Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2139/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1, art. 158 § 1, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 ust. 3, art.5 ust. 1 i ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1, art. 44 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 667
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym - t.j.
article: art. 2 pkt 18 lit. a, art. 9 ust. 1 pkt 4, art. 64
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia "(...)" lipca 2020 r. nr "(...)"w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...], na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2019 r. poz. 667, z późn. zm., dalej: "ustawa o dozorze technicznym"), po rozpatrzeniu wniosku L. Sp. z o.o., ul. [...] [...],[...][...] (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego (dalej: "dyrektor TDT") nr [...] z [...] grudnia 2018 r., wstrzymującej eksploatację urządzenia technicznego - wiązki butli, wytworzonego przez L., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Spółkę, odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W zaskarżonej decyzji Minister Infrastruktury wyjaśnił, że pismem z [...] listopada 2018 r., sygn. akt [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] wystąpił do TDT, z wnioskiem o przeprowadzenie "kontroli pod kątem warunków technicznych naczyń ciśnieniowych/wiązek butli przeznaczonych do przewozu gazów, którymi przewożone są po napełnieniu w firmie L. Sp. z o.o. z/s [...] ul. [...][...]".

Minister wskazał, że 14 grudnia 2018 r., zostało przeprowadzone przez starszego inspektora TDT badanie doraźne kontrolne wiązki butli, wytworzonej przez L., nr fabryczny [...], (dalej: "wiązka butli"), eksploatowanej przez Spółkę. Przedmiotowe badanie doraźne kontrolne zostało wykonane w obecności przedstawiciela eksploatującego – D. S.. Z przeprowadzonego ww. badania doraźnego kontrolnego został sporządzony protokół o nr.: [...] z [...] grudnia 2018 r. z negatywnym wynikiem badań.

Minister wskazał, że w związku z negatywnym wynikiem badania doraźnego kontrolnego wiązki butli decyzją z [...] grudnia 2018r. Nr [...], dyrektor TDT wstrzymał eksploatację wiązki butli. Powołując się na art. 10 § 2 K.p.a., dyrektor TDT odstąpił od zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym z uwagi na to, że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, która mogła powstać w zw. z dalszą eksploatacją wiązki butli. Jednocześnie decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Minister wskazał dalej, że pismem z 24 grudnia 2018 r. Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] ze względu na to że została ona wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa Zarzuciła jednocześnie organowi I instancji naruszenie art. 7 K.p.a., zasady działania organów w sposób zwiększający zaufanie obywateli do państwa, art. 18 oraz art. 20a ustawy o dozorze technicznym oraz licznych przepisów K.p.a.

Minister Infrastruktury dokładnie następnie opisał przebieg postępowania, wskazując m.in., że pismem z [...] lipca 2019 r., Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] oznajmił, iż wstępuje do niniejszego postępowania administracyjnego, a także, że Strona w piśmie z 10 października 2019 r. wyjaśniła, że wnosi o równorzędne rozpatrzenie odwołania od decyzji I instancji oraz wniosku o stwierdzenie jej nieważności.

Minister wyjaśnił również, że pismem z [...] listopada 2019 r., zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w [...] o udostępnienie Ministrowi Infrastruktury akt sprawy ws. o sygn. akt [...], z oskarżenia wniesionego przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej w [...], oraz umożliwienia sporządzania odpisów z w/w akt spraw. Przy piśmie z [...] listopada 2019 r. sygn. akt [...] II Wydział Karny Sądu Rejonowego w [...] przesłał ww. akta sprawy.

Strona w kolejnym piśmie z 19 marca 2020 r. przedstawiła dodatkową argumentację.

Minister Infrastruktury, rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r. uznał, że przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie została spełniona, tj. decyzja została wydana przez organ właściwy. Organ wskazał, że spełnienie tej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji może mieć miejsce, mówiąc ogólnie, gdy decyzja została wydana przez organ, do kompetencji którego nie należy rozstrzyganie danych kategorii spraw administracyjnych. Wskazana natomiast przez dyrektora TDT w zaskarżonej decyzji podstawa prawna to art. 18 ust. 1 i art 44 ust 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 154, z późn. zm., dalej: "ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych"). Art. 18 ust 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia Z przepisu tego wynika wprost, że organ jednostki dozoru technicznego, a więc w niniejszej sprawie dyrektor TDT (zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych), jest organem właściwym, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów. Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, tj. przez dyrektora TDT w ramach jego kompetencji.

