Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 59/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1, art. 3, art. 6 ust. 1.
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2019 roku sprawy ze skargi A. F. i E. F. na uchwałę Rady Miasta Zgierza z dnia 7 sierpnia 2018 roku nr LII/675/18 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza oddala skargę. A.K.


UZASADNIENIE

Rada Miasta Zgierza z dniu 7 sierpnia 2018 r. podjęła uchwałę nr LII/675/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy A.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą uchwałę E. i A. małżonkowie F. podnieśli następujące zarzuty naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

- art. 28 ust. 1 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającym na przekroczeniu władztwa planistycznego przysługującego gminie bez jakiegokolwiek wyważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu skarżących -właścicieli nieruchomości i tym samym niezgodnym z zasadą równości i proporcjonalności ograniczeniem prawa własności skarżących;

art. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 k.c. oraz z art. 31 ust. 3, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie przytoczonych przepisów, polegające na nadużyciu władztwa planistycznego oraz ograniczenie prawa własności skarżących na skutek wykluczenia możliwości zabudowy nieruchomości, w sytuacji, gdy nie istnieje interes publiczny, który przy uwzględnieniu konstytucyjnej zasady proporcjonalności, uzasadniałby tego typu ograniczenie;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, na skutek wydawania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazującego jakiejkolwiek budowy na działkach stanowiących własność skarżących, w sytuacji, gdy skarżący uzyskali co do przedmiotowych działek decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, które dawały skarżącym gwarancję prawną możliwości zabudowy, stanowiących ich własność działek gruntu.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej działek gruntu nr 127/17, 127/10-127/18 położonych w Zgierzu przy ul. B [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że są właścicielami, na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej nieruchomości położonej w Zgierzu przy ulicy B [...], składającej się z działek gruntu oznaczonych nr 127/7 -127/18. Dla powyższych działek skarżący w 2016 r. i 2017 r. uzyskali prawomocne decyzje o warunkach zabudowy a także uzyskali warunki przyłączenia do sieci energetycznej oraz wstępne warunki przyłączenia do sieci energetycznej oraz wstępne warunki przyłączenia sieci wodno-kanalizacyjnej. Małżonkowie F. uzyskali również projekt na budowę wodociągu w wytyczonej ulicy stanowiącej działkę nr 127/14 i ustanowili na działkach gruntu nr 127/9 oraz 127/12 służebność przesyłu na rzecz spółki "C" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu. Granica obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przebiega przez działki skarżących o nr 127/7, 127/10, 127/11, 127/12 zaś działki o nr 127/13, 127/15 – 127/18 znajdują się w całości na terenie objętym planem. Ustalenia planu wprowadzają daleko idące zmiany w zakresie przeznaczenia terenu oraz sposobu jego zagospodarowania i warunków zabudowy. Zmiany te dotyczą zniesienia bądź ograniczenia możliwości zabudowy działek o nr 127/7, 127/10-127/18 i niewątpliwie ograniczają sposób korzystania z przysługującego skarżącym prawa własności, co przesądza o naruszeniu ich interesu prawnego. Zgodnie z ustaleniami planu na spornych działkach brak jest możliwości zabudowy mieszkaniowej wraz z niezbędną infrastrukturą, co istotnie narusza prawo własności skarżących.

Sposób, w jaki wyznaczono strefę objętą przedmiotową uchwałą wskazuję, na pewną dowolność przyjętych rozwiązań. Stefa ta przecina działki Skarżących oraz wchodzi klinem w tereny zabudowane. Wyznaczenie tej strefy pozostaje bez związku z faktycznie wykonywaną działalnością rolniczą, ukształtowaniem terenu czy też przydatnością dla potencjalnej działalności rolniczej. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt wydania dla przedmiotowych działek warunków zabudowy, które wskazują na dopuszczalność zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na przedmiotowych terenach i nie podzielają założeń zaskarżonego planu.

Uprawnienie organu gminy do ustalania przeznaczenia terenu i sposobu jego zagospodarowania nie może być nadużywane i niezależne od legalności. Każda ingerencja w sposób wykonywania prawa własności musi mieścić się w graniach wyznaczonych interesem publicznym. I tylko wprowadzenie ograniczeń wynikających z obiektywnych przestanek, mieści się w realizacji zasad wskazanych w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc nie stanowi przekroczenia granic władztwa planistycznego gminy.

