Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 318/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Sawczuk, asesor WSA Michał Podsiadło, , Protokolant ref. stażysta Edyta Cichecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skarg J. H. i A. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2021 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku J H i A C o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] października 2021 r., znak: [...], utrzymał w mocy własną ww. decyzję.

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z [...] września 1993 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono J oraz A C pozwolenia na budowę budynku gospodarczego dla potrzeb prowadzonego gospodarstwa rolnego, jako obiektu czasowego na okres dziesięciu lat, na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

W wyniku przeprowadzonej 20 stycznia 1994 r. kontroli budowy ww. obiektu budowlanego stwierdzono, że wykonany szalunek pod strop przyziemia wykonano wysoko ponad terenem, co oznacza, że po zakończeniu budowy obiekt będzie zdecydowanie wyższy niż w zatwierdzonym projekcie. Ponadto wykonano dwa wjazdy do garaży, niezgodnie z projektem.

Decyzją z [...] lutego 1994 r., znak: [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] wstrzymano ww. roboty budowlane oraz nakazano:

a) doraźne zabezpieczenie robót poprzez pokrycie folią lub papą wykonanych murów obiektu, w terminie do dnia 20 lutego 1994 r.,

b) w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przedłożenie inwentaryzacji powykonawczej stanu istniejącego z uwzględnieniem wjazdów do garaży oraz przekrojów terenu (...), w terminie do 28 lutego 1994 r.

Przedmiotowej decyzji nadano, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi, iż zrealizowanie obiektu gospodarczego o dwóch kondygnacjach naziemnych spowoduje naruszenie walorów chronionego krajobrazu oraz spowoduje naruszenie art. 4 Prawa budowlanego.

W trakcie następnych kontroli, tj. 11 października 1994 r. oraz 18 października 1994 r. stwierdzono, że budowa jest kontynuowana. Wykonano stan surowy obiektu. Budynek zrealizowano niezgodnie z projektem. Wybudowano dodatkową kondygnację, zaś w dachu wykonano lukarny; w elewacji wprowadzono zmiany w stosunku do zatwierdzonego projektu, przez wykonanie okien i drzwi, jak również podpór pod płytę balkonową. Uznano, że forma obiektu wskazuje na charakter budynku mieszkalnego.

Wojewoda [...] działając jako organ odwoławczy decyzją z [...] grudnia 1994 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję z [...] lutego 1994 r. w zakresie dotyczącym wstrzymania robót budowlanych, uchylił zaskarżoną decyzję w punkcie a i w punkcie b, oraz orzekł o dostarczeniu opinii Zespołu [...] Parków Krajobrazowych oraz Państwowej Służby Ochrony Zabytków odnośnie możliwości inwestycyjnych na terenie działki Nr [...] przy ul. [...] w [...] - w terminie do 31 stycznia 1995 r.

Następnie decyzją z [...] maja 1995 r., znak: [...] (sprostowaną postanowieniem z [...] maja 1995 r.) wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] , działając w trybie wznowienia postępowania:

I. uchylono decyzję z [...] września 1993 r. dotyczącą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], jako obiektu czasowego na okres 10 lat,

II. odmówiono wydania pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na wskazanej działce według załączonego projektu technicznego,

III. nakazano A i J C rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na ww. działce nr [...], w terminie do 31 października 1995 r.

Wojewoda [...] decyzją z [...] września 1995 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 1995 r. w pkt I, uchylił zaskarżoną decyzję w pkt II i w tym zakresie umorzył postępowanie, oraz uchylił decyzję w pkt III dotyczącym nakazu rozbiórki wybudowanego budynku.

Ponadto ustalono, że będący przedmiotem postępowania budynek, został wybudowany na terenie, który nie był przeznaczony pod tego typu zabudowę.

