Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 83/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz – Kremis (spr.) Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2021 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zmiany i odmowy zmiany decyzji w zakresie terminów wykonania nakazów określonych tą decyzją I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz r. pr. A. C. kwotę 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 zł podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Dzierżoniowie nr 209/2020 z dnia 23.09.2020 r., zmieniono decyzję tego organu nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 5 i jednocześnie odmówiono zmiany tej decyzji w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 3 i 4.

Stan faktyczny sprawy jest taki, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Dzierżoniowie (dalej: PINB), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku mieszkalno-gospodarczego położonego na terenie nieruchomości nr [...] w G. na dz. o nr ew. gr. [...] obręb G., decyzją nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r., zakazał J. G. (właścicielowi budynku mieszkalno-gospodarczego) użytkowania części gospodarczej budynku, do czasu uzyskania orzeczenia technicznego o możliwości jego bezpiecznego użytkowania, opracowanego przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno - budowlanej i posiadającą aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego oraz nakazał J. G. usunąć stwierdzone nieprawidłowości, pod nadzorem kierownika robót posiadającego stosowne uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno - budowlanej oraz posiadającego aktualne zaświadczenie o przynależności do izby samorządu zawodowego, poprzez: 1. Przystąpienie do natychmiastowego zabezpieczenia terenu przy budynku, w miejscach zagrożonych, polegającego na trwałym wygrodzeniu w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi mogących znaleźć się w jego pobliżu wraz z wywieszeniem tablic ostrzegawczych i zakończenie tych prac w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. 2. Przystąpienie do natychmiastowego usunięcia elementów budynku stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia tj.: luźnych i naruszonych dachówek ceramicznych znajdujących się na połaciach dachowych budynku i zakończyć te prace w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. 3. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., naprawy dachu nad częścią gospodarczą w zakresie konstrukcji, na podstawie projektu technicznego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zaświadczenie o przy należności do izby samorządu zawodowego. 4. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., naprawy i uzupełnienia pokrycia dachowego budynku. 5. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych budynku. Decyzji tej w zakresie pkt 1 i 2 nakazu nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a. Od tej decyzji nie wniesiono w ustawowym terminie odwołania, wobec czego przedmiotowa decyzja stała się ostateczna.

W dniu 27.08.2020 r. do powiatowego organu nadzoru budowlanego wpłynął wniosek Pana J. G. o zmianę terminu wykonania obowiązków wynikających z pkt 3, 4 i 5 nałożonych decyzją nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. J. G. swój wniosek uzasadniał złym stanem zdrowia oraz brakiem środków finansowych. Rozpoznając ten wniosek PINB w Dzierżoniowie decyzją nr 209/2020 z dnia 23.09.2020 r. zmienił własną decyzję nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 5 w ten sposób, że zamiast brzmienia: "Dokonanie w terminie do dnia 30.11.2020 r. uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych ww. budynku." otrzymuje brzmienie: "Dokonanie w terminie do dnia 31.12.2021 r. uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych ww. budynku." Jednocześnie PINB odmówił zmiany własnej decyzji nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 3 i 4.

Od decyzji tej odwołał się zobowiązany.

Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr 1131/2020, z dnia 9 grudnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania J. G. od opisanej decyzji PINB w Dzierżoniowie, którą zmieniono decyzję PINB w Dzierżoniowie nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 5 i jednocześnie odmówiono zmiany tej decyzji w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 3 i 4, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu argumentacji odwołania, doszedł do przekonania, że zgodnie z art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z treści tego przepisu jasno wynika, że organ administracji publicznej może uchylić bądź zmienić decyzję ostateczną jedynie jeżeli zostaną łącznie spełnione następujące przesłanki: a) postępowanie w sprawie indywidualnej zostało zakończone decyzją ostateczną, na mocy której strona nabyła prawo; b) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji; c) uchyleniu lub zmianie decyzji nie sprzeciwiają się przepisy szczególne; ,d) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