Minister wyjaśnił również, że wskazana przez Stronę okoliczność, że ww. decyzja dyrektora TDT została podpisana przez pracownika TDT "bez wskazania umocowania" nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Co prawda z treści decyzji dyrektora TDT nie wynika, aby upoważnienie dla Starszego Inspektora TDT – S. G. było załączone do decyzji, ale z jej treści wprost wynika że działał on z upoważnienia dyrektora TDT. Przy podpisie wskazano bowiem: "Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego z up. STARSZY INSPEKTOR Transportowego Dozoru Technicznego mgr inż S. G.. Osoba ta zaś działała na podstawie upoważnienia wydanego mu przez dyrektora TDT [...] grudnia 2017 r., nr [...], które obejmowało umocowanie m.in. do wykonywania w imieniu dyrektora TDT czynności dozoru technicznego i wydawania decyzji administracyjnych, w sprawach o których mowa w art. 14 ust. 1 i art. 18 ust. 1 - 3 ustawy o dozorze technicznym, w zakresie dotyczącym m.in. zbiorników stałych i przenośnych, zbiorników transportowych. Oznacza to, że osoba, która podpisała ww. decyzję działała na podstawie i w ramach udzielonego jej upoważnienia oraz w sposób wyraźny wskazała w tej decyzji że działa z upoważnienia dyrektora TDT.

W ocenie Ministra Infrastruktury, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, tj. dla jej wydania istniała podstawa prawna, a sama decyzja nie narusza prawa, tym bardzie w sposób rażący.

Minister dodał, że zgodnie z § 1 pkt.1 lit e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468) dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów. Wiązka butli jest urządzeniem ciśnieniowym, o którym mowa powyżej, tj. kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Zatem parametry opisywanych wiązek butli ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu. W związku z powyższym, w ocenie organu, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art, 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez Stronę (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Ustalone bowiem przez organ I instancji okoliczności, o których mowa powyżej (eksploatowanie wiązki butli bez oznaczenia znakiem π na każdej butli oraz bez decyzji zezwalającej na eksploatację tego urządzenia technicznego, świadczą o nieprzestrzeganiu przepisów dozoru technicznego przez Stronę, w szczególności art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, wobec czego dyrektor TDT był uprawniony i obowiązany do zastosowania art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, tj. wydania decyzji wstrzymującej eksploatację wiązki butli. Tym samym Minister nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Minister nie stwierdził również wystąpienia pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt 3-7 K.p.a.

Pismem z 29 sierpnia 2020 r. Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Ministra Infrastruktury z [...] lipca 2020 r., zarzucając, że została wydana w sposób rażąco naruszający przepisy a w szczególności w sposób:

1) nieuprawniony i bez umocowania prawnego a także z przekroczeniem uprawnień,

2) naruszający przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz umów międzynarodowych,

3) niebudzący zaufania obywateli do organów państwa,

4) powodujący przekroczenie przepisów odnośnie terminów,

5) nieuwzględniający całości materiału i słusznego interesu Strony.

Skarżący podniósł, że działanie dyrektora TDT będące podstawa wydania decyzji a więc działania kontrolne nie mają umocowania prawnego i jako takie nie mogą być podstawą. Żaden przepis w sposób bezpośredni ani pośredni nie daje dyrektorowi TDT prawa do podejmowania działań kontrolnych wobec urządzeń ciśnieniowych a zobowiązanie wystosowane przez prokuraturę, by takie działanie podjąć nie jest podstawą prawną skutkującą możliwością wydania decyzji. Jak wynik z rozstrzygnięć sądowych nie istnieje żadna podstaw prawna dla przyjęcia, że dyrektor TDT ma uprawnienia inne niż wynikające z art. 9 ust 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Cytując uzasadnienie (...) "Dyrektor TDT jest organem właściwym w sprawach dotyczących warunków technicznych i badań urządzeń technicznych przeznaczonych do przewozu drogowego, kolei i żeglugą śródlądową towarów niebezpiecznych (...)", a zatem żaden przepis nie daje prawa dyrektorowi TDT by ten podejmował kontrole lub wydawał decyzje zakazujące użytkownika wiązek butli w transporcie międzynarodowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Skarżący w piśmie z 12 stycznia 2021 r., wniósł o dopuszczenie szeregu dowodów, które jego zdaniem są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i mających istotne znaczenie dla postępowania: 1) decyzja dyrektora TDT nr [...] z [...] lipca 2020 r., 2) świadectwa badania okresowego ciśnieniowych urządzeń transportowych nr [...] z [...] lipca 2016 r., 3) wniosku z 18 grudnia 2020 r., skierowanego do Urzędu Dozoru Technicznego przez jednego z pełnomocników Spółki. 4) odpowiedzi i stanowiska Urzędu Dozoru Technicznego na skierowane pytanie w sprawie dotyczącej wstrzymania przez dyrektora TDT eksploatacji urządzenia technicznego - wiązki butli (nr decyzji [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora TDT, którą wstrzymano eksploatację urządzenia technicznego - wiązki butli, wytworzonego przez L., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Skarżącego.

