciałby odwołać się do poglądu wyrażonego w

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia 2010r.,

sygn. akt I SA/Lu 877/10: W tym stanie prawnym przez projekt należy rozumieć

zamierzone przedsięwzięcie, przedsięwzięcie planowane, nierealizowane do daty

złożenia wniosku o dofinansowanie. Tak rozumiany projekt obejmuje przedmiotowym

zakresem całokształt przyszłych, planowanych działań, z których każde warunkuje

realizację projektu, przez to warunkuje osiągnięcie celów osi priorytetowej, do której

odnosi się projekt. (...) Wbrew argumentacji Spółki o przedmiotowych granicach

projektu nie rozstrzyga wyłącznie zakres zawnioskowany do dofinansowania. Zakres

przedsięwzięcia zawnioskowany do dofinansowania sam nie stanowi jedynego,

wyłącznego kryterium określenia przedmiotowych granic projektu, zamierzonego

przedsięwzięcia gospodarczego

Reasumując, jest rzeczą oczywistą, że zakup tylko linii technologicznej nie jest

wystarczający do uruchomienia produkcji. Podział dokonany przez wnioskodawcę na

linię produkcyjną (przedmiot wniosku o dofinansowanie) i halę należy uznać za

sztuczny, albowiem funkcjonalnie jest to jeden projekt. W świetle definicji z

rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego

niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i

108 Traktatu, hala jest częścią projektu inwestycyjnego, dlatego rozpoczęcie jej budowy

przed złożeniem wniosku o dofinansowanie należy potraktować jako rozpoczęcie

projektu. Zgodne bowiem z treścią art. 2 pkt 23 rozporządzenia "rozpoczęcie prac"

oznacza rozpoczęcie robót budowlanych związanych z inwestycją lub pierwsze prawnie

wiążące zobowiązanie do zamówienia urządzeń lub inne zobowiązanie, które sprawia,

że inwestycja staje się nieodwracalna, zależnie od tego, co nastąpi najpierw. Zakupu

gruntów ani prac przygotowawczych, takich jak uzyskanie zezwoleń i przeprowadzenie

studiów wykonalności, nie uznaje się za rozpoczęcie prac. W odniesieniu do przejęć

"rozpoczęcie prac" oznacza moment nabycia aktywów bezpośrednio związanych z

nabytym zakładem.

Strona podnosi, że budowa hali nie jest nierozerwalnie związana z realizacją

projektu, sama linia produkcyjna może bowiem zostać umieszczona gdzie indziej, hala

nie ma żadnych szczególnych właściwości i może być wykorzystana na inne cele, aa

ponadto budowa hali nie przesądza o tym , że wnioskodawca sam zrealizuje projekt

nawet przy braku dofinansowania.

Odnosząc się do powyżej wymienionych kwestii należy wskazać, że o

przedmiocie projektu decyduje przede wszystkim treść wniosku o dofinansowanie. To z

wniosku wynika gdzie inwestycja będzie zrealizowana . Oczywiście inwestycja może

zostać umieszczona gdzie indziej, zapewne budowana hala nie ma żadnych

szczególnych właściwości, które wskazywałyby, że linia technologiczna musi zostać

umieszczona wyłącznie w tym konkretnym miejscu, jednak opisując projekt Strona

wskazała jego lokalizację i ta konkretna lokalizacja musi być brana pod uwagę.

Przechodząc do omówienia zarzutu, że budowa hali nie oznacza, że projekt

strona może zrealizować sama, bo hala może być wykorzystana w inny sposób, należy

zwrócić uwagę na fakt, iż jest to jedynie twierdzenie strony , nieweryfikowalne na etapie

rozstrzygania konkursu. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela

pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Rzeszowie z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. I SA/Rz 964/16 : Początek projektu

wyznacza decyzja inwestycyjna, przy czym wszystkie fazy inwestycji objętej

dofinansowaniem należą do tego samego jednego projektu, jeżeli są częścią ogólnego

planu. Należy przy tym wskazać, że ocenie podlegają obiektywne okoliczności, a nie

motywacja beneficjenta, dlatego ocena spełnienia kryterium efektu zachęty nie może

być uzależniona od wskazanych przez beneficjenta subiektywnych zamiarów. Ustalenie

zatem daty rozpoczęcia projektu nie może odnosić się do niesprawdzalnej ze swej

istoty daty powstania pomysłu realizacji projektu, ale do zewnętrznych przejawów

realizacji tego projektu.

Podejmując bowiem decyzję o budowie hali przedsiębiorca ma co do zasady

określone plany związane z jej wykorzystaniem. Budowa jest tym samym zawsze

częścią określonego planu inwestycyjnego przedsiębiorcy i zmierza do realizacji

konkretnego projektu (opisanego np. w biznesplanie, wniosku o dofinansowanie czy też

pozwoleniu na budowę). Efekt zachęty powinien być zatem analizowany w odniesieniu

do całego projektu, czyli wszelkich działań koniecznych do jego realizacji, zarówno w

części dotyczącej kosztów kwalifikowanych jak i niekwalifikowanych. Pomimo faktu, że

pomoc pokrywa jedynie część kosztów kwalifikowanych, projekt składa się integralnie z

obu rodzajów wydatków.

