Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1184/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61   §  3  i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] r. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo - usługowego (o pow. sprzedaży do 200 m2) przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. R.

W skardze na powyższą decyzję A.L. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanej decyzji administracyjnej. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednakże wątpliwości, iż przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Cechy tej niewątpliwie nie ma ani decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jedynie określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), ani decyzja o odmowie stwierdzenia jej nieważności. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia na jej podstaw e prac budowlanych i ze swej istoty nie może wywoływać jakichkolwiek negatywnych skutków dla uczestników postępowania. W istocie bowiem inwestor dążąc do realizacji inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy zobowiązany jest wszcząć kolejne postępowanie administracyjne i uzyskać pozwolenie na budowę. Tym samym ani decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, ani decyzja o odmowie stwierdzenia jej nieważności, nie mogą powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z powyższym nie może w stosunku do decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy mieć zastosowania omawiana instytucja. Okoliczność ta powoduje, że wniosek skarżącej nie może zostać uwzględniony.

Poza tym skarżąca powyższego wniosku, zawartego w skardze, w ogóle odrębnie nie uzasadniła. Nie wskazała żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o jakich stanowi powołany wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. Z konstrukcji wskazanej normy prawnej wynika tymczasem, iż to na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.

Postępowanie toczące się na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wpadkowy. W postępowaniu tym sąd jedynie ocenia, spełnienie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, o jakich stanowi przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tym etapie postępowania sąd nie dokonuje oceny zasadności merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż ustawa normująca postępowanie

przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.

m.ch.