Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1332/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 (1) ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 286
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia "(...)" lutego 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej, na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 324), odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny Studio Łucka zgłoszony w dniu [...]-02-2020 pod numerem [...] przez [...] Sp. z o.o., W., P.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Urząd Patentowy wyjaśnił, że w dniu [...]-02-2020 pod numerem [...] został zgłoszony przez [...] Sp. z o.o., W., P. znak towarowy słowny Studio Łucka przeznaczony do oznaczania usług kasach 35, 36: 37 i 42.

W wyniku przeprowadzonych badań Urząd Patentowy RP stwierdził, że na zgłoszony znak zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy nie może być udzielone prawo ochronne o czym pismem z dnia [...].07.2020 r. poinformował Zgłaszającego wyznaczając jednocześnie termin na wypowiedzenie się. W piśmie z dnia [...].10.2020 r.. pełnomocnik spółki nie zgodził się z oceną Urzędu Patentowego i podtrzymał wniosek o udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Wskazał, że ww. oznaczenie charakteryzuje się, co najmniej, minimalnym poziomem odróżniającym, który jest wymagany dla jego rejestracji w charakterze znaku towarowego. Podkreślił, że UPRP nie dokonał analizy konkretnej zdolności odróżniającej wobec poszczególnych usług w klasach 35, 36, 37 i 42 objętych zgłoszeniem kwestionowanego znaku towarowego. Wobec tego, nie jest uzasadniona odmowa udzielenia prawa w oparciu o przesłankę odmowy określoną w art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Ponadto UPRP pominął wypracowaną w orzecznictwie metodologię oceny opisowości oznaczeń, które mogą zawierać tzw. pojęcia lub oznaczenia geograficzne.

Pełnomocnik zaznaczył, że ocena zdolności odróżniającej znaku - na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. - jest zawsze oceną in concerto - zawsze w odniesieniu do konkretnego towaru (konkretnej usługi). Urząd Patentowy w zawiadomieniu nie dokonał takiej analizy, co utrudnia odniesienie się do jego stanowiska. Niemniej jednak Pełnomocnik przedstawił kluczowe reguły interpretacyjne wynikające z orzecznictwa, które powinny zostać uwzględnione przy wydaniu decyzji przez UPRP w niniejszej sprawie wykluczające możliwość zastosowania art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. Wskazał, że znakiem opisowym w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. jest tylko taki znak, który wykazuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z rozpatrywanymi towarami lub usługami, który to związek może pozwolić właściwemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszego zastanowienia dostrzec w nim opis tych towarów lub usług lub jednej z ich, a zasada ta odnosi się również do oznaczeń zgłoszonych do rejestracji, które stanowią lub zawierają oznaczenia geograficzne. Znak spełniający powyższe przesłanki może być tylko wtedy wyłączony z rejestracji, jeśli zawierające się w nim znaki lub oznaczenia o wyłącznie opisowym charakterze nie są przedstawione lub ułożone w sposób, który odróżnia powstałą całość od zwykłego sposobu oznaczania danych towarów lub usług, czy też ich cech charakterystycznych. Podkreślił, że brak jest podstaw dla wniosku, iż oznaczenie STUDIO ŁUCKA miałoby stanowić zwykły sposób oznaczania usług objętych zgłoszeniem kwestionowanego znaku towarowego lub jednej z ich podstawowych cech. Zauważył, że Urząd Patentowy a priori przyjął, iż określenie "ŁUCKA" będzie kojarzone przez krąg relewantnych odbiorców, jako odniesienie do ulicy Łuckiej znajdującej się w W.. Znak towarowy nie zawiera w sobie wskazówki potwierdzającej, iż w rzeczywistości może chodzić o przedmiotową ulicę. Podkreślił, że taki zabieg interpretacyjny odbiega od wymaganego obiektywnego wzorca oceny. Zwrócił uwagę, że krąg relewantnych odbiorców w niniejszej sprawie dotyczy całego terytorium Polski, a UPRP nie wykazał, iż osoby, które nie zamieszkują W., będą kojarzyć określenie "ŁUCKA" z nazwą ulicy znajdującą się w W.

Dodał, że oznaczenia opisowe to takie, które służą do określania z łatwością rozpoznawanej przez zainteresowany krąg odbiorców cechy towarów lub usług, dla których wystąpiono o rejestrację (oznaczenie faktycznie zostanie rozpoznane przez zainteresowane kręgi jako opis jednej z właściwości - podstawowej), a także takie w których właściwość musi być "obiektywna i nierozerwalnie związana z charakterem towaru lub usługi" oraz "samoistna i trwała" w odniesieniu do tego towaru lub usługi (za wyrokiem Sądu UE z dnia 7 maja 2019 r., w sprawie T- 423/18, Fissiez v EU1PO (vita), pkt 43 i 44 oraz przytoczone tam orzecznictwo). Kwestionowane oznaczenie STUDIO ŁUCKA nie może odnosić się do tak rozumianego rodzaju, funkcji, przeznaczenia, przydatności lub sposobu świadczenia usług, dla których dokonano zgłoszenia w niniejszej sprawie.

Pełnomocnik wskazał, ponadto, że UPRP pominął wypracowaną w orzecznictwie oraz doktrynie metodologię oceny opisowości oznaczeń, które mogą zawierać tzw. pojęcia lub oznaczenia geograficzne. W świetle tych reguł, art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. nie stoi na przeszkodzie rejestracji nazw geograficznych, które nie są znane w zainteresowanych kręgach lub przynajmniej w chwili zgłoszenia nie wykazują w odczuciu zainteresowanych kręgów związku z daną kategoria towarów lub usług i nie sposób w uzasadniony sposób przypuszczać, że będą kojarzone z daną kategorią towarów lub usług w przyszłości (za wyrokiem TS z dnia 6 września 2018 r" w sprawie C-488/16 P, NEUSCHWANSTEIN, pkt 38-39 oraz WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r., w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2098/08, Legalis 237575). Podkreślił, że nawet jeśli rzeczywiście krąg relewantnych odbiorców usług w klasach 35, 36, 37 i 42 objętych zgłoszeniem skojarzy określenie "ŁUCKA" z nazwą ulicy znajdującej się w W., to UPRP nie wykazał, aby w chwili zgłoszenia kwestionowanego znaku towarowego, przedmiotowa ulica była znana z okoliczności świadczenia tamże, tych konkretnych usług lub z innych przyczyn kojarzona przez konsumentów z tymi usługami. W istocie nie ma żadnych podstaw aby sądzić, że określenie "ŁUCKA" tworzy wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z rozpatrywanymi usługami w odczuciu relewantnych odbiorców. To na UPRP powołującym się na podstawę odmowy z art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. ciąży obowiązek wykazania, iż rzekome oznaczenie geograficzne będzie kojarzone przez relewantnych odbiorców.

