Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 5/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. o udzielenie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz skarżącego P. P. kwotę 340 (słownie: trzystu czterdziestu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] listopada 2012 r. przesłanym za pośrednictwem e-maila, skarżący P. P. wystąpił do Wójta Gminy B. o udzielenie mu drogą elektroniczną następującej informacji publicznej dotyczącej wydanych decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej za lata 2012 i 2011:

1. wskazanie, na jaką kwotę w poszczególnych decyzjach o ustalaniu opłaty adiacenckiej ustalono wartość nieruchomości przed podziałem, w tym o wskazanie, jakie było oznaczenie geodezyjne poszczególnych informacji przed podziałem,

2. wskazanie, na jaką kwotę w poszczególnych decyzjach ustalono wartość nieruchomości po podziale i wskazanie na ile działek była podzielona dana nieruchomość.

Wójt Gminy B. e-mailem z dnia [...] grudnia 2012 r. odpowiedział, że w gminie B. nie ma uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie jest możliwe pobieranie opłaty adiacenckiej. W związku z brakiem powyższego planu nie następuje wzrost wartości nieruchomości spowodowany zmianą jej przeznaczenia w planie miejscowym, dlatego nie jest pobierana opłata adiacencka.

Z kolei w e-mailu z dnia [...] stycznia 2013 r. organ – powołując się na wskazaną już wyżej informację – podał, że nie wydał żadnej decyzji w latach 2011 – 2012 o ustaleniu wysokości opłaty alianckiej. W dalszej części wskazał, że skoro zarządzał informacjami z lat 2011 – 2012, rzetelne i pełne udzielenie informacji publicznej mogło nastąpić dopiero po upływie tego okresu, tj. dopiero w 2013 r. i tym samym 14-dniowy termin na udostępnienie informacji publicznej przewidziany w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaczął biec dopiero od dnia 3 stycznia. W dalszej części stwierdził, że nie wydawano żadnych decyzji w przedmiocie objętym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej i dodał, że skarżący miał możliwość zweryfikowania powyższej informacji na stronie BIP-u, gdzie zamieszczono komunikat – obwieszczenie z dnia [...] lipca 2012 r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże nie zamieszczono informacji, że taki plan został uchwalony przez Radę Gminy B.

W międzyczasie w skardze z dnia [...] grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł – wobec bezczynności Wójta Gminy B. w przedmiocie udzielenia powyższej informacji – o zobowiązanie organu do udzielenia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania wedle norm przepisanych, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, o umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów na podstawie art. 201 P.p.s.a. W uzasadnieniu podał, że na dzień wniesienia skargi, nie została mu udzielona informacja ze złożonego przez niego wniosku i w dalszej części wskazał, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy) bez zbędnej zwłoki, nie później jednak jak w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1), a gdy termin ten nie może być dochowany, to organ powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, zaś jej udostępnienie następuje w formie i w sposób wskazany we wniosku (art. 14).

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej i przedwczesnej, bądź o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że nie pozostawał w zwłoce, bowiem skarżący żądał informacji za lata 2011 – 2012 i w tej sytuacji rzetelna informacja mogła zostać udzielona najwcześniej 2 stycznia, z uwagi na wskazany zakres czasowy, a organ nie miał obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy. Tym samym 14 dniowy termin zaczął biec od dnia 3 stycznia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności Wójta Gminy B. w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej do dnia złożenia skargi była zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu.

Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją zaś tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto, na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Wójt Gminy B. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, z tego mianowicie powodu, że jest on organem administracji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest natomiast pogląd, w myśl którego, informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych, wykonywana lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej. Informacją publiczną jest zatem w świetle przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, Lex nr 291 357). W wyroku z dnia 7 stycznia 2004 r. (sygn. akt K 14/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno – technicznej, a tylko wyjątkowo w sytuacjach określonych w przepisach art. 14 ust. 2 (umorzenie postępowania) i art. 16 ust. 1 (odmowa udostępnienia informacji), wymagana jest forma decyzji administracyjnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SAB/Wa 312/12).

W świetle powyższych rozważań wskazać należy, że informacje, których udostępnienia domagał się skarżący we wniosku z dnia [...] listopada 2012 r. stanowią informację publiczną, bowiem dotyczącą majątku, którym dysponuje organ administracji publicznej, o czym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. f).

Jednocześnie jednak należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że po wniesieniu skargi, e-mailami z dnia [...] grudnia 2012 r. i z dnia [...] stycznia 2013 r. organ udzielił żądanej informacji z wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r.

Wobec zatem udzielenia skarżącemu przez Wójta Gminy B. żądanych informacji publicznych Sąd, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne, bowiem w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, skoro został on już rozpoznany (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSA i WSA 2009/4/63).

Odnośnie natomiast stwierdzenia bezczynności organu na dzień wniesienia przez P. P. skargi do Sądu to bezspornie, o czym była już mowa na wstępie niniejszych rozważań, doszło do owej bezczynności. Jednakże nie miała miejsca – w ocenie Sądu – z rażącym naruszeniem prawa, bowiem wynikała raczej z nieznajomości przepisów prawa. Stwierdzić w tym miejscu należy, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy, udzielenie informacji publicznej następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak jak w terminie 14 dni, zaś w myśl art. 14, gdy termin ten nie może być dochowany, to organ powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, zaś jej udostępnienie następuje w formie i w sposób wskazany we wniosku. Zatem owe przepisy bezwzględnie obligują zobowiązany podmiot do udzielenia informacji publicznej w terminach tam wskazanych, a jeśli – w ocenie zobowiązanego podmiotu owa kwestia jest nieścisła, to winien żądać od wnioskującego sprecyzowania żądania. Jednakże w rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – nie zachodziła taka konieczność, bowiem żądanie "Proszę o udzielenie informacji dla lat 2012 i (...)", nie oznacza wcale, że skarżącemu chodzi o cały 2012 r. Po drugie zaś w odpowiedzi na skargę organ popełnia błąd logiczny, bowiem skoro nie ma – jak twierdzi – uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie było potrzeby czekania do końca 2012 r. z udzieleniem informacji. Stąd też termin udzielenia informacji zaczął swój bieg od dnia [...] listopada 2012 r.

W tej sytuacji nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącego, czy też celowego przedłużania postępowania. Z tego też powodu Sąd nie orzekł z urzędu grzywny wobec organu.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3) i w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.