W badanym przypadku słusznie organ I instancji stwierdził, że przesłanki spełnione są jedynie dla obowiązku określonego w punkcie 5 tj. uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych budynku. Natomiast w odniesieniu do punktu 3 tj. naprawy dachu nad częścią gospodarczą w zakresie konstrukcji oraz punktu 4 tj. naprawy i uzupełnienia pokrycia dachowego budynku za uwzględnieniem wniosku nie przemawia interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza on bowiem przestrzeń wolną od takich zagrożeń (stanów naruszenia prawa), jakie wiążą się z nieodpowiednim stanem technicznym ww. obiektu. Ich tolerowanie natomiast przez okres dłuższy niż obiektywnie niezbędny do ich usunięcia, a do tego sprowadzałoby się uwzględnienie podania, co oczywiste w ten interes bezpośrednio godzi. Organ wyjaśnia, że o słusznym interesie strony można mówić wyłącznie wówczas, gdy uwzględnienie tego interesu nie narusza przepisów prawa, tj. nie sankcjonuje stanu niezgodności z prawem. Zauważyć należy, że jednym z Istotnych elementów decyzji nakładającej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego obowiązki mające na celu usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, jest określenie terminu ich wykonania - co wprost wynika z treści ww. przepisu. Termin ten w szczególności ma służyć jak najszybszemu osiągnięciu celu w jakim wydawana jest ta decyzja, tj. doprowadzenia do likwidacji istniejących zagrożeń dla dóbr prawnie chronionych. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dążenie do możliwie szybkiego usunięcia nieprawidłowości, tj. wyznaczenia możliwie krótkiego, aczkolwiek oczywiście racjonalnego z punktu widzenia obiektywnej możliwości realizacji obowiązku przez stronę zobowiązaną, terminu wykonania nakazanych czynności. Utrzymywanie stanu niezgodności z prawem, nie znajduje w uznaniu organu uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Istotą regulacji art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego jest likwidacja zaistniałych w zakresie utrzymania obiektów budowlanych nieprawidłowości celem zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania tych obiektów - przez co rozumieć należy zarówno bezpieczeństwo bezpośrednich użytkowników obiektu (np. mieszkańców), jak i bezpieczeństwo osób przebywających w jego pobliżu. W ocenie organów nadzoru budowlanego wydłużenie terminu wykonania tych obowiązków spowodowałoby nieodwracalną w skutkach dalszą degradację tego budynku, co w konsekwencji może doprowadzić do zawalenia się dachu tego budynku i stworzyć zagrożenie dla użytkowników budynku. Reasumując brak niezbędnej przesłanki w postaci słusznego interesu strony lub interesu społecznego w uwzględnieniu podania w tym zakresie skutkować musi decyzją odmowną. Organ wskazuje także, że przedmiotem postępowania, o którym mowa w art. 155 k.p.a. nie jest ocena zarzutów merytorycznych, które mogły zostać podnoszone w zwykłym trybie odwoławczym, lecz to czy za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Postępowanie to jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego pozwalającym wzruszyć ostateczną decyzję po spełnieniu przesłanek określonych w art. 155 k.p.a. (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1540/18; wyroki NSA w Warszawie: z 13 grudnia 1996 r., sygn. III SA 1212/95, LEX nr 28966, z 15 listopada 1996 r., sygn. III SA 1110/95, LEX nr 27376). Zatem argumenty odwołania pozostają bez wpływu rozstrzygnięcie bowiem brak którejkolwiek z ww. przesłanek czyni zmianę decyzji w trybie z art. 155 k.p.a. niedopuszczalną

Skargę na ostateczną decyzję złożył J. G..

Zaskarżył opisaną decyzję w całości, zarzucając jej wydanie z naruszeniem przepisów prawa, których nie potrafi określić. Muszę zaskarżyć krzywdzącą dla strony decyzję. Organ nie uwzględnił przy jej wydawaniu treści wyroku sądu. Nie zebrano prawidłowo materiału dowodowego. Nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego. W szczególności nie uwzględniono roli sąsiada w tym wszystkim. Wykluczono sąsiada z odpowiedzialności. Decyzja jest krzywdząca z przyczyn w skazanych w zaskarżeniu decyzji pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o jej uchylenie w całości, w szczególności zwolnienie mnie od odpowiedzialności za zawalania stodoły. Jednocześnie wskazuje, iż nie mogłem wcześniej wnieść pisma z powodu panującej pandemii wynikiem której zmarło mi dwóch braci.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Następnie, w zw. z ustanowieniem dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, pełnomocniczka złożyła do sądu pismo procesowe- dołączone do akt w dniu wyznaczonego posiedzenia w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 tzw. "ustawy covidowej", w którym w całości podtrzymała zarzuty skargi, a nadto podniosła, że skarżone decyzje naruszają art. 9 kpa, poprzez nieinformowanie strony i art. 155 kpa, poprzez błędne uznanie, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu pisma pełnomocniczka podnosi, że organ nie zastosował się (w toku prowadzonego postępowa) do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Tym samym skarżący, działając bez pełnomocnika został narażony na niemożność podjęcia wszystkich działań, dla uzyskania pozytywnego wyniku wszczętego postępowania. Natomiast naruszenie art. 155 tejże ustawy pełnomocnik skarżącego upatruje w pominięciu przez organ warunków finansowych, jakimi dysponuje zobowiązany tym bardziej, że nie może on liczyć na niczyją pomoc. Pełnomocniczka dodaje, że skarżący poczynił już pewne przygotowania do realizacji nałożonego obowiązku i nie uchyla się od jego realizacji. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie zaskarżonym i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, przyznanie pełnomocniczce wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej, przyznanej stronie z urzędu, a także wyznaczenie w sprawie rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). W konsekwencji, decyzja (postanowienie) organu administracji publicznej podlega weryfikacji w postępowaniu sądowym z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W świetle wynikającego z przywołanego przepisu kryterium kontroli sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej, umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych (postanowień) uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm. zwanej dalej " u.p.p.s.a.".) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c tego przepisu). Jak wskazano w literaturze przedmiotu przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji (postanowienia), a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" (por. [red ] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458).