Decyzją z [...] października 1995 r., wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] na podstawie art. 37 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38 poz. 229) oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414) nakazano J i A C rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego usytuowanego na dz. nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], w terminie do 31 grudnia 1995 r.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania A C, decyzją z [...] stycznia 1997 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r., w części dotyczącej terminu, i orzekł o wykonaniu rozbiórki "przedmiotowej wiaty" w terminie do 30 czerwca 1997 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Pismem z 14 lipca 2021 r. J H i A C złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. ponieważ została wydana z rażącym naruszenia prawa oraz z uwagi na jej niewykonalność. Podnieśli, że w sentencji decyzji z [...] stycznia 1997 r. organ rozstrzygnął o wykonaniu rozbiórki "przedmiotowej wiaty", natomiast z jej uzasadnienia wynika, że dotyczy ona budynku mieszkalnego.

GINB decyzją z [...] października 2021 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r.

W ocenie GINB z decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. wynika, że chodzi o wykonanie rozbiórki budynku mieszkalnego, a nie "wiaty". Wojewoda utrzymał bowiem decyzję Prezydenta Miasta [...] w części określającej przedmiot nakazu rozbiórki, a więc bez wątpienia był nim budynek mieszkalny. Użycie w decyzji określenia "wiata" w żaden sposób nie ma wpływu na wykonalność nakazu rozbiórki. Tym samym brak jest podstaw do uznania, że wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie GINB przedmiotowa decyzja z [...] stycznia 1997 r. nie jest także obarczona żadną z innych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2021 r., GINB, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną ww. decyzję z [...] października 2021 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB wskazał, że budowa omawianego obiektu budowlanego została rozpoczęta 9 października 1993 r. (wpis w dzienniku budowy). Budynek został zrealizowany w całości przed 1 stycznia 1995 r. Podstawą wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku była niezgodność z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] przyjętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym działka, na której wzniesiono budynek mieszkalny, znajduje się na terenie przeznaczonym pod "obszar rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, bez prawa zabudowy. Lokalizacja inwestycji na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] została negatywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] (postanowienie z dnia [...] marca 1995 r., znak: [...]) oraz przez Zarząd Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w [...], który uznał, że przedłożony projekt nie może być dopuszczony do realizacji w ww. lokalizacji z uwagi na fakt, że działka leży w otulinie Lasu [...] w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej bez możliwości zabudowy, a także budynek został zlokalizowany w najwyżej położonej i eksponowanej części działki (pismo z 20 kwietnia 1995 r., znak: [...] skierowane do Urzędu Wojewódzkiego w [...]).

Zdaniem GINB, postępowanie administracyjne zakończone badaną decyzją Wojewody [...] prowadzone było wadliwie na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., zamiast na podstawie art. 50-51 ustawy prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Organ wskazał, że tryb naprawczy uregulowany w Prawie budowlanym z 1994 r. ma zastosowanie także do inwestycji wykonanych na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., jeśli od warunków tego pozwolenia odstąpiono. Wniosek taki należy wyprowadzić z treści art. 103 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem, przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że nakaz stosowania "przepisów dotychczasowych" tj. przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. formułuje wyłącznie wobec obiektów budowlanych wykonanych w całości przed dniem 1 stycznia 1995 r. bez pozwolenia na budowę. GINB jednakże stwierdził, że zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. zamiast art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, skoro istniały podstawy do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę również na podstawie tego ostatniego przepisu.

