Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1878/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Pełnomocnik procesowy
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 20
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M.D. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia - odmówić przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał A. L prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat M.D., któremu skarżący udzielił odpowiedniego pełnomocnictwa.

W trakcie rozprawy w dniu 9 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego wniósł

o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotowy wniosek został potraktowany jako wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.) wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych

w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie zaś do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Oświadczenie takie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku

o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, iż zachodzi podstawa

do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa.

Powyższe stanowisko potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny.

W postanowieniu z 18 października 2005 r. sygn. akt II FZ 625/05, NSA wskazał, iż treść §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości nie pozostawia wątpliwości, że oświadczenie o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wynika to

z użytego w treści tej normy wyrażenia "powinien zawierać". NSA stanął również na stanowisku, że omawiane oświadczenie nie jest elementem formalnym lecz stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia wniosku. Jego brak nie podlega zatem uzupełnieniu

w trybie art. 49 p.p.s.a. (podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniach z 25 marca 2009 r. sygn. akt II FZ 90/09, z 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OZ 603/08, z 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OZ 390/08).

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zgłaszając wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie złożył oświadczenia, o którym mowa wyżej. Z tej przyczyny na podstawie art. 258 §2 pkt 8 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.