Wskazania wymaga, że w sprawie wstrzymania eksploatacji przedmiotowego urządzenia technicznego - wiązki butli, wytworzonego przez L., nr fabryczny [...], eksploatowanego przez Skarżącego, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 18 czerwca 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2138/20 oddalający skargę na decyzję Ministra Infrastruktury, utrzymującą w mocy decyzję dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r.

Podstawę wydania decyzji dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r. stanowiły wyniki przeprowadzonego przez inspektora TDT badania doraźnego wiązki butli 14 grudnia 2018 r. Przedmiotowe badanie doraźne kontrolne zostało wykonane w obecności przedstawiciela eksploatującego D. S.. Z przeprowadzonego ww. badania doraźnego kontrolnego został sporządzony protokół o nr.: [...] z [...] grudnia 2018r. z negatywnym wynikiem badań. Podczas rewizji zewnętrznej stwierdzono, że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 03.2010 oraz znak rzeczoznawcy CZ 9znak nieczytelny). Tabliczka niezgodna z wymogami przepisów ADR. Wiązka butli oraz butle nie posiadają oznakowania π. Zgodnie z oświadczeniem D. S. wiązka butli dostarczona została ze Słowacji i została napełniona - zgodnie z listą kontrolną do wiązki 11 grudnia 2018 r. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika zatem, że organ jednostki dozoru technicznego, zobligowany jest do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego (w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) w każdym przypadku, gdy eksploatujący nie przestrzega przepisów o dozorze technicznym.

Zdaniem sądu dla wydania decyzji przez dyrektora TDT istniała podstawa prawna, a sama decyzja nie narusza prawa.

Art. 5 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. W myśl z kolei art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń. Zgodnie z § 1 pkt.1 lit e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, dozorowi technicznemu podlegają urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, w tym zbiorniki przenośne - zmieniające miejsce między napełnieniem a opróżnieniem - o pojemności większej niż 0,35 dm3 i nadciśnieniu wyższym niż 0,5 bara, przeznaczone do magazynowania lub transportowania cieczy lub gazów.

Wiązka butli, kwalifikuje się zatem do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. Parametry wiązki butli, ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wiązka butli eksploatowana była bez decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego, o której mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym. Ponadto w toku badania doraźnego kontrolnego stwierdzono brak oznakowania wiązki butli oraz pojedynczych butli znakiem π.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, odnosi się zatem do eksploatacji urządzenia. Kluczowe zatem w sprawie jest wyjaśnienie pojęcia "eksploatacji" urządzenia. W ocenie Sądu, czynność "napełniania" butli przez Skarżącego, wiąże się z jej eksploatacją dlatego organy słusznie uznały, że wiązka butli jest "eksploatowana" przez Skarżącego.

Jak wynika z art. 2 ust. 3 ustawy o dozorze technicznym, wykonywanie dozoru technicznego przez jednostki dozoru technicznego nie zwalnia projektujących, wytwarzających, eksploatujących, naprawiających i modernizujących urządzenia techniczne od odpowiedzialności za jakość i stan tych urządzeń, mające wpływ na ich bezpieczną pracę, zgodnie z przepisami o dozorze technicznym i przepisami szczególnymi. Ponadto zgodnie z art. 6 ustawy o dozorze technicznym, urządzenia techniczne powinny być projektowane, wytwarzane, naprawiane, modernizowane oraz eksploatowane zgodnie z ich przeznaczeniem, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich eksploatacji - zgodnie z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Ustawa o dozorze technicznym nie definiuje pojęcia eksploatowania urządzenia technicznego, jednak z przytoczonych przepisów wynika, że pojęcie to obejmuje czynności związane z urządzeniem technicznym, które nie mieszczą się w pojęciach projektowanie, wytwarzanie, naprawianie, modernizowanie. Zgodnie natomiast ze słownikową (słownik języka polskiego) definicją "eksploatowania", oznacza ono m.in. użytkowanie urządzenia, maszyny itp. Eksploatowanie urządzeń technicznych będzie zatem obejmowało wszelkiego rodzaju użytkowanie urządzenia technicznego w tym napełnianie, czy też pakowanie wiązki butli.

