Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1929/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6274 Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemca
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, ust. 2, art. 1a
journal: Dz.U. 2014 poz 1380
law: Ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - tekst jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skarg I. V. i O. V. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabycie prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...].05.2016 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej Ministrem lub MSWiA) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...].04.2016 r., nr [...] odmawiającą obywatelom [...] - I. V. oraz O. V. wydania zezwolenia na nabycie udziału wynoszącego 2/4000 części w prawie własności nieruchomości położonej w P., gmina [...], woj. [...], składającej się z działki nr [...] o powierzchni 0,0438 ha.

W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nabycie nieruchomości przez cudzoziemca wymaga zezwolenia. Jest ono wydawane na wniosek cudzoziemca, jeżeli m.in. wykaże on, że zachodzą okoliczności potwierdzające jego więzi z Rzeczpospolitą Polską.

Organ podał, że we wniosku o wydanie zezwolenia jako cel nabycia pełnomocnik Wnioskodawców wskazał zawarcie w dniu 5 sierpnia 2015 r. umowy przedwstępnej ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w P. i jego sprzedaży oraz sprzedaży udziału we współwłasności hali garażowej, obejmującego miejsce postojowe nr [...]. Jednocześnie ze sprzedażą lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego Wnioskodawcy zamierzają nabyć odpowiedni udział w drodze dojazdowej, celem zapewnienia dostępu do drogi publicznej.

Działka nr [...] stanowi fragment pasa drogowego ulicy [...] będącej ulicą dojazdową, wewnętrzną, umożliwiającą włączenie do układu komunikacyjnego miasta oraz stanowi jedyny dojazd do lokalu nr [...].

Pismem z dnia [...] października 2015 r. Wnioskodawcy zostali wezwani do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wykazania więzi z Polską oraz poinformowani jakie dokumenty potwierdzają te okoliczności, stosownie do art. 1a ust. 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Pełnomocnik Wnioskodawców przedstawił kopie wiz I. i O. V., kopię wizy ich syna D. V., kopię zaświadczenia o przyjęciu D. V. na studia w okresie od dnia 1 października 2015 r do dnia 30 września 2018 r. Jednocześnie wskazał, iż Wnioskodawcy posiadają zezwolenie na pobyt na terytorium Polski, zaś nabycie lokalu oraz udziału w drodze dojazdowej związane jest z podjęciem przez D. V. studiów w Uczelni [...] i zapewnieniem mu miejsca zamieszkania w okresie nauki.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Wnioskodawcy ponownie zostali wezwani do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wykazania więzi z Polską, tj. przedstawienia dokumentów potwierdzających legalizację ich pobytu na terytorium Polski, nadesłania poświadczonych kopii wiz Wnioskodawców, wyjaśnienia jaki charakter mają ich wizyty w Polsce, wyjaśnienia czy w nabywanym lokalu mieszkalnym będzie zamieszkiwał samodzielnie ich syn i oni, oraz wyjaśnienia czy Wnioskodawcy podjęli działalność gospodarczą w Polsce i przedłożenia przedłożenia zaświadczających to dokumentów.

Pismo Organu pozostało bez odpowiedzi. Wobec tego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. - na podstawie art. 1 ust. 1 i 1b oraz art. 1 a ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 4 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców - odmówił Wnioskodawcom wydania zezwolenia na nabycie nieruchomości.

Minister ocenił, że okoliczności podnoszone przez Skarżących jak posiadanie wiz (ważność przedstawionych wiz wygasła jeszcze przed wydaniem decyzji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji), podjęcie studiów przez syna Wnioskodawców, zawarcie umowy przedwstępnej ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego - nie spełniły wymogu z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców. Okoliczności te świadczą jedynie o związkach formalnych, zamiarze stworzenia więzi ekonomicznej z samą nieruchomością, a nie Rzeczpospolitą Polską. Okoliczności podane przez Skarżących i analizowane przez pryzmat przyjętych kryteriów pomocniczych w zakresie wykazania więzi z Polską, zawartych w art. 1 a ust. 2, zostały zatem ocenione przez Ministra jako nie mające znamion silnych więzi z Polską.

Czynności podjęte przez Skarżących w celu nabycia samodzielnego lokalu mieszkalnego, zwolnionego z wymogu uzyskania zezwolenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych ocenione mogły być, zdaniem Ministra, wyłącznie w kategoriach zdarzenia wskazującego na zamiar stworzenia więzi ekonomicznej z samą nieruchomością, fakt zawarcia prywatnej umowy przedwstępnej nie świadczył o istnieniu więzi z Polską.

