Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 856/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. i A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie udzielenia zgody na wejście na sąsiedni teren skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 856/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta P. udzielił zgody na "niezbędność wejścia na sąsiedni teren A.M. w celu otynkowania ścian budynków gospodarczych i zabezpieczenia fundamentów istniejących w ostrej granicy z działką nr ew.[...], we wsi B., ul.[...], Gmina G., zgodnie z decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...]". Jednocześnie ustalił następujące warunki wejścia na teren:

1. roboty budowlane na działce nr ew. [...] zostaną przeprowadzone w okresie

marzec-maj 2008r. w pasie 1m przylegającym do ściany budynków

gospodarczych znajdujących się w granicy z działką nr ew. [...];

2. roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z obowiązującymi Polskimi

Normami, warunkami techniczno - budowlanymi, przepisami bhp i ppoż. oraz

nie naruszając praw osób trzecich;

3. przy wykonywaniu robót tynkarskich zastosować uzgodniony biały kolor

zaprawy tynkarskiej;

4. istniejącą na działce wiatę należy sukcesywnie zdemontować w trakcie

wykonywania robót tynkarskich.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 47 ust.2 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i A. D., właściciele działki nr [...] podnosząc, że nie zgadzają się z przedmiotową inwestycją gdyż, jak podają, "My A.M. D. chcemy na granicy swojej działki postawić ogrodzenie na co nie zgadza się pani M.. Wobec powyższego nie zgadzamy się na rozpoczęcie prac budowlanych do momentu ustalenia granicy, którą kwestionuje pani M".

W wyniku rozpoznania w/w odwołania decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na wstępie, że nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów granicznych pomiędzy właścicielami działek nr ew. [...] i [...].

Powołując się następnie na treść art. 47ust. 2 Prawa budowlanego organ podał, że do otynkowania ścian budynków gospodarczych i zabezpieczenia fundamentów istniejących w granicy na działce nr ew. [...] niezbędne jest wejście na teren działki nr ew. [...]. Ponadto w przeprowadzonej rozprawie administracyjnej z udziałem stron organ ustalił, że ze względu na brak porozumienia odnośnie ustalenia podziału geodezyjnego między działkami nr ew. [...] i [...] strony nie są w stanie się porozumieć co do wejścia na teren celem wykonania robót.

W związku z powyższymi ustaleniami - zgodnie z treścią art. 72 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi, iż w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1 właściwy organ na wniosek inwestora w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby lub warunki korzystania z sąsiedniego budynku lokalu lub nieruchomości. Z tej przyczyny organ rozstrzygnął w przedmiocie niezbędności wejścia na teren działki sąsiedniej ustalając jednocześnie jego warunki.

M. i A. D. złożyli skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że pomiędzy stronami istnieje spór graniczny a organy administracyjno-budowlane nie są uprawnione do jego rozwiązywania. W tej sytuacji organy winny w pierwszej kolejności skierować sprawę do organów właściwych do rozpoznawania sporów granicznych.

Dodatkowo na rozprawie dnia 9 grudnia 2008r. skarżący wskazali, że prace objęte zaskarżoną decyzją nie zostały wykonane w zakreślonym w decyzji okresie co powinno mieć wpływ na wynik sprawy. Podnieśli także, że zostało wszczęte postępowanie o rozgraniczenie spornych nieruchomości.

W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który miałby skutkować koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 47 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu.(ust. 1). W razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, właściwy organ - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości (ust. 2).

Przepis tego artykułu stanowi ograniczenie prawa własności nieruchomości sąsiedniej w stosunku do tej, na której jest realizowana inwestycja stąd też ma charakter szczególny. Dotyczy sytuacji, gdy dla wykonania robót budowlanych niezbędne jest wejście na cudzy teren. W takiej sytuacji ustawodawca nakłada na inwestora obowiązek uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej.

Wskazać zatem należy, że ingerencja właściwego organu administracji architektoniczno-budowalnej, podjęta w celu umożliwienia sąsiadowi wykonującemu roboty budowlane wejście na cudzy grunt, jest dopuszczalna dopiero wtedy, gdy zainteresowani nie zdołali porozumieć się w tej sprawie. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora właściwy organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości.

Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.

Przed wydaniem decyzji organ przeprowadził bowiem rozprawę administracyjną, a z protokołu jej przebiegu wynika, że strony nie uzgodniły warunków wejścia inwestorki A. M. na nieruchomość skarżących celem dokonania prac remontowych na jej budynku. Zapis protokołu wskazuje też (czego strony nie kwestionowały w toku postępowania), że Skarżący uznali, "iż warunkiem udostępnienia działki w celu otynkowania budynków jest ustalenie granicy geodezyjnej między działką nr [...] i [...]". W tej sytuacji prawidłowo organy architektoniczno - budowlane skorzystały z uprawnienia danego im przez ustawodawcę w art. 47ust. 2 Prawa budowlanego i rozstrzygnęły o niezbędności wejścia na teren działki skarżących celem wykonania prac tynkarskich i zabezpieczających fundamenty przez A. M.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje natomiast kwestia sporu granicznego pomiędzy właścicielami działek nr ew. [...] i [...] a także tocząca się w tym przedmiocie sprawa administracyjna przed właściwymi organami. Przepis art. 47ust. 2 ma wszak zastosowanie właśnie w sytuacji, gdy należy skorzystać z cudzego gruntu w celu wykonania robót.

Wbrew twierdzeniom skarżących bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje również fakt, że roboty objęte decyzją nie zostały wykonane w okresie w niej wskazanym tj. marzec-maj 2008r. Należy wszak podkreślić, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia na datę wydania decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana 28 marca 2008r. a zatem w okresie ustalonym przez organ I instancji jako czas kiedy roboty mają być wykonane. Nieskorzystanie z uprawnienia danego przedmiotową decyzją przez inwestorkę i niewykonanie tych prac (niezależnie od przyczyny-z pism uczestniczki wynika, że to skarżący uniemożliwił jej wykonanie tych robót) nie czyni przedmiotowej decyzji wadliwej a postępowanie to nie stało się przez to bezprzedmiotowe, mimo upływu terminu realizacji prac w dacie wyrokowania.

Rację mają jedynie skarżący, że w uzasadnieniu decyzji wadliwie został przywołany przepis art. 72ust. 2 Prawa budowlanego. Biorąc jednak pod uwagę, że w dalszej części uzasadnienia organ cytuje art. 47ust. 2 oraz że - ponad wszelką wątpliwość to ten przepis był podstawą orzekania w niniejszej sprawie , przywołanie art. 72 ust. 2 należało potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, która jednak pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia i winna być jedynie sprostowania w trybie przepisów kpa.

Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Jedynie na marginesie podnieść należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest władny rozstrzygać w kwestii odpowiedzialności odszkodowawczej a zatem nie rozpoznał wniosku A. M. o zasądzenie na jej rzecz od skarżących kwoty 5000 zł (zgodnie z żądaniem zawartym w piśmie z dnia 24 czerwca 2008r. k. 9).

Z tych wszystkich względów - na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji.