Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 131/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 art. 61 par. 1 art. 64 par. 2 art. 63 par. 2 art. 138 par. 1 pkt 2 art. 105 art. 104 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: NSA Halina Kremis (sprawozdawca) SNSA Julia Szczygielska Sędziowie: As. WSA Olga Białek Protokolant: Paweł Kysiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Wojewody D. z dnia 1 stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i umorzenia postępowania pierwszej instancji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta D. decyzją z dnia 22 listopada 2006 r. (Nr [...]), wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36, art. 82 ust 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. Nr 156 z 1 września 2006 roku, poz.1118) oraz na podstawie art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 24 listopada 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę A z o.o., z siedzibą w B. przy ul. W. 158 obejmującą adaptację i przebudowę lokalu handlowego z przeznaczeniem na aptekę ogólnodostępną, o ogólnej powierzchni użytkowej 96,30 m2 w budynku mieszkalno-handlowym wielorodzinnym nr 60, przy ul. P. w B., na działce nr geod. 257/10 obręb F., - kategoria obiektu - XVII.

Od wskazanej decyzji odwołała się K. B., która wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji jako nieuprawnionej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia 4 stycznia 2007 r. (Nr [...]) Wojewoda D. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż wymagania, których spełnienie stanowi warunek udzielenia pozwolenia na budowę zostały określone w treści art. 32-35 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl przepisu art. 33 ust. 2 pkt.1-3 wyżej ustawy Prawo budowlane, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: projekt budowlany wnioskowanej inwestycji wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zgodnie z art. 64 § 2 kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Nieusunięcie braków formalnych, o których mowa w powyższym przepisie, oznacza, że podanie to pozostaje niezdolne do wywołania skutku prawnego. Jak wynika z dokonanych wcześniej ustaleń organ pierwszej instancji wezwał w trybie określonym przepisem art. 64 § 2 kpa inwestora do

usunięcia braku formalnego złożonego wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 24 listopada 2005 r., poprzez przedłożenie prawidłowo sporządzonego oświadczenia o dysponowaniu na cele budowlane działką Nr geod. 257/10, obręb F., przy ul. P. w B. Wezwanie to zawierało pouczenie, że nieusunięcie stwierdzonego braku formalnego w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie wniosku o pozwolenie na budowę bez rozpatrzenia. Jak podkreślił to organ odwoławczy w dalszej części uzasadnienia swojej decyzji, inwestor został jednocześnie poinformowany o ponownej możliwości złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Z akt wynika również, że inwestor zaniechał usunięcia braku formalnego wniosku, wobec czego organ pierwszej instancji pozostawił złożony w dniu 24 listopada 2005 r. bez rozpatrzenia, informując o tym inwestora.

Decyzja zaś Starosty Nr [...], którą na wniosek inwestora z dnia 24 listopada 2005 r. zatwierdzono projekt budowy i udzielono pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania sklepu na aptekę ogólnodostępną w budynku przy ul. P. 60 w B., działka Nr 257/10, obręb F. jest w opinii organu drugiej instancji wadliwa, jako wydana w warunkach bezprzedmiotowości postępowania.

Skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 4 stycznia 2007 r. wniosła K. B. Wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody D. umarzającej postępowanie przed organem pierwszej instancji K. B. podniosła w uzasadnieniu skargi, iż prowadzone postępowanie narusza prawo skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu, w tym art.10 kpa stanowiący o obowiązku organu zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Skarżąca wskazała nadto, iż przyjęcie założenia, że braki co do wymagań formalnych nieusunięte powodują bezskuteczność podania, nie ma odniesienia w sytuacji prowadzonego postępowania administracyjnego przez organy administracyjno-budowlanej obu instancji. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organ pierwszej instancji pismem z dnia 28 listopada 2005 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania a następnie wydał szereg decyzji uchylanych przez organ drugiej instancji.

Stwierdzenie nieprawidłowości na które wskazywał organ odwoławczy, wymaga zdaniem skarżącej zachowania dyspozycji określonych w przepisie art. 35 ust 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Taka natomiast sytuacja według skarżącej zaistniała w rozpoznawanej sprawie a skarżąca nigdy nie otrzymała postanowienia nakładającego na stronę postępowania obowiązku usunięcia nieprawidłowości.

Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy odnosząc się ponadto do zarzutu skargi, iż organy obu instancji w przeprowadzanych postępowaniach naruszyły przepis art. 10 kpa wskazał, iż zasada ogólna wyrażona w wymienionym przepisie stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy nie wynika aby w tym zakresie naruszono prawa strony skarżącej. Należy bowiem zauważyć, iż organ pierwszej instancji zawiadamiał wszystkie strony postępowania o podejmowanych czynnościach i przesyłał do wiadomości wydane w sprawie akty prawne. K. B., jak podniósł to organ odwoławczy w dalszej części odpowiedzi na skargę, niejednokrotnie zaznajamiała się z materiałami dowodowymi i wnosiła uwagi i zastrzeżenia. Organ orzekający udzielał także pisemnych wyjaśnień w zakresie podnoszonych kwestii. Podnoszony argument, jest niesłuszny także wobec działań organu drugiej instancji. Wojewoda D. rozpatrując wniesione odwołania zapewniał bowiem K. B. udział w postępowaniu odwoławczym poprzez wydanie stosownych decyzji z pouczeniem, iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, z którego K. B. skorzystała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga K. B. nie zasługuje na uwzględnienie a rozstrzygniecie podjęte przez organ drugiej instancji uznać należy za prawidłowe

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji (postanowień), to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji (postanowienia).

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.

1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja lub postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dokonywanej według wskazanych kryteriów była decyzja Wojewody D. z dnia 4 stycznia 2007 r. (Nr [...]) uchylająca decyzję Starosty D. z dnia z dnia 22 listopada 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę A z o. o., z siedzibą w B. i umarzająca postępowanie przed organem pierwszej instancji z uwagi na bezprzedmiotowość tego postępowania.

Rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie wymaga przede wszystkim kwestia, czy organ administracji architektoniczno - budowlanej drugiej instancji prawidłowo uznał, że zachodziły warunki do tego, by uchylić decyzję z dnia 22 listopada 2006 r. Starosty D. i umorzyć postępowanie w sprawie z wniosku inwestora z dnia 24 listopada 2005 r. o zatwierdzenie projektu budowy i udzielenie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania sklepu na aptekę ogólnodostępną w budynku przy ul. P. 60 w B., działka Nr 257/10.

Zgodnie z treścią art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (zasada praworządności). Zasada praworządności powiązana jest ściśle z dyrektywą czuwania przez organ administracji nad interesem strony i innych osób biorących udział w postępowaniu. W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Z zasady tej należy wyprowadzić obowiązek organu administracji publicznej do kontroli przestrzegania prawa przez podmioty i uczestników postępowania. Podmioty postępowania oraz w ograniczonym zakresie uczestnicy postępowania mają zdolność prawną do podejmowania czynności procesowych, np. strona ma zdolność prawną do

żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 1 k.p.a.) składając swoje podanie.

Organ kontroluje przestrzeganie przez stronę w tym zakresie przepisów prawa i w razie ich naruszenia może nakazać ich usunięcie pod określonymi sankcjami prawnymi -bezskuteczność procesowej - art. 64 § 2 k.p.a. (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Beck Warszawa 2004 r., s. 64).

Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. żądanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych Natomiast po myśli art. 64 § 2 kpa. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Sprawę administracyjną rozpoczyna więc prawidłowo złożony wniosek. Przepis art. 33 Prawa budowlanego zakreśla te niezbędne wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego.

Zważyć przede wszystkim należy, iż wskazywany w uzasadnieniu skargi przez K. B. przepis art. 35 ust. 3, jako ten przepis który w ocenie skarżącej winien stanowić materialnoprawną podstawę podejmowanych w rozpoznawanej sprawie decyzji stanowi, że: "w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę".

Z kolei w przepisie ust. 1 wskazanego artykułu ustawodawca postanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku

sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu -przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Istotne również jest, a co uszło uwadze strony skarżącej, że z przepisu art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. :

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

Treść powołanego przepisu wskazuje - zdaniem Sądu - jednoznacznie na to, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie stanowi elementu projektu budowlanego, którego nieprawidłowości są usuwane w trybie przepisu art. 35 ust. 3 przywoływanej ustawy. Taką ocenę wyprowadzić można również z treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133).

Oznacza to, że oświadczenie, o którym mowa w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane stanowi samodzielny i odrębny w stosunku do projektu budowlanego element wniosku o pozwolenie na budowę.

Nie może być zatem kwalifikowane jak mylnie czyni to K. B. w zarzutach swojej skargi jako okoliczność uwzględniona w hipotezie przepisu art. 35 ust. 3 powołanej wcześniej ustawy. W konsekwencji ani brak tego oświadczenia, ani konieczność jego uzupełnienia nie mieszczą się w zakresie objętym dyspozycją wskazywanej powyżej normy prawnej.

