Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2660/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 36a ust. 5 i 5a, art. 50, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 992/18 w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2018 r. nr WINB-WOA.7721.756.2016.MKJ w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 26 lutego 2019 r., II SA/Gl 992/18 oddalił skargę M. S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB) z 17 września 2018 r. nr WINB.WOA.7721.756.2016.MKJ w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz wykonania określonych robót budowlanych.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że decyzją z 17 września 2018 r. ŚWINB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania M. S. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Gliwice (dalej: PINB) z 13 października 2016 r. nr 184/16 i nakazał odwołującej oraz M. P. w terminie do 30 listopada 2018 r. przedłożenie projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w X. oraz w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem wykonanie następujących robót budowlanych: 1) rozebranie spadu dachu od strony przeciwległego od ulicy (podwórka) i wykonanie w osi A-B (według rzutu I piętra, stanowiącego załącznik do decyzji) ścianki kolankowej do wysokości kalenicy budynku pierwotnego; 2) wykonanie dachu części rozbudowanej budynku od strony ulicy do ściany kolankowej w osi A-B do istniejącej połaci dachu przedmiotowej rozbudowy na wysokości dachu budynku pierwotnego w ten sposób, aby połać dachu budynku pierwotnego i części stanowiącej rozbudowę były na takim samym poziomie (połać dachu części rozbudowanej budynku musi stanowić przedłużenie połaci dachu budynku rozbudowanego, tj. pierwotnego); 3) zamurowanie okna z łazienki lokalu nr [...] w ścianie od strony podwórza; 4) zamurowanie lub zamianę na pustaki szklane okien w ścianie szczytowej, w tym okienka piwniczego oraz rozbiórkę studzienki doświetlającej okno piwniczne (murku), 5) rozbiórkę pochylni, będącej częścią zjazdu z drogi publicznej, usytuowanej w pasie drogowym. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie rozbudowanego z istotnymi odstępstwami budynku mieszkalnego przy ul. [...] w X., w tym stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Katowicach z 25 stycznia 1999 r., II SA/Ka 346/97 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2015 r., II OSK 2393/14, wyjaśniając, że podjęte rozstrzygnięcie wynikało z uchylenia poprzedniej decyzji ŚWINB z 20 marca 2017 r. nr WINB-WOA.7721.756.2016.MKJ nakładającej na M. S. i M. P. obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz wykonania określonych robót budowlanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z 16 października 2017 r., II SA/Gl 482/17. ŚWINB wskazał, że w sprawie doszło do istotnego odstąpienia od projektu budowlanego, a także naruszenia przepisów techniczno-budowlanych oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wymagało nałożenia na właściciela lokalu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, które określone zostały szczegółowo w rozstrzygnięciu. Na skutek dokonanych przez inwestora zmian doszło do zmiany parametrów technicznych budynku, jego wysokości oraz zmian w zakresie projektu zagospodarowania terenu i sposobu użytkowania budynku.

