Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 155/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 43  ust. 1  pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi Gminy W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz Gminy W. kwotę 680,00 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" (dalej: "A", wnioskodawca, strona skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do zastosowania zwolnienia od podatku przy sprzedaży nieruchomości.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej "A" przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe. "A" jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT. "A" planuje sprzedaż w drodze bezprzetargowej w trybie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782, z późn. zm., dalej u.g.n.), tj. na poprawę warunków zagospodarowania, prawo własności nieruchomości położonej we W. przy ul. [...], oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta W. jako działka nr [...] o pow. 64 m2, obręb [...], AM 17, użytek B. Działka ta została wyodrębniona w wyniku podziału geodezyjnego działki nr [...] AM 17, obręb [...] o powierzchni 130 m2 zatwierdzonego decyzją Dyrektora Zarządu Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego z dnia [...] r. nr [...]. Zgodnie z przepisem art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej jeżeli przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży (działka nr [...]) stanowi własność "A" i została zajęta przez fragment budynku jednorodzinnego (ganek), położonego w granicach nieruchomości sąsiedniej, tj. położonej przy ul. [...], której współwłaścicielami są państwo I. i K. R.. Właścicielami nakładów poniesionych na wybudowanie przedmiotowego ganku są państwo I. i K.R. Z dokumentów sprawy wynika, że w momencie oddania w roku 1986 i roku 1995 w użytkowanie wieczyste sąsiednich działek (nr [...] i nr [...]) wraz z przeniesieniem własności budynku na rzecz p. R., na mapach geodezyjnych nie był uwidoczniony przedmiotowy ganek. Państwo R. wystąpili z wnioskiem o odsprzedaż części działki nr [...] (z której wyodrębniono m.in. działkę nr [...]) już w roku 1999 wskazując, że w granicy tej działki znajduje się wejście do budynku. Przedmiotem sprzedaży będzie sam grunt (działka nr [...]), bez zabudowań. Przedmiotem wyceny rzeczoznawcy majątkowego jest również sam grunt. W umowie sprzedaży będzie informacja o tym, że nieruchomość jest zabudowana fragmentem budynku jednorodzinnego (gankiem), jednakże ze względu na to, że stanowi on całość z budynkiem stanowiącym własność nabywców (a posadowionym na działce sąsiedniej), nie podlega on również rozliczeniu finansowemu z nabywcami. Działka nr [...] nie jest objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada Miasta W. nie podjęła uchwały o sporządzeniu takiego planu. Część działki nr [...] (stanowiąca aktualnie działkę nr [...]), która ma być przedmiotem sprzedaży na rzecz właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] jest przedmiotem umowy dzierżawy zawartej z tymi osobami w roku 2000 z przeznaczeniem pod zieleń niską. Umowa dzierżawy zawarta ze zwolnieniem od podatku VAT. Dla przedmiotowej działki brak jest również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak również decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielających pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy dostawa działki nr [...] będzie korzystała ze zwolnienia z opodatkowania VAT?

Przedstawiając własne stanowisko, "A" powołała art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, dalej ustawa o VAT) i wskazała, że przedmiotowa działka nie spełnia definicji terenu budowlanego, nie jest bowiem objęta zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została również wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przytaczając art. 47 § 1, art. 48, art. 151 i art. 191 Kodeksu cywilnego stwierdziła, że co do zasady budynek wzniesiony na gruncie stanowił będzie część składową gruntu, a co za tym idzie będzie on własnością właściciela gruntu. Zasada ta nie ma jednakże zastosowania w sytuacji, gdy budynek został wzniesiony z przekroczeniem granic gruntu, wówczas budynek stanowi własność właściciela gruntu, na którym znajduje się większa jego część (postanowienie SN z dnia 9 lutego 2007, sygn. akt III CZP 159/06). Podkreśliła, że przedmiotem zbycia będzie jedynie grunt, bez fragmentu budynku, który stanowi własność nabywcy. W związku z czym przedmiotem dostawy, a więc przeniesienia prawa do rozporządzenia jak właściciel będzie jedynie grunt. W ocenie "A" fakt, że na nieruchomości znajduje się fragment budynku nie może oznaczać, że przedmiotem sprzedaży będzie grunt zabudowany ponieważ taka interpretacja nie byłaby zgodna z rzeczywistym przebiegiem transakcji gospodarczej. Skoro bowiem przedmiotem dostawy nie będzie fragment budynku, fakt, że jest on posadowiony na gruncie nie może wpływać na zakres opodatkowania podatkiem VAT. Zwróciła uwagę na fakt, że celem transakcji jest dokonanie dostawy gruntu tak aby polepszyć warunki zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej. W tym celu, "A" wydzieliła z działki nr [...] AM 17, obręb Zakrzów o powierzchni 130 m2, przedmiotową działkę nr [...] o pow. 64 m2. Tak więc ekonomicznym celem transakcji jest doprowadzenie do stanu, w którym właściciele budynku (domu jednorodzinnego) posadowionego na działce sąsiedniej będą również właścicielami gruntu, na którym znajduje się fragment budynku (ganek). Podkreśliła, że określając przedmiot opodatkowania należy mieć na uwadze ekonomiczny sens transakcji jaki ma ona dla stron.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie "A", przedmiotowa transakcja korzystać będzie ze zwolnienia od opodatkowania VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, jako dostawa terenu niezabudowanego, innego niż budowlany.

