Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 52/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. nie stwierdził u B. M. przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869).

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że wyżej wymieniona pracując w latach 1992-2009 w Zakładach A. SA w R. jako ślusarz i operator pras wykonywała czynności nadmiernie obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Powołał się jednak na orzeczenia z dnia [...]r. oraz [...] r. wydane odpowiednio przez: Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię Chorób Zawodowych w S. (WOMP) oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. (IMPiZŚ), mocą których u strony rozpoznano wprawdzie obustronny zespół cieśni nadgarstka aczkolwiek ze względu na występowanie u niej pozazawodowych czynników mogących spowodować to schorzenie (cukrzyca, choroby reumatologiczne, niedoczynność tarczycy, zaburzenia hormonalne, otyłość) uznano, iż brak jest podstaw do stwierdzenia bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że wspomniana choroba ma zawodową etiologię. O pozazawodowym charakterze schorzenia świadczyć ma nadto, w ocenie Instytutu, brak monotypii ruchów w stawach nadgarstkowych, czyli powtarzalnych wielokrotnie w krótkich odstępach czasowych szybkich zginanania i prostowania nadgarstka. Jednocześnie zaznaczono, że pomimo uzupełnienia oceny narażenia zawodowego w tym zakresie lekarze Instytutu w piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r., podtrzymali wcześniej wydane orzeczenie.

W wyniku odwołania złożonego przez B. M., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. uchylił przywołany wyżej akt pierwszoinstancyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w R. Uznał bowiem, że rozstrzygnięcie sprawy nie zostało poprzedzone wystarczająco dokładnymi ustaleniami w zakresie oceny narażenia zawodowego strony, zwłaszcza co do rodzaju i chronometrażu wykonywanych czynności w całym okresie aktywności zawodowej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], mocą której powtórnie nie stwierdził u B. M. choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji, sprostowanej w tej części postanowieniem z dnia [...]r., organ sanitarny powołując się na dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone w Zakładach A. SA w R. stwierdził, że B. M. w całym okresie zatrudnienia u tego pracodawcy, tj. w latach 1992-2009 jako ślusarz oraz operator pras wykonywała powtarzalne wielokrotne w krótkich odstępach czasowych szybkie i długotrwałe ruchy zginania i prostowania nadgarstków. Uznał więc, iż warunki pracy stwarzały możliwość powstania choroby zawodowej – zespołu cieśni nadgarstka. Ponadto w sprawie ponownie wypowiedziały się jednostki diagnostyczne, tj. WOMP (orzeczenie z dnia [...].) oraz IMPiZŚ (orzeczenie z dnia [...] r.). W uzasadnieniu tego ostatniego orzeczenia stwierdzono, że biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, prawidłowe obecnie przewodzenie w obrębie nerwów pośrodkowych oraz istnienie wielu czynników pozazawodowych nie można uznać w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy.

Od powyższej decyzji odwołała się B. M. podkreślając, że przez 17 lat pracy w Z A pracowała w akordzie, wykonując powtarzalne wielokrotne w krótkich odstępach czasowych szybkie i długotrwałe ruchy zginania i prostowania nadgarstków oraz rąk w stawach łokciowych, co w efekcie doprowadziło do choroby cieśni nadgarstka w obu dłoniach i uszkodzenia nerwu łokciowego lewego. Zaznaczyła, że sterowanie prasy było ręczne lub nożne, co jej zdaniem skutkuje także zmianą szybkości fal w kończynach dolnych, którą niesłusznie podano jak polineuropatię. Praca była ciężka ze względu na wielkość detali (wszystkie części metalowe, które znajdują się w siedzeniach samochodów osobowych i dostawczych) oraz ich ilość (w przetłaczaniu od 2600 do 5000 sztuk na dzień, przy wykrojach od 4000 do 12000 szt.). Podniosła, że w dalszym ciągu badania wykazują obustronny zespół ceśni nadgarstka i zespół rowka nerwowego w obu łokciach. Do odwołania dołączyła wyniki badań EMG z 11 listopada 2011 r. oraz skierowanie na Oddział Ortopedyczny z dnia 17 września 2012r.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy zaprezentował dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazał, że na podstawie ponownie przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego organ uznał z przeważającym prawdopodobieństwem, że B. M. w całym okresie zatrudnienia w latach 1992-2009 wykonywała czynności, które wiązały się z wielokrotnym powtarzaniem ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych i stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże brak było podstaw do uwzględnienia odwołania, jako że lekarze specjaliści orzekających w sprawie placówek medycznych zgodnie wykluczyli zawodową etiologię występującego u niej zespołu cieśni nadgarstka, gdyż w ich ocenie został on spowodowany istniejącymi czynnikami pozazawodowymi.

