Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 30/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 739/14 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia 23 czerwca 2014 r. nr . w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił L. J. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w B.P. z dnia 23 czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2010 r.

Sąd I instancji w uzasadnieniu przedstawił, że L. J. (dalej: skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanej wyżej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazała, że łączna kwota dochodzonych od niej należności z tytułu podatku akcyzowego to ponad 300 000 zł, zaś konieczność wpłaty wskazanej kwoty spowoduje dla skarżącej powstanie szkody majątkowej, której skutki nie będą możliwe do odwrócenia. Wykonanie decyzji spowoduje zachwianie stabilności finansowej w prowadzonej działalności ale również jej likwidację. Skarżąca zwróciła uwagę, że działalność przynosi straty a dodatkowo nie jest już tak opłacalna, gdyż obrót w miesiącach od stycznia do czerwca 2014 r. wyniósł łącznie 682 032 zł, co w zestawieniu z kwotą decyzji w przypadku jej wyegzekwowania spowoduje konieczność likwidacji działalności a dodatkowo stanowi zagrożenie dla majątku prywatnego małżonków J.. Dalej skarżąca podała, że mąż skarżącej otrzymuje niskie dochody z prowadzonego gospodarstwa rolnego a na utrzymaniu pozostają dwie córki. Majątek wspólny małżonków stanowi udział 2/3 w budynku mieszkalnym oraz dwa samochody osobowe 10 letnia Kia . i 15 letni Opel .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalając wniosek skarżącej wskazał, że wniosek ten mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymaganiom, gdyż skarżąca wskazuje jedynie, że wykonanie decyzji może wywołać trudne do odwrócenia skutki dla prowadzonej działalności aczkolwiek bez wykazania argumentacji, świadczącej o możliwości zaistnienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że wskazać również należy, że w przypadku wykonania aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie mają one charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi może sprawić, że wszelkie należności pieniężne zostaną zwrócone z należnymi odsetkami.

L. J. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie:

- art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez niezbadanie i nieuwzględnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzące w konsekwencji do bezpodstawnej odmowy wstrzymania jej wykonania;

- art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do uznania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny, podczas gdy istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej i jej rodziny;

- art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że wyegzekwowanie należności pieniężnej w znacznej kwocie 300 000 zł z samej swojej istoty zagrażające bytowi mikro podmiotu gospodarczego, nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki;

- art. 134 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez właściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji;

- art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odstąpienie w uzasadnieniu postanowienia od podania zasadniczych motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Stosownie zaś do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, a skuteczność ponownego wniosku jest uzależniona od wykazania przez stronę zmiany okoliczności istotnych z punktu widzenia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności.

Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu I instancji przez pryzmat cytowanych powyżej przepisów oraz treści wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżącej spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia skarżącej nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku.

W treści wniosku skarżącej nie zostały wykazane okoliczności skutkujące spełnieniem przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie powołała i nie uprawdopodobniła wystąpienia po jej stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji prawidłowo wykazał, że ogólnikowe twierdzenia skarżącej o zamknięciu działalności gospodarczej i przez to powstanie szkody, mogą być po ewentualnym uwzględnieniu skargi (o czym na obecnym etapie Sąd nie przesądza) naprawione jak również zwrócona zostanie kwota egzekucji wraz z odsetkami. Podkreślić również należy, że skarżąca nie wskazała ponadto na poparcie wniosku, jakie szkody i w jakim rozmiarze może spowodować brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a także nie przedstawiła dowodów uprawdopodobniających wystąpienie po jej stronie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżąca wskazuje, że prowadzona działalność przynosi straty a następnie wywodzi, że działalność pełni ważną rolę utrzymania rodziny, gdyż prowadzone przez męża gospodarstwo rolne nie zapewnia dochodów. Ważnym elementem, który przez skarżącą nie został wyjaśniony to okoliczność, na którą zwrócił uwagę Sąd I instancji, iż pomimo strat i trudnych okoliczności skarżąca corocznie znajduje środki finansowe na pokrywanie strat działalności.

W konsekwencji wskazać należy, że skarżąca nadal nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Również okoliczności podniesione w treści zażalenia ze względu na brak sformułowania konkretnych zarzutów lub przedstawienia jakichkolwiek okoliczności mogących skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia Sądu, a także ze względu na ogólnikowość twierdzeń i brak związku podnoszonych kwestii z przedmiotem zażalenia, nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku.

W związku z powyższym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L.należało uznać za prawidłowe.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji