Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 619/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 3, art. 126 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak As.sąd. Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008r. w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego, oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/ J. Stankowski /-/ D. Rzyminiak- Owczarczak


UZASADNIENIE

IV SA/Po 619/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego na podstawie art. 104 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 31 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U Nr 207, poz. 1761 z 2002 r. ze zm.) oraz § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby więziennej (Dz. U. Nr 14 poz. 137 dalej rozporządzenie) obniżono P.M. dodatek służbowy w wysokości 10,- zł. z dniem 1 kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu podniesiono, że P.M. podczas wykonywania czynności służbowych w dniu 8 marca 2007 r. pomiędzy godz. 6 a 11.30 dopuścił się szeregu nieprawidłowości, a w szczególności:

1. wielokrotnie używał kluczy specjalnych nie potwierdzając faktu pobrania tych kluczy w książce kluczy specjalnych - nie przyjął kluczy specjalnych przy przyjęciu służby, nie udokumentował ich pobrania do bieżącego użytkowania, w książce wydanych kluczy nie udokumentował też zdania kluczy przez funkcjonariuszy poprzedniej zmiany,

2. w książce przebiegu służby dowódcy zmiany nie wpisał godziny zdania służby na posterunkach i stanowiskach,

3. prowadził nierzetelne wpisy w książce wydanego uzbrojenia - widnieje tam podpis in blanco

Wymienione powyżej działania są naruszeniem przepisów § 33 Zarządzenia Nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 08 stycznia 2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW, Zarządzenia Nr 31/2006 Dyrektora AŚ z dnia 07.08.2006r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi, oraz z Instrukcją Nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przez dowódcę zmiany Aresztu Śledczego.

Nieprawidłowości te wykazały, że P.M. wykonywał swoje obowiązki niezgodnie z obowiązującymi przepisami, wybiórczo i rutynowo. Zgodnie z § 4 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej wysokość dodatku uzależniona jest od wyników uzyskiwanych w służbie. Dotychczasowy dodatek służbowy przyznany był temu funkcjonariuszowi w związku z bardzo dobrym wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych i znajomością przepisów. Zgodnie z § 4 ust. 4 wyżej cyt. rozporządzenia dodatek ten obniża się w związku z ustaniem przesłanek do jego zwiększenia. Wyniki kontroli wykazały, że wieloletni funkcjonariusz – dowódca zmiany, który swoją służbą doświadczeniem i profesjonalizmem powinien dawać przykład podległym funkcjonariuszom nienagannego zachowania, przestrzegać przepisów i dbać o prawidłowe wykonywanie zadań w trakcie pełnionej służby takiej postawy nie prezentuje. Wyniki kontroli ujawniły, że w znaczący sposób obniżyła się jakość jego służby. Na podstawie art.108 § 1 kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności podyktowany koniecznością wypłaty stronie uposażenia w odpowiedniej wysokości.

P.M. odwołał się od tej decyzji zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów § 40 ust 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.08.2003r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych służby więziennej (Dz. U. z 2003 r., Nr 151, poz. 1470), błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu naruszenia przez skarżącego przepisów Zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8.01.2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW,

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu naruszenia przez skarżącego przepisów Zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8.01.2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW,

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu naruszenia przez skarżącego przepisów Zarządzenia nr 31/2006 Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 7.08.2006r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi oraz z Instrukcją nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przed dowódcę zmiany Aresztu Śledczego,

4) naruszenie przepisów § 4 ust 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7.02.2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej poprzez błędne przyjęcie, iż wyniki uzyskiwane w służbie przez skarżącego, posiadane kwalifikacje zawodowe oraz charakter i zakres wykonywanych zadań służbowych (w tym powierzenie nowych lub dodatkowych zadań) nie dają podstawy do przyznania dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości, a skutkują jego obniżeniem ze 100% do 2,5% wartości otrzymywanego świadczenia.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Okręgowy Służby więziennej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Podstawą wydania decyzji były przepisy art. 104, art.138 §1 pkt 1 kpa, art. 31 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 100 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. nr 207 z 2002 r., poz. 1761 ze zm.), § 40 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2003 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej (Dz. U. z 2003 r. nr 151, poz. 1470) oraz § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej.

