Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 195/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.
article: art. 50
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Krystyna Daniel NSA Anna Szkodzińska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenie A " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala


UZASADNIENIE

1.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 15.06.2018 r. (znak [...]), po rozpoznaniu wniosku Gminy Miejskiej Kraków – Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie orzekł o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia pod nazwą "Budowa zintegrowanego węzła przesiadkowego "Bronowice" polegającego na budowie budynku mieszczącego dworzec autobusowy, terminal autobusowy oraz parkingi P&R wraz ze stacją transformatorową, infrastrukturą techniczną i komunikacyjną, budowie murów oporowych i kładki pieszo-rowerowej, przebudowie i budowie kolidującej infrastruktury technicznej przy ul. Armii Krajowej w Krakowie, na działkach nr [...] obr. 6 Krowodrza, [...] obr. 41 Krowodrza". Podstawą prawną tej decyzji był art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 i art. 2 pkt 5 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2018 r., poz. 1945; dalej u.p.z.p.) w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2018 r., poz. 2204; dalej u.g.n.).

Parametry inwestycji określone zostały w załączniku nr 1 do decyzji i przedstawiały się następująco:

- linię zabudowy określono jako nieprzekraczalną od strony ul. Armii Krajowej i Bronowickiej, tj. w odległości 8 m od krawędzi jezdni tych ulic (zgodnie z art. 43 ustawy o drogach publicznych). Linia ta może być przekroczona przez części budynku, które zlokalizowane będą pod powierzchnia terenu;

- wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu określono na poziomie do 48 %, zaś udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono na minimum 20 %;

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej dla projektowanego zespołu zabudowy od strony ul. Armii Krajowej do gzymsu, okapu lub attyki ustalono do 15,2 m. tj. 231,95 m.n.p.m.;

- szerokość elewacji frontowej zespołu zabudowy od strony powiatowej drogi publicznej ul. Armii Krajowej określono do 92 m;

- dach nad częścią parkingową określono jako płaski, w całości pokryty powierzchnią biologicznie czynną; nad pozostałą zabudową przewidziano dach płaski.

Decyzja określała też dodatkowe warunki dla inwestycji wskazując m.in. na konieczność realizacji elewacji wschodniej obiektu jako ścianę pełną, pokrytą zielenią. Nadto nakazywała aby wzdłuż wschodniej granicy terenu wprowadzić pas zieleni izolacyjnej o szerokości minimum 3 m z nasadzeniami zieleni wysokiej i niskiej. Przewidziane mury oporowe winny być porośnięte pnączami.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego (art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.). Budowa systemu parkingów przesiadkowych jest tworzona w celu odciążenia centrum miasta od ruchu samochodów, zmniejszenia korków i skrócenia czasu przejazdu. Stwierdził Prezydent Miasta Krakowa, że budowa parkingów przesiadkowych jest ściśle powiązania ze środkami transportu publicznego. Parking zintegrowany z dworcem i terminalem autobusowym wraz z infrastrukturą towarzyszącą stanowi obiekt transportu publicznego o istotnym znaczeniu dla społeczności lokalnej. Podkreślił organ I instancji, iż w toku postępowania uzyskano uzgodnienie projektu decyzji z Wojewodą Małopolskim, Marszałkiem Województwa Małopolskiego, Ministrem Środowiska. Uzyskano też opinie: Wydziału Kształtowania Środowiska UMK, ZIKiT, Biura Planowania Przestrzennego UMK, Miejskiego Konserwatora Zabytków i RDOŚ w Krakowie. Zwrócono uwagę, że inwestor załączył wydaną dla inwestycji decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 29.08.2017 r., której to decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem z 12.03.2018 r. wyjaśnił wątpliwości, co do treści tej decyzji.

Opisywana decyzja organu I instancji zawiera warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 1) oraz mapę z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji (załącznik nr 2).

2.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 16.05.2018 r. wniosło Stowarzyszenie A wskazując na naruszenie szeregu przepisów postępowania i prawa materialnego.