W ocenie Sądu, a wbrew twierdzeniom strony skarżącej w odniesieniu do oświadczenia, traktowanego - w myśl przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 - ustawy - Prawo budowlane - jako obligatoryjny składnik wniosku o pozwolenie na budowę, właściwy organ już na wcześniejszym etapie postępowania właściwie zastosował tryb określony w przepisie art. 64 § 2 kpa wobec braku szczególnej regulacji w tym przedmiocie w ustawie - Prawo budowlane. Zdaniem Sądu przepis ten ma zastosowanie również w sytuacjach, w których właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdzi wadliwość formalną oświadczenia, wymagającą usunięcia poprzez

odpowiednie czynności wnioskodawcy. Do takich zaś czynności należy między innymi np. wskazanie takiego dokumentu, z którego wynika zgoda współwłaścicieli na prowadzenie robót budowlanych na częściach wspólnych nieruchomości.

Podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej, poza ustaleniem swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, jest zbadanie, czy wniosek jest kompletny w sensie formalnym, tj. czy zawiera wszelkie niezbędne, wymagane przez prawo materialne załączniki. Stwierdzenie braku któregokolwiek z wymienionych w art. 33 Prawa budowlanego załączników powinno skutkować niezwłocznym wezwaniem wnoszącego pismo do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 ust. 2 k.p.a.

W przypadku nieuzupełnienia braków, żądanie/wniosek/wszczęcia postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego jest bezskuteczne, nie dochodzi zatem w ogóle do wszczęcia postępowania. Nie jest w takim przypadku możliwe wydanie jakiejkolwiek decyzji, gdyż pozostawienie bez rozpoznania wniosku jest czynnością materialno-techniczną, o której jedynie należy powiadomić stronę.

Przepis art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego wskazuje, że przed złożeniem przez stronę kompletnego wniosku pod względem formalnym postępowanie administracyjne się nie toczy, wniosek nie jest rozpatrywany i w przypadku nie uzupełnienia w dalszym ciągu rozpatrywany być nie może także w późniejszym terminie, wobec pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia.

W myśl postanowień art. 138 § 1 pkt 2 kpa., organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję w całości - umarza postępowanie w sprawie.

Uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej, tj. uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, powoduje, że organ drugiej instancji nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Zważyć przy tym trzeba, że organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze takiego sposobu zakończenia postępowania, a ograniczenie to ściśle związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. Dopiero gdy nie wystąpią przesłanki bezprzedmiotowości wspomnianego postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, a w przypadku gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wspomniany art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie

określa przesłanek umorzenia postępowania, wobec powyższego należy ich poszukiwać w treści art. 105 k.p.a. Mając to na uwadze należy uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, ilekroć w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przy tym pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Łd 2424/94 (Monitor Podatkowy 1996/4, s. 114) który wypowiadając się w przedmiocie rozumienia pojęcia bezprzedmiotowości postępowania wskazał, że "Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, iż niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. (...) Przy czym chodzi o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, lecz w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru rozstrzygnięcia w sprawie, a jedynie (charakter) formalnego jego zakończenia".

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w myśl powołanych przepisów i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że decyzja Wojewody D., którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę nie narusza prawa.

Jak wynika bowiem z akt sprawy a na co trafnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda D., wniosek inwestora z dnia 24 listopada 2005 r. o wydanie decyzji pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania sklepu na aptekę ogólnodostępną przy ul. P. 60 w B. wobec nie uzupełnienia w wymaganym terminie jego braków formalnych pozostawiony został przez organ pierwszej instancji bez rozpoznania o czym organ ten zawiadomił inwestora informując go jednocześnie o ponownej możliwości złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

W tej sytuacji żądanie (wniosek) z dnia 24 listopada 2005 r. wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego wobec pozostawienia go bez rozpoznania stało się bezskuteczne, co z kolei oznacza i nie doszło do wszczęcia postępowania w tej sprawie. Na marginesie dodać tylko należy, iż co prawda nie poinformowano wcześniej skarżącej, jak zresztą słusznie zarzuca to w swojej skardze K. B. o pozostawieniu sprawy inwestora bez rozpatrzenia, niemniej jednak uchybienie to nie mogło ani nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem bez dostarczenia żądanych dokumentów przez inwestora jego sprawa i tak nie mogła zostać rozpoznana. Wszelkie natomiast inne zarzuty skarżącej zmierzające do opisanego zamierzenia inwestycyjnego - skarżącej i tak będą przysługiwały wszelkie prawne środki zwalczania ewentualnych nieprawidłowości zarówno w samym sposobie prowadzenia przez organy administracji architektoniczno - budowlanej postępowania jak również i kwestionowania merytorycznych przesłanek, leżących u podstaw wydawanych w przyszłości rozstrzygnięć w sprawie zamierzonej inwestycji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przytoczone a istotne z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw w oparciu o przepis prawny zawarta w art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.