W dniu [...] dyrektor AŚ wydał decyzję personalną nr [...], w której obniżył z dniem 1 kwietnia 2007r. P.M. - dowódcy zmiany działu ochrony dodatek służbowy do wysokości 10 złotych. Skutkiem podjętej przez dyrektora decyzji były poważne nieprawidłowości jakich dopuścił się ten funkcjonariusz, a wynikały one z kontroli przeprowadzonej przez bezpośredniego przełożonego. Od przedmiotowej decyzji skarżący w dniu 14 marca 2007 r. złożył odwołanie do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej.

Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] organ II instancji postanowił: uchylić w całości decyzję personalną dyrektora aresztu śledczego w sprawie obniżenia dodatku służbowego z dniem 1 kwietnia 2007 r. wobec P.M. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Za podstawę podjętej decyzji dyrektor okręgowy uznał brak zapoznania funkcjonariusza z wynikami kontroli wobec niego dokonanej. Wskazał tym samym na naruszenie obowiązku, który wynika wprost z § 40 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia w sprawie trybu przeprowadzenia kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej ( Dz.U. z 2003r., nr 151 poz. 1470).

Dyrektor Aresztu Śledczego po ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnił dokumentację kontrolną w części dotyczącej zapoznania funkcjonariusza z wynikami przeprowadzonej kontroli, wydał decyzję personalną nr [...] w której z dniem 1 kwietnia 2007r. obniżył dodatek służbowy do wysokości 10 złotych. W uzasadnieniu podjętej decyzji dyrektor AS wskazał zasadniczo na okoliczność pełnionej służby dniu 8 marca przez funkcjonariusza i wyniki dokonanej kontroli. Wskazał na szereg nieprawidłowości, które są naruszeniem § 33 zarządzenia nr 1/2004 dyrektora Generalnego SW z dnia 8 stycznia 2004 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW, Zarządzenia nr 31/2006 dyrektora AS z dnia 7 sierpnia 2006 r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi, oraz Instrukcją Nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przez dowódcę zmiany działu ochrony AS.

Również i od tej decyzji odwołanie złożył P.M. W swoim odwołaniu P.M. kwestionuje zasadność wydanej decyzji przez dyrektora aresztu wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, bądź o jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Argumentując swoje stanowisko P.M. podważa zasadność przeprowadzonej kontroli, a jej skutki myli z przyczyną jego zawieszenia w czynnościach służbowych. Podkreślić należy, że zawieszenie w czynnościach wynikało z wszczęcia przeciw niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z urzędu o czym go poinformowano w odrębnej decyzji nr [...] z dnia [...]. Wskazać zdecydowanie należy, że P. M. przybył do służby i ją pełnił w dniu 8 marca 2007r. od godz. 6.00 do 11.00., a zaprzestanie pełnienia obowiązków wynikało jedynie z wyżej wskazanej przyczyny ustawowego obowiązku odsunięcia go od służby z racji wydania decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. W tym samym dniu przełożony dokonał jedynie, rutynowo kontroli poziomu wykonywanych przez niego zadań. Nie może więc być mowy, co stara się sugerować w odwołaniu skarżący, że stwierdzone nieprawidłowości miały być dopasowane do sytuacji prawnej wówczas panującej. W miejscu tym dodać należy, iż przełożony co potwierdza zawarta dokumentacja w przedmiotowej sprawie czynił starania w kierunku natychmiastowego zapoznania funkcjonariusza z wynikami kontroli, czego nie przyjmował do wiadomości P.M. W dniu 8 marca P.M. został wezwany do gabinetu dyrektora celem zapoznania go z wynikami kontroli i podjętymi wobec niego decyzjami. Jednakże zainteresowany odmówił zapoznania się zarówno z notatką dotyczącą przeprowadzonej kontroli jak i innymi dokumentami świadczącymi o popełnionych w tym dniu nieprawidłowościach. Ponowne próby zapoznania go z wynikami kontroli miały miejsce w dniu 24 kwietnia 2007 r. Również wyniki kontroli przesłano na adres domowy (potwierdzenie odbioru) z dnia 25 kwietnia 2007r, a ponadto P.M. przebywając na terenie jednostki w dniu 25 kwietnia 2007r. odmówił zapoznania się z tą dokumentacją. Jednoznacznie ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że zakres prowadzonej kontroli dokonany przez bezpośredniego funkcjonariusza, nie wykraczał poza zakres obowiązków przewidzianych dla dowódcy zmiany i w pełni potwierdził wskazane w decyzji nieprawidłowości. Dodać należy, że wielość popełnionych nieprawidłowości w ciągu tak krótkiego czasu jest rażąco duża i w żadnym wypadku nie powinna się wydarzyć osobie na tak odpowiedzialnym stanowisku. Zaznaczyć należy, że sposób postępowania z kluczami specjalnymi to jedna z kluczowych i elementarnych zasad funkcjonowania służby ochronnej, którą naruszył funkcjonariusz w tym braku należytej staranności w przedmiocie dokumentacji dotyczącej tego zagadnienia. Podobnie rzecz się ma z innymi stwierdzonymi uchybieniami, które skarżący traktuje za trzeciorzędne, nie mające znaczenia dla toku pełnionej służby. W tym miejscu nie ma znaczenia czasokres popełnionych błędów, co sugeruje skarżący traktując je incydentalnie, że ich waga byłaby wówczas gdyby działy się w długim okresie czasu. Z takim stanowiskiem zgodzić się nie sposób ponieważ świadczyłoby to o braku odpowiedniej formy kontroli i nadzoru ze strony kierownictwa jednostki, które takim zaniechaniem sankcjonowałoby wszelkie formy nieprawidłowości i utraciłoby zdolność efektywnej kontroli. Z tej przyczyny dyrektor uznając zakres i wagę popełnionych w tak krótkim czasie przez dowódcę zmiany elementarnych błędów był zmuszony do podjęcia zdecydowanych kroków, których skutkiem była wydana decyzja o obniżeniu dodatku służbowego.