Odnosząc się do przeszkody wynikającej 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Pełnomocnik podkreślił, że przepis ten stanowi podstawę odmowy rejestracji znaku towarowego w razie braku jakiejkolwiek konkretnej zdolności odróżniającej (tj. zdolności odróżniającej znaku dla oznaczanych towarów lub usług). Brak jakiejkolwiek konkretnej zdolności odróżniającej oznaczenia może być wynikiem rożnych okoliczności - nie tylko opisowości oznaczania czy powszechnego stosowania tego oznaczenia w obrocie. Urząd Patentowy wadliwie przyjął opisowy charakter oznaczenia "STUDIO ŁUCKA". Tym samym wykluczył jakikolwiek charakter odróżniający tego znaku w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Błędnie również przyjął, że właściwy krąg odbiorców będzie postrzegał kwestionowany znak towarowy, jako oznaczenie o charakterze ogólnoinformacyjnym a niejako wskazanie pochodzenia od określonego przedsiębiorcy. Pełnomocnik podkreślił też, że tak samo jak w przypadku przesłanki opisowości, ocena konkretnej zdolności odróżniającej znaku - na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - jest zawsze oceną in concerto. W związku z powyższym, należy jej dokonywać po pierwsze, przez odniesienie do konkretnych towarów lub usług objętych zgłoszeniem i po drugie, przez odniesienie do kręgu relewantnych odbiorców. Ocena UPRP została dokonana w oderwaniu od konkretnych usług objętych zgłoszeniem i oparta o arbitralne stwierdzenia i wnioski. W przypadku zaś, gdy znak towarowy nie podlega podstawie odmowy rejestracji przewidzianej w art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p., UPRP musi przedstawić powody, ze względu na które uważa, że znak towarowy jest pozbawiony zdolności odróżniającej dla konkretnych towarów lub usług objętych zgłoszeniem. Zgłaszający zwrócił uwagę za orzecznictwem unijnym, że "Rejestracja oznaczenia jako znaku towarowego nie podlega bowiem stwierdzeniu określonego poziomu kreatywności lub wyobraźni językowej czy artystycznej ze strony uprawnionego ze znaku towarowego. Wystarcza, że znak towarowy pozwala właściwemu kręgowi odbiorców na określenie pochodzenia towarów lub usług chronionych tym znakiem i na odróżnienie ich od towarów lub usług innych przedsiębiorstw", (wyr. TS z dnia 16 września 2004 r" w sprawie C-329/02 P, SAT. 1 v OH1M, pkt 41). Zauważył, że sprowadzanie przez UPRP oceny konkretnej zdolności odróżniającej do rozważań odnośnie struktury samego oznaczenia i jego prostoty lub braku odpowiedniej dozy kreatywności i to w oderwaniu od towarów lub usług, do których oznaczania ma służyć - jest działaniem wysoce wadliwym. Podkreślił, że w obrocie występuje wiele oznaczeń, które składają się z prostych wyrażeń językowych, jednakże nikt nie kwestionuje ich zdolności odróżniającej, np. znak towarowy ,Apple", "PUMA", itp. (abstrahując nawet od ich charakteru odróżniającego nabytego wskutek używania). Tego rodzaju kryteria oceny mogą znajdować uzasadnienie w przypadku prawa autorskiego lub wzornictwa przemysłowego, jednak nie w przypadku prawa znaków towarowych. Ponadto ocena UPRP w zakresie art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w p. opiera się na błędnym założeniu odnośnie sposobu postrzegania znaczenia elementu "ŁUCKA" przez krąg relewantnych odbiorców.

Niezależnie od wcześniejszych rozważań Pełnomocnik zauważył, że w praktyce wiele znaków towarowych posiada aluzyjny charakter lub sugeruje relewantnym odbiorom rodzaj lub pewne cechy opatrywanych nimi towarów lub usług. Zgodnie jednak z utrwaloną linią orzeczniczą, sama ta okoliczność nie wystarcza dla zakwestionowania ich konkretnej zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 2 lub 3 p.w.p. Nawet gdyby podzielić wadliwą w ocenie Zgłaszającego argumentację UPRP, z dotychczasowej praktyki Urzędu wynika, iż dopuszcza on rejestrację oznaczeń, które mogą w analogiczny sposób nawiązywać do pochodzenia geograficznego usług nimi opatrywanych. Pełnomocnik wskazał oznaczenia chronione prawem ochronnym.

Na zakończenie Pełnomocnik podniósł, że oznaczenia "STUDIO ŁUCKA" nie jest oznaczeniem opisowym dla usług objętych zgłoszeniem i z całą pewnością posiada ono charakter odróżniający co najmniej - w wymaganym minimalnym stopniu.

Rozpoznając niniejszą sprawę Urząd Patentowy przywołał treść art. 120 ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 1291 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej i wyjaśnił, że nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenia niedystynktywne (które nie są fantazyjne w stosunku do sygnowanych nimi towarów i usług), a także na oznaczenia opisowe (które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć do wskazania cech sygnowanych nimi towarów i usług). Znakiem towarowym może być więc tylko takie oznaczenie, które w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego będzie postrzegane przez odbiorców jako oznaczenie, według którego można dany towar lub usługę zindywidualizować, co do źródła pochodzenia od jednego konkretnego podmiotu gospodarczego, a także takie które będzie nadawać się do odróżniania towarów lub usług i nie będzie przekazywać informacji o sygnowanym towarze lub usłudze.

W ocenie Urzędu Patentowego oznaczenia Studio Łucka nie spełnia przesłanek do tego, aby przypisać mu znaczenie znaku towarowego. Zostało zgłoszone do oznaczania następujących usług:

Klasa 35: usługi reklamowe dotyczące nieruchomości; obsługa marketingowa obrotu nieruchomościami; usługi promocji obrotu nieruchomościami mieszkalnymi; doradztwo w administrowaniu działalnością gospodarczą i w zakresie organizacji usług powierzonych wspólnotom mieszkaniowym przez ich członków; prowadzenia badań rynkowych dotyczących: gruntów dla budownictwa, zasobów lokalowych, nieruchomości przeznaczonych do najmu, zagospodarowania, sprzedaży, użyczenia; usługi organizowania, prowadzenia i zarządzania działalnością gospodarczą w obrębie nieruchomości, pomocy w zarządzaniu przedsięwzięciami obrotu nieruchomościami, organizowania targów i wystaw handlowych i reklamowych w zakresie budownictwa, urbanistyki, architektury i technologii w tej dziedzinie, także w celu przeprowadzania operacji handlowych przez Internet; usługi zarządzania miejscami wystawowymi, organizowania przetargów na rynku obrotu gruntami, nieruchomościami, powierzchniami użytkowymi i lokalami mieszkalnymi; wynajmowania miejsc na umieszczanie ogłoszeń i reklam również w sieci on-line; usługi profesjonalnego doradztwa w zarządzaniu działalnością gospodarczą oraz pośrednictwa w kontaktach handlowych i gospodarczych dotyczących nieruchomości;

Klasa 36: usługi w zakresie nieruchomości; dostarczanie informacji dotyczących nieruchomości; administrowanie nieruchomościami; dzierżawa nieruchomości; wynajem nieruchomości i majątku; dzierżawa i wynajem pomieszczeń biurowych, handlowych, usługowych, mieszkalnych; usługi pośrednictwa w zakresie wynajmu i handlu nieruchomościami mieszkalnymi, biurowymi, handlowymi; administrowanie sprawami finansowymi dotyczącymi nieruchomości; doradztwo w zakresie nieruchomości; doradztwo dotyczące inwestowania w nieruchomości; doradztwo w dziedzinie zakupu nieruchomości; doradztwo związane z kredytami hipotecznymi na nieruchomości mieszkaniowe; organizowanie finansowania zakupu nieruchomości; inwestowanie w nieruchomości; ocena i wycena nieruchomości; organizowanie umów dzierżawy i najmu nieruchomości; pośrednictwo ubezpieczeniowe w zakresie nieruchomości; timesharing nieruchomości; pośrednictwo ubezpieczeniowe; udzielanie informacji dotyczących kwestii nieruchomości za pośrednictwem Internetu; usługi zarządzania inwestycjami w zakresie nieruchomości; usługi zarządzania nieruchomościami w systemie timesharingu; usługi zarządzania nieruchomościami związane z lokalami biurowymi, budynkami mieszkalnymi, lokalami do handlu detalicznego, kompleksów budynków; usługi w zakresie sprzedaży domów, lokali mieszkalnych i powierzchni użytkowych; usługi doradztwa w zakresie inwestycji kapitałowych, inwestycji na rynku nieruchomości;

Klasa 37: usługi budowlane, konstrukcyjne, rozbiórkowe i wyburzeniowe; usługi deweloperskie dotyczące realizacji budowy i zagospodarowania obiektów mieszkalnych i niemieszkalnych od fazy pozyskiwania gruntu do fazy sprzedaży lub wynajmu powierzchni użytkowej pozyskanej w ramach przedsięwzięć deweloperskich; usługi w zakresie: prowadzenia robót ziemnych, nadzoru budowlanego, prac wykonawczych, rozbiórki, burzenia obiektów budowlanych, budowania lokali mieszkalnych i osiedli mieszkaniowych wraz z infrastrukturą wykonywania robót ogólnobudowlanych, konstrukcyjnych i montażowych; usługi remontowe, naprawy obiektów, restauracji budynków, konserwacji obiektów budowlano - mieszkaniowych; usługi w zakresie funkcji generalnego wykonawcy robót ogólnobudowlanych zarządzającego projektami budowlanymi na terenie budowy, przeprowadzania inspekcji, doradztwa dotyczącego organizacji i prowadzenia placów budowy, ich eksploatacji i zagospodarowania; usługi doradcze inwestora budowlanego w zarządzaniu działalnością gospodarczą dotyczącą projektów budowlanych;

Klasa 42: usługi projektowe związane z nieruchomościami; usługi projektowe w zakresie: budownictwa, urbanistyki, technologii oraz wystroju i dekoracji wnętrz; usługi w dziedzinie budownictwa w zakresie: prowadzenia badań, sporządzania ekspertyz, opinii i analiz technicznych oraz projektów architektonicznych; usługi iv zakresie: badań, ekspertyz i pomiarów geologicznych, geodezyjnych i kartograficznych oraz pomiarów podwykonawczych dotyczących inwestycji; usługi sporządzania ekspertyz inżynieryjnych; usługi doradztwa budowlanego i w zakresie ochrony środowiska, pomiarów terenu; badania i opracowywanie projektów technicznych.