M. S. złożyła skargę na powyższą decyzję ŚWINB, wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji PINB. Skarżąca zarzuciła ww. decyzji naruszenie: 1) art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 36a ust. 5 p.b. i art. 80 k.p.a. z powodu nałożenia obowiązków zamurowania okien, podczas gdy ze względu na okoliczności sprawy, nie doszło do istotnego odstępstwa i organ wyraźnie nie stwierdził odnośnie do otworów w ścianie szczytowej; 2) art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 k.p.a. przez nieuwzględnienie okoliczności, w jakich doszło do odstępstw od projektu budowlanego, bezpodstawne przyjęcie, że nie było zgody na budowę pochylni, jak też nieustalenie zamiaru budowlanego poprzedniczki prawnej oraz błędnego określenia przedmiotu robót budowlanych; 3) art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. z powodu niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę ŚWINB wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Z. B. (właściciel lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w X.) w piśmie z 20 lutego 2019 r. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kontrolowana decyzja organu nadzoru budowlanego odpowiada prawu. Sąd I instancji wskazał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy zgodnie z wytycznymi zawartymi w wydanych wcześniej wyrokach, które mają walor wiążący także dla składu orzekającego, trafnie stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę. Odstępstwa te rozróżniono ze względu na fakt, czy możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, co uzasadniało nałożenie na następców prawnych inwestora obowiązków, zaś o ile nie była dopuszczalna legalizacja istniejącego stanu rzeczy – likwidację naruszeń i nakaz rozbiórki. Zarzuty skargi co do błędnej kwalifikacji charakteru prawnego odstępstw były już przedmiotem poprzedniej skargi. Zdaniem Sądu I instancji, kwestie te zostały już przesądzone na poprzednich etapach kontroli sądowej. Nie może budzić żadnej wątpliwości fakt, że podwyższenie budynku oraz wykonanie pozostałych robót, które nie były objęte udzielonym pozwoleniem prawnym, w sposób naruszający przepisy techniczno-budowlane, przywołane w motywach zaskarżonej decyzji stanowią istotne odstępstwo w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. W dacie udzielonego pozwolenia oraz prowadzenia spornych robót budowlanych brak było legalnej definicji tego pojęcia. Dopiero po nowelizacji ustawy i dodaniu art. 36a p.b. zdefiniowano pojęcie nieistotnego odstępstwa. Ostatnia nowelizacja dokonana ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496), jednoznacznie sprecyzowała oba pojęcia. I tak, nie jest istotnym odstępstwem m.in. zmiana wysokości obiektu, jeżeli nie przekracza 2% i nie narusza ustaleń planu miejscowego oraz przepisów techniczno-budowlanych (art. 36a ust. 5a p.b.). Istotnym odstępstwem jest odstąpienie od projektu zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu, jak i ustaleń planu miejscowego (art. 36a ust. 5 p.b.). Wszelkie odstępstwa stwierdzane przez organ odwoławczy mają charakter odstępstw istotnych. Zarzucana w skardze niekonsekwencja jest jedynie wynikiem pominięcia w motywach zaskarżonej decyzji określenia "istotne". Nie jest to uchybienie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji zauważył, że zgodnie z projektem przedmiotowy budynek miał wysokość 8,25 m, natomiast po podniesieniu dachu wysokość ta wynosi 9,90 m. Zmiana przekracza zatem znacznie dopuszczalne 2%. Dla kwalifikacji prawnej robót zrealizowanych przez poprzedniczkę prawną skarżącej nie mają żadnego znaczenia prawnego przyczyny, dla których doszło do odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę, a więc ewentualne błędy projektu budowlanego, czy usytuowanie garażu i ukształtowanie terenu. Możliwe było bowiem działanie zgodne z prawem poprzez wystąpienie o udzielenie nowego pozwolenia, bądź zmianę decyzji. Dla wyniku sprawy, jak wskazał Sąd, zbędne jest też badanie zamiarów inwestycyjnych poprzedniego właściciela lokalu nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny przesądził w wyroku z 2 października 2015 r., że zastosowanie mają przepisy p.b. i należy umożliwić symetryczną zabudowę właścicielowi drugiego lokalu zgodnie z aktualnym planem miejscowym. Bez znaczenia prawnego jest fakt, czy uzyskano zgodę zarządcy drogi na budowę pochylni. W prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji wyrażono wiążący pogląd co do konieczności rozebrania pochylni będącej częścią zjazdu z drogi publicznej, usytuowanej w pasie drogowym, gdyż nie jest możliwe doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Sąd nakazał też objęcie rozstrzygnięciem murku (studzienki doświetlającej). Odnośnie do nakazu częściowej rozbiórki połaci dachu i wymurowania ścianki kolankowej Sąd nakazał precyzyjne ich określenie, nie negując zasadności samego nakazu. Zawarto też wytyczne dotyczące rozbudowy komina wewnętrznego, wykonania otworu w stropie nad piwnicą i schodów wewnętrznych. Z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu mają walor wiążący zarówno organy, jak i Sąd, gdyż nie uległ zmianie stan prawny. Wykonanie okien w łazience oraz pozostałych otworów w ścianie usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy narusza wymogi § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), dalej: r.w.t. Wykonanie otworów nie było przewidziane w projekcie budowlanym. Nie jest możliwe doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z prawem w inny sposób, niż przez ich likwidację (zamurowanie, bądź wypełnienie cegłą szklaną mniejszych okien), przez stan zgodny z prawem należy bowiem rozumieć obecnie obowiązujące przepisy techniczno-budowlane, jak i aktualny plan miejscowy, gdyż żadne normy intertemporalne nie umożliwiają zastosowania nieobowiązujących przepisów, w tym prawa miejscowego w przypadku trybu z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Sąd I instancji wskazał, że zarzucana w skardze nierówność w traktowaniu stron polegająca na zalegalizowaniu otworu okiennego w tej samej ścianie po stronie właściciela drugiego lokalu jest konsekwencją zastosowania różnych reżimów prawnych. Prawidłowo organ odwoławczy uczynił adresatem nakazu współwłaścicieli lokalu w dacie wydania zaskarżonej decyzji z powodu śmierci inwestora (art. 52 p.b.). Zdaniem Sądu, nie stanowi żadnego naruszenia prawa posłużenie się przez organ odwoławczy adresem oraz numerem lokalu, nie budzi bowiem żadnej wątpliwości, jakiej części budynku i nieruchomości dotyczyły sporne roboty budowlane.