Ponadto zgodnie z art. 64 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych ciśnieniowe urządzenia transportowe w przewozie towarów niebezpiecznych powinny odpowiadać określonym odpowiednio w ADR, RID i ADN wymaganiom technicznym, zwanym dalej "wymaganiami". Wiązki butli zaliczane są do ciśnieniowych urządzeń transportowych. Zgodnie z art. 2 pkt 18 lit. a ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, do ciśnieniowych urządzeń transportowych zalicza się naczynia ciśnieniowe, w stosownych przypadkach ich zawory i inne wyposażenie, objęte działem 6.2. ADR, RID lub ADN. Zgodnie z definicją zawartą w umowie ADR naczynie ciśnieniowe oznacza określenie zbiorcze obejmujące butle, zbiorniki rurowe, bębny ciśnieniowe, naczynia kriogeniczne zamknięte, układy magazynujące w wodorkach metali, wiązki butli i naczynia ciśnieniowe awaryjne. Z powyższego wynika, że wiązka butli, jest ciśnieniowym urządzeniem transportowym. W toku badania doraźnego kontrolnego stwierdzono brak oznakowania wiązki butli oraz pojedynczych butli znakiem π co stanowi naruszenie art. 64 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. Znak zgodności π zgodnie z art. 2 pkt 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/35/UE z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie ciśnieniowych urządzeń transportowych oraz uchylającej dyrektywy Rady 76/767/EWG, 84/525/EWG, 84/526/EWG, 84/527/EWG oraz 1999/36/WE (dalej: "dyrektywa 2010/35/UE") – transponowanej do polskiego prawa krajowego przepisami ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych – oznacza oznakowanie, które wskazuje na zgodność ciśnieniowego urządzenia transportowego z mającymi zastosowanie wymaganiami oceny zgodności określonymi w załącznikach do dyrektywy 2008/68/WE i w niniejszej dyrektywie (jednym z załączników do dyrektywy 2008/68/WE są załączniki A i B do umowy ADR).

Zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 2010/35/UE, w rozdziale nr 2 – "Obowiązki podmiotów gospodarczych" oraz w rozdziale nr 3 – "Zgodność ciśnieniowych urządzeń transportowych" - ciśnieniowe urządzenia transportowe powinny posiadać oznaczenia wskazujące na ich zgodność z dyrektywą 2008/68/UE i dyrektywą 2010/35/UE w celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowników ww. urządzeń oraz ich swobodnego przepływu i swobodnego użytkowania na obszarze państw UE. Podstawowe wymogi bezpieczeństwa, jakie powinno spełniać naczynie ciśnieniowe, by mogło być oznakowane znakiem π, określa art. 14 dyrektywy 2010/35/UE określający "Ogólne zasady znaku zgodności Pi". Na obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny zgodności danego naczynia ciśnieniowego wskazuje zaś zarówno pkt 14 preambuły jaki i art. 13 dyrektywy 2010/35/UE. Jeżeli urządzenie ciśnieniowe, które uprzednio nie zostały poddane ocenie zgodności zgodnie z wymogami dyrektywy 1999/36/WE, a mają podlegać swobodnemu przepływowi i swobodnemu użytkowaniu na obszarze terytorium UE, to powinny zostać poddane ponownej ocenie zgodności. Zaś w przypadku pozytywnej weryfikacji, zgodnie ze wskazanym wyżej art. 13 dyrektywy 2010/35/UE, urządzenia ciśnieniowe winny być oznaczone znakiem π. Brak znaku π - na naczyniu ciśnieniowym, które podlega takiemu oznaczeniu, wskazuje, iż dane naczynie ciśnieniowe nie powstało zgodnie z określonymi normami w ww. przepisach, a więc może stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia w przypadku jego eksploatacji.

W polskim systemie prawnym wymogi w zakresie obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny zgodności, mają odzwierciedlenie w przepisach ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w rozdziale nr 7: "Ciśnieniowe urządzenia transportowe". Zgodnie z art. 65 ww. ustawy, ciśnieniowe urządzenia transportowe podlegają: 1) ocenie zgodności - w przypadku wprowadzanych do obrotu nowych ciśnieniowych urządzeń transportowych; 2) ponownej ocenie zgodności - w przypadku ciśnieniowych urządzeń transportowych: a) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 maja 2004 r., dla których proces ponownej oceny rozpoczął się przed dniem 1 lipca 2006 r. - w przypadku butli, b) wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r., dla których proces ponownej oceny rozpoczął się przed 1 lipca 2007 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych; 3) badaniom okresowym, pośrednim i nadzwyczajnym w przypadkach określonych w ADR, RID i ADN.

