Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2019 r. nr [...] II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. Ł. od decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2019 r. nr PUP [...] o utracie przez M. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

[...] sierpnia 2018 r. M. Ł. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (PUP) jako osoba bezrobotna. Starosta P. decyzją z [...] sierpnia 2018 r. uznał ją za osobę bezrobotną z dniem rejestracji i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji PUP poinformował M. Ł. o prawach i obowiązkach osoby rejestrującej się, co potwierdziła podpisem na oświadczeniu bezrobotnego, gdzie zawarto pouczenie o obowiązku zgłaszania się w PUP w wyznaczonych terminach oraz o obowiązku zawiadamiania PUP o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Pismem z [...] sierpnia 2018 r. wyznaczono M. Ł. termin wizyty na [...] września 2018 r. Dnia [...] sierpnia 2018 r. strona podpisem potwierdziła, że pouczono ją, iż osoba bezrobotna przedkładając zwolnienie lekarskie przypadające na uprzednio wyznaczony termin wizyty, zobowiązana jest zgłosić się w pierwszym dniu roboczym po ustaniu niezdolności do pracy do pośrednika pracy.

M. Ł. stawiła się w PUP dnia [...] października 2018 r. Do PUP wpłynęły 10 i [...] października 2018 r. zwolnienia lekarskie potwierdzające jej niezdolność do pracy w okresach 10-12.10.2018 r. i 16-22.10.2018 r. Dnia [...] października 2018 r. - pierwszego dnia po ustaniu niezdolności do pracy - M. Ł. nie stawiła się w PUP. Z tego powodu Starosta P. decyzją z [...] listopada 2018 r. pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2018 r.

W wyniku odwołania Wojewoda decyzją z [...] grudnia 2018 r. uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że postępowanie nie spełniało wymagań określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.).

Orzekając ponownie, Starosta P. decyzją z [...] stycznia 2019r., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2018 r. 1265 ze zm., dalej: u.p.z.i.r.p.), pozbawił M. Ł. statusu osoby bezrobotnej z dniem niestawiennictwa tj. [...] października 2018 r.

Odwołując się od tej decyzji M. Ł. podniosła, że samo pouczenie o konieczności stawiennictwa po okresie usprawiedliwionej niezdolności do pracy nie może być interpretowane jako wyznaczenie terminu w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Przepisy ustawy nie ustanawiają obowiązku stawiennictwa w PUP w pierwszym dniu roboczym po ustaniu okresu zwolnienia lekarskiego. Z takim obowiązkiem nie jest powiązana sankcja w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Nadto strona wskazała, że samo pouczenie udzielone kilka miesięcy wcześniej jako jedno z kilkudziesięciu zapisanych drobnym drukiem na czterech kartach A4 nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że został wyznaczony termin wizyty. Pouczenie nie wyznacza bowiem w sposób jednoznaczny i precyzyjnie poprzez określenie dnia i godziny, kiedy osoba bezrobotna ma stawić się w PUP.

Utrzymując w mocy ww. decyzję organu I instancji Wojewoda stwierdził, że wydano ją zgodnie z prawem. Organ odwoławczy przytoczył art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. i wskazał, że w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna (28.07.2018 r.) strona potwierdziła podpisem, że została poinformowana o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach i o konieczności powiadomienia PUP o fakcie wystąpienia uzasadnionej przyczyny niestawienia się na wyznaczony termin wizyty, w okresie 7 dni od dnia niestawiennictwa. Organ I instancji pouczył stronę, że w przypadku niezdolności do pracy udokumentowanej zwolnieniem lekarskim do PUP należy stawić się na obowiązkową wizytę w pierwszym dniu roboczym przypadającym po ustaniu zwolnienia lekarskiego. Wojewoda odnosząc się do zarzutu dotyczącego pouczenia wyjaśnił, że oświadczenie, które strona podpisała 1 sierpnia 2018 r. zawierało 4 ponumerowane strony. Skoro strona podpis złożyła na str. 4 oświadczenia, oznacza to, że zapoznała się z całością oświadczenia. Przedmiotowe oświadczenie znajduje się na str. 3 oświadczenia, a więc na odwrocie str. 4. Powyżej podpisu strony znajduje się wytłuszczonym drukiem pouczenie, że szczegółowe informacje można uzyskać w Punkcie Informacyjnym PUP lub na stronie internetowej. Strona potwierdziła też odbiór oświadczenia. Otrzymane przez nią pouczenie wskazuje, kiedy powinna stawić się w PUP – 23 października 2018 r. w godzinach pracy PUP (7:30 – 14:30). W pouczeniu wskazano nawet dokładnie stanowisko, do którego bezrobotna powinna się udać - Centrum Aktywizacji Zawodowej stanowisko 15 lub 16. Ponadto 1 sierpnia 2018 r. strona przyjęła do wiadomości treść oświadczenia osoby rejestrującej się w PUP, które zawiera wyczerpujące informacje nt. usprawiedliwiania nieobecności (w tym zwolnienia lekarskiego). Bezsprzeczny jest więc fakt, że stronę zapoznano z obowiązkami bezrobotnego oraz sankcjami wynikającymi z ich niedopełnienia. Pouczenie to znajduje się na str. 2, czyli na innej kartce niż znajduje się strony podpis. Skoro przedłożyła zaświadczenia lekarskie to widać zapoznała się z pouczeniem znajdującym się na innej kartce kompletu oświadczeń osoby bezrobotnej. Wojewoda stwierdził, że powołane w odwołaniu orzeczenia sądowe odnoszą się do innych stanów faktycznych i nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślił też, że obowiązkiem bezrobotnego jest przestrzeganie wyznaczonego terminu stawiennictwa w organie zatrudnienia lub usprawiedliwienie ewentualnej nieobecności zgodnie z pouczeniem. Bezrobotny powinien tak organizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności stawiennictwa w PUP przewidzianej w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. Powinien być dyspozycyjny, gotowy do podjęcia pracy oraz dokładać należytej staranności w zakresie wypełnienia obowiązku informacyjnego w stosunku do PUP w sytuacjach, gdy pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia nie jest możliwe z przyczyn obiektywnych. M. Ł. nie uzasadniła swojego niestawiennictwa w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa. Okoliczności niestawiennictwa przytoczone przez stronę nie wyczerpują znamion uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. W związku z tym zaistniała podstawa do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p.

M. Ł. wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Wojewody z [...] marca 2019r. zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. poprzez jego błędne zastosowanie i pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy nie miała ona prawidłowo wyznaczonego terminu wizyty w PUP i co za tym idzie nie mogła naruszyć obowiązku ustawowego osoby bezrobotnej,

- art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez uznanie, że działania PUP nie naruszyły obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej, należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwania nad tym, aby strony w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W motywach skargi podała, że ostatni termin wizyty miała wyznaczony na 11 października 2018 r., lecz w tym dniu nie stawiła się, a jej niestawiennictwo zostało usprawiedliwione, gdyż przedłożyła zwolnienie lekarskie. Równolegle zadzwoniła do PUP z informacją, że jest chora, a zwolnienie lekarskie wyśle pocztą. Pracownik PUP poinformował ją, że samo zwolnienie lekarskie wystarczy i nie musiała dzwonić do PUP, dodając, że o nowym terminie wizyty zostanie zawiadomiona listownie. Skarżąca działając w zaufaniu do uzyskanych informacji oczekiwała na wezwanie do stawiennictwa. W aktach sprawy nie ma zaś zawiadomienia o terminie wizyty wyznaczonej na 23 października 2018 r. Samo pouczenie o konieczności stawiennictwa po okresie usprawiedliwionej niezdolności do pracy, jeżeli w tym okresie bezrobotny miał wyznaczony termin wizyty, nie może być interpretowane jako wyznaczenie terminu w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. W orzecznictwie przyjmuje się, że skuteczność wyznaczenia terminu wizyty w urzędzie stanowi podstawową przesłankę zastosowania sankcji z tego przepisu. Samo wyznaczenie terminu wizyty powinno być jednoznaczne, określać konkretny czas i miejsce, powinno dojść z odpowiednim wyprzedzeniem do adresata, być dla niego zrozumiałe i jednoznaczne, może być dokonane również drogą elektroniczną lub telefoniczną. Karta, na której jest ono zawarte, wbrew twierdzeniom organów, nie jest podpisana przez stronę, podpis znajduje się na innych stronach, na których nie ma przedmiotowego pouczenia. W związku z tym samo pouczenie nie może stanowić wyznaczenia wizyty w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Poza tym pouczenie to jest sprzeczne z powołanym przepisem, który nie zobowiązuje bezrobotnego do tego, że jeżeli w czasie usprawiedliwionej nieobecności wyznaczony był termin wizyty, ulega on przesunięciu na pierwszy dzień po okresie, w którym istniała przeszkoda stawiennictwa. Zmiana terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. jest dopuszczalna, ale o wyznaczeniu nowego terminu bezrobotny musi zostać faktycznie i prawidłowo powiadomiony. Tego zaś w niniejszej sprawie zabrakło. Ponadto działania urzędników PUP stanowiły jedynie pozór stosowania art. 8 i art. 9 k.p.a., gdyż skarżąca uzyskując status osoby bezrobotnej otrzymała plik kartek papieru zawierających kilkadziesiąt napisanych niezrozumiałym urzędniczym językiem pouczeń, które odnoszą się do różnych stanów faktycznych, a niejednokrotnie stanowią prostą kopię przepisów. To zaś nie wyczerpało obowiązku prowadzenia przez władzę publiczną postępowania w sposób budzący zaufanie i obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na prawa i obowiązki strony.

W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga M. Ł. jest zasadna.

Sąd w pełni podziela zarzuty zawarte w skardze uznając, że organy orzekające nie miały podstaw do pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej.

Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. stanowiący materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowi, że Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zdanie pierwsze u.p.z.i.r.p. bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

Z powyższych przepisów wynika jasno, że pozbawienie bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej następuje (obligatoryjnie), jeżeli ten nie stawi się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Żaden przepis u.p.z.i.r.p. nie ustanawia zaś wobec bezrobotnego obowiązku, by w przypadku niezdolności do pracy udokumentowanej zwolnieniem lekarskim bezrobotny stawił się w PUP w pierwszym dniu roboczym przypadającym po ustaniu choroby (niezdolności).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy istotne jest, że w dniu 28 września 2018 r., po zgłoszeniu przez Maję Łenską wyjazdu za granicę w okresie 1-5 października 2018 r., pracownik PUP wspólnie z bezrobotną ustalił jej termin kolejnej wizyty w PUP na dzień 11 października 2018 r. Zobowiązanie do tego wraz z pouczeniem o treści art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. podpisała skarżąca i pracownik PUP (k. 29 akt adm.). Strona nie mogąc stawić się w PUP 11 października 2018 r. z powodu choroby, przedłożyła z zachowaniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., kolejno w dniach 16 i 22 października 2018 r., zwolnienia lekarskie za okresy odpowiednio 10-12 oraz 16-22 października 2018 r. Tym samym M. Ł. powiadomiła prawidłowo PUP o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa w PUP dnia 11 października 2018 r. Brak było zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. i pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej z dniem następnym po dniu usprawiedliwionego niestawiennictwa (od 23.10.2018 r.).

W ocenie Sądu skutków prawnych nie mogło wywołać oświadczenie strony złożone 1 sierpnia 2018 r. zatytułowane "Oświadczenie osoby bezrobotnej rejestrującej się w Powiatowym Urzędzie Pracy", które zawiera pouczenie następującej treści: "Zostałam pouczona, że po ustaniu niezdolności do pracy przypadającej na dzień wyznaczonej wizyty, mam obowiązek zgłosić się w PUP, w pierwszy dzień roboczy, przypadający bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy, do pośrednika pracy wskazanego na pierwszej stronie terminarza wizyt, w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Dni robocze od poniedziałku do piątku. Wizytę u pośrednika pracy należy poprzedzić zgłoszeniem się w Centrum Aktywizacji Zawodowej (CAZ stanowisko 15 lub 16), informując pracownika tego pokoju, że jest to wizyta po niezdolności do pracy." Obowiązek stawiennictwa w PUP pierwszego kolejnego dnia po ustaniu niezdolności do pracy nie wynika z przepisów u.p.z.i.r.p., ani z żadnych innych. W związku z tym w ocenie Sądu, nawet w sytuacji, że skarżąca jako osoba bezrobotna takie oświadczenie podpisała i przyjęła – jak to określiły organy orzekające – do wiadomości i stosowania, nie można wobec niezastosowania się do tegoż pouczenia, wyciągać z tego konsekwencji prawnych, w tym tych najbardziej restrykcyjnych wobec bezrobotnego, jak utrata statusu osoby bezrobotnej. Nie znajduje to bowiem umocowania w art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p., a nadto stanowi przejaw naruszenia przez organy orzekające zasady działania na podstawie i w granicach prawa określonej w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a.

Sąd nie kwestionuje faktu, że osoba bezrobotna ma obowiązek przestrzegania wyznaczonego terminu stawiennictwa w organie zatrudnienia lub usprawiedliwienia ewentualnej nieobecności. Ma też rację Wojewoda twierdząc, że bezrobotny powinien zorganizować tak swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności stawiennictwa w PUP przewidzianej w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. Nie można jednak uznać, że w okolicznościach niniejszej sprawy M. Ł. zaniedbała obowiązek stawiennictwa w PUP po usprawiedliwionej nieobecności na wizycie wyznaczonej na dzień 11 października 2018 r. Skarżąca po przedłożeniu zwolnień lekarskich i tym samym usprawiedliwieniu absencji w PUP 11 października 2018 r. oczekiwała na zawiadomienie (wezwanie) PUP na kolejną wizytę. Działając w zgodzie z przepisami u.p.z.i.r.p. strona nie miała podstaw by sądzić, że powinna stawić się w PUP dzień po ustaniu niezdolności do pracy tj. 23 października 2018 r. Nie można bowiem uznać, że pouczenie o przyjętej przez PUP wewnętrznej regulacji nie mającej umocowania w przepisach powszechnie obowiązujących o obowiązku stawiennictwa do pośrednika pracy w PUP pierwszego dnia roboczego przypadającego bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy po usprawiedliwionej nieobecności, nosiło znamiona wyznaczenia przez urząd terminu wizyty, o którym mowa w art. 33 ust. 3 u.p.z.i.r.p. Wyznaczenie terminu wizyty, jak słusznie wskazuje strona, powinno mieć charakter indywidualny i konkretny, tzn. odnosić do danej osoby bezrobotnej i ściśle określonej jej sytuacji, daty stawienia się, a nie stanowić ustanowioną przez urząd zasadę, którą winny respektować osoby bezrobotne każdorazowo, gdy znajdą się w sytuacji, gdy znajduje ona zastosowanie.

Takie działanie PUP w P. kłóci się z zasadą działania organów administracji publicznej w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz z zasadą informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki (art. 9 k.p.a.). Nie sposób bowiem uznać, że podpisanie i zapoznanie się przez osobę bezrobotną w dniu rejestracji w PUP z czterostronicowym, sporządzonym językiem prawniczym, oświadczeniem (pouczeniem) m.in. o obowiązku stawiennictwa do pośrednika pracy w PUP pierwszego dnia roboczego przypadającego bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy po usprawiedliwionej nieobecności, przy jednoczesnym otrzymaniu do zapoznania się i podpisania kolejnymi, licznymi oświadczeniami (pouczeniami) jak np. oświadczenie dla celów obliczania miesięcznych składek na podatek dochodowy od osób fizycznych, oświadczenia dla celów ustalenia uprawnień do ubezpieczenia zdrowotnego, informacji dotyczącej przetwarzania danych osobowych, oświadczenia dotyczącego uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, stanowi wyznaczenie przez urząd terminu stawienia się w PUP w celu przyjęcia propozycji zatrudnienia. Strona działając w zaufaniu do PUP miała podstawy oczekiwać, że po przedstawieniu zwolnień lekarskich za okres, w którym miała wyznaczony termin wizyty w PUP, zostanie na piśmie (jak uczyniono to uprzednio) lub choćby telefonicznie czy drogą elektroniczną zawiadomiona o nowym, zmienionym terminie obowiązkowej wizyty.

Sąd pragnie zaznaczyć, że M. Ł. jako osoba bezrobotna działała od momentu uzyskania statusu osoby bezrobotnej (decyzja z [...].08.2018 r.) z należytą staranności i stosowała się do ustawowych wymogów wynikających z uzyskanego statusu. Dnia 10 sierpnia 2018 r. przedstawiła zwolnienie lekarskie za okres 7-14 sierpnia 2018 r. w związku z czym PUP pismem z 30 sierpnia 2018 r. wyznaczył jej nowy termin wizyty na 20 września 2018 r. Następnie 28 września 2018 r. zgłosiła wyjazd za granicę/brak gotowości do podjęcia zatrudnienia z powodu innej sytuacji w okresie 1-5 października 2018 r. w związku z czym Starosta P. decyzją z [...] października 2018 r. pozbawił ją za ten okres zasiłku dla bezrobotnych. Dlatego i z tego powodu nie można uznać, jak uczyniły to organy orzekające, że jej niestawiennictwo w PUP pierwszego dnia po roboczego przypadającego bezpośrednio po ustaniu niezdolności do pracy po usprawiedliwionej nieobecności, wyczerpało przesłanki do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p. Działając w zaufaniu do PUP (działający za Starostę) jako organu administracji publicznej skarżąca słusznie mogła oczekiwać, podobnie jak w przypadku przedłożenia zwolnienia lekarskiego za okres 7-14 sierpnia 2018 r., że nowy termin obowiązkowej wizyty w urzędzie zostanie jej podany pisemnie. Czyniąc inaczej i przyjmując, że skarżąca - wbrew przyjętemu pouczeniu – nie stawiła się w wyznaczonym przez urząd terminie przypadającym na pierwszy dzień roboczy po ustaniu niezdolności do pracy tj. na dzień 23 października 2018 r., organy dopuściły się naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz właśnie art. 33 ust. 4 pkt 4 u.p.z.i.r.p.

W związku z powyższym Sąd podzielając w pełni skargę M. Ł. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu I instancji wynikającym z art. 153 p.p.s.a. będzie uwzględnienie oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł jako kwotę wynagrodzenia pełnomocnika strony.