Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 819/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28,  art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2017 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną po rozpatrzeniu wniosku A. S.A. z siedzibą w Ś. Burmistrz Miasta Ś. działając na podstawie art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1235 z poźn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa z zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję pianki polietylenowej w Ś. przy ul. T. na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb Ś.".

Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona odwołaniem, wniesionym z zachowaniem ustawowego terminu przez H. W., reprezentowaną przez pełnomocnika.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło niedopuszczalność tego odwołania postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], które zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 kwietnia 2016 r. wydanym po rozpatrzeniu sprawy ze skargi H. W. (sygn. akt II SA/Wr 45/16). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał m.in. na konieczność ustalenia położenia nieruchomości skarżącej wobec usytuowania planowanego przedsięwzięcia i zakresu jego oddziaływania na nieruchomość skarżącej z jednoczesnym uwzględnieniem prezentowanej przez H. W. argumentacji.

Konsekwencją wyroku uchylającego postanowienie orzekające o niedopuszczalności odwołania od decyzji Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] r. Nr [...] stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia wcześniej opisanego była powinność ponownego podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. czynności postępowania odwoławczego. Po ich zakończeniu Kolegium decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego umorzyło postępowanie odwoławcze.

W obszernym uzasadnieniu tego orzeczenia, zawierającym szczegółową argumentację Kolegium wyjaśniło m.in., że zgodnie z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.

Z tego przepisu wynika, że odwołanie może złożyć jedynie strona postępowania, zatem obowiązkiem organu właściwego do rozpatrzenia odwołania jest zbadanie, czy odwołanie pochodzi od podmiotu uprawnionego, co stanowi podmiotową przesłankę dopuszczalności odwołania i warunkuje prowadzenie postępowania odwoławczego i rozpoznanie merytoryczne sprawy. Natomiast stwierdzenie braku legitymacji do złożenia odwołania obliguje organ do zakończenia postępowania w sposób określony w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

W postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia krąg stron takiego postępowania ustala się na zasadach ogólnych.

Stroną postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn: "Przebudowa za zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję pianki polietylenowej w Ś. przy ul. [...], na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb Ś. jest Wnioskodawca A. S.A., a także właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością na której ma być realizowane przedsięwzięcie, a ponadto stroną tego postępowania mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości na które oddziaływuje przedsięwzięcie. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że przymiot strony w takim postępowaniu, należy ustalić posługując się kategorią interesu prawnego, sformułowaną w art. 28 k.p.a. Według tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przyjmuje, się zgodnie, że pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa w postępowaniu administracyjnym, należy rozpatrywać według norm prawa materialnego. Materialną podstawą legitymacji musi być zatem konkretna norma, którą można wskazać jako źródło interesu prawnego danego podmiotu jako strony postępowania administracyjnego. O tym, czy strona ma interes prawny decyduje odpowiedź na pytanie, czyjej żądanie znajduje podstawę w materialnym przepisie prawa publicznego, a w szczególności prawa administracyjnego. Jeżeli akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony.

Następnie Kolegium podało w uzasadnieniu, że podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne podjęcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy art. 71-87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016r. poz.353 z późn. zm.), co oznacza, że z tej ustawy wynikać powinien przede wszystkim interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b uooś. stanowi o obowiązku określenia przez właściwy organ w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ograniczenia te są możliwe do sformułowania, gdyż do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 74 ust. 1 pkt 1 uooś.), w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 1 uooś.) oraz dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 pkt 2 uooś.).

Na podstawie akt pierwszej instancji ustalono, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na zmianie sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję, cięcie i konfekcjonowanie pianki polietylenowej. Na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia ustalono, iż planowane zamierzenie inwestycyjne należy do kategorii przedsięwzięć określonych w § 3 ust. 3 pkt 32, 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397, z późn. zm.), dla których przeprowadzenie oceny o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowej inwestycji nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. postanowieniem Nr [...], z dnia [...] r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania w/w przedsięwzięcia na środowisko w całości w zakresie art.66 uooś. Burmistrz Miasta Ś. w dniu [...]r. wydał postanowienie nr [...] w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Obwieszczeniem znak [...] z dnia [...] r. strony zostały zawiadomione o wydaniu postanowienia.

Kolegium wyjaśniło również w uzasadnieniu, że dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 uooś), konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. W każdym przypadku należy ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora uwzględniając to, że karta informacyjna przedsięwzięcia jest materiałem dowodowym w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie. Krąg stron postępowania winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania, w szczególności oddziaływania szkodliwego bądź uciążliwego. Chodzi przy tym o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Ustalając krąg postępowania należy mieć na uwadze to, że o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, natomiast ocena czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy będzie miała wpływ na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach rozstrzygającą o losie tej inwestycji.

Kolegium wskazało następnie w uzasadnieniu, że działka o numerze ewidencyjnym [...], obręb Ś., na której planowane jest przedmiotowe przedsięwzięcie, położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru wielofunkcyjnego ograniczonego ulicami: [...] w Ś. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w Ś. Nr [...] z dnia [...]r. (opublikowaną w dzienniku Urzędowym Województwa D. Nr [...] z dnia [...]r. pz. [...]). Teren działki nr [...], obręb Ś. przeznaczony jest na zabudowę produkcyjno - usługową.

Teren planowanego przedsięwzięcia, pod względem administracyjnym, zlokalizowany jest w Gminie Ś. przy ul. [...] na działce o numerze geodezyjnym [...], obręb Ś., AM5. Wg wypisu z rejestru gruntów teren działki nr [...], obręb Ś. stanowi użytek gruntowy klasy Ba (tereny przemysłowe) o powierzchni 0,9680 ha. W chwili obecnej nieruchomość zabudowana jest budynkami produkcyjno - magazynowymi oraz budowlami technologicznymi jak wiaty i estakady. Na prawie całej powierzchni działki podłoże jest utwardzone nawierzchnią betonową i asfaltobetonową. Powierzchnia działki biologicznie czynna wynosi około 1100m2. Roślinność występuje tylko wzdłuż granic działki. Szata roślinna jest bardzo uboga i przeważają w niej gatunki ruderalne i samosiejki drzew. Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej o powierzchni zabudowy około 847 m2 . Prace budowlane polegać będą na dostosowaniu hali do wymagań technologicznych oraz wymagań określonych przepisami techniczno - budowlanymi. Wśród nich należy wymienić między innymi roboty izolacyjne, termomodernizacyjne, murowe, związane z budową pomieszczeń kotłowni gazowej oraz pomieszczeń higieniczno-sanitarnych dla pracowników, roboty instalacyjne w zakresie niezbędnych instalacji sanitarnych i elektrycznych. W kotłowni gazowej zamontowany będzie kocioł kondensacyjny o mocy grzewczej 150kW, przy średnim zużyciu gazu około 18 m3/h. Ciepło pochodzące z kotłowni będzie używane tylko do ogrzewania. W hali zostanie zainstalowany ekstruder do spieniania granulatu polietylenu płynnym butanem i maszyna do cięcia rolki pianki polietylenowej na paski. Dozowanie granulatu polietylenu LDPE oraz dodatków (monosterynianu glicerolu, talku) odbywa się za pomocą specjalistycznego dozownika, który bardzo precyzyjnie dozuje surowiec oraz dodatki. Pierwszym etapem procesu jest wstępne uplastycznienie masy w ekstruderze. Pod wpływem podwyższonej temperatury do około 120 st. C następuje płynięcie oraz mieszanie wprowadzonych rodzajów granulatu, które zmieniają się w jednolita masę plastyczną. Następnie powstała masa jest przekazywana za pomocą ślimaka wzdłuż ekstrudera do kolejnego etapu. Kolejnym etapem produkcji pianki polietylenowej jest uplastycznienie masy polegające na wtłoczeniu do masy butanu pod ciśnieniem. Wprowadzony gaz powoduje powstawanie pęcherzyków, które nadają jej strukturę i właściwości pianki. Ponieważ temperatura wtryskiwanego gazu jest niska, więc aby nie następowało zaczopowanie dyszy zmarzniętym gazem, co mogłoby powodować skoki ciśnienia i obniżyć jakość produktu, stosuje się bardzo precyzyjny układ regulacji ciśnienia w celu płynnego, o małych wahaniach wtrysku. gazu. Następnie masa przechodzi do kolejnych stref, w których następuje właściwe ukształtowanie jej cech. W kolejnym etapie masa przechodzi przez dyszę wytłaczarską, która nadaje ostateczny kształt produktu. Pianka po wyjściu z dyszy powiększa swoją objętość kilkudziesięciokrotnie, przechodzi przez pierścień powietrza a następnie jest automatycznie odciągana i prowadzona przez system rolek do nawijarki. Pianka jest nawijana automatycznie na ramię rolki z detektorem długości nawiniętych metrów. Następnie rolka jest przekazywana do magazynu na okres około 2 tygodni zwany sezonowaniem produktu w którym butan znajdujący się w komórkach pianki zostaje wymieniony na powietrze.

W celu ograniczenia wystąpienia awarii zaplanowano uziemienie maszyn, otoczenia głowicy ekstrudera strefa ochronną o średnicy 3 m, zamontowanie systemu detekcji (mierników) stężenia poziomu gazu w hali produkcyjnej sprzężonego z systemem alarmowym oraz wentylacją mechaniczną. Proces technologiczny będzie odbywał się tylko wewnątrz budynku hali.