Dyrektor wydaną decyzję oparł na dokonanych ustaleniach i wnioskach na okoliczność przeprowadzonej kontroli, a wysokość obniżenia dodatku służbowego uznał za adekwatną do stopnia zmiany przesłanek określonych w § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. z 2002 r. nr 14 poz. 137), który stanowi, że:" dodatek służbowy może być obniżony także w razie zmiany albo ustania przesłanek, o których mowa w ust. 2, a ten zaś stanowi cyt."... wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie posiadanych kwalifikacji oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. Z treści tej wynika, że dodatek ten ma charakter uznaniowy, czyli w gestii dyrektora spoczywa wysokość jego obniżenia.

Wydana przez dyrektora AS decyzja nie narusza prawa, a P.M. w swym odwołaniu nie podnosi żadnych przesłanek mogących mieć wpływ do jej zmiany bądź uchylenie, nadto sugeruje nieprawdę jakoby dokonane czynności służbowe były przyczyną jego zawieszenia w czynnościach służbowych, dewaluuje również wagę popełnionych błędów, które określa za nic nieznaczące, co więcej odsuwa od siebie odpowiedzialność i ewentualne skutki prawne za niewłaściwe wykonywanie zadań.

Wskazać należy, że dyrektor podejmując niekorzystną w swoich skutkach dla funkcjonariusza decyzję, oparł ją na dokładnej analizie materiałów dokonanej kontroli, udowodnionych nieprawidłowościach.

Z tej przyczyny wydana w dniu 30 kwietnia 2007 r. przez dyrektora AŚ decyzja o obniżeniu P.M. dodatku służbowego do wysokości 10 złotych od dnia 1 kwietnia 2005 r. jest zgodna z prawem i adekwatna w swym wymiarze finansowym do stopnia zaniedbań służbowych, które były udziałem P.M.

P.M. wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów § 40 ust 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.08.2003 r. sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych służby więziennej (Dz. U. z 2003 r., Nr 151, poz. 1470),

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia zaskarżanej decyzji, a polegający na bezpodstawnym przyjęciu naruszenia przez skarżącego przepisów Zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8.01.2004r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW, w sytuacji gdy organ I instancji w decyzji personalnej nr 120/58/0 poprzestaje wyłącznie na opisie zachowań skarżącego stanowiących tzw. nieprawidłowości bez dokładnego wskazania, jakie przepisy Zarządzenia nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW mogły zostać naruszone,

3) naruszenie przepisów § 4 ust 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7.02.2002r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej przez błędne przyjęcie, iż wyniki uzyskiwane w służbie przez skarżącego, posiadane kwalifikacje zawodowe oraz charakter i zakres wykonywanych zadań służbowych, nie dają podstawy do przyznania dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości, a skutkują jego obniżeniem ze 100 % do 2,5 wartości otrzymywanego świadczenia,

4) naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa poprze nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom omówił wiarygodności i mocy dowodowej,

5) naruszenie art. 108 kpa poprzez bezpodstawne nadanie decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] rygoru natychmiastowej wykonalności ze skutkiem od dnia 1 kwietnia 2007 r. a więc z datą wcześniejszą niż data wydania decyzji administracyjnej obniżającej dodatek służbowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadto organ podniósł, że zawarte w skardze twierdzenia zarzucające organowi II instancji liczne naruszenie przepisów kpa jak i pragmatyk służbowych oraz popełnienie błędów w ustaleniach faktycznych przy wydawaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji są nieprawdziwe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafności wykładni tych przepisów.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania administracyjnego ani prawa materialnego.

W dniu 8 marca 2007 r. w godz. od 6 do 11.00 przeprowadzono kontrolę prowadzonej przez skarżącego dokumentacji ochronnej w tym w szczególności dotyczącej gospodarki kluczami.

W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono szereg nieprawidłowości w prowadzeniu tej dokumentacji. Nieprawidłowości dotyczyły w szczególności:

1. nie przyjęcia kluczy specjalnych przy przyjmowaniu służby,

2. nie udokumentowania pobrania kluczy specjalnych do bieżącego użytkowania,

3. nie udokumentowania zdania przez funkcjonariuszy zmiany nocnej kluczy specjalnych będących w ich użytkowaniu,

4. nierzetelnego prowadzenia dokumentacji ochronnej w zakresie wydawania do użytkowania kluczy specjalnych,

5. bezprawnego posługiwania się kluczami specjalnymi podczas pełnienia służby,

6. w książce przebiegu służby dowódcy zmiany nie wpisania godziny zdania służby na posterunkach i stanowiskach,

7. prowadzeniu nierzetelnego wpisu w książce wydanego uzbrojenia, widnieje tam podpis in blanco.

Postępowanie takie stanowi naruszenie § 33 Zarządzenia Z-1/2004 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 8.01.2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań służbowych przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, Zarządzenia Nr 31/2006 Dyrektora Aresztu Śledczego z dnia 07.08.2006 r. w sprawie określenia i ocechowania kluczy specjalnych oraz zasad postępowania z nimi, a także sposobu postępowania z kluczami zwykłymi, Instrukcji Nr 1 Planu Ochrony w sprawie wykonywania obowiązków i zadań przez dowódcę zmiany Aresztu Śledczego.

Zasadnie organy administracyjne przyjęły, że wielość nieprawidłowości w ciągu tak krótkiego czasu jest rażąco duża i w żadnym wypadku nie powinna się przydarzyć osobie na tak odpowiedzialnym stanowisku. Sposób postępowania z kluczami specjalnymi to jedna z elementarnych zasad funkcjonowania służby ochronnej. Skarżący wykonując niedbale swoje obowiązki w tym zakresie naruszył przepisy wyżej cytowanych zarządzeń. Bez znaczenia jest czasokres popełnionych uchybień, co podnosi Skarżący stwierdzając, iż to był incydent. Sąd nie podziela takiego stanowiska, świadczyłoby to o braku odpowiedniej formy kontroli i nadzoru ze strony kierownictwa jednostki.

W myśl § 4 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej funkcjonariuszowi przysługuje dodatek służbowy w wysokości do 50 % otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień, a wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie, posiadanych kwalifikacji zawodowych oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych. § 4 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia stanowi, że dodatek służbowy może być obniżony w razie zmiany albo ustania przesłanek, o których mowa w ust. 2.

Organy administracyjne słusznie przyjęły, iż postępowanie Skarżącego uzasadniało obniżenie dodatku służbowego i to do takiej wysokości.

