Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 2/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6070 Uwłaszczenie    państwowych   osób     prawnych   oraz   komunalnych    osób prawnych
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

II SAB/Łd 2/06 P O S T A N O W I E N I E Dnia 3 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA T. Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J.-M. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie uregulowania stanu prawnego nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 2/06

UZASADNIENIE

S. J. - M. w dniu 21 listopada 2005 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie uregulowania stanu prawnego nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A. 27, albowiem w/w nieruchomość zarządzana jest w sposób sprzeczny z prawem.

W jej uzasadnieniu przedstawiła szczegółowo historię wskazanej posesji oraz działania, jakie podjęła, by ustalić obecnego jej właściciela. Podniosła, iż wokół posesji jest bałagan, dwukrotnie podwyższono jej czynsz, zaś lokatorów pozbawiono możliwości wykupienia mieszkań. Z uwagi na złą sytuację materialną skarżąca zalega z opłatą czynszu. Reasumując żąda ustalenia przez Sąd, czy zarządzanie tą nieruchomością jest zgodne z prawem.

Odpowiadając na skargę, Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu S. J.-M. nie posiada interesu prawnego w złożeniu skargi, a ponadto działania organu administracji samorządowej w zakresie regulacji stanu prawnego tejże nieruchomości, lub też ich brak nie podlegają kontroli administracyjno-prawnej określonej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dodał przy tym, iż nieruchomość położona w Ł. przy ul. A. 27 jest nieruchomością prywatną oddaną w tak zwany zarząd państwowy decyzją administracyjną z [...] r. Decyzja ta została wydana na podstawie ustawy z 1974 r. Prawo lokalowe, która utraciła moc w związku z wejściem w życie ustawy z 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z tą ustawą do nieruchomości prywatnych przejętych w zarząd państwowy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia (art. 752 i n. kc). Od tego dnia zarządzanie nieruchomościami prywatnymi, których właściciele

są nieznani lub nieznane jest ich miejsce pobytu przestało być sprawą administracyjną, a stało się sprawą cywilną. W roku 1990, w wyniku zmian ustrojowych gminom powierzono w drodze ustawy zadania, które do tej pory wykonywane były przez organy administracji rządowej, między innymi zadania związane w wykonywaniem decyzji o przejęciu w zarząd budynków stanowiących własność osób fizycznych. Dlatego w 1994 r. po utracie mocy przepisów Prawa lokalowego z 1974 r. budynkami stanowiącymi własność osób fizycznych zarządzały gminy. Prezydent wyjaśnił również, jakie czynności zostały podjęte celem ustalenia obecnych właścicieli przedmiotowej nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12780 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach tej kontroli orzekają między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 3 § 1 pkt 8 w/w ustawy sądy administracyjne rozpoznają również skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Przez "bezczynność organów" należy rozumieć sytuację, w której organ będąc zobowiązany do podjęcia określonych w przepisach prawa czynności, czynności tych nie podejmuje. Przykładowo, organ administracji będąc zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej lub postanowienia, aktów takich nie wydaje.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż skarżąca S. J.-M. domaga się uregulowania stanu prawnego prywatnej nieruchomości, położonej w Ł. przy ul. A. 27, pozostającej obecnie w zarządzie Miasta Ł.. Domaga się zatem rozstrzygnięcia problemów o charakterze cywilnoprawnym, które pozostają poza zakresem kognicji sądów administracyjnych i regulowane są odrębnymi przepisami w tym między innymi przepisami art. 752 i następne Kodeksu cywilnego, normującymi kwestie prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia. Nie są natomiast załatwiane poprzez wydanie aktu administracyjnego. Oznacza to, że rozpoznawanie jakichkolwiek sporów w tym zakresie należy do właściwości odpowiednich sądów powszechnych.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że skarga S. J.-M. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. jako niedopuszczalna musiała zostać odrzucona. O powyższym, orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).