Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2214/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i interpretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 29a ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Jakimowicz, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2325/17 w sprawie ze skargi I. [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 marca 2017 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz I. [...] kwotę 1120 (słownie: jeden tysiąc sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje. Agnieszka Jakimowicz Bartosz Wojciechowski Zbigniew Łoboda


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2325/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi I. w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku oraz akt sprawy wynika, że I. (dalej – "Wnioskodawca", "Strona") we wniosku o wydanie interpretacji indywidulanej przedstawił między innymi, że D., której następcą prawnym jest Wnioskodawca, zawarło umowę na budowę okrętu patrolowego określonego typu. Umowa (z uwzględnieniem aneksów) zobowiązuje wykonawcę do ubezpieczenia okrętu będącego w budowie. Wykonawca przyjął odpowiedzialność za okręt, urządzenia, podsystemy, dokumentację techniczną oraz wszystkie elementy otrzymane od zamawiającego, do czasu ich przekazania na podstawie stosownych protokołów. Według umowy, ubezpieczenia dokonuje wykonawca, przy czym zamawiający występuje jako współubezpieczony. Umowa określa zobowiązanie zamawiającego do poniesienia ciężaru ubezpieczenia według faktycznych kosztów z tego tytułu wykazanych przez wykonawcę (udokumentowanych stosowną fakturą).

W uzupełnieniu wniosku Strona wskazała, że zamawiający nie narzucał towarzystwa ubezpieczeniowego, zaś samo ubezpieczenie jest wynikiem odrębnej umowy, zawartej pomiędzy wykonawcą a zakładem ubezpieczeniowym. Wykonawca przenosi na zamawiającego dokładny koszt ubezpieczenia powiększony o VAT 23% pomimo, że ubezpieczyciel fakturuje świadczenie jako zwolnione od podatku. Ponadto Strona odwołała się do zapisów § 3 ust. 1f umowy, gdzie postanowiono, iż koszty ubezpieczenia (określonego w § 3a), serwisowania i przedłużania gwarancji oraz dostaw urządzeń i podsystemów dla okrętu patrolowego będą wynikały z kosztów faktycznie poniesionych przez wykonawcę. Wartość tych kosztów będzie rozliczona według faktycznie poniesionych przez wykonawcę wydatków do kwot rzeczywistych udokumentowanych fakturami, protokołami, dokumentami zgłoszenia celnego [...] i dowodami [...] oraz innymi dokumentami, potwierdzającymi poniesione koszty dostawy urządzeń lub dokumentacji roboczej, serwisowania, ubezpieczenia i przedłużenia gwarancji, zgodnie z ust. 37. W myśl natomiast ust. 37 § 3 powyższej umowy, ceny i warunki dostaw urządzeń oraz usługi, określone w ust. 1f, będą negocjowane przez wykonawcę z udziałem zamawiającego oraz przedstawicieli [...]według potrzeb. Wynegocjowane ceny wymagają akceptacji zamawiającego. Wartości ujęte w ust. 1f określone szacunkowo, będą podlegać weryfikacji po dokonaniu ostatecznych uzgodnień z poddostawcami. Obok tego, na pytanie organu odnośnie wspólnego, bądź odrębnego (względem kosztów budowy okrętu) rozliczania ubezpieczenia podkreślił, że faktury wystawiane są odrębnie.

Na tle powyższego stanu faktycznego Strona zapytała, jaka powinna zostać zastosowana stawka podatku od towarów i usług do umowy ubezpieczenia w przypadku refakturowania przez wykonawcę faktury dla zamawiającego (Wnioskodawcy) w sytuacji, gdy ubezpieczyciel wystawia fakturę ze zwolnioną stawką VAT z uwagi na to, że usługa objęta jest zwolnieniem z podatku VAT, a wykonawca refakturując fakturę od towarzystwa ubezpieczeniowego zamawiającemu, dodaje stawkę podatku VAT 23%?

Zdaniem Strony, transakcja ubezpieczenia powinna być zwolniona z obowiązku płatności VAT na podstawie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej – "u.p.t.u."). Definicja zawarta w tym przepisie wyraźnie wskazuje na sytuację analogiczną, jaka występuje w relacji zamawiającego i wykonawcy. Wykonawca w ramach swojej działalności nie wykonuje i nie wykonywał żadnych czynności związanych z zawarciem albo realizacją umowy ubezpieczenia w ramach podstawowej umowy dostawy i budowy okrętu. W ocenie Strony, wyciąg z umowy wskazuje jednoznacznie na rozdzielenie istoty kontraktu, jakim jest budową i dostawa – od umowy ubezpieczenia. Rozdzielnie potraktowane zostały także płatności za dostawę i składki ubezpieczenia – mimo technicznego przyporządkowania płatności do harmonogramu etapów odbioru okrętu. W cenie kontraktu nie została zawarta cena ubezpieczenia okrętu.

