Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1830/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 30 ust. 1; art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1668
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - t.j.
article: art. 11 ust. 1 i 2; art. 3 ust. 1 lit. f;
journal: Dz.U. 2011 poz 1007
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1007/2011 z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych  oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz  dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 272, str. 1 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic - Chojnacka Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi V. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kosztów badań laboratoryjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ("Prezes UOKIK"), w decyzji nr [...]z dnia [...] czerwca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668 ze zm.), na skutek odwołania, utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2020 r., na mocy której V.Spółka Akcyjna z siedzibą w K. zobowiązano do uiszczenia kwoty 988 zł, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych marynarki [...], [...], której skład surowcowy był niezgodny z deklaracją zawartą na wszywce informacyjnej.

Ww. decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

w dniach [...] oraz [...] października 2019 r. w salonie V. w [...] przy ul. [...] [...]należącym do przedsiębiorcy V.S.A. z siedzibą w K. ("skarżący", "strona") została przeprowadzona kontrola w zakresie jakości i prawidłowości oznakowania wyrobów włókienniczych.

W toku kontroli inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] ("[...] WIIH"), pobrali do badań laboratoryjnych m.in. próbkę marynarki [...], w celu oceny zgodności z parametrami określonymi w deklaracji producenta znajdującej się na wszywce. Pobrano również próbkę kontrolną.

Badania przeprowadzono w Specjalistycznym Laboratorium UOKiK w [...], a ich wyniki zostały przedstawione w sprawozdaniu nr [...]z dnia [...] listopada 2019 r.

Ustalono, że procentowy skład surowcowy dotyczący podszewki rękawów był niezgodny z deklarowanym i wykazywał: 55,5 % wiskozy i 44,5 % poliestru. Natomiast umieszczona na wszywce informacja wskazywała na następujący skład surowcowy podszewki: 100 proc. wiskoza.

W związku z wynikami badań stwierdzono, że rzeczywisty, ustalony laboratoryjnie, procentowy skład surowcowy ww. wyrobu był niezgodny z wymaganiami zawartymi w deklaracji producenta po zastosowaniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1007/2011 z 27 września 2011 r. w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, a także uchylenia dyrektywy Rady 73/44/EWG oraz dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 96/73/WE i 2008/121/WE (Dz. U. UE L 2011, Nr 272. s.1), zwanego dalej "rozporządzeniem 1007/2011".

Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. poinformowano stronę o wyniku przeprowadzonego badania laboratoryjnego, przesyłając jej sprawozdanie. Jednocześnie strona została pouczona o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie badań próbki kontrolnej. Strona z tego prawa nie skorzystała.

[...] WIIH decyzją nr [...]z dnia [...] stycznia 2020 r. zobowiązał stronę do uiszczenia kwoty 988 zł, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych marynarki [...]., nieodpowiadającej wymaganiom określonym w deklaracji producenta.

Od ww. decyzji, strona wniosła odwołanie wskazując, że w jej ocenie skład surowcowy podany na wszywce informacyjnej jest zgodny z przepisami rozporządzenia nr 1007/2011.

Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ przytoczył przepisy materialnoprawne mające zastosowanie w sprawie, w tym obszernie odniósł się do regulacji art. 11 rozporządzenia nr 1007/2011.

Prezes UOKiK zauważył przy tym, że powołane rozporządzenie nie zawiera definicji podszewki podstawowej. Uznał jednak, że w przypadku, gdy nie ma oznaczenia wyróżniającego skład surowcowy użytych do wykończenia różnych elementów marynarki, podszewka obejmująca przód, tył i rękawy wyrobu powinna być traktowana jako całość.

W konkluzji organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania wyjątek wyłączający obowiązek podania składu surowcowego każdego ze składników, ponieważ nie została spełniona przesłanka wskazana w art. 11 ust. 2 lit. a) ww. rozporządzenia. Konsekwencją powyższego będzie, przewidziany w art. 11 ust. 1 ww. rozporządzenia, obowiązek przedsiębiorcy opatrzenia wyrobu włókienniczego etykietą lub oznakowaniem informującym o składzie surowcowym każdego ze składników.

Zgodnie zaś z art. 30 ustawy o Inspekcji Handlowej, jeżeli przeprowadzone badania wykażą, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji przedsiębiorcy. Kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzji Prezesa UOKiK z dnia [...] czerwca 2020 r. zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 w zw. z art. 11 rozporządzenia nr 1007/2011, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że deklarowany na metce skład surowcowy marynarki jest niezgodny z przepisami rozporządzenia z uwagi na fakt nieuwzględnienia składu podszewki rękawów;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która z uwagi na wskazane powyżej naruszenia powinna podlegać uchyleniu.

Strona wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości;

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał stanowisko, że podszewka w rękawach marynarki nie jest podszewką podstawową, ponieważ za podszewkę podstawową należy uznać tylko podszewkę umieszczoną na przedniej i tylnej stronie marynarki. Ponadto masa podszewki rękawów nie przekracza dopuszczalnych 30% masy całkowitej wyrobu. Podszewka rękawów nie jest więc składnikiem włókienniczym objętym obowiązkiem wskazanym w art. 9 i 11 rozporządzenia nr 1007/2011. Należy zatem uznać, że umieszczona na wszywce informacyjnej i etykiecie informacja o zawartości 100% wiskozy jest prawidłowa, jako że odnosi się do podszewki podstawowej. Tym samym, według skarżącego, badanie laboratoryjne nie wykazało nieprawidłowości oznaczenia składu surowcowego marynarki.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ prawidłowo bowiem zinterpretował i zastosował przepisy rozporządzenia nr 1007/2011 do stanu faktycznego ustalonego bez naruszenia prawa.

W szczególności należy podkreślić, że działanie organu realizowało cel rozporządzenia 1007/2011 polegający na zapewnieniu konsumentom jednolitych i prawidłowych informacji o składzie wyrobów włókienniczych. Zgodnie z wolą ustawodawcy unijnego zasadą jest podawanie pełnego składu surowcowego wszystkich zastosowanych włókien tekstylnych, a wyjątki są ściśle i enumeratywnie wskazane w przepisach, zaś w niniejszej sprawie - jak wykazał organ - nie miały one zastosowania.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. rozporządzenia każdy wyrób włókienniczy składający się z dwóch lub większej liczby składników włókienniczych o różnym składzie surowcowym musi mieć etykietę lub oznakowanie, na których podany jest skład surowcowy każdego ze składników. Zgodnie z ust. 2 etykietowanie lub oznakowanie, o których mowa w ust. 1, nie jest obowiązkowe w przypadku składników włókienniczych, które spełniają oba następujące warunki:

a) składniki te nie są podstawową podszewką; oraz

b) składniki te stanowią poniżej 30 % masy całkowitej wyrobu włókienniczego.

W tym miejscu należy zauważyć, że w sprawie nie budzą wątpliwości wyniki badań laboratoryjnych marynarki [...].. Pomimo bowiem zawartego w odwołaniu żądania przeprowadzenia badania próbki kontrolnej, skarżący nie przedstawił dowodów ani nawet argumentów podważających ww. wyniki.

Zgodnie zaś ze sprawozdaniem z badań skład surowcowy podszewki przodu i tyłu to wiskoza - 100%, natomiast podszewka rękawów składa się z wiskozy - 55,5% i poliestru 44,5%.

W informacji znajdującej się na wszywce marynarki skład surowcowy tkaniny przedstawiono następująco: wełna 46%, poliester 33%, akryl 13%, poliamid 4%, jedwab 4%, w podszewce - wiskoza 100%.

W tym stanie rzeczy kwestię sporną stanowiło prawidłowe zaklasyfikowanie podszewki rękawów w związku z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1007/2011.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ powołał art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 1007/2011 wyjaśniając, że termin "podszewka" oznacza oddzielny składnik stosowany przy wykańczaniu odzieży i innych wyrobów, składający się z jednej lub wielu warstw materiału włókienniczego przytwierdzonego wzdłuż co najmniej jednego brzegu.

Jednocześnie Prezes UOKiK przyznał, że przepisy nie określają czym jest podszewka podstawowa.

Niemniej także zdaniem Sądu, deficyt regulacji normatywnych w ww. zakresie nie uniemożliwia rekonstrukcji pełnej normy prawnej obejmującej wyłączenie przewidziane w art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1007/2011.

Sąd w całości podzielił stanowisko organu o tym, że na gruncie art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1007/2011 charakter podszewki należy oceniać przez pryzmat całego produktu (towaru), w skład którego wchodzi. W niniejszej sprawie kontrola dotyczyła składu surowcowego marynarki. Logiczny jest zatem wywód organu, że w przypadku tej części garderoby zarówno rękawy, jak i przód oraz tył marynarki stanowią jej podstawowe i niezbędne - konwencjonalnie podchodząc do sprawy - elementy. Innymi słowy, że rękawy są równorzędną częścią składową tego produktu.

W takiej zaś sytuacji podszewkę rękawów w marynarce należy traktować jako podszewkę podstawową.

Reasumując, uznanie określonej części ubrania za jego element zasadniczy (podstawowy) przenosi się (rzutuje) na przyjęcie analogicznej oceny w odniesieniu do podszewki jako elementu stosowanego przy wykańczaniu odzieży.

Nie ma racjonalnego uzasadnia dla przyjęcia stanowiska skarżącego, a mianowicie, że przez podszewkę podstawową należy rozumieć tylko przód i tył marynarki, a więc część "okrywającą" tułów. Tak jak wskazał to organ, w ten sposób skarżący wprowadza sztuczny i niczym nie uzasadniony podział produktu, jakim jest marynarka, tj. na część podstawą - okrywającą tułów oraz część nie mającą takiego charakteru, czyli rękawy.

Prawidłowo organ w ww. zakresie w odpowiedzi na skargę odwołał się do Słownika Języka Polskiego PWN, w którym przez marynarkę rozumie się górną część garnituru, a więc w powszechnym odbiorze marynarka będzie produktem mającym rękawy.

Tym samym, podszewką podstawową będzie, traktowana jako całość, podszewka obejmująca przód, tył i rękawy wyrobu. Nie ma argumentów do uznania, że taki charakter ma tylko podszewka ograniczona do części okrywającej tułów.

W przypadku, gdy nie ma oznaczenia wyróżniającego skład surowcowy użytych do wykończenia różnych elementów marynarki, podszewkę obejmującą przód, tył i rękawy wyrobu należy traktować jako całość. W takim zaś stanie rzeczy wyniki badań laboratoryjnych bezspornie wykazały niezgodność deklarowanego składu surowcowego podszewki z tym stwierdzonym w trakcie badania.

Dlatego zaskarżona decyzja Prezesa UOKiK, nie narusza prawa. Zaistniała tym samym podstawa do zastosowania przez organ art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przeprowadzone badania wykazały, że produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budżetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że wypełnienie przesłanek objętych jego hipotezą stwarza po stronie organu obowiązek wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów badań.

Podsumowując, w działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ uczynił zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym m.in. w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostało również wykazane, że orzekające w sprawie organy działały z naruszeniem art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej.

Wobec zatem niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.