W ocenie GINB organy orzekające w trybie zwykłym, trafnie oceniły, że budowa ww. budynku mieszkalnego nastąpiła niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niespornym jest bowiem, że działka nr [...] przy ul. [...] w [...] położona jest na obszarze objętym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] przyjętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...], zgodnie z którym działka, na której wzniesiono budynek mieszkalny, znajduje się na terenie przeznaczonym pod "obszar rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, bez prawa zabudowy. Budowa budynku mieszkalnego na wskazanej działce nr [...] również była niezgodna z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] RM [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. W planie tym teren działki nr [...] przeznaczony był pod użytkowanie rolnicze. Obowiązywała strefa parków krajobrazowych oraz ścisłej ochrony krajobrazu bez prawa zabudowy ze względu na szczególnie cenny krajobraz oraz otulinę Lasu [...]. Oznacza to, że organy orzekające będąc związane ww. planami ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. oraz z dnia [...] listopada 1994 r. stwierdziwszy niezgodność budynku mieszkalnego z tymi planami, wobec braku możliwości legalizacji, zasadnie nakazały rozbiórkę budynku mieszkalnego.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, dotyczących naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 k.p.a., przez bezzasadne uznanie, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., cechuje się wadą rażącego naruszenia prawa i nie cechuje się trwałą niewykonalnością, organ podał, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z niewykonalnością prawną, gdyż nakaz rozbiórki wynika wprost z trybu określonego w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie można uznać również, że nakaz rozbiórki wybudowanego budynku mieszkalnego jest niewykonalny faktycznie. Podniósł, że błędne jest twierdzenie skarżących, że w decyzji z [...] stycznia 1997 r., orzeczono o rozbiórce "wiaty" w określonym terminie, a nie budynku mieszkalnego. Z sentencji decyzji z [...] stycznia 1997 r., wynika jednoznacznie, że organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję z [...] października 1995 r. w zakresie czynności nią nakazanych tj. rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Tak więc użycie w dalszej części sentencji sformułowania "przedmiotowa wiata" nie zmienia tego, że nakaz rozbiórki dotyczy prawidłowo nazwanego budynku mieszkalnego, gdyż w części określającej przedmiot obowiązku decyzja pierwszoinstancyjna nie została uchylona.

Końcowo GINB podał, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Na powyższą decyzję J H i C (dalej: "Skarżący") złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, której wnieśli o:

1) stwierdzenie nieważności całości decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. lub ewentualnie - stwierdzenie wydania całości decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. z naruszeniem prawa;

2) stwierdzenie nieważności całości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r. lub ewentualnie - stwierdzenie wydania całości decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. (z naruszeniem prawa;

3) zasądzenie od organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

Ewentualnie, wnieśli o uchylenie w całości decyzji GINB z [...] grudnia 2021 r. wraz z poprzedzającą ją decyzją GINB z [...] października 2021 r. oraz o zasądzenie od organu na ich rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym: kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Jednocześnie zaskarżyli w całości postanowienie GINB o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., i wnieśli o jego uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez bezzasadne uznanie, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., a także decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r. nie cechują się wadą rażącego naruszenia prawa;

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - przez bezzasadne uznanie, że decyzja Wojewody [...]z 29 stycznia 1997 r., a także decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r., nie zostały wydane, chociażby częściowo, bez podstawy prawnej;

3) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - przez bezzasadne uznanie, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. - nie cechują się trwałą niewykonalnością prawną, z uwagi na niejasność i sprzeczność rozstrzygnięcia;

4) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229) w zw. z art. art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414) - przez bezzasadne uznanie, że zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa, które nie mogły być podstawą wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, w sytuacji w której przepisy właściwe również nie mogły być podstawą wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, z uwagi na upływ terminu do wydania takiej decyzji - nie powoduje nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., a także nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r.;

5) art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. - przez zaniechanie przez organ analizy ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r., mimo że GINB w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji powinien badać ważność decyzji nie tylko Wojewody [...], ale również decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r.;

6) art. 159 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., przez brak prawidłowego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., a także zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, które nie zawierało uzasadnienia;

7) art. 7 k.p.a. - przez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności przedmiotowej sprawy, a także naruszenie zasady prawdy materialnej i jej gwarancji;

8) art. 16 § 1 k.p.a. - przez naruszenie zasady trwałości decyzji ostatecznych poprzez skrajnie zawężającą interpretację tejże zasady, zupełnie wykluczającą możliwości stwierdzenia nieważności decyzji;

9) art. 8 § 1 k.p.a. - przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do organów władzy publicznej;