3.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 22.11.2018 r. ([...]) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Powołało definicję pojęcia "inwestycji celu publicznego" (art. 2 pkt 5 u.p.z.p.). Akcentowało, że zamierzona inwestycja służy zaspokajaniu potrzeb lokalnej ludności, co oznacza, że jest to inwestycja celu publicznego. SKO w Krakowie wskazało na art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Wg tego przepisu, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym realizowana jest inwestycja. W ocenie organu odwoławczego, w toku postępowania została sporządzona prawidłowa analiza, której wymaga wskazany wyżej przepis. Zasadnie, na podstawie tej analizy wyznaczono też parametry przyszłej inwestycji. Charakteryzując teren inwestycji podało Kolegium Odwoławcze m.in, że zamierzona budowa znajdować się będzie w rejonie węzła komunikacyjnego ul. Armii Krajowej-Balickiej-Bronowickiej, w bezpośrednim sąsiedztwie wiaduktu i linii kolejowej. Niewielka część terenu znajduje się natomiast na obszarze ogródków działkowych. Część terenu inwestycji jest niezabudowana, porośnięta zielenią. Znajduje się tam łącznik drogowy pomiędzy ul. Armii Krajowej i Bronowicką. Zauważyło SKO w Krakowie, że w decyzji organu I instancji określono stan prawny terenu objętego wnioskiem. Nadto, obszar w którym zlokalizowana będzie inwestycja jest zróżnicowany zarówno pod względem funkcji, jak i formy zabudowy. Sporządzona w sprawie analiza zawiera dokładną charakterystykę zabudowy na tym obszarze. Podaje m.in., że w rejonie inwestycji występuje zabudowa bezpośrednio związana z funkcją (sposobem) użytkowania obiektów. Jest to zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i jednorodzinna, a także usługowa i transportowa (drogi publicznej, wewnętrzne) z obiektami infrastruktury technicznej. Stan i cechy zabudowy w bezpośrednim terenie inwestycji przedstawiają się następująco:

- od północy: budynki garażowe przy ul. Złoty Róg o wysokości do 3 m, szerokości elewacji ok. 55 m i 19 m, z dachami płaskimi oraz tereny kolejowe;

- od zachodu działka nr [...] – pas drogowy ul. Armii Krajowej;

- od południa działka nr [...] – infrastruktura drogowa ulic Armii Krajowej i Bronowickiej;

- od wschodu działka nr [...], [...] – budynki jednorodzinne z zabudowaniami gospodarczymi przy ul. [...], o wysokości 9-10 m i szerokości elewacji 9-11 i dachach połaciowych oraz niezbudowana działka nr [...] i pas drogowy ul. Bronowickiej.

Podało Kolegium, że średnia wysokość budynków w obszarze analizowanym wynosi ok 17 m, średni wskaźnik intensywności zabudowy wynosi ok. 50 %, wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej – 25 %, średnia szerokość elewacji frontowej to 30 m. Na tym terenie przeważają dachy płaskie. Od strony ul. Bronowickiej przeważa zabudowa wielorodzinna, zaś od strony ul. Złoty Róg wiodąca jest zabudowa jednorodzinna. Teren inwestycji znajduje się w bliskiej odległości węzła komunikacyjnego Armii Krajowej – Balicka – Bronowicka, w przeważającej części na terenie zjazdu łączącego ul. Armii Krajowej z ul. Bronowicką, i w sąsiedztwie wiaduktu oraz linii kolejowej.

