Postanowienie NSA, sygn. akt III FSK 4832/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 412/20 w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 3 lutego 2021 r., I SA/Wr 412/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. R. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 22 czerwca 2020 r., nr 0201-[...], w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe A. sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej Spółka) z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca do czerwca 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

W złożonej od tego wyroku skardze kasacyjnej, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 196 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Zdaniem skarżącego wykonanie tej decyzji w sposób oczywisty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie organu stoi w sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, co skutkowało obciążeniem skarżącego zobowiązaniami podatkowymi Spółki, których skarżący nie jest w stanie spełnić. Na dowód swojej sytuacji majątkowej skarżący przedłożył dokumenty w postaci: deklaracji PIT-36L za ostatnie 3 lata (2018 - 2020 r.) i oświadczył, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, którego spieniężenie mogłoby zostać przeznaczone na zaspokojenie przedmiotowych zobowiązań. Brak wstrzymania wykonania decyzji w tych okolicznościach będzie skutkował najprawdopodobniej podjęciem przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego, które pozbawi środków do życia skarżącego i jego rodzinę. Skarżący wskazał, że posiada małżonkę oraz siedmioletniego syna, których utrzymanie będzie zagrożone na skutek wykonania zaskarżonej decyzji oraz schorowanego ojca, który również wymaga ze strony skarżącego nakładów finansowych na leczenie i opiekę. Wykonanie decyzji w wyniku postępowania egzekucyjnego spowoduje nieodwracalne skutki tj. szkodę na zdrowiu i w prawidłowym rozwoju syna skarżącego oraz braku możliwości zapewnienia godnej opieki choremu ojcu (szkoda niemajątkowa).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji), sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (zob. postanowienia NSA: z 9 lipca 2004 r., FZ 163/04; z 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05).

Orzekając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym podkreślić, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (zob. m.in. wyroki NSA z 14 lutego 2019 r., II OSK 691/17, z 21 czerwca 2018 r., II OSK 1548/18; a także komentarz do do art. 61 p.p.s.a., w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił argumentów przemawiających za udzieleniem mu tymczasowej ochrony. Ogólnikowe twierdzenia, że z uwagi na wysokość zobowiązania, jakie na niego nałożono zaskarżoną decyzją, nie będzie w stanie zaspokoić bliskim osobom podstawowych potrzeb życiowych, nie są przekonujące. W szczególności nieprzekonujące są argumenty, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie negatywne na rozwoju fizyczny i psychiczny jego małoletniego syna (szkoda na zdrowiu dziecka w postaci: braku przyrostu masy ciała, obniżenia wydolności i sprawności fizycznej, zmniejszenia odporności, pogorszenia sprawności umysłowej, zaniżenia samooceny). Podobnie rzecz się ma w przypadku argumentów związanych z chorobą ojca skarżącego. Skarżący przedłożył kartę informacyjną leczenia szpitalnego ojca z okresu niemal roku przed złożeniem rozpoznawanego wniosku, a jednocześnie nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o wydatkach związanych z leczeniem ojca, w których skarżący faktycznie partycypuje. W tych okolicznościach, same tylko deklaracje PIT-36L za lata 2018-2019 (wskazujące nota bene na uzyskiwanie przez skarżącego dochodów), nie są wystarczające, aby przyznać skarżącemu tymczasową ochronę, o której mowa w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.