Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 455/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata P. G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor) postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. (Naczelnik) z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r. obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r.

W uzasadnieniu Dyrektor wskazał na stanowiący podstawę prawną wydania przez Naczelnika zaskarżonego postanowienia przepis art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), który ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438), dalej ,,u.p.e.a."

Dyrektor wyjaśnił, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 w/w ustawy, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wskazał także, że z przepisu art. 61 a § 1 k.p.a., wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. Drugą przesłanką jest zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że jako przyczyny te należy rozumieć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie.

W ocenie organu, w sprawie zachodzi pierwsza z tych okoliczności. Z akt sprawy wynika bowiem, że ostatnim postanowieniem z dnia 3 lipca 2018 r. znak: 2608-ESS.711.27.2018 Naczelnik odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku W.c. na podstawie w/w tytułu wykonawczego w wyniku rozpoznania wniosku strony z 9 lutego 2018 r.

Postanowieniem z dnia 4 września 2018 r., znak: 2601-IEE.711.181.2018

po rozpoznaniu zażalenia strony, Dyrektor uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ z uwagi na konieczność dokonania ponownej, rzetelnej oceny, czy w odniesieniu do egzekwowanej należności uzasadnione jest umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie wskazanych przez stronę przesłanek umorzenia, o których mowa w

art. 59 u.p.e.a.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku wydania przez organ nadzoru rozstrzygnięcia kasacyjnego, sprawa z wniosku W.C. z 9 lutego 2018 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r., jest w toku ponownego rozpoznania przez organ I instancji i do dnia wydania niniejszego postanowienia, nie zapadło rozstrzygnięcie w tej sprawie. Decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy administracyjnej ani merytorycznie ani też niemerytorycznie. Stwierdza ona jedynie, że postępowanie organu I instancji dotknięte było wadami procesowymi i otwiera ponownie drogę postępowania w sprawie przed organem I instancji. W sprawie istotne jest także, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 428/18 Sąd oddalił skargę. Wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna od w/w wyroku, będzie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Dyrektor podkreślił, że w związku z wydaniem przez organ nadzoru postanowienia o charakterze kasacyjnym sprawa z wniosku W.c. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r., będąca przedmiotem ponownego procedowania przed organem egzekucyjnym jest tożsama ze sprawą zainicjowaną żądaniem strony z 10 lipca 2019 r. W obu tych sprawach występuje ten sam podmiot, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym. Zobowiązany nie wskazał nowych okoliczności skutkujących możliwością wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie kolejnego wniosku, skutkiem czego brak jest podstaw prawnych do ponownego prowadzenia postępowania w sprawie.

Wniosek zobowiązanego z 10 lipca 2019 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r., nie mógł zostać merytorycznie rozpatrzony przez organ egzekucyjny, skoro został wniesiony toku ponownego rozstrzygania przez organ I instancji wcześniejszego wniosku strony z 9 lutego 2018 r. o umorzenie tego samego postępowania, z tych samych przyczyn. Merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku z 10 lipca 2019 r. nastąpiłoby bowiem w stanie faktycznym, w którym toczy się postępowanie w sprawie wniosku o umorzenie tego samego postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tożsamą podstawę prawną wraz ze wspierającą argumentacją.

W przypadku, gdy wszczęciu postępowania stoją na przeszkodzie przepisy prawa, które uniemożliwiają prowadzenie tego postępowania, to rozpatrzenie żądania w sposób merytoryczny jest niedopuszczalne. W sytuacji, gdy organ nie może wydać merytorycznego rozstrzygnięcia, przepisy przewidują odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Na powyższe postanowienie W. C. .złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika, wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu podatku VAT za m-c 12/2009, potwierdzenie prawomocności dokumentu urzędowego z dnia 19 czerwca 2015 r. Nr EA/511-30/2015 tj. postanowienia Naczelnika w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tytułu podatku VAT za 2009 r., umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/15 z dnia 9 lipca 2015 r., dotyczącego zaległości w podatku VAT za miesiąc 12/ 2009r.

