Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 200/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 21 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 278
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 608 art. 32
law: Rozporzadzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz  uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.)
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak, Protokolant sekretarz sądowy Karolina Sikora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. O. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2016 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] na rzecz skarżącego T. O. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Syg. akt VIII SA/Wa 200/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej kpa) po rozpatrzeniu odwołania T. O. od decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2020 roku wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu 13 czerwca 2016 roku T. O. złożył na podstawie art. 21 ust.1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 roku o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego ( Dz.U z 2017 roku, poz. 278 dalej jako ustawa). We wniosku strona zadeklarowała powierzchnię gruntów wynoszącą 8,06 ha do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności na zazielenienie, płatności redystrybucyjnej.

W dniu [...] maja 2017 roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], którą przyznał płatność na zazielenienie w wysokości [...] zł.

Odmówił przyznania :

- jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych;

- płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcję w wysokości [...] zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że łączna powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności wynosiła 3,02 ha.

Od decyzji organu pierwszej instancji odwołał się T. O..

Organ odwoławczy w dniu [...] sierpnia 2017 roku wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2018 roku w sprawie VIII SA/Wa 733/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Sąd odwołał się do prawomocnego wyroku sądu z dnia 7 grudnia 2017 roku gdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VIII SA/Wa 454/17 uchylił decyzje organów obu instancji w zakresie przyznania pomocy na zalesienie.

W uzasadnieniu tamtego wyroku Sąd wskazywał między innymi na brak niewadliwych ustaleń w zakresie czy doszło do rzeczywistego zmniejszenia areału zalesienia oraz czy wynikało to z zawinionego zachowania skarżącego. W ocenie Sądu wskazane uchybienia proceduralne zawarte w wyroku w sprawie o syg. akt VIII SA/Wa 454/17 miały wpływ na postępowanie na postępowanie dotyczące płatności bezpośrednich.

W dniu [...] maja 2018 roku w gospodarstwie skarżącego przeprowadzono ponowną kontrolę w zakresie weryfikacji powierzchni zalesienia gruntów. Z raportu kontroli wynikało, iż stwierdzono dwa kompleksy leśne o pow. 0,64 ha i 0,72 ha – łącznie 1,36 ha wobec deklarowanej powierzchni 2,0 ha. Zastosowano kod błędu ZGR – 5 – zadeklarowana powierzchnia całkowita zalesienia jest większa niż całkowita powierzchnia stwierdzona.

W dniu [...] kwietnia 2019 roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] w sprawie płatności wsparcia bezpośredniego w której przyznał płatność na zazielenienie odmówił przyznania jednolitej płatności obszarowej oraz płatności redystrybucyjnej oraz sankcje, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez organ w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych.

Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy wydał decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku, którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpoznania organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2019 roku, nr [...] ponownie odmówił przyznania:

- jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcje w wysokości [...] zł

- płatności redystrybucyjnej i nałożył sankcje w wysokości [...] zł

- przyznał płatność na zazielenienie w wysokości [...] zł.

Organ w przypadku działek rolnych A( 1,2 ha) i B(0,8ha) deklarowanych do płatności jako zalesione w wyniku czynności kontrolnych uznał, iż doszło do zalesienia łącznej powierzchni 1,37 ha. W ocenie organu skarżący nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku powierzchni 2 ha tj. 0,63 ha większej niż faktyczna powierzchnia zalesienia albowiem dokonując zalesienia i deklarując obszar 2 ha sugerował się dokumentem uprawnionego geodety. Organ w tym przypadku nie zastosował pomniejszenia powierzchni deklarowanej o stwierdzoną różnicę.

Odnośnie deklaracji działki F o powierzchni 4,30 ha organ wskazał, iż działka ta nie kwalifikuje się do przyznania płatności jako obszar zalesiony po 2008 roku, który w roku 2008 nie kwalifikował się do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Działka rolna F została bowiem zalesiona jako grunt inny niż rolny, a ponadto według ortofotomapy z 2009 roku grunt ten stanowił obszar nierolniczy tzw. sukcesję naturalną, zadrzewiony i zakrzaczony. Na tej podstawie powierzchnia działki rolnej została wykluczona z wniosku na rok 2016.

