Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 129/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 1 i 2.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia WSA Teresa Randak, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o. o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...], nr [...] odmawiającą – w trybie wznowienia postępowania podatkowego – na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 z 2005 roku z późniejszymi zmianami) uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego drugiej instancji z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. przy ul. [...] stratę podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 26 czerwca do 31 grudnia 1999 rok w kwocie [...] złotych oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na w/w podatek w kwocie [...] złotych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K., określił Spółce A stratę podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 26 czerwca do 31 grudnia 1999 rok w kwocie [...] złotych oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na w/w podatek w kwocie [...] złotych.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji.

Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 roku, sygn. akt I SA/GL 483/05, WSA oddalił skargę podatnika.

Na tenże wyrok Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2007 roku, sygn. akt II FSK 574/06, NSA oddalił skargę kasacyjną Spółki A.

Pismem z dnia 8 czerwca 2007 roku strona wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją organu odwoławczego z dnia [...]. W uzasadnieniu tego wniosku podatnik zarzucił "poświadczenie nieprawdy w dokumencie urzędowym, co oznacza, że obie decyzje wydane zostały w wyniku przestępstwa, a ustalenia dokonane przez Inspektorów Organów Skarbowych, na podstawie których ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe". Podniósł także, że "decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, iż zawiera fałsz intelektualny, wynikający z błędnego wyliczenia odsetek za zwłokę od zaległości we wpłatach zaliczek za miesiące VI, X, XI i XII 1999 roku".

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] zostało wszczęte – na wniosek Spółki A – postępowanie w sprawie wznowienia postępowania podatkowego w oparciu o przesłankę określoną w treści art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli :

- dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1);

- decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2).

W dalszej części uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że we wniosku o wznowienie postępowania Spółka nie wskazała żadnych dowodów, z których niezbicie wynikałby fałsz dowodu (dowodów) stanowiących podstawę ustaleń istotnych okoliczności faktycznych sprawy, jak również i to, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa.

Z uwagi na powyższe, po przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ pierwszej instancji, powołaną wyżej decyzją odmówił uchylenia ostatecznej decyzji organu podatkowego drugiej instancji z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. przy ul. [...] stratę podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 26 czerwca do 31 grudnia 1999 rok w kwocie [...] złotych oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na w/w podatek w kwocie [...] złotych.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa poprzez :

- jednostronną i błędną interpretację dowodów i zdarzeń przez Dyrektora Izby Skarbowej w K.,

- wydanie na jej podstawie błędnej interpretacji przepisów prawa, niezgodnej z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, w sytuacji gdy postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania a nie samej decyzji, zaś fakt naliczenia przez organy odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek w innej kwocie niż wskazywała strona nie stanowi przesłanek z w/w artykułu skutkujących uchyleniem w całości lub w części decyzji będącej przedmiotem wniosku strony.

Wskazał, że wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 ograniczone jest wystąpieniem łącznych następujących warunków :

- po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie podatkowej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu,

- po drugie, sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu,

- po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

Z kolei wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej dopuszczalne jest, jeżeli łącznie spełnione zostaną następujące warunki:

- musi mieć miejsce fakt popełnienia przestępstwa,

- stwierdzony on jest prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu,

- pomiędzy wydaniem decyzji a popełnieniem przestępstwa musi zachodzić związek przyczynowy.

W konkluzji tej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzając, iż wbrew stanowisku strony zawartym w odwołaniu, w orzecznictwie sądowym występuje zgodność poglądów, iż w kwestii fałszywości dowodu powinny wypowiadać się właściwe sądy, a strona która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego, że dokument był sfałszowany. Natomiast co do przesłanki, że decyzja wydana została w wyniku przestępstwa organ odwoławczy wskazał, iż stosując zasady systemowej wykładni prawa, należy przyjąć, iż ustawodawca posłużył się zwrotem przestępstwa w rozumieniu przepisów prawa karnego. Pojęcie przestępstwa zostało zdefiniowane w kodeksie karnym i pod określeniem tym rozumie się zbrodnie i występki, nie zaś wykroczenia i przestępstwo powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym.

Podniósł, że zarówno we wniosku jak i odwołaniu strona nie wskazała konkretnych dowodów, z których wynikałby fałsz dowodu/dowodów stanowiących podstawę ustaleń istotnych okoliczności faktycznych sprawy, jak również dowodów poświadczających fakt rzekomego przestępstwa.

W końcowej części uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej mogące stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła rażące naruszenie prawa – poprzez "wydanie jej na podstawie błędnej interpretacji przepisów prawa, niezgodnej z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego".

W uzasadnieniu skargi podatnik podniósł, że "nieprawdą jest, że wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 ograniczone jest wystąpieniem łącznie trzech wskazanych w skarżonej decyzji warunków. Tym nie mniej w skarżonym, przypadku wszystkie te warunki wystąpiły.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2009 roku, zatytułowanym "uzupełnienie skargi", pełnomocnik Spółki stwierdził, że "rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w K. jak i jego uzasadnienie rażąco narusza postępowanie podatkowe w sposób mający wpływ na treść rozstrzygnięcia i jako taka winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego należy uznać, że postępowanie naruszyło art. 243 § 1 i § 3 OP. Brak rozstrzygnięcia oczywiście wyklucza traktowanie danego aktu jako decyzji".

