Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 962/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części

SENTENCJA

Dnia 2 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2022 roku sprawy ze skargi Województwa [...] – [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla punkt II zaskarżonej decyzji oraz punkt III ppkt 1, 2 i 5 poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] z dnia [...] stycznia 2021r., nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] na rzecz Województwa [...] – [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] kwotę [...]zł (słownie [...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 13 kwietnia 2021 r. po rozpatrzeniu odwołania W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P. od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z dnia 8 stycznia 2021 r.

I. uchylił decyzję organu I instancji w części – w pkt VI ppkt 1 i orzekł co do istoty w ten sposób, że w pkt VI ppkt 1 ustalił termin ważności przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną na okres 30 lat licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna,

II. w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Województwo W. - W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P., wnioskiem z dnia 12 lipca 2020 r. zwrócił się do Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, tj. przebudowę rowu drogowego - wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej, likwidacji wylotu kanalizacji ozn. jako KD1, wydłużenie istniejącego przepustu, likwidację rowu drogowego oraz usługi wodne - odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] do rowu drogowego, usytuowanego na działce ewid, nr [...] obr. P. , gm. R., w ramach zadania pod nazwą: "Budowa chodnika w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w m. [...].

Pismem z dnia 16 kwietnia 2020 r. wnioskodawca przesłał uzupełnienie wniosku oraz rozszerzył przedmiotowy wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego - tj. rowu drogowego w km drogi [...] od 127+586 do 127+640.

Pismem z dnia 28 maja 2020 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w sprawie.

Następnie Dyrektor pismem z dnia 28 lipca 2020 r. wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień na piśmie poprzez określenie jakości wód opadowych oraz roztopowych wprowadzanych do urządzenia wodnego - rowu drogowego, pochodzących z pasa DW nr [...], podanie informacji o projektowanych urządzeniach podczyszczających wody opadowe lub roztopowe, określenie przepływu nominalnego urządzeń oczyszczających w l/s - jeśli są one projektowane.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskodawca pismem z dnia 6 sierpnia 2020 r. złożył wyjaśnienia, iż wody opadowe i roztopowe oczyszczone jedynie z zawiesiny ogólnej w osadniku - w sposób mechaniczny, a nie przewiduje się montażu urządzenia w postaci separatora substancji ropopochodnych. Wnioskodawca w swoich wyjaśnieniach przytoczył wytyczne Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (GDDKiA) odnośnie prognozowania stężeń zawiesiny ogólnej oraz węglowodorów ropopochodnych, zgodnie z którymi urządzenia podczyszczające (typu separatory) stosuje się dla dróg o natężeniu ruchu powyżej 12 tys. pojazdów na dobę. Wynika to z ustalonej, na podstawie badań zależności między stężeniem w wodach opadowych bądź roztopowych, pochodzących z dróg, a natężeniem ruchu. Wnioskodawca podał, że zgodnie z Generalnym Pomiarem Ruchu na odcinku objętym inwestycją, natężenie ruchu wynosi dokładnie 4897 pojazdów na dobę.

Decyzją z dnia 8 stycznia 2021 r. nr [...] Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. orzekł o:

I. udzieleniu na rzecz Województwa W. - W. Zarządu Dróg Wojewódzkich pozwolenia wodnoprawnego na:

1. przebudowę urządzeń wodnych - rowu drogowego poprzez:

1.1. wykonanie wylotu kanalizacji deszczowej WP1;

1.2. przebudowę istniejącego przepustu pod drogą [...] łączącego dwa rowy drogowe, w celu budowy chodnika

1.3. likwidację wylotu kanalizacji oznaczonego symbolem KD1;

2. likwidację urządzenia wodnego - odcinka rowu drogowego po północnej stronie [...]

3. wykonanie urządzenia wodnego - budowę nowego odcinka rowu przydrożnego;

4. usługę wodną - polegającą na odprowadzaniu do wód bądź do urządzeń wodnych - wód opadowych lub wód roztopowych, ujętych w otwarte bądź zamknięte systemy kanalizacji deszczowej do odprowadzania opadów atmosferycznych, z odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej [...] do rowu drogowego, projektowanym wylotem oznaczonym symbolem WP1;

II. ustaleniu warunków wykonania pozwolenia;

III. zobowiązaniu uprawnionego decyzją do:

1. zamontowania urządzenia oczyszczającego redukującego węglowodory ropopochodne – dla zlewni - z odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] do środowiska w ramach niniejszego pozwolenia wodnoprawnego w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji;

2. pisemnego powiadomienia tut. Organu - tj. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w P. o wypełnieniu obowiązku wskazanego w ust. III pkt 1 decyzji, ze wskazaniem lokalizacji zamontowanego urządzenia oczyszczającego, redukującego węglowodory ropopochodne;

3. utrzymywania w należytym stanie technicznym urządzeń służących do podczyszczania wód opadowych lub roztopowych oraz wykonywania, przynajmniej dwa razy do roku, przeglądów eksploatacyjnych tych urządzeń;

4. odprowadzania do rzeki W. wyłącznie wód opadowych i roztopowych;

5. w przypadku zastosowania urządzeń oczyszczających, o których mowa w pkt 1 niniejszego ust., o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s, wykonywania badań, w zakresie normowanych substancji zanieczyszczających, w czasie trwania opadu, co najmniej 2 razy w roku, w okresie wiosny i jesieni;

6. przestrzegania zapisów niniejszego pozwolenia wodnoprawnego;

7. wypłacenia zainteresowanym stronom odszkodowania, przy ewentualnym wystąpieniu szkód związanych z eksploatacją urządzeń wodnych;

IV. zastrzeżeniu, że:

1. pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń (art. 393 ust. 4 ustawy Prawo wodne);

2. zakres obowiązków ustalony w przedmiotowej decyzji

pozwoleniu wodnoprawnym - może ulec rozszerzeniu w terminie późniejszym, jeżeli zajdzie potrzeba uzupełnienia dodatkowymi obowiązkami;

3. wnioskodawcy, który nie uzyskał praw do danej nieruchomości lub też urządzeń koniecznych do realizacji pozwolenia wodnoprawnego, nie przysługuje żadne roszczenie o zwrot nakładów poniesionych w związku z otrzymaniem pozwolenia - zgodnie z art. 393 ust. 5 ustawy Prawo wodne;

4. za szkody związane z pozwoleniem wodnoprawnym odpowiada uprawniony do ww. decyzji;

5. niniejsza decyzja powinna być zawsze dostępna organom kontroli;

6. pozwolenie wodnoprawne nie zwalnia wnioskodawcy z przestrzegania wymagań określonych w przepisach odrębnych;

V. stwierdzeniu, że za podstawę wydania niniejszego pozwolenia przyjęto wymienione w tym punkcie dokumenty;

VI. ustaleniu terminu ważności pozwolenia wodnoprawnego:

1. na usługę wodną: do dnia 7 stycznia 2051 r.;

2. obowiązek ustalenia okresu, na jaki wydaje się pozwolenie wodnoprawne, nie dot. pozwoleń wodnoprawnych na wykonanie urządzeń wodnych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. zaskarżając ją w części dotyczącej pkt III ppkt 1, 2 oraz 5 i wnosił o jego uchylenie oraz pkt VI ppkt 1 i wnosił o jego zmianę w ten sposób, że otrzymuje brzmienie "Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na okres 30 lat liczonych od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna". W ocenie odwołującego się nałożenie obowiązku wskazanego w pkt III ppkt 1, 2 i 5 jest niezasadne z uwagi na okoliczność, że wody opadowe i roztopowe będą spełniać wymogi § 17 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019r. Nadto poniesiono, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z powierzchni wymienionych w § 17 ust. 1 powyższego rozporządzenia nie muszą zostać oczyszczane w taki sposób, by nastąpiła redukcja substancji zanieczyszczających zarówno w postaci zawiesiny ogólnej, jak i węglowodorów ropopochodnych.

Organ II instancji w decyzji z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr [...] uznał zarzuty odwołania za zasadne jedynie co do pkt VI decyzji i w tym zakresie dokonał zmiany decyzji zgodnie z wnioskiem odwołującego się. Pozostałe zarzuty odwołania zostały uznane za niezasadne.

