Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 529/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 - 3
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 135, art. 200, art. 128 par. 1 pkt 1, art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia NSA Maciej Kierek, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2005 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej G. G. 10 (dziesięć) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2000 r. orzekającą o konieczności wejścia A. B. na teren działki E. Ż. w dniach od 12 lutego 2001 r. do 14 lutego 2001 r. celem dokonania przeglądu i konserwacji bieżącej wewnętrznej instalacji gazowej, wyznaczając jednocześnie pas zajęcia nieruchomości o szerokości 1,5 m wzdłuż całego przyłącza.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż decyzja Starosty wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, powołując przy tym przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie E. Ż. podniosła, iż nie wyraża zgody na wejście A. B. na teren swojej nieruchomości w celu konserwacji przyłącza. Jej zdaniem to przyłącze gazowe jest napowietrzone, narażone na działanie czynników atmosferycznych i rozszczelnione, przez co stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, dlatego też powinno zostać zlikwidowane.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując iż organ administracji nie mógł odmówić A. B. pozwolenia na wejście na posesję skarżącej, gdyż obowiązkiem właściciela jest utrzymywanie w należytym stanie urządzeń technicznych służących do prawidłowego użytkowania budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.

W myśl przepisu art. 47 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie nieuzgodnienia tych warunków właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Inwestor, po zakończeniu robót powyżej określonych jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu- na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

Przepis ten stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości sąsiednie i jako taki powinien być ściśle stosowany. Przewiduje on bowiem możliwość uzyskania decyzji organu administracji upoważniającej do wejścia na teren danej nieruchomości nawet wbrew woli jej właściciela. Ustawodawca wskazał tylko dwa przypadki, które uzasadniają wydanie takiego upoważnienia, tj.: wykonanie prac przygotowawczych lub robót budowlanych.

W rozpatrywanej sprawie wydano decyzję upoważniającą A. B. do wejścia na teren nieruchomości stanowiącej własność E. Ż. ze względu na konieczność dokonania przeglądu i konserwacji istniejącego przyłącza gazowego. Czynność ta nie stanowi prac przygotowawczych ani robót budowlanych. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego pracami przygotowawczymi są: wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie, wykonanie niwelacji terenu, zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów, wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. Natomiast w myśl art. 3 pkt 7 tej ustawy przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z przytoczonych przepisów prawa jednoznacznie wynika, że przegląd i konserwacja istniejącego przyłącza gazowego nie może być zakwalifikowane zarówno jako prace przygotowawcze, jak i roboty budowlane.

W świetle powyższych uwag i uregulowań prawnych stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art. 47 ust. 2 Prawa budowlanego, co miało wpływ na wynik sprawy. Dokonane przez organ administracji ustalenia nie pozwalały na wydanie decyzji zezwalającej A. B. na wejście na teren nieruchomości skarżącej na tej podstawie prawnej.

Powoduje to konieczność uchylenia decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Z uwagi na śmierć skarżącej w toku postępowania sądowego, postępowanie to zostało zawieszone. Wylegitymowanie G. G. jako jedynego następcy prawnego E. Ż. umożliwiło podjęcie postępowania na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji uwzględni powyższe wskazania i oceny w myśl art. 153 cyt. ustawy.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji wyroku.