Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 82/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 8, art. 53 § 2b, art. 149, art. 149 § 1a, art. 149 § 2, art. 200, art. 205, art. 205 § 2, art. 206
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: § 14, § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma (spr) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku B. B. datowanego na [...] lutego 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia powyższego wniosku, III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od organu na rzecz skarżącej B. B. kwotę [...]([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2022 r. wniesionym drogą elektroniczną B. B., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej "u.d.i.p."), zwróciła się do Wójta Gminy (zwanego dalej "Wójtem") o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

1. dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone gminy w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018–2021;

2. dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób (wraz z ich wskazaniem) w latach 2018–2021;

3. dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021;

4. potwierdzenia/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021.

Wnioskodawczyni wskazała również sposób udostępnienia informacji. Zaznaczyła, że przesłanie informacji powinno nastąpić drogą elektroniczną na podany adres e-mail (k. 10 akt administracyjnych).

W odpowiedzi na wniosek Wójt w dniu [...] marca 2022 r. wysłał do B. B. dwie wiadomości e-mail, w których wskazał, że "w latach 2018–2021 Gmina K. nie otrzymała dotacji na zadania w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej. W tych latach nie realizowano również programów zdrowotnych ani programów profilaktyki zdrowotnej" oraz "w latach 2018–2021 nie udzielano również dofinansowań do programów zdrowotnych i programów profilaktyki zdrowotnej" (k. 13 i 14 akt administracyjnych).

B. B., reprezentowana przez adwokata D. B., w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. wniosła skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jej wnioskiem z dnia [...] lutego 2022 r. Skarga wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2022 r. (k. 3-4 akt sądowych).

Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej i brak realizacji wniosku, polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi – a tym samym brak wydania decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Przesyłając skargę Wójt zaznaczył, że na wniosek B. B. zareagował udzielając odpowiedzi [...] marca 2022 r. (k. 10 akt sądowych).

Następnie organ zobowiązany przez Sąd do nadesłania kompletnej odpowiedzi na skargę (k. 14 akt sądowych), przedstawił w piśmie z dnia [...] marca 2022 r. obszerne stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Zaznaczył, że na żądanie udzielenia informacji publicznej udzielił odpowiedzi, a jedynie nie zachował przewidzianego przepisami terminu (k. 18 akt sądowych).

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2022 r. pełnomocnik B. B. wniósł o umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku; procedowanie sprawy w zakresie ustalenia, że organ dopuścił się bezczynności i ustalenia jej charakteru; przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w skardze oraz zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu wskazano, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącej dopiero po otrzymaniu skargi. Jednocześnie udzielona odpowiedź nie odpowiadała na wniosek, składała się ona z jednego zdania. Podkreślono również, że zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia z dnia [...] września 2015 r. o zdrowiu publicznym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1956) jednostki samorządu terytorialnego przekazują właściwemu wojewodzie, do dnia 31 marca każdego roku, roczną informację o zrealizowanych lub podjętych w ubiegłym roku zadaniach z zakresu zdrowia publicznego. Nie sposób zatem uznać, że Wójt nie posiada dokumentów w zakresie oceny efektów programów polityki zdrowotnej skoro gmina ma ustawowy obowiązek ich przekazywania i sporządzania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Zakres kontroli sądu w sprawach na bezczynność organu w załatwieniu sprawy sprowadza się do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze wydania określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego bądź podjęcia czynności materialno-technicznej oraz, czy wydanie określonego aktu prawnego nastąpiło w ustawowo określonym terminie. W myśl art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.).

W postępowaniu toczącym się na podstawie u.d.i.p. nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.") – z wyjątkiem, o którym mowa w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. – wobec czego przed wniesieniem skargi nie ma obowiązku wyczerpania trybu przewidzianego w art. 53 § 2b P.p.s.a., a zatem nie zachodziła konieczność wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 marca 2020 r., I OSK 1917/18 i 21 listopada 2019 r., I OSK 4287/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do wniosku dowodowego zawartego w skardze Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten określa granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Poza tym sąd wyrokuje na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Sąd rozstrzygnął zatem sprawę na podstawie akt sprawy, to jest akt sądowych oraz akt administracyjnych nadesłanych przez organ. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę okoliczności, które wynikają z tych dokumentów. W sprawie nie było zatem potrzeby przeprowadzania, w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a., odrębnego dowodu z dokumentów, skoro pisma procesowe wraz z załącznikami składały się na akta sprawy. Akta sprawy były kompletne i pozwalały na jej rozstrzygnięcie. Analiza i ocena prawna okoliczności sprawy nastąpiła na gruncie faktów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (zob. orzecznictwo powołane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r., III OSK 2678/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, Sąd wyjaśnia, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei rodzaje informacji, które ustawa w ramach katalogu otwartego uznaje w szczególności za informację publiczną, określone zostały w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów.