Odbiorcami powyższych usług jest krąg osób, które są dobrze poinformowane, rozsądne i posługują się podstawowym i rozszerzonym zasobem słownictwa, a jego treść czerpią z prasy, radia, telewizji, codziennych rozmów z innymi użytkownikami języka itp. Jest to potencjalnie nieograniczona liczba klientów, grupa osób dobrze zorientowanych. Będą to zarówno podmioty profesjonalne, które korzystają z wymienionego przez Zgłaszającego wachlarza usług w swojej działalności, ale także i konsumenci, którzy szukają ww. usług na potrzeby własne.

Badane oznaczenie składa się z dwóch słów- studio oraz Łucka. Studio to m.in. placówka zajmująca się działalnością artystyczną lub usługową w dziedzinie teatru, literatury, projektowania wnętrz, itp., także niewielkie mieszkanie przeznaczone dla jednej osoby (według internetowego Słownika Języka Polskiego PWN www.sjp.pwn.pl). Słowo Łucka stanowi nazwę ulicy w W. w dzielnicy [...]. Przedmiotowe oznaczenie Studio Łucka może być zatem rozumiane jako placówka zajmująca się działalnością usługową w różnych dziedzinach umiejscowiona przy ulicy [...] w W. lub niewielkie mieszkanie przy ulicy [...]. W ten też sposób określenie Studio Łucka rozumiał będzie przeciętny odbiorca usług sygnowanych zgłoszonym oznaczeniem. Odbiorca uważny i dobrze poinformowany. Określenie to nie jest skomplikowaną konstrukcją słowną, stanowi prostą informację i nie będzie przysparzać odbiorcom (rozsądnym i dobrze poinformowanym) trudności w jej zrozumieniu. Powyższe złożenie wyrazowe będzie zrozumiałe dla konsumenta. Określenie to nie będzie wyróżniać w żaden sposób ww. usług oferowanych przez Zgłaszającego od usług tego samego rodzaju oferowanych przez inne podmioty. W świetle powyższego zgłoszone oznaczenie nie będzie nadawało się do odróżniania wskazanych powyżej usług w obrocie gospodarczym. Określenie to będzie dla odbiorców zrozumiałe i w kontekście usług, które ma sygnować nie będzie stanowić określenia fantazyjnego i abstrakcyjnego. Określenie to nie jest znaczeniowo oderwane od tych usług. Dla odbiorców tychże usług przedmiotowe oznaczenie nie będzie stanowiło wyróżnika odróżniającego usługi danej firmy od usług tego samego rodzaju oferowanych przez inne podmioty. Organ podkreślił, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wyróżniający charakter znaku ma polegać na wyposażeniu znaku w takie cechy, które w świadomości uczestników obrotu gospodarczego w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, że towar (usługa) w ten sposób oznaczony pochodzi od określonego, tego samego przedsiębiorstwa. Powyższa fraza jest zbyt prosta i oczywista, aby mogła pełnić funkcję znaku towarowego.

Ponadto zgłoszone oznaczenie Studio Łucka jest także oznaczeniem opisowym w stosunku do wskazanych w zgłoszeniu usług. Będzie wskazywać na miejsce, rodzaj, funkcję, przeznaczenie, przydatność, przedmiot, sposób świadczenia tych usług. Względem wymienionych wyżej usług określenie to będzie informować o miejscu świadczenia tych usług lub adresie siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w określonych dziedzinach (placówka zajmująca się działalnością usługową w różnych dziedzinach umiejscowiona przy ulicy [...] w W. lub też niewielkie mieszkanie przy ulicy [...]), a także sposób świadczenia usług (w studiu - niewielkim mieszkaniu - znajdującym się przy ulicy [...]). Zgłoszone oznaczenie jest oznaczeniem informacyjnym i będzie przekazywać odbiorcy jedynie powyżej opisany komunikat. Odbiorca widząc zgłoszone oznaczenie dowie się, że oferowane przez Zgłaszającego usługi z klasy 35, 36, 37 i 42 będą świadczone w określonym miejscu przy ulicy [...], przez podmiot który ma adres swojej siedziby przy tej ulicy, bądź też w określony sposób, czyli w niewielkim mieszkaniu przy ulicy [...]. Oznaczenie to wskaże, że usługi z klasy 35 takie jak ogólnie ujmując usługi o charakterze reklamowym, marketingowym i promocyjnym, a także usługi dotyczące działalności gospodarczej (jej administrowania, organizowania, zarządzania, itp.), prowadzenia badań rynkowych, usługi zarządzania miejscami wystawowymi, organizowania przetargów będą świadczone w studiu przy ulicy [...], przez podmiot który ma adres swojej siedziby przy tej ulicy, bądź też w określony sposób, czyli w niewielkim mieszkaniu przy ulicy [...]. Ponadto, zgłoszone oznaczenie także w ten sam sposób poinformuje o wszystkich usługach wskazanych w klasie 36 (usługach związanych z nieruchomościami, sprawami finansowymi, usługach ubezpieczeniowych), usługach w klasie 37 (ogólnie ujmując usługach związanych z budownictwem), oraz usług z klasy 42 dotyczących projektowania, badań, ekspertyz i analiz. W tym miejscu Urząd zauważył, "że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o ile decyzja odmowna w sprawie rejestracji znaku towarowego powinna zawierać co do zasady uzasadnienie odnośnie do każdego z towarów lub usług objętych zgłoszeniem, o tyle właściwy organ może jednak ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia, jeżeli ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec całej kategorii lub grupy towarów lub usług, między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię lub jedną grupę towarów lub usług o dostatecznie jednorodnym charakterze (ww. w pkt 16 wyrok SL1M BELLY, EU:T:2013:226, pkt 33; zob. także podobnie postanowienie z dnia 18 marca 2010 r" CFCMCEE/OHIM, C-282/09 P, Zb.Orz., EU:C:2010:153, pkt 37-40; podobnie i analogicznie wyrok z dnia 15 lutego 2007 r., BVBA Management, Training en Consultancy, C-239/05, Zb.Orz., EU:C:2007:99, pkt34-38)."-Sąd (ósma izba), wyrok z dnia 16.10.2014 r., w sprawie T-458/13 (pkt 26). Ponadto w kwestii uznania, że oznaczenie jest pozbawione zdolności odróżniającej, wystarczy, jak to wynika z samego sformułowania przepisu art. 1291 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, że oznaczenia lub wskazówki mogą służyć celom opisowym, a więc przekazywać wiedzę o jakiś cechach produktu czy też usługi i nie jest konieczne, by oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy, o którym mowa w tym przepisie, były faktycznie stosowane w czasie złożenia wniosku o rejestrację w celu opisu towarów lub usług albo charakterystyki towarów lub usług, w odniesieniu do których dokonane zostało zgłoszenie [zob. ww. wyrok Trybunału Sprawiedliwości WE w sprawie C-191/01 (Wrigley), pkt 32 i wyrok SP1 z dnia 20 lipca 2004 roku, T - 311/02, Vitaly Lissotschenko, Joachim Henrze przeciwko OHIM (LIMO), pkt 32],

Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż określenie Studio Łucka nie jest fantazyjnym określeniem względem usług, które ma sygnować i nie spełnia podstawowej funkcji znaku towarowego jaką jest odróżnianie usług jednego przedsiębiorstwa od usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorstw. Oznaczenie Studio Łucka powinno pozostać do dyspozycji każdego uczestnika obrotu gospodarczego oferującego tego rodzaju usługi na rynku i nie powinien ich monopolizować jeden tylko podmiot. Zarezerwowanie zwrotu Studio Łucka przez jeden podmiot w sposób znaczący ograniczałoby konstytucyjną zasadę swobody działalności gospodarczej, gwarantującej m.in. możliwość nieograniczonego używania komunikatów językowych, które są rzeczywiście przydatne, użyteczne i powinny stanowić przedmiot swobodnego użycia przez społeczeństwo. Z tego powodu przeciętny nabywca nie będzie widział w oznaczeniu Studio Łucka oznaczenia komercyjnego pochodzenia, a jedynie ogólnoinformacyjny komunikat językowy wskazujący na miejsce, rodzaj, funkcję, przeznaczenie, przydatność, przedmiot oraz sposób świadczenia usług oferowanych przez Zgłaszającego.

