Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 91/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 i  ust. 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 487
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. (Nr [...]) Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O. (dalej: Komisja) negatywnie zaopiniowała wniosek W. Z. (dalej: strona; skarżący) w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w nowo uruchamianej placówce handlowej "A" przy ul. [...] w O.

W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że lokalizacja punktu sprzedaży przy ul. [...] w O. nie spełnia wymogów określonych w § 1 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O., zgodnie z którym: " Nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli: najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami: szkół, (...) obiektów kultu religijnego, (...) wynosi mniej niż 30m". W sprawie (na podstawie przeprowadzonego pomiaru) ustalono, że punkt sprzedaży przy ul. [...] w O. położony jest w odległości 7,65 m od [...] w O.

Ponadto Komisja wskazała, że nie mogła zastosować w rozpatrywanej sprawie § 2 pkt 1 cyt. wyżej uchwały, zgodnie z którym: "od zasad określonych w § 1 można odstąpić w przypadku gdy: usytuowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów określonych w § 1 pkt 1", albowiem usytuowanie punktu sprzedaży koliduje z funkcjonowaniem [...] w O.. Komisja zaznaczyła, że do [...] prowadzą trzy wejścia usytuowane po trzech stronach świątyni, tj. od strony [...], ul. [...] i pl. [...]. Komisja wyjaśniła, że [...] jest miejscem kultu religijnego gromadząca mieszkańców z całego miasta i o różnych porach dnia, w związku z powyższym wierni korzystają ze wszystkich wejść (które są otwarte) i przechodzą również w najbliższym sąsiedztwie "A". Dodatkowo wskazała, że jedno z wejść do [...] z którego najczęściej korzystają wierni, odbywa się w ciągu ruchu pieszego - obok wejścia do w/w sklepu.

Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że przepisy, § 1 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O., nie dopuszczają, a wręcz zakazują, sytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w odległości mniejszej niż 30 m liczonych w linii prostej od miejsc określonych ww. przepisami w tym obiektów kultu religijnego.

Podniosło, że brak jest możliwości zastosowania w niniejszej sprawie § 2 pkt 1 wyżej powołanej uchwały. Funkcjonowanie [...], a więc obiektu kultu religijnego stoi w oczywistej sprzeczności z miejscem, w którym dobywać się ma sprzedaż napojów alkoholowych. Nie do pogodzenia jest funkcjonowanie obok siebie miejsca kultu, pełniącego funkcję religijną z placówką handlową, w której prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r. (sygn. akt III 771/17) WSA we Wrocławiu oddalił skargę na powyższe postanowienie.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że nie podziela wątpliwości interpretacyjnych skarżącego odnośnie § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O., gdyż zawartość wspomnianego paragrafu jest jednoznaczna, jasna w swojej treści i wyraźnie określa zasadę usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych nie wykraczając poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Stwierdził dalej, że zgodnie z § 1 pkt 1 uchwały Nr [...], odległość punktu sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów kultu religijnego musi być mierzona w najbliższej linii prostej. W ocenie Sądu, sposób pomiaru przeprowadzony w myśl wskazanego paragrafu obowiązującej uchwały nie bierze więc pod uwagę miejsc położenia wejść do obiektów, czy też jakichkolwiek przeszkód pomiędzy nimi. Z dokonanych obliczeń wynika, że punkt sprzedaży położony jest w odległości 7,65 m od [...] w O.

Ponadto Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się w sprawie, aby organy w sposób błędny nie zastosowały do regulacji zawartej w treści § 2 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym od zasad określonych w § 1 można odstąpić w przypadku gdy usytuowanie punktu sprzedaży nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów wymienionych w § 1 pkt 1 uchwały.

W międzyczasie, decyzją z [...] września 2017 r. (Nr [...]) Burmistrz O. odmówił stronie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej przy [...] w O.

Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 104 kpa, w związku z art. 18 ust. 1, 2, 3 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z późn. zm.; dalej jako "ustawa"), z uwagi na stanowisko Komisji negatywnie opiniujące wniosek strony w sprawie wydania przedmiotowego zezwolenia. Jednocześnie organ wskazał, że strona nie posiada, wymaganej przepisami art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O.

W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie:

1. § 2 pkt 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że usytuowanie sklepu będzie kolidowało z funkcjonowaniem [...], pomimo że odległość od drzwi wejściowych do sklepu w stosunku do drzwi wejściowych do miejsca kultu religijnego jest większa niż 30 m;

2. § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia 28 lutego 2003 r., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że najbliższa odległość między budynkami w linii prostej powinna być mierzona od dowolnego miejsca obiektu kultu religijnego do najbliższej części budynku, w którym znajduje się sklep.

