Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 838/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński sędzia NSA Paweł Miładowski Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 517/10 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., II SA/Lu 517/10, w pkt I oddalił skargę A. B. na decyzje Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; w pkt II przyznał adwokatowi D. P. od Skarbu Państwa kwotę 292,80 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Jak wynika z akt sprawy H. F. pismem z dnia 20 października 2007 r. poinformował Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie o samowolnie wybudowanym, przez A. B., budynku na działce nr [...] w miejscowości [...] oraz ogrodzeniu na tej działce jak również na działce nr [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nałożył na A. B. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu zagospodarowania działki, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rysunków obiektu z podaniem jego parametrów technicznych.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 49b ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) nakazał A. B. rozbiórkę obiektu gospodarczego o wym. 4,60 m x 4,75 m zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. gmina S., z uwagi na to, iż zobowiązany nie dopełnił obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r.

Po rozpatrzeniu odwołania A. B. Lubelski Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia [...] października 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z dnia [...] sierpnia 2008 r.

A. B. wniósł skargę na powyższą decyzję Lubelskiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] października 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który to Sąd wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/08 uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z dnia [...] sierpnia 2008 r., a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lubartowie z dnia [...] czerwca 2008 r. z uwagi na wadliwie przeprowadzone postępowanie dowodowe.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nałożył na A. B. obowiązek przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektu zagospodarowania działki, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rysunków ww. obiektu z podaniem jego parametrów technicznych.

Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał A. B. rozbiórkę obiektu gospodarczego o wym. 4,60 m x 4,75 m zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w B. gmina S. podnosząc, że inwestor nie przedłożył dokumentów wskazanych w postanowieniu z dnia [...] lutego 2010 r.

Odwołanie od powyższej decyzji PINB w Lubartowie z dnia [...] marca 2010 r. do Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie wniósł A. B.

Po rozpatrzeniu odwołania Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję PINB w Lubartowie z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż na działce nr ewid. [...] w miejscowości B. znajduje się budynek gospodarczy o konstrukcji murowano-drewnianej na podmurówce z bloczków żwirobetonowych, o wymiarach w rzucie poziomym 4,60 x 4,75 m i wysokości w szczycie 3,80 m. Od strony działki nr ewid. [...], stwierdzono częściowy brak ściany szczytowej. Konstrukcja ściany z cegły cementowej wykazuje rozwarstwienia materiału. Dach dwuspadowy, konstrukcji drewnianej pokryty jest blachą. Obiekt użytkowany jest jako skład drewna. W aktach sprawy znajduje się kopia wycinka aktualnej mapy zasadniczej założonej w 1993 r. Na mapie tej nie widnieje przedmiotowy budynek gospodarczy. Powyższe oznacza, że w 1993 r. przedmiotowy budynek nie istniał. Z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Lubartowie pobrano również szkic sytuacyjno-wysokościowy sporządzony przez uprawnionego geodetę w 1993 r. Geodeta wykonując taki szkic ma obowiązek nanieść wszystkie obiekty budowlane znajdujące się na danej działce. Na ww. szkicu nie widnieje jednak omawiany budynek gospodarczy. Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, iż w 1993 r. przedmiotowy budynek nie istniał. Biorąc pod uwagę powyższe oraz zeznania świadków D. W., K. B. i J. B., organ uznał twierdzenia, iż sporny budynek istnieje od kilkudziesięciu lat za niewiarygodne.