Ponadto przedmiotowe oznaczenie zostało zgłoszone do ochrony jako znak towarowy słowny, pozbawiony charakterystycznej grafiki. Nie zawiera ono żadnych dodatkowych elementów, które czyniłyby go łatwym do odróżnienia na rynku podobnych usług. Cech fantazyjności nie nada mu fakt zapisania słów, z których się składa z wielkich liter. Oznaczenie to pisane w ten sposób nadal będzie przekazywać oczywisty komunikat, konkretną informację względem usług, do oznaczania których zostało przeznaczone.

Mając na uwadze powyższe rozważania Urząd Patentowy nie podzielił odmiennego zdania Zgłaszającego wskazanego w piśmie nadesłanym do Urzędu. Zgłoszone do ochrony oznaczenie nie posiada charakteru odróżniającego, nawet w niewielkim w stopniu, jak wskazuje Pełnomocnik. Struktura tego oznaczenia nie wykazuje znamion odróżniających wobec usług, które ma oznaczać. Oznaczenie to nie posiada żadnych charakterystycznych elementów, które pozwalałyby odbiorcom tych usług na ich indywidualizację w obrocie. Składa się ono bowiem tylko z elementów opisowych, mogących informować odbiorcę o miejscu świadczenia oferowanych usług lub adresie siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w określonych dziedzinach, a także sposobie świadczenia tych usług. Dobrze poinformowany, rozsądny i uważny odbiorca określenie Studio Łucka odczyta we wskazany powyżej sposób. Określenia typu studio są często spotykane na rynku w ramach świadczenia różnych usług. Odbiorcy są do nich przyzwyczajeni i mają świadomość, że w ramach danego studia będą świadczone określone usługi. Za internetowym Słownikiem Języka Polskiego PWN wiadomo, że słowo studio oznacza m.in. placówkę zajmująca się działalnością artystyczną lub usługową w dziedzinie teatru, literatury, projektowania wnętrz, itp. Słowo studio znane jest odbiorcom także jako definicja określająca niewielkie mieszkanie. Dlatego też może ono wskazywać odbiorcom sposób świadczenia oferowanych przez Zgłaszającego usług, a mianowicie w studiu - czyli w niewielkim mieszkaniu. Dodanie do słowa studio określenia Łucka doprecyzowuje miejsce położenia określonej powyżej placówki oraz mieszkania, tj. wskazuje, że znajdują się one przy ulicy [...] w W. Takie rozumienie zgłoszonego oznaczenia wynika z przeprowadzonej wcześniej analizy tego oznaczenia. Odbiorca dobrze poinformowany i uważny będzie w stanie je w taki właśnie sposób odczytać. Oferta świadczeń proponowana przez Zgłaszającego wskazana w zgłoszeniu przedmiotowego oznaczenia ma charakter usługowy, dlatego też mieści się ona w pojmowaniu zgłoszonego oznaczenia we wskazany powyżej sposób - w ramach danego studia będą świadczone określone usługi. Zgłoszone oznaczenie nie jest zaskakujące, czy też fantazyjne, lecz stanowi prosty przekaz. W studiu (czyli placówce, w której z definicji są świadczone usługi) przy ulicy [...] świadczone będą usługi wskazane w zgłoszeniu, w studiu przy tej ulicy będzie umiejscowiona siedziba podmiotu, który te usługi świadczy, w studiu przy ulicy [...] (czyli w niewielkim mieszkaniu przy ulicy [...]) będą świadczone usługi proponowane przez Zgłaszającego. Ponadto dla odbiorcy dobrze poinformowanego, uważnego i rozsądnego określenie [...] nie będzie stanowiło nazwy niezrozumiałej. Określenie to jest łatwe do weryfikacji za pomocą dostępnych np. wyszukiwarek internetowych. Poza tym, dla powyższego odbiorcy już samo połączenie tych dwóch słów stanowi wskazówkę do odczytaniu członu Łucka jako nazwy określonej ulicy. Siłą rzeczy i intuicyjnie odbiorca ten w taki właśnie sposób może odczytać wskazane określenie. Zwłaszcza, że słowo to zapisane jest z wielkiej litery. Sama struktura i zapis zgłoszonego oznaczenia skłania do tego odbiorcę, a w tym przypadku chodzi o odbiorcę uważnego i dobrze poinformowanego. Dla takiego odbiorcy oznaczenie Studio Łucka będzie składało się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazywania informacji o miejscu świadczenia usług lub adresie siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w określonych dziedzinach, a także sposobie ich świadczenia. Udzielenie prawa ochronnego na rzecz Zgłaszającego, czyli na rzecz tylko jednego podmiotu, ograniczy możliwość używania i posługiwania się oznaczeniem Studio Łucka przez inne podmioty, które oferują analogiczny zakres usług i chcą je świadczyć w formie studia położonego przy ulicy [...]. Dlatego udzielenie prawa ochronnego na to oznaczenie nie jest możliwe.

Odnosząc się do stwierdzenia Pełnomocnika Zgłaszającego, dotyczącego aluzyjności zgłoszonego oznaczenia Urząd zauważył, iż wskazane znaczenia semantyczne oznaczenia Studio Łucka są bezpośrednio opisowe, a nie tylko aluzyjne. Odczytanie znaczenia określenia Studio Łucka jest możliwe wprost dla wskazanego odbiorcy, bez przeprowadzania dodatkowego procesu myślowo-skojarzeniowego, dedukcyjnego jak w przypadku znaków aluzyjnych. W doktrynie wyrażany jest pogląd: "nie jest tak, że znaki towarowe sugerujące i znaki towarowe aluzyjne uważać należy za jakieś szczególne typy znaków towarowych, które zawsze są dystynktywne", wprawdzie "nie na każdy znak mający postać wyrazu opisowego w rozumieniu art.129 ust.2 pkt 2 można odmówić udzielenia prawa ochronnego z powodu jego niedystyktywności, jednakże "odmowa jest dopuszczalna, gdy wyraz jest opisowy w świetle zapatrywań odbiorcy zgłoszonych towarów lub usług", (dr W. Włodarczyk w pracy "Zdolność odróżniająca znaku towarowego", V Verba Lublin 2001 str.81). W ocenie Urzędu Patentowego, odbiorca oferowanych usług postrzega oznaczenie Studio Łucka jako informację o usługach (o miejscu świadczenia oferowanych usług lub adresie siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w określonych dziedzinach, a także sposobie świadczenia tych usług).

Odnośnie przywołanych przez Zgłaszającego rejestracji innych oznaczeń mających świadczyć na jego rzecz Urząd Patentowy zauważył, iż zgodnie z doktryną każde zgłoszenie znaku towarowego rozpatruje się indywidualnie, odnosząc się do konkretnych warunków sprawy i zebranego materiału dowodowego. Stanowisko to znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie. W wyroku z dnia 07.12.2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1783/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził że "/.../kwestię podobieństwa znaków towarowych ocenia się indywidualnie, uwzględniając każdy przypadek oddzielnie, a nie w oparciu o analogię /.../'. W realiach niniejszej sprawy w zakresie braku znamion odróżniających oznacza to, iż yżadne wcześniejsze postępowanie nie może być automatycznie uznane za wyznacznik rozstrzygnięcia jakie winno zapaść w tym postępowaniu. Co więcej zgodnie z ugruntowanym poglądem "/.../ poszanowanie zasady równości traktowania należy pogodzić z poszanowaniem zasady legalności, zgodnie z którą nikt nie może czerpać korzyści z powoływania się na akty niezgodne z prawem przysparzające korzyści innej osobie (zob. podobnie wyroki Trybunału z dnia 9 października 1984 r. w sprawie 188/83 [...] przeciwko Parlamentowi, Rec. str. 3465, pkt 15, oraz z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 134/84 [...] przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, Rec. str. 2225, pkt 14) - wyrok Sądu pierwszej instancji z dnia 08.07.2004 r. w sprawie T-289/02 [...]. przeciwko OHIM, teza 59. Dlatego też decyzje zapadłe we wcześniejszych postępowaniach nie mogą bezwzględnie determinować sposobu zakończenia przedmiotowego postępowania, a w rezultacie argument ten nie może być decydujący dla rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. Ponadto, każdy znak towarowy, ze względu na swój indywidualny charakter musi być rozpatrywany i oceniany samodzielnie w swych konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Taki pogląd wyraził również SPI: "to czy znak może zostać zarejestrowany powinno być oceniane na podstawie przepisów prawa, interpretowanych przez sądy, nie zaś na podstawie dotychczasowej praktyki Urzędu (SPI T-127/02 z 21,04.2004 r.J", podobnie NSA w wyroku z dnia 20 grudnia 2007r., Sygn. akt II GSK 258/07 wcześniejsze "orzeczenia nie zwalniają Urzędu Patentowego oraz Sądu od dokonania własnej oceny w okolicznościach konkretnej sprawy".

