Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2091/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 2091/13

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Rada do Spraw Uchodźców (dalej "Rada"), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej "skarżącej") od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej "Szefa Urzędu") z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], orzekającej o:

1) odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej;

2) odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej;

3) nieudzieleniu skarżącej zgody na pobyt tolerowany;

4) wydaleniu skarżącej z terytorium RP;

5) zakazie ponownego wjazdu skarżącej na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 6 miesięcy;

orzekła o:

1. utrzymaniu decyzji Szefa Urzędu w mocy w części dotyczącej pkt 1 – 4;

2. uchyleniu decyzji Szefa Urzędu i umorzeniu postępowania organu I instancji w części dotyczącej pkt 5.

II. Zaskarżona decyzja Rady zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 26 września 2012 r. skarżąca wniosła do Szefa Urzędu o nadanie statusu uchodźcy, powołując się na obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia (G. ) z tytułu opozycyjnej działalności politycznej swojego męża A. K.. W dniu 26 sierpnia 2011 r. mąż skarżącej wniósł o nadanie statusu uchodźcy w Polsce.

2. Skarżąca podtrzymała twierdzenia wniosku w trakcie przesłuchania, w trakcie którego przedstawiła sytuację męża w G. oraz doznane przez niego prześladowania. W związku z działalnością męża skarżąca była poddawana naciskom w pracy, a także otrzymywała telefoniczne groźby w od nieznanych osób. Wynikające stąd poczucie zagrożenia było wyłącznym powodem opuszczenia G. i przybycia do Polski.

3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Szef Urzędu odmówił nadania mężowi skarżącej statusu uchodźcy, udzielania ochrony uzupełniającej oraz orzekł o wydaleniu skarżącego wobec niestwierdzenia przesłanek uzasadniających udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Uzasadniając odmowę uwzględnienia żądań skarżącego, Szef Urzędu stwierdził niewiarygodność zeznań wnioskodawcy, w świetle której brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawca spełnia warunki do udzielenia mu ochrony.

4. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Szef Urzędu wydał analogiczne rozstrzygnięcie w stosunku do skarżącej, orzekając jak wskazano na wstępie.

5. Skarżąca wniosła do Rady odwołanie od decyzji Szefa Urzędu, kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia.

III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. odwołanie skarżącej od decyzji Szefa Urzędu, Rada orzekła jak wskazano na wstępie.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie Rada wskazała w szczególności, co następuje:

1. Skarżąca nie spełnia przesłanek do nadania statusu uchodźcy, określonych w art.13 ust.1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1695 ze zm.), dalej "ustawy". Nie można bowiem uznać, aby zasadnie żywiła ona obawę przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej i w związku z powyższym, aby nie mogła lub nie chciała korzystać z ochrony tego kraju.

Podstawą żądań skarżącej jest działalność jej męża, w konsekwencji czego postępowanie o nadanie statusu uchodźcy, toczące się z wniosku skarżącej pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem w analogicznym przedmiocie, toczącym się z wniosku męża skarżącej. Podkreślić wobec powyższego należy, że ostateczną decyzją nr [...] Rada utrzymała decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą udzielenia ochrony mężowi skarżącej. Przyczyną odmowy była niewiarygodność twierdzeń męża skarżącej, wyrażająca się w szczególności daleko idącymi rozbieżnościami w określeniu jego konkretnej przynależności partyjnej (w zeznaniach pojawiały się nazwy: "[...]", "[...]", "[...]"). Z kolei w swoich zeznaniach skarżąca, określając przynależność polityczną męża, nie wskazała nazwy konkretnego ugrupowania politycznego, stwierdziła natomiast, że należał on do partii kierowanej przez Z. N. (były [...] premier, który w 2008 r. założył [...]. – partię opozycyjną w stosunku do Prezydenta [...]). Żadna z przewijających się w zeznaniach obu małżonków partii politycznych nie ma reprezentacji parlamentarnej, ani żadnego istotnego znaczenia. Ponadto z zeznań wynika, że mąż skarżącej nie pełnił żadnej istotnej roli politycznej, nie zajmował stanowiska publicznego, ani nie pełnił funkcji partyjnych, jego statusu można określić, jako status szeregowego działacza, który bez powodzenia kandydował w wyborach lokalnych. W świetle powyższych okoliczności przyjęcie, że po powrocie do kraju pochodzenia mąż skarżącej (a w konsekwencji skarżąca) byłby obiektem prześladowań, jest nieuprawnione.

2. W odniesieniu do skarżącej nie występują przesłanki, określone w art.15 ustawy, upoważniające skarżącą do uzyskania ochrony uzupełniającej. Skarżąca nie jest zagrożona orzeczeniem kary śmierci lub wykonaniem egzekucji. Nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżącej grożą tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie, albo karanie. Ponadto w G. nie toczy się żaden konflikt zbrojny, pociągający za sobą wystąpienia zagrożenia, o którym mowa w art.15 pkt 3 ustawy.

3. W odniesieniu do skarżącej nie występują przesłanki, określone w art.97 ustawy, upoważniające skarżącą do uzyskania zgody na pobyt tolerowany.

4. Rozstrzygnięcie Szefa Urzędu w przedmiocie zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Szengen przez okres 3 lat należało uchylić, albowiem jest ono pozbawione podstawy prawnej.

IV. Skarżąca wniosła do Sądu skargę na decyzję Rady, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art.13, 15, 19 ust.1, art.97 ust.1 pkt 1 ustawy poprzez wadliwie uznanie, że skarżąca nie spełnia żadnego kryterium udzielenia jej ochrony na terytorium RP oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj.: art.7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca podtrzymała swoje stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym, że działalność polityczna jej męża jest źródłem potencjalnych represji dla całej rodziny. Skarżąca ponownie podniosła, że po wyjeździe jej męża z kraju do Polski doświadczała kłopotów w pracy, otrzymywała telefony z pogróżkami, była nachodzona. Powyższe okoliczności, powodujące daleko idący dyskomfort psychiczny, zmusiły skarżącą do wyjazdu z kraju wraz z synem w celu połączenia się z mężem. W konkluzji skarżąca podniosła, że sytuacja, w jakiej znalazła się z mężem uzasadnia uzyskanie przez nich statusu uchodźców, ewentualnie uzyskania form ochrony przewidzianych w art.15 lub 97 ustawy. Skarżąca podniosła, że w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, toczącym się z wniosku męża mąż wnosił o zwrócenie się przez organ polskie do właściwych organów niemieckich, które dysponują dokumentami potwierdzającymi polityczne prześladowania męża skarżącej w G. .

V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Na rozprawie przed Sądem w dniu 19 grudnia 2013 r. pełnomocnik skarżącej, działający w jej imieniu z urzędu, podniósł, że po wniesieniu przez skarżącą skargi w niniejszej sprawie jej mąż uzyskał pozwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VIII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji Rady prowadzi do następujących wniosków:

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją Rady było rozpatrzenie wniosku skarżącej o nadanie statusu uchodźcy. W ocenie Sądu w wyniku rozpatrzenia tego wniosku zasadnie orzeczono o: 1) odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy, 2) odmowie udzielenia skarżącej ochrony uzupełniającej, 3) wydaleniu skarżącej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia skarżącej zgody na pobyt tolerowany.

Powyższe wynika z następujących przesłanek:

1. W odniesieniu do kwestii nadania skarżącemu statusu uchodźcy:

W myśl art.13 ust.1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

Prześladowanie o którym mowa w art.13 ust.1 ustawy musi, po pierwsze ze względu na swą istotę lub powtarzalność stanowić poważne naruszenie praw człowieka, w szczególności praw, których uchylenie jest niedopuszczalne zgodnie z art.15 ust.2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, po drugie być kumulacją różnych działań lub zaniechań, w tym stanowiących naruszenie praw człowieka, których oddziaływanie jest równie dotkliwe jak prześladowania, o których mowa w pkt 1 (art. 13 ust. 3 ustawy).

Nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest zatem wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa ta musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa.

Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdza, że ustalenia faktyczne dokonane w sprawie przez organy są prawidłowe. Organy orzekające w sprawie należycie przeanalizowały materiał faktyczny, wyciągnęły logiczne wnioski i orzekły zgodnie z obowiązującym prawem.

Co do zasady postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nadanie statusu uchodźcy napotykają na istotne utrudnienia w kompletowaniu przez organy materiału dowodowego (brak realnych możliwości dokonywania przez organ bezpośrednich, samodzielnych ustaleń w odniesieniu do sytuacji cudzoziemca w kraju jego pochodzenia poprzez np.: przesłuchanie świadków, dokonanie oględzin, itd.). Zasadniczym elementem tego materiału są zeznania ubiegającego się o status uchodźcy cudzoziemca, które to zeznania muszą organy zweryfikować. Weryfikacja ta została dokonana w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy.

Trafnie oceniły organy, że kwestia nadania statusu uchodźcy skarżącej jest w bezpośredni sposób powiązana z kwestią nadania statusu uchodźcy mężowi skarżącej, będącą przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Wynika to z prostego faktu, że skarżąca wiąże swoją obawę przed prześladowaniami w kraju pochodzenia nie z jakimikolwiek własnymi działaniami, a wyłącznie z działaniami swojego męża, który według przekonania skarżącej prowadził w G. opozycyjną działalność polityczną, w konsekwencji czego naraził się na represje. W związku z powyższym należy stwierdzić, że ocena zasadności wniosku męża skarżącej została rozstrzygnięta ostateczną decyzją Rady nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Szefa Urzędu z dnia [...] kwietnia 2013 r., odmawiającą mężowi skarżącej nadania statusu uchodźcy, jak też udzielenia innych form ochrony przewidzianej przez cudzoziemców. Orzekające w sprawie męża skarżącej organy uznały, że podane przez niego okoliczności nie uprawdopodobniają wniosku, że mąż skarżącej miałby być obiektem prześladowań, wynikających z faktu prowadzenia przez niego opozycyjnej działalności politycznej. Niestwierdzenie w postępowaniu dotyczącym męża skarżącej obiektywnych, przekonujących podstaw do obawiania się przez męża skarżącej prześladowań w kraju pochodzenia ma oczywisty, bezpośredni wpływ na postępowanie w tym samym przedmiocie, toczące się z wniosku skarżącej. Z racji pochodności argumentacji wniosku skarżącej w stosunku do argumentacji wniosku jej męża uznać bowiem należy, że obawa skarżącej przed prześladowaniami w kraju pochodzenia również nie znajduje przekonującego uzasadnienia. W tej sytuacji wniosek skarżącej o nadanie jej statusu uchodźcy nie mógł być uwzględniony.

2. Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącej nie zachodzą przesłanki, uzasadniające przyznanie jej ochrony uzupełniającej w rozumieniu art.15 ustawy.

Zgodnie z art.15 ustawy cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia.

W odniesieniu do przesłanki przewidzianej w art.15 pkt 1 stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżąca nie powoływała się na okoliczność, że w kraju pochodzenia mogłaby się spodziewać orzeczenia kary śmierci lub wykonania na niej egzekucji. Materiał dowodowy sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, że skarżąca winna obawiać się tego rodzaju represji ze strony władz kraju pochodzenia. W ocenie Sądu brak również przesłanek do uznania, że skarżąca winien obawiać się represji, o których mowa w art.15 pkt 2 ustawy (tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie). Analiza materiału dowodowego sprawy nie daje wystarczających przesłanek do przyjęcia, że skarżąca był przedmiotem tego rodzaju represji w okresie poprzedzającym wyjazd z kraju pochodzenia. Z racji tego, że kraj pochodzenia skarżącej nie jest obecnie areną międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, nie zachodzą przesłanki do uznania, że skarżącej grożą prześladowania, o których mowa w art.15 pkt 3 ustawy.

3. Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, że w odniesieniu do skarżącego nie zachodzą przesłanki, uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany zgodnie z art. 97 ust.1 ustawy.

Zgodnie z art.97 ust.1 ustawy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jego wydalenie:

1) mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.;

1a) naruszałoby prawo do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., lub naruszałoby prawa dziecka określone w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11), w stopniu istotnie zagrażającym jego rozwojowi psychofizycznemu;

2) jest niewykonalne z przyczyn niezależnych od organu wykonującego decyzję o wydaleniu i od cudzoziemca.

Spośród wskazanych wyżej sytuacji, uzasadniających udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany zasadnym jest rozważenie sytuacji opisanej w pkt 1 (w oczywisty sposób brak bowiem podstaw do wywodzenia, że w dacie orzekania w sprawie przez Radę w odniesieniu do skarżącej występowały przesłanki, o których mowa w art.97 pkt 1a i pkt 2 ustawy). W ocenie Sądu podzielić należy stanowisko organów, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w razie powrotu do kraju pochodzenia skarżąca stałaby w obliczu zagrożeń wymienionych w art.97 pkt 1 ustawy. Ponownie podkreślić należy, że z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby skarżącej groziły tego rodzaju represje w dacie opuszczenia kraju i aby stan ten uległ zmianie w chwili obecnej.

4. Okoliczność, że w toku postępowania przed Sądem, a zatem już po wydaniu przez Radę zaskarżonej decyzji, mąż skarżącej uzyskał pozwolenie na pobyt czasowy na terytorium RP nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Kontroli legalności tej decyzji Sąd dokonał bowiem, zgodnie z przypisanym mu zakresem kognicji, z uwzględnieniem wyłącznie stanu faktycznego i prawnego, istniejącego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

5. Podkreślenia wymaga, że instrumenty przewidziane w ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mają ściśle określony cel, jakim jest, w szerokim ujęciu, ochrona osób zagrożonych w swoich krajach pochodzenia różnego rodzaju nieuzasadnionymi i dolegliwymi represjami, godzącymi w ich podstawowe prawa. Chodzi zatem o zapewnienie ochrony wartości, z punktu widzenia aksjologii demokratycznego państwa prawa najcenniejszych, w szczególności ochrony życia, zdrowia ludzi, itd. Przesłanką do objęcia tego rodzaju ochroną nie jest natomiast sam zamiar cudzoziemca poprawienia własnej sytuacji życiowej, rodzinnej lub ekonomicznej, który to zamiar cudzoziemiec chciałby realizować w Polsce. O ile intencje tego rodzaju są bezsprzecznie zrozumiałe z życiowego punktu widzenia, o tyle winny być realizowane przez cudzoziemca w innych trybach, umożliwiających obywatelom państw obcych legalne przebywanie, czy też pracę na terenie Polski, nie zaś w trybie zarezerwowanym dla uchodźców. Ustawowe przesłanki, których wystąpienie jest konieczne do objęcia cudzoziemców ochroną, nie mogą być zatem interpretowane w sposób dowolny, nadmiernie zliberalizowany.

6. Rada zasadnie uchyliła rozstrzygnięcie Szefa Urzędu w przedmiocie zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i państw obszaru Szengen przez okres 3 lat, albowiem rozstrzygnięcie to jest pozbawione podstawy prawnej.

W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić.

Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na to, iż w sprawie skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, a koszty tej pomocy nie zostały uiszczone, w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, na podstawie § 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. Nr 461).