Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 643/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2, art. 34 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. K. - G. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

M. K. w dniu 13 listopada 2020 roku wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie doręczonych jej w dniu 6 listopada 2020 roku tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu zarzutów wskazała, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1996 r/ o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Wskazała, że w sprawie wszystkie należności objęte tytułami wykonawczymi uległy przedawnieniu, gdyż ich daty wymagalności są sprzed 5 lat.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C. orzekł w przedmiocie oddalenia zarzutów M. K. do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 2 listopada 2020 roku. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zakwalifikował wniosek jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym wniesione na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 – nieistnienie obowiązku oraz na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 – wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Organ stwierdził, że w prowadzonym w stosunku do M. K. postępowaniu egzekucyjnym okoliczność przedawnienia oraz uregulowania zobowiązania w całości lub w części nie występuje. Wierzyciel wystawiając tytuły wykonawcze 2 listopada 2020 roku potwierdził, że zobowiązanie powstało i jest wymagalne. 1 stycznia 2003 roku weszły w życie nowe zasady przedawnień wprowadzające 10 letni okres przedawnienia należności z tytułu składek. Znowelizowany art. 24 ustawy z 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych wprowadził generalną zasadę, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia w którym stały się wymagalne. Organ wskazał, że figurujące zadłużenie na dzień wystawienia tytułów wykonawczych tj. 2 listopada 2020 roku nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia Zgodnie bowiem z art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych z dnia 13 października 1998 roku bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Dlatego też bieg terminu przedawnienia należności wskazanych w piśmie został zawieszony od dnia doręczenia upomnienia za pierwszy miesiąc, za który należność nie została opłacona i ponownie biegnie od dnia umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Organ odniósł się również do argumentacji dotyczącej opłacenia składek na ubezpieczenie zdrowotne za rok 2009 objętych wskazanymi w uzasadnieniu tytułami wykonawczymi i uznał, że nie zasługuje ona również na uwzględnienie. Należności figurujące w wymienionych tytułach dotyczą bowiem zaległości z tytułu nieopłaconych składek za osoby zgłoszone do ubezpieczeń w części finansowej przez ubezpieczonych. Przedłożone zaświadczenie wierzyciela z dnia 28.03.2012 roku informuje o wpłaconych składkach tylko za płatnika M. K. i tylko za miesiące od 08/2009 r. do 12/2009 roku. Wskazana okoliczność powoduje, że tytułu z dnia 2 listopada 2020 roku nie obejmują zobowiązań wyszczególnionych w piśmie Zakładu z 28.03.2012 roku.

Organ stwierdził również, że żądanie wykazane w piśmie, a dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 o postępowaniu egzekucyjnym nie ma zastosowania w sprawie. Powołany przepis nie dotyczy składek na ubezpieczenie społeczne, a obowiązków o charakterze niepieniężnym.

M. K. w dniu 2 lutego 2021 roku złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazała, że należności wynikające z tytułów wykonawczych przedawniły się i obowiązek ich zapłaty nie istnieje.

Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia 14 stycznia 2021 roku w przedmiocie oddalenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 2 listopada 2020 roku.

Na powyższe postanowienie skargę wniosła M. K.. W jej treści wskazała, że zgodnie z treścią art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13.10.1996 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 z póź. Zm) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. W przedmiotowej sprawie wszystkie należności objęte tytułami wykonawczymi uległy w jej ocenie przedawnieniu, gdyż daty wymagalności są sprzed 5 lat (a w zasadzie 28 sztuk sprzed 10 lat i 2 sztuki sprzed ponad 9 lat). Nadmieniła również, że nie sposób jest odtworzyć dokumentację księgową zakończonej i wyrejestrowanej w dniu 01.12.2010r oku działalności, skoro obowiązek przechowywania tejże dokumentacji wynosi 5 lat a dla celów podatkowych 6 lat.

Jednocześnie skarżąca w załączeniu przedłożyła zaświadczenie z ZUS z dnia 28.03.2012 roku o uregulowaniu przez nią składek na ubezpieczenie zdrowotne za 2009 rok, tj. za okres objęty spornymi tytułami wykonawczymi, przeczące w całości istnieniu jakimkolwiek wynikających z ich treści zobowiązań. Skarżąca wskazała, że skoro należności uległy przedawnieniu, to zasadne jest umorzenie całego postępowania w zakresie egzekwowania rzekomego długu, na zasadzie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427).

Ponadto skarżąca podniosła, że w niniejszej sprawie wydane tytułu egzekucyjne oraz postanowienia przesądzają o konflikcie interesów, albowiem jeden podmiot wydał tytuły egzekucyjne, a następnie rozpoznał wniesione od wszczętego przez siebie na ich podstawie postępowania egzekucyjnego – zarzuty i kolejno rozpoznał złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wydając kolejne postanowienie utrzymujące w mocy to oddalające zarzuty.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie jej w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał dodatkowo, że upomnienia skierowane do skarżącej zawierające ściśle określoną kwotę zobowiązania z tytułu składek stanowiły dokument wzywający do ich zapłaty w wysokości wynikającej ze stanu konta strony prowadzonego w ZUS. Tego rodzaju pismo należy do kategorii czynności Zakładu zmierzających do wyegzekwowania należności z tytułu składek. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia wynikające z tej czynności reguluje przepis art. 24 ust. 5b ustawy systemowej, stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.

Wobec brzmienia przepisów, bieg terminu przedawnienia należności został zawieszony od dnia doręczenia skarżącej upomnienia za pierwszy miesiąc, za który należność nie została opłacona i ponownie biegnie od dnia umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do tej należności.

Ponadto organ wskazał, że zaświadczenie wierzyciela z dnia 28 marca 2021 roku, na które w treści skargi powołuje się skarżąca, stanowi informację o wpłaconych składkach za miesiące od 08/2009 do 12/2009, tylko za płatnika. W swojej treści nie uwzględnia żadnych składek za pozostałe osoby zgłoszone przez skarżącą do ubezpieczeń w okresie od 07/2009 do 11/2010 roku.

W ocenie organu ponadto wbrew twierdzeniom skarżącej nie występuje także konflikt interesów, ponieważ w obecnym stanie prawnym zarzuty rozpatruje wierzyciel, a nie jak poprzednio organ egzekucyjny. Również wierzyciel jest jedynym organem uprawnionym do wystawienia tytułów wykonawczych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga M. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 marca 2021r., nr [...] którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia 14 stycznia 2021r., stwierdzające niedopuszczalność zarzutów M. K., wniesionych na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 2 listopada 2020r.

Podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia, stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020r., poz. 1427 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020r., nadanym ustawą z dnia 11 września 2019r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019r., poz. 2070, dalej: "ustawa zmieniająca"). Na mocy art. 1 i art. 7 ustawy zmieniającej z dniem 30 lipca 2020r. znowelizowano, m.in. art. 27, art. 33 i art. 34 u.p.e.a., jak również art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Analiza przepisów intertemporalnych, w tym art. 13 ust. 1 ustawy zmieniającej, prowadzi do wniosku, iż w rozpatrywanej sprawie, znajdują zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu po nowelizacji. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo powołał się na treść art. 33 § 2, art. 34 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w ich znowelizowanym brzmieniu.

Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

nieistnienie obowiązku;

określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

błąd co do zobowiązanego;

brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Z treści art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. wynika, że wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Natomiast zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o:

1) oddaleniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej albo stwierdzeniu jego niedopuszczalności - kontynuuje postępowanie egzekucyjne albo podejmuje zawieszone postępowanie egzekucyjne;

2) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku, niemająca charakteru trwałego, wystąpiła po wszczęciu egzekucji administracyjnej - zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części;

3) uznaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, o którym mowa w:

a) art. 33 § 2 pkt 1-5,

b) art. 33 § 2 pkt 6, jeżeli przyczyna braku wymagalności obowiązku ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji administracyjnej

- umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części.

W rozpoznawanej sprawie przyjęto, że przedstawione argumenty dotyczą zarzutów określonych w art. 33 § 2 pkt l nieistnienie obowiązku oraz w art. 33 § 2 pkt 5 wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

Z uwagi argumentację służącą uzasadnieniu powołanych zarzutów oraz na to, że w grę wchodzą należności składkowe za okres od sierpnia 2009 r. do grudnia 2010 roku w pierwszej kolejności należy ustalić, czy nie uległy one przedawnieniu. Stwierdzenie przedawnienia należności uniemożliwia bowiem prowadzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na fakt, iż wymagany obowiązek nie istnieje lub wygasł.

W tym stanie rzeczy szczególne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają regulacje u.s.u.s. dotyczące przedawnienia. Regulacje te ulegały szeregu zmianom. Od 1 stycznia 2003 r. art. 24 ust. 4 u.s.u.s., w związku ze zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 241, poz. 2074 z późn. zm.), stanowił, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-5d. Po zmianie, od 1 stycznia 2012 r., przepis ten stanowi, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. Jednocześnie trzeba wskazać, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej u.s.u.s., tj. ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. Nr 232, poz. 1378), do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 u.s.u.s., którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zasady wynikającej z tych przepisów do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (według zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednak bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady zawiera art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 września 2011 r., stosownie do którego, jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2013 r., III AUa 1656/12).

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego sygn. akt I UK 53/19 gdy bieg przedawnienia należności składkowych rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., kluczowe znaczenie ma art. 27 ustawy z 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców regulujący zagadnienia intertemporalne. Zgodnie z jego ust. 1, do przedawnienia należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, którego bieg rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2012 r., stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia 1 stycznia 2012 r. Wedle zatem zasady wynikającej z tego przepisu do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym jednakże bardzo istotnym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ale od dnia 1 stycznia 2012 r. Wyjątek od tej zasady ustanawia ust. 2 przywołanego przepisu, stosownie do którego jeżeli przedawnienie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2012 r. nastąpiłoby zgodnie z przepisami dotychczasowymi wcześniej, przedawnienie następuje z upływem tego wcześniejszego terminu. Powołana regulacja oznacza, że wybór odpowiedniego terminu przedawnienia 5-letniego (liczonego od dnia 1 stycznia 2012 r.) lub 10-letniego (liczonego od daty wymagalności składki) - zależy od tego, który z nich upłynie wcześniej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że zobowiązania skarżącej nie uległy przedawnieniu. Do należności składkowych nieprzedawnionych do 1 stycznia 2012 r. (wedle starych zasad z zastosowaniem 10-letniego okresu przedawnienia) ma zastosowanie 5-letni termin przedawnienia, z tym zastrzeżeniem, że liczy się go nie od daty ich wymagalności, tak jak o tym stanowi art. 24 ust. 4 u.s.u.s., ale od dnia 1 stycznia 2012 r.

W stanie faktycznym sprawy, niedopełnienie przez skarżącą obowiązku obliczania, rozliczania oraz opłacania w terminach określonych w ustawie, należnych składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za każdy miesiąc kalendarzowy spowodowało powstanie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 10/2009 do 11/2009 oraz na ubezpieczenie zdrowotne za okres od 07/2009, od 10/2009 do 11/2009 w tym również z tytułu odsetek za zwłokę i kosztów manipulacyjnych.

Upomnienia skierowane do Skarżącej, zawierające ściśle określoną kwotę zobowiązania z tytułu składek stanowiły – jak słusznie wskazywał organ – dokument wzywający do ich zapłaty w wysokości wynikającej ze stanu konta strony prowadzonego w ZUS. A zarazem stanowiły czynności zmierzające do wyegzekwowania należności z tytułu składek. Konsekwencją powyższych czynności było zawieszenie biegu terminu przedawnienia z mocy art. 24 ust. 5b ustawy systemowej, stanowiącego że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego bieg terminu przedawnienia należności został zawieszony od dnia doręczenia Skarżącej upomnienia za pierwszy miesiąc, za który należność nie została opłacona i ponownie biegnie od dnia umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do tej należności. Zakres dat dotyczący przedstawionych okoliczności w odniesieniu do poszczególnych tytułów wykonawczych został szczegółowo określony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Powyższe okoliczności pozwoliły na przyjęcie, że figurujące na koncie Skarżącej, na dzień wystawienia tytułów wykonawczych tj. 2 listopada 2020 roku, zadłużenie nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

Brak wymagalności obowiązków określonych tytułami wykonawczymi nie wynika też z zaświadczenia wierzyciela z dnia 28 marca 2012 r , na które w treści skargi powołuje się Skarżąca gdyż nie dotyczy ono zobowiązań ujętych w tytułach wykonawczych stanowiących przedmiot zarzutów. Dokument ten stanowi informację o wpłaconych składkach za miesiące od 08/2009 do 12/2009, wyłącznie za płatnika tj. M. K. W swojej treści nie uwzględnia żadnych składek za pozostałe osoby zgłoszone przez Skarżącą do ubezpieczeń w okresie od 07/2009 - 11/2010 r

Tym samym, zarzuty podniesione w skardze co do nieistnienia obowiązku oraz jego wygaśnięcia nie zasługują na uwzględnienie.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy uznać zatem należy, iż podniesione w skardze argumenty, nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organów obu instancji. Organy I i II instancji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) i wykazały przesłanki zastosowania stosownych przepisów, zawierając stosowne rozważania, wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć. W sprawie orzekały organy, którym stosowne uprawnienia przyznane zostały przez powoływane w uzasadnieniach rozstrzygnięć, przepisy prawa. Nieuprawnionym byłoby więc przyjęcie, że działając ściśle w granicach ustawowych kompetencji, ZUS doprowadził do swoistego, sugerowanego w skardze konfliktu interesów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów, określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami, wynikającymi z k.p.a. i u.p.e.a. Brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną