Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1800/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 6 ust. 1, 2, 3 i 4
journal: Dz.U. 2004 nr 268 poz 2663
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie NSA Tamara Dziełakowska (spr.) del. WSA Tomasz Szmydt Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 135/17 w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (sygn. akt III SA/Łd 135/17) oddalił skargę B. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 27 sierpnia 2015 r. do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. została zgłoszona przez geodetę – uprawnionego biegłego sądowego z zakresu geodezji i kartografii przy Sądzie Okręgowym w S. praca geodezyjna, której celem było wykonanie mapy do celów prawnych dla działki nr [...] dla potrzeb prowadzonego przed Sądem Rejonowym w L. postępowania w sprawie o dział spadku (sygn. akt I Ns [...]).

W dniu 29 czerwca 2016 r. B. Z. złożył do Starosty Zgierskiego zawiadomienie o wykonaniu zgłoszonej pracy, przedkładając jednocześnie operat techniczny w celu przeprowadzenia jego weryfikacji pod względem zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Starosta w protokole weryfikacji zbiorów danych oraz innych materiałów przekazywanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z dnia 22 lipca 2016 r. wskazał nieprawidłowości wynikające z naruszenia przepisów prawa:

- w wyniku weryfikacji pod względem kompletności przekazywanych rezultatów wykonywanych prac geodezyjnych stwierdzono braki w przekazanej dokumentacji:

1) brak dołączonego do opracowania rozliczenia użytków,

2) niepoprawny szkic orientacji umożliwiający jednoznaczne określenie położenia nieruchomości – brak zakresu,

3) brak wypisu na działkę nr [...],

4) brak kopii zawiadomień,

5) brak zwrotki – C. J., C. T., C. R., C. H., Urząd Miejski w A.,

6) niepoprawna powierzchnia użytku RVI w stanie dotychczasowym,

7) brak mapy wywiadu na aktualnej mapie zasadniczej.

- w wyniku weryfikacji zbiorów danych i innych materiałów zawartych w przekazywanej dokumentacji pod względem zgodności z przepisami prawa, w szczególności dotyczącymi wykonywania pomiarów, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. a Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 264, poz. 2603) stwierdzono – brak wykazu synchronizacyjnego na mapie.

W piśmie z dnia 28 sierpnia 2016 r. wykonawca prac wyjaśnił, że skład operatu technicznego wynika z § 71 ust. 2 w związku z § 65 pkt 1, 2, 3, 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych (Dz. U. Nr 263, poz. 1572). Ponadto podał, że wniesiono poprawkę co do zakresu na szkicu orientacyjnym, a właściciel działki nr [...] nie jest stroną postępowania podziałowego i nie był zawiadamiany o czynnościach przyjęcia granic działki podlegającej podziałowi. Na mapie wniósł poprawkę co do użytku RIV, a wywiad terenowy przeprowadzono w oparciu o przepis § 7 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r., na mapie podziału został zamieszony wykaz synchronizacyjny.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. Starosta Zgierski na podstawie art. 12b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 520 ze zm. – zwanej dalej Prawem geodezyjnym i kartograficznym) oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. odmówił przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego z podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Zdaniem Starosty wykonawca nie usunął usterek wskazanych w pkt 4 ppkt 3,4,5 protokołu weryfikacji zbioru danych oraz innych materiałów przekazywanych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Naruszony został § 6 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Wykonawca niezasadnie uznał, że właściciele działek nr [...] nie są stronami w postępowaniu podziałowym, gdyż jako właściciele sąsiednich do dzielonej działki nieruchomości powinni być zawiadomieni o czynnościach przyjęcia granic, skoro granica dzielonej nieruchomości jest ich wspólną granicą (§ 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia). Również naruszono przepisy, wysyłając zawiadomienie poprzez umieszczenie na jednym z nich nazwiska 3 zainteresowanych, gdyż na zwrotnym poświadczeniu odbioru podpis złożyła tylko jedna ze stron.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. Z.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2 oraz art. 12b ust. 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1629 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego w świetle § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości granice do podziału należy przyjąć w takim kształcie, jaki wynika ze stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej lub odpowiednio ewidencji gruntów i budynków na zasadach i w kolejności opisanej w tym przepisie. Wykonawca, po zgłoszeniu pracy w powiatowym ośrodku dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej i otrzymaniu materiałów, dokonuje przyjęcia granic zewnętrznych nieruchomości podlegającej podziałowi. Stan prawny nieruchomości gruntowej należy rozumieć zgodnie z art. 45 K.c.