Organ wskazał, że stosownie do art. 400 ust. 1 ustawy Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne wydaje się w drodze decyzji na czas określony, nie dłuższy niż 30 lat, liczony od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, a z powyższego wynika, że okres obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego określony treścią art. 400 ust. 1 ustawy Prawo wodne oblicza się od dnia kiedy decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym stała się ostateczna, a nie od daty wydania tej decyzji. Natomiast organ I instancji w pkt VI pkt 1 zaskarżonej decyzji ustalił termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną do dnia 7 stycznia 2051 r. tj., licząc 30 lat od dnia wydania decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. uznał za zasadny wniosek Skarżącego co do zmiany ust. VI pkt 1 decyzji i ustalił termin ważności niniejszego pozwolenia wodnoprawnego na okres 30 lat licząc od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.

Odnosząc się do pozostałych kwestii podniesionych w odwołaniu, dotyczących bezzasadnego zobowiązania do zamontowania urządzeń oczyszczających redukujących węglowodory ropopochodne, dla zlewni, z której będą odprowadzane wody opadowe lub roztopowe z powierzchni utwardzonych w ramach niniejszego pozwolenia wodnoprawnego, organ wskazał, że zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych: wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej:

1) terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich lub powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha,

2) obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha;

– mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, o ile nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesiny ogólnej oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych.

Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni innych niż powierzchnie, o których mowa w ust. 1, mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 75a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, bez oczyszczania.

Ocenę, czy są spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się na podstawie dokonywanych przez zakład, co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających (§ 17 ust. 5 rozporządzenia).

Eksploatacja powinna odbywać się zgodnie z instrukcją obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, a czynności z nią związane odnotowane w zeszycie eksploatacji tego urządzenia (§17 ust. 6 rozporządzenia).

Zdaniem organu z tych przepisów wynika, że wody opadowe lub roztopowe winny zostać podczyszczone przed wprowadzeniem do środowiska – z zawiesiny ogólnej oraz węglowodorów ropopochodnych. Urządzenia oczyszczające w postaci osadników zdaniem organu nie zredukują substancji zanieczyszczających – węglowodorów ropopochodnych. Organ wskazał też, że przywołane przez WZDW w P. wytyczne GDDKiA odnośnie korelacji stężenia substancji zanieczyszczających z natężeniem ruchu pojazdów w ciągu doby, nie mogą stanowić przesłanki do odstępstwa od montażu urządzeń redukujących stężenie substancji ropopochodnych, ze względu na fakt, iż powyższe wytyczne nie są w obiegu prawnym.

Spełnienie warunków z § 17 ust. 1 rozporządzenia winno być udokumentowane przez zakład na podstawie przeglądów eksploatacyjnych wykonywanych minimum dwa razy do roku. Przepis ten - zdaniem organu - aktualizuje się jednak dopiero po uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego.

Zdaniem organu zgodnie natomiast z art. 403 ust. 1 pkt 1-3 Prawa wodnego w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w szczególności:

1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego;

3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko.

Wobec tego zdaniem organu obowiązki zamontowania urządzeń oczyszczających redukujących węglowodory ropopochodne należało uznać za zasadne, podobnie jak obowiązek pisemnego powiadomienia organu o wypełnieniu powyższego zobowiązania.

W kwestii zobowiązania do wykonywania badań organ wskazał, że będzie to dotyczyć jedynie sytuacji, gdy zastosowane urządzenia oczyszczające będą o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s.

W. Zarząd Dróg Wojewódzkich w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję Dyrektora Regionalnego z 13 kwietnia 2021r. w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni z 08 stycznia 2021r. zaskarżając w części decyzję z 13 kwietnia 2021r., tj. w zakresie nałożenia w pkt III ppkt 1, 2 i 3 decyzji organu I instancji z 8 stycznia 2021r. obowiązku montażu separatorów substancji ropopochodnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj.:

a. art. 396 ust. 1 pkt 8 i art. 400 ust 8 ustawy z dnia 20.07.2017 r. - Prawo wodne, Dz. U. z 2021 r., poz. 624, (dalej jako: "p.w.") poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, skutkujące uznaniem, że w przypadku przedmiotowej inwestycji niezbędne jest zastosowanie separatorów substancji ropopochodnych w celu ochrony środowiska i przyrody, pomimo, iż w operacie wodnoprawnym przewidziano zastosowanie urządzeń oczyszczających (osadników), a prognozowane stężenie zawiesiny i substancji ropopochodnych nie jest narażone na przekroczenie dopuszczalnych parametrów (100 mg/l zawiesiny ogólnej i 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych);

