Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 290/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa NSA Małgorzata Wolska Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi N. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji uchyla zaskarżoną decyzję;


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...], uchylająca decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] i przekazująca mu do ponownego rozpatrzenia sprawę dot. ustalenia prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że Wójt Gminy [...], działając na wniosek M. W. (ojca N. W. i D. W.), reprezentowanego przez adwokata, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] o przyznaniu D. W. (działającemu przez opiekuna prawnego N. W.), świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 grudnia 2012 r. do 30 września 2013 r., po 350 zł miesięcznie. Kolejno, decyzją z dnia [...] października 2014 r. Nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: K.p.a.), w związku z art. 3, art. 9, art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1228 ze zm., dalej: ustawa), Wójt odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2012 r. (wydane w tym zakresie wcześniejsze decyzje tego organu z dnia [...] lutego 2014 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji w spawie ustalenia prawa do świadczenia oraz z dnia [...] czerwca 2014 r. o umorzeniu wznowionego postępowania Nr [...], zostały uchylone decyzjami SKO, odpowiednio z dnia [...] kwietnia 2014 r. Nr [...] oraz z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...]). Wójt wyjaśnił, że M. W. nie został poinformowany o przyznaniu świadczeń z uwagi na pobyt za granicą i brak możliwości wskazania przez osobę uprawnioną jego miejsca zamieszkania. Jako przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania reprezentujący dłużnika pełnomocnik powołał niezawiniony przez stronę brak udziału w postępowaniu oraz pojawienie się nowych dowodów istniejących w chwili wydania decyzji, a nieznanych organowi, tj. dokumentów księgowych w języku angielskim o przekazywaniu wpłat na rzecz dzieci (art. 145 § 1 pkt 4 i 5 K.p.a.). Sam M. W. oświadczył ponadto, że nie posiadał informacji o zasądzonych alimentach, prowadzonej wobec niego egzekucji i zapadłym wyroku rozwodowym.

Uznając zaistnienie przesłanek do wznowienia postępowania, w tym zachowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem, w ocenie organu I instancji przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dawało podstaw do uchylenia decyzji przyznających świadczenia. Na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę tłumaczenia dokumentów ustalono, że adresatem kwot przekazywanych przez dłużnika nie była N. W. (ani jej podopieczny), która ponadto oświadczyła, że od wyjazdu ojca w 2008 r. nie otrzymywała żadnych środków pieniężnych tytułem alimentów. Podstawą przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego jest bezskuteczność egzekucji i stosowny wniosek osoby uprawnionej. Organ przyznający świadczenie nie dokonuje samodzielnych ustaleń w zakresie tej bezskuteczności, opierając się na zaświadczeniu organu egzekucyjnego lub Sądu. Dlatego też decyzja przyznająca świadczenie została wydana prawidłowo, a sprawa przekazywania alimentów oraz wydania wyroku bez udziału strony powinna być rozstrzygana przed innymi organami.

We odwołaniu pełnomocnik M. W. zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. w zakresie:

- bezpodstawnego odstąpienia od ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez przyjęcie, iż dokonane przez M. W. przekazy pieniężne nie były alimentami, lecz bliżej nieokreślonymi zobowiązaniami,

- bezpodstawne przyjęcie, że N. W. nie otrzymywała dokonywanych przez M. W. z Wielkiej Brytanii przekazów pieniężnych,

- pominięcie faktów, że M. W. nie wiedział, że w Polsce toczyły się przeciwko niemu postępowania sądowe w zakresie obowiązku alimentacyjnego, a następnie postępowania egzekucyjne i administracyjne, w których był reprezentowany przez kuratora dla osoby nieznanej z miejsce pobytu, ustanowionego na podstawie nieprawdziwych oświadczeń uprawnionych, w sytuacji gdy na każdym z przesyłanych regularnie przekazów pieniężnych widniał jego adres i był w kontakcie telefonicznym z rodziną, a więc jego miejsce pobytu było znane, a w konsekwencji

- pominięcie faktu, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego przyznane zostały N. W. na podstawie świadomego i celowego wprowadzenia w błąd organów administracyjnych i sądu co do rzekomej niewiedzy o miejscu przebywania M. W. i niewywiązywania się przez niego z obowiązku alimentacyjnego,

- oparcie ustaleń stanowiących podstawę wydania zaskarżonych decyzji na podstawie oświadczeń N. W. w sytuacji, gdy wielokrotnie wprowadzała ona organ administracyjny w błąd w celu bezpodstawnego uzyskania świadczeń alimentacyjnych,

- ponadto naruszenie art. 19 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1- 2 ustawy poprzez zupełne ich pominięcie.

