Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 346/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.15 ust 1 i 2, art 19 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 30 czerwca do 30 września 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie przepisów art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4, art. 51 § 1, art. 53 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 1c, art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.), oraz § 5 uchwały Rady Miejskiej K Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie określenia wysokości i stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K, określił M. T. wysokość zobowiązania z tytułu opłaty targowej za okres od [...]do 30 [...]r. w kwocie [...]zł.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że M. T. w okresie od [...] do [...] r. prowadziła działalność handlową polegającą na sprzedaży detalicznej artykułów przemysłowych przy ul. [...] w K., wobec czego zobowiązana była do uiszczania opłaty targowej, na podstawie przepisu art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dokonując wyliczenia opłaty targowej, na podstawie meldunków sporządzonych przez inkasentów opłaty targowej, ww. organ uwzględnił połowę powierzchni wiaty, pod którą M. T. prowadziła sprzedaż, przyjmując za podstawę opodatkowania, odpowiednio do treści § 5 uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...]r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K., stawkę [...] zł za każdy "nieopłacony" metr kwadratowy wykorzystywanej powierzchni handlowej. Dzienna stawka opłaty targowej oscylowała w granicach od [...] zł do [...]zł.

W odwołaniu od ww. decyzji, M.T. zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:

- błędne przedstawienie wielkości wykorzystywanej przez nią powierzchni gruntu, na której prowadziła sprzedaż, a stanowiącej podstawę wyliczenia opłaty targowej, - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uzasadniając odwołanie M. T. podniosła, że ustalona przez organ powierzchnia 9 m2, nie jest adekwatna do faktycznie zajmowanej przez nią pod stoisko handlowe powierzchni. Powołując się na załączoną do akt podatkowych fotografię stoiska, wykonaną przez inkasenta opłaty targowej, M. T. wyjaśniła, iż prowadziła sprzedaż wyłącznie z wieszaka i stolika z kosmetykami, których łączna powierzchna nie przekraczała 2 m2. W jej ocenie, prowadząc sprzedaż "z chodnika", nie miała obowiązku uiszczania opłaty targowej za pozostałą powierzchnię, będącą ciągiem komunikacyjnym, lecz niewykorzystywaną przez nią do handlu.

W wyniku rozpoznania odwołania M. T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że w świetle niekwestionowanego przez odwołującą się faktu prowadzenia w dniach od [...] do [...]r. (łącznie przez [...] dni) sprzedaży detalicznej ze stoiska położonego przy ul. [...] w K., organ ten, akceptując wysokość należnej opłaty targowej i sposób jej obliczenia przez organ pierwszej instancji, uznał, że zasadnie przyjęto za podstawę opodatkowania połowę powierzchni wiaty, pod którą M. T. prowadziła sprzedaż, jako wykorzystywaną na potrzeby handlu, a nie – czego domagała się podatniczka – tylko faktycznie zajętej pod stolik, czy wieszak, z których prowadziła sprzedaż.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną, M. T. wniosła na nią skargę z dnia [...] r., uzupełnioną pismem z dnia [...] r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji w całości, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając skargę, skarżąca ponowiła zarzuty podniesione w odwołaniu, dodatkowo wskazując, że Kolegium, dokonując oceny stanu faktycznego, nie wzięło pod uwagę, iż zarówno z załączonej do akt sprawy fotografii jak i z wyjaśnień złożonych przez P. K., który prowadził działalność obok skarżącej, wynika, iż zajęta przez nią pod działalność handlową powierzchnia stanowiła miejsce komunikacji pieszych. Ponadto, skarżąca wskazała, że nie posiadała umowy na wynajęcie wiaty, co w jej ocenie wskazuje, że ustalenia dokonane przez organy obu instancji są sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zasadności zarzutów skargi i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. Nr 9 z 2002 r., poz. 84 ze zm.) stanowią, że od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach pobiera się opłatę targową, przy czym targowiskami, są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Wprowadzając tego rodzaju ciężar publicznoprawny, będący dochodem gminy jako jednostki samorządu terytorialnego, ustawodawca pozostawił radzie gminy, jako organowi stanowiącemu tejże jednostki, pozostawił, kompetencję do określenia zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, zastrzegając jedynie, że nie może ona przekraczać dziennie określonej kwoty ([...]zł obowiązującej w roku podatkowym [...] w okresie od [...] do[...]). Do kompetencji tego organu należy też zarządzenie poboru wszelkich opłat lokalnych w drodze inkasa oraz określenie inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso (art. 19 ww. ustawy).