b. art. 403 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i pkt 12 p.w. w zw. z § 17 ust. 1, ust. 5 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12.07.2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, Dz. U. z 2019 r., poz. 1311, (dalej jako: "Rozporządzenie') poprzez ich błędną interpretację i zastosowanie, skutkujące nałożeniem na Skarżącego obowiązku zamontowania separatorów substancji ropopochodnych, podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie nakładają takiego obowiązku na adresatów pozwolenia wodnoprawnego i pomimo, iż strona postępowania przewidziała zastosowanie urządzeń oczyszczających (osadników), a z dowodów przed nią przedłożonych nie wynikało aby wody opadowe i roztopowe wprowadzane do urządzenia wodnego narażone zostały na przekroczenie norm wskazanych w Rozporządzeniu;

Ewentualnie, w przypadku niestwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, Skarżący zarzucił:

2. naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik postępowania, tj.:

a. art. 15 k.p.a. poprzez rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i zaniechanie dokonania merytorycznego i prawnego zbadania i rozpoznania sprawy na nowo jako Organ odwoławczy, w zakresie orzeczenia obowiązku zamontowania przez stronę skarżącą separatorów substancji ropopochodnych, w tym bezkrytyczne przyjęcie stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji, powielenie argumentacji uzasadnienia decyzji organu I instancji, uniemożliwiające ocenę toku rozumowania Organu odwoławczego;

b. art. 7, art. 75 § 1,art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w sprawie i arbitralne zakwestionowanie przez organ odwoławczy twierdzeń Skarżącego o braku obowiązku montowania separatorów substancji ropopochodnych, bez wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn odmowy uznania argumentów Skarżącego, pomimo przedstawienia przez stronę operatu wodnoprawnego, wyników badań próbek wód opadowych z lat 2019-2020 oraz wytycznych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, wykazujących, iż w przedmiotowym przypadku nie dojdzie do przekroczenia parametrów stężenia dla zawiesiny i substancji ropopochodnych oraz że nominalna przepustowość projektowanych urządzeń wyniesie 0,124 m3/s (124 l/s), a nie 300 l/s,

c. art. 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie o obowiązku montażu przez Skarżącego dodatkowych urządzeń oczyszczających w postaci separatorów substancji ropopochodnych, pomimo wątpliwości Organu odwoławczego co do możliwości przekroczenia dopuszczalnego stężenia zawiesin i substancji ropopochodnych w wodach opadowych i roztopowych, a które to wątpliwości, zostały wyrażone w stwierdzeniach Organu odwoławczego, iż zastosowanie tylko osadników mogłoby skutkować ich przekroczeniem;

d. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej części decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia w zaskarżonej części.