Organ podał, że z akt sprawy wynika, iż Skarżący na stałe mieszkają za granicą, nie posiadają dokumentów potwierdzających legalizację ich pobytu w Polsce, nie wyjaśnili czy prowadzą działalność gospodarczą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ważność posiadanych wiz I. V. i O. V. wygasły jeszcze przed wydaniem decyzji administracyjnej. Skarżący nie wskazali, czy będą zamieszkiwali w lokalu, który ma stanowić miejsce zamieszkania ich syna w okresie studiów.

Zdaniem Ministra, w niniejszej sprawie wzięty został pod uwagę cały zebrany materiał dowodowy. Wniosek zaś rozpatrywany był z zachowaniem należytej staranności, a Wnioskodawcy informowani byli o wszelkich krokach Organu. W trakcie postępowania pełnomocnik Skarżących nie składał dodatkowych wniosków o udzielenie wyjaśnień, nie wnosił żadnych uwag co do sposobu załatwiania sprawy przez Organ. Ponadto Organ wszechstronnie i dokładnie wyjaśnił dlaczego przedstawione dokumenty i informacje nie potwierdzają związków Państwa I. i O. V. z Polską.

W niniejszej sprawie MSWiA odmówił wydania zezwolenia, z uwagi na brak okoliczności potwierdzających związki Wnioskodawców z Polską, a nie z uwagi na ewentualne zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego. Dlatego też Organ nie był zobowiązany do sprawdzenia, czy nabycie przedmiotowej nieruchomości przez Cudzoziemców nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także czy będzie ono zgodne z interesem państwa.

Podkreślono również, że przepisy ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie niweczą istoty prawa własności, lecz wprowadzają pewnego rodzaju ograniczenia, mając na uwadze konieczność zagwarantowania ochrony prawa własności w aspekcie pewności obrotu prawnego i obowiązku legitymowania się przez cudzoziemców trwałymi i stabilnymi związkami z Polską, a także przedstawienia w tym zakresie odpowiedniej dokumentacji.

Minister podał, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokalu, właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu. Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 i 1a cudzoziemcy nie muszą legitymować się zezwoleniem na nabycie samodzielnego lokalu mieszkalnego oraz samodzielnego lokalu użytkowego o przeznaczeniu garażowym lub udziału w takim lokalu, jeżeli jest to związane z zaspokojeniem potrzeb mieszkaniowych cudzoziemca, a nieruchomość stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy nie jest położona w zasięgu strefy nadgranicznej. Obowiązek uzyskania zezwolenia nie dotyczy także nabycia związanego z lokalem udziału w częściach wspólnych budynku i w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym gruntu, na którym jest posadowiony budynek czyli tzw. nieruchomości wspólnej.

Konieczność uzyskania zezwolenia dotyczy natomiast nabywania udziału w nieruchomości stanowiącej drogę dojazdową lub tereny wewnątrzosiedlowe, takie jak drogi, ciągi piesze, tereny komunikacji, place zabaw, jeżeli nieruchomość tego typu ma założoną księgę wieczystą odrębną od księgi wieczystej prowadzonej dla działki gruntu, na której znajduje się budynek wielorodzinny. Stanowi ona wówczas odrębną nieruchomość. Nie jest to prawo związane z własnością lokalu w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali.

Uwzględnienie słusznego interesu strony, a tym samym wydanie zezwolenia, wymagałoby odstąpienia od zasady wykazania przez cudzoziemca w tym przypadku należytych więzi z Polską.

Reasumując swe ustalenia Minister uznał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby Wnioskodawcy na dzień dzisiejszy legitymowali się trwałymi, ugruntowanymi i rzeczywistymi związkami z Polską.

Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I. V. i O. V., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do pominięcia okoliczności, iż udzielenie zgody Wnioskodawcom na nabycie udziału wynoszącego 2/4000 części we współwłasności fragmentu pasa drogowego o powierzchni 0.0438 ha, nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa,

2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, iż Wnioskodawcy nie wykazali okoliczności potwierdzających istnienie więzi z Rzeczpospolitą, podczas gdy katalog przesłanek przewidziany w treści art. 1a ust. 2 jest otwarty, a Organ w ramach uznaniowości winien przyjąć, że fakt nabycia przez Wnioskodawców mieszkania, posiadania przez nich wiz potwierdzających ich prawo do pobytu na terenie Polski, okoliczność podjęcia przez syna Wnioskodawców studiów na wyższej uczelni w W., uzasadniał udzielenie zgody na nabycie udziału wynoszącego 2/4000 części we współwłasności fragmentu pasa drogowego o powierzchni 0.0438 ha,

3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Wnioskodawców, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wydania decyzji odmownej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że pomimo przedstawionych przez państwa V. szeregu dokumentów, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że "wnioskodawcy nie legitymują się żadną z przestanek, którymi kieruje się tenże organ przy wydawaniu zezwoleń dla osób fizycznych." Skarżący stoją na stanowisku, iż ocena ta jest nieprawidłowa, bowiem Organ nie uwzględnił całokształtu materiału dowodowego.

Podkreślono, że Wnioskodawcy poczynili kosztowne kroki mające na celu zakup nieruchomości lokalowej na terenie Rzeczpospolitej w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swoich oraz swego syna, rozpoczynającego studia na wyższej uczelni.

Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, co też Wnioskodawcy nieustannie podkreślają - zakup mieszkania wraz z miejscem garażowym jest uzależniony od nabycia udziału wynoszącego 2/4000 części w prawie własności działki drogowej o powierzchni 0.0438 ha, której wartość została oszacowana przez sprzedającego na 25 zł.

Skarżący zwrócili uwagę, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w szczególności art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. - wydzielona nieruchomość musi mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z treścią ust. 3 art. 93 ugn: "(...). Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. (...)."

Zdaniem Skarżących, Organ ponownie rozpatrując sprawę winien uwzględnić tę argumentację i wydać zgodę na to nabycie, by Wnioskodawcy mieli możliwość zaspokojenia swych potrzeb mieszkaniowych na terytorium Polski.

Gdyby Organ wziął pod uwagę, że działka drogowa, której dotyczy wniosek, ma powierzchnię 0,0438 ha, a udział, który ma przypadać państwu V. wynosi 2/4000 części oraz uwzglednił fakt zawarcia umowy przedwstępnej zakupu lokalu mieszkalnego, posiadanie wiz zezwalających na pobyt na terytorium RP i podjęcie przez ich syna nauki na wyższej uczelni, to powinien dojść do odmiennych wniosków, aniżeli wyrażone w treści decyzji odmownej.

W opinii Skarżących, Organ rozpatrujący tę sprawę rozważał ją fragmentarycznie, bez powiązania z całokształtem okoliczności sprawy.

Skarżący krytycznie odnieśli się również do stwierdzenia Ministra, iż: "przedstawione przez skarżących okoliczności na potwierdzenie ich więzi z Polską nie świadczą o poważnych, trwałych i realnych związkach z naszym krajem mających charakter obiektywny."

Podkreślili, iż ich syn podjął studia na wyższej uczelni w okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 30 września 2018 r., a oni poczynili i w dalszym ciągu czynią duże nakłady finansowe w związku z nabyciem przedmiotowego lokalu. Ponadto Skarżący dodatkowo wykazują trwałość ich związku z Polską nieustannie ubiegając się o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości, stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania od [...] sierpnia 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nie można zarzucić Ministrowi orzekającemu w niniejszej sprawie braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego tej sprawy, czy też przekroczenia zasady uznania administracyjnego.

Skarżący I. V. i O. V., co jest bezsporne w sprawie, są obywatelami [...], nieposiadającymi obywatelstwa polskiego.

W piśmie z [...] sierpnia 2015 r. wnieśli o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości – udziału 2/4000 części we współwłasności działki drogowej o nr ew. [...] położonej w P..

Stosownie do art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz.U. z 2014 r. poz. 1380), nabycie przez nich nieruchomości wymaga zezwolenia. Zezwolenie jest wydawane, zgodnie z powołanym przepisem w drodze decyzji administracyjnej, przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, jeżeli sprzeciwu nie wniesie Minister Obrony Narodowej, a w przypadku nieruchomości rolnych, jeżeli sprzeciwu również nie wniesie minister właściwy do spraw rozwoju wsi.

W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych wydał decyzję odmowną, wobec czego stosownie do art. 1 ust. 1b. nie było konieczności wystąpienia do Ministra Obrony Narodowej lub ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 zezwolenie, o którym mowa w art. 1 ust. 1, jest wydawane na wniosek cudzoziemca, jeżeli:

1) nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa;

2) wykaże on, że zachodzą okoliczności potwierdzające jego więzi z Rzecząpospolitą Polską.