Rada Miejska w K., korzystając z ww. upoważnienia ustawowego, w przepisie § 5 pkt 1 uchwały podjętej dnia [...] r. Nr [...]w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K. uchwaliła, że podstawę wymiaru opłaty targowej w miejscach niebędących targowiskami wyznaczonymi przez Radę Miejską w K. w strefie nadmorskiej, stanowi wielkość powierzchni wykorzystywanej na prowadzenie handlu, bez względu na rodzaj asortymentu. W przepisie zaś § 6 ust. 1 tej uchwały Rada postanowiła, że od podmiotów dokonujących sprzedaży w strefie nadmorskiej, poza targowiskami, w tymczasowych obiektach budowlanych, pobiera się opłatę w wysokości [...]zł za każdy rozpoczęty 1 m2 zajętej powierzchni wraz z tzw. "wystawką". W uchwale tej ustalono również, że opłata targowa podlega pobraniu w dniu dokonywania sprzedaży i, że poboru tej opłaty dokonuje się w drodze inkasa.

Uwzględniając powyższe unormowania, należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie okolicznością niekwestionowaną przez skarżącą jest to, iż w okresie od [...] do [...]r. prowadziła ona sprzedaż detaliczną artykułów przemysłowych ze stoiska usytuowanego przy ul. [...] w K., a więc poza miejscem wyznaczonym przez właściwy organ gminy dla prowadzenia działalności targowej. Na podstawie zatem przepisów §§ 5 pkt 1 i 6 ust. 1 wskazanej wyżej uchwały Rady Miejskiej w K. z [...] r., skarżąca była zobowiązana do uiszczenia, pobieranej w drodze inkasa, dziennej opłaty targowej, której wysokość zależna była od wielkości wykorzystywanej na ten cel powierzchni terenu, a która nie przekroczyła dziennej stawki określonej w przepisie art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Za nieuzasadniony należy uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania podatkowego w następstwie dokonania przez organy obu instancji błędnych ustaleń faktycznych leżących u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, a w szczególności ustaleń co do rozmiarów powierzchni zajmowanej każdorazowo przez skarżącą na prowadzenie sprzedaży. W pełni zasadnie organy podatkowe obu instancji przyjęły, że na powierzchnię, od której zależna była wysokość inkasowanej opłaty targowej, składa się nie tylko powierzchnia zajęta przez stół, czy wieszak, na których prezentowane były oferowane do sprzedaży towary, ale również przylegająca do tego stołu i wieszaka przestrzeń, wyznaczona liniami granicznymi wiaty oraz sąsiednim stoiskiem. Stoisko handlowe bowiem, to pewna jednolita całość, na którym handlujący przechowuje towar, eksponuje go, przebywa sam oraz jego klienci. Pojęcie "wykorzystywania powierzchni na działalność handlową", należy rozumieć nie tylko jako zajęcie określonej powierzchni celem ekspozycji towaru, ale również korzystanie z przylegającej do niej powierzchni, która ze względów funkcjonalnych umożliwia sprzedaż towaru, a niekiedy nawet, jak w przypadku odzieży - przymierzenie jej.

Nie ulega wątpliwości, iż skarżąca, dokonując sprzedaży pod wspólnym zadaszeniem, wykorzystywała połowę powierzchni zakrytej wiatą, albowiem nikt inny poza nią na spornych 9 m2 powierzchni (jednorazowo na 12 m2) nie prowadził sprzedaży, ani też nie zajmował jej na inny cel. Okoliczność zaś, że na tej powierzchni znajdował się zarazem ciąg komunikacyjny, nie oznacza, że skarżąca tej powierzchni nie zajmowała, skoro, właśnie, jak wynika to z dokumentacji fotograficznej, w tej przestrzeni przebywali także jej klienci. Nie mając więc żadnego uprawnienia i tytułu prawnego do zajmowanego gruntu, tj., ani jako właściciel, ani jako dzierżawca, czy też najemca, skarżąca stała się użytkownikiem gruntu w części, w jakiej jej granice wyznaczało, z jednej strony - zadaszenie, a z drugiej strony - sąsiednie stoisko.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, wobec tego, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 26 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.