M. S. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Skarżąca zarzuciła mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kwestie kwalifikacji charakteru prawnego odstępstw zostały już przesądzone na poprzednich etapach kontroli sądowej, gdy ocena prawna w wyroku z 16 października 2017 r., II SA/Gl 482/17 nigdzie w jego uzasadnieniu nie została sformułowana w sposób wyraźny, wskazujący na to, które z odstępstw od projektu są zdaniem Sądu odstępstwami istotnymi;

2) przepisów prawa materialnego:

- art. 36a ust. 5 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wszelkie odstępstwa stwierdzone przez organ odwoławczy mają charakter istotny, mimo że organ wyraźnie określił w decyzji, które odstępstwa są istotne, a zgodnie z ww. przepisem do istotnych odstępstw od projektu nie mogą należeć posadowienie okien w ścianie szczytowej, istnienie studzienki oświetlającej okno piwniczne, wykonanie okna w łazience i wykonanie pochylni, jak też poprzez stwierdzenie, że dla kwalifikacji prawnej robót zrealizowanych przez poprzedniczkę prawną skarżącej nie mają znaczenia przyczyny, dla których doszło do odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę, a więc ewentualne błędy projektu budowlanego, oraz poprzez uznanie za odstępstwo istotne istnienie studzienki doświetlającej (murku) i pochylni, mimo że po wykonaniu przedmiotowej rozbudowy, realizowanej na podstawie decyzji z 24 września 1987 r. nie był objęty projektem budowlanym;

- art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. przez jego niewłaściwe zastosowanie, przede wszystkim poprzez uznanie za zgodne z prawem: nałożenia na strony obowiązku wykonania wymienionych w pkt. 2. decyzji robót budowlanych, mimo że odstępstw od projektu nie można uznać za odstępstwa istotne określone w art. 36a ust. 5 p.b. ze względu na okoliczności, w jakich doszło do odstępstw, nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu okna łazienki, mimo uznania przez organ, że wykonanie okna nie jest odstępstwem istotnym, jak również nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu lub zamianie na pustaki szklane okien w ścianie szczytowej, w tym okienka piwnicznego, rozbiórki studzienki doświetlającej (murku), mimo tego, że organ nie stwierdził, że jest to odstępstwo od projektu.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpatrzenie sprawy poprzez uchylenie decyzji ŚWINB, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, występując o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną ŚWINB wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Z. B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł również o jej oddalenie, podkreślając, że dotychczasowe działania skarżącej mają na celu jedynie przedłużenie postępowania, które trwając od wielu lat uniemożliwia mu rozbudowę budynku.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 maja 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. Wydane zarządzenie miało na uwadze niepotwierdzenie przez wszystkie strony w wyznaczonym terminie posiadania warunków technicznych umożliwiających przeprowadzenie rozprawy zdalnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionych podstawach.

Jak stanowi art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ustanowiona w powyższym przepisie zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy administracyjnej. Sens związania w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. wyraża się w zakazie przyjmowania przez organ lub sąd stanowiska, które pozostaje sprzeczne z przyjętą w prawomocnym wyroku oceną prawną. W tym kontekście przypomnieć należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że kwestia kwalifikacji charakteru prawnego odstępstw przy rozbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w X. nie mogła podlegać w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją weryfikacji, albowiem została zasadniczo przesądzona na poprzednich etapach kontroli sądowej. Z wnioskiem tym należy się zgodzić, nie można w sprawie zasadnie bowiem twierdzić, że dopuszczenie się przy rozbudowie budynku istotnych odstępstw od projektu budowlanego nie zostało potwierdzone na poprzednich etapach postępowania sądowego, jeżeli realizując wytyczne co do dalszego postępowania zamieszczone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2015 r., II OSK 2393/14, ŚWINB poddał rozważeniu w decyzji z 20 marca 2017 r. wykonane roboty budowlane pod kątem art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 36a ust. 5-5a p.b. i w toku kontroli sądowej tego aktu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w poprzedzającym zaskarżony wyrok orzeczeniu z 16 października 2017 r., II SA/Gl 482/17 stanowiska przyjętego przez organ nadzoru budowlanego w tej części nie zakwestionował. Zasadniczym przedmiotem rozważań Sądu była ocena tego, czy nałożony na stronę obowiązek sporządzenia projektu budowlanego zamiennego wraz z wykonaniem wyszczególnionych w decyzji robót budowlanych został określony w sposób jasny i zrozumiały, umożliwiający jego zrealizowanie (wyegzekwowanie), jak też nienaruszający uzasadnionych interesów skarżącej, ponieważ nie powinna być ona, zdaniem Sądu, przymuszana do rozbiórki określonych elementów budynku, które mogą być przez nią przebudowane w sposób określony w przygotowanym projekcie zamiennym w celu doprowadzenia ich do zgodności z przepisami. Sąd I instancji miał podstawy, by przyjąć, że konstrukcja sformułowania takiej oceny prawnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w swoim założeniu zakłada, iż poprzedniczka prawna skarżącej w zakresie analizowanych odstępstw dopuściła się istotnych zmian projektowych, a jedyne ustalenia, jakie powinny być przez organ odwoławczy w toku ponownie przeprowadzonego postępowania dokonane, winny koncentrować się na analizie zgromadzonej dokumentacji w celu właściwego sformułowania rozstrzygnięcia odpowiadającego dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., respektującego zapatrywanie wyrażone przez Sąd. Powyższe nie pozwala tym samym podzielić zarzutu skargi kasacyjnej łączonego z przypisaniem Sądowi I instancji uchybienia art. 153 p.p.s.a.