Różnica między obszarem zadeklarowanym do płatności – 7,43 ha i zatwierdzonym 3,13 ha skutkuje zdaniem organu odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej i redystrybucyjnej oraz nałożeniem kary administracyjnej.

Odwołanie od decyzji złożył T. O..

Organ odwoławczy zważył co następuje:

Zgodnie z art. 8 ust.1 pkt 1 – 4 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność na zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności do powierzchni upraw są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

- położonej na gruntach będących kwalifikującymi hektarami w rozumieniu art. 32 ust.2 rozporządzenia nr 1307/2013;

- będącej w posiadaniu rolnika w dniu [...] maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

- o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

- nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust.2 lit.a) rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Skarżący zadeklarował do przyznania płatności działki rolne o powierzchni 1,2 ha – A, 0,8 ha – B, 0,32 ha – C, 0,25 ha – D, 0,75 ha – E, 4,3 ha – F, 0,44 – G.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 8 ust.1 pkt 1 ustawy płatności obszarowe przysługują do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013.

Zgodnie z przywołanym przepisem art. 32 ust.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady(WE) nr 637/2008 i nr 73/2009( DZ.Urz. UE L z 20 grudnia 2013, str. 608 ze zm. dalej rozporządzenie nr 1307/2013) ,, kwalifikujący hektar ‘’ oznacza:

- wszelkie użytki rolne, w tym obszary, które w dniu 2003 nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 roku, które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub – w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej lub ;

- każdy inny obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 roku w ramach systemu płatności jednolitych lub sytemu jednolitej płatności obszarowej określonych odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który:

(i) nie jest już zgodny z definicją ,, kwalifikującego się hektara ‘’ na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy nr 2009/147/WE;

(ii) w okresie w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia(WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust.1, 2 i 3 rozporządzenia(WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia(UE) nr 1305/2013 lub

(iii) w okresie w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika jest obszarem odłogowanym zgodnie z art. 22,23 i 24 rozporządzenia (WE) 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/22005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.

W rozpatrywanym przypadku działka rolna o pow. 4,30 ha stanowi powierzchnie zalesioną, na podstawie wniosku z 2010 roku o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów innych niż rolne z dnia [...] sierpnia 2010 roku. Zalesienie gruntów obejmowało obszary objęte tzw. sukcesją naturalną – samoistne wysianie lasu.

Organ wskazywał, że art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, określający obszary zalesione spełniające definicję kwalifikującego się hektara zgodnie z art. 32 ust.1 lit. b) tir.(ii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na podstawie którego skarżący zalesił obszar 4,3 ha działki ewidencyjnej 15 dotyczy działania polegającego na pierwszym zalesieniu gruntów rolnych( art. 36 lit. b) tir(i) i nie dotyczy jednocześnie pierwszego zalesienia gruntów nierolniczych( art. 36 lit. b) tir.(iii) rozporządzenia(UE) nr 1698/2005.

Na tej podstawie nie można uznać aby powierzchnia 4,3 ha zalesiona przez skarżącego w ramach zalesiania gruntów innych niż rolne spełniała definicję hektara kwalifikującego w rozumieniu w rozumieniu art. 32 ust.2 lit. b) tir.(ii) rozporządzenia UE nr 1307/2013.

Zdaniem organu winien zgłosić do płatności jedynie te obszary, które kwalifikują się do przyznania jednolitej płatności obszarowej. Nie wykazał on, że w myśl art. 64 ust.2 lit.d) rozporządzenia(UE) nr 1306/2013, że deklaracja nieuprawnionej powierzchni 4,3 ha nie nastąpiła z winy wnioskodawcy. Zgodnie z przywołanym przepisem nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy:

- niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej;

- niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust.6;

- niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz gdy błąd nie mógł zostać w rozsądny sposób wykryty przez osobę, której kara administracyjna dotyczy;

- dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust.1 lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby;

- niezgodność jest nieznaczna, w tym przypadku gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję na podstawie ust.7 lit.b);

- zachodzą inne przypadki, w których nałożenie kary nie jest właściwe, przypadki te mają być określone przez Komisję zgodnie z ust.6 lit.b).