Proces produkcji pianki polietylenowej będzie źródłem butanu uwalnianego do powietrza, po przejściu w fazę gazową i rozprężeniu będzie to około 8 m3/h. Osiemdziesiąt procent tej ilości zostanie uwolnionych bezpośrednio w trakcie produkcji dlatego na hali zostanie zamontowana specjalna wentylacja z wyciągiem stanowiskowym bezpośrednio nad głowicą ekstrudera. Butan używany do produkcji pianki polietylenowej magazynowany będzie w projektowanych 6 dwupłaszczowych zbiornikach naziemnych o pojemności 6,7 m3 każdy. Zbiorniki te będą zabezpieczone antykorozyjnie oraz wyposażone w urządzenia do pomiaru i sygnalizacji potencjalnego wycieku butanu do przestrzeni międzypłaszczowej. Zbiorniki te dodatkowo będą wyposażone w system zabezpieczający przed przelaniem podczas napełniania ich paliwem. Dodatkowo przewidziano wybudowanie ściany odgradzającej zbiorniki od drogi wewnętrznej. Wyroby gotowe magazynowane będą w hali namiotowej, która zlokalizowana będzie za istniejącymi halami magazynowymi patrząc od strony hali, w której planowana jest produkcja pianki. Spedycja wyrobów gotowych odbywać się będzie głównie w godzinach 6.00-16.00. Butan będzie dostarczany na zakład raz na 6-8 miesięcy. Uciążliwości związane z etapem realizacji będą miały charakter krótkotrwały, odwracalny i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych i montażowych, nie powodując trwałych zmian w środowisku. W celu ograniczenia uciążliwości na etapie budowy oraz ochrony środowiska na tym etapie prace budowlane prowadzone będą w porze dziennej. Wytworzone odpady będą zbierane selektywnie w miejscach wytworzenia i wywożone przez specjalistyczne firmy posiadające stosowne pozwolenia do odzysku lub do unieszkodliwiania. Materiały budowlane magazynowane będą w opakowaniach handlowych oraz w miejscach bezpiecznych dla środowiska między innymi w hali lub na zewnątrz - na utwardzonej nawierzchni.

Wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren działki nr [...], obręb Ś. przeznaczony jest na zabudowę produkcyjno-usługową. Planowana inwestycja nie zmieni wiodącej funkcji terenu. Teren przedsięwzięcia położony jest na obszarze przemysłowo-usługowym ul. T.. Bezpośrednie sąsiedztwo zakładu od strony południowej stanowią tereny przemysłowe (działka nr 171/27, obręb Ś.). Od północy działka sąsiaduje z terenami kolejowymi. Od wschodu sąsiaduje z drogą gminną, za którą są tereny ogrodów działkowych oraz tereny z zabudową garażową. Od zachodu działka nr [...] sąsiaduje z drogą wewnętrzną o nr geodezyjnym 171/22, obręb Ś., na którą jest zjazd z drogi publicznej Nr [...] (ul. T.). Z drogą wewnętrzną (działka nr 171/22, obręb Ś.) sąsiadują działki Nr 171/21 i nr 171/8, dla których obowiązuje "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru wielofunkcyjnego ograniczonego ulicami: [...]", zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia [...] r. (Dz. U. Woj. D.. [...]) ustalenia planu dla działek 177/8 i 171/21: przeznaczenie terenu - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Uchwalony plan dopuszcza utrzymanie występujących w stanie istniejącym przeznaczeń terenów zainwestowanych, odmiennych od ustaleń planu. Istniejąca zabudowa na ww. działkach nie zmieniła przeznaczenia na funkcje mieszkalną. Obiekty dalej wykorzystywane są na cele usługowo-przemysłowe.

Planowane przedsięwzięcie nie będzie powiązane z innymi przedsięwzięciami na terenie nieruchomości sąsiednich, nie spowoduje zmiany zagospodarowania terenu i będzie zgodne z istniejącym krajobrazem.

Zarówno proces związany ze zmianą sposobu użytkowania hali jak i produkcja pianki nie wiąże się z wykorzystaniem surowców mineralnych, gleby oraz zasobów przyrody nieożywionej. Spośród zasobów naturalnych, dla potrzeb przedmiotowej działalności będzie wykorzystywana woda na cele socjalno - bytowe pracowników w ilości 1,5 m3/dobę. Do chłodzenia ekstrudera zużywana będzie woda w ilości 300 l/minutę, która krążyć będzie w obiegu zamkniętym.

Inwestycja nie stworzy zagrożenia dla środowiska gdy roboty budowlano - montażowe wykonane będą zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W celu ograniczenia uciążliwości na etapie budowy oraz ochrony środowiska prace budowlane prowadzone będą w porze dziennej. Wytworzone odpady będą zbierane selektywnie w miejscach wytworzenia i wywożone przez specjalistyczne firmy posiadające stosowne pozwolenia do odzysku lub do unieszkodliwiania. Materiały budowlane magazynowane będą w opakowaniach handlowych oraz w miejscach bezpiecznych dla środowiska między innymi w hali lub na zewnątrz - na utwardzonej nawierzchni.

Źródłem emisji zanieczyszczeń uwalnianych do powietrza atmosferycznego będzie: kotłownia zakładowa o mocy 150kW opalana gazem ziemnym z sieci miejskiej (szacowany czas pracy kotła kondensacyjnego wyniesie 2000h/rok), poruszające się po terenie inwestycji pojazdy dostarczające surowce oraz odbierające gotowe wyroby.