W związku z tym Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w części decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bo z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej w części decyzji (tj. w pkt II) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz o uchylenie w części (tj. w pkt III ppkt. 1,2 i 5) decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 i 135 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżący na etapie postępowania przed organem l instancji, przedstawił informacje pochodzące z wytycznych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, odnośnie prognozowania stężenia zawiesiny ogólnej i substancji ropopochodnych, według których urządzenia podczyszczające, jakimi są separatory stosuje się dla dróg o natężeniu ruchu powyżej 12 tysięcy pojazdów na dobę. Ustalenia ta stanowią wynik badania zależności pomiędzy stężeniem w wodach opadowych lub roztopowych pochodzących z dróg, a natężeniem ruchu. Zgodnie z wynikami Generalnego Pomiaru Ruchu dla dróg wojewódzkich, na przedmiotowym odcinku DW [...], natężenie ruchu wynosi 4.897 pojazdów na dobę. Nadto, Skarżący wraz z odwołaniem przedstawił wyniki badań laboratoryjnych wód opadowych i roztopowych z lat: 2019 i 2020, z których jednoznacznie wynika, że dla dróg wojewódzkich o różnym natężeniu ruchu, nie zanotowano przekroczenia w zakresie substancji ropopochodnych. W związku z tym Skarżący stwierdził, że całkowicie nieuzasadnionym zawarcie w ww. pozwoleniu dodatkowego obowiązku, którego orzeczenie organ odwoławczy, tak jak i organ I instancji, opiera na swej ocenie i przypuszczeniach. Zdaniem Skarżącego przesądzanie przez organ, że do stężenia przekroczenia niektórych z parametrów może dojść, jest zbyt daleko idącym wnioskiem. Dopiero podmiot korzystający już z wód w ramach usług wodnych może być pod tym kątem, zdaniem Skarżącego, kontrolowany.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Skarżący wskazał, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego brak ustosunkowania się do zarzutów Skarżącego. Zdaniem Skarżącego zarówno wytyczne, jak i pomiary ruchu, a dalej wyniki badań przedstawione przez niego wraz z odwołaniem, stanowiły istotne informacje i dowody, stanowiące potwierdzenie zasadności argumentacji o braku konieczności montażu dodatkowych urządzeń podczyszczających poza osadnikami, jednakże informacje te nie zostały rozważone i ocenione przez organ odwoławczy. Co więcej - organy skupiają się na braku zastosowania w operacie wodnoprawnym separatora substancji ropopochodnych, nie wyjaśniając przy tym na jakiej podstawie formułują obowiązek jego montażu. Zdaniem Skarżącego wszelkie wątpliwości organu co do możliwości przekroczenia stężeń należało rozstrzygnąć na jego korzyść. Skarżący wskazał, iż bezpodstawnie Organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i utrzymał w mocy zaskarżoną część decyzji organu I instancji, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia na podstawie art. 138 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi powielając argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 16 grudnia 2021 r. Skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia. Załączył do niego decyzję nr [...] z dnia 1 grudnia 2021 r. Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylającą punkt II zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umarzającą postępowanie organu I instancji, a dotyczący nałożenia obowiązku zamontowania urządzeń oczyszczających, redukujących zawartość węglowodorów ropopochodnych oraz zawiesiny ogólnej w odprowadzanych wodach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej także jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje wydanie w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Z mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3).

Kontrola sądowa sprowadza się zatem do badania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej także jako "k.p.a.") dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2021 r., poz. 624, dalej: "p.w.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12.07.2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzeniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1311, dalej: "Rozporządzenie").

Na podstawie przepisów tychże aktów prawnych wydana została zaskarżona decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 13 kwietnia 2021 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. z dnia 8 stycznia 2021 r.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu było tylko rozstrzygnięcie zawarte w pkt II decyzji organu odwoławczego. Rozstrzygnięciem tym utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie pkt III ppkt 1, 2 i 5, zatem w tej tylko części decyzja organu I instancji była przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.

W tym miejscu wskazać należy, że do oznaczania poszczególnych części decyzji organu I instancji odpowiednie zastosowanie winny znajdować przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), w szczególności § 57 tego Rozporządzenia. Niewłaściwie zatem w uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy posługiwał się oznaczeniami, tj. "pkt" dla ustępu oraz "ppkt" dla punktu. Jednak dla zachowania jasności i czytelności rozstrzygnięcia Sąd zdecydował zachować w rozstrzygnięciu przyjęte przez strony oznaczenia, uwzględniając, że przez "pkt III" należy rozumieć "ust. III" decyzji, a przez "ppkt 1, 2 i 3" należy rozumieć "pkt 1, 2 i 3" decyzji organu I instancji.

W pkt III organ I instancji zobowiązał uprawnionego wydaną decyzją do:

- zamontowania urządzenia oczyszczającego redukującego węglowodory ropopochodne – dla zlewni - z odcinka pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] do środowiska w ramach niniejszego pozwolenia wodnoprawnego w terminie 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji (ppkt 1),

- pisemnego powiadomienia tut. Organu - tj. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarządu Zlewni w P. o wypełnieniu obowiązku wskazanego w ust. III pkt 1 decyzji, ze wskazaniem lokalizacji zamontowanego urządzenia oczyszczającego, redukującego węglowodory ropopochodne (ppkt 2),

- w przypadku zastosowania urządzeń oczyszczających, o których mowa w pkt 1 niniejszego ust., o przepustowości nominalnej większej niż 300 l/s, wykonywania badań, w zakresie normowanych substancji zanieczyszczających, w czasie trwania opadu, co najmniej 2 razy w roku, w okresie wiosny i jesieni (ppkt 5).

