Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 1306/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 i 2, art. 193
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.B. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 1306/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania postanawia: odmówić sprostowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 1306/16.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Go 959/15 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Wnioskiem z dnia 23 października 2018 r. skarżący zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o sprostowanie oczywistej omyłki, jaka - jego zdaniem - zaistniała w uzasadnieniu powyższego wyroku. Wnioskodawca zacytował fragment wyroku:

- str. 2: "W dniu 18 października 2005 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola, w wyniku której ustalono, że powierzchnia użytkowana rolniczo, spełniająca warunki do objęcia płatnością ONW, wyniosła 34,64 ha.";

- str. 5: "Jednocześnie na skutek przeprowadzenia kontroli terenowej w dniu 18 października 2005 r. odnośnie płatności za 2005r. stwierdzono, iż skarżący prowadzi działalność rolniczą na działkach rolnych o powierzchni 38,63 ha mimo zadeklarowania we wniosku w 2004 r. do płatności ONW powierzchni 73,27 ha".

Zdaniem skarżącego, prawidłowo powinno być:

- str. 2: "W dniu 18 października 2005 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola, w wyniku której ustalono, że powierzchnia użytkowana rolniczo, spełniająca warunki do objęcia płatnością ONW, wyniosła 00,00 ha";

- str. 5: "Jednocześnie na skutek przeprowadzenia kontroli terenowej w dniu 18 października 2005 r. odnośnie płatności za 2005r. stwierdzono, iż skarżący prowadzi działalność rolniczą na działkach rolnych o powierzchni 00,00 ha mimo zadeklarowania we wniosku w 2004 r. do płatności ONW powierzchni 73,27 ha".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 (powoływana jako: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 341) Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienia NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1208/10; z 19 października 2011 r., sygn. akt II OZ 974/11; z 26 października 2011 r., sygn. akt I OZ 804/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00). Za błąd rachunkowy zaś uznaje się błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04).

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że oczywistego charakteru nie ma omyłka, której stwierdzenie wymagałoby głębszej analizy akt postępowania, ponownego rozpoznania sprawy, czy zmiany orzeczenia (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 703 oraz powołane tam orzecznictwo). Innymi słowy, sprostowanie nie może wpływać na merytoryczną treść, czy też ocenę prawną zawartą w wyroku.

Fragmenty uzasadnień, o sprostowanie których wnosi skarżący, zawarte zostały w sprawozdawczej części uzasadnienia wyroku, relacjonującej przebieg postępowania w sprawie oraz przeprowadzonych w niej ustaleń, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania. A jak wynika z kolei z wyroku NSA w sprawie II GSK 600/14 ustalenia te uznane zostały za prawidłowe, więc kwestia sporna ograniczona została w zw. z art. 190 p.p.s.a. do oceny prawidłowości zastosowania w tym stanie faktycznym art. 49 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. Wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. nie mógł zatem zostać uwzględniony.

Z uwagi na powyższe, stosownie do art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.