Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1128/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Transport
Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.53 ust. 1 pkt 2 zwz. z art. 198 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w sprawie kursu dotyczącego uprawnień na przewóz towarów niebezpiecznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...]. Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 227, poz 1367 ze zm.) oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej na "A" w K., prowadzącego kurs z zakresu [...], w wysokości [...] zł z tytułu niewypełnienia obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

W uzasadnieniu zacytował treść obowiązujących przepisów tj. art. 53 ust. 1, art. 54 ust. 5 pkt 3 oraz art. 108 ustawy a także § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie egzaminów dla kierowców przewożących towary niebezpieczne. Następnie wyjaśnił, że wobec nieprzedłożenia najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu (tj. w dniu [...] r.) listy uczestników kursu albo informacji o jego odwołaniu, pismem z dnia [...] r. (na podstawie art. 54 ust. 5 pkt 3 ustawy) wezwał zobowiązanego przedsiębiorcę do usunięcia w terminie 7 dni naruszenia. W dniu [...] r. zobowiązany przedstawił informację o imionach i nazwiskach osób uczestniczących w kursie, które przystąpią do egzaminu w dniu [...] r., wypełniając tym samym obowiązek z § 2 ust. 2 rozporządzenia. Fakt przedstawienia tej listy nie zwalnia jednak podmiotu z wypełnienia obowiązku określonego w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy. W piśmie z dnia [...] r. zobowiązany przedstawił swoje stanowisko, stwierdzając, iż działanie organu nie ma podstawy prawnej. Pomimo ponownego wezwania z dnia [...] r., zobowiązany podmiot ponownie tylko ustosunkował się do wezwania, lecz nie usunął naruszenia.

W związku z powyższym Marszałek Województwa [...] zasadnie pismem z dnia [...] r. wszczął postępowanie w sprawie, a po przeprowadzeniu postępowania, z zachowaniem wymaganej procedury, wydał powyższą decyzję, stosownie do treści art. 108 cytowanej ustawy, zgodnie z którym kto będąc podmiotem prowadzącym kursy nie wypełnia obowiązków określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1-6 oraz ust. 2 podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł. za każde naruszenie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.B.. Przytoczył pełne brzemiennie przywołanych w sprawie przepisów ustawy i wymienionego powyżej rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie egzaminów dla kierowców przewożących towary niebezpieczne, które wydane zostało na podstawie art. 31 ustawy, a także przepisy wprowadzające zmiany w tym rozporządzeniu. Jego zdaniem zmiany tej nie dostrzegli urzędnicy, przekraczając tym samym swoje uprawnienia kontrolne. Zarzucił także, iż podczas kontroli w jego firmie nie zostały uwzględnione przepisy ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o swobodzie działalności gospodarczej

Rozpoznając złożone odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz art. 54 ust. 5 pkt 3 i art. 108 ustawy. Następnie stwierdził, że z analizy akt sprawy wynika, że J.B. nie wypełnił w przypadku kursu przeprowadzonego w dniach od [...] r. obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy. W dniu [...] r. zobowiązany poinformował o terminie, czasie i miejscu prowadzenia kursu zintegrowanego dotyczącego przewozu towarów niebezpiecznych oraz o harmonogramie zajęć. Zgłoszony kurs miał odbywać się od [...] r. Wobec nieprzedstawienia informacji wynikającej z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy, organ pierwszej instancji wezwał, pismem z dnia [...] r., przedsiębiorcę do usunięcia naruszeń warunków wykonywania działalności. Przedsiębiorca wprawdzie ustosunkował się do otrzymanego wezwania, ale nie usunął naruszenia. Także drugie wezwanie (z dnia [...] r.) nie spowodowało wykonania obowiązku wynikającego z ustawy. W ocenie Kolegium rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i należy się z nim zgodzić. Art. 53 ustawy o transporcie towarów niebezpiecznych nakłada na podmiot prowadzący kursy liczne obowiązki, w tym obowiązek przedstawienia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na prowadzenie kursu najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu listę uczestników kursu albo informację o jego odwołaniu (art. 53 ust. 1 pkt 2). Sankcją za niewypełnienie powyższego obowiązku jest kara pieniężna w wysokości 300 zł.