Interes organu w żaden sposób nie uzasadnia przyjętych w planie założeń, co więcej są one niekorzystne dla gminy, gdyż blokują potencjalny rozwój przedmiotowych terenów.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Z treści powyższego przepisu wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00, opubl. OTK 2001/2/29 wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p., przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji RP. Nadanie gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu nie stoi w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu finalnych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Art. 4 ust. 1 u.p.z.p nie może stanowić legitymacji do nieograniczonej swobody w działaniach planistycznych, bowiem gminy w tych czynnościach są zobligowane do uwzględniania obowiązujących przepisów prawa w ramach nadrzędnej dyrektywy, sformułowanej w art. 7 Konstytucji RP.

Władztwo planistyczne przysługujące gminie, prowadzić może do ograniczeń w wykonywaniu prawa własności nieruchomości objętych planem. Należy jednakże pamiętać, iż władztwo planistyczne nie może cechować się dowolnością, nie może przekraczać granic uznania planistycznego, a organ musi respektować reguły składające się na istotę zasady proporcjonalności. Niewątpliwie organ nie wskazał na interes publiczny, któremu jak należy domniemywać, dał prymat. Brak jest w stanowisku organu jakiejkolwiek argumentacji w tym zakresie. Organ nie wyjaśnił jakimi przesłankami kierował się tak drastycznie ograniczając prawo własności strony.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może kształtować i kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Jego postanowienia mogą prowadzić do ograniczeń prawa własności ale nie do takich, które prowadziłyby de facto do naruszenia jego istoty. Władztwo planistyczne gminy nie jest władztwem absolutnym, ma granice wynikające m. in. z przepisu art. 64 ust. 3 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji, statuującego zasadę proporcjonalności (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 307/12).

W ocenie Skarżących organ naruszył również konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Niniejszy plan miejscowy stawia Skarżących w znacznie gorszej pozycji niż właścicieli lub użytkowników wieczystych innych gruntów objętych planem (w tym nieruchomości sąsiednich). Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

W opisanym wyżej przypadku, beż odpowiedniej zmiany planu miejscowego lub jego. uchylenia we właściwej części, nie istnieje możliwość wykorzystania przedmiotowej nieruchomości na inny cel niż związany z działalnością rolniczą. Nadto, nie istnieje również możliwość wykorzystania ich na cele działalności rolniczej. Pomimo tego, iż działki, które również stanowią własność Skarżących nie zostały obłożone ograniczeniami w sposobie korzystania, nadto na nieruchomościach sąsiednich realizowana jest zabudowa jednorodzinna, części działek Skarżących odmówiono tożsamego sposobu wykorzystania. Taka sytuacja stanowi przejaw nierówności wobec prawa. W praktyce Skarżący nie może nie tylko zmienić sposobu korzystania z własnego gruntu (w przeciwieństwie do podmiotu władającego sąsiednim terenem, dla którego przewidziane są alternatywne sposoby zagospodarowania), ale nawet zbyć go na rzecz dowolnej osoby. Nabywca musi być bowiem podmiotem, który zdecyduje się prowadzić na ww. terenach działalność rolną. Skarżący zaś nie prowadzą działalności rolnej. Stan ten powoduje zatem rzeczywiste ograniczenie możliwości władania nieruchomością i rozporządzania nią.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. skarżący podkreślili, że dla przedmiotowych działek gruntu skarżący uzyskali decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, które dawały skarżącym gwarancję prawną możliwości zabudowy tych działek. Oznacza to, iż organ władny do wydania decyzji o warunkach zabudowy po przeanalizowaniu ogółu okoliczności faktycznych i prawnych uznał, że nieruchomości te mogą zostać zabudowane w określony w decyzjach sposób. Zmiana sposobu zabudowy dokonana uchwalonym planem miejscowym dokonana w oderwaniu od faktycznego przeznaczenia gruntu, przebiegu granic nieruchomości i analizy przydatności nieruchomości dla wskazanego dla niej przeznaczenia, podważa zaufanie obywateli do organów administracji publicznej.