Należy wskazać, że zgodnie z § 17 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, wody opadowe lub roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z zanieczyszczonej powierzchni szczelnej:

1) terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, portów, lotnisk, miast, dróg zaliczanych do kategorii dróg krajowych, wojewódzkich lub powiatowych klasy G, a także parkingów o powierzchni powyżej 0,1 ha, w ilości, jaka powstaje z opadów o natężeniu co najmniej 15 l na sekundę na 1 ha,

2) obiektów magazynowania i dystrybucji paliw, w ilości, jaka powstaje z opadów o częstości występowania jeden raz w roku i czasie trwania 15 minut, lecz w ilości nie mniejszej niż powstająca z opadów o natężeniu 77 l na sekundę na 1 ha

– mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, o ile nie zawierają substancji zanieczyszczających w ilościach przekraczających 100 mg/l zawiesiny ogólnej oraz 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych.

Zgodnie z § 17 ust. 2 Rozporządzenia wody opadowe lub roztopowe pochodzące z powierzchni innych niż powierzchnie, o których mowa w ust. 1, mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 75a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, bez oczyszczania.

Ocenę, czy są spełnione warunki, o których mowa w ust. 1, przeprowadza się na podstawie dokonywanych przez zakład, co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających (§ 17 ust. 5 Rozporządzenia).

Eksploatacja powinna odbywać się zgodnie z instrukcją obsługi i konserwacji urządzeń oczyszczających, a czynności z nią związane odnotowane są w zeszycie eksploatacji tego urządzenia (§ 17 ust. 6 Rozporządzenia).

Zgodnie natomiast z art. 403 ust. 1 pkt 1-3 Prawa wodnego w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w szczególności:

1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego;

3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko.

Zdaniem organu obowiązki nałożenia urządzeń oczyszczających redukujących węglowodory ropopochodne w postaci separatorów substancji ropopochodnych należało uznać za zasadne. Natomiast w ocenie Sądu powyższe obowiązki zostały przez organ I instancji nałożone przedwcześnie, co niezasadnie utrzymał w mocy organ odwoławczy. W tym zakresie Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela w pełni stanowisko wyrażone w wyroku tut. Sądu z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie III SA/Po 993/21.

Zauważyć należy, że w piśmie Skarżącego z dnia 6 sierpnia 2020 r. (k. 5 akt adm.) stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu oraz będącym uzupełnieniem sporządzonego w sprawie operatu wodnoprawnego, przewidziano zastosowanie urządzeń oczyszczających – osadników, a prognozowane stężenie zawiesiny i substancji ropopochodnych nie jest narażone na przekroczenie dopuszczalnych parametrów – 100 mg/l zawiesiny ogólnej i 15 mg/l węglowodorów ropopochodnych.

Zasadnie wskazano w skardze, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają w każdym przypadku obowiązku zamontowania separatorów substancji ropopochodnych. Strona przewidziała zastosowanie urządzeń oczyszczających, a z przedstawionych dowodów nie wynikało, że wody opadowe i roztopowe narażone zostały na przekroczenie norm wykazanych w Rozporządzeniu. Z dokumentacji przedłożonej przez stronę wynika, że przepustowość dla rowu o przekroju trapezowym, przy założeniu 75-80% wypełnienia wyniesie od 119 l/s do 128 l/s, a dla całkowitego wypełnienia 160 l/s, a nie 300 l/s (k. 13 akt adm.). Podkreślić należy w - będącym przedmiotem kontroli judykacyjnej postępowaniu administracyjnym – istotnym środkiem dowodowym jest operat wodnoprawny oraz jego wszelkie uzupełnienia w postaci pism. Jest dokumentem wymaganym do złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Dokument ten jest wykonywany na zlecenie wnioskodawcy (zazwyczaj przez uprawnionego hydrologa). Operat ten jest podstawowym dokumentem dowodowym (por. komentarz do art. 409 ustawy – Prawo wodne, M. Tomaszewska 2018, wyd. 1, LEX.el.).