W ocenie organu nie zachodził w tej sprawie żaden przypadek określony w art. 64 ust.2 rozporządzenia 1306/2013.

Odnośnie zasadność deklaracji we wniosku powierzchni działki rolnej A i B – łącznie 2 ha powierzchnia dotyczyła zalesionych gruntów rolnych. Zdaniem organu faktyczna powierzchnia zalesiona wyniosła 1,37 ha, a nie 2 ha jak deklarował T. O.. Powierzchnia ta została stwierdzona na podstawie pomiarów powierzchni zalesionej. Teren wyznaczony przez geodetę został nieprawidłowo tj. zawierał obszar już istniejącego obszaru leśnego na działce ew. nr 15. Pomiar wykonany w 2019 roku pokrywa się z obszarem niezalesionym widocznym na ortofotomapie z roku 2013, a także załączniku graficznym dołączonym przez skarżącego do wniosku o przyznanie płatności obszarowej na rok 2011. Nadto zarówno Starosta dokonując przekwalifikowania gruntu leśnego na działce nr [...] na powierzchni 2ha, jak i nadleśniczy wydając zaświadczenie o wykonaniu zalesienia na powierzchni 2ha nie dokonywali pomiarów zalesienia a powierzchnię zalesienia przyjęli z planu zalesienia.

Powierzchnia deklarowana do przyznania jednolitej płatności obszarowej wynosiła 8,06 ha. Uwzględniając okoliczność braku winy przy deklarowaniu obszaru działek A i B o łącznej powierzchni 0, 63 ha powierzchnia deklarowana ostatecznie wyniosła 7,43 ha. Po wykluczeniu działki F o powierzchni 4,3 ha powierzchnia zatwierdzona wyniosła 3,13 ha. Różnica procentowa między obszarem zadeklarowanym do jednolitej płatności obszarowej a zatwierdzonym w rozpatrywanym przypadku wyniosła 137 % i przekroczyła dopuszczalne 3%.

W tej sytuacji płatność została obliczona według przepisu art. 19a rozporządzenia(UE) 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku.

Zarówno wartość pomocy (JPO) jak płatności redystrybucyjnej są wartościami ujemnymi, które będą potrącane w kolejnych trzech latach kalendarzowych.

W przypadku płatności na zazielenienie w sprawie miał zastosowanie przepis art. 23 ust.2 rozporządzenia Komisji(UE) 640/2014 i do płatności przyjmuje się tylko obszar zatwierdzony.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł T. O..

Skarżący wskazywał, iż w zakresie płatności do 2 ha lasu to organy nie wzięły pod uwagę rozporządzenia Komisji(UE) nr 1122/2009, gdzie art. 75 stanowi, iż kar i zmniejszeń nie stosuje się wobec wniosków zgodnych ze stanem faktycznym lub kiedy rolnik może dowieść, że nieprawidłowość nie powstała z jego winy. Nadto organ nie wziął pod uwagę decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 roku, że prawidłowo skarżący zalesił 2 ha lasu oraz zaświadczenia Nadleśnictwa [...] o tej samej treści. Wszystkie raporty z 2013,2018 i 2019 roku zostały sporządzone na podstawie ortofotomapy z 2013 roku.

Odnośnie odmowy płatności do areału działki – F o powierzchni 4, 3 ha to skarżący podnosił, iż kwestia ta została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2018 roku, syg.akt VIII SA/Wa 733/17. Działka F została zalesiona jako grunt rolny, podatek był płacony od gruntu rolnego i działka została przekwalifikowana decyzja Starosty z 2014 roku.

Skarżący odwoływał się do art. 43 rozporządzenia(UE) nr 1698/2005, który jego zdaniem nie lasów na gruntach rolnych i na gruntach innych niż rolne. Skarżący wskazywał, iż po złożeniu wniosku o przyznanie płatności na 2016 roku został wezwany do uzupełnienia braków, które nie dotyczyły zalesionej działki F o powierzchni 4,3 ha.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy:

a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia;

b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów;

c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną;

d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy.

W ocenie Sądu biorąc pod uwagę wyżej przedstawione kryteria należy uznać, iż przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie końca z przyczyn podniesionych w zarzutach skargi.

Nie budzi wątpliwości, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego doznają szeregu ograniczeń w postępowaniu w sprawie płatności obszarowych. Wynika to z faktu, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było według przepisów ustawy. Co prawda zgodnie z art. 3 ust.1 z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W myśl art. 3 ust.2 ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy, organ przed którym toczy się postępowanie:

- stoi na straży praworządności;

- jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

- udziela stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

- zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 nie stosuje się.

Zatem przywołane zasady odwracają zasady obowiązujące na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego. Inicjatywa dowodowa i obowiązek dostarczania dowodów spoczywa na stronie postępowania. Organowi pozostaje w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z konstrukcji prawnej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ przy ocenie dowodów nie jest skrepowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie ocenić wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów na których oparł swoją decyzje. Naruszenie art. 80 kpa wystąpi wówczas gdy organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, ograniczył ocenę do wybranych dowodów, z pominięciem innych, nie uwzględnił powiązań między dowodami, ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do dokonanej oceny przez organ, iż działka rolna, która została zalesiona oznaczona we wniosku F o powierzchni 4,3 ha nie spełnia warunku ,, kwalifikujące się hektary ‘’ w rozumieniu art. 32 ust.2 lit. b) tir(ii) rozporządzenia Parlamentu i Rady(UE) nr 1307/2013 w związku z art. 8 ust.1 ustawy należy uznać ją za niepełną.

Zgodnie z przywołanym przepisem art. 32 ust.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 1307/2013 ,, kwalifikujący hektar ‘’ oznacza między innymi każdy inny obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 roku w ramach systemu płatności jednolitych lub sytemu jednolitej płatności obszarowej określonych odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który:

(i) nie jest już zgodny z definicją ,, kwalifikującego się hektara ‘’ na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy nr 2009/147/WE;

(ii) w okresie w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia(WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust.1, 2 i 3 rozporządzenia(WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia(UE) nr 1305/2013.

W toku postępowania toczącego się przed organem w piśmie z dnia 8 czerwca 2017 roku skarżący podnosił argumenty, iż błędne jest stanowisko organu, iż działka o powierzchni 4,30 nie była wykorzystywana rolniczo z powodu zadrzewień i zakrzewień.

W jego ocenie był on wykorzystywany do produkcji rolniczej poprzez wykaszanie trawy na pokarmi i ściółkę dla hodowli królików, wypasania indyków, pozyskiwania dziko rosnących owoców oraz grzybów.

Nadto skarżący wskazywał, iż przez cały okres płacił od przedmiotowej działki podatek rolny, a dopiero decyzją z dnia [...] września 2014 roku Starosta [...] dokonał zmiany kwalifikacji tego gruntu z rolnego na grunt leśny.

Zdaniem Sądu organ jest zobowiązany dokonał pełnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie do czego obliguje go art. 3 ust.2 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów co do wielkości obszaru zalesienia działek rolnych A - 1,2 ha oraz B – 0,8 ha należy zauważyć, iż organ odwołał się przeprowadzonych kontroli, które wskazywały na zalesienie łącznie 1,37 ha , a nie 2 hektarów na wyżej wskazanych działkach. Dokumenty do których odwołuje się skarżący – zaświadczenie z nadleśnictwa oraz mapa sporządzona przez geodetę czy decyzja starosty o zmianie kwalifikacji gruntu są tylko dokumentami które zostały sporządzone pod plan zalesienia i nie były weryfikowane na miejscu.

Zarzuty skarżącego, iż kontrole zostały dokonane na podstawie ortofotomapy z 2013 roku nie poważa prawidłowości przeprowadzonych wielokrotnie kontroli, w tym kontroli na miejscu.

Z związku z naruszeniem przepisów procedury Sad biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.