Opisaną na wstępie decyzją Kolegium, z uwagi na uchybienie przepisom postępowania, uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r., przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazało, że czyniąc ustalenia faktyczne, organ I instancji naruszył przepis art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. Istota sprawy, tj. dokonywane przez dłużnika wpłaty i ich kwalifikacja nie zostały należycie ocenione. Odebrano jedynie lakoniczne oświadczenia od stron, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania w tym kierunku. W tym zakresie, z uwagi na całkowitą odmienność stanowiska wierzyciela i dłużnika alimentacyjnego, organ powinien rozważyć możliwość przeprowadzenia środka procesowego, o którym mowa w art. 89 K.p.a. celem konfrontacji stron i uzyskania kompleksowego obrazu sprawy. Mimo zarzutów dłużnika alimentacyjnego podnoszącego brak udziału w czynnościach procesowych poprzedzających przyznanie świadczeń, decyzja organu I instancji nie zawiera także ustaleń co do spełnienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W skardze wniesionej przez N. W., podtrzymanej przez D. W., który z dniem 13 marca 2015 r. uzyskał pełnoletniość, sformułowano zarzuty:

1. Naruszenia art. 80, art. 145 § 1 pkt 4 i 5 i art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 149 § 2 K.p.a., poprzez:

- naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

- brak przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5,

- błędne wskazania naruszenia art. 145 § 1 pkt 4,

2. Naruszenia przepisów art. 1 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 9 ustawy.

Na tej podstawie sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że zachodzą przesłanki z ustawy powodujące, że decyzja Wójta Gminy [...] były wadliwa w chwili jej wydania. Nieuzasadnione jest również zawarte w decyzji SKO stanowisko o naruszeniu przez organ I instancji art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. oraz ustalenia, że część wpłat dokonywanych przez M. W. nie została należycie oceniona, a dotyczące ich wnioski organu I instancji oparte zostały na lakonicznych oświadczeniach stron. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na konieczność przeprowadzenia rozprawy i konfrontacji stron, co sugeruje przeprowadzenie dowodu przeciw treści ważnych dokumentów mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (dowody spłat rat kredytu, składek KRUS i PZU, historia rachunku bankowego dłużnika alimentacyjnego). Istotne jest, że M. W. nie kwestionował prawdziwości tych dowodów, nie wnosiło przeprowadzenie rozprawy i nie negował prawdziwości oświadczeń stron i pełnomocników. Przy rozważaniu tych kwestii SKO nie odniosło się do poprawnych merytorycznie motywów rozstrzygnięcia organu I instancji, a zwłaszcza do oceny, że wnioskodawca nie wykazał, by zasądzone alimenty zapłacił. Pominięto przy tym również stanowisko Wójta, że nie jest uprawniony do oceny kwestii bezskuteczności egzekucji komorniczej, gdyż wiąże go stanowisko organu egzekucyjnego wyrażone w zaświadczeniu o bezskuteczności egzekucji. Faktem nie mającym znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest okoliczność, że M. W. nie posiadał informacji o wyroku rozwodowym. Zdziwienie budzi też zarzut pominięcia w decyzji organu I instancji przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., skoro Wójt wydał decyzję w trybie wznowieniowym na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 2 K.p.a., a Mieczysław Więcek brał udział w tym postępowaniu, będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn, które Sąd wziął pod rozwagę z urzędu. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wynikające z tego przepisu uprawnienie (i obowiązek) Sądu zadecydowały o uwzględnieniu skargi, bowiem zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

I. Stan faktyczny jest następujący:

1.na wniosek N. W., opiekuna małol. D. W., Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla D. W., ur. [...] 1997 r., w wysokości 350 zł miesięcznie, na okres od 1 grudnia 2012 r. do 30 września 2013 r.; dłużnik M. W.; decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności i odstąpiono na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. od sporządzenia uzasadnienia. Decyzję doręczono adresatowi i Sądowi Okręgowemu [...].

2. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2013 roku M. W., działający przez pełnomocnika, wystąpił o wznowienie postępowania m.in. w tej sprawie podając na uzasadnienie, że przebywał za granicą i nie wiedział o toczących się postępowaniach sądowych i egzekucyjnych. Przebywając za granicą przekazywał szczegółowo wskazane kwoty na rzecz swoich dzieci, na dowód czego przedłożył stosowne dokumenty. Uzasadniając zachowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania naprowadził, że o okolicznościach uzasadniających wznowienie dowiedział się 4 listopada 2013 roku od swojego pełnomocnika, któremu przedstawił dowody dokonywania przekazów pieniężnych dzieciom. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 roku Wójt wznowił postępowanie a następnie, po jego przeprowadzeniu, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił uchylenia decyzji własnej przyznającej świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Na skutek odwołania pełnomocnika wnioskodawcy, Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 roku, uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zasadniczą przyczyną decyzji kasacyjnej był brak ustaleń co do zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z podaniem o wznowienie postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę Wójt decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. umorzył postępowanie wznowione, gdyż M. W. nie udowodnił zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Na skutek odwołania M. W., Kolegium rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2014 r. po raz wtóry uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania, kwestionując ustalenia co do terminu z art. 148 § 1 k.p.a. i umorzenia postępowania. Rozpoznając po raz kolejny sprawę Wójt decyzją z dnia [...] października 2014 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla D. W. wskazując, że dłużnik alimentacyjny bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją. O tym, że toczyło się postępowanie i przyznane zostały świadczenia alimentacyjne dłużnik dowiedział się w dniu 4 listopada 2014 roku. Zatem wniosek o wznowienie postępowania datowany [...] 18 listopada 2013 roku, złożony został w Urzędzie Gminy [...] w dniu 21 listopada 2013 roku co oznacza, że podanie złożono w terminie. Zatem istniała podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji. W tym zakresie wskazał na art. 2 pkt 2 ustawy stwierdzając, że organ przyznający świadczenie nie dokonuje samodzielnych ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji lecz opiera się na zaświadczeniu organu egzekucyjnego lub też sądu. Dlatego też decyzja wydana została prawidłowo a sprawa przekazywania alimentów oraz wydania wyroku bez udziału strony powinna być rozstrzygana przed innymi organami. Jednocześnie Wójt stwierdził, że na podstawie przedłożonych dokumentów nie można uznać, że alimenty zostały przez zobowiązanego zapłacone. Brak jest bowiem dowodów wpłaty na rzecz uprawnionej, a N. W. wyjaśniła, że nie otrzymywała żadnych kwot tytułem alimentów od ojca. Zresztą z oświadczenia M. W. wynika, że nie posiadał on wiedzy o zasądzonych od niego alimentach. Na skutek odwołania M. W., Kolegium uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpoznania; rozstrzygnięcie to stanowią przedmiot skargi.

II. Podstawę decyzji kasacyjnej stanowi art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przepisu tego wynika, że podstawową przesłanką prawną decyzji kasacyjnej będzie stwierdzenie przez organ odwoławczy, że w postępowaniu wyjaśniającym przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, dopuszczono się tego rodzaju poważnych naruszeń przepisów proceduralnych, które uzasadniają przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji celem wszechstronnego jej wyjaśnienia. Ustawowym warunkiem wydania decyzji kasacyjnej jest wykazanie więc przez organ odwoławczy, że zaskarżona "decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania" i "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie"; te dwie ustawowe przesłanki powinny być spełnione kumulatywnie /zob. A. Wróbel (w) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postepowania administracyjnego , LEX/el. 2015/.

III. W rozpatrywanej sprawie Kolegium uznało, że organ I instancji naruszył art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., gdyż dokonywane przez dłużnika wpłaty i ich kwalifikacja nie zostały należycie ocenione. Organ odebrał bowiem tylko lakoniczne oświadczenia od stron, bez przeprowadzenia szczegółowego postępowania w tym zakresie, co z uwagi na odmienność stanowiska wierzyciela i dłużnika alimentacyjnego, winno skutkować rozważeniem możliwość przeprowadzenia środka procesowego, o którym mowa w art. 89 K.p.a. Także decyzja organu I instancji nie zawiera ustaleń co do spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co samo w sobie uzasadnia kasacyjne rozstrzygnięcie.

