Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 223/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29  ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 107  par. 3,  art. 127  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie WSA Gabriela Nowak (spr.) Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. o nadaniu dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

Jak wynika z ustaleń organu administracji publicznej w dniu 7 stycznia 2005 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. wszczęła postępowanie w sprawie nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego dr J. K.

Jak wynika z materiału dowodowego postępowania administracyjnego w dniu 28 lutego 2006 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wpłynął wniosek o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. nadającej doktorowi J. K. stopień naukowy doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie [...].

W postępowaniu przed Centralną Komisją po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału powołano na recenzenta prof. dr hab. J. P. Recenzent ten odmówił poparcia dla wniosku o zatwierdzenie uchwały nadającej stopień naukowy doktora habilitowanego. Następnie Centralna Komisja wyznaczyła recenzenta w osobie prof. dr hab. A. G., który przedstawił również negatywną recenzję.

Z uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi zapoznała się z wnioskiem o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału z dnia [...] stycznia 2006 r., a następnie, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku (wynik głosowania: za zatwierdzeniem uchwały -3 głosy, przeciw -20 głosów, wstrzymujących się -2 głosy).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, podjęło decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału (wynik tajnego głosowania: za zatwierdzeniem uchwały -O głosów, przeciw -11 głosów, wstrzymujących się -O głosów).

W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów podniosła, że wynik głosowania Sekcji wskazuje, że większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy przewód habilitacyjny i że spełnia ona wymagania określone w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595).

W uzasadnieniu Centralna Komisja zwróciła uwagę, że obaj recenzenci powołani w postępowaniu przed Centralną Komisją przedstawili jednoznaczne negatywne opinie w sprawie wniosku o zatwierdzenie uchwały nadającej dr J. K. stopień naukowy doktora habilitowanego. Wskazała, że obydwaj recenzenci w swoich szczegółowo uzasadnionych opiniach wykazali, że rozprawa habilitacyjna nie zawiera żadnych istotnych osiągnięć przyczyniających się do powiększenia zasobów wiedzy naukowej.

Organ podniósł, że rozprawę habilitacyjną charakteryzuje pobieżność przeprowadzonych badań, które następnie zostały podsumowane w bardzo lakonicznej dyskusji, zakończonej mało odkrywczymi wnioskami. Ponadto na rozprawę habilitacyjną składają się prace zbiorowe i biorąc pod uwagę treść oświadczeń współautorów prac wykorzystanych w tej rozprawie nie można uznać, iż rozprawa ta spełnia wymagania art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., w myśl którego rozprawa habilitacyjna może stanowić część pracy zbiorowej, ale tylko wówczas jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia stanowi indywidualny wkład habilitanta, a w omawianym wypadku, mamy do czynienia ze wspólnym opracowaniem zagadnienia z udziałem habilitanta.

Organ stwierdził również, że rozprawa habilitacyjna spotkała się z niewielkim oddźwiękiem w specjalistycznym środowisku naukowym, na co wskazuje mała liczba cytowań, a przebieg przewodu habilitacyjnego wskazuje, iż znacząca część członków Rady nadającej stopień nie otrzymała wystarczających argumentów przemawiających za jego nadaniem.

Z tych względów Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. o nadaniu dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk fizycznych w zakresie fizyki.

J. K. złożył do Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W związku z powyższym Centralna Komisja zwróciła się do prof. dr hab. L. P., z prośbą o przygotowanie opinii. Recenzent ten wydał opinię negatywną. Następnie Centralna Komisja wyznaczyła nowego recenzenta – prof. S. L., którego recenzja również była negatywna.

Sekcja Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia ww. uchwały (wynik głosowania: za uchyleniem decyzji -0 głosów, przeciw -24 głosy, wstrzymujących się -2 głosy).

Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji -9 głosów, przeciw -0 głosów, wstrzymujących się-0 głosów).

