Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1856/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Asesor sąd. Edyta Podrazik Protokolant st.ref..sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 grudnia 2004 r. sprawy ze skarg 1/ J.P., 2/ R.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2002 r. [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz każdego ze skarżących po 50,- zł (pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Dnia [...] kwietnia 2002 r. Wójt Gminy N. wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...]. Określono w niej, iż planowane inwestycje to budowa kurników dla chowu brojlerów w systemie ściółkowym z obsadą 350.000 sztuk na rok na terenie położonym w miejscowości K., oznaczonym na mapie zasadniczej obwódką koloru zielonego i numerami geodezyjnymi [...], [...], [...], [...]. Decyzję wydano wskutek wniosku B.P. z dnia 16 stycznia 2002 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J.P., Z.G., J.B., R.H., M.W., J.G. utrzymało w mocy powyżej opisaną decyzję. W uzasadnieniu wywiedziono, co następuje: Wójt Gminy N. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy z dnia 24.09.1991 r. nr IX/48/91 opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego z 1991 r. Nr 14 poz. 159.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało z zachowaniem procedury przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji o środowisku. W ocenie organu II instancji ustawa z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zezwala na odmowę ustalenia warunków zamierzenia w razie braku zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sprawie decyzję Wójta należało utrzymać w mocy z uwagi na zgodność zamierzenia z planem .

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli J.P. i R.H.. Zażądali uchylenia w całości zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżących w trakcie postępowania administracyjnego naruszono przepis art. 77 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Decyzja pozostaje w sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego gminy N. Plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na lokalizowanie (rozbudowę) na terenie wsi jakichkolwiek ferm hodowlanych. Ponadto nie sposób zgodzić się z wywodami organu II instancji, co do zachowania procedury z ustawy o dostępie do informacji o środowisku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się także naruszenia procedur administracyjnych. Treść decyzji powołuje się na wniosek z dnia 16 stycznia 2002 r. tj. na "nowy" wniosek. Nie został zatem rozstrzygnięty pierwotny wniosek z dnia 23 kwietnia 2001 r., w oparciu o który wydano decyzję z dnia [...] lipca 2001 r., uchyloną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2001 r.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając decyzję [...] czerwca 2002 r. nie odniosło się do zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu z dnia 18 kwietnia 2002 r. Naruszono tym samym przepis art. 107 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzono argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 43 cytowanej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, orzekający w sprawie organ nie może badać celowości zamierzeń inwestycyjnych, jak też uprawnień wnioskodawcy do terenu, lecz wyłącznie oceniać zgodność zamierzeń inwestycyjnych z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą nr IX/48/91 Rady Gminy z dnia 24 września 1991 r. opublikowanego w Dz.Urzęd. Województwa Poznańskiego Nr 4 poz. 159 stanowią, że K. to wieś o funkcji rolniczej i usługowej. Zezwalają na adaptowanie istniejącej zabudowy zagrodowej z możliwością rozbudowy w nawiązaniu do charakteru tradycyjnej zabudowy wiejskiej - strome dachy. Plan dopuszcza adaptowanie istniejących usług i lokalizację nowych nieuciążliwych usług w ramach zainwestowania wsi, istniejące rzemiosła oraz nieuciążliwe zakłady przemysłowe (betoniarnie). Przewidziana jest w nim także adaptacja istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Możliwość remontów i wymiany obiektów kubaturowych.

Zdaniem Sądu inwestycja będąca przedmiotem decyzji pozostaje w sprzeczności z postanowieniami zacytowanego wyżej planu. Budowa kurników dla chowu brojlerów z obsadą 350.000 sztuk rocznie nie wyczerpuje żadnego z pojęć oznaczających planowane zamierzenie zagospodarowania terenu dla wsi K. Inwestycja ma bowiem charakter wyjątkowo intensywny, zaliczona jest do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska w rozumieniu § 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określania rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. 1998 r. Nr 93 poz. 589). Dopuszczalność jej usytuowania na przedmiotowym terenie byłaby możliwa jedynie w wypadku jednoznacznego uwzględnienia jej w planie. Rolniczy, usługowy charakter wsi sam przez się nie stanowi dopuszczalności takich inwestycji. Odmienna wykładania planu pozostawałaby w sprzeczności z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Stąd też brak było podstaw w niniejszej sprawie by wywodząc zgodność zamierzenia z planem zagospodarowania przestrzennego ustalić warunki zagospodarowania terenu dla budowy kurników na chowaniu brojlerów z obsadą 350.000 sztuk rocznie.

Zaistniały więc przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 p.pkt a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153 poz. 1270 by uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Stąd orzeczono jak w pkt. I sentencji mając nadto na względzie art. 135 ustawy.

Jak w pkt. II orzeczono w oparciu o art. 153 cytowanej ustawy. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy jak wyżej. W sprawie zastosowanie miał także przepis art. 97 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).

/-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska

MK