Biorąc pod uwagę powyższe argumenty Urząd Patentowy RP uznał, że zgłoszony znak towarowy słowny Studio Łucka jest określeniem pozbawionym zdolności odróżniającej i orzekł jak w sentencji.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosłą zarzut naruszenia:

A. przepisów postępowania, które mogło mieć (i w istocie miało) istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit, c ppsa). a mianowicie:

1. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy RP zanegował konkretną zdolnością odróżniającą i przyjął opisowość oznaczenia "Studio Łucka" [...], na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. - nie odnosząc jednak tego znaku do poszczególnych usług wymienionych w zgłoszeniu (wbrew obowiązkowi wynikającemu z utrwalonego orzecznictwa);

2. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy RP nie wyjaśnił, czy:

a) element "Łucka" stanowi znane relewantnemu kręgowi odbiorców oznaczenie wskazujące na geograficzne pochodzenie usług w klasach 35, 36, 37 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej, objętych zgłoszeniem spornego znaku towarowego;

b) element "Łucka" będzie kojarzony z konkretnymi usługami w klasach 35, 36, 37 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej, objętych zgłoszeniem spornego znaku towarowego;

c) usługi w klasach 35, 36, 37 i 42 Klasyfikacji Nicejskiej, objęte zgłoszeniem spornego znaku towarowego, są zwyczajowo oferowane na rynku z odniesieniem się do geograficznego pochodzenia tych usług;

3. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy przyjął, że zgłoszony znak "Studio Łucka" [...] jest określeniem, które będzie wskazywać na rodzaj, funkcję, przeznaczenie, przydatność, przedmiot świadczenia usług objętych zgłoszeniem tego znaku towarowego, podczas gdy ten znak w rzeczywistości nie stanowi opisu żadnej z powyższych cech i Urząd Patentowy nie uzasadnił swojej oceny w tym zakresie;

4. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 kpa poprzez błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy stwierdził brak konkretnej zdolności odróżniającej i opisowość spornego znaku przyjmując, że:

a) określenie "Studio Łucka" nie jest znaczeniowo oderwane od usług objętych zgłoszeniem spornego znaku towarowego;

b) określenia "typu studio" są często spotykanym na rynku w ramach świadczenia różnych usług, obiorcy są do nich przyzwyczajeni i mają świadomość, że w ramach danego studia będą świadczone określone usługi;

c) określenie "Studio Łucka" może wskazywać odbiorcom sposób świadczenia oferowanych przez Skarżącą usług, a mianowicie w studio, czyli niewielkim mieszkaniu;

d) odbiorca widzący sporny znak towarowy dowie się, że oferowane przez Skarżącą usługi objęte zgłoszeniem będą świadczone przez podmiot, który ma adres swojej siedziby w niewielkim mieszkaniu przy ulicy [...];

e) udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy na rzecz Skarżącej ograniczy możliwość używania i posługiwania się oznaczeniem "Studio Łucka" prze inne podmioty, które oferują analogiczny zakres usług i chcą je świadczyć w formie studia położonego przy ulicy [...].

B. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §

1 pkt 1 lit, a ppsa), a mianowicie:

5. art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. wskutek dokonania jego błędnej wykładni, a to poprzez przyjęcie błędnej metodyki oceny opisowości oznaczeń, które mogą zawierać tzw. pojęcia lub oznaczenia geograficzne, a w konsekwencji przyjęcie, że znak "Studio Łucka" [...] jest oznaczeniem opisowym;

6. art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. wskutek dokonania jego błędnej wykładni i sprowadzenie przez Urząd Patentowy RP oceny zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego do rozważań odnośnie jego prostoty lub braku odpowiedniej dozy kreatywności, w oderwaniu od usług objętych zgłoszeniem, podczas gdy z utrwalonej linii orzeczniczej wynika, iż przedmiotowa podstawa odmowy rejestracji odpada już wówczas, gdy oznaczenie legitymuje się minimalnym stopniem charakteru odróżniającego, a w konsekwencji wadliwe zastosowanie tego przepisu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła wskazane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcie dokonane przez Urząd Patentowy jest prawidłowe i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności tego rozstrzygnięcia nie podważają.

Należy przypomnieć podstawową funkcję znaku towarowego, która wynika już z samej jego definicji. Stosownie do art. 120 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa.

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest dyspozycja art.1291. ust. 1 pkt.2 i 3 , który stanowi, że nie może być udzielone prawo ochronne na znak, który nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone (znaki niedystynktywne), składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (znaki opisowe).

Odróżniający charakter znaku towarowego oznacza, że znak towarowy pozwala na określenie towaru, dla którego wniesiono o rejestrację, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa i tym samym na odróżnienie tego towaru od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw (zob. wyroki ETS: z 29.4.2004 r., sprawy połączone C 473/01 P i C 474/01 P, Procter & Gamble v. OHIM, Zb.Orz. 2004, s. I–5173; z 21.10.2004 r., C 64/02 P, OHIM v. Erpo Möbelwerk, Zb.Orz. 2004, s. I–10031, pkt 42; wyr. WSA z 14.11.2006 r., VI SA/Wa 1705/06, Legalis).

Zakaz rejestracji znaków opisowych opiera się na założeniu, że pewne znaki muszą pozostać wolne dla innych przedsiębiorców (Freihaltebedürfnis) w imię ochrony interesu publicznego (zob. J.C. Nave, Markenrecht in der Unternehmenspraxis, s. 52; S.M. Maniatis, Trade marks in Europe, s. 178; A. Michalak, Interes publiczny, s. 129 i n.), ma zatem na celu ochronę innych uczestników rynku oraz zapobieganie zubożeniu domeny publicznej (J. Mordwiłko-Osajda, Znak towarowy, s. 169–170).

Znak towarowy ma identyfikować w obrocie towar, a nie przekazywać informację o nim. Ponadto uzyskanie prawa ochronnego na znak towarowy powoduje uzyskanie wyłączności posługiwania się nim w obrocie, w związku z czym prawo to nie może być zarezerwowane jedynie dla jednego przedsiębiorstwa i pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze poprzez stosowanie takich wskazówek lub oznaczeń (zob. U. Promińska, w: E. Nowińska, U. Promińska, K. Szczepanowska-Kozłowska, Własność przemysłowa i jej ochrona, Warszawa 2014, s. 421–422; wyr. ETS z 23.10.2003 r., C 191/01 P, OHIM v. Wrigley, Zb.Orz. 2003, s. I–12447, pkt 31 oraz wyroki SPI: z 20.3.2002 r., T 356/00, Daimler Chrysler v. OHIM, "CARCARD", Zb.Orz. 2002, s. II–1963, pkt 24 i z 27.11.2003 r., T 348/02, Quick v. OHIM, "Quick", Zb.Orz. 2003, s. II–5071, pkt 27).

Za opisowe uznać należy takie oznaczenia, które zbudowane zostały wyłącznie z elementów opisowych. Wystarczy przy tym, że oznaczenie takie będzie stanowić opis nawet jednej właściwości towarów, dla których oznaczania ma być przeznaczone (zob. wyr. TSUE z 10.3.2011 r., C 51/10 P, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. v. OHIM, Zb.Orz. 2011, s. 1–1541).

W orzecznictwie wskazuje się również, że w przypadku gdy dane oznaczenie słowne posiada kilka znaczeń, dla odmowy rejestracji wystarczające jest, gdy jedno z nich ma charakter opisowy w stosunku do towarów, do których oznaczania ma być przeznaczony (zob. wyr. Trybunału ETS z 23.10.2003 r., C-191/01, OHIM v. Wrigley, Zb.Orz. 2003, s. I–12447, pkt 32).