Należy też wskazać, że co do zasady większość hal magazynowych czy też

produkcyjnych może być w miarę dowolnie dostosowywana do określonego rodzaju

działalności, szczególnie na etapie ich budowy. Przyjęcie zatem interpretacji, iż budowa

hali (do momentu w którym nie jest ona wyposażona w określone środki trwałe) nie jest

niejako przypisana do konkretnego projektu, oznaczałoby, iż przesłanka rozpoczęcia

prac budowlanych z art. 2 pkt 23 rozporządzenia Komisji Europejskiej (UE) nr 651/2014

byłaby zupełnie bezprzedmiotowa. Przedsiębiorca mógłby bowiem na dowolnym etapie

budowy przyjąć argumentację, iż rozpoczęte prace budowlane nie dotyczą projektu na

realizację którego ubiega się o dofinansowanie. Doszłoby zatem do sytuacji, w której

przedsiębiorcy dzieliliby sztucznie jeden projekt na dwa osobne - pierwszy polegający

na budowie hali o bliżej nieokreślonym przeznaczeniu oraz na drugi - dotyczący jej

wyposażenia.

Odnosząc się do twierdzenia strony, że rozpoczęcie budowy hali na potrzeby

projektu nie oznacza jeszcze, że strona ma możliwość bez dofinansowania realizacji

projektu, należy zauważyć, że cytowane unormowania zawarte w rozporządzeniu KE

651/2014 , kwalifikują pod względem prawnym zaistniałą sytuację faktyczną.

Stwierdzenie , że realizacja projektu została rozpoczęta , obliguje do stwierdzenia, że

projekt zostałyby zrealizowany bez pomocy publicznej. Art. 2 pkt 23 rozporządzenia

wyłącza jedynie zakup gruntu i prace przygotowawcze. Natomiast wyraźnie wskazuje,

że rozpoczęcie robót budowlanych związanych z inwestycją oznacza rozpoczęcie prac .

Taka sytuacja miała miejsce w omawianym przypadku – przed dniem złożenia wniosku

o dofinansowanie zostały rozpoczęte prace budowlane , bezpośrednio związane z

realizacją projektu, o czym była już mowa, co obliguje do stwierdzenia, że projekt

został rozpoczęty przed dniem złożenia wniosku o dofinansowanie. A to z kolei

oznacza, że projekt nie spełnił kryterium formalnego nr 2. Zgodnie zaś z § 10 ust. 1 pkt

1 Regulaminu konkursu uniemożliwia otrzymanie dofinansowania .

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty zawarte w

skardze nie zasługują na uwzględnienie. Słusznie wskazała PARP w odpowiedzi na

skargę, że ocena projektu w zakresie przedmiotowego kryterium była dokonana

rzetelnie, prawidłowo oraz zgodnie z prawem, tj. z dokumentacją konkursową i

wymienionymi w niej regulacjami. Organ dokonał prawidłowej oceny złożonego

wniosku, w kontekście dokumentacji konkursowej oraz w sposób wystarczający do

kontroli stanowiska poinformował o przyczynach braku spełnienia zakwestionowanego

kryterium.

Reasumując sąd dokonując kontroli podjętego w sprawie rozstrzygnięcia

stwierdza, że ocena projektu został przeprowadzona w sposób prawidłowy. PARP miał

podstawę do odmowy podpisania umowy o dofinansowanie realizacji projektu w oparciu

o art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej ( a także § 13 ust. 10 pkt 4 Regulaminu konkursu),

gdyż ocena projektu dokonana przed podpisaniem umowy wykazała, że projekt nie

spełnia kryterium formalnego nr 5 "Projekt zostanie rozpoczęty po dniu złożenia

wniosku o dofinansowanie", które to kryterium wynika także z zapisu zawartego w § 4

pkt 1 Regulaminu , który stanowi , że dofinansowanie stanowi regionalną pomoc

inwestycyjną udzielaną zgodnie z przepisami rozdziału I, art. 13 i 14 rozdziału III oraz

rozdziału IV rozporządzania KE nr 651/2014. Niespełnienie powyższego kryterium

wyklucza możliwość przyznania dofinansowania. Zgodnie bowiem z § 9 Regulaminu :

W wyniku oceny formalnej wniosek o dofinansowanie może zostać: 1) skierowany do

oceny merytorycznej – w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów formalnych (ocena

pozytywna) albo 2) odrzucony – w przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów

formalnych (ocena negatywna). Mimo, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu została w

sposób nieprawidłowy wskazana podstawa jego wydania ( art. 6b ust. 4a ustawy o

PARP ), to jednak wspomniane uchybienie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia i

wobec treści art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej nie mogła stanowić podstawy

do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na

zasadzie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji.