Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 766/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 460
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Magdalena Tambelli – Orwat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi D. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. S.A. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 16/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] oraz utrzymaną tym rozstrzygnięciem decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. z dnia [...] r., nr [...], zezwalającą spółka D. w W. (skarżącej spółce) na umieszczenie w określonym we wniosku spółki pasie dróg urządzeń infrastruktury technicznej w postaci przewodu gazowego oraz rury osłonowej dla tego przewodu, od dnia [...] do dnia [...] r. Uchylenie ww. decyzji Sąd uzasadnił stwierdzonym naruszeniem przepisów art. 7, 77 §1, art. 80 i art. 107 §3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez niedostateczne umotywowanie udzielenia przedmiotowego zezwolenia, wbrew wnioskowi spółki, na okres 4 lat i wykroczenie tym samym poza granice uznania administracyjnego.

Rozpoznawszy sprawę ponownie, organ I instancji powziął w dniu [...] r. decyzję nr [...] zezwalającą na umieszczenie w obszarze zbudowanym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego w postaci przewodu gazowego oraz rury osłonowej dla tego przewodu od dnia [...] r. do dnia [...] r. w pasie dróg wojewódzkich nr [...] relacji: [...] – [...] – [...] - droga klasy [...] od km [...] do km [...] strona prawa, km [...] (przecisk), w km [...] i w km [...] strona prawa, nr [...] relacji: [...] – [...] - droga klasy [...] w km [...] strona prawa m. [...]. W uzasadnieniu decyzji, po przytoczeniu treści art. 4 pkt 1 i 2, art. 39 ust. 3, art. 22 ust, 1, art. 43, art. 40 ust. 1 oraz art. 40 ust. 16 ustawy o drogach publicznych (dalej: u.d.p.) oraz §2 ust. 1 pkt 4 i § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (dalej: rozporządzenia) organ stwierdził, że zarządca drogi ma prawo do ustalania czasokresu umieszczenia obiektów lub urządzeń infrastruktury technicznej nie związanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu, że priorytetem w udzielaniu zezwoleń w tym zakresie ma być droga i urządzenia z nią związane oraz że okres gwarancyjny na wykonane prace związane z umieszczonym urządzeniem wynosi 24 miesiące od daty odbioru pasa drogowego, co w wypadku wystąpienia po tym okresie wad powoduje ponowne wchodzenie w pas drogowy i naruszanie jego elementów, które to wady nierzadko musi usuwać na własny koszt zarządca drogi. Wskazał, że w ramach uznania administracyjnego organ zobowiązany jest do dbałości o stan drogi w odniesieniu do urządzeń obcych i że priorytetem są drogi publiczne, a nie odwrotnie. Organ stwierdził, że w przedmiotowym przypadku zarząd drogi ma krótkie, pięcioletnie okresy międzyremontowe i w trakcie remontu dróg mogą wystąpić kolizje pomiędzy obydwoma zarządcami infrastruktury. Wskazał, że z udzieleniem zezwolenia związana jest konieczność nałożenia opłat z zajęcie pasa, których wysokość ustalana jest w zgodzie z uchwałą sejmiku województwa i dlatego udzielenie zezwolenia na wnioskowany okres 100 lat wiązałoby się z nałożeniem obowiązku uiszczania opłat, których wysokość z biegiem lat może stać się nieadekwatna; zmianom ulegają również warunki techniczne dotyczące przedmiotowych urządzeń. Organ, powoławszy się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu zakazujące lokalizowania urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu przy uwzględnieniu opisanych w ustawie wyjątków stwierdził, że zarządca drogi przewidział przebudowę dróg wojewódzkich nr [...] W ocenie organu umieszczenie urządzeń na okres 100 lat w dłuższej perspektywie czasowej powodowałby kolizje z ustawowymi zadaniami i celami zarządcy drogi.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji uzupełnił powyższą decyzję poprzez ustalenie opłat za umieszczenie urządzeń w pasie dróg wojewódzkich.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z dnia [...] r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T uchyliło decyzję pierwszoinstancyjną w części doprecyzowując sentencję rozstrzygnięcia poprzez wskazanie nazwy adresata oraz specyfikacji instalowanych urządzeń i ich zamierzonej lokalizacji. W pozostałym zakresie decyzja pierwszoinstancyjna utrzymana została w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 1-4, ust. 3-5, ust. 10, ust. 11, ust. 12, ust. 13 i ust. 13a ustawy o drogach publicznych oraz §1 ust. 1 i ust. 3, § 2 ust. 1-3 rozporządzenia. Zacytowawszy obszerną część uzasadnienia wyroku WSA w Bydgoszczy o sygn. II SA/Bd 16/15, organ odwoławczy potwierdził prawidłowość ustalenia czasu zajęcia na okres 4 lat wyjaśniając, że w rozpatrywanym przypadku interesowi społecznemu w postaci utrzymania dróg publicznych w bezpiecznym stanie oraz możliwości rozwijania i poprawiania warunków korzystania z dróg publicznych należało dać pierwszeństwo nad interesem inwestora wyrażającemu się możliwością prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na zaopatrzeniu odbiorców w gaz. Wskazał, że skarżąca spółka mogła zaplanować poprowadzenie przedmiotowych urządzeń poza pasem drogowym, a wybór lokalizacji urządzeń przesyłowych w granicach tego pasa zobowiązuje spółkę do poddania się reżimowi prawnemu właściwemu drogom publicznym. W ocenie organu odwoławczego niezgodne z interesem społecznym byłoby rozstrzygnięcie, które uniemożliwiałoby plany modernizacji drogi z uwagi na posadowione w pasie urządzenia infrastrukturalne. Organ zauważył, iż rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zawierało skrótowe uzasadnienie co do okresu zajęcia pasa drogowego, ale braki te zostały naprawione w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego i nie ma potrzeby przekazywania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwołał się do podniesionych w uzasadnieniu wyroku II SA/Bd 16/15 kwestii stosowania formularzy ograniczających do 4 lat okres zezwolenia, o które ubiega się wnioskodawca wskazując, że ograniczenie to w przedmiotowej sprawie nie wyniknęło z konstrukcji formularza, lecz z ustaleń faktycznych związanych z planowanymi w 2017 r. pracami na drogach wojewódzkich nr [...], z którymi urządzenia gazowe pozostają w kolizji.