Operat wodnoprawny jest dokumentem prywatnym, sformalizowanym przez ustawodawcę, a składającym się z części opisowej oraz graficznej – art. 408, art. 409 ust. 1 i 2 p.w. Z uwagi na zawarte w nim szczegółowe informacje techniczne z zakresu wiedzy o gospodarowaniu wodami, operat przypomina ekspertyzę wykonaną przez specjalistę na zlecenie strony postępowania administracyjnego. Dokument ten ma charakter specyficzny, gdyż to na jego podstawie przy zastosowaniu zasady swobodnej oceny dowodów właściwy organ ustala dopuszczalność wydania pozwolenia wodnoprawnego i na jego podstawie organ ten kształtuje jego treść. Innymi słowy, zawartość operatu sformułowana mocą art. 408 i art. 409 p.w. ma pozwalać dokładnie wyjaśnić czy projektowany sposób korzystania z wód, nie będzie naruszać postanowień planów, programów, decyzji oraz wymagań, o jakich mowa w art. 396 ust. 1 i 2 p.w. W szczególności w oparciu o ujawnione dane organ podaje w pozwoleniu ilość wód opadowych lub roztopowych, odprowadzanych do wód lub do ziemi, w tym maksymalną ilość m3 na sekundę i średnią ilość m3 na rok, oraz powierzchnię rzeczywistą i zredukowaną zlewni odwadnianej przez każdy wylot – art. 403 ust. 2 pkt 2 p.w. Operat, jak każdy dowód w postępowaniu administracyjnym, podlega w myśl art. 80 k.p.a. swobodnej ocenie, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego.

Z treści operatu wodnoprawnego sporządzonego przez mgr. inż. M. L. wynika, że dotyczył on inwestycji budowy chodnika w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w miejscowości P., gm. R.. Został sporządzony na zlecenie Zarządu Województwa W., W. Zarządu Dróg Wojewódzkich w P.. W opracowaniu i jego późniejszych uzupełnieniach przyjęto, że wody opadowe i roztopowe ujęte wnioskowaną usługą wodną będą podczyszczane i będą charakteryzować się zawartością: węglowodorów ropopochodnych poniżej 15 mg/l oraz zawiesiny ogólnej poniżej 100 mg/l (pismo z dnia 6 sierpnia 2020 r. na k. 5 akt adm. I inst.). Na k. 8 tego operatu wskazana została charakterystyka wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym.

Po raz pierwszy w piśmie z dnia 6 sierpnia 2020 r. stanowiącym uzupełnienie operatu, a następnie w odwołaniu od decyzji organu I instancji i skardze do Sądu na decyzję organu II instancji, Skarżący odniósł m.in. do wytycznych GDDKiA, a dotyczących prognozowania stężeń zawiesiny ogólnej i węglowodorów ropopochodnych, które wskazały, że urządzenia takie jak separatory stosuje się dla dróg o natężeniu ruchu powyżej 12.000 pojazdów na dobę. Wynika to z ustalonej na podstawie badań zależności pomiędzy stężeniem w wodach opadowych i roztopowych z dróg a natężeniem ruchu. Dopiero przy natężeniu ruchu powyżej 12.000 pojazdów na dobę następuje przekroczenie poziomu stężenia zawiesiny ogólnej. Skarżący wskazywał, że zgodnie z generalnym Pomiarem Ruchu na przedmiotowym odcinku drogi natężenie ruchu wynosi 4897 pojazdów, a jest to uzasadnione zależnością pomiędzy natężeniem ruchu a stężeniem węglowodorów ropopochodnych oraz kosztami jakie WZDW ponosi na eksploatację przedmiotowego urządzenia.

Skarżący uzupełnieniem operatu wskazał, że wody opadowe będą charakteryzować się zawartością: węglowodorów ropopochodnych poniżej 15 mg/l oraz zawiesiny ogólnej poniżej 100 mg/l (pismo z dnia 6 sierpnia 2020 r. na k. 5v akt adm. I inst.). Wnioskodawca sprecyzował, że dla przedmiotowej inwestycji stężenie zawiesiny ogólnej w wodach opadowych i roztopowych wynosi 64,3 mg/l, czyli poniżej 100 mg/l, a stężenie węglowodorów ropopochodnych 5,1 mg/l, czyli poniżej 15 mg/l. Stężenia mieszczą się zatem w dopuszczalnych wielkościach określonych w § 17 ust. 1 Rozporządzenia, które mogą być wprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych. W związku z tym, zdaniem Skarżącego nie nastąpi negatywne oddziaływanie wód opadowych i roztopowych na wody powierzchniowe i podziemne wykraczające poza dopuszczalne normy.

