Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1962/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Anna Mierzejewska Protokolant Asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zmniejszonego dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata B. C. kwotę 240 zł (słownie dwieście czterdzieści złotych) oraz kwotę 55,20 (słownie pięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie przyznania M.S. dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Prezydent W. po rozpatrzeniu wniosku M.S. wskazaną wyżej decyzją przyznał dodatek mieszkaniowy w wysokości 156,33 zł miesięcznie za okres od dnia [...] lipca 2010 r. do dnia [...] grudnia 2010 r.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji wnioskodawca wskazał, iż jego sytuacja nie uległa zmianie, a pomimo tego otrzymał dodatek w niższej wysokości niż poprzednio.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po dokonaniu analizy sposobu i kwot przyjętych przez organ I instancji do wyliczenia dodatku mieszkaniowego podało, iż brak jest podstaw do uwzględnienia argumentów zawartych w odwołaniu i uchylenia pierwszoinstancyjnej decyzji.

Organ II instancji wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.

o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734) nie pozostawiają możliwości działania w granicach uznania administracyjnego, co oznacza, że zarówno organ

I instancji, jak i Kolegium nie mają możliwości swobody orzekania, są natomiast związane ściśle określonymi kryteriami, decydującymi o odmowie bądź przyznaniu

i w jakiej wysokości dodatku mieszkaniowego.

Organ podał, iż z dokonanych na podstawie akt – w szczególności informacji

z ZUS o wysokości renty z tytułu niezdolności do pracy, do której prawo zostało wnioskodawcy przyznane, wynika, że dochód został obliczony prawidłowo. W ocenie organu przyznaną rentę z tytułu niezdolności do pracy uznać należy za dochód wnioskodawcy w rozumieniu art. 3 ust. 3 cytowanej ustawy. Organ wskazał, że okoliczność odmowy pobierania renty pozostaje w jego ocenie bez wpływu

na powyższe.

Organ podał, iż dodatek mieszkaniowy jest świadczeniem przyznawanym osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny i spełniają warunki określone w przepisach, z kolei zasady ustalania wydatków za zajmowany lokal, stanowiących podstawę do obliczania dodatku mieszkaniowego określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) określa rodzaje wydatków stanowiących podstawę dla obliczania dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym (tj. 1181,43 zł) i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Organ wyjaśnił, iż w omawianym stanie faktycznym norma dochodu nie została przekroczona.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6 wskazanego przepisu, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą, z zastrzeżeniem ust. 2 cytowanego przepisu, dodatek w wysokości:

- 15% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie jednoosobowym,

- 12% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym,

- 10% dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 5 osobowym

i większym.

Organ podał, iż zgodnie z art. 6 ust. 3 wskazanej ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.

Stosownie do ust. 4 wskazanego przepisu wydatkami tymi są: czynsz, opłaty za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego, opłaty eksploatacyjne w spółdzielni mieszkaniowej, zaliczki płacone przez właścicieli lokali mieszkalnych na koszty związane z nieruchomością wspólną, świadczenia związane z eksploatacją domu jednorodzinnego, inne wydatki wynikające z odrębnych przepisów.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 5 o dodatkach mieszkaniowych, wysokość wydatków do celów obliczania dodatku mieszkaniowego, w wypadku czynszu wolnego, w tym za podnajem lokalu mieszkalnego uiszczanego osobie fizycznej, przyjmuje się z zastrzeżeniem ust. 6 ustawy.

Jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy,

do wydatków przyjmowanych dla celów obliczania dodatku mieszkaniowego zalicza się:

- wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy;

- opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu (art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych).

Organ podał, iż jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego (art. 6 ust. 7).

Jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego jest wyższy od określonego w art. 3 ust. 1 cytowanej ustawy, a kwota nadwyżki nie przekracza wysokości dodatku mieszkaniowego, należny dodatek mieszkaniowy obniża się o tę kwotę (art. 6 ust. 8).

Jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 lub w ust. 2 pkt 1-3 (art. 6 ust. 9).

Wysokość dodatku mieszkaniowego, łącznie z ryczałtem, o którym mowa

w ust. 7, nie może przekraczać 70% wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70% faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni (art. 6 ust. 10).

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie suma miesięcznych wydatków za ostatni miesiąc wynosi 311,45 zł i ta kwota stanowi podstawę dalszych obliczeń. Wskazał, że jeżeli średni miesięczny dochód na osobę jest mniejszy niż 150% najniższej emerytury, tj. 1059,44 zł wtedy dla jednoosobowego gospodarstwa wydatki stanowią 15% dochodu gospodarstwa, tj. 155,12 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.S. podał, iż nie zgadza się z decyzją organu I, jak i II instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpoznawana pod tym względem skarga jest niezasadna.

Stosownie do brzmienia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu narodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego oraz zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie polega na tym, czy organ słusznie wziął pod uwagę rentę z ZUS, którą skarżącemu przyznano, ale której skarżący odmawia przyjęcia.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych świadczenie jest przyznawane osobie prowadzącej gospodarstwo jednoosobowe wtedy, gdy średni dochód na jednego członka rodziny gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury. Natomiast wysokość przyznanego dodatku jest uzależniona od wielkości zajmowanego lokalu oraz poniesionych wydatków na czynsz i inne świadczenia związane z jego utrzymaniem.

Jak wynika z akt sprawy organ zaliczył skarżącego do osób, których średnie miesięczne uposażenie jest niższe od kwoty podanej w art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ zaliczył skarżącemu przyznaną rentę z ZUS. Sąd dostrzega, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących kwestii tego, iż nie pobiera on renty z ZUS, ale należy wskazać, iż nawet, gdyby uznano zarzuty M.S. i nie zaliczonoby mu przyznanej renty, to i tak mieściłby się w kategorii osób, które są uprawnione do otrzymywania świadczenia nie miałoby to wpływu na wysokość przyznanego dodatku, gdyż jest on uzależniony od powierzchni zajmowanego lokalu i wysokości opłat, jakie za ten lokal ponosi.

Organy orzekające w sprawie w prawidłowy sposób dokonały, na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącego, wyliczenia należnego dodatku biorąc pod uwagę metraż (32,40 m²) zajmowanego lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy [...] w W. oraz wysokości opłat. W tym zakresie organ nie określa świadczenia w sposób uznaniowy, ale dokonuje to wedle równania określonego w art. 6 ust. 1, ust. 3-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz § 2 ust. 1 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych. Wyliczenie to w świetle zebranego materiału dowodowego jest poprawne.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.