W pewnych okolicznościach ustawa o przewozie towarów niebezpiecznych przewiduje wyłączenie stosowania przepisów rozdziału 7 tej ustawy, o czym mowa w art. 66 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, przepisów rozdziału 7 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie stosuje się do: ciśnieniowych urządzeń transportowych wykorzystywanych wyłącznie w transporcie towarów niebezpiecznych pomiędzy obszarem państw członkowskich Unii Europejskiej a obszarem kraju trzeciego oraz ciśnieniowych urządzeń transportowych wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 lipca 2005 r. - w przypadku pozostałych ciśnieniowych urządzeń transportowych - i niepoddanych ponownej ocenie zgodności.

Jak wynika z akt sprawy wiązka butli została dostarczona ze Słowacji a więc jej transport odbył się między państwami członkowskimi UE. Odnośnie zaś drugiej przesłanki, ocena jej zaistnienia w niniejszej sprawie jest utrudniona ze względu na braku informacji w protokole oraz pozostałych materiałach dowodowych na temat daty produkcji butli. Jednakże inne, poczynione w niniejszej sprawie ustalenia, a w szczególności to, że wiązka butli posiadała cechy poświadczające wykonanie badania okresowego 03.2010, (na co wskazuje informacja zawarta w ww. protokole), biorąc pod uwagę datę wykonanego badania oraz okres 10 lat między kolejnym badaniami okresowym zgodnie z wymogami ADR, tj. instrukcją pakowania P200, dla butli z acetylenem UN 1001 - acetylen rozpuszczony, można przyjąć domniemanie, że wiązka butli została wyprodukowana przed 1 maja 2005 r., a więc w tym zakresie zostaje spełniona druga przesłanka, o której mowa w art. 66 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W ocenie Sądu organ zasadnie zatem uznał, że wiązka butli nie podlega przepisom rozdziału 7: "Ciśnieniowe urządzenia transportowe" ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, a związku z tym, że nie posiada oznakowania znakiem π, to zastosowanie mają pozostałe przepisy krajowe w tym ustawy o dozorze technicznym. Brak oznakowania znakiem π uniemożliwia swobodną eksploatację niniejszego naczynia ciśnieniowego na terenie UE. Przedmiotowa wiązka butli może być stosowana do przewozu gazów na terenie UE, ale z wyłączeniem możliwości napełniania jej oraz wykonywania badań okresowych poza państwem, w którym ma siedzibę właściciel wiązki butli, tym samym na terenie RP ta wiązka butli może być napełniana, ale wyłącznie na podstawie decyzji zezwalającej na jej eksploatację, wydanej przez dyrektora TDT, w myśl art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym.

W związku z powyższym, w ocenie sądu, wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna - art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, obligująca organ właściwej jednostki dozoru technicznego do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym - wobec ustaleń wskazujących na nieprzestrzeganie przez Skarżącego (jako eksploatującego w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) przepisów o dozorze technicznym, została zastosowana w sposób prawidłowy. Wiązka butli, by mogła być eksploatowana bez znaku π w Polsce, zgodnie z art. 14 ustawy o dozorze technicznym, winna posiadać decyzję zezwalającą na jej eksploatację, wydaną przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego. Strona nie posiadała decyzji zezwalającej na eksploatację omawianej wiązki butli, która dodatkowa nie posiadała oznakowania znakiem π.

