Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 63/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 par. 1 i 3, art. 36, art. 37 par. 3 pkt 1.
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 15 zzs ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 568
law: Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 46 pkt 20, art. 68
journal: Dz.U. 2020 poz 875
law: Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi Spółka na przewlekłość postępowania Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku dotyczącego wydania pozwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla cudzoziemca A. D. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółka (dalej: "Spółka", "Skarżąca") pismem z dnia 1 lipca 2020 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przewlekłość postępowania Wojewody (dalej: "Organ") w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium RP dla cudzoziemca obywatela [...] - A. D.. Jednocześnie Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że przewlekłość Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a przyczyny były ideologiczne, prywatne i subiektywne, niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa, przy czym organ mimo prowadzenia postępowania od 26 września 2019 r. nadal nie załatwił sprawy. Ponadto Strona wniosła o zobowiązanie Organu do wydania w określonym terminie przedmiotowej decyzji oraz stwierdzenie, że utracony zarobek pracodawcy i pracownika wynosi łącznie [...] zł, jak też uwzględnienie argumentacji, dowodów i sposobu wyliczenia straty zawartej w skardze pod sygn. akt II SAB/Sz 19/20, jak też przyznanie od Organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art.154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a." ) – czyli [...] zł.

W uzasadnieniu Spółka wyjaśniła, że złożony przez nią w dniu 26 września 2019r. wniosek dotyczył zatrudnienia obcokrajowca jako kierowcy, przy czym wniosek był kompletny, co przyznał sam Organ, lecz mimo to podejmował on działania zbędne, które nie zmierzały do wyjaśnienia sprawy, polegające m.in. na wysyłaniu zapytań do niewłaściwego Urzędu Skarbowego.

Dopiero po pół roku, czyli dnia 24 stycznia 2020 r. została wydana decyzja odmowna, która na skutek jej zaskarżenia przez Stronę została uchylona przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w W. w dniu [...] marca 2020 r., jednak do tej pory Wojewoda nie wydał przedmiotowego zezwolenia na pracę.

Wedle Skarżącej, na procedowanie Organu nie miały wpływu podjęte przez Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozstrzygnięcia - stwierdzające przewlekłość Wojewody w niniejszej sprawie i zarządzające podjęcie środków zapobiegających przewlekłości w przyszłości (postanowienie z dnia 5 grudnia 2019 r.) oraz decyzja z dnia [...] marca 2020 r. uchylająca decyzję Wojewody i przekazująca akta do ponownego rozpatrzenia. Ponadto nie odniósł skutku nawet wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 kwietnia 2020 r. w sprawie II SAB/Sz 19/20, stwierdzający, że postępowanie w sprawie wniosku Spółki o wydanie zezwolenia na pracę dla A. D. prowadzone było przewlekle i z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Strony, działania Wojewody, w tym jego pracownika, nie były standardowe, jak też nie były to typowe działania Organu, lecz podjęte specjalnie w celu uniemożliwienia Spółce funkcjonowania na polskim rynku przewozowym, co należy rozumieć, jako przejaw dyskryminacji i prześladowania o charakterze politycznym, mającym na celu uniemożliwienie dostępu do rynku pracy osobom rosyjskojęzycznym, w tym zwłaszcza zatrudnionym w podmiocie zarządzanym przez cudzoziemców.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

W treści uzasadnienia wniósł również o jej odrzucenie z uwagi na wydany w dniu 30 kwietnia 2020 r. przez WSA w Szczecinie wyrok w sprawie II SAB/Sz 19/20 (doręczony Organowi w dniu 8 czerwca 2020 r.), którego przedmiotem było już przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium RP A. D., a zainicjowane przez Spółkę uprzednio wniesioną skargą. Nadto wyjaśnił, że postępowanie dotyczące zezwolenia dla A. D. było prowadzone ponownie wskutek decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2020 r., uchylającej decyzję organu I instancji, zaś zarzut przewlekłości nie został poprzedzony wniesieniem przez Stronę ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., co stanowi podstawę do odrzucenia przedmiotowej skargi.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, w tym zaznaczył, że stanowiący podstawę niniejszego postępowania wniosek Strony, wpłynął do Organu w dniu 26 września 2019 r., nie zawierał błędów formalnych i dotyczył wydania zezwolenia na wykonywanie przez cudzoziemca - A. D. pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego (kod zawodu 833203).

W rezultacie rozpoznania złożonego wniosku, dnia 24 stycznia 2020 r. Wojewoda odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. W związku z zaskarżeniem powyższego rozstrzygnięcia przez Spółkę, organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2020 r. (doręczoną Wojewodzie w dniu 31 marca 2020 r.) uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując przy tym na uwzględnienie aktualnych danych dotyczących możliwości finansowych Skarżącej niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi oraz ustalenie jakie rozstrzygnięcie zostało wydane przez urząd skarbowy w zakresie złożonego przez Spółkę wniosku o umorzenie zaległości podatkowych.

Mając na względzie, że ponowne rozpatrzenie sprawy miało miejsce w okresie zawieszenia terminów administracyjnych w związku z ogłoszeniem stanu epidemii Organ miał ograniczone możliwości uzyskania materiału dowodowego zarówno od Strony jak i innych instytucji, lecz mimo to, podjął wszelkie możliwe środki do ich uzyskania. Dlatego też pismami z dnia 20 kwietnia 2020 r. wystąpił do poszczególnych organów t.j.: Powiatowego Urzędu Pracy w P., PIP w S., I Urzędu Skarbowego w S., jak też Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji dotyczących Skarżącej. Wezwane podmioty udzieliły żądanych danych pismami odpowiednio z dnia: 6 maja 2020 r. (PUP w P.), 15 maja i 22 maja 2020 r. (PIP w S.), 4 maja 2020 r. (Naczelnik I US w S.), od dnia 18 maja do 15 czerwca 2020 r. (ZUS w S.). Zdaniem Organu, uzyskanie tych informacji było konieczne w celu określenia, czy Spółka faktycznie zatrudnia cudzoziemców i czy nie działa dla pozoru w zakresie ich zatrudniania.

W związku ze zniesieniem zawieszenia terminów administracyjnych od dnia 24 maja 2020 r. zaczął biec termin do załatwienia sprawy poprzez jej ponowne rozpoznanie. W następstwie czynności podjętych w okresie zawieszenia terminów administracyjnych Organ mógł przystąpić do ponownego rozpoznania sprawy zdecydowanie szybciej, niż gdyby dokonywał czynności w okresie po zniesieniu zawieszenia tych terminów.

Pismem z dnia 8 czerwca 2020 r., z zachowaniem terminu określonego w art. 35 k.p.a., Organ poinformował Skarżącą o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o prawie do zapoznania się z aktami, jak też wyznaczył termin rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji na dzień 30 czerwca 2020 r., w którym to dniu faktycznie rozstrzygnął sprawę.

W dalszej części odpowiedzi na skargę podkreślono, że w toku postępowania, Spółka utrudniała prowadzone postępowanie, bowiem składając kolejne pisma do wniosku o wydanie zezwolenia nie dążyła do rzetelnego i całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym powodowała wydłużenie czynności w sprawie. Takie działanie wpłynęło znacznie na brak możliwości Organu do załatwienia sprawy w oparciu o dowody przedstawione przez Stronę, które mogły jednoznacznie potwierdzić stan faktyczny, a przez to przyspieszyć załatwienie sprawy.

W ustosunkowaniu do zarzutów skargi Organ zaznaczył, że w roku 2019 r. do ZUW w S. wpłynęło 25 675 wniosków o wydania zezwoleń na pracę cudzoziemców na terytorium RP. W okresie procedowania wniosku objętego przedmiotową skargą tj. od stycznia 2020 r. do czerwca 2020 r. takich wniosków wpłynęło 10 841. Ilość wniosków znacznie przewyższa możliwości 10 – osobowego zespołu pracowników, jednakże mimo to Organ dołożył wszelkich starań, aby czynności podejmowane w zaskarżonym postępowaniu były terminowe, celowe oraz z zachowaniem zasad przewidzianych w procedurze administracyjnej. W tych okolicznościach czynności podejmowane były nad wyraz niezwłocznie, w okresie od kilku do kilkunastu dni.

Na czas załatwienia sprawy wpływ miały też działania Skarżącej - przedstawienie niepełnego stanu faktycznego oraz składane przez nią sprzeczne oświadczenia w zakresie zatrudniania cudzoziemców oraz pozyskane od innych podmiotów informacje potwierdzające zastrzeżenia Organu, co do zatrudniania cudzoziemców przez Spółkę, w rezultacie których podejmowane były dodatkowe czynności procesowe, a nadto wprowadzenie stanu epidemii, powodującego jednocześnie zawieszenie terminów administracyjnych jak również utrudnienia w funkcjonowaniu ZUW. Jednocześnie Wojewoda podkreślił, że postępowanie było szczególnie skomplikowane ze względu na charakter sprawy, czyli potrzebę zbadania, czy wnioski zostały złożone dla pozoru oraz ze względu na działania Skarżącej, które nie wyjaśniały zastrzeżeń w tym zakresie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania wyczerpania przez Skarżącą środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi – Spółka w piśmie z dnia 25 sierpnia 2020 r. wyjaśniła, że dnia 23 kwietnia 2020 r. złożyła do organu II instancji ponaglenie, które skutecznie zostało doręczone Wojewodzie w dniu 27 kwietnia 2020 r., jednocześnie dołączyła do pisma potwierdzenie nadania przesyłki zawierającej wskazane ponaglenie w urzędzie pocztowym.

Ustosunkowując się do złożonych do akt niniejszej sprawy pism Skarżącej odpowiednio z dnia 25 sierpnia 2020 r., 28 sierpnia 2020 r., 31 sierpnia 2020 r. oraz 22 września 2020 r. Wojewoda w piśmie z dnia 21 października 2020 r. wniósł o odrzucenie skargi oraz utrzymał swoje stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym zarzut przewlekłości ponownie prowadzonego postępowania nie był poprzedzony złożeniem ponaglenia do organu II instancji w trybie art. 37 k.p.a. Organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego wydruku skanu programu EZD, który przypisuje wpływające dokumenty do konkretnych przesyłek, z którego wynika, że dla numeru przesyłki, którą przekazano ponaglenie z dnia 23 kwietnia 2020 r. program EZD wykazał, że zawierała ona pismo o nazwie "SKARGA NA PRZEWLEKŁOŚĆ" dotyczące wniosków o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemcom tj.: V. H., K. P. oraz M. B., co oznacza, że Skarżąca nie wniosła ponaglenia w sprawie przewlekłości postępowania w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę dla A. D.. Wedle Organu, pismo pn. "SKARGA NA PRZEWLEKŁOŚĆ" stanowiące załącznik nr 3 do pisma Spółki skierowanego do Sądu dnia 25 sierpnia 2020 r. nigdy nie wpłynęło do ZUW w S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a tego przepisu.

W przedmiotowej skardze zarzucono Wojewodzie przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania wniosku dotyczącego wydania zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla obywatela [...] A. D..

W pierwszej kolejności, odnosząc się do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, wskazać należy, że warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a). Natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. stwierdza, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, t.j. ze zm., dalej: "k.p.a.") ponaglenie składa się do organu wyższego stopnia, za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania wymienionego powyżej toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek.

Zdaniem Sądu, skarga z dnia 1 lipca 2020 r. została poprzedzona wniesieniem do Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ponaglenia (pismo z dnia 23 kwietnia 2020r.), co zostało wykazane przez Stronę w nadanej do Sądu korespondencji z dnia 25 sierpnia 2020r. - a zatem jest dopuszczalna, co otwiera drogę do kontroli Sądu. Powyższej oceny nie podważa twierdzenie organu negujące złożenie takiego środka. Nadto na dopuszczalność skargi nie ma wpływu podniesiona przez organ okoliczność rozpoznania sprawy w tożsamym przedmiocie, wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II SAB/Sz 19/20), bowiem przedmiotem kontroli prowadzonego przez Wojewodę postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Sz 19/20 był okres do podjęcia decyzji z dnia 24 stycznia 2020 r. Tymczasem rozpoznając sprawę ze skargi z dnia 1 lipca 2020 r. Sąd ocenia postępowanie Organu w zakresie niepodlegającym badaniu w sprawie II SAB/Sz 19/20, czyli już po uchyleniu decyzji z dnia 24 stycznia 2020 r., aż do momentu jego zakończenia.

W tej sytuacji brak było podstaw do odrzucenia skargi, wobec czego Sąd stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. rozpoznał przedmiotową skargę merytorycznie w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, uznając, że nie jest ona zasadna.

Przypomnienia wymaga, że pojęcie przewlekłości zostało zdefiniowane w art. 37 k.p.a. - jako postępowanie prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przyjmuje się, że przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Stosownie do art. 35 § 1 i 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Do tych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).

W świetle powyższego, w przypadku skargi na przewlekłość ocenie podlega zachowanie terminów załatwienia sprawy określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i wymogu prowadzenia sprawy z poszanowaniem zasady szybkości postępowania. Ponadto podkreślenia wymaga, że stwierdzenie przewlekłości dokonywane jest niezależnie od faktu zakończenia tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 5346/16, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dopuszczalne jest również wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania po wydaniu decyzji kończącej postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13, dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że przedstawione powyżej rozumienie pojęcia przewlekłości postępowania, okoliczności tej sprawy oraz wynikająca z akt administracyjnych kolejność zdarzeń zaistniałych w niniejszej sprawie, uprawnia do przyjęcia, iż Wojewodzie nie można zarzucić prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pracę - na kontrolowanym przez Sąd etapie, obejmującym okres po wydaniu decyzji przez organ II instancji - w sposób przewlekły.

Z przekazanych Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 24 września 2016 r., który wpłynął do organu w dniu 26 września 2019 r., Skarżąca zwróciła się do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę na terytorium RP cudzoziemcowi - A. D.. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Wojewoda odmówił Stronie wydania przedmiotowego zezwolenia. W związku z zaskarżeniem powyższego rozstrzygnięcia przez Spółkę, Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] marca 2020 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując przy tym na uwzględnienie aktualnych danych dotyczących możliwości finansowych Skarżącej niezbędnych do pokrycia zobowiązań wynikających z powierzenia pracy cudzoziemcowi oraz ustalenie jakie rozstrzygnięcie zostało wydane przez urząd skarbowy w zakresie złożonego przez Spółkę wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Decyzja organu II instancji została doręczona Wojewodzie w dniu 31 marca 2020 r.

Podkreślenia wymaga, że w dniu 31 marca 2020 r., weszły w życie przepisy ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 568). Z uwagi na treść dodanego tą ustawą (art. 1 pkt 14) art. 15zzs ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – zawieszeniu uległ bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, jak również w postępowaniach administracyjnych. Zawieszenie to trwało do dnia 24 maja 2020 r., zgodnie z art. 68 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 – Dz.U. z 2020 r., poz. 875 – terminy, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy, przy czym zgodnie z art. 46 pkt 20 tej ustawy uchyla się art. 15zzr i art. 15zzs.

Pomimo zawieszenia biegu wspomnianych terminów – w dniu 20 kwietnia 2020 r. - Wojewoda zwrócił się o informacje do poszczególnych organów t.j.: Powiatowego Urzędu Pracy w P., Powiatowej Inspekcji Pracy w S., I Urzędu Skarbowego w S., jak też Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie informacji dotyczących Skarżącej. Po wpłynięciu informacji odpowiednio od PUP w P. (pismo z dnia 6 maja 2020 r.), PIP w S. (pisma z dnia 15 maja i 22 maja 2020 r.), Naczelnika I US w S. (pismo z dnia 4 maja 2020 r.) oraz ZUS w S. (pisma od dnia 18 maja do 15 czerwca 2020 r.) Organ pismem z dnia 8 czerwca 2020 r. poinformował Skarżącą o zakończeniu postępowania w sprawie oraz o prawie do zapoznania się z aktami – w terminie 7 dni - jednocześnie ustalając termin wydania decyzji na dzień 30 czerwca 2020 r., który został dotrzymany, gdyż w tym dniu Wojewoda odmówił Spółce udzielenia zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla A. D.. Natomiast, już po podjęciu tego rozstrzygnięcia, dnia 1 lipca 2020 r. Skarżąca złożyła skargę podnosząc zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania.

W ocenie Sądu, brak było podstaw do uwzględnienia powołanego zarzutu. Analiza czynności podejmowanych przez Wojewodę w toku postępowania administracyjnego, w okresie po otrzymaniu decyzji organu II instancji, prowadzi do wniosku, że nie można przypisać mu działań zbędnych, pozornych, podejmowanych w znacznych odstępach czasu, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, które w rezultacie prowadziłyby do nieracjonalnego przedłużenia postępowania. Zdaniem Sądu, Wojewoda w związku z ponownym prowadzeniem postępowania, podejmował czynności konieczne - polegające na występowaniu do innych Organów - celem ustalenia i zbadania stanu faktycznego sprawy, a wynikające ze wskazań Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w rozstrzygnięciu z dnia [...] marca 2020 r., zatem były one celowe i uzasadnione. Należy jednocześnie podkreślić, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności z przyczyn niezależnych od organu, do których w realiach rozpoznawanej sprawy zalicza się okres zawieszenia biegu terminów procesowych w związku z ogłoszeniem w kraju stanu epidemii, niemniej Organ pomimo stanu zawieszenia podejmował czynności, mając na względzie wyjaśnienie sprawy. Zważywszy, że terminy ponownie rozpoczęły bieg od dnia 24 maja 2020 r., należało przyjąć, że Wojewoda wydając decyzję w dniu 30 czerwca 2020 r., nie przekroczył rozsądnych ram czasowych załatwienia sprawy i zakończył postępowanie nieznacznie po upływie 1 miesiąca.

W przedstawionych okolicznościach nie można, zdaniem Sądu, zarzucić Wojewodzie - prowadzącemu postępowanie objęte przedmiotową skargą - braku staranności, jak również opieszałego czy niesprawnego zachowania.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.