10) art. 11 k.p.a. wzw. z art. 107 § 3 k.p.a. –przez niewyczerpujące i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji oraz nieprzekonywające wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się wydając rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podnieśli, że decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. oraz poprzedzająca ją decyzja - cechują się nieważnością, z uwagi na rażące naruszenie prawa, wydanie tych decyzji chociażby częściowo bez podstawy prawnej, a także trwałą ich niewykonalność. Podstawą powyższej kwalifikacji jest - po pierwsze - błędne, rażąco naruszające przepisy prawa, nieprawidłowe w sposób kwalifikowany, a także powodujące niewykonalności decyzji o nakazie rozbiórki - sformułowanie jednego z czterech podstawowych elementów konstytuujących decyzję administracyjną, tj. rozstrzygnięcia. Wojewoda [...] w decyzji z [...] stycznia 1997 r., która jest decyzją ostateczną, rozstrzygnął o orzeczeniu wykonania rozbiórki "przedmiotowej wiaty", w określonym terminie. Natomiast z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że miała ona dotyczyć budynku mieszkalnego. W decyzji tej występuje więc rażąca, niedopuszczalna sprzeczność, która uniemożliwia jej wykonanie. Skoro Wojewoda [...] orzekł o rozbiórce "wiaty" w określonym terminie, to nakaz rozbiórki dotyczy nie "budynku mieszkalnego" lub "domu jednorodzinnego", ale jakiejś niedookreślonej "wiaty". Decyzja Wojewody [...] nie wskazuje zatem jednoznacznie, iż nakaz rozbiórki dotyczy "budynku mieszkalnego". Skarżący podnieśli, że w budynku mieszkalnym, o którym mowa w uzasadnieniu omawianej decyzji zamieszkuje wielopokoleniowa rodzina, nieposiadająca innego miejsca dla zaspokajania swoich potrzeb mieszkaniowych, której członkowie mają problemy zdrowotne (np. chorują na astmę). Utrzymanie jej w obrocie prawnym, która z uwagi na opisane wady rażąco narusza prawo oraz jest trwale niewykonalna nie jest możliwe do zaakceptowania.

Zwrócili także uwagę na lakoniczność uzasadnienia omawianej decyzji, co również – w ich ocenie - podlega kwalifikacji w kontekście przesłanki rażącego naruszenia prawa. Podali, że Wojewoda w decyzji z [...] stycznia 1997 r. stwierdził, iż rzeczą bezsporną, że działka na której wzniesiony został samowolnie przedmiotowy budynek zgodnie z aktualizacją planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...], przyjętą uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. znajduje się na terenie przeznaczonym pod "obszar rolny. Wojewoda nie wskazał jednakże na podstawie jakich materiałów i okoliczności uznał, że przedmiotowe zagadnienie jest bezsporne. Ponadto nie wskazał precyzyjnie jednostki redakcyjnej aktu planistycznego, na który się powołuje, przemawiającej za określonym przeznaczeniem, implikujących konieczność rozbiórki obiektu budowlanego. Co więcej nie analizuje pozostałych postanowień aktualizacji planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. [...] , przyjętej uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. W związku z powyższym, również uzasadnienie omawianej decyzji nie spełnia elementarnych wymogów umotywowania decyzji rozbiórkowej, co ma znaczenie dla zakwalifikowania tejże decyzji, jako rażąco naruszającej prawo.