W uzasadnieniu swego stanowiska w postępowaniu odwoławczym Centralna Komisja podniosła, że dokonana przez Sekcję ocena wskazuje, że argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny [...], wymagany zgodnie z art. 17 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozparzenie sprawy powołano kolejno dwu recenzentów, którzy podobnie jak dwaj recenzenci Centralnej Komisji powołani poprzednio, przedstawili jednoznacznie negatywne opinie co do zasadności zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr J. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Centralna Komisja w postępowaniu odwoławczym podniosła, że recenzenci byli jednomyślni co do tego, iż cykl prac przedstawionych jako rozprawę habilitacyjną nie spełnia wymagań jakie należy stawiać wobec tego rodzaju opracowań, ponadto w dokumentacji przewodu w postępowaniu Rady Wydziału nie wykazano, że w pracach zbiorowych wchodzących w skład omawianego cyklu znajduje się opracowanie wydzielonego zagadnienia stanowiącego indywidualny wkład habilitanta jak wymaga się tego w art. 17 ust. 4 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Recenzenci byli zgodni, że pięć prac składających się na rozprawę habilitacyjną reprezentuje bardzo niski poziom naukowy i nie zawiera wkładu do nauki a tę ocenę potwierdza niski oddźwięk tych prac w literaturze światowej - trzy prace mają kilka cytatów, a dwie w ogóle nie są cytowane.

Centralna Komisja zwróciła uwagę, że recenzenci wskazali, iż stosowane przez habilitanta i współautorów wzory są niedokładne i "wnoszą matematyczny chaos" do prezentowanych prac, recenzenci podnieśli również, że przebieg kolokwium wskazuje na słabą orientację habilitanta w prezentowanych kwestiach. Habilitant w dyskusji wyników swej rozprawy korzystał z modeli oddziaływań z lat 20 i 30 -tych ubiegłego wieku. Autor rozprawy nie zdaje sobie sprawy z postępu chemii kwantowej, która jest podstawą teorii współczesnej spektroskopii.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy swą poprzednią decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...].

Skargę na decyzję decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. K.

Wnosił o stwierdzenie nieważności lub uchylenie wskazanej decyzji.

Zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., zarzucał naruszenie przepisów prawa materialnego:

a.) art. 17 ust. l ustawy z dnia 12 września l 990r., o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) w związku z art. 51 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm.),

art. 17 ust.2 (infine) powołanej ustawy z dnia 12 września 1990 r., w związku z § 11 ust. l statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych.

§ 1 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułów Naukowych i Stopni Naukowych

oraz naruszenie przepisów postępowania: art. 127 § 3 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa, art. 68 § 1 kpa, art. 7 kpa, 77 § 1, art. 80 kpa i art.73 kpa.

W uzasadnieniu skargi podnosił, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja zostały wydane w oparciu o błędnie powołaną podstawę prawną, gdyż zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., powinny mieć zastosowanie przepisy dotychczasowe co oznacza przepisy ustawy z dnia 12 września 1990 r. Tymczasem w zaskarżonych decyzjach został powołany błędnie przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., który nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Skarżący podniósł, że powyższe naruszenie przepisów odpowiada dyspozycji art.156 § 1 pkt 2 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli się zważy, że niektóre regulacje nowej ustawy są mniej korzystne dla habilitanta.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wnosiła o oddalenie skargi podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kryterium tej kontroli to zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji. Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jest jej akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny czy zostały zachowane zasady postępowania obowiązujące przed tym organem.

Ze specyfiki postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego wynika, że sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata stanowiła znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji.

W rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595).

Postępowanie przed Centralną Komisją, w tym postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego podjętej przez radę właściwej jednostki organizacyjnej, uregulowane jest w powołanej ustawie z dnia 14 marca 2003 r. i tylko w zakresie nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1). Poza wskazanymi uregulowaniami moc obowiązującą mają również przepisy Statutu przyjętego na posiedzeniu plenarnym w dniu 19 kwietnia 1991 r. ze zmianami na posiedzeniach plenarnych w dniu 9 marca 1994 r. i w dniu 31 stycznia 2003 r. oraz statutu przyjętego na posiedzeniu plenarnym w dniu 15 października 2007 r.

