Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 300/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 52 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na pismo Starosty S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

K. K. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na pismo Starosty S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], stanowiącym negatywną odpowiedź na jego wniosek o przeprowadzenie postępowania weryfikującego zasadność pozbawienia go statusu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę i dopuszczenie do udziału we wznowionym z urzędu postępowaniu w tej sprawie.

W tym miejscu wskazać należy, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie dają podstaw do wydawania odrębnego aktu orzekającego, czy określony podmiot jest stroną (vide: wyrok NSA z 30 czerwca 1986r., III S.A. 97/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 46), dlatego też stanowisko starosty mogło być wyrażone w piśmie bez nadania mu formy decyzji administracyjnej. Generalnie zatem z racji tego, że takie pismo nie jest objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonego w treści art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wywiedzioną od takiego pisma należy odrzucić stosownie do treści art. 58§1 pkt 1 tejże ustawy.

Zauważyć jednak należy, że brak regulacji kodeksowej odnośnie wydawania odrębnego aktu orzekającego w przedmiocie czy określony podmiot ma statut strony powoduje, że podmiot ten pozbawiony jest możliwości skontrolowania w drodze postępowania odwoławczego stanowiska organu. Dlatego też w ocenie Sądu, należy uznać, że pismo starosty stanowi sui generis decyzję administracyjną, a tym samym jest objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Niemniej jednak skargę wywiedzioną od tego pisma należało odrzucić z powodu jej niedopuszczalności, albowiem skarżący nie wyczerpał służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie, które kończy postępowanie uruchomione wniesionym środkiem zaskarżenia.

W przedmiotowej sprawie środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego jest odwołanie do Wojewody P. Z akt sprawy nie wynika aby takie odwołanie zostało wniesione. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność.

W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.