Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 138/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. P.- Stowarzyszenie A i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 stycznia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie wskazania lokalizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej postanawia: skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Skarga na decyzję Wojewody [...]z dnia 23 stycznia 2012 r. Nr [...] została wniesiona przez skarżących bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w dniu 25 stycznia 2013 r. Skarga została odrębnie podpisana przez A. S. oraz T. P., wskazującego, że wnosi skargę jako Prezes Stowarzyszenia A.

Pismem Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. Stowarzyszenie A zostało wezwane do uzupełnienia braków skargi poprzez dołączenie dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez T. P. W odpowiedzi nadesłano uprzednio już dołączone do skargi dokumenty w postaci protokołu zebrania założycielskiego oraz regulaminu stowarzyszenia wraz z wyjaśnieniem, że Stowarzyszenie A jest stowarzyszeniem zwykłym, zarejestrowanym w Starostwie Powiatowym w W., wobec czego nie działa w oparciu o statut. Pismo zostało podpisane przez T. P., który wskazał, że działa w sprawie jako przedstawiciel Stowarzyszenia A, co wynika z protokołu zebrania założycielskiego stowarzyszenia. W akapicie 8 protokołu wskazano bowiem, że stowarzyszenie zatwierdziło T. P. do reprezentowania stowarzyszenia jako przedstawiciela stowarzyszenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

W niniejszej sprawie to samo rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez dwa odrębne podmioty, co przewiduje art. 51 p.p.s.a.

Obie skargi podlegają odrzuceniu jako wniesione na decyzję organu I instancji. Dodatkowo - nie uzupełniono braków formalnych skargi popieranej przez T. P.

Strony nie wykazały, by skargę wniesiono w przepisanym terminie.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy strona wyczerpie środki zaskarżenia służące jej na etapie postępowania administracyjnego. Jednocześnie, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być jedynie akt wydany przez organ wyższego stopnia po rozpoznaniu środka odwoławczego.

Wskazany obowiązek wyczerpania trybu zaskarżenia na drodze administracyjnej wynika z zasady pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Natomiast tryb administracyjny właściwy do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., która daje stronie prawo domagania się dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia jej sprawy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja o lokalizacji inwestycji w zakresie elektrowni jądrowej jest aktem organu pierwszej instancji. Decyzja ta zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia w drodze odwołania do Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, który zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (DZ.U 2011 Nr 135, poz. 789) jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewody w sprawach lokalizacji inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej.

W odniesieniu do skargi wniesionej przez T. P. Sąd informacyjnie wskazuje, że zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U.2001.79.855 ze zm.) wynika, że w przypadku stowarzyszeń zwykłych, które działają na podstawie uchwalonego regulaminu, w regulaminie tym powinny zostać określone co najmniej nazwa, cel, teren i środki działania, siedziba oraz przedstawiciel reprezentujący stowarzyszenie. W regulaminie Stowarzyszenia A nie wskazano imiennie osoby przedstawiciela. Z § 14 ust. 1 i 2 tego regulaminu wynika natomiast, że stowarzyszenie jest reprezentowane na zewnątrz przez władze stowarzyszenia, tj. Prezesa, Sekretarza i Skarbnika. Ponieważ regulamin nie określa imiennie władz stowarzyszenia i jednocześnie nie wskazuje innego przedstawiciela do jej reprezentacji, Sąd stwierdza, że przedłożone w sprawie dokumenty nie wskazują jednoznacznie kto jest osobą uprawnioną do reprezentowania Stowarzyszenia A. Wątpliwości tych nie usuwa w szczególności przedłożony przez stronę protokół posiedzenia założycielskiego. Jego treść nie jest bowiem zbieżna z postanowieniami regulaminu, który z mocy prawa jest podstawowym dokumentem regulującym działalność stowarzyszenia i sposób jego organizacji.

Wniesienie skargi do Sądu musi nastąpić w wyznaczonym prawem terminie. Zgodnie z art. 53 § 1 i n. p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie bądź w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jedynie Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Nadto, jak wynika z akt, zaskarżona decyzja wydana została w dniu 23 stycznia 2012 r., z odpowiedzi na skargę wynika zaś, że stała się ostateczna w dniu 8 lutego 2012 r. Do skargi dołączone zostały dokumenty wskazujące, że skarżący złożyli wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji i jest on przedmiotem rozpatrywania przez właściwego Ministra.

Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę A. S. i T. P. - Stowarzyszenie A na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a., o czym postanowiono jak w sentencji.