Zdaniem LWINB w Lublinie zeznania D. W. potwierdzają jedynie, że ok. 20 lat temu widziała w miejscu omawianego obiektu gospodarczego zadaszenie nad piwnicą (tzw. poddach). Nie można jednak uznać, że zadaszenie takie jest tożsame z przedmiotowym obiektem gospodarczym, zwłaszcza, że na szkicu sytuacyjno-wysokościowym z 1993 r. oraz na mapie zasadniczej założonej w 1993 r. obiekt ten nie widnieje. Również zeznania K. B. i J. B., że przedmiotowy budynek istnieje 40-45 lat nie mogą być prawdziwe, gdyż jak wyżej wskazano w 1993 r. budynek ten nie istniał. Ponadto K. B. zeznał, że w tym miejscu stał poddach na drewno, w latach późniejszych obiekt był poprawiany, co w zestawieniu z zeznaniem D. W. pozwala jedynie przypuszczać, że przed kilkudziesięciu laty w miejscu spornego obiektu mogło istnieć zadaszenie pod którym składowano drewno. Zeznaniom tym przeczy również treść odpowiedzi na pozew z dnia 16 listopada 2005 r. wniesionej przez A. B. do Sądu Rejonowego w Lubartowie sprawie cywilnej o sygn. akt [...]. W piśmie tym A. B. opisując zabudowę działki nr ewid. [...] wymienia dwukrotnie dom i oborę, nie wspominając o istnieniu jakiegokolwiek innego budynku. Również z uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w Lubartowie z dnia [...] marca 1981 r. nie wynika by działka była zabudowana przedmiotowym budynkiem. Powyższe dokumenty świadczą jednoznacznie, że zeznania J. B. i K. B. o istnieniu przedmiotowego obiektu od 40-45 lat mijają się z prawdą i nie mogą być uznane za wiarygodne.

W ocenie organu odwoławczego za najbardziej wiarygodne należy uznać zeznania poprzedniego właściciela działki D. B. który zbył przedmiotową nieruchomość 11 marca 2003 r. na rzecz H. F. i zeznał, że w dacie sprzedaży przedmiotowego obiektu nie było. Fakt ten potwierdzają najbliżsi sąsiedzi, tj. J. B. oraz W. P. Zeznania tych osób są spójne i wiarygodne. Z zeznań tych wynika, że sporny obiekt został wybudowany ok. 2003 r. Ponadto budynek nie posiada żadnych elementów, które mogłyby świadczyć, iż jest to przez kilkadziesiąt lat użytkowany budynek gospodarczy, wybudowany legalnie zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Wręcz przeciwnie wygląd zewnętrzny budynku świadczy, iż jest to obiekt "lepiony" chaotycznie z przypadkowych materiałów na przestrzeni ostatnich kilku lat. O kilkuletnim użytkowaniu budynku świadczy także wygląd drewnianych elementów konstrukcyjnych obiektu i stopień korozji pokrycia dachowego. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, zasadnym był przeprowadzenie postępowania w oparciu o art. 49b Prawa budowlanego, W rozpatrywanej sprawie A. B. nie wykonał w oznaczonym terminie obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w Lubartowie z dnia [...] lutego 2010 r., a zatem prawidłowo nakazano inwestorowi, na podstawie art. 49b ust 1 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego, rozbiórkę obiektu gospodarczego, samowolnie wybudowanego na działce nr ewid. [...] w m. B.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2010 r. wniósł A. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 listopada 2010 r., II SA/Lu 517/10, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku wskazano jako podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie przepis art. 49 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego. Wydanie nakazu rozbiórki poprzedzone zostały postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, którym to nałożono na inwestora A. B. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia dokumentów wymaganych do legalizacji obiektu. W postanowieniu inwestor pouczony został o skutkach niespełnienia w terminie wymienionych w nim obowiązków w postaci nakazu rozbiórki. Opisane wyżej postanowienie poprzedzone zostało uzupełniającym, zakreślonym ramami wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., II SA/Lu 843/08 postępowaniem wyjaśniającym.