Dyrektor TDT zatem, wydając decyzję o wstrzymaniu eksploatacji w powołaniu się na art. 18 ust 1 art. 44 ust 1 i 3 ustawy o dozorze technicznym, nie przekroczył swoje uprawnienia, gdyż przysługują mu uprawnienia do wystawiania takich decyzji. Wskazać należy, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia, przyjęta przez organ I instancji, to art. 18 ust. 1 i art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym oraz art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym stanowi, że w przypadku nieprzestrzegania przez eksploatującego przepisów o dozorze technicznym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia. Z przepisu tego wynika wprost, że organ jednostki dozoru technicznego, a więc w niniejszej sprawie dyrektor TDT (zgodnie z art. 44 ust. 1 pkt 3 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, organem właściwym, m.in. w zakresie warunków technicznych i badań naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów, jest dyrektor TDT), zobligowany jest do wstrzymania eksploatacji urządzenia technicznego (w rozumieniu przepisów ustawy o dozorze technicznym) w każdym przypadku, gdy eksploatujący nie przestrzega przepisów o dozorze technicznym. W sprawie ustalono jednoznacznie, że przedmiot kontroli i zaskarżonej decyzji, tj. wiązka butli, kwalifikuje się do rodzaju urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu ze względu na to, iż butle połączone są ze sobą wspólnym kolektorem w formie wiązki, posiadają pojemność większą niż 0,35 dm3, zostały napełnione gazem i przygotowane do transportu. O powyższym, oprócz sporządzonego protokołu z kontroli, świadczy zebrany pozostały materiał dowodowy, tj.: dokumentacja fotograficzna połączonych ze sobą wiązek butli, oraz dokumentacja sporządzona na potrzebę transportu omawianych wiązek butli. Zatem parametry wiązki butli, ustalone podczas przeprowadzonego badania doraźnego kontrolnego, wskazują w sposób jednoznaczny, że wiązka butli jest urządzeniem technicznym, podlegającym dozorowi technicznemu. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 pkt 4 lit c ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, dyrektor TDT jest właściwą władzą, w rozumieniu przepisów umowy ADR, sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r., do wykonywania "odpowiednich czynności administracyjnych" w sprawach obejmujących m.in. warunki techniczne i badania naczyń ciśnieniowych przeznaczonych do przewozu gazów.

W tym stanie rzeczy należy zgodzić się ze stanowiskiem Ministra, że decyzja dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r., nie została wydana przez niewłaściwy organ jak również nie została wydana bez podstawy prawnej, czy też z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

Ponadto, natęży podkreślić, że nie ma sprzeczności pomiędzy prawem międzynarodowym (ADR), krajowym i unijnym w zakresie objętym przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego reguły kolizyjne, określone w art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mają zastosowania. Zgodnie z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483, ze zm.) ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Nie ulega wątpliwości, że umowa ADR stanowi część krajowego porządku prawnego. Jej zastosowanie znajduje zarówno w zakresie przewozu międzynarodowego towarów niebezpiecznych, jak i krajowych (zgodnie z art. 4 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, w sprawach nieuregulowanych tą ustawą do przewozu towarów niebezpiecznych, w tym do środków transportu i urządzeń transportowych, stosuje się m.in. ADR). Jak słusznie jednak podkreślił organ, ADR nie jest jedynym aktem prawnym, który reguluje kwestie związane z eksploatacją ciśnieniowych urządzeń transportowych. Akty te zostały wskazane w treści zaskarżonej decyzji wraz z przytoczeniem konkretnych przepisów, które miały zastosowanie i ich wyjaśnieniem. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, w ocenie Sądu, nie ma sprzeczności pomiędzy prawem międzynarodowym (ADR), krajowym i unijnym w zakresie objętym przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego reguły kolizyjne, określone w art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mają zastosowania.

Niezasadny jest także zarzut podpisania decyzji obu instancji przez nieuprawnione podmioty. Minister nadesłał do Sądu upoważnienie z 1 grudnia 2017 r. dla S. G. m.in. do wydawania decyzji administracyjnych, który podpisał decyzję I instancji oraz dla K. T. z 20 sierpnia 2019 r., który podpisał zaskarżoną decyzję.

W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził, aby w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2, jak również w pkt 3-7 K.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora TDT z [...] grudnia 2018 r. w związku z czym Minister prawidłowo odmówił w zaskarżonej decyzji stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora TDT.

Sąd nie stwierdził, aby zarzucana przez Skarżącego przewlekłość postępowania miała istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania może w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), stanowić podstawę uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad wyrażonych m.in. w art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 15 K.p.a. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po wyczerpującym i prawidłowym zebraniu, a następnie rozpatrzeniu, materiału dowodowego, który był wystarczający do podjęcia zaskarżonych rozstrzygnięć (art. 77 i art. 80 K.p.a.). Z powyższych względów Sąd uznał, że organ, działając na podstawie przepisów prawa zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Dowody zgromadzone w sprawie nie budzą wątpliwości sądu, a argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów.

Sąd nie uwzględnił wniosku o dopuszczenie dowodów zawartego w piśmie z 12 stycznia 2021 r., ponieważ Sąd w ramach normy wynikającej z art. 106 § 3 P.p.s.a., nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych. Przepis ten reguluje wyjątkową sytuację, w której Sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Ze względów, które zostały przez Sąd powyżej wyjaśnione, taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.).