Lekarze WOMP w orzeczeniu z dnia [...] r. rozpoznali u badanej stan po uwolnieniu nerwu pośrodkowego lewego z utrzymującymi się klinicznymi objawami obustronnego zespołu cieśni nadgarstka oraz zespół rowka nerwu łokciowego po stronie lewej. Wskazali natomiast na wiele pozazawodowych czynników ryzyka występujących u ww. jak: zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego i rąk, cukrzyca, zaburzenia hormonalne okresu okołomenopauzalnego, dna moczanowa, otyłość, stosowanie niesterydowych leków przeciwzapalnych, zaburzenia gospodarki lipidowej, niedoczynność tarczycy po operacji gruczołu tarczycy. Wskazano, że występowanie wielu tych czynników już na kilka lat przed wykonaniem pierwszych badań przewodnictwa w nerwach kończyn górnych w 2009 r. oraz wynik EMG, który wykazał elektrofizjologiczne cechy polineuropatii, a nie typowego zespołu cieśni nadgarstka przemawia za przyjęciem, że uszkodzenie nerwów pośrodkowych nastąpiło w przebiegu choroby ogólnoustrojowej. Ponadto fakt występowania dolegliwości i objawów chorobowych obustronnie, jednak z przewagą po stronie lewej u pracownika praworęcznego, zdaniem lekarzy, również nie potwierdza wpływu sposobu wykonywania pracy na powstanie schorzenia, ponieważ w takim przypadku zwykle (pomimo pracy oburęcznej) bardziej obciążona pracą, a zatem uszkodzona jest kończyna wiodąca.

Natomiast IMPiZŚ w S. orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej wydał na podstawie obserwacji klinicznej B.M. w Szpitalu tej placówki medycznej, przeprowadzonych badań, analizie dostępnej dokumentacji medycznej, konsultacji neurologicznej i ortopedycznej, oraz oceny narażenia zawodowego. W orzeczeniu tym wskazano, że obecnie wykonane badania EMG wykazało prawidłowe przewodzenie ruchowo-czuciowe nerwów pośrodkowych oraz prawidłową falę F. Wobec nowych faktów zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 24 listopada 2011 r. uznano, iż można przyjąć, że wykonywane przez badaną czynności na stanowisku pracy wiązały się z wielokrotnym powtarzaniem ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych. Podkreślono natomiast, że etiologia zespołu cieśni nadgarstka jest wieloczynnikowa i nie istnieją obiektywne badania, które pozwalają na jednoznaczne potwierdzenie związku z pracą zawodową. Natomiast każde badanie interpretowane jest i oceniane w aspekcie większego lub mniejszego prawdopodobieństwa związku ze sposobem wykonywania pracy. Uznanie w tych przypadkach etiologii zawodowej wymaga wykazania takiego związku w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, a sposób wykonywania pracy może być uznany za czynnik sprawczy neuropatii w zakresie nerwu pośrodkowego przy wykluczeniu innych przyczyn. Każda z osobna ze stwierdzonych u B. M. jednostek chorobowych jest uznanym medycznie czynnikiem ryzyka powstania tego typu neuropatii obwodowej. Lekarze biorąc zatem pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, prawidłowe obecnie przewodzenie w obrębie nerwów pośrodkowych oraz istnienie u badanej wielu czynników pozazawodowych stwierdzili, że ryzyko rozwoju neuropatii obwodowej nawet przy uwzględnieniu sposobu wykonywania pracy – nie daje podstaw do uznania w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami pracy.

W ocenie organu odwoławczego opinie obu placówek diagnostycznych są spójne i zgodne w swoich konkluzjach, a strona nie przedstawiła dowodów podważających ich zasadność. Orzeczenia te organ ten uznał więc za uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich za podstawę swojego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach B.M. dała wyraz swojemu niezadowoleniu z decyzji zapadłej w drugiej instancji. Skarżąca zasadniczo powtórzyła argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji ponownie akcentując, iż wielopoziomowa dyskopatia kręgosłupa a także uszkodzenia nerwów obwodowych i pośrodkowych zostały u niej wywołane na skutek wykonywania czynności zawodowych. Podniosła przy tym, że badania EMG wykazują w dalszym ciągu obustronny zespół cieśni nadgarstka. Podniosła także, że karta narażenia zawodowego stwierdza zagrożenie chorobą zawodową.

W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie i powołując się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swojej decyzji wywiódł, iż nie znajduje podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Zaznaczył przy tym, że badania wykonane przez placówki nieupoważnione do orzekania o chorobach zawodowych nie mogą być podstawą do stwierdzenia choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przeprowadzając kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd uznał, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona w związku z czym nie dojrzała do merytorycznego rozstrzygnięcia.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy, zgodnie z którą za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje więc zachowanie dwóch wymogów. Pierwszym z nich jest zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869), zaś drugim - ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w §5 omawianego aktu wykonawczego.

W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że skarżąca przez wiele lat pracowała obciążając kończyny górne w obrębie nadgarstków wykonując czynności powtarzalne (co ustalił jednoznacznie organ pierwszej instancji, potwierdzając ten fakt w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 24 listopada 2011 r. – karta nr 47 akt administracyjnych). Pomimo to, obie orzekające w sprawie placówki medyczne, w swoich orzeczeniach lekarskich, które stanowiły podstawę decyzji wydanych przez organy sanitarne, nie rozpoznały u niej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Opinie te stanowiły podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej organ odwoławczy powołał się na wnioski sformułowane w orzeczeniach lekarskich wydanych przez WOMP (orzeczenie z dnia [...] r. r. nr [...]) oraz IMPiZŚ (orzeczenie z dnia [...] r. nr [...]). W orzeczeniach tych lekarze specjaliści uznali, iż nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy powstaniem u skarżącej spornego schorzenia a wykonywaną pracą albowiem, ich zdaniem, spowodowane jest ono występującymi w jej przypadku czynnikami pozazawodowymi, jakimi są cukrzyca, zaburzenia gospodarki tłuszczowej, gospodarki kwasu moczowego oraz czynności hormonalnej tarczycy, gospodarki hormonalnej w okresie okołomenopauzalnym, otyłość, a nadto zmiany zwyrodnieniowo-wytwórcze kręgosłupa.

Zauważyć w tym miejscu przyjdzie, że przepis art. 2351 Kodeksu pracy wyraźnie zakłada występowanie związku przyczynowo-skutkowego między warunkami pracy a występującym schorzeniem. Oznacza to, że w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Bydgoszczy, z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 538/11, we Wrocławiu, z dnia 12 czerwca 2012, sygn. akt IV SA/Wr 134/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Domniemanie to ma charakter wzruszalny, co oznacza, że w sytuacji, gdy - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - u strony zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia zdiagnozowana zostaje jedna z chorób wymienionych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, to schorzenia tego można nie uznać za chorobę zawodową wyłącznie w przypadku, gdy zostanie wykazane w sposób bezsporny, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Nie wystarcza tu więc jedynie wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych. Organy sanitarne zobligowane są bowiem do jednoznacznego i przekonującego ustalenia, że właśnie takie czynniki, a nie sposób wykonywania pracy, wywołały dolegliwość.

W ocenie Sądu, obowiązek ten nie został w sprawie zachowany. W sprawie bezsporne jest, że w przypadku B. M. występuje szereg schorzeń, które w obu orzeczeniach wskazano jako pozazawodowe czynniki mogące spowodować zespół cieśni nadgarstka i w tym zakresie orzeczenia te są zbieżne. Jednakże nie zdołano uzasadnić w sposób wolny od wątpliwości, że to właśnie one, nie zaś praca związana z przeciążeniem kończyn górnych, którą strona wykonywała przecież przez wiele lat, stanowią przyczynę spornej choroby.

W orzeczeniu WOMP wskazano, że argumentem mającym świadczyć o pozazawodowej etiologii istniejącego u skarżącej schorzenia jest występowanie wielu pozazawodowych czynników ryzyka na kilka lat przed wykonaniem pierwszych badań przewodnictwa w nerwach kończyn górnych (06. 2009 r.), gdy tymczasem nie sposób pominąć, że także wiele lat przed wystąpieniem diagnozowanych schorzeń skarżąca już pracowała z dużym obciążeniem kończyn górnych, co trwało aż do ustana zatrudnienia, tj. do 31 sierpnia 2009 r.. Nie wyjaśniono nadto czym charakteryzuje się "typowy zespół cieśni nadgarstka", którego u skarżącej nie rozpoznano w badaniu EMG (badanie to, jak stwierdzono, wykazało elektrofizjologiczne cechy polineuropatii a nie typowego zespołu cieśni nadgarstka). Z kolei w badaniu neurograficznym z dnia 1 października 2010 rozpoznano stan po uwolnieniu nerwu pośrodkowego lewego z utrzymującymi się klinicznymi objawami obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Ponadto wątpliwość budzi także zawarte w konkluzji tego orzeczenia twierdzenie, że występowanie dolegliwości i objawów chorobowych obustronnie, jednak z przewagą po stronie lewej u pracownika praworęcznego nie potwierdza wpływu sposobu wykonywania pracy na powstanie schorzenia, ponieważ zwykle w takim przypadku pomimo pracy oburęcznej bardziej obciążona pracą, a zatem uszkodzona jest kończyna wiodąca. Twierdzenie to jest lakoniczne i ogólnikowe, gdyż w żaden sposób nie odnosi się do charakteru pracy skarżącej, a przede wszystkim do wykonywanych przez nią czynności. Z oceny narażenia zawodowego wynika natomiast, że podczas pracy ręka lewa była tak samo angażowana jak prawa. Zatem twierdzenie o większym obciążeniu pracą ręki prawej pozostaje w sprzeczności z oceną narażenia zawodowego. Co więcej przy niektórych operacjach technologicznych wkładanie i wyjmowanie materiałów i detali (kolejno prawą i lewą ręką) odbywała się za pomocą szczypiec i penset. Natomiast chociażby z doświadczenia życiowego wynika, że wykonywanie czynności lewą ręką przy użyciu narzędzia (w tym przypadku szczypiec lub pensety) u osoby praworęcznej wiąże się z większym obciążeniem tej ręki zważywszy na jej mniejszą sprawność.

Natomiast odnosząc się do treści orzeczenia IMPiZŚ nie jest jasne czy u skarżącej nadal występuje schorzenie pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika bowiem, że w wykonanych obecnie badaniach EMG (w szpitalu tego Instytutu) stwierdzono prawidłowe przewodzenie ruchowo-czuciowe obu nerwów pośrodkowych oraz prawidłową falę F, co mogłoby wskazywać, że objawy tej choroby już nie występują. Tymczasem z drugiej strony w konkluzji tego orzeczenia wskazano, że między innymi to prawidłowe przewodzenie nie pozwala na przyjęcie związku przyczynowo-skutkowego między chorobą a warunkami pracy. W związku z tym wymagało wyjaśnienia czy stwierdzenie prawidłowego przewodzenia obu nerwów pośrodkowych ma wpływ na ustalenie czy schorzenie to nadal występuje (bądź nie występuje), czy na ustalenie braku związku występującego schorzenia z pracą. Natomiast skarżąca w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podnosiła wyraźnie, że w dalszym ciągu występuje u niej obustronny zespół cieśni nadgarstka na dowód czego przedstawiła skierowanie na oddział ortopedyczny z 17 września 2012 r., w którym wskazano na nawrotowy zespół kanału nadgarstka po stronie lewej. Jednakże do tej okoliczności oraz dowodu przedłożonego na jej poparcie organ odwoławczy się nie odniósł. Dodatkowo można nadmienić, że na rozprawie skarżąca okazała kartę leczenia szpitalnego z 11 lutego 2013 r. z opisu której wynika, że w dniu 8 lutego 2013 r. operacyjnie uwolniono nerw pośrodkowy nadgarstka lewego.

Uzasadniając swoje stanowisko o pozazawodowej etiologii choroby lekarze Instytutu powoływali się także na wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych oraz istnienie u badanej wielu czynników pozazawodowych. Zdaniem Sądu, sformułowanie to jest jednak zbyt ogólnikowe i lakoniczne, gdyż nie uściślono dlaczego powyższe miało wskazywać na brak zawodowego charakteru spornej choroby przy jednoczesnym przyjęciu, że wykonywane przez badaną czynności na stanowisku pracy wiązały się z wielokrotnym powtarzaniem ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych.

Zdaniem Sądu, opisane wyżej nieprawidłowości stanowią naruszenie zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni wskazania płynące z niniejszego wyroku co do potrzeby uzupełnienia wykazanych braków w materiale dowodowym. Rozważy przy tym skorzystanie ze środków przewidzianych w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., polegających na żądaniu od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub na wystąpieniu do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację oraz na podjęciu innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego. W szczególności konieczne będzie ustalenie czy u skarżącej występuje przedmiotowe schorzenie. Uwzględni przy tym także okoliczność operacyjnego uwolnienia nerwu pośrodkowego nadgarstka lewego, co miało miejsce w 2013 r. Konieczna będzie także ponowna analiza etiologii występującej u strony choroby, prowadząca do jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy schorzenie zostało spowodowane w związku z wykonywaną pracą czy też ma ona podłoże pozazawodowe. W tym drugim przypadku, jednostka orzecznicza powinna uzasadnić swoje stanowisko wnikliwie i szczegółowo, wykazując w sposób przekonujący, dlaczego uznała, że dolegliwość stanowi następstwo istnienia czynników pozazawodowych, a nie pracy, której towarzyszyło obciążenie nadgarstków i wykonywanie czynności powtarzalnych. Przy czym wypowiadająca się jednostka orzecznicza, a w konsekwencji także organ będą miały na względzie poczynione w uzasadnieniu wyroku uwagi.

Po uzyskaniu orzeczenia lekarskiego zawierającego wyjaśnienie opisanych wyżej kwestii organ sanitarny ponownie zbada zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u strony, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na względzie wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Równocześnie, mając na uwadze charakter zaskarżonej decyzji, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 wymienionej wyżej ustawy w kwestii jego wykonalności. Zaskarżona decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia u strony choroby zawodowej, a zatem nie podlega ona wykonaniu.

-----------------------

Sygn. akt IV SA/GI 699/12

Sygn. akt IV SA/GI 52/13

Sygn. aktiv SA/Gl 699/12