Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2252/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.67 a § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa rozłożenia na raty zaległości podatkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 25 lutego 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 marca 2019 r., pani W. R. zwróciła się do Wójta Gminy o odroczenie terminu płatności podatku rolnego za 2019 rok oraz umorzenie zaległości podatkowych za lata 2014-2018. We wniosku wskazała, że na przestrzeni lat 2016-2018 jej gospodarstwo zostało dotknięte licznymi klęskami żywiołowymi, co miało istotny wpływ na pogorszenie się jej sytuacji materialnej. W 2015 r. gospodarstwo dotknęła susza; w 2016 r. wymarzły wszystkie oziminy (w obu przypadkach komisja klęskowa nie uznała strat); w 2017 r. nastąpiło wymoknięcie i wygnicie wszystkich upraw; w 2018 r. gospodarstwo ponownie dotknęła susza (z tego powodu wnioskodawczyni otrzymała odszkodowanie). Wskazała, że pomimo trudnej sytuacji wnosi o rozłożenie całej należności na raty po 5.000 zł miesięcznie. Zobowiązała się jednocześnie, że od dnia podpisania ugody wpłaci jednorazowo kwotę 25.000 zł. Wniosła nadto o umorzenie połowy odsetek po spłacie kwoty głównej.

Decyzją z dnia 17 maja 2019 r. Wójt Gminy odmówił podatniczce rozłożenia na raty zaległości podatkowej na raty z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2014-2018 w kwocie 244.947,39 zł (należność główna) wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 53.364 zł oraz odroczenia terminu płatności podatku za rok 2019 w kwocie 48.133 zł uznając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wynikające z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.). W ocenie organu, wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, na terenie prowadzonego przez nią gospodarstwa rolnego w latach 2014 – 2018 nie wystąpiła żadna klęska żywiołowa. Wskutek niekorzystnych zjawisk atmosferycznych (susza) na powierzchni o wielkości 116,26 ha, stanowiącej ok. 24% całości gospodarstwa rolnego podlegającego opodatkowaniu, wystąpiły straty w produkcji rolnej, które zostały stronie zrekompensowane odszkodowaniem

w wysokości 88.780 zł. Wnioskodawczyni otrzymała ponadto w 2018 r. z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 103.819, 96 zł. W latach 2014-2019 strona otrzymała zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego

do produkcji rolnej przez producentów rolnych w łącznej wysokości 32.348,13 zł. Organ zwrócił uwagę, że w złożonym oświadczeniu majątkowym wnioskodawczyni nie wykazała żadnych przychodów z tytułu zawartych z pięcioma kontrahentami umów dzierżawy gruntów rolnych o łącznej powierzchni ok. 345 ha. Nie wykazała także żadnych przychodów z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, w tym ze sprzedaży płodów rolnych,

mimo, że jako źródło utrzymania siebie i syna wnioskodawczyni wskazuje dochody

z gospodarstwa rolnego. W oświadczeniu majątkowym strona wskazała jako majątek wskazuje połowę udziału w prawie własności do kombajnu John Deere rok produkcji 1997 oraz zboża (rzepak, pszenicę, owies oraz łubin), bez podania ich ilości i wartości. Wnioskodawczyni nie wskazała żadnych okoliczności wyjątkowych, których nie można przewidzieć, a które spowodowały znaczne obniżenie zdolności płatniczych strony.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że organ podatkowy trzykrotnie udzielił stronie ulgi w spłacie zaległości podatkowych (w latach 2011, 2013 i 2015) w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych, odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, z których strona ani razu się nie wywiązała. W latach 2016-2019 strona

nie wpłaciła żadnej kwoty podatku, a jedynie organ egzekucyjny, w latach 2016-2017, wyegzekwował kwotę 10.367,01 zł tytułem zaległości podatkowych wraz z odsetkami

za zwłokę i kosztami upomnień.

Powyższe okoliczności, w szczególności niewykonywanie przez stronę decyzji

w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, uchylanie się od zapłaty podatku, niewykazanie oraz niewystarczające udokumentowanie sytuacji majątkowej, niewystępowanie żadnych zdarzeń losowych, które mogłyby pogorszyć sytuację majątkową strony a także fakt, że strona, prowadząc działalność rolniczą na areale 479,9963 ha powinna wkalkulować w koszty prowadzenia gospodarstwa rolnego również podatek płatny w formie łącznego zobowiązania podatkowego prowadzi do wniosku, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej ulgi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 lipca 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przywołując treść art. 67a Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie za umorzeniem zaległości podatkowych nie przemawia ani ważny interes podatnika, ani interes publiczny. W oparciu o materiał dowodowy dostarczony przez podatnika Wójt uznał, że argumenty strony nie przemawiają za udzieleniem wnioskowanej ulgi. Organ pierwszej instancji zwrócił również uwagę na okoliczność, że podatniczka pomimo korzystania w poprzednich latach z ulg podatkowych nie wykonywała porozumienia ratalnego. Rezultatem była konieczność prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji dokonał obszernej analizy sytuacji podatniczki na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, przedstawiając swoje stanowisko w sposób logiczny i spójny, obszernie wyjaśniając podstawy faktyczne i prawne wydanej decyzji i wskazując stronie motywy rozstrzygnięcia, którymi kierował się oddalając wniosek.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pani W. R. zarzuciła decyzji Kolegium stronniczość oraz brak sumiennego rozpatrzenia i oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreśliła, że pozytywna decyzja umożliwi jej utrzymanie płynności finansowej, zdolności kredytowej, ciągłości gospodarczej oraz utrzymanie stanowisk pracy. Zwróciła uwagę, że corocznie, począwszy od roku 2015, na terenie jej gospodarstwa mają miejsce klęski żywiołowe. Okoliczności te są znane zarówno organom podatkowym, jak i sądowi, z urzędu. W ocenie skarżącej zaskarżone rozstrzygnięcia organów podatkowych cechuje duża dowolność. Wniosła także o "listę podatników, którym zastosowano ulgi podatkowe w latach 2017-2019".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło

o jej oddalenie. Podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Kolegium wyjaśniło, że w uzasadnieniu decyzji pierwszej instancji wyjaśniono, że podatniczka nie wykazała żadnych przychodów z tytułu zawartych umów dzierżawy pomimo, iż z umów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że podatnikowi należy się czynsz dzierżawy. Szkody związane

z wystąpieniem niekorzystnych zjawisk atmosferycznych w 2018 roku, powodujące stratę w produkcji rolnej, zostały podatniczce wyrównane, poprzez przyznanie odszkodowania w wysokości 88.780,00 zł ze środków publicznych. Organ I instancji ustalił również, że skarżąca otrzymała zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej przez producentów rolnych w łącznej wysokości 32.348,13 zł. Podatniczka nie wskazała jednak jaki przychód osiąga z prowadzonego gospodarstwa rolnego. Kolegium podniosło ponadto, że z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że podatniczka nie udokumentowała wystarczająco swojej sytuacji majątkowej i nie wykazała, że zapłata podatku w terminie zagraża jej egzystencji. Z dołączonych do wniosku dokumentów nie wynika, że wystąpiły niekorzystne zdarzenia losowe, które miały wpływ na sytuację majątkową skarżącej. Udzielenie kolejnej ulgi podatkowej, wyklucza brak rzetelnych informacji dotyczących faktycznej sytuacji majątkowej podatniczki.

W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2020 r. skarżąca, podtrzymując skargę, wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o przyznanie z urzędu w całości nieopłaconych kosztów pomocy prawnej według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja odmawiająca rozłożenia na raty zaległości podatkowej na raty z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2014-2018 wraz z odsetkami za zwłokę oraz odroczenia terminu płatności podatku za rok 2019.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 67a § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (nieznajdujący zastosowania w sprawie), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może realizować wskazaną w tym przepisie ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych w postaci odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zapłaty podatku na raty albo odroczenia lub rozłożenia na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek. W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", przy czym spójnik "lub" użyty w treści komentowanego przepisu wskazuje na alternatywę łączną, a tym samym konieczność wystąpienia w sprawie co najmniej jednej z przytaczanych przesłanek. Podkreślić należy, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanych w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie), organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Treść przywołanego przepisu wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego (wyrok NSA z 2 marca 2016 r., II FSK 2474/15).

Na pierwszym etapie postępowania organ podatkowy obowiązany jest ustalić, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. Organ zobligowany jest również wskazać, jak (zwłaszcza w kontekście istniejącego stanu faktycznego) należy postrzegać rozumienie przesłanki "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego) oraz art. 191 Ordynacji podatkowej (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona), jak również oczywiście właściwa wykładnia art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Stwierdzenie przez organ braku występowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, iż organ nie będzie dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyrok NSA z 16 marca 2006 r., II FSK 493/05). Rzeczone uznanie wyraża się zaś w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu występowania w sprawie przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co jednocześnie determinuje zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć zapadłych na tle omawianej regulacji. Zgodnie z przytoczonym powyżej orzeczeniem – zgodnym z utrwaloną w tym zakresie linią orzeczniczą – kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, lecz jedynie poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych zeń wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny danej sprawy zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, co oznacza wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych czy słusznościowych (por. wyrok NSA z 11 września 2015 r., II FSK 1821/13; wyrok NSA z 15 lipca 2008 r., II FSK 660/07; wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., II FSK 671/11).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd o wyjątkowym charakterze ulg w spłacie należności podatkowych, nakazującym stosować je w sytuacji, gdy z powodów równie wyjątkowych podatnik nie może wywiązać się z obowiązku uiszczenia obciążających go zaległości podatkowych. Ulgi w spłacie należności stanowią bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego szczególny charakter muszą mieć także okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa (lub gminy) z należnych im wpływów.

Ulgi podatkowe wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej nie stanowią przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez Państwo podatnikowi po to, by przez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1026/06).

"Ważny interes podatnika" jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. Musi on być na tyle istotny i wyjątkowy, aby jego pominięcie przyniosło dla tej osoby wyraźnie dostrzegalne negatywne skutki. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie podatnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca określił ten interes przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują obiektywne kryteria i nie można go utożsamiać z subiektywnym odczuciem podatnika, że jego sytuacja życiowa i materialna uzasadnia zastosowanie ulgi.

Dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy samo ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej, ale musi mieć ona charakter wyjątkowy, różniący się od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko z osiąganych dochodów, ale także z posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 615/13). Będzie to np. utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). Nie stanowi przesłanki do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., sygn. akt III SA 2919/03). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § Ordynacji podatkowej (tak: wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 173/09).

Przez "interes publiczny" rozumieć natomiast należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów z podatków, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś - nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych ( por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01). Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 577/00).

Ustalając istnienie przesłanki "interesu publicznego" organ podatkowy nie może też pomijać innych wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1351/11.

Wyjątkowy charakter ulg w spłacie należności przejawia się również w oparciu decyzji w tym przedmiocie na tzw. uznaniu administracyjnym. Oznacza ono, że nawet w przypadku wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, organ podatkowy nie jest zobligowany do udzielenia wnioskowanej ulgi. Zaznaczyć należy, że zastosowanie tej instytucji prawa administracyjnego możliwe jest dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone istnienie przesłanek, od których wystąpienia przepis prawa uzależnia podjęcie rozstrzygnięcia korzystnego dla strony. Wtedy to korzystając z uznania administracyjnego organ wydający decyzję dokonuje wyboru rozstrzygnięcia i może – mimo istnienia przesłanek – odmówić uwzględnienia wniosku strony. Natomiast stwierdzenie braku przesłanek zawsze skutkować będzie odmową uwzględnienia wniosku o zastosowanie ulgi (decyzja związana).

Uznanie administracyjne jest ograniczone jedynie dyrektywami wyboru – "interesem publicznym" oraz "ważnym interesem podatnika". Ważny interes podatnika oraz interes publiczny nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. W każdej konkretnej sprawie ich istnienie może przejawiać się w odmienny sposób.

Ustawodawca pozostawił organom podatkowym swobodę w podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie ulg w spłacie należności podatkowych, pod warunkiem jednak, że w toku postępowania dokonają szczegółowej analizy prowadzonej sprawy pod kątem wskazanych w art. 67a Ordynacji podatkowej dyrektyw wyboru oraz prowadzenia postępowania zgodnie z art. 120 Ordynacji podatkowej, a więc na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym uznaniowych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych utrwalony został pogląd, że ocenie przez Sąd podlega legalność działania organu podatkowego, a nie zasadność i celowość odmowy. Kontrolą Sądu objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe co do istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie ma uprawnienia przyznawania ulgi umorzenia, lecz może uchylić decyzję jeżeli stwierdziłby np. że postępowanie podatkowe poprzedzające decyzje wskazuje, że organ nie ustalił w jakiej sytuacji finansowej znajduje się podatnik lub wydana decyzja jest oderwana od tego, co w danej sprawie ustalono.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że sytuacja finansowa skarżącej została ustalona w takim zakresie, w jakim strona uznała za stosowne ją ujawnić. Podkreślić przy tym jednocześnie należy, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na skarżącej.

Treść zaskarżonej decyzji i akta sprawy wskazują, że organy podatkowe dokonały analizy sytuacji finansowej skarżącej, opierając się na złożonym oświadczeniu o sytuacji majątkowej i dochodach oraz złożonych dokumentach. Ustalono, że skarżąca prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 479,9963 ha, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z małoletnim synem, utrzymuje się dochodów jakie przynosi gospodarstwo rolne oraz pomocy matki. Jako majątek skarżąca wskazuje połowę udziału w prawie własności do kombajnu John Deere rok produkcji 1997 oraz zboża (rzepak, pszenicę, owies oraz łubin), bez podania ich ilości wartości. Skarżąca uchyliła się jednocześnie od wykazania przychodów z tytułu zawartych z pięcioma kontrahentami umów dzierżawy gruntów rolnych o łącznej wartości ok. 345 ha. Nie wykazała żadnych przychodów z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego, w tym ze sprzedaży płodów rolnych. Organy ustaliły, że na terenie prowadzonego przez skarżącą gospodarstwa rolnego w latach 2014 -2018 nie wystąpiła żadna klęska żywiołowa. Straty w produkcji rolnej związane z wystąpieniem suszy, które miały miejsce w 2018 r., zostały skarżącej zrekompensowane odszkodowaniem w kwocie 88.780 zł. Ustalono ponadto, że skarżąca w 2018 r. otrzymała płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 103.819,96 zł, a w latach 2014-2019 otrzymała zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej przez producentów rolnych w łącznej wysokości 32.348,13 zł.

W ocenie Sądu organy podatkowe słusznie doszły do wniosku, że skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała wystarczająco swojej sytuacji majątkowej, w szczególności nie wykazała przychodów, kosztów prowadzonej działalności, innych dochodów czy majątku własnego.

Organ prawidłowo ocenił też brak interesu publicznego przemawiającego za przyznaniem wnioskowanej ulgi, zwracając uwagę, że skarżąca, pomimo trzykrotnego udzielenia jej ulgi w spłacie zaległości podatkowych w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowych, odsetek oraz opłaty prolongacyjnej, nie wykonała porozumienia ratalnego. Rezultatem była konieczność prowadzenia egzekucji administracyjnej. W takiej sytuacji zachodzi uzasadniona obawa, że i kolejna decyzja w sprawie udzielenia ulgi nie zostałaby przez stronę wykonana.

Podkreślić należy, że skarżąca nie wykazała, popierając tego stosownymi dowodami, że istnieją ważne powody (ważny interes podatnika lub interes publiczny) przemawiające za udzieleniem wnioskowanej ulgi, w tym że obciążenie zaległą opłatą zagrozi podstawom ich egzystencji.

Ocenie Sądu nie orzekającego w niniejszej sprawie nie umknęła jednocześnie okoliczność, że decyzja organu odwoławczego w sposób niewystarczający wskazuje dowody, na których została oparta. Przyjęta przez organ drugiej instancji metodologia uzasadnienia stanowiska prawnego budzi wątpliwości w świetle zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu nie można jednak pominąć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło jednoznaczne stanowisko, dotyczące zebranego w sprawie materiału dowodowego, przyjmując, jako jasne i logiczne, stanowisko organu pierwszej instancji. Należy także zauważyć, że strona skarżąca w odwołaniu nie podjęła polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organ pierwszej instancji i nie zaoferowała żadnych nowych dowodów. Zgromadzone w sprawie dowody zostały szczegółowo i wyczerpująco opisane przez organ I instancji, a strona rzeczywiście nie zgłosiła żadnych merytorycznie uzasadnionych zarzutów, które dotyczyłyby – w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia – sposobu gromadzenia tych dowodów, zupełności materiału dowodowego czy dopuszczalności jego wykorzystania w sprawie. Z tej przyczyny brak formalny polegający na sporządzeniu przez organ drugiej instancji uzasadnienia odwołującego się do ustaleń organu pierwszej instancji nie może być uznany za naruszenie przepisu art. 127 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę oddalił.