Zdaniem Sądu organy nadzoru budowlanego w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy, przesłuchując wnioskowanych przez strony świadków. Dokonano wglądu do rejestrów pozwoleń na budowę i zgłoszeń budowy z lat 1990-2007 znajdujących się w zasobach archiwum Starostwa Powiatowego w Lubartowie, w których nie odnaleziono pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru budowy spornego obiektu gospodarczego. Z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej pobrano szkic sytuacyjno-wysokościowy obejmujący zabudowę działek nr ewid. [...] i [...] w B. sporządzony przez uprawnionego geodetę w 1993 r. w celu założenia mapy podstawowego zagospodarowania terenu oraz wycinek mapy zasadniczej założonej w 1993 r. i zaewidencjonowanej pod nr operatu [...]. Na dokumentach tych nie widniał omawiany budynek gospodarczy. Ponadto dokonano wglądu do dokumentów zgromadzonych przy księdze wieczystej KW [...] urządzonej w Sądzie Rejonowym Lubartowie m.in. dla działki nr ewid. [...] w B. oraz odpowiedź na pozew A. B. w sprawie sygn. akt [...] (k. 63 II inst.).

W ocenie Sądu dokonana ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, organ w uzasadnieniu decyzji wskazał na fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. W stanie faktycznym sprawy trafne jest stanowisko organów, że wykonane przez inwestora roboty budowlane polegały na budowie budynku gospodarczego na rozpoczęcie i prowadzenie których biorąc pod uwagę rodzaj i wymiary obiektu wymagane było dokonanie zgłoszenia w oparciu o dyspozycję art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Okolicznością bezsporną jest, że inwestor nie złożył wymaganych dokumentów, stąd organy nadzoru budowlanego badając legalność działań inwestora nakazały na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane rozbiórkę obiektu gospodarczego samowolnie wybudowanego na działce nr ewid [...] w miejscowości B.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2010 r. wniósł A. B. zaskarżając wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie, a w szczególności co do celowości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu budowy spornego obiektu i przesłuchania stron w trybie art. 86 k.p.a., wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/08, którymi Sąd ten jak i organ był związany;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewskazaniu przez WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. przyczyn dla których Sąd ten uznał dowody pośrednie wskazane przez organy administracji za wystarczające dla udowodnienia wieku budynku i jednocześnie przyczyn odstąpienia od przeprowadzenia dowodu bezpośredniego w postaci opinii biegłego na tę okoliczność;

3) art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i oddalenie skargi na skutek niedostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia prawa przez organy administracji publicznej polegającego na nieuwzględnieniu wskazań co do dalszego postępowania w przedmiotowej sprawie, wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/08 i nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu budowy spornego obiektu – co wobec istniejących w tym zakresie zasadniczych rozbieżności miało podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia;

4) art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 153 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewłaściwym przeprowadzeniu kontroli rozstrzygnięć organów administracji, a w konsekwencji oddalenie skargi pomimo tego, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie w odniesieniu do ustalenia okresu budowy (wieku) budynku nie zostało przeprowadzone przez organy administracji w sposób wyczerpujący, odpowiadający wymogom określonym w art. 7 i 77 k.p.a., a zwłaszcza oparcie rozstrzygnięcia jedynie na dowodach pośrednich, podczas gdy istniała możliwość udowodnienia czasu budowy przy pomocy dowodu bezpośredniego, tj. za pomocą opinii biegłego – co słusznie zalecił WSA w uzasadnieniu wcześniej wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/08;

5) art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 3 p.p.s.a. i w zw. z art. 75 § 1 i art. 86 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu w postaci opinii biegłego na okoliczność czasu budowy budynku i przesłuchania stron w trybie art. 86.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w zw. z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), zostały powiązane z art. 153 p.p.s.a., który zdaniem autora skargi kasacyjnej ma tutaj kluczowe znaczenie.

Nie ulega wątpliwości, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/03, organy nadzoru budowlanego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający skargę i wydający zaskarżony wyrok, byli związani na zasadzie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Zakres tego związania wcześniejszym orzeczeniem Sądu, sprowadzał się do tego, że należy uzupełnić, rozszerzyć postępowanie dowodowe w celu ustalenia daty powstania obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Postępowanie dowodowe należy (zdaniem wyroku z 28 kwietnia 2009 r.) uzupełnić o zeznania świadków, przesłuchania stron, dowód z dokumentów oraz "celowe może okazać się dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność czasu budowy spornego obiektu". Wszystkie wskazane powyżej środki dowodowe, za wyjątkiem dowodu z opinii biegłego, zostały przez organy prowadzące postępowanie wykorzystane, co dokładnie zostało opisane w uzasadnieniach decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz uzasadnieniu postanowienia PINB z dnia [...] lutego 2010 r. I w oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy organ doszedł do wniosku, że sporny obiekt w obecnej postaci został zbudowany po dniu 11 marca 2003 r., co zdaniem Sądu było istotne w sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz uzasadnieniach ww. orzeczeń organu pierwszej instancji analizując materiał dowodowy, organ wyraźnie wskazał, na których dowodach się oparł a którym dowodom odmówił wiarygodności i z jakich powodów. Nie było więc potrzeby dla ustalenia czasu budowy spornego obiektu korzystać z opinii biegłego, której koszt sporządzenia zapewne byłby wyższy od wartości obiektu, którego dotyczyło postępowanie.

Nie można więc w tym przypadku zarzucać naruszenia art. 153 p.p.s.a., gdyż zakres związania wcześniejszym orzeczeniem Sądu, obligował do dokładniejszego i szerszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie do wykorzystania konkretnych środków dowodowych, których użycie jest zależne w każdej sprawie od uznania i oceny organu prowadzącego postępowanie.

Należy zgodzić się z oceną Sądu pierwszej instancji, że organy nadzoru budowlanego w sposób wystarczający i wyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe dla ustalenia wieku obiektu budowlanego będącego przedmiotem nakazu rozbiórki.

Poza tym bezspornym jest, że obiekt ten stanowi samowolę budowlaną, temu również nie zaprzecza skarżący. Wydając postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lubartowie nałożył na skarżącego określone obowiązki zgodnie z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, tym samym stwarzając możliwość legalizacji tej budowy. Jednak skarżący nie skorzystał z tej możliwości, gdyż nie spełnił tych obowiązków w określonym terminie, ze znanych tylko sobie powodów. Możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego od 11 lipca 2003 r. jest uprawnieniem inwestora, a nie obowiązkiem.

Należy też zauważyć, że w przypadku określonych w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego, nie stosuje się przepisu art. 48, a nie art. 49b ust. 1, na podstawie którego w tym postępowaniu nakazano rozbiórkę. Zmieniając brzmienie art. 48 Prawa budowlanego z dniem 11 lipca 2003 r. ustawodawca nie zmienił brzmienia art. 103 ust. 2 tym samym można mieć wątpliwość, czy ma on zastosowanie do nakazów rozbiórki orzekanych na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego (patrz: A. Gliniecki w: Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2012, s. 740).

Wbrew więc sugestiom wynikającym z uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2009 r., II SA/Lu 843/08 w tym stanie faktycznym i stanie prawnym obowiązującym po 11 lipca 2003 r., nie ma już żadnych większych różnic w możliwości legalizacji samowoli budowlanych w zależności od tego kiedy powstały. Obecnie bowiem art. 48 Prawa budowlanego przewiduje również możliwość legalizacji pod pewnymi warunkami, podobnie jak możliwość legalizacji w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., z tym że odpłatnie. W niniejszej sprawie jednak, jak powiedziano wcześniej art. 48 Prawa budowlanego, o którym mowa w art. 103 ust. 2 nie miał zastosowania.

Jeżeli, jak wynika z powyższych rozważań, zaskarżonym wyrokiem nie został naruszony art. 153 p.p.s.a., to tym samym nie mają uzasadnienia inne zarzuty skargi kasacyjnej (art. 1 i 3, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.) powiązane z tym pierwszym, bowiem żaden z nich nie został naruszony w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć w wojewódzkim sądzie administracyjnym stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.