Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1727/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 54 par. 2, art. 133 par. 1, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. M. i T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 943/11 w sprawie ze skargi L. M. i T. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia w sprawie nakazania rozbiórki loggi oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 1727/12

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi L. M. i T. M. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego we Wrocławiu z dnia [...] października 2011 r. (Nr [...]) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazania rozbiórki loggii oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. (nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne "w sprawie nakazania rozbiórki loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane".

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 1994 r. Prezydent Miasta Wałbrzycha udzielił W. P. oraz D. i E. K. – ówczesnym właścicielom lokali mieszkalnych nr [...] i nr [...], położonych na I piętrze w budynku mieszkalnym przy ul. [...], pozwolenia na budowę dwóch loggii. Ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewoda Dolnośląski stwierdził nieważność powyższej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 5 ówcześnie obowiązującej ustawy z 1974 r. – Prawo budowlane, to jest bez zgody T. M. – jednego ze współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Starosta Wałbrzyski przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim, według właściwości, wniosek [...] z dnia [...] stycznia 2011 r., zawierający m.in. żądanie nakazania rozbiórki przedmiotowych loggii na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W związku z powyższym pismami z dnia [...] kwietnia 2011 r. organ zawiadomił o wszczęciu na wniosek skarżących postępowań administracyjnych w sprawie nakazania rozbiórki loggii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...] oraz do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wywiódł, że fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę w każdym przypadku obliguje organ nadzoru budowlanego do podjęcia postępowania naprawczego z art. 51 ustawy – Prawo budowlane. Po stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę nie jest dopuszczalne wydanie orzeczenia na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, lecz wyłącznie na podstawie art. 50 i 51 tej ustawy. Skoro zatem brak jest podstaw prawnych do nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, postępowanie wszczęte na wniosek skarżących należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Jednocześnie organ poinformował, że podejmie z urzędu postępowanie naprawcze w trybie art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane. Zaznaczył przy tym, że w postępowaniu prowadzonym w tym trybie orzeka się wyłącznie o prawidłowości wykonanych robót budowlanych pod względem techniczno-budowlanym i nie bada się, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spory na tym tle mają charakter cywilnoprawny i mogą być wyłącznie rozstrzygane przez sądy powszechne.

W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący [...] wywodzili, iż nie sposób twierdzić, że postępowanie jest bezprzedmiotowe, a spór ma charakter cywilnoprawny, gdyż obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest wszczęcie procedury mającej na celu usunięcie skutków "samowoli budowlanej" bądź przez nakazanie usunięcia "samowoli", bądź przez wszczęcie postępowania "legalizacyjnego". Zdaniem skarżących, z wnioskiem o wszczęcie postępowania legalizacyjnego mogą wystąpić wyłącznie wszyscy współwłaściciele, gdyż jest to czynność przekraczająca zwykły zarząd nieruchomością. W żadnym jednak przypadku "nie można za organem I instancji przyjąć poglądu o bezprzedmiotowości postępowania w tej sprawie".

Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim zawiadomił strony, w tym skarżących [...], o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonanej loggii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zasadność umorzenia przedmiotowego postępowania nie budzi w jego ocenie żadnych wątpliwości, jednakże przesłanka do wydania takiego rozstrzygnięcia jest inna od wskazanej przez organ I instancji.

Zdaniem organu odwołąwczego, okolicznością uzasadniającą konieczność umorzenia postępowania jest fakt braku jakichkolwiek podstaw prawnych do rozstrzygania przez organ nadzoru budowlanego co do wniosku strony o rozbiórkę obiektu lub jego części, niezależnie od wskazanej przez stronę podstawy do rozbiórki. Zakres działania organu nadzoru budowlanego został bowiem określony w art. 83 Prawa budowlanego i z przepisu tego wynika, że przedmiotem, co do którego może rozstrzygać organ nadzoru budowlanego, są roboty budowlane wykonane w określony sposób (w określonych okolicznościach, np. samowolnie), a nie wniosek złożony przez stronę postępowania domagającą się konkretnego rozstrzygnięcia. W niniejszym przypadku postępowanie zainicjowane przez [...] było więc od samego początku bezprzedmiotowe.