Zaznaczyć należy, że Statut uchwalony na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) obowiązuje również pod rządami nowej ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Postępowanie przed Centralną Komisją w przedmiocie zatwierdzenia uchwały rady wydziału o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego zostaje wszczęte z chwilą przedstawienia przez radę wydziału uchwały wraz z dokumentacją przewodu habilitacyjnego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swoje organy. Organami Centralnej Komisji są przewodniczący, prezydium i sekcje (art. 35 ust. 2).

Należy mieć na uwadze, że w postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji.

Jeżeli zatem został spełniony ten wymóg i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia Sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji.

Oprócz recenzji, w aktach administracyjnych znajdują się także protokoły z obu posiedzeń Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi i posiedzeń Prezydium Centralnej Komisji. Odzwierciedlają one nie tylko przebieg posiedzeń tych organów, z których pierwszy ma charakter opiniodawczy, lecz także zawierają oceny przedstawionej przez dr J. K. rozprawy habilitacyjnej.

Dokonując kontroli działalności Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postępowanie przed Centralną Komisją w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w P. z dnia [...] stycznia 2006 r. o nadaniu J.K. stopnia naukowego doktora habilitowanego przebiegało zgodnie z obowiązującymi w tym postępowaniu regułami. Podstawą decyzji odmawiających zatwierdzenia uchwały były negatywne opinie recenzentów, którzy zostali - zdaniem sądu - prawidłowo powołani przez Centralną Komisję.

W ocenie materiału dowodowego w tej sprawie należy uwzględnić specyfikę postępowania wyjaśniającego, prowadzonego z zachowaniem odrębnej procedury.

Jak wskazano wyżej godnie z art. 29 ust. 1 w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Odpowiednie to takie stosowanie, które uwęglenia ich treść o tyle o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych.

Centralna Komisja, a w szczególności jej Sekcje składają się z wybitnych specjalistów z określonych dziedzin i dyscyplin naukowych. Posiadają więc oni specjalistyczną wiedzę niezbędną dla oceny dorobku naukowego habilitanta.

Opinie recenzentów stanowią swoisty referat i wstęp do dyskusji w celu podjęcia prawidłowej decyzji bez potrzeby samodzielnego szczegółowego zapoznania się z dorobkiem naukowym przez poszczególnych członków Komisji.

Wszystkie przedstawione mankamenty rozprawy habilitacyjnej znalazły odzwierciedlenie zarówno w przebiegu protokołowanych posiedzeń Sekcji Nauk Matematycznych, Fizycznych, Chemicznych i Nauk o Ziemi i Prezydium Centralnej Komisji jak i uzasadnieniu decyzji wydanych w sprawie.

Zarzuty przedstawione przez skarżącego są niezasadne. W szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut błędnie powołanej podstawy prawnej, albowiem przewód habilitacyjny został wszczęty pod rządami powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r.

Skarżący podnosił w skardze, że nie został dochowany wymóg statutowy z § 11 statutu, a mianowicie na posiedzeniu Sekcji w dniach 9 - 10 listopada 2006 r. nie był obecny żaden z recenzentów, zaś na posiedzeniach Sesji w dniach 8 - 9 listopada 2007 r. obecnych było 4 recenzentów.

Stosownie do § 11 pkt 1 Statutu recenzent przedstawia swoja opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu Sekcji oraz uczestniczy w dyskusji, zaś stosownie do pkt 2 z ważnych powodów Sekcja może zgodzić się na rozpatrzenie sprawy bez osobistego udziału recenzenta, w tym przypadku otrzymaną opinię recenzenta referuje przewodniczący lub upoważniony przez niego członek Sekcji.

Oznacza to, że nieobecność z ważnych powodów recenzentów na posiedzeniu Sekcji, aczkolwiek jest to wyjątek od reguły, lecz dopuszczalny i nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na podjętą uchwałę.

Skarżący podnosił, że skład Prezydium w dniu [...] listopada 2006 r. nie odpowiadał wymogom § 1 statutu, albowiem zamiast przewodniczących sekcji IV i VII brali udział w posiedzeniu ich zastępcy.