Twierdzenia te nie mają oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym a treść uzasadnienia w żadnym razie nie świadczy o istnieniu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej z art. 138 § 2 k.p.a. Jeśli chodzi o kwestię zasadniczą, która była przedmiotem co najmniej dwukrotnych rozważań organu I instancji, a mianowicie zachowanie przez M. W. terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowań w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to Wójt w szczegółowy sposób wyjaśnił, dlaczego podanie o wznowienie postępowania z podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nie powtarzając rozważań natury teoretycznej odnoszących się do zachowania terminu, prawidłowo zresztą przedstawionych przez organ I instancji wskazać jedynie należy na poczynione ustalenia i konkluzję sprowadzającą się do stwierdzenia, że o podstawie egzekucji M. W. dowiedział się od pełnomocnika w dniu 4 listopada 2013 r., natomiast o treści decyzji – w dniu 20 listopada 2013 r. Zatem podanie o wznowienie postępowania złożone w organie 21 listopada 2013 r., niewątpliwie wniesione zostało przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że ustalenia te znajdują oparcie w aktach sprawy, przy czym brak numeracji akt administracyjnych nie pozwala na wskazanie stosownych kart. Oznacza to, że Kolegium bezzasadnie jako przyczynę kasacyjnego rozstrzygnięcia podało, że w zaskarżonej odwołaniem decyzji brak jest ustaleń w tym przedmiocie.

Jeśli chodzi o naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. to również w tym zakresie stanowisko Kolegium nie może stanowić o zasadności decyzji kasacyjnej. Jest tak dlatego, ponieważ organ I instancji dysponował z jednej strony wnioskiem M. W., w którym zawarte są twierdzenia o płaceniu alimentów oraz załączonym do wniosku przetłumaczonym na język polski potwierdzeniem dokonanych wpłat oraz z drugiej strony - oświadczeniem złożonym pod odpowiedzialnością karną przez biorcę świadczeń alimentacyjnych – N. W. Wójt zaznaczył, że na podstawie przełożonych dokumentów nie można uznać, że alimenty zostały przez zobowiązanego zapłacone, gdyż adresatem wpłacanych kwot nie była N. W. Jednocześnie organ I instancji wskazując na art. 2 pkt 2 ustawy, de facto uchylił się od ich oceny. Organ ten przyjął bowiem, że nie jest uprawniony do samodzielnych ustaleń w zakresie bezskuteczności egzekucji, gdyż "opiera się na zaświadczeniu organu egzekucyjnego lub też Sądu". Zatem rzeczą Kolegium było odnieść się do takiego stanowiska organu I instancji albo we własnym zakresie dokonać oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zaznaczyć też należy, że organ odwoławczy jest uprawniony z mocy art. 136 k.p.a. do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, o ile stwierdzi braki w zgromadzonym materiale dowodowym. Przepis ten w realiach sprawy nie może być pominięty, bowiem uprzednio Kolegium dwukrotnie podejmowało już rozstrzygnięcia kasacyjne. Zatem zaskarżone decyzje wydano z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

IV. Rozpoznając ponownie odwołanie Kolegium uwzględni, że kwestia terminu do wniesienia podania o wznowienie z podstawy przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest przesądzona; termin ten został zachowany przez M. W. Przy zaistnieniu tej podstawy wznowienia organ odwoławczy rozważy czy Wójt należycie dokonał oceny przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., która – wobec skuteczności podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – mogła być przez stronę podnoszona. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Kolegium nie przedstawiło akt administracyjnych organu I instancji dotyczycących przyznania na wniosek N. W., jako opiekuna D. W., świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Brak akt w powiązaniu z decyzją przyznającą świadczenie, która nie zawiera uzasadnienia, nie pozwala na kontrolę instancyjną decyzji Wójta o odmowie uchylenia decyzji własnej przyznającej świadczenie. Zatem Kolegium zażąda powyższych akt przed rozpoznaniem odwołań. Wreszcie pozostaje kwestia samego rozstrzygnięcia, jakie podjęte zostało przez organ I instancji. Otóż w podstawie prawnej Wójt wskazał art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zupełnie pomijając, że poczynił ustalenia o zasadności podstawy wznowieniowej, którą również podnosiła strona, a mianowicie przewidzianej przepisem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ustalenie, że strona bez swej winy nie brała udziału w postępowania, wykluczało podjęcie decyzji z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z tych przyczyn zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w zw. z art. 138 § 2 k.p.a.