W ocenie skarżących organ przekroczył granice władztwa planistycznego i naruszył konstytucyjne zasady proporcjonalności i równości. Niewątpliwie przekroczenie władztwa planistycznego stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego rozumianych jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy (art. 28 ust. 1 ustawy). Jak wyżej już wywiedziono, organ gminy w żaden sposób nie wyjaśnił przesłanek jakimi kierował się wprowadzając ograniczenia prawa własności poprzez zakaz zabudowy określonych terenów, w tym należących do Skarżących. Nie wyjaśnił czy wskazane ograniczenie związane było z daniem prymatu interesowi publicznemu. Działanie organu w omawianym zakresie było co najmniej dowolne a z pewnością nie poprzedzone niezbędną analizą i wyważeniem interesów stron. Działaniem takim organ uniemożliwia stronie korzystanie z konstytucyjnie chronionego prawa bez żadnego uzasadnienia, co jest prawnie niedopuszczalne.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zgierza wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Strona skarżąca nie kwestionuje, że sposób uchwalenia zaskarżonego planu jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. W szczególności Prezydent Miasta Zgierza dwukrotnie dokonywał ogłoszenia i obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego informując o możliwości składania wniosków do tego planu (obwieszczenia z 17 września 2010 r. oraz z 16 maja 2017 r.). Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza dla terenu zwartych obszarów rolnych, położonych w rejonie ulicy A wraz z prognozami oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 17 kwietnia 2018 r. do 18 maja 2018 r. w siedzibie Urzędu Miasta Zgierza a dyskusja publiczna nad przyjętymi w planie rozwiązaniami została wyznaczona na dzień 9 maja 2018 r. Do projektu planu nie zgłoszono żadnych uwag. Nie jest też sporne, że projekt planu został zaopiniowany i uzgodniony przez wymagane przepisami prawa organy i instytucje.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zarzut naruszenia powołanego przepisu jest niezrozumiały o tyle, ze skarżący nie wskazują, aby przed uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło naruszenie zasad, czy trybu jego sporządzania lub naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Jak już wyżej zaznaczono, brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszono zasady, czy tryb sporządzania planu miejscowego.

Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy (art. 3 u.p.z.p.). Zasadnicze zarzuty skargi to zarzuty przekroczenia władztwa planistycznego bez wyważenia interesu publicznego i indywidualnego interesu skarżących oraz ograniczenie prawa własności na skutek wykluczenia możliwości zabudowy nieruchomości. Na terenach skarżących oznaczonych symbolem 9R dopuszczalna jest tylko budowa budowli rolniczych, budynków gospodarczych towarzyszących istniejącej zabudowie mieszkaniowej oraz inwestycji z zakresu łączności publicznej i sieci infrastruktury technicznej (z zastrzeżeniami).

Niewątpliwie poprzez zamieszczone w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykorzystywania prawa własności. Ustalenia zawarte w planie miejscowym mogą więc w znacznym stopniu ograniczać prawo własności terenów objętych tym planem. Każdy ma bowiem prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p.). Z ostatnio wymienionego przepisu wynika więc, że prawo własności może być wykonywane tylko w granicach określonych ustawą i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego a nadto w sposób nienaruszający chronionego prawem interesu publicznego i osób trzecich. Przepis ten jest zharmonizowany z art. 140 k.c. stanowiącym, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa (wyrok NSA z dnia 22.08.2018 r., sygn. akt II OSK 1248/18).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż - jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, tak jak w niniejszej sprawie. Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem. Jak już powiedziano do istoty planu miejscowego należy to, że narusza on prawo własności, gdyż kształtuje wraz z innymi przepisami sposób jego wykonywania. Ponadto z art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone (wyrok NSA z dnia 27.04.2018 r., sygn. akt II OSK 2869/17).