Skarżący nie zgodzili się także ze stwierdzeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż zastosowanie w niniejszej sprawie niewłaściwych przepisów prawa, tj. przepisów już uchylonych, których treść istotnie odbiega od przepisów, które powinny zostać zastosowanie - nie spełnia przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa lub wydanie decyzji bez podstawy prawnej. Mając bowiem na uwadze treść art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zauważyć należy, że wydanie decyzji o rozbiórce obiektu możliwe było jedynie w terminie 2 miesięcy po upływie doręczenia postanowienia o wstrzymaniu robót. Z akt sprawy wynika, że roboty budowlane wstrzymano decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 1994 r., a decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] grudnia 1994 r. Wydano więc decyzję administracyjną w sytuacji w której właściwą formą działania powinno być postanowienie organu administracji publicznej. Ponadto z zestawienia wydanych decyzji wynika jednoznacznie, że decyzja o nakazie rozbiórki organu I instancji została wydana około 10 miesięcy po wstrzymaniu wykonania robót budowlanych, a decyzja organu drugiej instancji została wydana około 21 miesięcy po wstrzymaniu robót budowlanych.

Zdaniem Skarżących organ zaniechał również analizy ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r., mimo że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji powinien badać ważność decyzji nie tylko Wojewody [...], ale również decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października1995 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji (w tym przypadku odpowiednio: postanowienia), tj. o stwierdzenie nieważności. Przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W tym postępowaniu organ nie poddaje analizie całego postępowania zwykłego, lecz jedynie kontroluje, czy wydanie decyzji może się wiązać z zaistnieniem którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie można było uznać, aby kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), skutkującym koniecznością stwierdzenia jego nieważności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie. Oczywistość naruszenia prawa polega na nie budzącej wątpliwości sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z kolei skutki, które wywołuje decyzja (postanowienie) uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Jeżeli zaś chodzi o charakter przepisu, który został naruszony, konieczne jest w konkretnej sprawie dokonanie oceny funkcji jaką pełni dany przepis w relacji do całej regulacji dotyczącej tego rodzaju sprawy i czy naruszenie tego przepisu miało rzeczywiście wpływ na treść kwestionowanej decyzji administracyjnej (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sadu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008 r., I OPS 2/08).

Z kolei przez brak podstawy prawnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., rozumie się, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, iż jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis. W orzecznictwie wskazuje się, że fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (por. wyrok NSA w Warszawie z 8 lutego1983 r., I SA 1294/82). Wydanie decyzji bez podstawy prawnej zachodzi wówczas, gdy decyzja nie ma oparcia w żadnym z przepisów prawa obowiązujących w dacie jej wydania. Natomiast samo niewskazanie podstawy prawnej, w sytuacji, gdy ona istnieje nie uzasadnia twierdzenia, że decyzje wydano bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (Por. wyrok NSA z 5.01.2018 r., I OSK 717/15).

W rozstrzyganej sprawie skarżący wywodzą rażące naruszenie prawa, jak również wydanie decyzji bez podstawy prawnej (chociażby częściowo) w odniesieniu do decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., z uwagi na prowadzenie postępowania administracyjnego na podstawie nieaktualnych przepisów.

Decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., wydana została na podstawie art. 87 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Utrzymała ona w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] października 1995 r. (w części nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego), której materialnoprawną podstawę stanowił art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu lub zagospodarowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Z akt sprawy wynika, że budowa omawianego obiektu budowlanego została rozpoczęta 9 października 1993 r. (wpis w dzienniku budowy). Budynek został zrealizowany w całości przed 1 stycznia 1995 r.

Nakaz rozbiórki budynku mieszkalnego, na podstawie powyższego przepisu, był konsekwencją ustalenia przez organ, iż zabudowa działki jest niezgodna z planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] przyjętym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]), zgodnie z którym działka, na której wzniesiono budynek mieszkalny, znajduje się na terenie przeznaczonym pod "obszar rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, bez prawa zabudowy. Ponadto lokalizacja powyższej inwestycji została negatywnie zaopiniowana przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] w postanowieniu z [...] marca 1995 r., nr [...], jak również przez Zarząd Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w [...] w piśmie z 20 kwietnia 1995 r., znak: [...], który uznał, że przedłożony projekt nie może być dopuszczony do realizacji z uwagi na fakt, że działka leży w otulinie Lasu [...] w strefie ścisłej ochrony konserwatorskiej bez możliwości zabudowy, oraz z uwagi na fakt, że budynek został zlokalizowany w najwyżej położonej i eksponowanej części działki.