W dalszej kolejności skarżący zarzucił organowi nadzoru naruszenie:

- ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: art. 15 §1; art. 28 b §1;

art. 27 §1 pkt 3, 6,12,14; art. 28 b §1; art. 29 §1, § 2 pkt 3; art. 59 §1 pkt 2, 7,10 oraz § 2;

- ustawy Kodeks postępowania administracyjnego: art. 6; art. 7; art. 7a § 1; art. 8;

art. 9; art. 10 § 1; art. 11; art. 16 § 1,3; art. 75; art. 76 § 1,2,3; art. 77 § 1; art.: 78 § 1;

art. 81a §1; art. 110 §1; art. 105 §1; art. 107 §1 pkt 7, 9; art. 112; art. 126; art. 269;

- ustawy Ordynacja podatkowa: art. 120; art. 121 § 1; art. 122; art. 123 § 1; art. 125; art. 181 § 1, art. 188; art. 192; art. 194 §1, 2; art. 212; art. 214; art. 219; art. 2a,

art. 70e;

- rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz.U. 2014 r., poz. 1494) w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w zakresie § 2 pkt 2 tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że Dyrektor nie podejmuje rozwiązań wobec toczącego się postępowania egzekucyjnego z Jego majątku, w zakresie zaległości w podatku VAT za miesiąc 12/2009 roku. Zdaniem Strony postępowanie to powinno być wstrzymane z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24.01.2019r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 428/18. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, byłoby uzasadnione także jego trudną i stale pogarszającą się sytuacją materialną. Jest także zgodne z interesem publicznym, gdyż, jak twierdzi zobowiązany, robi wszystko, aby zaległość podatkową spłacić, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzenia postępowania sądowego. Strona wskazała, że obecnie przebywa w zakładzie karnym od września 2018 r., gdzie stara się o uzyskanie pracy, której nie otrzymała z uwagi na leczenie psychiatryczne, któremu poddaje się od 2001 roku.

Zobowiązany zarzucił naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, gdyż jak twierdzi, dotychczas nie otrzymał wszystkich dokumentów załączonych do pisma z dnia 30 października 2018 r. co jego zdaniem stanowi naruszenie zasady równości stron postępowania.

W odniesieniu do tytułu wykonawczego nr SM6/997/2015, zobowiązany zarzucił błąd organu polegający na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia stronie upomnienia. Skarżący wskazał, iż prawo nie działa wstecz i w powyższym zakresie wierzyciel był zobowiązany do wystosowania upomnienia wzywającego do zapłaty należności z tytułu podatku VAT za miesiąc 12/2009 roku, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. Brak takiego działania ze strony wierzyciela winien skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 u.p.e.a., o co strona wniosła do WSA w K.. Zdaniem strony, wydany później tytuł wykonawczy będący przedmiotem zaskarżonego postępowania, jest niezgodny z prawem.

W dalszej części wniesionej skargi skarżący uzasadnił naruszenie przepisów prawa wymienionych na wstępie skargi, tj. naruszenie art. 6 k.p.a. (opisanego przez stronę jako zasada praworządności) poprzez działanie, które nie zostało oparte na przepisach prawa; art. 7 w/w ustawy (opisanego przez stronę jako zasada prawdy obiektywnej), poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organy I i II instancji; art. 7a i 81 a § 1 w/w ustawy (opisanego przez stronę jako zasada rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych) poprzez rozstrzyganie wątpliwości interpretacyjnych na korzyść organów skarbowych; art. 8 w/w ustawy (opisanego przez stronę jako zasada pogłębiania zaufania) poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji wobec stwierdzenia błędów prawnych popełnionych przez organ egzekucyjny w postanowieniu wydanym w I instancji; art. 9 k.p.a. (opisanego przez stronę jako zasada udzielania informacji), poprzez braku udzielenia informacji, co ułatwia prowadzenie niezgodnego z prawem postępowania; art. 10 § 1 i art. 11 w/w ustawy (opisanych jako zasada wysłuchania stron, zasada wyjaśnienia przesłanek) - strona nigdy nie była informowana o okolicznościach faktycznych

i prawnych w sprawie, na potwierdzenie powyższego skarżący wskazał pismo Naczelnika dnia 31.07.2019, znak: 2608-SEE.711.334.2019, w którym został pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy; art. 12 k.p.a. (opisany przez stronę jako zasada szybkości postępowania) poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie od 2015 r.; art. 16 § 1 i § 2 i art. 110 § 1, art. 269 w/w ustawy (opisany przez stronę jako zasada trwałości i prawomocności decyzji) poprzez związanie organów I i II instancji, prawomocnym postanowieniem Naczelnika z dnia 19.06.2015 r., nr EA/511-30/2015 o umorzeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego m. in. zaległości za m-c 12/2009; art. 75 § 1, art. 76 § 1, § 2, § 3 k.p.a. (poprzez niesankcjonowanie przez organy skarbowe prawomocnego postanowienia Naczelnika; art. 78 §1 k.p.a. (opisany przez stronę jako zasada zgłaszania wniosków dowodowych) poprzez nieuwzględnienie wniosków o przesłanie: upomnienia, kompletu dokumentów, które organ egzekucyjny skierował do Sądu Rejonowego w Lublinie, niezgodnego z prawem tytułu wykonawczego nr SM6/997/2015 dokumentów stosownie do art. 70c Ordynacji podatkowe, tj. zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia; prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego za cały 2009 r., art. 105 § 1 k.p.a., przez prowadzenie postępowania, które jako bezprzedmiotowe winno być natychmiast umorzone w tym trybie; art. 107 §1 pkt 9

i art. 112 w/w ustawy, poprzez brak w "decyzji" Dyrektora Izby Administracji Skarbowej informacji w jakim trybie służy odwołanie od decyzji oraz pouczenia o prawie zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania, o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi, albo o podstawie wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez Stronę o zwolnienie z kosztów albo przyznanie prawnej pomocy;

W dalszej części wniesionej skargi W. C. szeroko uzasadnił naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W szczególności zarzucił naruszenie art. 2a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym wszystkie wątpliwości w sprawie winny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika. Z tego też względu zawnioskował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. o zastosowanie tego przepisu w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 poz. 2325.), dalej jako "ustawa P.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak

i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy P.p.s.a. Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku W.c. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/2015 z dnia 9 lipca 2015 r., obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r.

Podstawę odmowy wszczęcia postępowania stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Ustawodawca w zacytowanym przepisie rozróżnił zatem dwie sytuacje, w których nie będzie możliwe wszczęcie postępowania. Pierwsza z nich dotycząca przymiotu strony, nie budzi żadnych wątpliwości. Oczywistym jest bowiem, że inicjatorem postępowania, może być jedynie podmiot, któremu przysługiwać będzie w danym postępowaniu przymiot strony (zgodnie z regulacją art. 28 k.p.a.). Druga z przesłanek oznaczonych w art. 61a § 1 k.p.a. ma zaś zdecydowanie szerszy zakres. Odsyła bowiem do "innych uzasadnionych przyczyn" dla których postępowanie nie może być wszczęte. W powołanym przepisie nie wskazano w sposób enumeratywny przyczyn uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, a zatem stwierdzenie, że z określonych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte powinno być wyprowadzane z obowiązujących przepisów prawa. Przyjmuje się, że wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania

i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok NSA z 18 października 2016 r. sygn. akt II FSK 301/15, wyroki dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, wszczęcie postępowania na żądanie strony nastąpić może jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt I GSK 329/14). NSA w wyroku z 4 października 2017 r. sygn. akt I OSK 693/17, wyjaśnił, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym oczywistych, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Jakkolwiek ocena przez organ dopuszczalności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. może wymagać przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to może być ono prowadzone tylko w takim zakresie, który służy ustaleniu zaistnienia okoliczności uprawniających do zastosowania tego przepisu (por. wyrok NSA z 6 października 2017 r. sygn. akt I OSK 366/17).