Wg SKO w Krakowie, uzyskana w sprawie analiza została sporządzona poprawnie i przemawia za tym, że planowane zamierzenie jest zgodne z prawem. Wskazało Kolegium, że ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy od ul. Armii Krajowej i ul. Bronowickiej – w odległości 8 m od krawędzi jezdni - jest zgodna z art. 43 ustawy o drogach publicznych. Wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni terenu objętego wniosku ustalono na poziomie 48 %, zaś powierzchnia biologicznie czynna – ustalona została na min. 20 %. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od ul. Armii Krajowej – do gzymsu lub attyki – wyznaczono na poziomie do 15,2 m. Szerokość elewacji frontowej od wskazanej wyżej ulicy określono do 92 m. Dla części parkingowej ustalono dach płaski, pokryty powierzchnią biologicznie czynną, zaś dla pozostałych obiektów ustalono dach płaski. W ocenie Kolegium, zamierzona inwestycja nawiązuje do stanu i cech zabudowy zlokalizowanej w obszarze objętym analizą.

Wskazało SKO w Krakowie na uzyskane pozytywne opinie w zakresie ochrony środowiska, której warunki zostały zawarte w załączniku nr 1 do decyzji.

Kolegium nie dopatrzyło się niezgodności decyzji organu I instancji była z przepisami odrębnymi. Wskazało, że dokumenty Polityki Obsługi Parkingowej Miasta Krakowa, czy polityki transportowej nie stanowią aktów prawa miejscowego, które miałyby moc wiążącą na obszarze dla którego zostały wydane. Są to akty kierownictwa wewnętrznego. Zarzut odwołania naruszenia tychże dokumentu, nie jest więc trafny.

Podkreśliło też Kolegium Odwoławcze, że na terenie planowanej inwestycji nie znajdują się grunty rolne ani leśne, podlegające ochronie prawnej. Zwróciło przy tym uwagę na art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wg tej regulacji, przepisów wymienionej ustawy o ograniczaniu przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne, nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast.

Jednocześnie zaznaczył organ odwoławczy, że projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę, zaś decyzja pierwszoinstancyjna spełnia wszelkie wymagania z art. 54 u.p.z.p. określając konieczne parametry inwestycji.

Akcentowało SKO w Krakowie, że na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, w ramach zapewnienia ochrony interesów osób trzecich, wystarczające jest wskazanie zawarte w załączniku nr 1 pkt II pkt 5 decyzji, że realizacja tego zamierzenia nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej, wody, kanalizacji, energii elektrycznej, itp. Dalsze uszczegółowienie parametrów inwestycji nastąpi przy udzielaniu pozwolenia na budowę.

Kolegium nie doszukało się też wadliwości w zakresie zawiadamiania stron o wydaniu decyzji i doręczania zarówno tego rozstrzygnięcia, jak i innych aktów wydanych w postępowaniu. Wskazało, że na etapie postępowania odwoławczego uzupełniony został brak wniosku inwestora a polegający na nieokreśleniu granic obszaru na który inwestycja będzie oddziaływać.

4.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję SKO w Krakowie z 22.11.2018 r. wniosło Stowarzyszenie A

Zarzuciło naruszenie:

- art. 7, 8, 11, 77 par. 1, 80, 107 par. 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie tych przepisów,

- art. 53 ust. 3 u.p.z.p. poprzez wybiórczą analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym znajduje się inwestycja;

- art. 51 ust. 1 u.p.z.p. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania, o postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie oraz brak zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu,

- art. 54 u.p.z.p. – z uwagi na niekompletność kwestionowanej decyzji.

Skarga domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

5.

W odpowiedzi na skargę SKO w Krakowie domagało się jej oddalenia podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko.

6.

Postanowieniem z dnia 9.05.2019 r. – sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności rozważenia w sprawie wymagało, czy strona skarżąca – Stowarzyszenie A dysponuje legitymacją skargową w postępowaniu sądowym, mającym za przedmiot kontrolę opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22.11.2018 r. Zauważyć bowiem należy, że postępowanie sądowoadministracyjne oparte jest na zasadzie skargowości. Warunkiem zaś dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny legalności aktu, czynności lub bezczynności organu (przewlekłości postępowania) jest złożenie skargi wszczynającej postępowanie sądowe przez legitymowany podmiot (por. W. Chróścielewski; Legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjm; Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010 Nr 5-6 str. 77). Legitymację skargową w postępowaniu sądowoadmimstracyjnym określa art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej ustawa powoływana jako - p.p.s.a.). Przepis ten przyznaje, co do zasady, uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego każdemu, kto ma w tym interes prawny, a nadto, m.in. także organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W ocenie sądu, podmiot, który wniósł skargę w tej sprawie, spełnia określone wyżej przesłanki warunkujące uznanie jego legitymacji skargowej. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżące Stowarzyszenie brało udział w postępowaniu administracyjnym, w którym wydane zostały zaskarżone akty (por. k. 46 akt adm.). Nadto, analiza statutowej działalności Stowarzyszenia wskazuje, iż niniejsza sprawa mieści się w zakresie działalności określonej statutem tej organizacji społecznej. Zauważyć trzeba, iż celem działania tej organizacji jest m.in. ochrona środowiska, w tym podejmowanie działań w powyższym zakresie i wspieranie proekologicznych inicjatyw obywatelskich. Bez wątpienia, sprawa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegająca na budowie infrastruktury transportowej (dworca, parkingu, węzła przesiadkowego) jest sprawą odnoszącą się w swoim założeniu do zmniejszenia wpływu oddziaływania na środowisko transportu drogowego, w szczególności poprzez eliminację emisji spalin pochodzących z indywidualnych środków transportu, poprzez zastąpienie ich transportem publicznym. Jest to więc sprawa z zakresu szeroko pojętej ochrony środowiska. Mimo zatem zaprezentowanej przez skarżące Stowarzyszenie zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego, odmiennej oceny i rozumienia sposobu ochrony środowiska stwierdzić należy, że przedmiot postępowania uzasadniał przyjęcie legitymacji skargowej Stowarzyszenia albowiem statutowa działalność tej organizacji obejmowała także działania podejmowane w obszarze ochrony środowiska.

Skarga natomiast wniesiona przez Stowarzyszenie A podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 tej ustawy, przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Należy więc stwierdzić, że inwestycja będzie miała charakter inwestycji celu publicznego w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu, jeśli spełniała będzie dwa podstawowe kryteria, tj.:, będzie działaniem o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym i stanowić zarazem będzie realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać o tym, że konkretne przedsięwzięcie realizować będzie wymogi uzasadniające zaliczenie go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie znajdą przepisy art. 50–58 u.p.z.p. Należy więc podkreślić, że inwestycja ma znaczenie lokalne lub ponadlokalne, gdy realizuje potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny, tj. wspólnoty samorządowej na poziomie gminy, powiatu i województwa. Inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości (ogółu mieszkańców) na poziomie lokalnym. Zgodnie z art. 6 pkt. 1 u.g.n., celami publicznymi w rozumieniu tej ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt. 2 i pkt 4 ustawy z 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 r., poz. 506) zadaniem własnym gminy jest zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także lokalnego transportu zbiorowego. Uznać więc należy, iż budowa węzła przesiadkowego obejmującego budynek dworca autobusowego, terminal autobusowy oraz parking P&R wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą – bez wątpienia ma znaczenie lokalne bądź też ponadlokalne, skoro służyć będzie społeczności mieszkańców Krakowa oraz pobliskich miejscowości w zakresie dotyczącym ułatwień w dostępie do transportu publicznego. Inwestycja ta więc mieści się zarówno w katalogu celów publicznych wymienionych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, jak i w katalogu – wskazanych powyżej - zadań własnych gminy. Z przedstawionych więc względów uznać należało, że przyjęty przez orzekające organy tryb procedowania dotyczący przedmiotowego zamierzenia budowlanego w oparciu o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego – nie naruszał prawa.