Ponadto według informacji przedstawionych w dokumentacji sprawy podczas procesu produkcji pianki polietylenowej do powietrza atmosferycznego będzie uwalniany butan w ilości około 8 m3/h. Osiemdziesiąt procent tej ilości (tj. około 6,4m3/ h) zostanie uwolnionych bezpośrednio w trakcie produkcji, dlatego w hali zostanie zamontowania specjalna wentylacja z wyciągiem stanowiskowym bezpośrednio nad głowicą ekstrudera w celu wyrzutu rozprężonego butanu do atmosfery. Butan uwolniony do powietrza rozprasza się w nim, jego stężenie jest na tyle małe, że nie grozi wybuchem. Butan nie wpływa na środowisko oraz jest nietoksyczny dla organizmów. Surowce do produkcji pianki będą podawane do instalacji za pomocą rur bezpośrednio z opakowań, w których będą dostarczane. Czynnikiem grzewczym w celu uplastycznienia masy będą grzałki elektryczne. Biorąc pod uwagę małą moc kotłowni, zastosowanie paliwa niskoemisyjnego, stwierdzić można, że zakład nie powinien być źródłem ponadnormatywnej emisji związków uwalnianych do powietrza atmosferycznego. Inwestycja nie powinna wpłynąć na warunki aerosanitarne w jej otoczeniu oraz w sposób ponadnormatywny oddziaływać na stan powietrza atmosferycznego. Proces produkcji nie będzie związany z emisją uciążliwych zapachów. Źródłem hałasu na etapie eksploatacji obiektu będą poruszające się na terenie zakładu pojazdy obsługujące inwestycję, wentylacja mechaniczna oraz prace prowadzone w hali produkcyjnej. Ekstruder szt. 1 będzie pracował z mocą akustyczną wynoszącą około 30 db (w odległości 1 m od maszyny), maszyna do cięcia pianki szt 1 będzie posiadała moc akustyczną wynosząca około 50 dB (w odległości 1 m od maszyny). Na zakładzie pracować będzie jeden wózek widłowy o mocy akustycznej 80 dB. Ponadto na dachu hali zamontowanych będzie 6 sztuk wentylatorów dachowych wentylacji mechanicznej (z tłumikiem odpływowym) o mocy akustycznej 57 dB (w odległości 1 m od wentylatora) każdy. Wg założeń inwestora powyższe źródła hałasu pracować będą jedynie w porze dziennej. Ponadto z uwagi na wysoką izolacyjność akustyczną ścian hali produkcyjnej wynoszącej około 50 dB hałas z procesów produkcyjnych nie będzie odczuwalny. Także pojazdy nie powinny stanowić nadmiernej uciążliwości zarówno na powietrze atmosferyczne jak i klimat akustyczny. Proces produkcji nie będzie generować odpadów, które wymagałyby dalszego zagospodarowania, gdyż powstające odpady produkcyjne w postaci ścinków gotowej taśmy będą mielone i zawracane do procesu produkcyjnego. W związku z funkcjonowaniem zakładu wytwarzane będą odpady w postaci żelaza i stali, tworzyw sztucznych, opakowań z papieru, opakowań z tworzyw sztucznych, zużytych lamp zawierających rtęć, zmieszanych odpadów bytowych. Wytworzone odpady będą magazynowane w pojemnikach, kontenerach, w wyznaczonych miejscach w hali produkcyjnej, na utwardzonym placu w zadaszonych boksach na terenie zakładu, po czym przekazywane będą uprawnionym podmiotom w celu ich dalszego zagospodarowania. Woda dostarczana będzie z miejskiej sieci wodociągowej. Ścieki socjalno- bytowe odprowadzane będą z zakładu do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej. Inwestycja nie będzie generowała ścieków technologicznych. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji odprowadzane będą do istniejącej zewnętrznej kanalizacji deszczowej, po ich uprzednim podczyszczeniu w separatorze koalescencyjnym. Butan magazynowany będzie w szczelnych dwupłaszczowych zbiornikach, a tankowanie odbywać się będzie bezpośrednio do zbiorników z cysterny. Inwestycja nie powinna stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo- wodnego. Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz.1232 z późn. zm.), gdyż nie są spełnione kryteria co do obecności na obiekcie substancji w ilościach określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. 2013 poz.1479).

Ze względu na przechowywanie płynnego butanu Inwestor planuje szereg rozwiązań w tym między innymi system detekcji stężenia poziomu gazu na hali sprężony z systemem alarmowym oraz wentylacją mechaniczną, zainstalowanie zbiorników dwupłaszczowych oraz wybudowanie ściany odgradzającej zbiorniki od najbliższej drogi wewnętrznej. Zbiorniki na butan będą zabezpieczone antykorozyjnie oraz wyposażone w urządzenia do pomiaru i sygnalizacji potencjalnego wycieku butanu do przestrzeni międzypłaszczowej. Zbiorniki te dodatkowo będą wyposażone w system zabezpieczający przed przelaniem podczas napełniania ich paliwem. Ponadto zaplanowano uziemienie maszyn, otoczenia głowicy ekstrudera strefa ochronną o średnicy 3 m. Planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na obszarach, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone. W dalszej części uzasadnienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło, że oceniając przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy odróżnić interes prawny od interesu faktycznego, którego istotą jest to, że dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym strony uzasadniającym stwierdzenie, że zainteresowanie strony w danym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnego znajduje uzasadnienie w przepisie prawa (wyrok NSA z 28 września 2006 r. II OSK 726/06). Warunkiem koniecznym do przyznania odwołującej się przymiotu strony, jest ustalenie, że to planowana inwestycja oddziaływuje na jej nieruchomość przy czym oddziaływanie to musi być znaczące, a więc uznane za ingerujące w sferę prawną podmiotu.

