Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 226/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. Y. na bezczynność Wojewody D. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.

W dniu 14 lutego 2022 r. - działając przez profesjonalnego pełnomocnika - skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z jego wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. - dalej: k.p.a.). Wniósł o:

1) stwierdzenie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w postępowaniu w sprawie udzielenia mu zezwolenia na pobyt czasowy;

2) stwierdzenie, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) przyznanie od Wojewody na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skarżący zaprezentował swoje stanowisko. Stwierdził, że bez znaczenia dla sprawy pozostaje fakt przekazania przez Wojewodę - przed wniesieniem skargi - sprawy organowi aktualnie właściwemu miejscowo. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Z akt sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi, w odpowiedzi na prośbę skarżącego - zawiadomieniem z 31 stycznia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 11 lutego 2022 r.) - Wojewoda przekazał wniosek skarżącego zgodnie

z właściwością Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlegała odrzuceniu.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Taka sytuacja zaistniała w tej sprawie. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej w dniu, w którym organ nie prowadził już postępowania, albowiem wcześniej przekazał sprawę zgodnie z właściwością innemu organowi.

Analiza akt administracyjnych sprawy potwierdza, że - przed wniesieniem skargi na bezczynność - skarżący 26 stycznia 2022 r. zwrócił się do Wojewody

z prośbą o przeniesienie jego sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego, z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania (pobytu). Zawiadomieniem z 31 stycznia 2022 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 11 lutego 2022 r.) Wojewoda przekazał wniosek skarżącego zgodnie z właściwością Wojewodzie Kujawsko-Pomorskiemu. Podstawę przekazania stanowił art. 19 i art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r., poz. 2354).

Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania w sposób jw. stanowi przeszkodę

w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny, w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. stwierdzenia, czy organ dopuścił się bezczynności. Kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny,

z tego powodu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji postanowienia.

Orzeczenie zawarte w pkt II sentencji zostało wydane na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.