Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 516/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 516/08

UZASADNIENIE

A. M. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 28 listopada 2006 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynął wniosek A. M. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wniosku załączone zostały: orzeczenie lekarskie nr [...] oraz orzeczenie psychologiczne nr [...], oba z dnia 4 października 2006 r – stwierdzające brak przeciwwskazań do posiadania przez wnioskodawcę broni myśliwskiej.

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ ustalił, iż strona w przeszłości weszła w konflikt z prawem. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., sygn. akt [...] A. M. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] kwietnia 2000 r. w [...] zagroził małoletniemu T. H. pobiciem przy czym groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę spełnienia. Sąd w wyroku tym na zasadzie art. 59 k.k. odstąpił od wymierzenia kary oskarżonemu.

W związku z tymi ustaleniami organ na podstawie § 8 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń ( Dz. U. Nr 79, poz.898 z późn. zm.) odwołał się od orzeczenia psychologicznego nr [...] stwierdzającego, iż A. M. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz od orzeczenia lekarskiego nr [...] stwierdzającego, iż A. M. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

W dniu 6 lutego 2007 r. wydane zostało w trybie odwoławczym przez J. I., psychologa z Ośrodka [...] orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające, iż A. M. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Natomiast w dniu 26 marca 2007 r. wydane zostało w trybie odwoławczym przez [...], lekarza z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia [...] orzeczenie lekarskie nr [...] stwierdzające, że A. M. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

W prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ uzyskał także pozytywną opinię z miejsca zamieszkania A. M. oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego, że jest on osobą niekaraną.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji odmówił A. M. wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.

W wyniku odwołania wniesionego przez A. M. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy pismem z dnia 23 sierpnia 2007 r. poinformował pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

W dniu 31 sierpnia 2007 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dyplomu otrzymanego przez A. M. za zajęcie I miejsca w zawodach rejonowych Rejonu [...] w strzelectwie myśliwskim w dniu [...] maja 2007 r., na okoliczność posiadania przez niego niezbędnych umiejętności praktycznych i zdolności psychofizycznych do posiadania broni myśliwskiej oraz na okoliczność, że nie zachodzi obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i interesem publicznym.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. wydaną na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. ponownie odmówił [...] wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej.

W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, iż A. M. w przeszłości dopuścił się czynu polegającego na stosowaniu gróźb wobec innej osoby. W przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazano natomiast tylko przykładowy katalog okoliczności, z których można wywieść obawę użycia broni. Tym samym należy wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania strony. Pogląd ten znajduje zaś odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w wyroku z dnia 12.05.1999 r. sygn. akt III SA 7339/98, w którym wskazano, że zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uważać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni, ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Zdaniem organu istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni przez stronę. Istotą czynu, którego strona dopuściła się w przeszłości było bowiem wypowiadanie gróźb pobicia pod adresem innej osoby. Dodatkowo osoba poszkodowana była małoletnia. Pozwala to na stwierdzenie takich cech osobowości u strony jak agresywność, gwałtowność reakcji, emocjonalne, a nie rzeczowe rozwiązywanie problemów, co z kolei pozwala zaliczyć stronę do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Za takim stwierdzeniem przemawia także inne zdarzenie z udziałem strony jakie miało miejsce w 1995 r., kiedy to wskutek niezachowania należytej ostrożności spowodowała wypadek, w wyniku którego inna osoba doznała obrażeń ciała. Ponadto strona uzyskała orzeczenie lekarskie wystawione w trybie odwoławczym stwierdzające, iż nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, co ma również decydujące znaczenie dla odmowy wydania pozwolenia na broń myśliwską.

Organ podkreślił, że zebrane w sprawie dowody przemawiają na niekorzyść strony, a w świetle zebranego materiału dowodowego na rozstrzygnięcie sprawy nie wpływa fakt, że strona posiada pozytywną opinię z miejsca zamieszkania oraz dyplom z zawodów w strzelectwie myśliwskim.