Z przedstawionych informacji o przedsięwzięciu i znajdującego się w aktach pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że obszar na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie ograniczony będzie do działki [...]. Tym samym stronami postępowania są bezsprzecznie oprócz wnioskodawcy właściciele i użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio sąsiadujących z działką nr [...], a podmiot, który żąda uznania go za stronę zobowiązany jest do uzasadnienia z czego wywodzi swoje uprawnienie. Kolegium wskazało ponadto, że w odwołaniu H. W. zarzuca Burmistrzowi nierzetelne prowadzenie postępowania, w którym brakuje czytelnych dla wszystkich kryteriów ustalania stron postępowania i rozstrzygnięcie w tej kwestii w sposób uznaniowy tak by wykluczyć z postępowania mieszkańców ul. [...] w tym ją, a ponadto wyłącznie z postępowania informacji o wprowadzonych zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, posługiwanie się nieaktualnym planem zagospodarowania przestrzennego, nierzetelność w prowadzonym postępowaniu przez zignorowanie uwag i wniosków zgłaszanych przez mieszkańców ul. [...], najbardziej zainteresowanych korzystnym dla ich zdrowia i bezpiecznym rozwiązaniem.

Kolegium wyjaśniło również, że H. W. zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 37, 42, 68 i 85 uooś., podczas gdy naruszenie tych przepisów można byłoby rozważać w sytuacji gdy w postępowaniu wszczętym na wniosek A. S.A. zostałaby przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium stwierdziło, że z akt pierwszej instancji wynika, że nieruchomość H. W. (działka nr 146 w Ś.) zabudowana domem mieszkalnym nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...] na której ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie. Przed działką nr 146 znajduje się działka 147 droga ul. [...], a przed nią działka nr 171/27 za którą znajduje się działka [...]. H. W. wezwana pismem z dnia 26 lipca 2016r. organu odwoławczego do wskazania w jaki sposób planowane przedsięwzięcie oddziaływać, będzie na działkę do której przysługuje jej prawo rzeczowe, pod rygorem uznania, że nie ma interesu prawnego nie zajęła stanowiska w sprawie. Jak wynika z pisma pełnomocnika H. W. zam. przy ul. K. w Ś. z dnia 8 sierpnia 2016r. odległość granicy działki H. W. od granicy działki [...] wynosi 25 m, zaś odległość od granicy działki [...] do domu mieszkalnego posadowionego na działce 146 to ok. 40 m.

Ustalając krąg stron postępowania w niniejszej sprawie wzięto pod uwagę granice obszaru, na który oddziaływać będzie planowane przedsięwzięcie opisane w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia i jej uzupełnieniach oraz granice obszaru oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zaznaczone na załączniku graficznym do wniosku inwestora.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego zakończonego wydaniem decyzji Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] r. Burmistrza Miasta Ś., w której Burmistrz Miasta Ś. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska naturalnego, a skala i zakres oddziaływania przedsięwzięcia są ograniczone tylko do terenu planowanej inwestycji.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez H. W. kwestii kumulacji oddziaływań od wszystkich firm z obszaru przemysłowego po byłej fabryce mebli, a które, obecnie zajmują się przetwarzaniem tworzyw sztucznych i uwzględniając zalecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 45/16) wydanego w tej sprawie, Kolegium wskazało na wyrok z dnia 19 października 2012 r. (sygn. akt II OSK 1149/11), w którym Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do kwestii kumulacji uznał, że kumulacja zachodziłaby wówczas, gdyby zasięg inwestycji wykraczał poza granice terenu inwestycji. W niniejszej sprawie obszar oddziaływania inwestycji - obszar na który oddziaływać będzie przedsięwzięcie ograniczony będzie do działki [...], na której realizowane ma być przedsięwzięcie a zatem w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji kumulacja nie wystąpi.

W konsekwencji Kolegium wskazało, że skoro elementem kwalifikującym podmiot jako stronę postępowania jest pojęcie interesu prawnego lub obowiązku, stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszącej odwołanie H. W. nie przysługuje przymiot strony we wszczętym z wniosku A. S.A. postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach skutkuje wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowała H. W. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi działająca imieniem H. W. pełnomocnik zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- rażące naruszenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności norm art. 10 § 1 w związku z art. 8 poprzez zaniechanie zastosowania dyrektyw wynikających z tych przepisów, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wskutek błędnego przyjęcia, że organ wyczerpująco zbadał i rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności, że właściwie go ocenił;

- naruszenie art. 7 oraz art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, niewłaściwe rozpatrzenie materiału dowodowego, niewskazanie faktów uznanych za udowodnione, a w szczególności rażące nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem taryfowych kosztów zastępstwa prawnego.