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że przesłanką przedmiotową wyłączającą dopuszczalność wszczęcia postępowania jest niedopuszczalność prowadzenia postępowania w sprawie, która jest rozpoznawana w toczącym się postępowaniu lub została zakończona decyzją. Nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch odrębnych postępowań w tożsamej przedmiotowej sprawie, jak i nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tożsamej sprawie, która została zakończona decyzją (wyrok NSA z 6 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 927/20, wyrok z 22 lipca 2020 r. sygn. akt III SA/Łd 719/19).

W realiach niniejszej sprawy z niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych, będących podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, a których to ustaleń nie podważa skarżący wynika, że w dacie złożenia wniosku z 10 lipca 2019 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/2015 z dnia 9 lipca 2015 r., obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r., prowadzone było postępowanie zainicjowane wnioskiem strony z 9 lutego 2018 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tego tytułu wykonawczego. Postanowienie Naczelnika z dnia 3 lipca 2018 r. odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na wniosek strony z 9 lutego 2018 r., zostało uchylone postanowieniem Dyrektora z dnia 4 września 2018 r. Skarga strony na to postanowienie została oddalona przez WSA w K. wyrokiem z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Ke 428/18. W związku z wydaniem przez organ nadzoru postanowienia kasacyjnego sprawa z wniosku skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na spełnienie przesłanek z art. 59 u.p.e.a., prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr SM6/997/2015, obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2009 r., w dacie złożenia wniosku z 10 lipca 2019 r. była przedmiotem rozpoznania przez Naczelnika. Należy wskazać, że NSA wyrokiem z 19 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1504/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w K. z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 428/18, akceptując tym samy legalność wydanego przez Dyrektora postanowienia kasacyjnego i konieczność ponownego rozpoznania wniosku z 9 lutego 2018 r o umorzenie nadal tego samego postępowania egzekucyjnego.

W świetle powyższego nie może budzić zastrzeżeń Sądu stanowisko organu, że merytoryczne rozstrzygnięcie żądania zawartego we wniosku skarżącego było niedopuszczalne. Ocena istnienia przeszkody dla wszczęcia postępowania dokonana na datę rozpoznawania wniosku o wszczęcie tegoż postępowania daje podstawy do przyjęcia, że zachodzi przesłanka przedmiotowa wyłączająca dopuszczalność wszczęcia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Wniosek z 10 lipca 2019 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego został złożony w toku toczącego się postępowania w przedmiocie jego wcześniejszego wniosku o umorzenie tego samego postępowania egzekucyjnego z tych samych przyczyn.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Z treści omawianego przepisu wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność.

Z powyższych względów nie można uznać za uzasadnione wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wydając postanowienie formalne nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie formułuje wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a., sąd przy rozpoznaniu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ale jest związany granicami sprawy. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Może zatem dokonać kontroli jedynie legalności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Objęcie z kolei kontrolą Sądu rozstrzygnięcia o charakterze procesowym skutkuje tym, że nie mogły na tym etapie postępowania zostać rozpoznane zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestii doręczenia upomnienia jak również prawomocności postanowienia Naczelnika z dnia

19 czerwca 2015 r., nr EA/511-30/2015 o umorzeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego m. in. zaległości za m-c 12/2009; art. 75 § 1, art. 76 § 1, § 2, § 3 k.p.a. - poprzez niesankcjonowanie przez organy skarbowe prawomocnego postanowienia Naczelnika.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy wyjaśnić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności zastosowanie mają przepisy ustawy egzekucyjnej. Z kolei art. 18 u.p.e.a. odsyła w sposób ogólny do stosowania k.p.a., które mają jedynie posiłkowe zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Stosuje się je tylko w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w u.p.e.a.

Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem. Postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 124 § 1 k.p.a., w tym pouczenie o sposobie zaskarżenia, zaś uzasadnienie faktyczne

i prawne spełnia wymogi określone w § 2 tego przepisu.

Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. oddalił skargę.

O przyznaniu adwokatowi kwoty 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd orzekł na postawie art. 250 ustawy P.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).