Odpowiadając na powyższe pismo organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz odpowiedzi na skargę i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności wskazać, że jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Wyłomem w powyższej zasadzie są między innymi tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998 roku, sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999 roku, sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). Jako że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścieśniającej (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626; wyroki: WSA z dnia 9 sierpnia 2004 roku, sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 roku, sygn. akt I SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z dnia 26 października 1999 roku, sygn. akt IV SA 1739/97, LEX nr 47859).

W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 roku, sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

W tych rozważaniach ogólnych należy jeszcze uwypuklić zasadnicze różnice postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną, obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Powyższe znajduje dobitne potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych (por. wyrok z dnia 26 maja 1999 roku, sygn. akt I SA/Gd 1063/97, LEX nr 38704),

Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie powoduje konieczność wznowienia postępowania.

W razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania co umożliwia orzekanie co do istoty sprawy.

Zgodnie z treścią art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2005 roku, nr 8, poz. 60 z późniejszymi zmianami) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli :

- dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (pkt 1),

- decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (pkt 2),

- decyzja została wydania przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130 – 132 (pkt 3),

- strona z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4),

- wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który decyzję wydał (pkt 5),

- decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (pkt 6),

- decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu , które następnie zostały uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 7),

- została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (pkt 8),

- ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 9),

- wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 10),

- orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji (pkt 11).

Skarżąca Spółka we wniosku z dnia 8 czerwca 2007 roku jako podstawę wznowienia postępowania podała przepis art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu tego wniosku podatnik zarzucił "poświadczenie nieprawdy w dokumencie urzędowym, co oznacza, że obie decyzje wydane zostały w wyniku przestępstwa, a ustalenia dokonane przez Inspektorów Organów Skarbowych, na podstawie których ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe". Podniósł także, że "decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na fakt, iż zawiera fałsz intelektualny, wynikający z błędnego wyliczenia odsetek za zwłokę od zaległości we wpłatach zaliczek za miesiące VI, X, XI i XII 1999 roku".

Podzielić należy stanowisko organu podatkowego w zakresie nieistnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Pierwszą przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego są fałszywe dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Może to się odnosić do każdego dowodu, który był istotny w sprawie, na przykład dowód z dokumentów, ze świadków, z opinii biegłych itd. W orzecznictwie sądowym panuje zgodność poglądów, iż w kwestii fałszywości dowodu powinny się wypowiadać właściwe sądy. I tak na przykład Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok WSA z dnia 23 marca 2004 roku, sygn. akt , III SA 2545/02, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie Spółka takiej okoliczności nie wykazała.

Drugą przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Stosując zasady systemowej wykładni prawa, należy przyjąć, iż ustawodawca posłużył się zwrotem przestępstwa w rozumieniu przepisów prawa karnego. Pojęcie przestępstwa zostało zdefiniowane w kodeksie karnym. Pod określeniem tym rozumie się zbrodnie i występki, nigdy zaś wykroczenia. Przestępstwo powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym (art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji Podatkowej; M. Szubiakowski: glosa do wyroku z dnia 8 października 1999 r., I SA/Łd 1353/97, OSP 2001, z. 5, s. 79).Takiego wyroku Spółka w przedmiotowej sprawie również nie przedstawiła.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, iż art. 245 Ordynacji podatkowej zawiera kompletny, enumeratywny katalog kompetencji decyzyjnych, jakie służą organowi przeprowadzającemu wznowieniowe postępowanie podatkowe. Pierwszą możliwością zakończenia postępowania wznowieniowego jest wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy może wydać taką decyzję wtedy, gdy okaże się, że nie zaistniała żadna z przesłanek wznowienia postępowania. W takiej decyzji organ podatkowy nie może sięgać do meritum sprawy podatkowej. Jeśli bowiem nie było podstaw do wznowienia postępowania, organ ten nie może w tym trybie zweryfikować poprzedniej decyzji nawet, jeżeli zauważy w niej innego rodzaju wady (por. Zbiór prawa podatkowego. Komentarze, wyjaśnienia, orzecznictwo. Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa. Wydawnictwo C. H. Beck, 1999 rok, str. IV 273 – 274).

Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zasadnie organy podatkowe odmówiły uchylenia powołanej wyżej ostatecznej decyzji organu podatkowego drugiej instancji z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. przy ul. [...] stratę podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 26 czerwca do 31 grudnia 1999 rok w kwocie [...] złotych oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na w/w podatek w kwocie [...] złotych, ze względu na brak podstaw do ich uchylenia na podstawie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Zatem odmowa uchylenia tej decyzji była uzasadniona i zgodna z prawem, a motywy rozstrzygnięcia zostały szczegółowo przedstawione zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak i w decyzji odwoławczej.

Na marginesie głównych rozważań należałoby wskazać, że sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok – co znane jest Sądowi z urzędu – była rozstrzygana zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i sądowym. Orzeczenia zapadłe w tychże postępowaniach stały się prawomocne (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2005 roku , sygn. akt II FSK 1064/06, oddalający skargę kasacyjną). Podkreślenia wymaga, iż te same zarzuty – co we wniosku o wznowienie postępowania – zawarte były również w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku tutejszego Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez skarżącą twierdzeń, w tym również do przesłanek wznowienia postępowania.

W konsekwencji powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nie mogły zostać uwzględnione. Organy podatkowe w sposób właściwy oceniły materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu.

Wskazać również należy, iż stanowisko organu odwoławczego odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 127, art. 130 § 1 pkt 2 i § 3 orz art. 240 § 1 pkt 3 jest trafne i przedstawione zostało w sposób wyczerpujący.

Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Sąd stwierdził również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami), orzekł jak w sentencji wyroku.