2. Okolicznościami potwierdzającymi więzi cudzoziemca z Rzecząpospolitą Polską mogą być w szczególności:

1) posiadanie polskiej narodowości lub polskiego pochodzenia;

2) zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej;

3) posiadanie zezwolenia na pobyt:

a) czasowy z wyłączeniem zezwolenia, o którym mowa w art. 176 i art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub

b) stały, lub

c) rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej;

4) członkostwo w organie zarządzającym przedsiębiorców wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 4,

5) wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej lub rolniczej, zgodnie z przepisami prawa polskiego.

W niniejszej sprawie Minister uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka określona w art. 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, tzn. Cudzoziemcy nie wykazali, że zachodzą okoliczności potwierdzające ich więzi z Rzeczpospolitą Polską.

Składając wniosek o wydanie zezwolenia na nabycie nieruchomości Cudzoziemcy powołali się na związki w Polską. W uzupełnieniu tego wniosku – w piśmie z [...] października 2015 r. podali, że ich związek z RP wynika z faktu posiadania zezwolenia na pobyt na terytorium Polski oraz nabycia lokalu i udziału w nieruchomości wspólnej.

Rozpatrując ten wniosek Minister w pierwszej kolejności oceniał spełnienie przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, tj. więź z Rzeczpospolitą Polską. W ocenie Sądu, było to uzasadnione, bowiem nawet w przypadku wykazania, że nie zachodzi przesłanka negatywna określona w art. 1a. ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, tj. zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa, koniecznym staje się ustalenie, czy zachodzą więzi Cudzoziemca z RP. Obie te przesłanki muszą bowiem być spełnione łącznie.

Skoro zatem Minister stwierdził, że na podstawie ustalonego materiału dowodowego, istnieje podstawa do wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku Cudzoziemców już z tego względu, że nie wykazali oni związku z Rzecząpospolitą Polską, nie można Mu zarzucić naruszenia prawa przez zaniechanie w tej sytuacji badania przesłanki określonej w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy.

Ziszczenie się zatem jednej przesłanki negatywnej, określonej w art. 1a ust. 1 cyt. ustawy powoduje, że wniosek cudzoziemca nie może zostać pozytywnie rozpatrzony.

Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 marca 1920 r., poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co – zdaniem Skarżących – miało doprowadzić do pominięcia okoliczności, iż udzielenie zgody Wnioskodawcom na nabycie udziału wynoszącego 2/4000 części we współwłasności fragmentu pasa drogowego o powierzchni 0.0438 ha, nie spowoduje zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, a także nie sprzeciwiają się temu względy polityki społecznej i zdrowia społeczeństwa.

Odnosząc się do drugiego z podnoszonych zarzutów, tj. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, iż Wnioskodawcy nie wykazali okoliczności potwierdzających istnienie więzi z Rzeczpospolitą, podczas gdy katalog przesłanek przewidziany w treści art. 1a ust. 2 jest otwarty, a Organ w ramach uznaniowości winien przyjąć, że fakt nabycia przez Wnioskodawców mieszkania, posiadania przez nich wiz potwierdzających ich prawo do pobytu na terenie Polski, okoliczność podjęcia przez syna Wnioskodawców studiów na wyższej uczelni w W. uzasadniał udzielenie zgody na nabycie udziału wynoszącego 2/4000 części we współwłasności fragmentu pasa drogowego o powierzchni 0.0438 ha - należy podkreślić, że decyzja dotycząca udzielenia zgody na nabycie nieruchomości przez cudzoziemca nie ma charakteru uznaniowego.

W wyroku z dnia 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1712/11 NSA wyraził pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że "brzmienie art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie pozostawia wątpliwości, iż ustawodawca nie wyposażył organu w uprawnienie do wyboru sposobu zakończenia sprawy wszczętej na wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na nabycie nieruchomości. Sposób sformułowania tego przepisu nie pozwala bowiem przyjąć, że w przypadku wykazania przez cudzoziemca jego więzi z Polską organ uprawniony jest do negatywnego rozpoznania wniosku. Art. 1a ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców expressis verbis charakteryzuje sytuację, w której organ powinien pozytywnie rozstrzygnąć skierowany do niego wniosek cudzoziemca, określa bowiem warunki wydania pozwolenia na nabycie nieruchomości w postaci, m.in., wykazania więzi z Rzecząpospolitą Polską (pkt 2). Sformułowanie warunku pozytywnego rozpatrzenia wniosku w oparciu o użyty w art. 1a ust. 1 pkt 2 zwrot niedookreślony oraz stworzenie w dalszej części art. 1a otwartego katalogu przykładowych okoliczności, których zajście uprawnia przyjęcie tezy o spełnieniu tego warunku, nie stawowi zatem wystarczającej podstawy do przyjęcia tezy o działaniu organu administracji w warunkach uznania administracyjnego".