Ponieważ w niniejszej sprawie dla działki nr [...] nie została założona księga wieczysta, przyjęcie granic do podziału przeprowadza się na podstawie innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości, ale jedynie wówczas, gdy zawierają one opis przebiegu ich granic. W przeciwnym razie granice powinny być przyjęte na podstawie danych ujawnionych w katastrze nieruchomości. Obowiązek zawiadamiania stron o czynnościach przyjęcia granic do podziału, w takim przypadku, jest uzależniony od istnienia opisu przebiegu granic dzielonej nieruchomości w dokumentach określających stan prawny.

W sprawie uprawniony geodeta, powołując się na akt własności ziemi z dnia [...] stycznia 1976 r. uznał, że spełnia on wymogi wynikające z zapisu § 6 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia i zwalnia go to z obowiązku zawiadomienia właścicieli nieruchomości sąsiednich o czynnościach przyjęcia granic dzielonej działki. Jednocześnie zdaniem organu II instancji wykonawca nie uwiarygodnił tego faktu poprzez załączenie dokumentacji opisującej przebieg granic nieruchomości dzielonej, która stanowiłaby załącznik do aktu własności ziemi. Wykonawca wskazał, że dane dotyczące przebiegu granic zostały przyjęte na podstawie danych ujawnionych w bazie danych ewidencji gruntów i budynków, gdy tymczasem brak jest korelacji pomiędzy zapisami w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], a danymi wynikającymi z ww. aktu własności ziemi, polegającej na wskazaniu odmiennych powierzchni dzielonej działki. W związku z tym obowiązkiem wykonawcy było zastosowanie się do zapisu § 6 ust. 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. i o czynnościach przyjęcia zawiadomienie właścicieli nieruchomości podlegającej podziałowi oraz właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą podziałowi (nr [...])

Nadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji o wadliwości czynności przyjęcia granic dzielonej działki, gdyż wykonawca jest zobligowany do zawiadomienia każdej strony odrębnym pismem o dacie przeprowadzenia czynności przyjęcia granic nieruchomości dzielonej, co nie zostało dopełnione. W obydwu przypadkach na zwrotnym poświadczeniu odbioru widnieje podpis H. C., natomiast w czynnościach przyjęcia granic nieruchomości brał udział T. C.

Ponadto organ II instancji podkreślił, że protokół z czynności przyjęcia granic nieruchomości spisany w dniach 20 października 2015 r. i 1 czerwca 2016 r. nie daje możliwości ustalenia, która z czynności odbywała się w którym dniu oraz która z zawiadomionych stron brała udział w czynnościach przyjęcia granic. Stąd też sporządzony przez geodetę protokół przyjęcia granic nieruchomości do podziału nie spełnia wymogów wynikających z art. 68 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożył B. Z., zarzucając naruszenie § 6 ust. 1, 3, 4 i 5, § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, § 71 ust. 2 pkt 3 oraz § 71 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. Jak podkreślił skarżący, przedmiotowa działka nr [...] ma uregulowany aktem własności ziemi stan prawny oraz postanowieniami sądu, stąd nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał ją za nieuzasadnioną.

Wskazując na procedurę wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych opisaną w przepisach art. 12 – art. 12b Prawa geodezyjne i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych (§ 75 pkt 1 i § 76) i § 6 ust. 3 , § 7 ust. 1 – 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości, Sąd powtórzył, że nieruchomość (działka nr [...]), dla której mapę do celów prawnych wraz z projektem podziału sporządził biegły sądowy w postępowaniu sądowym o dział spadku, nie posiada urządzonej księgi wieczystej. Współwłaścicielami działki i uczestnikami postępowania sądowego są spadkobiercy po M. C., który zgodnie z Aktem Własności Ziemi wydanym w dniu [...] stycznia 1976 r., nabył z mocy samego prawa własność nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Dane ewidencyjne dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych skarżący pozyskał ze zbioru danych bazy danych EGiB i tę dokumentację wykorzystał w zakresie przyjęcia przebiegu granic działki [...] na wszystkich odcinkach linii granicznych (działka graniczy z działkami nr [...]). Protokół z czynności przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi został spisany przez geodetę tylko ze stronami postępowania sądowego – współwłaścicielami działki. O czynnościach nie byli powiadomieni i w nich nie uczestniczyli właściciele działek graniczących z działką podlegającą podziałowi.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie można zgodzić się ze skarżącym, że nie miał on obowiązku powiadamiania właścicieli sąsiednich działek o czynnościach przyjęcia granic. Sam fakt, że nieruchomość ma uregulowany stan prawny, w tym wypadku decyzją administracyjną – Aktem Własności Ziemi nie jest równoznaczny z należytym udokumentowaniem punktów granicznych i granic działki, które uzasadnia przyjęcie granic zewnętrznych nieruchomości podlegającej podziałowi tylko na podstawie danych wykazanych w katastrze nieruchomości. Trafnie wskazuje organ, że granice do podziału należy przyjąć w takim kształcie, jaki wynika ze stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej lub odpowiednio ewidencji gruntów i budynków na zasadach i w kolejności opisanej w § 6 rozporządzenia. Natomiast skoro dla dzielonej działki nie została założona księga wieczysta przyjęcie przebiegu jej granic mogło być przeprowadzone na podstawie innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości, ale jedynie wtedy, gdy dokumenty te opis przebiegu granic zawierają. Z § 6 ust. 2 rozporządzenia wynika obowiązek organu porównania danych wykazanych w katastrze nieruchomości z danymi wykazanymi w dokumentach księgi wieczystej lub innych dokumentach określających stan prawny nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie porównania takiego organ nie mógł dokonać, gdyż z samego aktu własności ziemi nie wynikają żadne dane dotyczące przebiegu granic działki, a załączony operat techniczny też nie zawiera informacji wskazujących na istnienie takich dokumentów i jednoznacznie stwierdza, że przebieg granic zewnętrznych został przyjęty na podstawie zbioru danych zawartych w EGIB. Skoro zatem poza danymi dotyczącymi przebiegu granic działki nr [...] zawartymi w katastrze nieruchomości nie było ani księgi wieczystej, ani innych poza aktem własności ziemi dokumentów określających stan prawny tej nieruchomości, o jakich mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zastosowanie miał § 6 ust. 3 i 4. Przez "dokumenty określające stan prawny nieruchomości" należy przy tym rozumieć dokumenty opisujące zasięg (granice działki), do której przysługuje prawo własności, a nie tylko dokumenty potwierdzające tytuł prawny określonej osoby do działki. Organ trafnie odwołuje się przy tym do regulacji zawartych w art. 46 K.c. Gdy nie ma innych danych (dokumentów) poza danymi z ewidencji gruntów, a taka właśnie sytuacja występowała w rozpatrywanej sprawie, granice nieruchomości podlegającej podziałowi przyjmuje się na podstawie danych wykazanych w katastrze, ale wówczas o czynnościach przyjęcia granic zawiadamia się nie tylko współwłaścicieli dzielonej nieruchomości, ale także właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących (§ 6 ust. 4 w zw. z ust. 3 i w zw. z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia). Obowiązku tego nie zrealizował skarżący, naruszając ww. przepisy.

Jak podkreślił Sąd, "przyjęcie" zewnętrznych granic nieruchomości podlegającej podziałowi ma bardzo istotne znaczenie dla określenia kształtu, powierzchni i granic nowo tworzonych działek gruntu. Jest rzeczą ważną, aby w takiej sytuacji właściciele graniczących ze sobą nieruchomości wspólnie uzgadniali i przyjmowali przebieg granicy, co może zapobiec powstawaniu w przyszłości sporów granicznych, a jeżeli one wystąpią, właściciele obu przylegających do siebie działek będą ich świadomi. Decyzja zatwierdzająca projekt podziału na większą liczbę działek ewidencyjnych ma konstytutywne znaczenie dla określenia ich parametrów. Nowe granice i powierzchnie nowych działek są ujawniane w ewidencji gruntów oraz w zakładanych księgach wieczystych w dziale I i mogą stanowić przedmiot obrotu. Z tego powodu zatwierdzenie projektu podziału wywiera skutek nie tylko w sferze podziału wewnętrznego (nowych linii podziałowych), ale również do poszczególnych punktów granicznych dzielonej nieruchomości, a w konsekwencji wszystkich granic, także zewnętrznych nowo powstałych działek. Dlatego przyjęte granice zewnętrzne nieruchomości podlegającej podziałowi wywierają określone skutki w stosunku do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z tymi, które powstały w wyniku podziału.

Granice nowo powstałych działek będą opisane w księdze wieczystej i np. w przypadku kolejnego podziału będą podstawą do przyjęcia przebiegu granicy.

Z powyższych względów, w ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie granice nieruchomości podlegającej podziałowi powinny zostać przyjęte w trybie § 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia z powiadomieniem wszystkich właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości graniczących z działką nr [...], tj. właścicieli działek nr [...]. Dodatkowym argumentem przemawiającym za takim stanowiskiem jest także występująca różnica między powierzchnią działki wskazaną w Akcie Własności Ziemi (działka nr [...] o pow. 1,65 ha) a powierzchnią działki o aktualnym nr [...] - 1,6593 ha, nawet jeżeli taka różnica mieściła się wcześniej w granicach dopuszczalnych zaokrągleń.

Sąd pierwszej instancji zgodził się także z organami, że przesyłanie jednemu ze współwłaścicieli powiadomienia o przeprowadzanych czynnościach przyjęcia granic dla kilku współwłaścicieli także uzasadnia odmowę przyjęcia operatu technicznego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Prawidłowo też organ zarzuca brak wypisu z rejestru dotyczącego działki nr [...], graniczącej z działką nr [...] od strony południowej.

Końcowo zdaniem Sądu pierwszej instancji, sporządzony protokół z czynności przyjęcia granic nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 68 § 1 K.p.a. Z czynności oględzin i przyjęcia granic, a więc dwóch, różnych czynności przeprowadzanych w odległych od siebie datach sporządzono jeden protokół, a jego treść nie pozwala jednoznacznie ustalić, jakie czynności, w jakiej dacie były przeprowadzone. Osoby uczestniczące w obu czynnościach podpisały się tylko jeden raz.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. oddalił skargę.

Skargę kasacyjną do powyższego wyroku złożył B. Z., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego to jest:

1. obrazę § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, na skutek przyjęcia, że w warunkach niniejszej sprawy nie było podstaw do opracowania mapy w oparciu o posiadane dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości,

2. obrazę § 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, że w warunkach niniejszej sprawy na skarżącym ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania przyjęcia granic i zawiadomienia o postępowaniu właścicieli sąsiednich działek,

3. obrazę § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie polegające na przyjęciu, że zachodził obowiązek załączenia protokołu przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi z zawiadomieniem właścicieli działek sąsiednich w sytuacji, gdy obowiązek zawiadamiania właścicieli działek sąsiednich ma zastosowanie jedynie do nieruchomości mających nieuregulowany stan prawny,

4. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na rozstrzygniecie to jest art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający merytoryczna kontrolę orzeczenia polegającą na braku odniesienia się do treści zarzutów skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz podania przyczyn, dla jakich Sąd uznał je za niezasadne.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do zacytowania treści zarzutów i nie wskazał przyczyn, dla których uznał je za niezasadne. Tym samym uniemożliwił ocenę trafności orzeczenia. Wymaganym z punktu widzenia § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jest niewątpliwie akt własności ziemi z dnia [...] stycznia 1976 r., który został przez Sąd pierwszej instancji zmarginalizowany. Jest on dokumentem wystarczającym do przyjęcia przebiegu granic działki podlegającej poddziałowi i ustaleniu innych danych niezbędnych w tym procesie. Daje on podstawę do sporządzenia mapy podziału. Stawiana z kolei przez Sąd pierwszej instancji teza w rzeczywistości sprowadza się do założenia, że brak księgi wieczystej powoduje, że przy podziale niemalże każdej nieruchomości zachodzi konieczność stosowania trybu opisanego w § 6 ust. 3 i 4 rozporządzenia. Za bezpodstawne uznał również skarżący rozważania dotyczące prawidłowości zawiadomienia współwłaścicieli nieruchomości podlegającej podziałowi. Zawiadomienie, jakiego dokonał biegły, nie dotyczyło czynności przyjęcia granic, które zostały przyjęte w oparciu o badanie dokumentów, a jedynie ewentualnego ustalenia sposobu podziału nieruchomości (na potrzeby ugody) w toczącym się postępowaniu przed Sądem Rejonowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych przytoczonych w skardze kasacyjnej.

Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować jedynie kompletność uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Tymczasem uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane tym przepisem elementy, w tym wyjaśnienie podstawy prawnej. Jego treść poddaje się kontroli kasacyjnej, także w zakresie w jakim Sąd pierwszej instancji nie uznał, aby Akt Własności Ziemi był wystarczającym dokumentem umożliwiającym przyjęcie do zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatu technicznego złożonego w sprawie.

Analizując prawidłowość tego stanowiska, jako niezasadne należało ocenić podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przedstawione na tym tle stanowisko Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe. Zauważyć trzeba, że podstawowe w tym zakresie pozostaje ustalenie, czy w warunkach niniejszej sprawy istniał dokument pozwalający na sporządzenie mapy bez konieczności dokonywania czynności przyjęcia granic. Poza sporem pozostawało to, że dla nieruchomości, która miała podlegać podziałowi, nie została założona księga wieczysta, która to w świetle § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości wraz z innymi dokumentami określającymi stan prawny nieruchomości, stanowi podstawowy dokument dla przyjęcia granic nieruchomości podlegającej podziałowi. W przypadku ich braku granice nieruchomości zgodnie z § 6 ust. 3 tego rozporządzenia przyjmuje się na podstawie danych zawartych w katastrze nieruchomości. W tym też przypadku: "(...) o czynnościach przyjęcia granic zawiadamia się właściciela bądź użytkownika wieczystego nieruchomości podlegającej podziałowi oraz właścicieli bądź użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością podlegającą podziałowi, a w przypadku braku danych o tych osobach - osoby władające tymi nieruchomościami" (§ 6 ust. 4 ww. rozporządzenia).

Zdaniem skarżącego Akt Własności Ziemi z dnia [...] stycznia 1976 r. wydany w stosunku dla przedmiotowej nieruchomości odpowiada wymogom § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia i jest "innym dokumentem określającym stan prawny nieruchomości", co jest wystarczające do przyjęcia przebiegu granic działki podlegającej podziałowi. Z taką argumentacją nie sposób się jednak zgodzić, bowiem posłużenie się w § 6 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia spójnikiem "oraz" nie świadczy, aby "inne dokumenty", o którym mowa w tym przepisie, mogły stanowić dodatkową podstawę przyjęcia granic nieruchomości, alternatywną obok księgi wieczystej. Przepis stanowi, że "(...) przyjęcie granic nieruchomości podlegającej podziałowi następuje w wyniku badania księgi wieczystej nieruchomości podlegającej podziałowi oraz innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości". Tym samym powyższe "inne dokumenty" jedynie wraz księgą wieczystą mogą stanowić podstawę przyjęcia granic nieruchomości. Jak trafnie zauważa Sąd pierwszej instancji, przez "dokumenty określające stan prawny nieruchomości" należy rozumieć także dokumenty opisujące zasięg (granice działki), do której przysługuje prawo własności, a nie tylko dokumenty potwierdzające tytuł prawny, jak wskazywany przez skarżącego Akt Własności Ziemi, który nie dokumentuje granic zewnętrznych przedmiotowej działki. Akt ten, co potwierdza zresztą jego kopia załączona do akt sprawy, stwierdza jedynie fakt nabycia z mocy prawa określonej w ewidencji działki. Tym samym ustalenie przebiegu granic w operacie technicznym przedłożonym do przyjęcia do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie ewidencji gruntów i budynków (art. 2 pkt 8 w związku z art. 53a Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziału nieruchomości) wymagało przeprowadzenia procedury przyjęcia granic jak w § 6 ust. 4 i 5 oraz § 7 i następne powyższego rozporządzenia.

Z przyczyn powyżej wskazanych jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia § 6 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 i 4 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną skargę kasacyjną.