Ocenę opisowego charakteru oznaczenia przeprowadza się poprzez odniesienie, po pierwsze, do sposobu jego odbioru przez dany krąg odbiorców, a po drugie, do danych towarów lub usług. Aby oznaczenie zostało objęte zakazem przewidzianym przez ten przepis, musi mieć wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z rozważanymi produktami lub usługami, który pozwala danemu kręgowi odbiorców na natychmiastowe postrzeganie go, bez głębszego zastanowienia, jako opisu kategorii tych towarów lub usług lub jednej z ich cech (zob. wyr. SPI z 27.2.2000 r., T 106/00, Streamserve v. OHIM, "STREAMSERVE", Zb.Orz. 2000, s. II–723, pkt 40, utrzymany w mocy post. ETS z 5.2.2004 r., C 150/02 P, Streamserve v. OHIM, Zb.Orz. 2004, s. I–1461 oraz wyr. SPI z 20.3.2002 r., T 356/00, Daimler Chrysler v. OHIM, "CARCARD", Zb.Orz. 2002, s. II–1963, pkt 28; wyr. SPI z 14.6.2007 r., T-207/06, Europig SA v. OHIM, "EUROPIG", Zb.Orz. 2007, s. II–1961; wyr. WSA w Warszawie z 19.4.2010 r., VI SA/WA 109/10, Legalis; zob. również E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, 2003, s. 190).

Niezależnie w orzecznictwie podnosi się, że nie jest konieczne, by oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy, o którym mowa w tym przepisie, były w momencie wniesienia o rejestrację faktycznie używane do opisu takich towarów lub usług, jak te mające być objęte rejestracją, lub do opisu właściwości takich towarów lub usług. Wystarczy, by te oznaczenia lub wskazówki mogły być używane do takich celów. Na podstawie powyżej wspomnianego przepisu należy zatem odmówić rejestracji oznaczenia słownego, gdy przynajmniej jedno z jego możliwych znaczeń stanowi opis właściwości oznaczonych nim towarów lub usług (zob. wyr. ETS z 23.10.2003 r., C 191/01 P, OHIM v. Wrigley, Zb.Orz. 2003, s. I–12447, pkt 32; wyr. SPI z 9.7.2008 r., T-304/06, Paul Reber GmbH & Co. KG v. OHIM, Zb.Orz. 2008, s. II–1927).

Jak podkreślił WSA w Warszawie w wyroku z 27 stycznia 2010 r. (VI SA/WA 1969/09, Legalis), celem przepisów dotyczących wyłączenia z ochrony oznaczeń opisowych "jest eliminowanie oznaczeń, które nie zapewniają realizacji podstawowej funkcji znaku towarowego, tzn. nie wskazują źródła pochodzenia towarów, oraz takich, które nie mogą być zmonopolizowane przez jednego tylko uczestnika rynku ze względu na zasadę swobodnego dostępu wszystkich przedsiębiorców do oznaczeń służących przekazywaniu informacji o towarach i ich cechach lub właściwościach".

Nie ulega wątpliwości, że z punktu widzenia interesu publicznego należy przyjąć restrykcyjną wykładnię przepisów dotyczących rejestracji oznaczeń wolnych lub na granicy opisowości, co oznacza jednocześnie szeroką interpretację pojęcia znaku wolnego i pojęcia opisowego charakteru znaku (tak A. Michalak, Interes publiczny, s. 130).

Jak wskazuje się w doktrynie w ramach szerokiej wykładni pojęcia opisowości danego oznaczenia należy przyjąć następujące zasady wykładni:

1) przesłankę aktualności opisowości należy odnosić nie tylko do obecnych warunków rynkowych i ustalać, "czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie (słowo, symbol) jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno pozostać dostępne dla wszystkich jego uczestników" (tak U. Promińska (red.), Prawo własności przemysłowej, 2004, s. 203), ale należy przyjąć za orzeczeniem ETS z 4.5.1999 r. (sprawy połączone C-108/97 i C-109/97, Windsurfing Chiemsee, Zb.Orz. 1999, s. I–2779), że przydatność oznaczenia do przekazywania określonych informacji powinna być oceniana również ze względu na możliwość pełnienia funkcji informacyjnej w przyszłości;

2) konkretna opisowość powinna być odniesiona również do towarów lub usług podobnych;

3) opisowość należy odnosić zarówno w odniesieniu do konsumentów, jak i rynku w ogólności;

4) opisowość nie może być zawężona tylko do jednego języka, zwłaszcza wobec coraz powszechniejszej znajomości języka angielskiego;

5) opisowość istnieje także w przypadku opisu funkcji produktu (usługi).

Z powołanych przepisów wynika, że nie należy udzielać praw ochronnych na oznaczenia nie mające dostatecznych znamion odróżniających, przy czym w literaturze (red. U. Promińska, Prawo własności przemysłowej, Difin, wyd.II, Warszawa 2005, str. 210 i n.) podkreśla się, że "...nie ma normatywnej definicji zdolności odróżniającej. Treść tego pojęcia może być jedynie zrekonstruowana na podstawie przepisów, które wskazują znaki pozbawione zdolności odróżniającej ze względu na brak dostatecznych znamion odróżniających".

Zgodnie z art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p. nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. Są to więc znaki wyłącznie opisowe, których bezpośrednią i jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze, a nie o jego pochodzeniu. Podkreśla się przy tym (por. A. Kisielewicz, Prawo własności przemysłowej w zarysie, Przemyśl 2008, wyd. III, str. 49), że tego rodzaju oznaczenia nie mogą być rejestrowane jako znaki, jeżeli składają się wyłącznie z elementów opisowych. Wyłączenie nie dotyczy zatem oznaczeń, które składają się z elementów opisowych i nieopisowych. Wówczas o zdolności odróżniającej oznaczenia przesądza jego całościowa ocena, ogólne wrażenie przeciętnego odbiorcy. W tej kwestii w wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r., sygn. akt [...], stwierdzono, że "1. Nie mają charakteru odróżniającego znaki opisowe, które przekazują informację o towarze, jego cechach, a nie jego pochodzeniu od oznaczonego przedsiębiorcy. Elementy opisowe mogą stanowić jeden ze składników znaku, np. szczególna oprawa słowa lub symbolu wskazującego na pewną cechę towaru. Wówczas znak ocenia się jako całość, a więc nie tylko przez pryzmat jednego elementu - słowa opisowego, ale i pozostałych towarzyszących mu elementów. Wszystkie symbole (znaki) używane w obrocie jako opisowe, aby nabrać mocy odróżniającej muszą mieć ponadto taki wyraz, aby w świadomości zbiorowej odbiorców produktu wykształciło się jednoznaczne skojarzenie między danym oznaczeniem a towarem, wyróżniające go jako pochodzący od danego przedsiębiorcy."( LEX nr [...]). Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1144/08, (LEX nr 513878) uznano, że "Opisowy charakter znaku wyraża się tym, że jedyną i bezpośrednio przekazywaną informacją jest ta, która wskazuje na cechę towaru. Nie mają natomiast opisowego charakteru te znaki, które dopiero drogą pośredniego wnioskowania mogą stanowić oznaczanie takich cech". W konsekwencji w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1705/06, LEX nr 299601, uznano, nawiązując wprost do sformułowań ustawowych, że: "3. Wyłączenie od rejestracji znaków kwalifikowanych jako opisowe nie oznacza pozbawienia zdolności rejestracyjnej każdego znaku, który zawiera elementy opisujące towar, jego cechy lub właściwości. Za znaki opisowe w rozumieniu ustawy o znakach towarowych należy uznać takie znaki towarowe, które składają się wyłącznie z oznaczeń mogących służyć w obrocie do przekazywania informacji o cechach towarów".