W myśl art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, wniosek ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien między innymi zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Stosownie zaś do art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W kontrolowanej sprawie, pierwotnie złożony przez inwestora wniosek, wbrew normatywnemu wymogowi, nie określał granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Brak ten jednak został uzupełniony przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego. W dniu 5.10.2018 r. złożona bowiem została do akt sprawy kopia mapy zasadniczej z oznaczeniem obszaru oddziaływania przedsięwzięcia. Zatem, złożony wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, spełniał wymagane prawem przesłanki. Nadto, nie budziła zastrzeżeń sądu sporządzona w sprawie analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, a także analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację przedmiotowej inwestycji (k. 897 i następne). Analiza ta pozwoliła na ustalenie parametrów inwestycji, przy jednoczesnym uwzględnieniu warunków i zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikających z przepisów odrębnych (k. 901-903 akt administracyjnych) oraz uzyskaniu koniecznych opinii i uzgodnień. W zakresie parametrów spornej inwestycji przewidziano ustalenie nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony ul. Armii Krajowej i Bronowickiej, w sposób uwzględniający wymogi wynikające z art. 43 ustawy o drogach publicznych tj. poprzez ustalenie tej linii w odległości 8 m od krawędzi jezdni wymienionych ulic. Współczynnik powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określono na poziomie do 48 %, zaś powierzchni biologicznie czynnej na poziomie minimum 20 %. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono do 15,2 m, zaś szerokość elewacji frontowej przyjęto do 92 m. Nadto, w ramach geometrii dachu planowanej inwestycji ustalono dach płaski, z tym zastrzeżeniem, że dach nad częścią parkingową winien być pokryty w całości powierzchnią biologicznie czynną. Podkreślić należy, iż wartości przyjęte do ustalenia sposobu wyliczenia powyższych parametrów inwestycji, znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. k. 929 i następne). Ustalenie więc tych parametrów nie było dowolne lecz opierało się na danych źródłowych, pozwalających przyjąć kształt przyszłego zamierzenia inwestycyjnego w sposób nienaruszający ładu przestrzennego. W tym zakresie zaakcentować trzeba, iż także ustalona szerokość elewacji frontowej (92 m) wynikała ze specyfiki zamierzonej inwestycji, a wartość tego parametru nie pozostawała w sprzeczności z ustaleniami wynikającymi ze sporządzonej w sprawie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy. Jednocześnie zauważyć należy, że wniesiona w tej sprawie skarga nie kwestionowała ustalonych parametrów inwestycji, gdyż nie wskazywała żadnych zarzutów w tym względzie.

Zarzuty skargi sąd uznał za pozbawione podstaw.

Analizując treść skargi można uznać, że zasadnicza część podniesionych zarzutów koncentrowała się na kwestii braku właściwego ustalenia kręgu stron postępowania, braku jasnego ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji oraz braku podania kryteriów w oparciu o które ustalone zostały strony postępowania. Nadto zarzucono nieprawidłowe zawiadamianie stron o wszczęciu postępowania, a także o wydanych postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Zajmując stanowisko wobec tych zarzutów należy wskazać, że przesłanką uchylenia przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania może być jedynie takie naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.). Zwrócić przy tym należy uwagę, że pominięcie strony w toku postępowania administracyjnego stanowi, co prawda, przesłankę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) jednak zaistnienie takiej przesłanki może być powodem uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z niej, tj. ten, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą skutecznie się na okoliczność powyższą powoływać (por. np. wyrok NSA z 26 marca 2013 r.; sygn. akt II OSK 2276/11). Zatem, zarzucenie w skardze naruszenia prawa procesowego, poprzez niesprecyzowany bliżej błąd organów administracji w ustaleniu kręgu stron postępowania, nie mógł wpłynąć na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro zarzut ten nie został podniesiony przez podmiot, który uprawniony byłby zarzut ten zgłosić i wywodzić z tego skutki prawne. To samo odnieść w konsekwencji także należy do kwestii doręczenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia kończącego postępowania i innych, wpadkowych rozstrzygnięć.