Z uwagi na to, że uchwały Prezydium Komisji zapadają bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków, to nieobecność dwóch przewodniczących sekcji nie miało żadnego wpływu na podjętą uchwałę.

Skarżący zarzucał naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 kpa.

Stwierdzić należy, że do postępowania przed Centralną Komisją będą miały "odpowiednie" zastosowanie cytowane wyżej przepisy, zgodnie z którymi organ administracji publicznej, ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnić poprzez wskazanie podstawy faktycznej i prawnej.

Okoliczność, że Centralna Komisja podejmuje uchwałę w głosowaniu tajnym, stanowi utrudnienie w sporządzeniu uzasadnienia w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Nie można się zgodzić ze skarżącym, że Centralna Komisja nie uzasadniła we właściwy sposób wydanej przez siebie decyzji. Należy zwrócić uwagę, że decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi.

Ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa, gdyż jak już podniesiono, są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym, a wyników tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Centralna Komisja nie miała obowiązku przytoczenia w uzasadnieniu decyzji pełnych treści opinii recenzentów, bądź dołączenia ich do decyzji jako jej integralne treści. Nie ma też miejsca w uzasadnieniu decyzji na rozstrzyganie kwestii polemicznych między recenzentami Centralnej Komisji a habilitantem. Niezasadny jest także zarzut nieodniesienia się w uzasadnieniu decyzji ostatecznej do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu.

Zarzut naruszenia ustawowego terminu rozpatrzenia odwołania przez Centralną Komisję, aczkolwiek uzasadniony, nie miał wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie stwierdził również, aby organ uchybił przepisom art. 68 § 1 kpa.

Protokoły z posiedzeń Sekcji i Prezydium spełniają wymogi określone we wskazanym przepisie i mogą być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy.

Przy czym jak już wskazano, postępowanie w sprawie nadania stopnia naukowego charakteryzuje się daleko idącymi odrębnościami, a w zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisy kpa stosuje się tylko odpowiednio.

Zarzut uchybienia art. 127 § 3 kpa jest niezasadny.

W wyniku wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. doszło do ponownego rozpoznania sprawy przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów.

Przepis art. 127 § 3 k.p.a. ma na celu stworzenie rozwiązania zbliżonego do zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Ten sam organ, który rozpoznał już sprawę, ma możliwość na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy dokonać samokontroli wydanego rozstrzygnięcia.

W postępowaniu nie doszło również do naruszenia praw procesowych skarżącego.

Należy zwrócić uwagę na to, że przedmiotem postępowania przed Centralną Komisją jest uchwała o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała, nie korzysta z praw strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

Postępowanie Centralnej Komisji do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny. Uprawnienia osoby ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego w tym postępowaniu z woli ustawodawcy sprowadzają się do prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Centralną Komisję i do zaskarżenia ostatecznej decyzji Komisji do sądu administracyjnego.

Naruszenie art. 73 kpa polegające na nieudostępnieniu skarżącemu w dniu 2 stycznia 2008 r. akt sprawy, pozostaje bez wpływu na wydane decyzje.

Sąd rozpoznając sprawę nie mógł rozważać tych zarzutów skargi, które odwołują się do uwag dotyczących recenzji. Negatywny wynik, niewątpliwie trudny do zaakceptowania przez osobę ubiegającą się o nadanie stopnia naukowego, nie jest automatycznie rozstrzygnięciem niesprawiedliwym. Trzeba mieć na względzie, że - jak to trafnie ujął Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt III ARN 86/95 - "ktokolwiek poddaje się jakimkolwiek recenzjom (...) musi się zawsze liczyć z tym, że może spotkać się również z recenzjami, których w najgłębszym przekonaniu nie będzie w stanie osobiście zaakceptować. Nikt bowiem nie przyjmuje chętnie otwartej dyskwalifikacji własnych umiejętności, talentu czy wiedzy.".

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i ocena podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji i wskazują na bezzasadność skargi.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).