Należy zatem przyjąć, że decyzje wydawane na podstawie art. 1a ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców nie należą do rozstrzygnięć opartych na uznaniu administracyjnym.

W sprawach dotyczących udzielenia zgody na nabycie przez cudzoziemców nieruchomości Organ kieruje się zapisami ustawy z dnia 24 marca 1920 r. Wobec tego takim samym kryteriom oceny poddana będzie sprawa dotycząca nabycia przez cudzoziemca nieruchomości o znacznej powierzchni, jak też – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – udziału wynoszącego 2/4000 części we współwłasności drogi. Wobec tego, nie można zarzucić Ministrowi, że nie wziął pod uwagę art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r., skoro podstawę prawną orzekania w niniejszej sprawie stanowiła ustawa z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i zobowiązany był do uwzględnienia przesłanek w niej zawartych.

W ocenie Sądu, Minister zebrał i ocenił materiał dowodowy w niniejszej sprawie w sposób wnikliwy, wyczerpująco uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcie. Niewątpliwie, na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji można ocenić, że podjęte rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności.

Trafnie podnoszą Skarżący, że katalog przesłanek określonych w art. 1a ust. 2 powoływanej ustawy – potwierdzających więzi cudzoziemca z Rzecząpospolitą -Polską nie jest zamknięty. Jednak ustawodawca daje w tym przepisie wskazówki, jakie okoliczności będą przemawiały za potwierdzeniem wystąpienia przedmiotowej więzi.

Z pewnością jedną z przesłanek potwierdzający istnienie więzi jest posiadanie zezwolenia na pobyt czasowy z wyłączeniem zezwolenia, o którym mowa w art. 176 i art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub stały, lub rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

Składając w niosek w niniejszej sprawie O.i I. V. przedłożyli wizy Państw Schengen z datą ważności do [...] marca 2016 r. Zauważyć należy, że wizy te uprawniały Cudzoziemców do pobytu na terenie Państw Schengen przez okres 90 dni. Mimo wezwań Organu, w toku dalszego postępowania Cudzoziemcy nie przedłożyli innych dokumentów potwierdzających ich więzi z Rzecząpospolitą Polską, niż wizy, które utraciły ważność przed zakończeniem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

Wobec tego Minister w sposób uprawniony przyjął, że okoliczności podnoszone przez Skarżących, tj. posiadanie czasowych wiz, podjęcie przez ich syna studiów w Polsce, zawarcie umowy przedwstępnej ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego - nie spełniły wymogu z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców.

Trafne jest zatem stwierdzenie Ministra, że powołane okoliczności świadczą jedynie o związkach formalnych, zamiarze stworzenia więzi ekonomicznej z samą nieruchomością, a nie Rzeczpospolitą Polską.

Nie można podzielić też zarzutów Skarżących dotyczących naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a., poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Wnioskodawców, co miałoby stanowić oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadzić do wydania decyzji odmownej.

W realiach niniejszej sprawy, Sąd nie dostrzegł aby istniały wątpliwości co do jej stanu faktycznego. Ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego przez Ministra nie budzą zastrzeżeń Sądu.

Jedną z przyczyn odmownego załatwienia wniosku było nieprzedłożenie przez Strony żądanych dokumentów. Wskazać należy, że postępowanie administracyjne dotyczące postępowania dowodowego reguluje Kodeks postępowania administracyjnego, jednak w ustawie z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców dodatkowo wzmocniono kompetencję organu poprzez możliwość zażądania przedstawienia dowodów i informacji niezbędnych do rozpatrzenia wniosku (...) - art. 2 ust. 1 cyt. ustawy. Nie można zatem uznać, że Minister nie podejmował wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, skoro to Skarżący nie czynili zadość wezwaniom Organu.

Sąd nie stwierdził w zaskarżonych decyzjach także innego naruszenia prawa, które w szczególności obligowałoby do uwzględnienia skargi z urzędu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 poz. 718 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.