Należy zaznaczyć, że w zakresie sposobu ustalenia wartości szczegółową wiedzę na temat zastosowanej metody posiada osoba sporządzająca operat wodnoprawny. W przypadku powstania wątpliwości przez organ w zakresie co do prawidłowości przedstawionych wyliczeń organ może zwrócić się do wnioskodawcy o dodatkowe wyjaśnienia, jeżeli nie są dla organu dostatecznie wskazane i opisane, a to w zakresie sposobu obliczenia określonych w operacie danych, a będących z jednym z elementów które są brane pod uwagę przez organ przy wydawaniu decyzji administracyjnej. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i w odpowiedzi na wezwania organu z dnia 2 kwietnia 2020 r. (k. 16 akt adm.), 5 maja 2020 r. (k. 13 akt adm.), 28 lipca 2020 r. (k. 6 akt adm.) Skarżący uzupełniał przedłożoną dokumentację pismami z dnia 7 kwietnia 2020 r. (k. 15 akt adm.), 16 kwietnia 2019 r. (k. 13 akt adm.), 11 maja 2020 r. (k. 12 akt adm.), 6 sierpnia 2020 r. (k. 5 akt adm.).

Skoro organ nie podważył skutecznie danych przedstawianych przez Skarżącego w toku postępowania to nałożenie przedmiotowych obowiązków nastąpiło bez odpowiedniego uzasadnienia. Doszło przez to do naruszenia naczelnych zasad postępowania (art. 7 k.p.a.), zasad postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz zasad dotyczących elementów składowych decyzji administracyjnej (art. 107 § 3 k.p.a.). Powyższe okoliczności powinny zostać zbadane przez organ odwoławczy w ramach ponownego postępowania dowodowego prowadzonego przez organ, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe w celu dokonania wyczerpującej i kategorycznej oceny tego, czy obowiązki nałożone na stronę przez organ I instancji w wydanym pozwoleniu wodnoprawnym były zasadne. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania dowodowego w ww. zakresie (także biorąc pod uwagę dotychczas zgromadzone dowody w postaci m.in. operatu wodnego, jak i jego uzupełnień) w zależności od końcowych ustaleń faktycznych stanowiących następnie podstawę do zastosowania właściwej normy prawnej organ zobowiązany będzie do wskazania obowiązków nałożonych na wnioskodawcę, a to w zakresie m.in. wyżej cytowanego art. 403 ust. 1 pkt 1-3 p.w. Organ – decydując się na nałożenie określonych obowiązków na stronę skarżącą, będzie zobowiązany wykazać w kategoriach dowodowych (w sytuacji istnienia dowodów przeciwnych m.in. w postaci operatu wodnoprawnego, jak i wyników wielokrotnych badań), że wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego przez stronę bez wywiązania się przez stronę z obowiązku zainstalowania określonych urządzeń oczyszczających i zabezpieczających może wywołać szkody lub powodować inne negatywne oddziaływanie na wody, a więc wykazać, że działanie takie będzie sprzeczne z założeniami i celami ustawy – Prawo wodne.

Podkreślić należy, że ocenę czy są spełnione warunki, o których mowa § 17 ust. 1 Rozporządzenia, przeprowadza się w myśl § 17 ust. 5 Rozporządzenia na podstawie dokonywanych przez zakład, co najmniej dwa razy w roku, przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających.

Jednocześnie, w ocenie Sądu, brak jest dostatecznych podstaw dla uznania, że zaskarżona decyzja organu II instancji dotknięta jest wadą nieważności ze względu na rażące naruszenie prawa. W wyroku WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022 wskazano, że naruszenie prawa może zostać zakwalifikowane jako rażące, kiedy jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować z punktu widzenia praworządności, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie. W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować".

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, tak kardynalne naruszenie prawa nie występuje, dostrzeżonych uchybień organu II instancji nie należy kwalifikować jako rażących.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł o uchyleniu pkt II zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz o uchyleniu pkt III ppkt 1, 2 i 3 poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z 08 stycznia 2021r., jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt II sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., gdyż Skarżący w skardze złożył wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.