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, sąd uznał, że skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Wynika z tego, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich i - jak wynika z konstrukcji przepisu - podstawowym jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w rozpoznawanej sprawie jest art. 66 p.b., który stanowi w ust. 1 pkt 3 p.b., że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten stanowił podstawę do wydania przez PINB decyzji nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. Omawiany przepis obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia okoliczności w nim wskazanych. W świetle zaś art. 155 k.p.a. nie jest możliwa zmiana decyzji o charakterze "związanym". Uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może wystąpić tylko wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewiduje pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 555/08 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej: "NSA": orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dalej wymaga wyjaśnienia, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. nie jest decyzją uznaniową. W stanie faktycznym opisanym w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że ma obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 p.b. wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Inaczej mówiąc, jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 p.b., to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Uwzględnienie przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 66 ust. 1 p.b. Przepis ten należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż nie można jako nietworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki. Tym samym, przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące (vide wyrok NSA z 19 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1402/07). Chociaż decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 p.b. ma charakter związany, to już termin określony w tej decyzji ma charakter uznaniowy. Powoduje to, że o ile sama zmiana decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w trybie art. 66 ust. 1 p.b. w zakresie nałożenia konkretnych obowiązków jest niedopuszczalna, o tyle - co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w zakresie terminu ich wykonania. . Przystąpienie do natychmiastowego zabezpieczenia terenu przy budynku, w miejscach zagrożonych, polegającego na trwałym wygrodzeniu w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi mogących znaleźć się w jego pobliżu wraz z wywieszeniem tablic ostrzegawczych i zakończenie tych prac w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. 2. Przystąpienie do natychmiastowego usunięcia elementów budynku stwarzających zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia tj.: luźnych i naruszonych dachówek ceramicznych znajdujących się na połaciach dachowych budynku i zakończyć te pra-ce w terminie 7 dni od daty otrzymania decyzji. 3. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., naprawy dachu nad częścią gospodarczą w zakresie konstrukcji, na podstawie projektu technicznego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zaświadczenie o przy należności do izby samorządu zawodowego. 4. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., naprawy i uzupełnienia pokrycia dachowego budynku. 5. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych budynku. Decyzji tej w zakresie pkt 1 i 2 nakazu nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z art. 108 § 1 K.p.a.

W takim właśnie zakresie doszło do zmiany ostatecznej decyzji PINB w Dzierżoniowie nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r. Skarżoną decyzją organ I instancji na podstawie art. 155 k.p.a. zmienił swoje rozstrzygnięcie odnośnie do terminu wykonania części nałożonych na skarżącego obowiązków - (wyznaczając mu nowy termin - do dnia 31.12.2021 r. w zakresie uzupełnienia i naprawy tynku na ścianach zewnętrznych budynku), a w pozostałym zakresie, tj. nakazania Jednocześnie PINB odmówił zmiany własnej decyzji nr 139/2020 z dnia 17.07.2020 r w zakresie terminu wykonania nakazu określonego tą decyzją w pkt 3 i 4.- w zakresie konstrukcji, na podstawie projektu technicznego sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zaświadczenie o przy należności do izby samorządu zawodowego. 4. Dokonanie, w terminie do dnia 30.11.2020 r., naprawy i uzupełnienia pokrycia dachowego budynku.