W realiach niniejszej sprawy, z wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikało, że przedmiotem żądania było udostępnienie informacji dotyczącej:

1. dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone gminy w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018–2021;

2. dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób (wraz z ich wskazaniem) w latach 2018–2021;

3. dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021;

4. potwierdzenia/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021.

Wobec tego należy wyjściowo zauważyć, że adresat wniosku – Wójt – jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Zagadnienie to pozostawało zresztą poza sporem w niniejszej sprawie.

Udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowi również informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym między innymi o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (pkt 3 lit. a) oraz dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a). Podobnie informacją taką są dane o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). W związku z powyższym, w ocenie Sądu, wskazane przez skarżącą we wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. dokumenty stanowią informację publiczną, skoro informacja ta wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych wynikających z powołanych wyżej przepisów, w tym z wydatkowaniem środków publicznych.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli zaś informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Co do zasady, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonymi we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).

Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza w praktyce niepodjęcie stosownych czynności w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Bezczynność polega zatem zasadniczo na nieudostępnieniu informacji (zaniechaniu rozpatrzenia wniosku), względnie na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jak też na niepoinformowaniu wnioskodawcy, że organ nie dysponuje żądaną informacją lub też, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Z kolei w stosunku do informacji, która ze względu na swój charakter jest informacją publiczną i może być udostępniona, stan bezczynności ustaje zasadniczo w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie określonej we wniosku przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem.

Zdaniem Sądu, na dzień wniesienia skargi Wójt pozostawał w bezczynności. Odpowiedź udzielona B. B. w drodze wiadomości w formie poczty elektronicznej z dnia [...] marca 2022 r. została wysłana z przekroczeniem terminu ustawowego (14 dni od daty wpływu wniosku). Wniosek B. B. wpłynął do organu [...] lutego 2022 r., a zatem powinien zostać rozpoznany najpóźniej do dnia [...] lutego 2022 r., a rozpatrzono go w dniu [...] marca 2022 r. Z tego powodu Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku B. B. (punkt II. sentencji wyroku).

Jednocześnie Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej (punkt I. sentencji wyroku). W tym miejscu Sąd zaznacza, że dnia [...] marca 2022 r. organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na pytania B. B.. Skarżąca [...] lutego 2022 r. pytała o dokumenty dotyczące dofinansowania świadczeń opieki zdrowotnej, dofinansowania programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej, dotyczące efektów programów polityki zdrowotnej oraz inne potwierdzenia i pisma urzędowe będące efektem rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców. W wiadomościach poczty elektronicznej z dnia [...] marca 2022 r. organ wskazał, że "w latach 2018–2021 Gmina K. nie otrzymała dotacji na zadania w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej. W tych latach nie realizowano również programów zdrowotnych ani programów profilaktyki zdrowotnej" oraz "w latach 2018–2021 nie udzielano również dofinansowań do programów zdrowotnych i programów profilaktyki zdrowotnej". W ocenie Sądu odpowiedzi udzielone B. B. nie pozostawiają wątpliwości, że gmina nie realizowała aktywności opisanych we wniosku i wobec tego nie dysponuje związaną z tym dokumentacją. Można mieć pewne wątpliwości, czy udzielono odpowiedzi na ostatnie pytanie wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. (dotyczące dokumentów wytworzonych wobec rozeznania potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców), jednakże o braku dokumentów także i w tym zakresie można wywnioskować ze stwierdzenia, że "nie realizowano również programów zdrowotnych ani programów profilaktyki zdrowotnej". Te ostatnie wszakże wynikają właśnie z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców.

Odnosząc się do pisma procesowego przedłożonego przez pełnomocnika B. B. z dnia [...] kwietnia 2022 r. Sąd zaznacza też, że nie jest jego rolą rozstrzyganie w postępowaniu ze skargi na bezczynność co do udzielenia informacji publicznej, czy ponad to, co organ udostępnił, posiada jeszcze jakieś informacje publiczne i powinien je udostępnić. W niniejszej sprawie dotyczy to konkretnie zarzutu skarżącej, która twierdzi, że na jej zapytanie z dnia [...] lutego 2022 r. Wójt powinien jej udostępnić roczną informację o zrealizowanych lub podjętych w ubiegłym roku zadaniach z zakresu zdrowia publicznego, o której mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1956 z późn. zm.). Zdaniem Sądu treść wniosku z dnia [...] lutego 2022 r. jest na tyle ogólna, że choć może być łączona przedmiotowo z dokumentem opisanym we wskazanym wyżej przepisie, to wcale nie jest oczywiste, że to właśnie ten dokument powinien być udostępniony. W ocenie Sądu, jeżeli skarżąca uważa, że Wójt miał i powinien udostępnić jej konkretnie "roczną informację o zrealizowanych lub podjętych w ubiegłym roku zadaniach z zakresu zdrowia publicznego", to nic nie stoi na przeszkodzie, aby wystąpiła z wnioskiem wskazując, iż prosi o udostępnienie właśnie tej informacji.