Pismem z dnia [...] r. spółka, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77 i art.107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie słusznego interesu strony oraz nienależyte uzasadnienie decyzji i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie nieracjonalnej analizy zebranego materiału dowodowego. Ponadto zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i arbitralne skrócenie planowanego okresu zajęcia pasa drogowego oraz naruszenie art. 40 ust. 1 i art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 1 ust. 1 i 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i przekroczenie granic uznania administracyjnego, co doprowadziło do przyjęcia, że zarządca drogi może władczo skrócić planowany okres zajęcia pasa drogowego. W uzasadnieniu skargi spółka podkreśliła, że remonty, na które powołał się organ I instancji w piśmie do organu odwoławczego mają mieć charakter powierzchniowy i nie zostało wyjaśnione, w jaki sposób kolidować mają z zakopanym na głębokości 0,9 m gazociągiem. Ponadto, jak zauważyła spółka, organy wypowiadają się jedynie o "planowanych pracach drogowych", nie wspominając o szansach realizacji tego zamierzenia ani o podjętych działaniach prowadzących do rozpoczęcia inwestycji. W ocenie skarżącej spółki określenie czasu zajęcia na cztery lata nie zostało przekonująco umotywowane i stanowi wykroczenie poza granice uznania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, iż rozstrzygnięcie w sprawie zapadło po wnikliwym rozważeniu ścierających się interesów stron, a spółka mogła ulokować urządzenia przesyłowe poza pasem drogowym, unikając w ten sposób konieczności dostosowywania się do reżimu prawnego właściwego pasom drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności prawem. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zaskarżona decyzja może być uchylona tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a także stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji poczynionej wedle wyżej określonych kryteriów wskazać najpierw należy, iż w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wydał już wyrok uchylający dwie uprzednio powzięte decyzje organów obu instancji. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Jan Paweł Tarno, LexisNexis, Warszawa 2008 r., wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05, LEX nr 187499).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392). Naruszenie zasady związania oceną prawną przez organ administracji stanowi wadę skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny wymaga więc kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły i wykonały wytyczne i oceny zawarte w poprzednim wyroku.

W orzeczeniu z 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 16/15, WSA wypowiedział się co do uchybień w zakresie ustaleń faktycznych, na jakich oparły się organy wydając swoje rozstrzygnięcia instancji wskazując, że ustalenie przez organy okresu zajęcia pasa drogowego na 4 lata nie zostało przez nie prawidłowo umotywowane. Sąd zwrócił uwagę, że powołanie się przez organy na konieczność przeprowadzenia w bliżej nieokreślonej przyszłości remontu pasa drogi nie może zostać uznane za dostateczny powód takiego, a nie innego rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii. Podobnie powodem tym nie jest powołanie się organów na przewidywane przez nie konflikty wynikające z obecności urządzeń przesyłowych w gruntach drogi publicznej podlegającej takiemu hipotetycznemu remontowi. Stwierdzone braki w uzasadnieniu zaskarżonej wówczas decyzji i decyzji ją poprzedzającej doprowadziły Sąd w składzie wówczas orzekającym do wniosku, iż organy w sposób arbitralny ustaliły czasokres zajęcia pasa na 4 lata, wykraczając poza granice uznania administracyjnego. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku, powinnością organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy było prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz wyraźne wskazanie przyczyn takiego a nie innego rozstrzygnięcia kwestii okresu, na jaki zezwala się skarżącej spółce na zajęcie pasa drogi publicznej, wraz z dowodami potwierdzającymi i uzasadniającymi przyjęte rozwiązanie.

Przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że organy obu instancji nie wykonały wskazówek sądu i rozstrzygając sporne zagadnienie w tożsamy jak poprzednio sposób ponownie nie przedstawiły przekonujących okoliczności przemawiających za ograniczeniem wnioskowanego zezwolenia na okres 4 lat.

Po pierwsze zauważyć należy, iż powołanie się organów obu instancji na kwestię przewidywanych remontów właściwych odcinków drogi publicznej jest w istocie powieleniem stanowiska zawartego w dwóch uprzednio uchylonych decyzjach, gdzie problem ewentualnych, występujących podczas remontu drogi kolizji na linii inwestor-zarządca drogi, przedstawiony został na zasadzie hipotetycznej, przewidywanej tylko przez organy sytuacji. Problem ten zaś nie został rozstrzygnięty, na co uwagę zwracał Sąd w poprzednim wyroku, na zasadzie wyważenia słusznego interesu strony wobec okoliczności, których przyszłe wystąpienie znajduje potwierdzenie w realiach tej konkretnie rozpatrywanej sprawy. Analizując treść uzasadnień powziętych rozstrzygnięć Sąd nie odnalazł jasno wyartykułowanych racji na to, iż udzielenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego akurat na okres od [...] r. do [...] r. jest rozwiązaniem właściwym, które w sposób kompromisowy rozwiązuje zaistniały między stronami konflikt interesów. Przypomnieć ponownie należy, iż to na organie, jako podmiocie dysponującym władztwem administracyjnym, spoczywa obowiązek korzystania z tego władztwa w granicach prawa i nie może on, poruszając się w ramach uznania administracyjnego, arbitralnie narzucać danego rozwiązania nie uzasadniając należycie swojego rozstrzygnięcia.