W doktrynie i judykaturze wskazuje się, że przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie; muszą zyskać zindywidualizowaną treść wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy (vide wyroki NSA: z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06; z 18 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 1346/99; z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Zastosowanie przez ustawodawcę spójnika "lub" oznacza, że wystarczające są racje interesu społecznego bądź też jedynie wzgląd na słuszny interes strony (vide wyrok NSA z 26 lipca 1999 r., sygn. akt I SA 1678/98). Oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem/zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (vide wyrok NSA z 17 września 2010 r., sygn. akt I OSK 428/10). Innymi słowy, uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli organ administracji ma do wyboru możliwość korzystniejszego niż dotychczas rozstrzygnięcia dla strony, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, to, działając w granicach uznania administracyjnego, organ ten przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając dotychczasową, mniej korzystną decyzję, na decyzję bardziej korzystną dla strony (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 825/07). W ocenie Sądu, organy, mając na względzie charakter i przedmiot sprawy, prawidłowo odmówiły skarżącemu zmiany ostatecznej decyzji w zakresie p. 3 i 4 ostatecznej decyzji 139/20.

Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego i pełnomocniczki Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że kwestia obowiązku, nałożonego w p. 3 tj. naprawy dachu nad częścią gospodarczą w zakresie konstrukcji oraz w p. 4 tj. naprawy i uzupełnienia pokrycia dachowego budynku, są to obowiązki o takim charakterze doniosł0ości dla bezpiecznego użytkowania budynku, że za przedłużeniem terminu nie przemawia w istocie ani interes społeczny i słuszny interes strony. Nie ulega bowiem wątpliwości, że stan faktyczny w terenie wskazuje bez żadnych wątpliwości, że mamy do czynienia z nieodpowiednim stanem technicznym budynku w stopniu zagrażającym zdrowi, a nawet życiu ludzi i zwierząt. Należy zgodzić się, że obowiązkiem organów nadzoru budowlanego, a przede wszystkim właściciela obiektu, jest dążenie do najszybszego, jak to tylko możliwe usunięcia nieprawidłowości. Utrzymywanie stanu niezgodności z prawem, nie znajduje w uznaniu organu uzasadnienia, bowiem, zarówno w interesie społecznym jak i w dobrze pojętym interesie strony leży utrzymanie obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym, a w przypadku pojawienia się nieprawidłowości jak najszybsze ich usunięcie. Trzeba także pamiętać, że obecne, nasilające się anomalie pogodowe powiększają prawdopodobieństwo nieszczęśliwego wypadku, związanego np. z przemieszczeniem się obluzowanych dachówek. Jeśli zaś chodzi o możliwości finansowe skarżącego, to kwestia ta (zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych) nie należy do okoliczności podlegających badaniu w tym postępowaniu tak poprzez organy nadzoru budowlanego, jak i ostatecznie przez sąd.

Mając na uwadze wniosek pisma, zmierzający do rozpoznania sprawy na rozprawie sąd doszedł do wniosku, że nie ma konieczności uwzględnienia tego wniosku, bowiem Przewodniczący Wydziału II WSA we Wrocławiu, zarządzeniem z dania 22 czerwca 2021 r. korzystając z uprawnienia jakie daje mu art. 15zzs ust. 3 skierował sprawę na posiedzenie niejawne, w składzie trzyosobowym, a pismo z tym wnioskiem skład sądu otrzymał w dniu wyznaczonego posiedzenia. Ponieważ zaś skarżący ma ustanowionego pełnomocnika z urzędu, jego interesy procesowe zostały w ten sposób zabezpieczone.

Sąd stwierdza zatem, iż kontrolowana decyzja (jak też decyzja organu I instancji) jest prawidłowa, i nie podziela zarzutu wskazującego na jej wydanie z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wynikające z nieprecyzyjnego ustalenia jak należy rozumieć interes społeczny i słuszny interes strony. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja wynika z prawidłowej wykładni tego przepisu; nadto uwzględnia wszystkie te okoliczności, które dla prawidłowego zastosowania ww. normy prawnej miały znaczenie, w tym te podnoszone przez stronę skarżącą.

Na koniec można wskazać, że naruszenie prawa procesowego może wpłynąć na negatywną ocenę zaskarżonych do niego orzeczeń, zapadłych w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego jedynie wtedy, gdy miałoby to istotny wpływ na jego wynik. Zdaniem sądu takie okoliczności w sprawie nie zaistniały.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 2 pkt 1 i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).