Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 41/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. T. i T. R. wspólników Spółki cywilnej A w G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 2306/03 w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gliwicach oddalił skargę J. T. i T. R. wspólników Spółki cywilnej A w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług. Wyrok z uzasadnieniem oraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony stronie skarżącej w dniu [...]r.

Pismem z dnia [...]r. (data wpływu do tutejszego Sądu) strona skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r., wobec nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.

Na postanowienie z dnia 19 kwietnia 2006 r. strona skarżąca wniosła zażalenie, które następnie zostało odrzucone przez tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 15 stycznia 2007 r., z uwagi na jego niedopuszczalność.

Na powyższe postanowienie, pismem z dnia [...]r., strona skarżąca złożyła zażalenie wraz z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy, któremu to zażaleniu zostanie nadany dalszy bieg po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy przez tutejszy Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02.153.1270 z późn. zm.) – zwaną dalej w skrócie P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy (wznowienie postępowania) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W przepisie tym ustanowiona jest fundamentalna zasad, zgodnie z którą skargę o wznowienie postępowania można wnieść jedynie od prawomocnego orzeczenia. Dopiero przy zachowaniu tej zasady Sąd przystępuje na posiedzeniu niejawnym do badania, czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Z kolei wobec braku jednego z tych wymagań, Sąd może skargę odrzucić, a przeciwnym wypadku wyznaczyć rozprawę (art. 280 § 1 P.p.s.a.).

Jednocześnie w myśl art. 168 § 1 P.p.s.a, orzeczenie Sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.

W przedmiotowej sprawie w dniu 4 lutego 2005 r. zapadł wyrok o oddaleniu skargi (sygn. akt I SA/Ka 2306/03), od którego – po spełnieniu wymogu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia – przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (art. 173 § 1 P.p.s.a.).

Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2006 r. tutejszy Sąd, odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej, wobec nie uzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Następnie, po rozpatrzeniu zażalenia skarżących, tutejszy Sąd postanowieniem z dnia 15 stycznia 2007 r. odrzucił je, z uwagi na niedopuszczalność zażalenia. Pismem z dnia [...]r., strona skarżąca ponownie złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 15 stycznia 2007 r., jednakże zażaleniu nie nadano jeszcze dalszego biegu, z uwagi na konieczność uprzedniego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy dołączonego do zażalenia.

W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż skarga o wznowienie postępowania była przedwczesna, bowiem orzeczenie tutejszego Sądu z dnia 4 lutego 2005 r., kończące postępowanie w sprawie o sygn. akt I SA/GL 2306/03, nie jest jeszcze prawomocne.

Wobec powyższego, w myśl przywołanych przepisów oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 276 i w zw. z art. 270 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.