Wg skargi, zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z wytycznymi i uchwałami programowymi Miasta Krakowa, w szczególności Programem Obsługi Parkingowej oraz Polityką Transportową na lata 2016-2025. W tym zakresie należy podkreślić, że trafnie wskazało SKO w Krakowie w wydanej decyzji z 22.11.2018 r., iż wskazane dokumenty programowe nie stanowią aktów prawa miejscowego, będących podstawą kształtowania praw i obowiązków podmiotów w indywidualnych sprawach (w decyzjach). Nadto dostrzec trzeba, że wskazywane w skardze zarzuty mające przemawiać za naruszeniem tych Programów – nie są trafne. W szczególności skarga cytując fragmenty treści tych dokumentów akcentowała, że nie jest dopuszczalna przyjęta lokalizacja spornej inwestycji. Tymczasem – przeciwnie - treść w.w. Programów wskazuje jednoznacznie na dopuszczalność lokalizacji parkingów P&R "w powiązaniu z liniami tramwaju i kolejowymi, względnie w sąsiedztwie pętli tramwajowych i przystanków kolejowych". Jak wynika zaś ze sporządzonej w sprawie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana właśnie na takim, opisanym powyżej terenie i miejscu, tj. w sąsiedztwie linii tramwajowej i kolejowej oraz dużego węzła drogowego.

Odnośnie zarzutu, iż planowane zamierzenie budowlane narusza przepisy o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne należy wskazać, że na tym etapie inwestycji, który aktualnie polega na wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego – nie są brane pod uwagę wymogi techniczne realizacji przyszłej budowy. Wymogi wynikające z tych przepisów będą uwzględnianie na kolejnym etapie realizacji inwestycji, którego celem będzie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na jej budowę.

Wg skargi, zdawkowe było stwierdzenie orzekających organów administracji, iż objęte obszarem tereny nie są terenami leśnymi ani rolnymi. W tym zakresie zwrócić należy uwagę na art. 10a ustawy z 3.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017 r., poz. 1161). Wg wskazanego artykułu, przepisów rozdziału 2, który dotyczy ograniczeń w przeznaczaniu gruntów na cele nierolnicze i nieleśne - nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Bez wątpienia zamierzona inwestycja znajduje się w granicach administracyjnych miasta Krakowa, w jednej z dzielnic miasta (Krowodrza). Oznacza to, że brak jest ograniczeń wynikających z powołanej wyżej ustawy, odnośnie do przeznaczania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Nie zasługiwał na uwzględnienie także zarzut skargi, iż w załączniku nr 2 do decyzji nie określono wymaganej ilości miejsc parkingowych. Załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji stanowi tzw. część graficzną warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządzoną na kopii odpowiedniej mapy. Nie jest to więc dokument, który winien zawierać treść, której brak zarzuca analizowana skarga.

Nietrafny był także zarzut, iż organ administracji winien – stosownie do art. 106 par. 2 k.p.a. zawiadamiać każdorazowo strony postępowania o tym, że zwraca się do innych organów o zajęcie określonego stanowiska. Podkreślić trzeba, iż art. 106 par. 5 k.p.a. ustanawia zasadę według której, zajęcie stanowiska przez organ do tego zobowiązany następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Tymczasem w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązuje inna reguła. Mianowicie stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym jednak zastrzeżeniem, że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Skoro więc katalog podmiotów uprawnionych do kwestionowania postanowienia o uzgodnieniu decyzji jest - na gruncie u.p.z.p. - ograniczony wyłącznie do osoby inwestora, to brak jest podstaw aby przyjmować, że zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, organ prowadzący postępowanie winien także zawiadamiać o tym fakcie wszystkie strony postępowania. Strony te bowiem nie dysponują uprawnieniem do wniesienia zażalenia na wydane w tym przedmiocie postanowienie, a zatem nie mają prawnej możliwości zwalczania zajętego przez organ administracji wpadkowego stanowiska zajętego w sprawie.

Reasumując, po przeprowadzeniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd uznał, że decyzja ta jest zgodna z prawem.

Mając zatem przedstawione rozważania na uwadze, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.