Organ II instancji wyjaśnił, że charakter zadań nałożonych przez ustawodawcę na organ nadzoru budowlanego (funkcje policyjne) wskazuje, iż w przeważających przypadkach działa on z urzędu. Do tych przypadków należą roboty budowlane, wykonane w sposób, który przepis ustawy Prawo budowlane wiąże z możliwością wydania na jego podstawie rozstrzygnięcia i w takich sytuacjach żądanie strony stanowi jedynie impuls do prowadzenia postępowania z urzędu. Posiadając bowiem wiedzę o fakcie wykonania w określonych okolicznościach robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do podjęcia przewidzianych prawem działań, nie mogąc być ograniczony żądaniem strony i powołaną przez nią podstawą prawną.

Na powyższą decyzję [...] złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi zarzucili, że organy orzekające w obu instancjach popełniły błąd logiczny, bowiem przyjęły że przedmiotem sprawy administracyjnej wszczętej na skutek pisma z dnia [...] stycznia 2011 r. jest orzeczenie o żądaniu strony, a nie załatwienie sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego w oparciu o przepisy prawa materialnego, w tym o powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy art. 50-51 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzając, iż skarżący mają w niniejszej sprawie przymiot strony, [...] wywiedli, że w związku z ich pismem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, a nie żądanie strony, i nie o żądaniu tym organy winny orzekać.

Zaznaczywszy, że organ nie jest związany wskazaną przez stronę podstawą prawną, skarżący podnieśli, że w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. zawarte były trzy wnioski. Jeden z nich dotyczył "ewidentnej samowoli budowlanej polegającej na zaadaptowaniu na cele mieszkalne przez Państwa [...] części strychu i tylko tej części żądania dotyczyła ta część uzasadnienia w której skarżący powołali się na art. 48 ustawy Prawo budowlane".

W zakresie loggii skarżący "powołali jedynie okoliczność, że pozwolenie budowlane na podstawie którego została zbudowana loggia zostało decyzją wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2010r. wyeliminowane z obrotu prawnego". [...] oświadczyli, że oczekują, iż po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zostanie nałożony decyzją obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, gdyż budowa loggii została wykonana bez ich zgody jako współwłaścicieli budynku. Zaznaczyli ponadto, iż pozostają na stanowisku, że do zalegalizowania robót budowlanych konieczna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że kwestię sporną w tej sprawie stanowi umorzenie postępowania w sprawie nakazania rozbiórki loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], wszczętego na wniosek [...].

Jak podkreślił Sąd meriti, w rozpatrywanej sprawie poza sporem jest to, że w odniesieniu do loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] zostały wszczęte dwa odrębne postępowania administracyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim. Jedno z nich wszczęto na wniosek [...], a drugie z urzędu.

Zdaniem WSA we Wrocławiu, trafnie wskazał Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że okolicznością uzasadniającą konieczność umorzenia postępowania w sprawie wszczętej na wniosek [...] jest fakt braku podstaw prawnych do rozstrzygania przez organ nadzoru budowlanego co do wniosku strony o rozbiórkę obiektu lub jego części, niezależnie od wskazanej przez stronę podstawy do rozbiórki. Zakres działania organu nadzoru budowlanego został bowiem określony w art. 83 Prawa budowlanego i z przepisu tego wynika, że przedmiotem, co do którego może rozstrzygać organ nadzoru budowlanego, są roboty budowlane wykonane w określony sposób (w określonych okolicznościach, np. samowolnie), a nie wniosek złożony przez stronę postępowania domagającą się konkretnego rozstrzygnięcia. W niniejszym przypadku postępowanie zainicjowane przez skarżących było więc od samego początku bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy prawidłowo przy tym zaznaczył, że charakter zadań nałożonych przez ustawodawcę na organ nadzoru budowlanego (funkcje policyjne) wskazuje, iż w przeważających przypadkach działa on z urzędu. Do tych przypadków należą roboty budowlane, wykonane w sposób, który przepis ustawy Prawo budowlane wiąże z możliwością wydania na jego podstawie rozstrzygnięcia i w takich sytuacjach żądanie strony stanowi jedynie impuls do prowadzenia postępowania z urzędu. Posiadając bowiem wiedzę o fakcie wykonania w określonych okolicznościach robót budowlanych, organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany do podjęcia przewidzianych prawem działań, nie mogąc być ograniczony żądaniem strony i powołaną przez nią podstawą prawną.