Organ odwoławczy w ogóle nie przywołał powodów, dla których przyjęty 4-letni okres zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia wskazanych urządzeń jest w jego mniemaniu okresem odpowiednim chociażby ze względu na specyfikę urządzeń, technologię ich instalacji, czy konkretne, zaplanowane działania zarządcy drogi w przyszłości, uzasadniające celowość takiego, a nie innego ustalenia tego okresu. Nie odnosząc się do stanowiącej meritum sporu kwestii, organ odwoławczy co do zasady poprzestał na poczynieniu wywodów dotyczących wyższości interesu społecznego nad interesem strony, motywując to możliwością rozwijania i poprawiania warunków korzystania z dróg publicznych. Twierdzenie organu o wyższości interesu społecznego nad interesem spółki w sytuacji braku uzasadnienia, dlaczego ustalenie akurat czteroletniego okresu zajęcia pasa uznał za prawidłowe, jest konstatacją przedwczesną, albowiem nie można jej zweryfikować w oparciu o konkretne racje organu, powzięte w ścisłym związku ze specyfiką rozpatrywanej sprawy. Stopień ogólności tezy, iż w rozpatrywanej sprawie należało dać pierwszeństwo interesowi społecznemu w postaci utrzymania dróg publicznych w bezpiecznym stanie nad interesem strony realizującym się w możliwości prowadzenia działalności gospodarczej - dostawie gazu do odbiorców, mógłby posłużyć za uzasadnienie całkowitej odmowy komukolwiek i kiedykolwiek umiejscawiania urządzeń w pasie drogi publicznej, albowiem jest to argument nie znajdujący zaczepienia w żadnej konkretnej okoliczności właściwej dla niniejszej sprawy. Organ nie wyjaśnił, w jaki sposób umiejscowienie przedmiotowych urządzeń na okres dłuższy niż 4 lata miałoby uniemożliwiać, jak podniósł, bezpieczne korzystanie z drogi publicznej i jej modernizację. Nie wiadomo, w jaki sposób konkretne urządzenie, wkopane na konkretną głębokość będzie wywoływać kolizję przy okazji przeprowadzenia konkretnych prac i dlaczego kolizji tych nie przewiduje się w ustalonym okresie 4 lat, za to pojawią się w przypadku umieszczenia urządzeń w pasie drogowym na czas ewentualnie dłuższy.

W kontekście powyższego dodać należy, że jedyną zawartą w aktach sprawy wzmianką konkretyzującą w jakikolwiek sposób planowane przez organ prace remontowe jest informacja zawarta w piśmie organu I instancji do organu odwoławczego z [...] r. (k. 37 akt adm.). Z dokumentu tego wynika, iż organ przewiduje przeprowadzenie prac remontowych w roku 2017 r., polegających na wykonaniu poszerzeń wraz ze wzmocnieniem konstrukcji nawierzchni dróg wojewódzkich nr [...] Organ podkreślił jednocześnie, że zakres przedmiotowy uzależniony jest od stanu technicznego danej nawierzchni drogi, a inwestycja wymagać będzie uzyskania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Z pisma tego wynika więc, iż o ile organ ma w planach przeprowadzenie prac remontowych przedmiotowej drogi publicznej, to zarówno o zakresie tych prac, jak i możliwości ich przeprowadzenia, na moment rozpoznawania sprawy wypowiadać się jeszcze nie można. Co słusznie zauważyła zresztą skarżąca spółka, prace te organ I instancji planuje na rok 2017, zaś wydane finalnie zezwolenie udzielone zostało na okres do [...] r. Powyższe wskazuje więc, że jedyny, w jakimś stopniu bliżej określony remont drogi publicznej również w ocenie organu I instancji nie wywoła konfliktu między zarządcą drogi a zarządcą zakopanej infrastruktury gazowej.