W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny, przystępując do dokonania wykładni art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT powołał treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art. 7 ust. 1 oraz art. 2 pkt 33 ustawy o VAT

Zauważył, że z powyższych przepisów wynika, iż opodatkowaniu podlegają te dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku gruntów niezabudowanych, tylko te, które stanowią tereny budowlane. Z kolei zwolnienie od podatku obejmuje zbycie nieruchomości niezabudowanych (gruntów), będących na przykład gruntami rolnymi, czy leśnymi.

Odwołał się do Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, przytoczył definicję obiektu budowlanego zawartą w 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409, z późn. zm., dalej u.p.b.) oraz wskazał, ze zgodnie z art. 3 pkt 2 u.p.b. przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Oceniając opisane przez stronę skarżącą zdarzenie przyszłe w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, organ oparł się na regulacji zawartej w Kodeksie cywilnym, tj. art. 47 § 1, 2 i 3, art. 48, art. 151 oraz art. 191.

Z powyższych przepisów wywiódł, że usytuowanie części budynku na cudzej nieruchomości nie powoduje automatycznie, że część ta staje się częścią składową tej nieruchomości, chociaż jest z nią trwale związana, lecz pozostaje nadal częścią składową całego budynku.

W konsekwencji powyższego w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy jest grunt, na którym usytuowana jest część budynku znajdującego się na sąsiedniej działce (ganek) - w świetle ustawy o podatku od towarów i usług - nie dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania częścią tego budynku jak właściciel (zarówno w sensie ekonomicznym, jak i w sensie prawnym), a zatem przedmiotem dostawy może być tylko grunt. W tym przypadku faktem pozostaje jednak to, że przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można już uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że w sytuacji gdy na działce nr [...] znajduje się fragment budynku jednorodzinnego (ganek), położonego w granicach nieruchomości sąsiedniej, to planowana sprzedaż ww. działki powinna być traktowana jako odpłatna dostawa nieruchomości zabudowanej, a wnioskodawca będzie dokonywał zbycia nieruchomości stanowiącej grunt zabudowany budynkiem.

Zauważył, że w rozpatrywanej sprawie nie będzie miał również zastosowania art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, zgodnie z którym, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu, ponieważ dostawa części budynku w tym przypadku nie będzie miała miejsca.

Z uwagi na powyższe dostawę tego typu działki wnioskodawca będzie zobowiązany opodatkować stawką VAT w wysokości 23%.

Organ stwierdził, że skoro na działce będącej przedmiotem sprzedaży znajduje się budynek, to nie ma podstaw do przyjęcia, że dokonując sprzedaży tego gruntu dokonuje się dostawy gruntu niezabudowanego. Tym samym w rozpatrywanej sprawie nie może mieć miejsca zastosowanie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Natomiast w sytuacji, gdy wskazana działka nr [...] była wykorzystywana przez wnioskodawcę wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych od podatku, jej dostawa będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Końcowo stwierdził, że sprzedaż opisanej we wniosku działki nr [...] nie może korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, bowiem na tej nieruchomości znajduje się część budynku posadowionego na sąsiedniej działce (ganek). Zatem sprzedaż ww. działki należy traktować jako zbycie nieruchomości stanowiącej grunt zabudowany budynkiem. Natomiast dostawa opisanej działki nr [...] będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na mocy art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, pod warunkiem, że była wykorzystywana przez "A" wyłącznie do wykonywania czynności zwolnionych od podatku.

Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z dnia 8 grudnia 2015 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną "A" wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego:

a) art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT poprzez dopuszczenie się błędu wykładni polegającego na uznaniu, że dostawa gruntu w sytuacji gdy wzniesiony na nim fragment budynku nie jest przedmiotem dostawy, gdyż w sensie ekonomicznym i prawnym nie stanowi własności właściciela gruntu, a jednocześnie grunt nie spełnia definicji terenu budowlanego, nie korzysta ze zwolnienia z opodatkowania VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna polegać na uznaniu, że w takiej sytuacji zakres zwolnienia od VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 2 pkt 33 ustawy o VAT obejmuje również dostawę gruntu zabudowanego fragmentem budynku, jeżeli przedmiotowy fragment budynku nie stanowi przedmiotu dostawy;

b) art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwą ocenę co do zastosowania prawa materialnego polegającą na uznaniu, że do dostawy gruntu w sytuacji gdy wzniesiony na nim fragment budynku nie jest przedmiotem dostawy, gdyż w sensie ekonomicznym i prawnym nie stanowi własności właściciela gruntu, a jednocześnie grunt nie spełnia definicji terenu budowlanego, nie ma zastosowania zwolnienie z opodatkowania VAT, podczas gdy prawidłowa ocena co do zastosowania tych przepisów powinna prowadzić do uznania, że w takiej sytuacji dostawa korzysta ze zwolnienia od VAT;

c) art. 43 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 2 pkt 33 ustawy o VAT poprzez dopuszczenie się błędu wykładni polegającego na uznaniu, że dostawa gruntu może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT przy zastosowaniu przepisu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna polegać na uznaniu, że skoro ustawa o podatku od towarów i usług reguluje w sposób szczególny dostawę gruntu, to nie może mieć wówczas zastosowania przepis ogólny dotyczący dostawy wszystkich towarów.

2) przepisów postępowania - art. 14c § 2, art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej O.p.), poprzez nie wezwanie podatnika do uzupełnienia stanu faktycznego w zakresie możliwości spełnienia warunków zwolnienia od VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

W uzasadnieniu skargi skarżąca potrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, w oparciu o przedstawione wyżej zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że akt te narusza prawo w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że "A" w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest podatnikiem VAT.

Poza sporem pozostaje też to, że przedmiotem sprzedaży, której zamierza dokonać strona skarżąca na rzecz właścicieli działki sąsiedniej, będzie wyłącznie grunt, co prawidłowo wywiódł Minister Finansów z obowiązujących przepisów prawa.

Spór dotyczy tego, czy w opisanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie zwolnienie przedmiotowe przewidziane art. 43 § 1 pkt 9 ustawy o VAT, a konkretnie czy ww. grunt stanowi teren niezabudowany w rozumieniu tego przepisu.

W rozpoznawanej sprawie za istotne uznać należy opisany we wniosku stan faktyczny, którego specyfika ma decydujące znaczenie dla ustalenia, czy planowana przez skarżącą dostawa nieruchomości gruntowej skorzysta ze zwolnienia przedmiotowego na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że skarżąca dokona zbycia nieruchomości, na której znajduje się fragment obiektu budowlanego (ganek) trwale związany z budynkiem posadowionym na działce sąsiedniej. Obiekt ten de facto stanowi część budynku. Sprzedaż gruntu ma natomiast na celu poprawę warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność osób, które zamierzają tę nieruchomość nabyć.

Tym nie mniej, dla oceny czy będzie to transakcja zwolniona należało ustalić, jaka nieruchomość stanowi przedmiot sprzedaży. Stosownie bowiem do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Oznacza to, że opodatkowane są jedynie grunty zabudowane oraz grunty niezabudowane, które spełniają definicję terenów budowlanych.

W ocenie Ministra Finansów, w analizowanym zdarzeniu przyszłym, przedmiotem dostawy będzie grunt, którego nie można już uznać za teren niezabudowany w rozumieniu art. 43. ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT. Dalej organ stwierdził, że w sprawie nie będzie miał również zastosowania art. 29a ust. 8 ustawy o VAT, ponieważ dostawa części budynku w tym przypadku nie będzie miała miejsca.

Wyrażając przytoczony powyższy pogląd organ nie uwzględnił jednak wielu istotnych czynników, które w opisanym we wniosku przypadku należało niewątpliwie wziąć pod uwagę.

Przynależność części budynku (tu: ganek) do działki mającej stanowić przedmiot sprzedaży ma bowiem charakter wyłącznie faktyczny, nieformalny, niemający znaczenia dla rozporządzania tym fragmentem. Właściciel gruntu nie może nim rozporządzać ani w sensie ekonomicznym ani prawnym. Co więcej, przynależność do gruntu, w razie przekroczenia granic działki w czasie zabudowy, odnosić trzeba do budynku jako całości. Budynek z kolei przypisany jest do gruntu, na którym znajduje się większa jego część (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt III CZP 159/06, Lex nr 272465). Można przypuszczać, że część obiektu budowlanego (budynku) na terenie należącym do skarżącej znalazła się wskutek wadliwego (z punktu widzenia zachowania wymogów przewidzianych dla działek budowlanych) procesu budowlanego.

Podkreślenia wymaga także, że dostawa, o której mowa powyżej, nastąpi w szczególnych warunkach określonych w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.p.g.n., zgodnie z którym nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli: przedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości.

Oceniając charakter planowanej transakcji, jej aspekt ekonomiczny, jak i cel, należy więc stwierdzić, że przedmiotem dostawy będzie, w opisanym przez skarżącą przypadku, teren niezabudowany. Znajdujący się na nim ganek przynależy bowiem w sensie ekonomicznym i prawnym do rozporządzających budynkiem znajdującym się na działce sąsiedniej i jako taki, w kontekście omawianej dostawy, nie może decydować o zabudowanym charakterze sprzedawanej nieruchomości.

Również z punktu widzenia stron transakcji niewątpliwie będzie to dostawa terenu niezabudowanego, gdyż w przeciwnym razie należałoby uznać, że ganek jest własnością skarżącej, a przynajmniej, iż może nim rozporządzać jak właściciel. Skarżąca dokona natomiast wyłącznie dostawy gruntu, w którego granicach znajduje się wprawdzie część tego obiektu budowlanego, lecz przynależąca i przylegająca do budynku nabywców. W sensie ekonomicznym i prawnym to nabywca jest bowiem właścicielem tej części budynku, czemu nie sprzeciwia się fakt, że w świetle prawa cywilnego jego prawo może doznawać pewnych ograniczeń (np. konieczność ustanowienia odpowiedniej służebności w celu wykonywania prawa własności). Nie budzi jednak wątpliwości, że w myśl ustawy o VAT to nabywcy gruntu przysługuje względem części budynku (ganek) prawo, którego przeniesienie stanowi odpłatną dostawę towarów na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. Innymi słowy, to nabywca, w chwili transakcji, rozporządza jak właściciel gankiem przynależącym do jego budynku. Samo jego posadowienie na działce zbywcy nie czyni go zatem przedmiotem transakcji. Nie powoduje to również samodzielnie odmiennej niż wskazała skarżąca kwalifikacji gruntu stanowiącego przedmiot dostawy.

Wobec powyższego, istotą sprzedaży działki na której znajdują się elementy należące do budynku usytuowanego na odrębnej nieruchomości, takie jak ściany, jest sprzedaż terenu niezabudowanego, do którego odnosi się art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT, a nie gruntu zabudowanego obiektami budowlanymi. Ściany są bowiem elementem konstrukcyjnym obiektu budowlanego, nie są obiektem budowalnym, nie pełnią samodzielnych funkcji budowlanych, a jedynie zapewniają "normalne" korzystanie z budynku usytuowanego na innym gruncie (zob. wyroki: NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I FSK 740/14, WSA we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt 1914/13 oraz z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1720/15, – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem - wydając zaskarżoną interpretację - organ podatkowy naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić przedstawione wyżej stanowisko Sądu.

Mając na uwadze powyższe - na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną w całości. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1c Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 680,00 zł obejmują uiszczony wpis w wysokości 200,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480,00 zł.