W obszernym uzasadnieniu skargi w odniesieniu do każdego z zarzutów zawartych w jej petitum przedstawiona została szczegółowa argumentacji, stanowiąca jego rozwinięcie.

Zdaniem skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie oceniło ani charakteru ani wpływu inwestycji na jej nieruchomość. Organ w ogóle nie odniósł się do wskazanych przez skarżącą zagrożeń i niebezpieczeństw, jakie przedmiotowe przedsięwzięcie stwarza dla jej nieruchomości. Nie odniósł się także do wskazywanej przez skarżącą kwestii ewentualnej kumulacji oddziaływania wszystkich przedsięwzięć na jej nieruchomość. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób prawidłowy nie wyjaśniło istotnych w tym względzie okoliczności sprawy, poprzez ustalenie położenia nieruchomości skarżącej względem planowanej inwestycji i ustalenie zakresu oddziaływań na jej nieruchomość, uwzględniając uwagi i wnioski skarżącej, jakie wnosiła na każdym etapie postępowania administracyjnego. W konsekwencji tych uchybień organ w żaden sposób nie ustalił najważniejszej kwestii, tj. szkodliwego oddziaływania na nieruchomość skarżącej i odmówił jej przymiotu strony, co jest sprzeczne z art. 28 kpa.

W doręczonej Sądowi odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie, przedstawiając w uzasadnieniu wniosku argumentację tożsamą z zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie wyznaczonej na dzień 22 lutego 2017 r. pełnomocnik H. W. oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sady administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacia wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi poprzez zastosowanie w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718) wskazującego na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrola legalności dokonywana przez Sąd w rozpoznawanej sprawie odnosiła się do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. ([...]) umarzającej – na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego – postępowanie odwoławcze dotyczące decyzji Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] r. (Nr [...]) stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Przebudowa ze zmianą sposobu użytkowania istniejącej hali produkcyjnej z przeznaczeniem na produkcję pianki polietylenowej w Ś. przy ul. T., na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...]".

Przepis powołany w podstawie prawnej zaskarżonego do Sądu orzeczenia uprawnia organ administracji publicznej do zakończenia postępowania odwoławczego decyzją o jego umorzeniu przy uwzględnieniu ogólnej przesłanki niemerytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, czyli bezprzedmiotowości postępowania.

W warunkach postępowania odwoławczego jednym z wariantów bezprzedmiotowości jest stwierdzenie przez właściwy organ, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w danej sprawie. Stanowi to konsekwencję ustalenia przez organ odwoławczy, że podmiot, który korzysta z tego środka zaskarżenia nie jest do tego uprawniony czyli nie spełnia kryteriów wymaganych dla przyznania statusu strony, wskazanych w art. 28 kpa.

Istotne bowiem jest, że stosownie do treści art. 127 § 1 kpa legitymację do wniesienia odwołania ma wyłącznie strona postępowania, kwalifikowana wg wskazanego powyżej art. 28 kpa przy jednoczesnym zastosowaniu art. 29 tej regulacji. Wyjaśnić też dodatkowo należy, że odwołanie jest środkiem prawnym podporządkowanym zasadzie skargowości, czyli działania na wniosek uprawnionego podmiotu, co wyklucza działanie organu z urzędu, na zasadzie oficjalności.

Ponadto w postępowaniu odwoławczym jako obowiązujące przyjęte zostało stanowisko wypracowane przez doktrynę i judykaturę administracyjną, zgodnie z którym w momencie wniesienia odwołania akceptuje się koncepcję subiektywną legitymacji procesowej, a zasadność tego subiektywnego przekonania podmiotu wnoszącego odwołanie o posiadaniu uprawnienia do tej czynności właściwy organ ocenia poprzez przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego, zgodnie z regułami zawartymi w art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Ocena organu dotycząca legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego odwołania wyrażona jest albo poprzez decyzję merytoryczną, wydaną po rozpatrzeniu sprawy, stosownie do zasady dwuinstancyjności, co oznacza uznanie, że wnoszący odwołanie jest stroną w sprawie, albo poprzez decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (niemerytoryczną), którą właściwy organ stwierdza brak podstaw dla przyznania takiego statusu jednostce wnoszącej odwołanie.

Tej zasadzie podporządkowało się Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., orzekając w rozpoznawanej sprawie. Sąd nie podziela jednak oceny przyjętej przez ten organ przy orzekaniu.

Wskazać należy – jak prawidłowo i starannie wyjaśniło to Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że krąg stron w przedmiotowym postępowaniu powinien być wyznaczony na zasadach ogólnych tj. przy uwzględnieniu treści art. 28 kpa stanowiącego, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

W rozpoznawanej sprawie rozważać należało interes prawny, a nie obowiązek, co również zasadnie Kolegium podało w uzasadnieniu.

Powtórzyć jedynie można, że interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego, przy czym aby stanowił on podstawę zakwalifikowania danego podmiotu jako stronę postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym – i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (np. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582).

W tym kontekście należy też zwrócić uwagę, że prawo administracyjne nie stanowi jednolitej całości tak jak np. prawo cywilne, a szczególnie w doktrynie zwraca się uwagę na wielorodzajowość źródeł prawa administracyjnego.

Uwzględniając powyższe należy uznać, że przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma jednostka, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub, w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw.

W sprawach, których przedmiotem są środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia istnienie interesu prawnego – na co prawidłowo wskazało Kolegium – jest związane z występowaniem uciążliwości na nieruchomościach położonych na obszarze (lub w sąsiedztwie) planowanego przedsięwzięcia.

Z tego względu przymiot strony w takim postępowaniu będą mogły posiadać podmioty mające tytuł prawny do takiej nieruchomości. Istotne przy tym jest, że konstrukcja tak rozumianego interesu prawnego wyprowadzona jest z norm prawa cywilnego dotyczących przede wszystkim ochrony prawa własności, w tym z art. 140 k.c., zgodnie z którym "w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, a w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą".

Oznacza to, że jeżeli realizacja przedsięwzięcia wpływa na wykonywanie prawa własności, to ta okoliczność uzasadnia przyznanie przymiotu strony w konkretnym postępowaniu.

Ponadto Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że podziela prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, zgodnie z którym pojęcie oddziaływania przedsięwzięcia należy rozumieć jako wpływ na środowisko przyrodnicze i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu pojęcia sąsiedztwa, w którym mieści się rzeczywisty wpływ na korzystanie z innych nieruchomości, jak i wpływ na wartości prawnie chronione np. środowisko (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1932/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 992/13, wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1478/08).

Jeżeli zatem w granicach terenu objętego ewentualnym oddziaływaniem planowanej inwestycji poza nieruchomością inwestora i nieruchomościami bezpośrednio z nią sąsiadującymi znajdują się nieruchomości będące własnością innych podmiotów, to z przysługującego im prawa własności należy wywodzić interes prawny takich podmiotów do udziału w postępowaniu środowiskowym. Powinny one mieć zapewnione prawo zajęcia stanowiska co do planowanej inwestycji, w szczególności żądania wyjaśnienia w kwestiach związanych z ewentualnym oddziaływaniem tej inwestycji na ich nieruchomości.

Podmioty te nie mają obowiązku wykazania, że ich interes prawny został w sprawie naruszony, bowiem to powinnością organu jest ustalenie czy występują konkretne uciążliwości stanowiące przejaw oddziaływania zamierzonej inwestycji.

W uznaniu Sądu określony podmiot ma interes prawny wynikający z norm prawa cywilnego, w tym przede wszystkim art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w którym może zostać podjęta decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości, w tym sposób korzystania z niej, że będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez ten podmiot prawa własności (np. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 394/11, Lex nr 795491). Organ prowadzący postępowanie jest zobligowany do dokonania oceny uprawnień danego podmiotu w kontekście wskazanych powyżej norm prawa cywilnego.

Nieprawidłowe natomiast – zdaniem Sądu – jest wyłączenie z kręgu stron postępowania właścicieli nieruchomości znajdujących się w bliższym lub dalszym sąsiedztwie uzasadnione tym, że na gruncie prawa administracyjnego negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia ograniczone jest do terenu inwestycji i nie oddziaływuje na tereny sąsiednie. Istotne bowiem jest, że z powoływanych przez organ orzekający przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wynika, że należy uwzględniać każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w warunkach art. 28 kpa. O interesie prawnym właściciela nieruchomości, niezależnie od tego czy jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętej planowanym przedsięwzięciem, świadczy prawo do niezakłóconego korzystania z własnej nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 kodeksu cywilnego (np. wyroki NSA: z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 108/2012, Lex nr 1328183; z dnia 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 832/11, Lex nr 1248472). W okolicznościach istniejących w rozpoznawanej sprawie oceniając występowanie po stronie H. W. interesu prawnego należało ustalić, czy planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na teren jej nieruchomości, niezależnie od tego, czy oddziaływanie to mieści się w standardach jakości środowiska lub standardach emisyjnych.

Z materiału sprawy wynika, że organ odwoławczy takich ustaleń dokonał, poprzedzając nimi podjęcie orzeczenia w sprawie.

W ocenie Sądu jednak, jak wskazano już wcześniej w uzasadnieniu, wniosek określający zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia i stwierdzający brak jakiegokolwiek oddziaływania tego przedsięwzięcia na nieruchomość skarżącej nosi cechy dowolności oraz arbitralności i nie znajduje wiarygodnej podstawy w materiale zebranym w sprawie.

Sąd zwrócił przy tym uwagę na niekonsekwencję Kolegium wynikającą z treści zamieszczonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenia, że "... krąg stron postępowania w niniejszej sprawie winien być wyznaczony w oparciu o jej środowiskowy i technologiczny charakter, a nadto inne czynniki, które wpływać mogą na zakres przestrzenny oddziaływania szkodliwego lub uciążliwego. Nie chodzi przy tym o wykazanie istnienia szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren nieruchomości osoby trzeciej, lecz o możliwość spowodowania takiego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji", a dalszymi motywami tej decyzji, w której organ podaje, że "oddziaływanie to musi być znaczące ...".

Ponadto Kolegium prawidłowo wskazuje w uzasadnieniu, że "karta informacyjna przedsięwzięcia jest materiałem w sprawie i jak każdy dowód podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie, na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego", a jednocześnie z treści tego opracowania czyni podstawę stanowiska przyjętego przy orzekaniu, którego Sąd nie podziela.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca jest właścicielką nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr 146 w Ś., zabudowanej domem mieszkalnym, nie graniczącej bezpośrednio z działką nr [...] na której inwestor zamierza realizować przedmiotowe przedsięwzięcie.

Pomiędzy tą działką, a nieruchomością H. W. znajduje się działka drogowa nr 147 i działka 171/27.

Odległość granicy działki skarżącej i odległość budynku mieszkalnego na niej usytuowanego od granicy działki zamierzonego inwestowania (nr [...]) wynosi – odpowiednio – 25 m i 40 m. W realiach przestrzennych i urbanistycznych nie są to odległości znaczące.

Zauważyć natomiast należy, że ze szczegółowego opisu procesu technologicznego, jaki będzie się odbywał w przypadku zrealizowania przedsięwzięcia wynika min., że podczas produkcji pianki polietylenowej zostanie uwolniony do powietrza poprzez wyrzut butan w ilości – po przejściu w formę gazową i rozprężeniu – ok. 8 m3/h. Jednocześnie butan używany do produkcji będzie magazynowany w dwupłaszczowych zbiornikach naziemnych o pojemności 6,7 m3 i dostarczany raz na 6-8 miesięcy. Butan stanowi węglowodorowy związek łatwopalny, a w postaci gazu w połączeniu z powietrzem może stanowić substancję wybuchową. Te jego cechy fizyko-chemiczne i związane z tym niebezpieczeństwo (np. awaria zastosowanych systemów zabezpieczających) dla środowiska rozumianego jako otoczenie w ogóle, zostały przez organ orzekający potraktowane pobieżnie, w przeciwieństwie do tymczasowej uciążliwości wynikającej z prowadzenia robót budowlanych w przypadku realizowania przedsięwzięcia.

Organ stwierdza, że stężenie butanu uwolnionego do powietrza jest na tyle małe, że nie grozi wybuchem, a butan nie wpływa na środowisko i jest nietoksyczny dla organizmów. Zdaniem Sądu – niezależnie od zasadności tych stwierdzeń – wobec wprowadzania do powietrza dodatkowego związku uznanie, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia będzie ograniczone do działki objętej tym zamierzeniem wymaga uwiarygodnienia. Taki wniosek odnieść należy również do wskazywanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako źródeł emisji zanieczyszczeń uwolnionych do atmosfery: zakładowej kotłowni opalanej gazem ziemnym z sieci miejskiej i pojazdów poruszających się po terenie inwestycji, dostarczających surowce i odbierających gotowe wyroby w godzinach od 6 do 16.

Sąd w toku dokonywanych w sprawie czynności ocennych zwrócił uwagę, że organ orzekający rozważając poszczególne źródła ewentualnych uciążliwości wynikających z planowanego przedsięwzięcia w tym emisję zanieczyszczeń, hałasu pochodzącego z pracy ekstrudera, maszyny do cięcia pianki, wózka widłowego i zamontowanych na dachy hali sześciu sztuk wentylatorów oraz wynikającego z poruszania się po terenie inwestycji samochodów dostawczych i odbiorczych, posługuje się w każdym przypadku sformułowaniem "nie powinien", czy "nie powinny" stanowić nadmiernej uciążliwości dla powietrza atmosferycznego i klimatu akustycznego.

Kolegium uznaje również – analizując planowany dla przedsięwzięcia system wodno-ściekowy, że zmierzenie to nie powinno stanowić zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego.

Zdaniem Sądu wobec tych źródeł hałasu pochodzącego z planowanego przedsięwzięcia stwierdzenie, że jego emisja nie przekroczy granic nieruchomości zainwestowania, a nieruchomość skarżącej usytuowana w odległości 25 metrów od niej pozostanie poza zasięgiem tej emisji wymaga wskazania podstawy takiego ustalenia, a także wyjaśnienia, czy poszczególne wielkości emitowanego z terenu inwestycji hałasu nie podlegają kumulacji.

Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób wymagany przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa i stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnione jest treścią art. 200 wskazanej powyżej ustawy, z którego wynika, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Za tak określone koszty Sąd uznał kwotę wpisu uiszczonego od skargi oraz kwotę stanowiącą taryfowe wynagrodzenie pełnomocnika.

Rozpoznając sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu.