Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 797/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 9
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi R. G. (G.) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...]r. określające R. G. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w wysokości [...] zł, powołując się przy tym na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 101 ust. 2 pkt 3, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 8, ust. 9, ust. 10, ust. 11, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2, ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.).

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w K. wyjaśnił, że R. G. złożył deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego AKC-U dla samochodu marki [...] deklarując podstawę opodatkowania w wysokości [...] zł oraz wysokość podatku akcyzowego w kwocie [...] zł. Do tej deklaracji strona dołączyła opinię rzeczoznawcy samochodowego.

Pismem z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. powołując się na art. 274a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym wezwał R. G. do zmiany wysokości podstawy opodatkowania, ponieważ znacznie odbiegała ona od średniej wartości rynkowej samochodu.

Następnie postanowieniem z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...].

Po przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszej instancji decyzją z [...]r. określił R. G. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w wysokości [...] zł.

W odwołaniu strona zarzuciła:

- naruszenie art. 272 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe dokonanie czynności sprawdzających;

- art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że wysokość podstawy opodatkowania odbiega znacznie od średniej wartości rynkowej.

Dyrektor Izby Celnej w K. po rozpoznaniu odwołania przedstawił następującą ocenę prawną i faktyczną:

Według art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, z tym że w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3, podstawą opodatkowania jest średnia wartość rynkowa samochodu osobowego pomniejszona o kwotę podatku od towarów i usług oraz o kwotę akcyzy.

Z kolei, według art. 101 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym, obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 104 ust. 8, 9, 11 tej ustawy, jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania.

Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Stawka akcyzy na samochody osobowe wynosi:

1) 18,6% podstawy opodatkowania - dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2000 centymetrów sześciennych;

2) 3,1% podstawy opodatkowania - dla pozostałych samochodów osobowych (art. 105).

Według art. 106 ust. 2 i 3 ustawy o podatku akcyzowym, podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W toku postępowania ustalono, że R. G. nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy marki [...].

Strona dopełniła obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym składając deklaracjię AKC-U i zapłaciła podatek akcyzowy w wysokości [...] zł.

Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był w tej sprawie samochód osobowy używany, rok produkcji 2003, o pojemności silnika 2.993 cm3. Jako podstawę opodatkowania wskazano kwotę [...] zł, a to w sytuacji kiedy średnia wartość rynkowa tego samochodu wynosiła [...] zł.

Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził dalej, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. prawidłowo określił wysokość zobowiązania podatkowego uwzględniając przy tym również opinię rzeczoznawcy złożoną przez stronę w części ustalającej 15% stopień uszkodzenia samochodu.

Prawidłowo posłużono się przy ustalaniu średniej wartości rynkowej samochodu katalogiem Eurotax, który jest zbiorem informacji o rynku motoryzacyjnym, zbiorem aktualizowanym co miesiąc. Ten katalog wskazuje ceny pojazdów sprawnych technicznie i nieuszkodzonych.

Organ pierwszej instancji od wartości [...] zł odjął [...] zł, w której to kwocie uwzględniono korektę ze względu na przebieg, miesiąc dopuszczenia, wyposażenie dodatkowe, liczbę właścicieli, stan opon, serwisowanie pojazdu, z tytułu wcześniejszych napraw, stopień uszkodzenia pojazdu.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że nie naruszono wskazanych tam przepisów prawa.

Decyzję tę zaskarżył do wojewódzkiego sądu administracyjnego pełnomocnik strony wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia:

- art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

- art. 122 i art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek będących podstawą do wydania decyzji;

- art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że wysokość podstawy opodatkowania odbiega znacznie od średniej wartości rynkowej pojazdu;

- art. 104 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym poprzez przyjecie, że wyjaśnienia podatnika nie są wystarczające i dają podstawę do wszczęcia postępowania w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego;

- art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym poprzez nieuwzględnienie kryterium stanu technicznego samochodu oraz poprzez przyjęcie, że średnia wartość samochodu podatnika wynosi [...] zł.

W uzasadnieniu zaprezentowano pogląd, że wysokość podstawy opodatkowania nie odbiegała znacznie od średniej wartości rynkowej pojazdu. Znaczny oznacza bowiem dość duży, pokaźny, nie mały. W tej sprawie wysokość podstawy opodatkowania nie odbiegała znacznie od średniej wartości rynkowej pojazdu. Swoje stanowisko strona oparła na opinii profesjonalnego rzeczoznawcy, który jednoznacznie stwierdził, że wartość samochodu wynosiła [...] zł. Z naruszeniem art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym, ograniczono się tylko do sprawdzenia cen samochodów tego samego modelu, rocznika czy wyposażenia pomijając rzeczywisty stan techniczny samochodu. Rzeczoznawca szczegółowo opisał stan samochodu, stopień uszkodzenia, wyposażenie, posłużył się przy tym współczynnikiem uszkodzeń. Rzeczoznawca szczegółowo przedstawił systematykę ustalania wartości pojazdów stosowaną w obrocie gospodarczym, jak również w postępowaniach sądowych i administracyjnych.

Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyraża następujące stanowisko w tej sprawie:

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) również, co do przedawnienia.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Celnej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego i wspólnotowego.

Na wstępie należy przypomnieć, że obowiązująca obecnie ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm.) w Dziale V Opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych, w art. od 100 do 113 kompleksowo reguluje akcyzę od samochodów osobowych, jak również zwolnienia.

W uzasadnieniu decyzji ostatecznej zacytowano wszystkie przepisy tej ustawy zastosowane w sprawie.

Należy podkreślić, że najistotniejsze znaczenie mają w tej sprawie przepisy art. 104 ust. 8, 9 i 11 ustawy o podatku akcyzowym:

Jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.

W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania.

Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

W tej sprawie opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Nabycie wewnątrzwspólnotowe to przemieszczenie samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju.

Należy podkreślić, że szeroko rozumiane postępowanie w sprawach podatku akcyzowego w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczenia. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Podmiot dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego wypełniając te obowiązki uwzględnia stan towaru.

Stan (towaru) samochodu oznacza w tym wypadku jego stan w chwili przywozu na terytorium kraju (przemieszczenie).

Przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był w tej sprawie samochód osobowy używany, rok produkcji 2003, o pojemności silnika 2.993 cm3.

Kwestią sporną jest wysokość podstawy opodatkowania, którą w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy.

Organ podatkowy uznał, że wskazana przez R. G. kwota [...] zł bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.

Według definicji ustawowej, średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Średnią wartość rynkową samochodu osobowego ustalono na podstawie notowań na rynku krajowym posługując się katalogiem Eurotax, który jest zbiorem informacji o rynku motoryzacyjnym, zbiorem aktualizowanym co miesiąc.

Tak ustalona wartość (średnia cena) wyniosła [...] zł.

Z zestawienia kwot [...] zł i [...] zł wynika, iż odbiegają one od siebie znacznie, ponieważ prawie czterokrotnie.

To ustalenie spowodowało, że organ podatkowy miał obowiązek wezwać podatnika w trybie art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego.

Skoro pismem z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. powołując się na art. 274a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym wezwał R. G. do zmiany wysokości podstawy opodatkowania, to nie tylko, że nie naruszył prawa ale wypełnił ciążący na nim obowiązek ustawowy, ponieważ w przypadku kiedy podstawa opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej samochodu organ podatkowy nie działa na zasadzie uznaniowości, lecz w trybie nakazanym ustawą o podatku akcyzowym.

Konsekwencją zakwestionowania podstawy opodatkowania było jej określenie w trybie art. 104 ust. ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym, na podstawie danych dostępnych w kraju. Organ podatkowy zastosował metodę wskazaną w ust. 11:

"Średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy."

Kwota [...] zł byłą kwotą wyjściową do określenia wysokości podstawy opodatkowania. Naczelnik Urzędu Celnego w K. w sposób jasny, czytelny i przejrzysty przedstawił sposób określenia podstawy opodatkowania. Od kwoty [...] zł odjęto kwotę [...] zł, w tym kwotę [...] zł z tytułu stopnia uszkodzenia pojazdu. W dalszej kolejności odjęto od wartości rynkowej brutto podatek VAT i podatek akcyzowy wyliczając końcowo podstawę opodatkowania na kwotę [...] zł.

Zastosowana metoda jest podobna do metody ostatniej szansy znanej w prawie celnym, stosowanej w przypadku ustalania wartości celnej samochodów używanych. Zastosowanie w prawie celnym metody ostatniej szansy, z pominięciem innych, ma swe uzasadnienie, ponieważ te odwołują się do towarów identycznych i podobnych sprzedanych i wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty w tym samym lub zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna. W przypadku samochodów używanych trudno jest co do zasady mówić o samochodach identycznych, a z kolei samochody podobne z uwagi na markę i model również mogą różnić się stopniem zużycia, rodzajem uszkodzeń i innymi cechami indywidualnymi. Również odwołanie się do metody ceny jednostkowej towarów identycznych i podobnych może znaleźć zastosowanie do towarów sprowadzonych do celów handlowych i sprzedawanych w większej ilości, a więc również nie jest to metoda możliwa do zastosowania w przypadku pojedynczych egzemplarzy samochodów używanych. Z kolei metoda wartości kalkulowanej towaru, w której należy uwzględniać takie dane jak: koszty lub wartość materiałów i produkcji, kwotę zysku i kosztów ogólnych, a więc i w tym przypadku nie jest to metoda możliwa do zastosowania w odniesieniu do samochodów używanych, które nie są produkowane jako takie.

Zarzuty postawione organowi podatkowemu w skardze nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez ten organ art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. To, że organ podatkowy dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że okoliczności dotyczące średniej ceny w kraju zostały dostatecznie wyjaśnione. Wynikają one z materiału dowodowego zebranego przez organ podatkowy, omówienie tych materiałów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy tak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę wnikliwie zaprezentował swoje stanowisko.

Organ podatkowy nie jest uprawniony do rozstrzygania wątpliwości na rzecz podatnika, ponieważ zgodnie z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co oznacza, że sprawa powinna być tak wyjaśniona, aby nie było żadnych wątpliwości odnośnie jej stanu faktycznego. Tak było w tej sprawie.

Zgodnie z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast według art. 180 § 1 tej ustawy, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181).

Odnosząc się do kolejnego twierdzenia strony skarżącej, iż w tej sprawie organy podatkowe dysponowały opinią biegłego, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 197 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Powołanie na biegłego następuje z urzędu, jeżeli opinii biegłego wymagają przepisy prawa podatkowego.

W świetle regulacji prawnej z art. 104 ust. 9 ustawy o podatku akcyzowym, tylko i wyłącznie organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określa wysokość podstawy opodatkowania.

Dołączony przez stronę do deklaracji AKC-U dokument o nazwie opinia jest dokumentem prywatnym, który został przez organy podatkowe potraktowany jako dowód z dokumentu i oceniony, jako przydatny do dokonania ustaleń faktycznych, co do 15 % stopnia uszkodzenia samochodu. Ten dowód podległ ocenom organów administracji, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie, i nie był przy tym opinią biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, organy administracji nie naruszyły art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.

Postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1).

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.