Komentarza wymaga też argumentacja, jaką organ I instancji posłużył się w odniesieniu do spornego zagadnienia w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Organ, precyzując w swoim mniemaniu stanowisko odnośnie wywołujących konflikty przewidywanych remontów dróg wyjaśnił, iż konieczność ich przeprowadzenia może pojawić się przy okazji przeglądów szczegółowych dróg, dokonywanych co 5 lat na podstawie art. 62 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 290). Stwierdzić należy, że i tu twierdzenia cały czas nie wychodzą poza obszar spekulacji organu. Po pierwsze, przegląd szczegółowy obiektu budowlanego, jak sam zauważył organ, tylko potencjalnie może wykazać usterki wymagające naprawy i nie musi wiązać się ze stwierdzeniem konieczności przeprowadzenia remontu drogi. Po drugie, zaś organ apriorycznie uznał, iż każdy remont będzie powodował jakiegoś rodzaju kolizję z zakopanym gazociągiem, a tego, bez odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zakresu planowanych robót i specyfikacji umiejscowionych w pasie drogowym urządzeń, stwierdzić z góry nie można. Zaakceptowanie wnioskowania zaprezentowanego przez organ I instancji prowadziłoby zresztą do wniosku, że mimo, iż okres zajęcia pasa nie jest ograniczony przepisami o drogach publicznych, to w istocie zezwolenie takie, ze względu na konieczność dokonywania przeglądów okresowych obiektów budowlanych co rok lub 5 lat, stanowi podstawę do ograniczenia zezwolenia na umiejscowienie przedmiotowych urządzeń na taki właśnie okres.

W treści uzasadnienia decyzji II instancji organ odwoławczy poczynił spostrzeżenie, że spółka nie musiała decydować się na umiejscowienie urządzeń przesyłowych w pasie dróg publicznych, a skoro tak wybrała, to jej obowiązkiem jest poddanie się reżimowi prawnemu właściwemu dla tego typu gruntów. Sugestii co do możliwości wyboru innego miejsca umiejscowienia przedmiotowych urządzeń nie można uznać za argument na rzecz stanowiska organu, albowiem skarżąca spółka, zgłaszając się z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, korzysta z przysługującego jej instrumentu prawnego, a organ jest zobowiązany w sposób prawidłowy rozstrzygnąć, czy i w jakim zakresie wnioskowane uprawnienie zostanie stronie udzielone. Twierdzenia o specyfice reżimu prawnego dotyczącego dróg publicznych, co do zasady słuszne, odnoszą się w równym stopniu do obu stron postępowania. Takie, a nie inne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, przy jednoczesnym zaniechaniu uzasadnienia wszystkich punktów decyzji, nie może być motywowane wskazaniem stronie, że jeżeli nie jest zadowolona z wyniku postępowania przed organem, to może ona skorzystać ze ścieżek niezwiązanych co do zasady z postępowaniem administracyjnym.

Zadaniem organów w niniejszej sprawie było wytłumaczenie, dlaczego w ich ocenie decyzja wyznaczająca okres zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przybrała taką, a nie inną treść. Wskazać należy, że skrupulatne uzasadnienie decyzji w powyższym zakresie ma zasadnicze znaczenie z tego powodu, że ta konkretna kwestia jest zarzewiem zaistniałego sporu, a finalne jej rozstrzygnięcie przez organy obu instancji powtórnie znacznie różniło się od oczekiwań strony postępowania zawartych we wniosku (wniosek o udzielenie zezwolenia na 100 lat). Na marginesie zauważyć należy, iż poruszając się w granicach uznania administracyjnego organ może miarkować okres, na jaki udziela zezwolenia i w ten sposób, przy skrupulatnym uzasadnieniu takiego, a nie innego rozwiązania, ustalić kompromisowe rozstrzygnięcie problemu.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzając, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę wskazania zawarte przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Po powzięciu rozstrzygnięcia w sprawie obowiązkiem organu będzie wyczerpujące, z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie decyzji.