Jak słusznie podniósł GINB w zaskarżonej decyzji postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r. było prowadzone niewłaściwie, bowiem na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Wydając decyzję w przedmiocie nakazu rozbiórki organy błędnie bowiem uznały, iż postępowanie to winno toczyć się na podstawie ww. przepisu z uwagi na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Przepis art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., w okolicznościach niniejszej sprawy, nie mógł jednak znaleźć zastosowania.

Zwrócić należy uwagę, że w niniejszej sprawie postępowanie rozpoczęło się w trakcie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W toku postępowania administracyjnego ustawa ta została uchylona i zastąpiona ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ustawa ta weszła w życie z 1 stycznia 1995 r. Reguły normujące kwestię stosowania nowego prawa do stosunków powstałych pod rządami prawa dotychczasowego zostały zamieszczone w przepisie przejściowym, tj. w art. 103 tej ustawy. W ustępie 1 tego artykułu przyjęto, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy nowej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w ustępie 2 tego artykułu wskazano, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub, w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W powołanym wyżej przepisie przejściowym ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z art. 103 ust. 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie, ale także sprawy wszczęte i niezakończonej decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, tj. 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został zamieszczony w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. i dotyczy wyłączenia stosowania Prawa budowlanego z 1994 r. po 1 stycznia 1995 r. w odniesieniu do budowy obiektów, o której mowa w art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona lub, gdy w stosunku do takiego obiektu wszczęto postępowanie administracyjne. Podkreślić przy tym trzeba, że przepis art. 48 ustawy Prawa budowlanego z 1994 r. odnosił się jedynie do budowy bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Nie odnosił się do budowy zrealizowanej niezgodnie z projektem. Dlatego też stwierdzić należy, że nakaz stosowania "przepisów dotychczasowych" tj. przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. odnosi się wyłącznie do obiektów budowlanych wykonanych w całości przed 1 stycznia 1995 r. bez pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skoro bowiem przepis art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do stanów zastanych w dniu wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 tej ustawy, to nie można stosować wykładni rozszerzającej i rozciągać go również na inne sytuacje wskazane w przepisach Prawa budowlanego z 1994 r. (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1862/19). W niniejszej sprawie budynek mieszkalny został wprawdzie wybudowany przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r., jednakże nie był zgodny z wydanym pozwoleniem na budowę. Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy, winny mieć zastosowanie przepisy naprawcze uregulowane w Prawie budowlanym z 1994 r.

W konsekwencji uznać należy, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją Wojewody [...] z [...] stycznia 1997 r., nie mogło być prowadzone na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Postępowanie to winno toczyć się na aktualnie obowiązujących przepisach, tj. na podstawie art. 50-51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ocenie Sądu zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w miejsce art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., nie może jednakże świadczyć w niniejszej sprawie o rażącym naruszeniu prawa, bądź do uznania, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Istniały bowiem podstawy do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Zarówno w trakcie obowiązywania ustawy Prawa budowlanego z 1974 r., jak i z 1994 r. niedopuszczalnym było, aby budowa była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie, organy nadzoru budowlanego, z uwagi na zmianę stanu prawnego, powinny prowadzić postępowanie naprawcze na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego z 1994 r., którego celem jest doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Podkreślić przy tym należy, że przez osiągnięcie stanu zgodnego z przepisami należy rozumieć w szczególności zgodność z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, w tym z przepisami prawa miejscowego – miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., na dzień wydania spornej decyzji, przed upływem terminu, o którym mowa w art. 50 ust. 4, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. W orzecznictwie wskazuje się, że nakaz ten, może i powinien być wydany, gdy nie ma możliwości doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3786/19).

