Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 275/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.122ust.1pkt4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 16 kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

W następstwie wniosku Prokuratury Rejonowej w K. z dnia 6 maja 2008 r. Starosta, działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004 r., Nr 2, poz. 15), decyzją z dnia 24 września 2009 r. zarządził skierowanie na badanie lekarskie A. R., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i T.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że postępowanie zainicjowane zostało wnioskiem Prokuratury Rejonowej, do którego załączono kserokopię opinii sądowo – psychiatrycznej dotyczącej A. R. W świetle tej opinii w/w cierpi na neuroboreliozę, encefalopatię oraz uszkodzenie obwodowego układu nerwowego. Tym samym koniecznym było poddanie w/w badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Na badania - zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji – A. R. miał się stawić do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania.

W następstwie odwołania wniesionego przez pełnomocnika strony, w którym podniesiono zarzuty naruszenia art. 10 k.p.a. (poprzez brak czynnego udziału strony w postępowaniu) i art. 61 § 4 k.p.a. (poprzez nieprawidłowe zawiadomienie o wszczęciu postępowania) oraz dowolność w ustaleniu zastrzeżeń co do stanu zdrowia osoby kierowanej na badania lekarskie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że dokumentacja załączona do wniosku Prokuratury Rejonowej w pełni uzasadniała wydanie kwestionowanej decyzji. W świetle § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami starosta może skierować na badania lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane przez stronę w dniu 11 września 2008 r. Z kolei decyzja odebrana została w dniu 9 grudnia 2008 r. Stan ten był jednakże konsekwencją braku powiadomienia o zmianie adresu zamieszkania i kierowaniem korespondencji na znany staroście adres zameldowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawierającej niemalże identyczną treść jak odwołanie od decyzji organu I instancji A. R. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów proceduralnych. Nadto skarżący wskazał, że decyzja jest wyrazem szykany inspirowanej przez małżonkę, z którą skarżący jest skonfliktowany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym (Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908) badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W myśl § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

W niniejszej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania złożyła Prokuratura Rejonowa w K. Jego podstawę stanowiła opinia sądowo – psychiatryczna wykonana przez biegłych psychiatrów z Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w G. z dnia 21 lutego 2008r. Biegli w wydanej opinii stwierdzili u A. R. neuroboreliozę a nadto encefalopatię manifestującą się elementami zespołu psychoorganicznego otępiennego i niedowładem prawostronnym niewielkiego stopnia. Stwierdzono u badanego także cechy uszkodzenia obwodowego układu nerwowego manifestującego się w głównej mierze zaburzeniami odruchów w obrębie kończyn dolnych.

Oceniając kontrolowane decyzje w zakresie ich zgodności z prawem, stwierdzić należy, że organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami wynikającymi w szczególności z art. 7 i art. 77 § 1 kpa.

Zarzut skarżącego, iż w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie doszło do zapewnienia mu właściwego i należytego udziału w postępowaniu, czym naruszono przepis art. 10 kpa. nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy zawiadomienie o wszczęciu postępowania otrzymał on w dniu 11 września 2008r. a nie jak twierdzi 9 grudnia 2008r. wraz z odpisem decyzji organu I instancji /dowód: potwierdzenie odbioru przy zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dn.20.05.2008 k.6/. Tym samym uznać należy, iż mając świadomość toczącego się postępowania nie było przeszkód aby czynnie w nim uczestniczył. Z powyższych przyczyn również nie doszło do naruszenia art.61 § 4 kpa. Niezależnie od tego, Sąd zwraca uwagę, iż w aktach sprawy zgromadzone zostały inne dowody w postaci opinii sądowo psychologicznych i psychiatrycznych z dn. 9.02.2007r., 28.02.2007r., 3.10.2007r., które podlegały ocenie organów.

Przepis, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji został tak zredagowany, że postępowanie zakończone decyzją starosty musi wykazać istnienie materialnoprawnej przesłanki w postaci "nasuwających się zastrzeżeń co do stanu zdrowia" kierującego pojazdem. W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany w sprawie uzasadniał wydanie decyzji na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy. Istotnym w sprawie bowiem jest, że opinia biegłych psychiatrów z Akademii Medycznej jest najbardziej aktualna i stwierdzone w niej ubytki zdrowia skarżącego potwierdzają, iż przypadek skarżącego jest "nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia" – jak wymaga tego przepis powołanego artykułu. Nadto podkreślić należy, czego skarżący wydaje się nie rozumieć, że celem niniejszego postępowania nie jest stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami a jedynie ustalenie czy w danym przypadku nasuwają się zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego pojazdem - co do którego w razie istnienia tych zastrzeżeń - dopiero badanie lekarskie ma wykazać czy istnieją czy nie istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem. W konkluzji uznać należy, że nawet zupełnie odmienne opinie specjalistów lekarzy, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem, mogą usprawiedliwiać stanowisko organu, że ma on do czynienia z "przypadkiem nasuwającym zastrzeżenia co do stanu zdrowia" kierującego pojazdem albowiem dopiero badanie lekarskie o którym mowa w art.122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stwierdza, czy stan zdrowia badanego umożliwia mu prowadzenie pojazdów mechanicznych w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu w ruchu, bo taki jest cel regulacji w tym zakresie. Stąd zarzuty skarżącego, iż skierowanie go na badania ma charakter szykany inspirowanej ze strony żony, z którą pozostaje w głębokim konflikcie, dla oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia nie mają żadnego znaczenia.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.