W interpretacji indywidulnej z dnia 24 kwietnia 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ stwierdził, że skoro - jak wynika z treści wniosku - wykonawca jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za okręt i skoro umowa zobowiązuje tego wykonawcę do ubezpieczenia okrętu będącego w budowie, a zamawiający nie decyduje o wyborze ubezpieczyciela, to ubezpieczenie powyższe jest nierozerwalnie związane z budową tego okrętu. Ponadto, jak stanowią postanowienia umowne, koszty ubezpieczenia, serwisowania i przedłużenia gwarancji oraz dostaw urządzeń i podsystemów dla okrętu patrolowego typu [...] będą wynikały z kosztów faktycznie poniesionych przez wykonawcę. W konsekwencji, koszt usługi ubezpieczenia jest elementem cenotwórczym całego świadczenia polegającego na budowie i dostawie okrętu. Tym samym, zdaniem organu, usługa ubezpieczeniowa nie stanowi dla zamawiającego odrębnego świadczenia i zgodnie z art. 29a ust. 6 u.p.t.u., powinna zwiększać podstawę opodatkowania

Po bezowocnym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie art. 29a ust. 1 i ust. 6 oraz art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u., poprzez ich błędną wykładnię, a także art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE.L 2006.347.1, dalej – "dyrektywa 2006/112/WE"), poprzez jego błędną wykładnię.

W uzasadnieniu skargi Strona podniosła, że wyciąg z umowy jednoznacznie wskazuje na rozdzielenie istoty kontraktu, jakim jest budowa i dostawa od umowy ubezpieczenia. Rozdzielnie potraktowane zostały także płatności za dostawę i składki ubezpieczenia - mimo technicznego przyporządkowania płatności z harmonogramem etapów odbioru okrętu. W cenie kontraktu nie została zawarta cena ubezpieczenia okrętu w budowie. Ponadto Wnioskodawca zarzucił, że powołany przez niego wyrok TSUE w sprawie C-584/13 odnoszący się de facto do transakcji ubezpieczeniowej, autorytarnie został odrzucony przez organ, który nie podjął próby znalezienia analogii pomiędzy stanem faktycznym i prawnym w nim zawartym, a rozpatrywaną sprawą. Ponadto TSUE w sprawie BGŻ Leasing (C-224/11) potwierdził, że usługa ubezpieczenia ma, co do zasady, charakter odrębny wobec świadczenia, któremu towarzyszy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym na początku wyroku z dnia 24 kwietnia 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 2325/17) uznał, ze skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu, że skoro wykonawca jest zobowiązany do ponoszenia odpowiedzialności za okręt, i skoro umowa zobowiązuje tego wykonawcę do ubezpieczenia okrętu będącego w budowie, a zamawiający nie decyduje o wyborze ubezpieczyciela, to ubezpieczenie powyższe jest nierozerwalnie związane z budową okrętu. Ponadto z postanowień umowy wynika, że koszty ubezpieczenia, serwisowania i przedłużenia gwarancji oraz dostaw urządzeń i podsystemów dla okrętu patrolowego będą wynikały z kosztów faktycznie poniesionych przez wykonawcę. Zatem na gruncie przepisów u.p.t.u., budowa i dostawa okrętu oraz usługa ubezpieczenia powinny być traktowane łącznie jako świadczenie złożone, opodatkowane właściwą stawką VAT. Tym samym usługa ubezpieczenia jako nierozerwalnie związana z powyższym świadczeniem, nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u.

Na powyższy wyrok skargę kasacyjną złożył Wnioskodawca zaskarżając wyrok ten w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Wskazując na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Wnioskodawca zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1. art. 29a ust. 1 i ust. 6 oraz art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u. oraz art. 135 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE, poprzez ich błędną wykładnię, która godzi w system prawa krajowego jak i europejskiego, poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie będzie miał zastosowanie art. 29a ust. 1 i ust. 6 u.p.t.u. pomimo, że w artykule tym jest mowa o innym rodzaju ubezpieczenia;

2. art. 411 dyrektywy 2006/112/WE poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przekształciła Szóstą Dyrektywę Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. UE. L. 1977.145.1), a także uchyliła Pierwszą Dyrektywę Rady z dnia 11 kwietnia 1967 w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. UE. L. 1967.71.1301);

3. art. 5 i art. 7 u.p.t.u. poprzez niezastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 43 ust. 1 pkt 37 u.p.t.u.;

4. art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., dalej – "O.p.") poprzez przyjęcie, że podobnym stanie faktycznym organ podatkowy może wydawać różne rozstrzygnięcia.

Organ podatkowy nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna była zasadna.

Zagadnienie sporne w niniejszej sprawie dotyczy możliwości odrębnego rozliczenia – z zachowaniem zwolnienia od podatku od towarów i usług – usługi ubezpieczenia nabywanej przez wykonawcę, realizującego budowę okrętu, której koszt (ubezpieczenia), przenoszony jest następnie na zamawiającego, bez doliczenia marży.

Zarówno organ udzielający interpretacji indywidulanej, jak również Sąd pierwszej instancji, stanęli na stanowisku, że w przedmiotowym przypadku występuje jedno świadczenie kompleksowe (złożone) i brak jest podstaw do wyodrębnienia usługi ubezpieczenia jako osobnego świadczenia. Jednakże zdaniem Sądu kasacyjnego, stanowisko powyższe budzi wątpliwości, gdyż nie zostało poprzedzone rozważeniem wszystkich przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności.

Na gruncie przepisów u.p.t.u. w orzecznictwie wielokrotnie zawracano uwagę, że każdą czynność opodatkowaną należy rozpatrywać jako odrębne świadczenie podlegające opodatkowaniu (przykładowo wyrok NSA z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt I FSK 66/18 oraz wyrok z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt I FSK 832/19). Stanowisko to ma istotne oparcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, z którego wynika, że w świetle art. 1 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L Nr 347, s. 1, dalej – "dyrektywa VAT") każde świadczenie powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne (przykładowo wyrok TSUE z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-224/11, a także z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11). Niemniej jednak z orzecznictwa Trybunału wynika, że w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jedną transakcję, jeżeli nie są one od siebie niezależne (np. wyrok z dnia 21 lutego 2008 r., w sprawie C-425/06, pkt 51). Jedna transakcja występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności, dokonane przez podatnika, są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (m.in. wyrok z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04, pkt 22). Sytuacja taka zachodzi także wtedy, gdy można stwierdzić, że co najmniej jeden element stanowi świadczenie główne, natomiast inny element lub elementy stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego (przykładowo wyrok z dnia 25 lutego 1999 r., sprawa C-349/96).

Dalej z orzecznictwa Trybunału wynika, że w przypadku, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia, po pierwsze, czy chodzi tutaj o dwa lub więcej świadczenia odrębne, czy też o świadczenie jednolite, a po drugie, czy w tym ostatnim przypadku owo jednolite świadczenie powinno zostać zakwalifikowane jako dostawa towarów lub świadczenie usług (np. wyrok z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, pkt 30).

Trybunał w kwalifikowaniu transakcji jako złożonych albo odrębnych bierze pod uwagę to, że po pierwsze każda transakcja powinna zwykle uznawana za odrębna i niezależną, a po drugie, że transakcja złożona z jednego świadczenia w aspekcie gospodarczym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji celem określenia, czy podatnik zapewnia klientowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy jedno świadczenie (wskazywany już wyrok w sprawie C-349/96, pkt 29, wyrok w sprawie C-41/04, pkt 20). W tym zakresie Trybunał orzekł, że jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby sztuczny charakter (wyrok w sprawie C-41/04, pkt 22).

Z powyższych wypowiedzi Trybunału płyną zasadniczo takie wnioski, że w celu ustalenia, czy świadczenia stanowią kilka niezależnych świadczeń czy jedno świadczenie, należy poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej transakcji. Należy jednak pamiętać, ze brak jest bezwzględnej zasady dotyczącej ustalania zakresu danego świadczenia z punktu widzenia podatku VAT, a co za tym idzie, w celu ustalenia zakresu danego świadczenia należy wziąć pod uwagę ogół okoliczności, w jakich ma miejsce dana transakcja.

Zwrócić także trzeba uwagę na wyrok TSUE z dnia 17 stycznia 2013 r., w sprawie C-224/11 BGŻ Leasing, gdzie Trybunał wskazał przykładowe kryteria przemawiające za odrębnością usługi ubezpieczeniowej od samej usługi (dostawy) objętej ubezpieczeniem. Z uwagi na argumentację organu w interpretacji indywidualnej, eksponującą związek ubezpieczenia z budową okrętu, warto przypomnieć stwierdzenie Trybunału, że transakcja ubezpieczenia z natury przedstawia związek z przedmiotem, który obejmuje (...). Niemniej taki związek sam w sobie nie wystarcza, aby ustalić, czy istnieje jedno złożone świadczenie do celów podatku VAT (pkt 36).

W przywołanym orzeczeniu (w sprawie C-224/11) Trybunał przypomniał między innymi potrzebę badania, czy określone świadczenie stanowi cel sam w sobie, czy jedynie pomaga lepiej skorzystać ze świadczenia głównego, jak również zwrócił uwagę na pomocnicze znaczenie takich kwestii, jak odrębna taryfikacja i odrębne fakturowanie. Zarówno organ podatkowy, jak i Sąd pierwszej instancji uznali, że ubezpieczenie nie stanowi celu samego w sobie, lecz pozwalało jedynie w pełnym zakresie skorzystać z zasadniczego przedmiotu umowy. Stanowisko to jednak wyrażone zostało bez oceny wszystkich przedstawionych przez Stronę okoliczności.

Zwrócić trzeba bowiem uwagę, że z wniosku o wydanie interpretacji (wraz z uzupełnieniem w piśmie z dnia 30 stycznia 2017 r.) wynikało, iż Strona (zamawiający w umowie) jest współubezpieczonym, zaś z pisma uzupełniającego wniosek – że usługi określone w § 3 ust. 1f umowy (m.in. ubezpieczenie) będą negocjowane przez wykonawcę z udziałem zamawiającego. Z wniosku o interpretację wynika również, że ubezpieczenie obejmuje okręt w budowie oraz mechanizmy i urządzenia zdeponowane w magazynach wykonawcy i zamontowane na okręcie, w tym stanowiące własność zamawiającego. Okoliczności te – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – winny być przez organ rozważone, gdyż mogą wskazywać na istnienie interesu Wnioskodawcy w ubezpieczeniu jednostki pływającej oddanej do naprawy, niezależnie od samego wybudowania okrętu, co mogłoby wpłynąć na ocenę, czy ubezpieczenie stanowi cel sam w sobie, czy też nie. Zamawiający jest bowiem beneficjentem świadczenia z umowy ubezpieczenia (korzysta z ochrony ubezpieczeniowej), zaś wypłata na jego rzecz odszkodowania w przypadku szkody całkowitej wskazuje na możliwość uzyskania świadczenia z umowy ubezpieczenia w przypadku niewybudowania okrętu. Przy ocenie okoliczności sprawy nie można było również pominąć określonego w umowie udziału zamawiającego (praktycznie - co najmniej możliwości udziału) przy negocjacjach nabywanych przez wykonawcę usług, co – jak wynika z przytoczonego zapisu umowy – można odnieść także do ubezpieczenia. Z przywołanego wyroku TSUE w sprawie C-224/11 wynika, że okolicznością istotną przemawiającą za odrębnym potraktowaniem ubezpieczenia (względem usługi leasingu) była możliwość wyboru ubezpieczyciela przez leasingobiorcę. Zbliżony charakter "decyzyjnego" oddziaływania na zawarcie i kształt umowy ubezpieczenia może stanowić udział zamawiającego w negocjacjach dotyczących ubezpieczenia. Wreszcie, przy ocenie odrębnego charakteru ubezpieczenia nie można tracić z pola widzenia odrębnej taryfikacji i odrębnego fakturowania kosztów ubezpieczenia, bez doliczenia marży.

Powyższe okoliczności, jak wynika z treści interpretacji indywidulanej, nie były przez organ rozważane. Tymczasem jak to powyżej przedstawiono, to czy w sprawie występuje świadczenie złożone, czy świadczenia odrębne wynika z oceny całokształtu okoliczności, jakie występują w danym przypadku.

W światle powyższego za zasadne należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 u.p.t.u. (wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) w związku z art. 43 ust. pkt 37 tej ustawy, jak również art. 29a ust. 1 i ust. 6 u.p.t.u.

Za niezasadny należało natomiast uznać zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 O.p. (zarzut naruszenia art. 121 § 1 doprecyzowano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej). Po pierwsze, stawiając przedmiotowy zarzut autor skargi kasacyjnej nie powiązał wskazanych przepisów z unormowaniem art. 14h, poprzez który znajdują one zastosowanie w sprawie interpretacyjnej. Po wtóre i przede wszystkim, z uzasadnienia tego zarzutu można wywnioskować, że skierowany został nie tyle pod adresem oceny Sądu dokonanej wobec treści zaskarżonej interpretacji (niedostrzeżenia naruszenia prawa), ile z uwagi na okrojony charakter wypowiedzi Sądu (zdaniem kasatora). W tych okolicznościach adekwatnym zarzutem byłby zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., którego to przepisu nie wskazano w podstawach skargi kasacyjnej, a który dotyczy wymogów uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego.

Nie można było również zaaprobować zarzutu naruszenia art. 411 dyrektywy 2006/112/WE. Sąd pierwszej instancji nie odwoływał się do tego unormowania, zaś wypowiedź Sądu dotycząca "przekształcenia dyrektywy 77/388/EWG" oraz "uchylenia dyrektywy 67/227/EWG" nawiązywała do treści motywów (1) i (2) preambuły do dyrektywy 2006/112/WE.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna jest zasadna, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i – rozpoznając skargę – uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania za obie instancje orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.

Agnieszka Jachimowicz Bartosz Wojciechowski Zbigniew Łoboda

del. sędzia WSA sędzia NSA sędzia NSA