Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1791/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. N. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. K. N. (dalej "skarżący") reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych.

W petitum skargi pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "ze względu na fakt, iż ewentualna możliwość wszczęcia egzekucji na podstawie decyzji ostatecznej prowadzi do niebezpieczeństwa zaistnienia znaczącej i nieodwracalnej szkody, natomiast istnieje znaczące prawdopodobieństwo uchylenia decyzji ze względu na jej bezzasadność".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Sądu, nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, a więc przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem spornego aktu.

W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest o takiej szkodzie, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

W ocenie Sądu, strona skarżąca, składając wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązana jest do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Oceniając okoliczności konkretnej sprawy, w kontekście wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, obowiązkiem sądu zawsze będzie ich analiza pod kątem obiektywnych skutków, jakie spowoduje jego wstrzymanie oraz ustalenie, czy udzielenie na czas prowadzonego postępowania sądowego ochrony prowizorycznej nie będzie potencjalnie zagrażać innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji (vide: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1947/13 Lex nr 1364256).

W tej sytuacji, wskazać należy, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych, precyzyjnie wskazanych zdarzeń (okoliczności) i ich negatywnych dla strony następstw świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (Lex nr 1405435), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Ponadto, należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody" lub "spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. W celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione (vide m.in. postanowienie NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13 Lex nr 1364178).

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że analizowany wniosek pełnomocnika skarżącego nie zawiera stosownego uzasadnienia.

Nie ulega wątpliwości, że w przypadku braku adekwatnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać w tym zakresie za stronę, albowiem to wyłącznie na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, iż zaskarżona decyzja - w razie jej wykonania - mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, LEX nr 493672).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż pełnomocnik skarżącego, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego, w żaden sposób nie wykazał istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie wykonania spornej decyzji jest zasadne.

Nie ulega wątpliwości, że art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w przypadku wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Jednak, jak wspomniano powyżej, w celu skorzystania z tej instytucji, Sąd musi bazować na źródłach wiedzy przedstawionych przez stronę skarżącą.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do przywołania podstawy prawnej,

a także do wskazania ewentualnej możliwości wszczęcia egzekucji.

Według Sądu, w interesie strony skarżącej leży takie sformułowanie wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wyraźnie wskazywały na zaistnienie przesłanek przewidzianych przez ustawodawcę w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, strona wnioskująca zobowiązana jest poprzeć owe twierdzenia stosownymi dokumentami, nie jest bowiem wystarczające ogólne powołanie się na którąś z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., bez konkretnego odniesienia do materiałów źródłowych.

Na marginesie rozważań Sąd wskazuje, że powołany w uzasadnieniu wniosku zarzut dotyczący bezzasadności zaskarżonej decyzji może być przedmiotem rozpoznania przez Sąd dopiero na etapie kontroli merytorycznej spornej decyzji Komisji Nadzoru Finansowego. Podnieść należy bowiem, że celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wyłącznie ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tej decyzji (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 395/12 Lex nr 1240827).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.