Dalej, jak uznaje się w literaturze przedmiotu (U. Promińska, op. cit., str. 212) za wskazaniem znaków opisowych jako znaków pozbawionych zdolności odróżniającej przemawiają dwa argumenty. Po pierwsze, rolą znaku towarowego jest przekazywanie informacji o pochodzeniu towaru z oznaczonego przedsiębiorstwa, a nie o towarze. Po drugie, zasada swobodnego dostępu wszystkich przedsiębiorców do oznaczeń służących przekazywaniu informacji o towarach i ich cechach lub właściwościach nie zezwala na ich monopolizację przez jednego tylko uczestnika rynku. Nabycie podmiotowego prawa wyłącznego do znaku towarowego nie może pozbawiać konkurentów możliwości przekazywania kupującym informacji o towarze. Odnosząc się z kolei do tej kwestii w powołanym wyżej wyroku Sądu Apelacyjnego w W. uznano, że "2. Znak towarowy, który korzysta z ochrony udzielonej z uwagi na fakt jego rejestracji, nie może stanowić o monopolizacji rynku, gdyż nie daje on przedsiębiorcy żadnej możliwości uzyskania wyłączności na wytwarzanie czy oferowanie jakiegokolwiek towaru, a jedynie pozwala na wyłączność w zakresie określonego nazewnictwa oferowanych towarów". Podobnie w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 262/08, stwierdzono, że "Przy ocenie zdolności rejestracyjnej znaku towarowego należy brać również pod uwagę interesy wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Przyznanie zdolności rejestracyjnej nie może służyć monopolizacji przez jednego przedsiębiorcę oznaczeń należących do domeny publicznej." (LEX nr 512901). Teza ta została powtórzona m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1451/07, (LEX nr 395425).

Na podstawie art.1291. ust. 1 pkt.3 Pwp ochrony na znak towarowy należy odmówić, jeśli przynajmniej w jednym z jego możliwych znaczeń opisuje ono właściwość danych towarów lub usług /wyrok Trybunału z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C 191/01 P OHIM przeciwko Wrigley, Rec. str. 112447, pkt. 32 oraz z dnia 22 czerwca 2005 r. w sprawie T 19/04 Metso Paper Automation przeciwko OHMI (PAPERLAB), Zob. Orz. str. II 2383, pkt.34/. Wystarczy, że oznaczenia lub wskazówki mogą służyć celom opisowym, a więc przekazywać wiedzę o jakiś cechach produktu i nie jest konieczne, by oznaczenia i wskazówki składające się na znak towarowy, o którym mowa w tym przepisie, były faktycznie stosowane w czasie złożenia wniosku o rejestrację w celu opisu towarów i/lub usług albo charakterystyki towarów i/lub usług, w odniesieniu do których dokonane zostało zgłoszenie /zob. ww. wyrok Trybunału Sprawiedliwości WE w sprawie C 191/01 pkt.32 i wyrok SPI z dnia 20 lipca 2004 roku, T'— 311/02, Vitaly Lissotschenko, Joachim Henrze przeciwko OHIM (LIMO), pkt. 32/.

Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych, uznaje się w szczególności, że znakiem opisowym jest znak, który ma cechy aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości.

Aktualność oznaczeń podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być dostępne dla wszystkich jego uczestników.

Reguła konkretnej opisowości wskazuje, że wyłączony z rejestracji jako opisowy może być taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony.

Bezpośredniość opisu ma miejsce wtedy, gdy znak opisowy przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również do odczytania wprost, a nie drogą skojarzeń.

Odnosząc powyższe rozważania teoretyczne do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał za trafne stanowisko organu, że sporny znak słowny Studio Łucka zgłoszony do oznaczania usług w klasach:

Klasa 35: usługi reklamowe dotyczące nieruchomości; obsługa marketingowa obrotu nieruchomościami; usługi promocji obrotu nieruchomościami mieszkalnymi; doradztwo w administrowaniu działalnością gospodarczą i w zakresie organizacji usług powierzonych wspólnotom mieszkaniowym przez ich członków; prowadzenia badań rynkowych dotyczących: gruntów dla budownictwa, zasobów lokalowych, nieruchomości przeznaczonych do najmu, zagospodarowania, sprzedaży, użyczenia; usługi organizowania, prowadzenia i zarządzania działalnością gospodarczą w obrębie nieruchomości, pomocy w zarządzaniu przedsięwzięciami obrotu nieruchomościami, organizowania targów i wystaw handlowych i reklamowych w zakresie budownictwa, urbanistyki, architektury i technologii w tej dziedzinie, także w celu przeprowadzania operacji handlowych przez Internet; usługi zarządzania miejscami wystawowymi, organizowania przetargów na rynku obrotu gruntami, nieruchomościami, powierzchniami użytkowymi i lokalami mieszkalnymi; wynajmowania miejsc na umieszczanie ogłoszeń i reklam również w sieci on-line; usługi profesjonalnego doradztwa w zarządzaniu działalnością gospodarczą oraz pośrednictwa w kontaktach handlowych i gospodarczych dotyczących nieruchomości;

Klasa 36: usługi w zakresie nieruchomości; dostarczanie informacji dotyczących nieruchomości; administrowanie nieruchomościami; dzierżawa nieruchomości; wynajem nieruchomości i majątku; dzierżawa i wynajem pomieszczeń biurowych, handlowych, usługowych, mieszkalnych; usługi pośrednictwa w zakresie wynajmu i handlu nieruchomościami mieszkalnymi, biurowymi, handlowymi; administrowanie sprawami finansowymi dotyczącymi nieruchomości; doradztwo w zakresie nieruchomości; doradztwo dotyczące inwestowania w nieruchomości; doradztwo w dziedzinie zakupu nieruchomości; doradztwo związane z kredytami hipotecznymi na nieruchomości mieszkaniowe; organizowanie finansowania zakupu nieruchomości; inwestowanie w nieruchomości; ocena i wycena nieruchomości; organizowanie umów dzierżawy i najmu nieruchomości; pośrednictwo ubezpieczeniowe w zakresie nieruchomości; timesharing nieruchomości; pośrednictwo ubezpieczeniowe; udzielanie informacji dotyczących kwestii nieruchomości za pośrednictwem Internetu; usługi zarządzania inwestycjami w zakresie nieruchomości; usługi zarządzania nieruchomościami w systemie timesharingu; usługi zarządzania nieruchomościami związane z lokalami biurowymi, budynkami mieszkalnymi, lokalami do handlu detalicznego, kompleksów budynków; usługi w zakresie sprzedaży domów, lokali mieszkalnych i powierzchni użytkowych; usługi doradztwa w zakresie inwestycji kapitałowych, inwestycji na rynku nieruchomości;

Klasa 37: usługi budowlane, konstrukcyjne, rozbiórkowe i wyburzeniowe; usługi deweloperskie dotyczące realizacji budowy i zagospodarowania obiektów mieszkalnych i niemieszkalnych od fazy pozyskiwania gruntu do fazy sprzedaży lub wynajmu powierzchni użytkowej pozyskanej w ramach przedsięwzięć deweloperskich; usługi w zakresie: prowadzenia robót ziemnych, nadzoru budowlanego, prac wykonawczych, rozbiórki, burzenia obiektów budowlanych, budowania lokali mieszkalnych i osiedli mieszkaniowych wraz z infrastrukturą wykonywania robót ogólnobudowlanych, konstrukcyjnych i montażowych; usługi remontowe, naprawy obiektów, restauracji budynków, konserwacji obiektów budowlano - mieszkaniowych; usługi w zakresie funkcji generalnego wykonawcy robót ogólnobudowlanych zarządzającego projektami budowlanymi na terenie budowy, przeprowadzania inspekcji, doradztwa dotyczącego organizacji i prowadzenia placów budowy, ich eksploatacji i zagospodarowania; usługi doradcze inwestora budowlanego w zarządzaniu działalnością gospodarczą dotyczącą projektów budowlanych;

Klasa 42: usługi projektowe związane z nieruchomościami; usługi projektowe w zakresie: budownictwa, urbanistyki, technologii oraz wystroju i dekoracji wnętrz; usługi w dziedzinie budownictwa w zakresie: prowadzenia badań, sporządzania ekspertyz, opinii i analiz technicznych oraz projektów architektonicznych; usługi iv zakresie: badań, ekspertyz i pomiarów geologicznych, geodezyjnych i kartograficznych oraz pomiarów podwykonawczych dotyczących inwestycji; usługi sporządzania ekspertyz inżynieryjnych; usługi doradztwa budowlanego i w zakresie ochrony środowiska, pomiarów terenu; badania i opracowywanie projektów technicznych jest zarówno niedystynktywny, jak i opisowy

Sporny znak towarowy został zgłoszony jako znak słowy, zatem znak pozbawiony warstwy graficznej, Jest on zbudowany z dwóch członów- Studio i Łucka, przy czym słowo Studio oznacza m.in. placówkę zajmującą się działalnością artystyczną lub usługową w dziedzinie teatru, literatury, projektowania wnętrz, itp., także niewielkie mieszkanie natomiast Łucka stanowi nazwę ulicy w W. w dzielnicy [...].

Wbrew przekonaniu skarżącej Urząd Patentowy przeanalizował znaczenie spornego oznaczenia. Wyjaśnił, że może być ono rozumiane jako placówka zajmująca się działalnością usługową w różnych dziedzinach umiejscowiona przy ulicy [...] w W. lub niewielkie mieszkanie przy ulicy [...] a względem usług wymienionych w zgłoszeniu będzie informować o miejscu świadczenia tych usług lub adresie siedziby przedsiębiorcy prowadzącego działalność w określonych dziedzinach a także o sposobie ich świadczenia. Sąd podzielił stanowisko Urzędu Patentowego przyjmując za własną szczegółową analizę i obszerną argumentację organu uznając tym samym za niezasadne powtórne jej przytaczanie.

W takim stanie rzeczy organ prawidłowo ocenił sporne oznaczenie jako niedystynktywwne dla zgłoszonych usług, skoro jest ono nośnikiem informacji o tych usługach, a nie o źródle ich komercyjnego pochodzenia. Tym samym oznaczenie to jako przydatne do opisu usługi powinno pozostać dostępne dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego. Zmonopolizowanie oznaczenia (zawłaszczenie) przez jeden podmiot wyłączyłoby z jego używania inne podmioty gospodarcze oferujące podobne towary i usługi, naruszając – jak wywiódł organ - zasadę swobody działalności gospodarczej i uczciwą konkurencję. W stanie faktycznym sprawy nie budzi więc wątpliwości zasadność stanowiska organu. Dla przeciętnego należycie poinformowanego, dobrze zorientowanego i rozsądnego konsumenta znak ten nie będzie stanowić dostatecznej podstawy dla zidentyfikowania usług jako pochodzących od jednego, stałego i zawsze od tego samego producenta. Składa się bowiem z elementów/wyrazów pozbawionych zdolności odróżniającej w stosunku do usług objętych zgłoszeniem. Wyrazy te mają ścisłe i określone znaczenie; ich treść jest rozumiana natychmiastowo i bezpośrednio, bez przeprowadzania dodatkowego procesu myślowo – skojarzeniowego. W tym sensie organ zasadnie wywiódł brak podstaw do udzielenia prawa ochronnego

Dodać należy, że wprawdzie dane oznaczenie – co do zasady - powinno być skonfrontowane z każdym towarem bądź usługą zawartą w zgłoszeniu, jednak gdy ta sama podstawa odmowy rejestracji podnoszona jest wobec kategorii lub grupy towarów lub usług, właściwy organ ma prawo ograniczyć się do ogólnego uzasadnienia obejmującego wszystkie rozpatrywane towary lub usługi (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 17 maja 2017 r. w sprawie C-437/15 P i przytoczone tam orzecznictwo). Nie narusza przepisów ustawy i nie podważa prawidłowości podjętego w niej rozstrzygnięcia, ograniczenie się przez organ do ogólnego (niemniej wyczerpującego, na odpowiednim stopniu szczegółowości) uzasadnienia przesłanek odmowy rejestracji znaku, skoro istnieje ta sama podstawa tej odmowy (niedystynktywność i opisowy charakter znaku względem zgłoszonych do oznaczania tym znakiem towarów i usług) i jest ona podnoszona wobec kategorii towarów i usług między którymi istnieje na tyle bezpośredni i konkretny związek, że tworzą one jedną kategorię towarów i usług o dostatecznie jednorodnym charakterze (por. też wyrok Sądu z 16 października 2014 r. w sprawie T-458/13).

Kwestię zdolności rejestracyjnej znaków towarowych ocenia się indywidualnie, uwzględniając każdy przypadek oddzielnie, a nie w oparciu o analogię do rozstrzygnięć w innych sprawach. W konsekwencji zgodność z prawem decyzji dotyczącej rejestracji oznaczenia należy oceniać wyłącznie na podstawie mających zastosowanie do tej oceny przepisów prawa, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej organu w innych sprawach – podobnych czy analogicznych. Takich też zasad przestrzegał organ w tej sprawie, podejmując indywidualne - w ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy – rozstrzygnięcie, które wyczerpująco uzasadnił, w myśl zasady, że każdy znak towarowy jest przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego i oceniany w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w tym konkretnym postępowaniu. W szczególności organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. że prawo ochronne na znak towarowy może zostać udzielone jedynie na oznaczenie dystynktywne w rozumieniu art. 1291ust. 1 pkt 2 ustawy pwp, czyli nadające się do odróżniania w obrocie towarów/usług, dla których zostały zgłoszone, i które w zwykłych warunkach obrotu wskazują relewantnemu odbiorcy tych towarów/usług źródło ich pochodzenia. Organ wyjaśnił też w kontekście zgłoszonych w tej sprawie ww. usług charakter oznaczenia opisowego w rozumieniu art. 1291 ust. 1 pkt 3 ustawy pwp, tj. że chodzi w tym przepisie o takie oznaczenia niedystynktywne, które są nośnikiem informacji o towarach i usługach.Sporne oznaczenie ma charakter informacyjny, a zestawienie dwóch wyrazów nie stanowi fantazyjnej kompozycji słownej i jako takie z wyłożonych tu wcześniej powodów nie może uzyskać prawa ochronnego w postaci zarejestrowanego znaku towarowego, zważywszy również na fakt, że - jak prawidłowo ustalił organ - odbiorcami powyższych usług jest potencjalnie nieograniczona liczba klientów, grupa osób dobrze zorientowanych. Będą to zarówno podmioty profesjonalne, które korzystają z wymienionych przez skarżącą usług w swojej działalności, ale także i konsumenci, którzy szukają tych usług na potrzeby własne.

Jak już wyżej wskazano w orzecznictwie podkreśla, że przy ocenie zdolności rejestracyjnej należy rozważać także interesy innych podmiotów zajmujących się tą samą działalnością gospodarczą. Przyznanie bowiem zdolności rejestracyjnej nie może służyć monopolizacji przez jednego przedsiębiorcę oznaczeń należących do domeny publicznej, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego ograniczenia innych przedsiębiorców (por. wyrok NSA z 30 marca, sygn. akt II GSK 15/05).

Uzyskanie przez skarżącą prawa wyłącznego na zgłoszony znak towarowy dawałoby jej uprawnienie do zakazywania innym uczestnikom obrotu gospodarczego posługiwania się tym oznaczeniem informacyjnym. Każdy uczestnik obrotu gospodarczego używający w nazwie oznaczeń dopuściłby się naruszenia znaku skarżącej. Inni producenci zostaliby więc pozbawieni możliwości oznaczania swoich produktów, a więc doszłoby do zawłaszczenia przez jeden podmiot oznaczenia ogólnoinformacyjnego. Brak zdolności odróżniającej oznaczeń ogólnoinformacyjnych wynika z obowiązującej w obrocie handlowym zasady swobody informowania - w interesie uczestników obrotu - o istotnych właściwościach produktów i usług (tak również: R. Skubisz "Prawo znaków towarowych. Komentarz." Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997, s. 57-58). Zakaz udzielania praw ochronnych na znaki opisowe wiąże się ściśle z regułą swobody komunikacyjnej w zakresie opisu towarów lub usług na rynku. Reguła ta gwarantuje, że żaden inny podmiot w obrocie nie uzyska monopolu na używanie oznaczeń, które są w nim przydatne dla informowania o cechach towarów lub usług i jako taka stanowi konkretyzację konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej. Utrzymywanie swobody w zakresie używania tego rodzaju oznaczeń uzasadnia interes uczestników obrotu gospodarczego. Interes ten ujmować należy jako interes publiczny (vide: W. Włodarczyk "Zdolność odróżniająca znaku towarowego", s. 165 i powołane tam orzeczenie ETS z dnia 4 maja 1999 r., sygn. C-108/97 i C-109/97 w sprawie Chiemsee oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 1996 r., III RN 50/96, OSNAPiUS nr 15 z 1997 r. poz. 263 w sprawie znaku WAWELSKIE).

Reasumując, Sąd uznał, że Urząd Patentowy RP w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne dochodząc do trafnej konkluzji zawartej w zaskarżonej decyzji. Nie doszło przy tym do naruszenia procedury administracyjnej, ani przepisów p.w.p. w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.