Decyzją z [...] listopada 2017 r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po rozpoznaniu odwołania – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Z kolei w myśl art. 18 ust. 3a ustawy, zezwolenie wydaje się po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Zatem w świetle treści art. 18 ust. 3a ustawy, negatywna opinia tej Komisji wiąże organ zezwalający i uniemożliwia pozytywne załatwienie sprawy głównej.

Natomiast w sprawie Komisja, postanowieniem z dnia z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr [...] ([...]), negatywnie zaopiniowała wniosek strony w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej "A", w [...] w O. Kolegium postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. ([...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Komisji. Tym samym postanowienie organu pierwszej instancji posiada walor ostateczności i jest wykonalne. Podniesiono, że stanowisko Komisji skutkować musiało odmową udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w opisanej placówce handlowej.

Ponadto w uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy, do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 149, z późn. zm.). Tymczasem z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych strona dołączyła jedynie decyzję z [...] sierpnia 2013 r. (znak [...]), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O., wydaną na rzecz "B" Spółki z o.o. z siedzibą w L., o zatwierdzeniu supermarketu "B" O. [...], w zakresie sprzedaży środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych producentów, mleka, przetworów mleczarskich, pieczywa, warzyw, owoców, chemii gospodarczej, kosmetyków w sprzedaży samoobsługowej oraz na wydzielonym stoisku mięsnym środków spożywczych z zastosowaniem porcjowania tj. (mięsa, drobiu, wędlin) oraz zaświadczenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] czerwca 2017 r. o wpisie do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej sklepu spożywczego w [...] w O., w zakresie rozszerzenia działalności o sprzedaż wyrobów alkoholowych (piwo, wino, wyrobu spirytusowe).

Nadto, pomimo wezwania Burmistrza O. (pismem z [...] maja 2017 r. znak [...]), o przedłożenie wymaganych przepisami prawa dokumentów do wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, strona nie uzupełniła podania. Natomiast na wystąpienie organu pierwszej instancji (pismo z [...] lipca 2017 r. (znak [...]) organ ochrony sanitarnej wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja zostanie wydana dopiero po zakończeniu remontu obiektu usytuowanego w [...] w O. i przeprowadzonej tam kontroli.

Podniesiono w uzasadnieniu, że § 1 pkt 1 wyżej powołanej uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] lutego 2003 r. wprost określa sposób dokonania pomiaru odległości pomiędzy miejscem chronionym a punktem sprzedaży napojów alkoholowych stanowiąc, że jest to najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkiem m. in. kultu religijnego. Dlatego bez wpływu na wynik sprawy pozostawała kwestia odległości od wejścia do lokalu strony, do wejścia na teren [...].

Niniejsza decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego tj.

1) § 2 pkt. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta O., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że usytuowanie sklepu będzie kolidowało z funkcjonowaniem [...], mimo że biorąc pod uwagę odległość od drzwi wejściowych do miejsca kultu religijnego, a drzwi wejściowych prowadzących do sklepu jest więcej niż 30 m odległości;

2) § 1 pkt. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta O., poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że najbliższa odległość między budynkami w linii prostej powinna być mierzona od dowolnego miejsca (bez uwzględnienia drzwi wejściowych) obiektu kultu religijnego do najbliżej położonej części budynku (bez uwzględnienia drzwi wejściowych), w którym znajduje się sklep.

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżącego do władzy publicznej z uwagi na wydanie negatywnej opinii w sprawie udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w sklepie, wskazując na brak możliwości zastosowania odstępstwa z uwagi na obecność w bliskiej odległości miejsca kultu religijnego, mimo że na terenie miasta funkcjonuje wiele miejsc, w których sprzedawany jest alkohol chociaż są to miejsca użyteczności publicznej lub znajdują się w bliskiej ich odległości;

2) art. 7 kpa, poprzez jego niezastosowanie, ponieważ organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy;

3) art. 77 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie, ponieważ organ był obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co zaniechał z uwagi na dokonane naruszenia przepisów;

4) art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez nie zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd skargi wywiedzionej od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (nr [...]) z [...] lipca 2017 r.

5) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 144 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji, gdy popełnione w toku postępowania uchybienia proceduralne oraz błędna wykładnia przepisów prawa materialnego uzasadniałaby jej uchylenie.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] listopada 2017 r. a także poprzedzającą ją decyzje Naczelnika Wydziału Działalności Gospodarczej i Porządku Publicznego w Urzędzie Miejskim O. z dnia [...] września 2017 r. odmawiającej wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej "A" w [...] w O.

W uzasadnieniu podkreślono, że odległość w realiach przedmiotowej sprawy powinna być mierzona od drzwi wejściowych obiektu kultu religijnego do drzwi wejściowych prowadzących do sklepów. Potencjalny klient sklepu nie dostanie się do niego, jeżeli nie przejdzie przez drzwi wejściowe. To samo można odnieść do wiernych udających się na modlitwę do [...]. Podkreślono, że wejścia do obu miejsc znajdują się w odległości ok. 100 m, biorąc pod uwagę ciąg komunikacyjny. Takie rozwiązanie nie pozostaje w żadnym razie sprzeczne z prawem. Wskazano w tym zakresie przykłady rozwiązań zawartych w uchwałach organów innych gmin.

Podkreślono także w uzasadnieniu, że brak jest kontaktu zarówno wzrokowego, jak i słuchowego pomiędzy wiernymi, a osobami korzystającymi z usług sklepu, co spełnia przesłanki ustawy. Dlatego też stanowisko Organu, że nie można w realiach przedmiotowej sprawy zastosować odstępstwa, o którym mówi § 2 pkt 1 uchwały, jest całkowicie niezasadny dla nowo powstałego punktu sprzedaży napojów alkoholowych jednego z wielu asortymentów sklepu spożywczego, działającego zgodnie z art. 96 pkt 2 ustawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] listopada 2017 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta O. z [...] września 2017 r. - nie naruszają prawa. Zdaniem Sądu zaskarżone decyzje organów obu instancji nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również norm postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Na mocy zaskarżonych decyzji organy administracji publicznej odmówiły skarżącemu udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej przy [...] w O.

Odmawiając skarżącemu udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce handlowej usytuowanej przy [...] w O., organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia na stanowisku, iż lokalizacja punku sprzedaży napojów alkoholowych nie spełnia zasad usytuowania miejsca sprzedaży tych napojów na terenie miasta O., określonych w Uchwale Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O., co znalazło wyraz w negatywnej opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O.

W ocenie Sądu stanowisko organów obu instancji jest prawidłowe, albowiem - wbrew twierdzeniom strony skarżącej – lokalizacja wnioskowanego punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie odpowiada zasadom usytuowania miejsc sprzedaży tych napojów na terenie miasta O.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzje organu pierwszej instancji, stanowi przepis art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487, z późn. zm.; dalej jako "ustawa").

Jak stanowi art. 18 ust. 1 ustawy, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu (art. 18 ust.3 ustawy).

Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy, powyższe zezwolenia organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 -3 wskazanej ustawy. Wskazuje to, że pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych stanowi ustawową przesłankę warunkującą wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 powyższej ustawy. Brak pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania uniemożliwia organowi zezwalającemu wydania tego zezwolenia.

Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w rozpatrywanej sprawie prawomocnym postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O. negatywnie zaopiniowała wniosek strony w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w nowo uruchamianej placówce handlowej "A" przy ul. [...] w O. Zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wyrokiem z 8 lutego 2018 r. (sygn. akt III 771/17) WSA we Wrocławiu oddalił skargę na postanowienie z [...] lipca 2017 r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. , którym utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji (postanowienie z [...] czerwca 2017r.).

W związku z powyższym - w sytuacji oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. - nie znajduje zastosowania norma art. 135 p.p.s.a, stanowiąca o stosowaniu przez sąd administracyjny przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.

Nie uzasadniony jest w sprawie zarzut skargi, że w rozpatrywanej sprawie – wydania zezwolenia alkoholowego – wniesienie skargi do sadu administracyjnego na ostateczne postanowienie negatywnie opiniujące wniosek o jego wydanie przez właściwy organ stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Organ odwoławczy zasadnie uznał, iż kwestionowanie ostatecznego postanowienia Kolegium w sprawie nie może być podstawą do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Zagadnienie wstępne o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, odnosi się bowiem tylko do takiej sytuacji, gdy wszczęte w odpowiednim trybie postępowanie nie może być kontynuowane z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy okoliczności, których prowadzący to postępowanie organ nie jest w stanie rozstrzygnąć w ramach posiadanych kompetencji. Istotą zagadnienia wstępnego jest więc konieczność rozstrzygnięcia problemu prawnego przez inny kompetentny podmiot (sąd), bez którego niemożliwe jest rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji miał możliwość rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i to uczynił.

Nie zasługuje więc na akceptacje podgląd, wyrażony w skardze, że w rozpatrywanej sprawie wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie Kolegium we W. utrzymujące w mocy postanowienie Komisji negatywnie opiniujące wniosek o wydanie zezwolenia alkoholowego, z uwagi na lokalizacje placówki handlowej, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 94 § 2 pkt 4 kpa do czasu rozstrzygnięcia skargi przez sąd.

Zgodnie z art. 12 ust.1 ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa), przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży. Natomiast stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy, rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.

Z powyższej regulacji art. 18 ust. 3a w zw. z art. 12 ust. 3 ustawy wynika, że wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych musi być poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, że lokalizacja punktu sprzedaży napojów alkoholowych musi być zgodna z postanowieniami uchwały rady gminy.

W sprawie idzie o Uchwałę Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta O.

Zgodnie z postanowieniem § 1 pkt. 1) uchwały, nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli: najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami: szkół, placówek oświatowo – wychowawczych, opiekuńczych, domów kultury, bibliotek, obiektów kultu religijnego, zakładów opieki zdrowotnej i społecznej, dworców kolejowych lub autobusowych, zakładów przemysłowych, obiektów zajmowanych przez organy ścigania lub wymiaru sprawiedliwości, zakładów karnych, administracji publicznej wynosi mniej niż 30 m. Stosownie do postanowień § 2 pkt 1) uchwały, od zasad określonych w § 1 można odstąpić w przypadku gdy: usytuowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów określonych w § 1 pkt 1.

Biorąc pod uwagę brzmienie § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] wskazać należy, że odległość punktu sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów kultu religijnego musi być mierzona w najbliższej linii prostej. Pomiar przeprowadzony w myśl wskazanego paragrafu uchwały nie bierze więc pod uwagę miejsc położenia wejść do obiektów, czy też jakichkolwiek przeszkód pomiędzy nimi.

Dokonania pomiaru pomiędzy wskazanymi obiektami w sposób wskazany przez skarżącego tj. - że najbliższa odległość między budynkami w linii prostej powinna być mierzona z uwzględnieniem drzwi wejściowych obiektu kultu religijnego i z uwzględnieniem drzwi wejściowych w którym znajduje się sklep – zdaniem Sądu nie znajduje potwierdzenie w treści cytowanego § 1 pkt 1 uchwały Nr [...]. Powyższy przepis jasno i wyraźnie określa sposób pomiaru najbliższej odległości: w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a obiektem kultu religijnego.

Z dokonanego w sprawie, zgodnie z postanowieniami uchwały, pomiaru wynika z niego, że odległość pomiędzy obiektem, w którym ma zostać uruchomiony punkt sprzedaży alkoholu, a obiektem kultu religijnego ([...]) wynosi 7, 65 m w linii prostej. Dlatego nie można uznać, jak chce skarżący, naruszenia w sprawie § 1 pkt 1 wskazanej uchwały.

Zgodnie z § 2 pkt 1 uchwały, od zasady określonej w § 1 można odstąpić w przypadku gdy usytuowanie punktu sprzedaży nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów wymienionych w § 1 pkt 1. Wynika z powyższego, że zastosowanie sformułowania, w ramach którego organ może (ale nie jest zobowiązany) odstąpić od ustalonych reguł, zbudowane jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. Organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych kompetencji, ma obowiązek wyjaśnić dokładnie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, wypełniając nie tylko normę art. 7 kpa oraz określony w przepisie art. 77 § 1 kpa obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, lecz także obowiązek sporządzenia odpowiedniego – wnikliwe i logiczne, wyjaśniające przesłanki którym organ się kierował.

Jak w wynika z akt sprawy do [...] prowadzą trzy wejścia usytuowane po trzech stronach świątyni, tj. od strony [...], ul. [...] i pl. [...].[...] jest miejscem kultu religijnego gromadząca mieszkańców z całego miasta i o różnych porach dnia, w związku z powyższym wierni korzystają ze wszystkich wejść (które są otwarte) i przechodzą również w najbliższym sąsiedztwie domu towarowego. Ponadto jedno z wejść do [...] z którego najczęściej korzystają wierni, odbywa się w ciągu ruchu pieszego - obok wejścia do w/w sklepu.

Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie do pogodzenia jest funkcjonowanie obok siebie miejsca kultu, pełniącego funkcję religijną z placówką handlową, w której prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych. Skoro, odległość pomiędzy obydwoma obiektami wynosząca niespełna 8 m, jest odległością powszechnie uznawaną za bliską, a obiekty ([...], sklep) usytuowane są przy jednym ciągu komunikacyjnym, nie można mówić o wystąpieniu sytuacji umożliwiającej odstąpienia od zasad określonych w § 1 uchwały. Tym samym zarzut naruszenia § 2 pkt 1 uchwały należy uznać za niezasadny.

Powyższe ustalenia wskazują, że w sprawie organy wszechstronnie rozważyły stanu faktycznego sprawy pod kątem wymogów zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz w uchwale nr [...] Rady Miasta O. Tym samym nie uzasadniony jest zarzut skargi naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić należy, że okoliczności faktyczne oraz prawne, które zadecydowały o przyznaniu uprzednio innych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w innych postępowaniach, nie mogą być brane pod uwagę w konkretnej rozpatrywanej sprawie, gdyż okoliczności rozpoznawanej sprawy decydują o sposobie jej załatwienia.

W konkluzji trzeba podkreślić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie dopatrzył się w z naruszeń materialnoprawnych czy też proceduralnych co obligowało do oddalenia skargi, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 151 tej samej ustawy.