W sytuacji, gdy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim powziął wiadomość o wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej loggii, powinien był z urzędu wszcząć postępowanie w tej sprawie, co ostatecznie też uczynił, zawiadamiając o tym fakcie strony pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r.

Skoro zatem – jak stwierdził Sąd I instancji – w chwili orzekania przez organ II instancji przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim toczyło się już podjęte z urzędu postępowanie w sprawie loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...], to wszelkie argumenty odnoszące się do tej inwestycji nie podlegały rozpatrzeniu w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżących w przedmiocie nakazania rozbiórki tej loggii.

WSA we Wrocławiu podkreślił przy tym, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest wyłącznie zgodność z prawem umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżących w przedmiocie nakazania rozbiórki loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...], nie zaś to, jak w ogóle należy załatwić sprawę administracyjną, której przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego dotyczącego przedmiotowej loggii.

Jak dalej zauważył Sąd meriti, jednocześnie nie mogą być prowadzone dwa odrębne postępowania co do istoty w tym samym przedmiocie i to z nich, które zostało wszczęte nieprawidłowo, podlega umorzeniu. Podkreślił przy tym, że fakt umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nakazania rozbiórki loggii wszczętego na wniosek skarżących nie przesądza o wyniku postępowania dotyczącego tej loggii wszczętego z urzędu. To, że kwestie związane z jej wybudowaniem nie zostały w niniejszym postępowaniu rozpatrzone nie oznacza, że nie zostaną one w ogóle rozstrzygnięte, ponieważ rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie nie jest merytoryczne, lecz procesowe. Merytoryczne rozstrzygnięcie wszelkich kwestii związanych z wybudowaną loggią nastąpi w postępowaniu podjętym z urzędu w sprawie loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...]. Wbrew obawom skarżących, dojdzie zatem do załatwienia sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego, jednak nastąpi to w postępowaniu wszczętym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim z urzędu, a nie na wniosek skarżących.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik [...] zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a., poprzez rozstrzygnięcie (wydanie wyroku) pomimo nieprzedłożenia przez organ II instancji kompletnych akt sprawy.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnianiu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących kasacyjnie ograniczył się w zasadzie do zacytowania fragmentu komentarza do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucając Sądowi I instancji, że rozstrzygnął sprawę nie mając kompletnych akt sprawy. Wskazał, że Sąd meriti nie dysponował aktami sprawy wszczętej z urzędu w dniu [...] sierpnia 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Jedyny zarzut, jaki postawił autor skarg kasacyjnej, dotyczy naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie (wydanie wyroku) pomimo nieprzedłożenia przez organ II instancji kompletnych akt sprawy.

Zarzut ten, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać należy za nietrafny. Zgodnie z ostatnio wymienionym przepisem organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Celem tej regulacji jest zdyscyplinowanie organów administracji do terminowego wykonania powierzonego im obowiązku, jakim jest przekazanie do sądu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę i przewiduje swego rodzaju sankcję za jego niedopełnienie lub nieterminowe dopełnienie. Jak wynika z akt niniejszej sprawy organ wywiązał się ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku przekazując akta sprawy.

Artykuł 133 § 1 ustawy p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sąd nie dokonuje samodzielnie ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał dowodowy znajdujący się w tych aktach, na które składają się akta administracyjne i sądowe.

Należy w tym miejscu podnieść, że zarzut pominięcia części materiału dowodowego nie może być skutecznie podnoszony w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. Jeżeli więc autor skargi kasacyjnej zamierzał wykazać, że sąd pierwszej instancji przyjął stan faktyczny ustalony przez organy niezgodnie z obowiązującą je procedurą, a w szczególności poprzez "nieuwzględnienie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego", to powinien postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., polegający na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a także zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji. Wprawdzie rzeczywiście akta sprawy przekazane wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie zawierają akt administracyjnych dotyczących wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonanej loggii przynależnej do lokalu mieszkalnego nr [...], wbrew jednak twierdzeniom strony skarżącej, nie miało to w żaden sposób wpływu na wynik sprawy.

Wskazać w tym względzie należy, iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 174 pkt 2 ustawy p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przytoczonym przepisie nałożono zatem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ istotny, na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426), polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 387; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07). Zatem stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia tych przepisów, to zaskarżony wyrok byłby odmienny.

Takich wywodów skarżący kasacyjnie nie przeprowadził, nie wskazał i w żaden sposób nie odniósł się do kwestii wpływu wskazanych "naruszeń" procedury na wynik rozstrzyganej przez Sąd I instancji sprawy. Nie przedstawił w tej mierze jakichkolwiek argumentów. Już tylko z tych względów przedłożona skarga kasacyjna winna podlegać oddaleniu.

Zarzut nieprzedłożenia przez organy administracji pełnych akt sprawy i naruszenia w związku z tym zasad procedowania przez sąd administracyjny I instancji nie mógłby zostać także uznany za zasadny, nawet w przypadku jego prawidłowego i właściwego sformułowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezbędne do rozpoznania sprawy akta zostały należycie skompletowane, a więc zaskarżony wyrok został podjęty zgodnie z postanowieniami zawartymi w art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. Brak w przekazanych aktach postępowania administracyjnego materiałów zgromadzonych w związku z prowadzeniem, wszczętego z urzędu postępowania w sprawie wykonanej loggii był bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Jak bowiem trafnie wskazały organy, co słusznie zaakceptował w swoim rozstrzygnięciu Sąd I instancji, przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest wyłącznie zgodność z prawem umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżących w przedmiocie nakazania rozbiórki loggii przynależnej do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...], nie zaś to, jak w ogóle należy załatwić sprawę administracyjną, której przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego dotyczącego przedmiotowej loggii. To będzie przedmiotem innego (merytorycznego) postępowania, w odróżnieniu od analizowanego tutaj, które miało charakter stricte procesowy, odnoszący się – jak wskazano powyżej – do zasadności umorzenia postępowania wszczętego z wniosku skarżących. Z tych też względów dokumentacja zgromadzona w ramach postępowania prowadzanego z urzędu nie miała jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej. Akta sprawy prowadzonej z urzędu nie można było w związku z tym zaliczyć do pojęcia akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy p.p.s.a. Pojęcie to obejmuje bowiem stricte akta sprawy bezpośrednio związanej z rozstrzyganym zagadnieniem, a tym była – jak wskazano - kwestia umorzenia postępowania wszczętego z wniosku skarżących. Dla rozstrzygnięcia procesowego, jakim było umorzenie wskazanego postępowania, nie było zatem konieczne uzyskanie materiału dowodowego z prowadzonego postępowania z urzędu.

Jedynie na marginesie wskazać należy, iż zasadnie w tej mierze uznał Sąd meriti, że nie mogą być prowadzone dwa odrębne postępowania co do istoty w tym samym przedmiocie i to z nich, które zostało wszczęte nieprawidłowo, podlega umorzeniu. Ważne jest przy tym, iż fakt, że kwestie związane z wybudowaniem spornej loggii nie zostały w analizowanym postępowaniu rozpatrzone nie oznacza, że nie zostaną one w ogóle rozstrzygnięte, ponieważ rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie nie jest merytoryczne, lecz procesowe. Wbrew obawom skarżących, dojdzie zatem do załatwienia sprawy administracyjnej, której przedmiotem jest stan powstały w wyniku stwierdzenia nieważności pozwolenia budowlanego, jednak nastąpi to w postępowaniu wszczętym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie wałbrzyskim z urzędu, a nie na wniosek skarżących.

Z tych wszystkich względów, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.