W ocenie organu J.B. prowadzący Firmę "A" pomimo wezwania do usunięcia naruszenia oraz pouczony o konsekwencjach niewypełnienia obowiązku nie przedłożył wymaganej listy uczestników kursu lub informacji o jego odwołaniu, a wobec powyższego organ zasadnie nałożył na niego przewidzianą w art. 108 ustawy karę pieniężną. Kolegium podniosło, że nałożony przepisem § 2 ust. 2 rozporządzenia obowiązek przedstawienia marszałkowi województwa w dniu poprzedzającym dzień przeprowadzenia egzaminu listy zawierającej imiona i nazwiska osób uczestniczących w kursie oraz imiona i nazwiska osób nieuczestniczących w danym kursie, które przystąpią do egzaminu w żadnym razie nie zwalnia podmiotu prowadzącego kurs z wykonania obowiązku nałożonego ustawą. Nie ma przy tym znaczenia późniejsza data wejścia w życie rozporządzenia, gdyż w pierwszej kolejności ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych nakłada na podmiot prowadzący kurs obowiązek, którego niewykonanie grozi sankcją określoną w art. 108 ustawy. Kolegium dodało, że nie stwierdziło wystąpienia przesłanek z art. 109 ustawy uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary.

Niezadowolony z powyższego rozstrzygnięcia J.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze przytoczył przywołane w sprawie przepisy stwierdzając, iż nie naruszył art. 31 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Stwierdził też, że w świetle przepisu art. 31 ustawy i obowiązującego rozporządzenia wykonawczego - art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy jest w ogóle niewykonalny. Dodał, że wymieniony artykuł zgodnie z art. 133 tej ustawy nie miał zastosowania po wejściu w życie ustawy z dniem 1 stycznia 2012 r., (przepisy te miały charakter przepisów przejściowych). Niezrozumiałe bowiem jest dlaczego podmiot prowadzący kurs miałby podawać takie same informacje w dniu rozpoczęcia kursu i w dniu poprzedzającym dzień przeprowadzenia egzaminu. Do skargi dołączone zostały liczne pisma mające potwierdzić przedstawioną przez skarżącego argumentację.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. skarżący podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację. Podniósł, iż zmienione przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wprowadzają zbędne obowiązki w zakresie przedkładania listy uczestników kursu, gdyż sprowadzają się one do dwukrotnego wskazywania tych samych nazwisk. Tego rodzaju rozwiązanie w jego ocenie niczemu nie służy, a stanowi jedynie dodatkowy, zbędny obowiązek podmiotu organizującego i prowadzącego kurs.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle przywołanego przepisu ustawy Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego w dacie wydania tego aktu, nie rozstrzygając przy tym pod kątem słuszności, czy też celowości i nie kierując się zasadami współżycia społecznego. Rozpatrując sprawę według powyżej wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzając nie naruszają prawa.

Kontrolowane w niniejszym postępowaniu decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz.U. nr 227, poz. 1367 ze zm.) Ustawa ta w rozdziale 5 reguluje m.in. działalność w zakresie prowadzenia kursów ADR, a w art. 53 wskazuje obowiązki podmiotu prowadzącego takie kursy, wskazując w pkt 1 obowiązek na 10 dni przed rozpoczęciem kursu przedstawić marszałkowi właściwemu na miejsce prowadzenia kursu (..) informację o terminie, czasie i miejscu kursu oraz harmonogramie zajęć, a w pkt 2 najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu przedstawić właściwemu marszałkowi województwa ze względu na prowadzenie kursu listę uczestników kursu albo informację o odwołaniu kursu. Natomiast na podstawie art. 31 tej ustawy Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu 15 lutego 2012 r. wydał rozporządzenie w sprawie egzaminów dla kierowców przewożących towary niebezpieczne. Jak wynika z § 1 tego rozporządzenia określa ono szczegółową formę i tryb przeprowadzania egzaminu kończącego kurs ADR oraz szczegółowy tryb wydawania związanych z tym zaświadczeń ADR i ich wtórników (ich wzorów). W § 2 pkt 2 zawarto też obowiązek dotyczący podmiotu prowadzącego kurs ADR, a mianowicie zobowiązano ten podmiot do przedstawienia właściwemu marszałkowi, najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień przeprowadzenia egzaminu, imiona i nazwiska osób uczestniczących w kursie oraz imiona i nazwiska osób nieuczestniczących w danym kursie, które przystąpią do egzaminu.

Podstawą wydania rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu był przywołany wcześniej art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie jest to taki sam obowiązek jak ten wynikający z przywoływanego przez niego § 2 pkt 2 rozporządzenia. O ile w obowiązku wynikającym z ustawy położono nacisk na listę uczestników danego kursu względnie informację o odwołaniu zaplanowanego kursu, o tyle obowiązek wynikający z rozporządzenia – ukierunkowany jest przede wszystkim na listę osób przystępujących do danego konkretnego egzaminu.

Nie podlega sporowi, iż skarżący nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 53 ust. 1 pkt 2, tzn. najpóźniej w dniu rozpoczęcia kursu nie przedstawił właściwemu marszałkowi województwa ze względu na prowadzenie kursu listy jego uczestników albo informacji o jego odwołaniu. Nie uczynił tego, pomimo dwukrotnego wezwania do usunięcia naruszenia (w postaci nieprzedstawienia marszałkowi informacji o której mowa w cytowanym powyżej art. 53 ust. 1 pkt 2) wystosowanego do niego przez marszałka województwa, zgodnie z art. 54 ust. 5 pkt 3 ustawy.

Skarżący nie wyplenił tym samym ciążącego na nim obowiązku, co zgodnie z przepisem art. 108 ustawy –zamieszczonym w rozdziale 8 ustawy – Kary, podlega karze pieniężnej w wysokości 300 zł za każde naruszenie, czyli w przypadku skarżącego, naruszającego obowiązek wskazany w art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy – w wysokości 300 zł.

Argument, którym posługuje się skarżący, tak w odwołaniu jak i skardze, że spełnił niezbędne wymagania wobec wykonania obowiązku wynikającego z zapisu § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 15 lutego 2012 r. nie mógł być uznany za przekonujący i zasadny w sprawie. Jak wyjaśniono powyżej skarżący w ogóle nie wykonał wezwania wystosowanego do niego, a informacja, którą zobowiązany był przekazać marszałkowi województwa na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia nie pokrywa się z informacją wynikającą z art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy. Obowiązki te nie są, wbrew twierdzeniom skarżącego, tożsame.

Nie jest też zasadny zarzut skarżącego dotyczący nieobowiązywania art. 53 ust. 1 pkt 2 ustawy z uwagi na treść art. 133 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. Art. 133 ustawy dotyczył wyłącznie przepisów wykonawczych. Podkreślić też trzeba, że organy są zobowiązane do działania na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie orzekania przez te organy.

Na marginesie skład orzekający dostrzegając podnoszony przez skarżącego argument przynajmniej częściowego pokrywania się treściowego wymaganych informacji, nie może podzielić w tym zakresie stanowiska skarżącego o ich zbędności. Wskazywane obowiązki wynikają bowiem z obowiązujących przepisów i są niezależne od siebie. Dopóki zatem obowiązują powoływane w sprawie przepisy obligują one orzekające w sprawie organy i osoby uczestniczące w organizowaniu kursów w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych (ADR) do ich przestrzegania. Jedyną możliwością zmiany określonych w tych przepisach obowiązków jest zmiana obowiązujących w tym zakresie przepisów, na co nie ma wpływu Sąd, zobligowany do przestrzegania obowiązującego prawa.

. Mając na uwadze, że w ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, uznać należy, że w zgodzie z prawem wymierzyły skarżącemu przedmiotową karę. Jej wysokość wynika wprost z przywołanego art. 108 ustawy. Prawidłowo też organy uznały, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 109 ustawy, wyłączające możliwość nałożenia przedmiotowej kary.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.