Tenże wniosek czyni jednocześnie nieusprawiedliwionym zarzut naruszenia w sprawie powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Należy przypomnieć, że podstawowym celem postępowania opartego na art. 51 p.b. jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć stan, w którym określone roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, a w szczególności z przepisami p.b. Zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego w postępowaniu naprawczym, o którym mowa w art. 50 i art. 51 p.b., polega na rozstrzygnięciu o tym, co należy uczynić, aby określone roboty budowlane (obiekt budowlany) w przypadkach wskazanych w art. 50 p.b., doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to organ nadzoru budowlanego wydaje w stosunku do inwestora, który na skutek różnych zdarzeń, znalazł się w sytuacji odbiegającej od typowego i prawidłowego toku realizowania zamierzenia inwestycyjnego, polegającej na tym, że zamierzenie inwestycyjne nie jest zgodne z obowiązującym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd I instancji przyjmując, że ŚWINB w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b., ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał uznanie, iż roboty budowlane realizowane przy rozbudowie budynku mieszkalnego przy ul. [...] w X. zostały wykonane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń przewidzianych w projekcie budowlanym oraz w przepisach. Względem nakazu zamurowania okna w łazience lokalu nr [...] w ścianie od strony podwórza, zamurowania lub zamiany na pustaki szklane okien w ścianie szczytowej, rozbiórki studzienki doświetlającej okno piwniczne (murku) oraz pochylni będącej częścią zjazdu z drogi publicznej usytuowanej w pasie drogowym wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, nie stwierdzając w wyroku, by tak zakreślony obowiązek naruszał prawo, toteż oddalenie skargi przez Sąd na decyzję ŚWINB, która w swoim rozstrzygnięciu powyższe zobowiązanie utrzymała, modyfikując i doprecyzowując wyłącznie pozostałe nakazy nałożone na skarżącą, pozostaje w pełni poprawne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji szczegółowo wskazał, na czym polegały odstępstwa, z czego wynikała ich istotność oraz w jakim zakresie sporny obiekt budowlany w swojej aktualnej postaci pozostaje niezgodny z wymaganiami techniczno-budowlanymi określonymi w przepisach r.w.t. Zastosowania w sprawie przepisów kształtujących powyższe wymagania skarżąca nie zakwestionowała w skardze kasacyjnej, podstawami kasacyjnymi nie objęła również zarzutów o charakterze procesowym dotyczących prawidłowości przyjętych przez organ nadzoru budowlanego ustaleń faktycznych, które zostały zaaprobowane przez Sąd I instancji, co powoduje, że zgłoszone przez skarżącą kasacyjnie w tej części zastrzeżenia w stosunku do oceny prawnej Sądu nie mogły podlegać merytorycznej kontroli.

W pełni trafnie Sąd stwierdził, że sposób kwalifikowania robót budowlanych jako odstępstwa istotnego lub nieistotnego w świetle treści normatywnej art. 36a p.b. nie jest zależny od oceny przyczyn, które powodują posłużenie się przez inwestora przy budowie rozwiązaniami odmiennymi od przyjętych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ewentualne błędy popełnione przez projektanta bądź inne względy uniemożliwiające zachowanie ustaleń i warunków przewidzianych w projekcie powinny skutkować wystąpieniem przez inwestora o zatwierdzenie nowego projektu budowlanego lub prowadzić do złożenia wniosku o zmianę decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę. Zaniechanie podjęcia tychże czynności w toku procesu inwestycyjnego prowadzi do wszczęcia postępowania naprawczego, jako że sytuację tę należy traktować jako równoważną stanowi wymienionemu w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. i taka kwalifikacja rozbudowy budynku przyjęta przez ŚWINB, podlegająca zaakceptowaniu następnie przez Sąd I instancji, nie może być w żadnym razie traktowana jako uchybiająca prawu.

Kierując się powyższymi względami prowadzącymi do uznania zarzutów skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego dla ŚWINB, wobec tego, że odpowiedź na skargę kasacyjną nie została w imieniu organu sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (por. uchwała NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, ONSAiWSA 2013/3/38).