Ustosunkowując się do zarzutów Skarżącego stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

§ 40 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 2004 r. w sprawie trybu przeprowadzania kontroli jednostek organizacyjnych Służby Więziennej stanowi, że z ustaleniami kontroli wewnętrznej zapoznaje się osoby odpowiedzialne za kontrolowaną problematykę oraz kierownika danej jednostki Służby Więziennej. Skarżący podnosi naruszenie tego przepisu co w ocenie Sądu jest niezasadne. Z akt sprawy wynika bezspornie, że przełożony czynił starania w kierunku natychmiastowego zapoznania Skarżącego z wynikami kontroli. W dniu 8 marca P.M. został wezwany do gabinetu dyrektora celem zapoznania go z wynikami kontroli i podjętymi wobec niego decyzjami. Skarżący odmówił jednak zapoznania się zarówno z notatką dotyczącą przeprowadzonej kontroli jak i innymi dokumentami świadczącymi o popełnionych w tym dniu nieprawidłowościach. O tego też dnia przebywał na zwolnieniu lekarskim. Ponowne próby zapoznania Skarżącego z wynikami kontroli miały miejsce w dniu 24 kwietnia 2007 r. Wyniki kontroli przesłano Skarżącemu na adres domowy. W dniu 25 kwietnia 2007 r. przebywając na terenie jednostki również odmówił zapoznania się z tą dokumentacją. Okoliczności te Skarżący potwierdził na rozprawie w dniu 31 stycznia 2008 r. Twierdzenia Skarżącego odnośnie błędu w ustaleniach faktycznych polegających na bezpodstawnym przyjęciu naruszenia przepisów Zarządzenia Nr 1/2004 Dyrektora Generalnego SW z dnia 8.01.2004 r. w sprawie ustalenia metod i form wykonywania zadań ochronnych przez funkcjonariuszy SW są pozbawione racji. Organy administracyjne wyraźnie wskazały, że Skarżący naruszył § 33 tego Zarządzenia poprzez zaniechanie kwitowania kluczy w stosownych ewidencjach. Nie doszło też do naruszenia przepisów § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7.02.2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy SW, albowiem dyrektor wydaną decyzję oparł na dokonanych ustaleniach i wnioskach na okoliczność przeprowadzonej kontroli. Wysokość obniżenia dodatku służbowego jest adekwatna do stopnia zmiany przesłanek określonych w wyżej cytowanym przepisie rozporządzenia.

Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca spełniają wymogi określone w art. 107 § 1 i 3 kpa. Decyzja została wydana na ustaleniach i wnioskach na okoliczność przeprowadzonej kontroli. Kontrola ta dotyczyła dokumentów i sposobu ich prowadzenia. Skarżący nie kwestionuje podniesionych wobec niego zarzutów przyznając, iż swoje obowiązki zaniedbał nieświadomie. Zaskarżona decyzja oparta została na dokładnej analizie materiałów kontrolowanych, udowodnionych nieprawidłowościach, co zostało zawarte w treści jej uzasadnienia.

Dyrektor wydaną decyzję oparł na dokonanych ustaleniach i wnioskach na okoliczność przeprowadzonej kontroli, a wysokość obniżenia dodatku służbowego uznał za adekwatną do stopnia zmiany przesłanek określonych w § 4 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej, który stanowi, że:" dodatek służbowy może być obniżony także w razie zmiany albo ustania przesłanek, o których mowa w ust. 2, a ten zaś stanowi cyt."... wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie posiadanych kwalifikacji oraz charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a w szczególności powierzenia nowych lub dodatkowych zadań albo obowiązków służbowych..." Z treści tej wynika, że dodatek ten ma charakter uznaniowy, czyli w gestii dyrektora spoczywa wysokość jego obniżenia. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniami Skarżącego, iż decyzja personalna nr 120/15/07 została wydana wyłącznie na potrzeby i w związku z prowadzonym wobec Skarżącego postępowaniem przygotowawczym.

Niezasadny jest też zarzut Skarżącego, iż doszło do naruszenia Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.11.1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej.

W myśl art. 126 § 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. 2002, 207, 1761) funkcjonariuszowi mogą być wymierzone następujące kary dyscyplinarne: upomnienie, nagana, surowa nagana, ostrzeżenie o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, pozbawienie stopnia, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby, wydalenie ze służby. Nadto w art. 126 § 3 , 4 określono pozostałe kary dyscyplinarne.

Art. 133 tej ustawy stanowi upoważnienie ustawowe dla Ministra Sprawiedliwości do wydania w drodze rozporządzenia regulaminu dyscyplinarnego określającego szczegółowe zasady i tryb przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych. Na podstawie tego przepisu zostało wydane rozporządzenie w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej z dnia 14.11.1996 r. Dotyczy ono jednak kar dyscyplinarnych.

Brak też jest podstaw do stwierdzenia, iż doszło do naruszenia art. 108 § 1 kpa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.

/-/ I. Kucznerowicz /-/ J. Stankowski /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak

KB/