Oceniając charakter stwierdzonej bezczynności, Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy takiego opóźnienia w podejmowanych czynnościach, które pozbawione jest jakiegokolwiek racjonalnej przyczyny. W orzecznictwie podkreśla się, że bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach pozbawione są w sposób oczywisty jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia.

W realiach niniejszej sprawy Wójt zareagował na wniosek B. B. o udostępnienie informacji publicznej, tyle tylko, że uczynił to nieznacznie po terminie. W takiej sytuacji trudno zaistniałemu uchybieniu przypisać cechy "rażącego" naruszenia prawa.

Podsumowując tą część rozważań, Sąd stwierdza, że w związku z przypisaną organowi bezczynnością w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie doszukał się po stronie organu znamion rażącego naruszania prawa, o czym też na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł w punkcie III. sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie IV. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 oraz art. 206 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów procesu w łącznej kwocie [...]zł. Motywując wysokość zasądzonych kosztów, Sąd wyjaśnia, że poza równowartością uiszczonego wpisu od skargi [...] zł) wziął pod uwagę koszty związane z zastępstwem procesowym strony. Na te ostatnie koszty składała się kwota [...]zł wynagrodzenia adwokata działającego w sprawie. W wyroku nie została zasądzona kwota [...]zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa, gdyż opłata ta została błędnie, a więc również nieskutecznie, wpłacona na rachunek bankowy Urzędu Gminy K. (k. 6 akt sądowych). Tymczasem należało ją wpłacić zgodnie art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia [...] listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.) na rachunek właściwy dla organu podatkowego jakim jest Prezydent Miasta P..

Sąd uznał za zasadne przyznać obniżone wynagrodzenia pełnomocnika, mając na uwadze treść art. 206 P.p.s.a. oraz okoliczności niniejszej sprawy, jak i jej szersze tło.

Zasądzona na rzecz strony skarżącej kwota [...]zł wynagrodzenia pełnomocnika jest niższa od stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). Przepis art. 206 P.p.s.a. dopuszcza możliwość miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Art. 206 P.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o czym mowa w art. 205 P.p.s.a., zatem obejmuje on swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Sąd stosuje go z urzędu, według swobodnej oceny okoliczności sprawy, a na przeszkodzie w zastosowaniu tego przepisu (o charakterze ustawowym) nie stoi treść przepisów wykonawczych, w tym § 14 przywołanego rozporządzenia. Określając wysokość wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika sąd uwzględnia zarówno stopień zawiłości sprawy, jak i nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym, jak i wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych, które mogą budzić wątpliwości judykatury bądź doktryny.

W ocenie tutejszego Sądu, nieskomplikowany charakter sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika, który ograniczał się do złożenia zwięzłej skargi, uzasadniały miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika. Również pismo procesowe z dnia [...] kwietnia 2022 r., w którym pełnomocnik ustosunkował się do odpowiedzi organu na skargę, nie wymagało szczególnego nakładu pracy.

Sąd uwzględnił też z urzędu, że B. B., w imieniu której działa ten sam zawodowy pełnomocnik, wniosła co najmniej kilka skarg w takich samych sprawach, dotyczących bezczynności różnych organów wykonawczych gmin, na tle takiego samego zapytania o udostępnienie informacji publicznej, zawisłych przed różnymi Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi (między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w K. z dnia [...] kwietnia 2022 r., II SAB/Ke [...]; w G. W. z dnia [...] kwietnia 2022 r., II SAB/Go [...]; w O. z dnia [...] maja 2022 r., II SAB/Ol [...]; w W. z dnia [...] maja 2022 r., VIII SAB/Wa [...] i w L. z dnia [...] maja 2022 r., II SAB/Lu [...]).

Wobec tego, w pełni uprawnione jest uznanie, że w sytuacji sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, także uzasadnione jest zastosowanie art. 206 P.p.s.a. w zakresie miarkowania zasądzanego zwrotu kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że B. B. i jej pełnomocnika D. B. łączą co najmniej stosunki gospodarcze, jako że z publicznie dostępnych danych (Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej) wynika, że D. B. przez kilka lat prowadził działalność gospodarczą pod adresem zamieszkania B. B., to jest przy ul. [...] w P. w gminie Ł.. To także przemawia za miarkowaniem kosztów zastępstwa procesowego. Skoro – jak wskazano – D. B. przygotowywał w istocie serię zbliżonych treściowo skarg, a do tego na rzecz osoby, z którą już wcześniej łączyły go co najmniej relacje z zakresu współpracy gospodarczej, to trudno uznać, że koszt przygotowania każdej ze skarg obciążał B. B. w pełnej kwocie [...]zł.