W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się nie tylko prawo własności (art. 2 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.), ale również walory krajobrazowe czy wymagania ochrony środowiska, w tym ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 1 ust. 2 pkt 2 i 3 u.p.z.p.). W przypadku sytuowania nowej zabudowy uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez kształtowanie struktur przestrzennych przy uwzględnieniu dążenia do minimalizowania transportochłonność układu przestrzennego czy lokalizowanie nowej zabudowy w sposób umożliwiający mieszkańcom maksymalne wykorzystanie publicznego transportu zbiorowego jako podstawowego środka transportu – art. 1 ust. 4 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Zabudowa powinna być co do zasady realizowana na obszarach w najwyższym stopniu przygotowanym do zabudowy charakteryzujących się dostępem do sieci komunikacyjnej oraz najlepszym stopniem wyposażenia w infrastrukturę techniczną ( w tym sieć kanalizacyjną, gazową czy ciepłowniczą). Obszar objęty planem nie spełnia tych warunków, położony jest stosunkowo daleko od centrum miasta Zgierza. Jego granice wyznacza na południu ulica A na północy - linia kolejowa, na wschodzie las K., na zachodzie tereny rolne. Jak wynika z materiałów planistycznych sporządzonych na potrzeby projekty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie objętym planem dominują grunty rolne (88,38%) oraz grunty leśne (9,39%) a tereny mieszkaniowe stanowią zaledwie 1,03% obszaru. Zaskarżony plan nie zmienia więc dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu, jedynie tereny zieleni mają zajmować ok. 17% obszaru całego kraju. Pozostawienie terenów rolniczych ma stanowić inwestycję korzystną dla gminy oraz środowiska przyrodniczego, wzbogaci strukturę funkcjonalno-przestrzenną gminy i wpłynie na jej atrakcyjność pod względem przyrodniczym z uwzględnieniem czynników krajobrazowych.

Ustalenia planu są zgodne z założeniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza (uchwała Nr XI/120/15 Rady Miasta Zgierza z dnia 27 sierpnia 2015 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zgierza w granicach administracyjnych miasta Zgierza). W studium tym wskazano na konieczność utrzymania istniejących terenów rolnych położonych na zachód i północ od granicy lasu K. do granic administracyjnych miasta, unikanie zabudowy rozproszonej czy ochronę terenów położonych pomiędzy lasem K. a lasem G. Z uwagi na duże rozproszenie pełne uzbrojenie terenów o ograniczonym dostępie do infrastruktury technicznej w media miejskie nie ma szans na szybką realizację ze względów ekonomicznych – co może mieć negatywny wpływ na stan środowiska przyrodniczego. Ograniczenia chaotycznego rozwoju zabudowy peryferyjnej jest zalecane również ze względów krajobrazowych i komunikacyjnych, na terenie miasta brakuje terenów zieleni miejskiej (zorganizowanej struktury spacerowo-rekreacyjnej). Rozwój miasta Zgierza ma uwzględniać przeciwdziałanie degradacji środowiska przyrodniczego oraz obszary chronione przyrodniczo, czy elementy zagospodarowania sprzyjające środowisku (lasy, zieleń miejska, użytki ekologiczne, zadrzewienia śródpolne oraz przydrożne itp.). Za szczególnie istotne uznano ochronę istniejących walorów i zasobów przyrodniczych oraz elementów zagospodarowania sprzyjających środowisku oraz stworzenie wewnętrznego systemu przyrodniczego miasta w oparciu o węzły przyrodnicze korytarze ekologiczne - w celu ochrony krajobrazu oraz włączenia terenu miasta w wielkoprzestrzenny system obszarów chronionych. W studium przyjęto kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej (rozdział XVII – tom 2 – kierunki zagospodarowania przestrzennego) sprecyzowane w planie zagospodarowania przestrzennego).

Mając powyższe okoliczności na uwadze nie można przyjąć, że doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego poprzez ograniczenia prawa własności skarżących. Prawo własności nie ma charakteru nieograniczonego a organy gminy mają prawo do władczego ingerowania w określenie sposobu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie między innymi dla ochrony środowiska.

Takie ograniczenia przewiduje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji RP potwierdza możliwość ograniczenia prawa własności w drodze ustawy. Nie można też podzielić poglądu skarżących, że organ naruszyła konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Ograniczenia w sposobie zagospodarowania terenu dotyczą bowiem właścicieli wszystkich terenów rolniczych położonych na obszarze objęty planem zagospodarowania przestrzennego.

Do projektu planu miejscowego skarżący nie wnieśli żadnych uwag. Trudno więc uznać, że doszło do naruszenia art. 9 i art. 11 k.p.a. Organ nie mógł odnieść się do uwag czy zastrzeżeń, które nie zostały podniesione przed uchwaleniem planu.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny i stanowi rodzaj informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wyłącza więc możliwości uchwalenia planu, który dla terenów objętych decyzją o warunkach zabudowy przewiduje inny sposób zagospodarowania przestrzeni. W przypadku uchwalenia planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji organ, który wydal decyzję o warunkach zabudowy stwierdza jej wygaśnięcie (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.).

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

k.ż.