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Komendanta Głównego Policji pełnomocnik A. M. zarzucił, iż organ I instancji błędnie uznał, że w odniesieniu do jego mocodawcy zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego w sytuacji, gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do takiego twierdzenia. Zarzucił ponadto, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcia na opinii psychologa [...], która nie posiada upoważnienia do badania osób ubiegających się o pozwolenie na broń, skutkiem czego błędnie przyjęto, iż A. M. nie spełnia wymogów określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie pozwolenia na broń myśliwską zgodnie z wnioskiem strony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą dwie przesłanki odmowy wydania A. M. pozwolenia na broń określone w pkt 2 i 6 art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku postępowania faktu, iż w przeszłości dwukrotnie dopuścił się on naruszenia prawa - nie zachował należytej ostrożności podczas prowadzenia samochodu, w wyniku czego doszło do wypadku, w którym poszkodowany został pasażer pojazdu, a w roku 2000 groził pobiciem nieletniemu. Skazania za te czyny uległy już zatarciu z mocy prawa, jednakże rodzaj czynów - w ocenie organów Policji -obliguje, na podstawie art. 80 k.p.a., do wzięcia ich pod uwagę przy ocenie postawy życiowej A. M. W obu bowiem przypadkach czyny godziły w dobro, jakim jest zdrowie lub życie - w pierwszym przypadku, na skutek lekkomyślnego zachowania strony wypadkowi uległa inna osoba, w drugim zaś zagroził on nieletniemu pobiciem. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, iż skarżący jest osobą o takich cechach osobowości, które nie gwarantują, iż będzie rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną. Słuszność tej oceny potwierdza zaś ustalona w toku postępowania okoliczność, że A. M. uzyskał negatywne orzeczenie lekarskie wydane w II instancji, stwierdzające, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co stanowiło przesłankę wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika skarżącego, iż kwestię zdolności do posiadania broni palnej rozstrzygnięto w oparciu o orzeczenie lekarza nieupoważnionego do wydawania orzeczeń w sprawach broni, organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty jakoby decyzję wydano na podstawie orzeczenia psycholog [...] są całkowicie bezzasadne. W prowadzonym postępowaniu organ I instancji wziął bowiem pod uwagę jedynie orzeczenie lekarskie wydane w II instancji przez [...], posiadającą uprawnienia do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Także w aktach sprawy brak jest orzeczenia psycholog [...], co wywody pełnomocnika w tej kwestii czyni niezrozumiałymi. W świetle zaś ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. wydanego w trybie odwoławczym, orzeczenia psychologów nr [...] i nr [...] nie mają znaczenia. Natomiast dyplom za zajęcie I miejsca w roku 2007 w zawodach strzeleckich Rejonu [...] w strzelectwie myśliwskim nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż zarówno brak zdolności psychicznej i fizycznej stwierdzony ostatecznie przez upoważnionego lekarza oraz właściwości osobiste strony wynikające z oceny jej zachowania w przeszłości wykluczają ją z grona osób, które broń palną mogą posiadać.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego A. M. zarzucił organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżący jest osobą z zaburzeniami psychicznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek przesłanek do takiego ustalenia;

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 ust. 7 i 8 w zw. z § 3 ust. 3 i § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń przez oparcie rozstrzygnięcia na opinii psychologa [...], nie posiadającego upoważnienia do badania osób ubiegających się o pozwolenie na broń, która to opinia była częścią orzeczenia lekarskiego [...], wskutek czego organ I instancji błędnie zastosował art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy;

naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez poczynienie ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie orzeczenia lekarskiego [...], z wyeliminowaniem orzeczenia nr [...] i orzeczenia [...], wskutek czego organ I instancji błędnie uznał, że wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przez błędne przyjęcie, iż w odniesieniu do A. M. zachodzi uzasadniona obawa, że użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do takiego twierdzenia.

Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organ II instancji błędnie i zupełnie dowolnie uznał, że podstawą odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej jest art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że w trybie odwoławczym psycholog posiadający uprawnienia do przeprowadzania badań psychologicznych osób ubiegających się o broń J. I. wydał w dniu [...] lutego 2007 r. orzeczenia [...] zgodne z wcześniejszym orzeczeniem nr [...]. To orzeczenie jest ostateczne. Oznacza to, że z punktu widzenia badań psychologicznych A. M. nie należy do żadnej z kategorii osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. W trybie odwoławczym od orzeczenia lekarskiego A. M. został zaś poddany badaniom lekarskim w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia [...]. Badanie to obejmowało ogólny stan zdrowia, badanie wzroku oraz badanie psychiatryczne i psychologiczne jako badania specjalistyczne. Psycholog [...] wydała w dniu [...] marca 2007 r. opinię stwierdzającą na psychologiczne ograniczenia zdolności posługiwania się bronią. Na tej podstawie w dniu [...] marca 2007 r. lekarz [...] wydała orzeczenie lekarskie o treści: niezdolny do posiadania i posługiwania się bronią palną. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że psycholog [...] nie posiada uprawnień do badania osób ubiegających się o pozwolenie na broń, gdyż nie użyła pieczęci, z której treści wynikałoby, że jest psychologiem uprawnionym do badania osób ubiegających się o pozwolenie na broń. Ta okoliczność podważa zasadność wyniku orzeczenia odwoławczego [...], gdyż oparła się ona wyłącznie na negatywnej opinii psychologicznej [...]. Natomiast organ I instancji oparł odmowę wydania pozwolenia na broń wyłącznie na tym wadliwym orzeczeniu [...].

Decyzja Komendanta Głównego Policji została wydana także z naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy podstaw zastosowania tego przepisu upatruje bowiem w uprzednim dwukrotnym skazaniu [...] przez sąd karny. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, iż ocena czy wobec osoby skazanej za przestępstwo zachodzi obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wiąże się nie tyle z faktem skazania (nawet takiego, które z mocy ustawy karnej uległo zatarciu), lecz wskazaniem bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pomiędzy skazaniem za przestępstwo (wykroczenie), a przesłanką z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie zachodzi więc automatyzm, albowiem, gdyby tak było to w każdym przypadku nieprzestrzegania przez stronę porządku prawnego należałoby odmówić wydania broni (lub cofnąć wydane pozwolenie). Komendant Główny Policji powtarzając w tym zakresie stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] w zakresie oceny dotychczasowego sposobu życia wnioskodawcy wskazał wyłącznie, że dwukrotnie nie przestrzegał norm prawa karnego i za to został ukarany. Taka ocena jest jednak powierzchowna. W odniesieniu do wypadku samochodowego w roku 1995 r. organy obu instancji pominęły okoliczności w jakich doszło do wypadku oraz to, że pokrzywdzonym był pasażer samochodu prowadzonego przez A. M., który nie zapiął pasów bezpieczeństwa i ta okoliczność spowodowała powstanie u niego uszczerbku na zdrowiu. W tej sytuacji nieumyślne spowodowanie wypadku komunikacyjnego nie może zostać uznane za okoliczność uzasadniającą obawę użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Również w odniesieniu do czynu z roku 2000 organy poprzestały na ogólnikowym stwierdzeniu, że czyn taki został popełniony, a groźba została skierowana wobec osoby małoletniej. Organ nie wziął natomiast pod uwagę, że Sąd Rejonowy w [...] odstąpił od wymierzenia kary, co świadczy o nieznacznym stopniu społecznej szkodliwości tego czynu. Istotne znaczenie mają również okoliczności tego czynu, który stanowił działanie w obronie syna skarżącego. Powyższe okoliczności wskazują więc na brak związku uprzedniej karalności z uzasadnioną obawą, że A. M. użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2007 r. nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, z uwagi na jej reglamentacyjny charakter, spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia do dysponowania bronią. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 2-4 stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego oraz osobom uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych.

Przepis art. 15 ust. 3 ww. ustawy zobowiązuje osobę, która ubiega się o wydanie pozwolenia na broń do przedstawienia właściwemu organowi policji orzeczenia lekarskiego i psychologicznego wydanego przez upoważnionego lekarza i psychologa, stwierdzającego, że nie należy ona do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4.

Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji, określają kompleksowo zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia badanie lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, obejmuje nie tylko ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym również psychicznego, ale również konsultacje lekarzy specjalistów, jeżeli lekarz prowadzący ogólną ocenę stanu zdrowia (lekarz upoważniony) uzna to za konieczne. Lekarz upoważniony na podstawie wyników tych przeprowadzonych badań wydaje orzeczenie lekarskie. Paragraf 8 rozporządzenia w ust. 1-9 reguluje zaś tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei ust. 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

W przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. wydanym - w wyniku wniesionego przez organ Policji odwołania - upoważniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] stwierdziła, że skarżący [...] nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Lekarz upoważniony [...] wydając to orzeczenie była zobowiązana, zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia oprzeć je na wynikach wszystkich zleconych przez nią badań oraz konsultacji specjalistycznych i pomocniczych przeprowadzonych przez innych lekarzy specjalistów. Przepisy powołanego rozporządzenia nie wymagają aby badania specjalistyczne i pomocnicze zlecane przez lekarza upoważnionego w ramach badania lekarskiego, były przeprowadzane także przez lekarzy upoważnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań do dysponowania bronią.

Orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza [...] w trybie odwołania jest ostateczne, o czym mówi wprost § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia, a więc było ono wiążące dla organów Policji rozpoznających wniosek skarżącego o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i Komendant Główny Policji nie byli upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego.

Przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń wskazują jednoznacznie kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów. Paragraf 9 ust. 1 powyższego rozporządzenia stwierdza, że kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. OSK 1273/04 LEX nr 189224 wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził, iż "Analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń." NSA podkreślił, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia, mające ostateczny charakter, są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń.

W oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. organy Policji były więc zobowiązane do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.

Organy Policji odmawiając skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską powołały się ponadto na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jak słusznie podniósł pełnomocnik skarżącego odmowy wydania pozwolenia na broń w oparciu o ten przepis nie uzasadnia sam fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu lub prowadzenia postępowania karnego o popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, lecz dopiero stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji czyli, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez tę osobę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można więc stosować prostego przełożenia, że każda osoba skazana lub przeciwko której toczy się postępowanie karne nie może uzyskać pozwolenia na broń.

Organ uzasadnił obawę użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego tym, że w przeszłości dwukrotnie dopuścił się on naruszenia prawa – w 1995 r. nie zachował należytej ostrożności podczas prowadzenia samochodu, w wyniku czego doszło do wypadku, w którym poszkodowany został pasażer pojazdu, a w roku 2000 groził pobiciem nieletniemu. Organ podkreślił, że skazania za te czyny uległy już zatarciu z mocy prawa, jednakże ich rodzaj obliguje do wzięcia ich pod uwagę przy ocenie postawy życiowej strony. W obu bowiem przypadkach czyny godziły w dobro, jakim jest zdrowie lub życie - w pierwszym przypadku, na skutek lekkomyślnego zachowania strony wypadkowi uległa inna osoba, w drugim zaś zagroził on pobiciem nieletniemu. W tym stanie rzeczy organ uznał, iż skarżący jest osobą o takich cechach osobowości, które nie gwarantują, że będzie rozważnie i zgodnie z przepisami posługiwał się bronią palną, a potwierdzeniem tego jest negatywne orzeczenie lekarskie stwierdzające, iż nie posiada on zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.

Zdaniem Sądu, wskazana wyżej ocena dokonana przez organ nie nosi cech dowolności. Posiadanie i używanie broni stanowi dobro reglamentowane, a więc dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania nią.

Decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ma więc orzeczenie lekarskie z dnia [...] marca 2007 r. wydane w trybie odwoławczym, które stanowiło samodzielną i wystarczającą przesłankę do wydania decyzji odmawiającej skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, niezależnie od istnienia lub braku samoistnych przeciwwskazań do wydania pozwolenia z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.