Jak już wskazano, nakaz rozbiórki omawianego budynku mieszkalnego był skutkiem stwierdzenia przez organy, iż jego budowa była niezgodna z obowiązującym na dzień wydania spornej decyzji miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] z dnia [...] listopada 1994 r., Nr [...] , jak i poprzedzającego go planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] RM [...] z dnia [...] kwietnia 1993 r. Tym samym, skoro w dacie orzekania przez organy obowiązywał plan miejscowy, który wg ustaleń dokonanych w toku postępowania, zakazywał posadowienia na działce Skarżących budynku mieszkalnego - teren działki nr [...] był przeznaczony pod "obszar rolny" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska bez prawa do zabudowy – to stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego miały podstawę do wydania decyzji o nakazie jego rozbiórki. Nie można było bowiem doprowadzić tej inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Niewątpliwie organy orzekające w przedmiocie rozbiórki związane były obowiązującym, na dzień wydania decyzji, planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] z dnia [...] listopada 1994 r.

Zaznaczyć przy tym należy, że w tych okolicznościach, bez znaczenia pozostaje fakt, iż w niniejszej sprawie organ decyzją z [...] grudnia 1994 r., utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 1994 r. w zakresie dotyczącym wstrzymania robót budowlanych, a zatem decyzja o nakazie rozbiórki wydana została po terminie wskazanym w art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedmiotowe postępowanie toczyło się w okresie zmiany przepisów Prawa budowlanego. Decyzja o wstrzymaniu robót budowlanych była wydana w czasie obowiązywania ustawy Prawa budowlanego z 1974 r., natomiast decyzja o nakazie rozbiórki została wydana już w trakcie obowiązywania ustawy Prawa budowlanego z 1994 r. Przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi natomiast o każde wadliwe zastosowania prawa, ale o jego naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest tak szczególnie duży, że wyklucza możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w porządku prawnym (por. wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., I OSK 1968/19). W niniejszej sprawie z uwagi, iż nakaz rozbiórki był skutkiem stwierdzenia, iż omawiana inwestycja była sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania, nie można uznać, aby powyższe naruszenie, wywołało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymaganiom praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Odnosząc się natomiast do argumentacji skargi, iż w postępowaniu o nakazie rozbiórki nie zostało dostatecznie wykazane, że działka, na której znajduje się przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie przeznaczonym pod "obszar rolny" podnieść należy, że zgodnie z orzecznictwem sądowym ewentualne wadliwości, dotyczące ustalenia stanu faktycznego i gromadzenia materiału dowodowego, mogą być usuwane jedynie w postępowaniu zwykłym odwoławczym, a nie w trybie nadzwyczajnym (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2016 r., II GSK 1333/15). Ponadto zwrócić należy uwagę, iż Skarżący w żaden sposób nie kwestionują, że w dniu wydania decyzji o rozbiórce, na terenie działki nr [...] dopuszczalna była zabudowana mieszkaniowa. Zarzut ten jest też o tyle niezrozumiały, iż z akt sprawy wynika, że Skarżącym w toku postępowania wiadomym było, iż ww. działka nie znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe. Pismem z 27 lutego 1995 r., zwracali się bowiem do Urzędu Miasta [...] Wydział Architektury i Planowania Przestrzennego, o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia części terenu ww. działki i wyłączenia jej upraw rolnych, łąk i pastwisk i dopuszczenie na niej zabudowy mieszkalnej.

W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi co do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z powyższych okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać sporne decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie ustawy – nie można zatem mówić o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej. Zarówno w trakcie obowiązywania ustawy Prawa budowlanego z 1974 r., jak i z 1994 r. niedopuszczalnym było, aby budowa była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w zakresie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak już wskazano powyżej, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja, uznana za rażąco naruszającą prawo. Chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Przy rażącym naruszeniu prawa nie chodzi bowiem o każde wadliwe zastosowania prawa, ale o jego naruszenie w stopniu najwyższym z możliwych, którego ciężar gatunkowy jest tak szczególnie duży, że wyklucza możliwość dalszego funkcjonowania decyzji w porządku prawnym.

Za niezasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. przez niedostrzeżenie trwałej niewykonalności decyzji o rozbiórce. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżących, iż decyzja Wojewody z [...] stycznia 1997 r. zawiera w swej treści sprzeczność, która uniemożliwia jej wykonanie. Powyższe Skarżący wywodzą z faktu, iż Wojewoda w spornej decyzji rozstrzygnął o wykonaniu rozbiórki "przedmiotowej wiaty", natomiast w pozostałej części decyzji wskazywał, że dotyczy ona budynku mieszkalnego.

Zgodzić należy się ze Skarżącymi, iż pojęcia "wiata" nie można utożsamiać z "budynkiem mieszkalnym". Jednakże analiza treści powyższej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że użycie w jej treści sformułowania "przedmiotowa wiata" stanowiło jedynie omyłkę. Omyłka ta nie może stanowić zatem podstawy do stwierdzenia, iż decyzja z [...] stycznia 1997 r. została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Jak wynika z sentencji decyzji z [...] stycznia 1997 r., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] października 1995 r. wydaną przez Kierownika Ref. I-II Wydziału Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta [...] z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], w zakresie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] (utrzymana decyzja pierwszoinstancyjna w swej treści odnosiła się jedynie do nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego). Następnie w dalszej części sentencji decyzji Wojewoda użył sformułowania "przedmiotowa wiata". Zdaniem Sądu jednostkowe użycie w części sentencji sformułowania "przedmiotowa wiata" nie może skutkować uznaniem, że w sprawie niewiadomym jest, czy nakaz rozbiórki dotyczy budynku mieszkalnego, czy wiaty. Analiza treści sentencji pozwala bowiem na przyjęcie, że przedmiotem rozbiórki jest budynek mieszkalny, który został dokładnie określony w pierwszej części sentencji. Tym bardziej, że decyzja Wojewody z [...] stycznia 1997 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji, która odnosiła się jedynie do budynku mieszkalnego. Wpisanie w dalszej części sentencji przedmiotowa "wiata" zamiast przedmiotowy budynek mieszkalny, stanowi zatem jedynie omyłkę pisarską. Ponadto także w uzasadnieniu decyzji Wojewoda odnosi się jedynie do budynku mieszkalnego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że błędne wskazanie "przedmiotowa wiata" w części sentencji ww. decyzji, stanowiło jedynie omyłkę, która nie może stanowić podstawy do uznania, że decyzja ta zawiera wadę skutkującą brakiem możliwości jej wykonania. Dlatego też brak jest podstaw do przyjęcia, aby decyzja Wojewody z [...] stycznia 1997 r. obarczona była wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się także ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż decyzja Wojewody z [...] stycznia 1997 r. nie jest dotknięta także żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie nie można bowiem uznać, aby sporna decyzja została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, czy też dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Decyzja ta nie została także skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, czy też w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 159 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., wskazać należy, że zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a. podstawą wstrzymania wykonania decyzji, co do której toczy się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, jest prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tej sytuacji trudno wymagać od organu administracji, który uważa, że decyzja nie jest dotknięta żadną z wad nieważności wymienionych w powołanym przepisie i z tego powodu odmawia stwierdzenia nieważności, aby obszernie wyjaśniał dlaczego uznał, że nie zachodzi prawdopodobieństwo, że nie jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (por. postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II OSK 365/14).

Mając na uwadze powyższe Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji GINB uznał, że organ ten przeprowadził postępowanie w stopniu wystarczającym do wydania decyzji w trybie nadzwyczajnym. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją orzeczeń nie dała podstaw do uznania, że doszło do naruszenia norm prawa materialnego bądź prawa procesowego. W realiach niniejszej sprawy organy orzekające w sprawie w sposób wnikliwy, rzetelny i wszechstronny rozważyły zebrany i zgromadzony materiał dowodowy, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonych uzasadnieniach decyzji, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., uzyskując całkowitą aprobatę Sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.