Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 486/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Syta, po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2004 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia wysokości podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt: III SA/Lu 486 /04

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) , art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 219 z 2003 r., poz. 2153 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Ministrów Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy Celnej (Dz. U. Nr 74 z 1999 r., poz. 830 z późn. zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej oznaczenia strony i w tym zakresie orzekł, iż jej oznaczenie winno być podane w następujący sposób: Firma Handlowo Usługowa "[...]" M. S., ul. [...], [...] , a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podał, iż w dniu [...] marca 2004 r. w Urzędzie Celnym , M. S. dokonał zgłoszenia celnego zawartego w dokumencie SAD [...] do procedury dopuszczenia do obrotu towaru określonego przez siebie jako "używany samochód ciężarowy" marki Ford Transit, o poj. silnika 2496 cm, o nr nadwozia [...], roku produkcji 1998 – obliczając stosowne zależności przywozowe w sposób następujący: cło w wysokości 0,00 PLN i podatek od towarów i usług w wysokości 4.620,20 PLN. W polu 33 SAD podał zgłaszający dla sprowadzonego pojazdu kod: [...] (pojazdy samochodowe do transportu towarowego).

Naczelnik Urzędu Celnego w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej pól: 8 "Odbiorca", 31 "Opodatkowania i opisu towaru", 33 "Kod towaru", 47 "Podstawa opłaty" (typ 813), 47 "Kwota (typ 813) i zmienił elementy zawarte w w/w polach, klasyfikując przedmiotowy towar do pozycji taryfy celnej 8703 32 909 i określając kwotę podatku akcyzowego w wysokości 13.653,90 PLN oraz podatku od towarów i usług w wysokości 7.623,40 PLN.

Od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej , który utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy jako merytorycznie poprawną z następujących względów:

Unormowaniami prawa materialnego stanowiącymi podstawę wydania decyzji przez organy celne są uregulowania prawa celnego zawarte w ustawie z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny oraz przepisy zawarte w aktach normatywnych wykonawczych, w tym przypadku rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 219, poz. 2153 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 85 § 1 ustawy – Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

O ujęciu w danym kodzie decydują cechy charakteryzujące go w sposób najbardziej szczegółowy.

Obowiązująca taryfa celna, stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określenia i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. A zatem dla każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy celnej (kod PCN). Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują jak należy taryfikować towary.

Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu wynikający z art. 85 § 1 kodeksu celnego, stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.

Dodatkowo, w celu zapewnienia właściwej interpretacji taryfy celnej, publikowane są powołane w sentencji niniejszej decyzji "Wyjaśnienia do taryfy celnej". Zawarty tam komentarz do poszczególnych pozycji taryfy celnej służy jednolitej klasyfikacji wyrobów według jej nomenklatury towarowej.

W taryfie celnej pojazdy samochodowe objęte są działem 87 od pozycji 8701 do 8705, do których klasyfikowane są następujące rodzaje pojazdów:

8701 – ciągniki (w tym ciągniki drogowe, rolnicze)

8702 – pojazdy do przewozu dziesięciu lub więcej osób razem z kierowcą np. autobusy,

8703 – pojazdy przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo – towarowymi,

8704 – pojazdy do transportu towarowego,

8705 – pojazdy samochodowe specjalnego przeznaczenia.

O wyborze właściwej pozycji decyduje zatem główna funkcja pojazdu, pełnienie której wynika m.in. z jego budowy i wyposażenia.

Niesporne jest, iż przedmiotem importu w niniejszej sprawie był używany samochód marki Ford Transit 2,5 TDI, rok produkcji 1998. Spór dotyczy natomiast klasyfikacji towaru do właściwego kodu PCN Taryfy celnej. Organy celne stoją na stanowisku, że towar ten należy sklasyfikować do kodu PCN 8703 32 90 9 Taryfy celnej, strona zaś podnosi, iż właściwym kodem jest kod PCN 8704 21 99 9.

Mając na uwadze przepisy Taryfy celnej, do pozycji 8703 klasyfikuje się samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób łącznie z samochodami osobowo – towarowymi. Oraz samochodami wyścigowymi.

Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji 8703 i 8704 21 99 9 polega na tym, że pojazdy samochodowe z tej ostatniej pozycji służą do transportu towarowego. Przy tej pozycji nie ma mowy o tym, że pojazdy służą również do przewozu osób. Natomiast pojazdy samochodowe z pozycji 8703 służą zasadniczo do przewozu osób, ale można nimi również przewozić towary.

W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej stwierdzono, że przedmiotowy pojazd posiada otwory w podłodze przeznaczone do siedzenia, otwory w bocznych burtach przeznaczone do zamontowania pasów bezpieczeństwa, a także lekko, prowizorycznie zamontowaną ścianę grodziową. Nadwozie posiada cztery drzwi, w tym dwa przednie boczne prawe rozsuwane oraz tylne. Nadwozie pojazdu jest przeszklone – szyby znajdują się w drzwiach bocznych odsuwanych, tylnych otwieranych oraz z lewej strony nadwozia za siedzeniem kierowcy i pasażera. Część pasażerska jest oddzielona od części ładunkowej prowizorycznie zamontowaną ścianą działową. W podłodze w części ładunkowej znajdują się nie zaspawane kotwiczenia zaślepione śrubami.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że przedmiotem przywozu jest pojazd przeznaczony zarówno do przewozu osób jak i towarów . Komentarz do pozycji 8703 zawarty w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej definiuje samochody przeznaczone do przywozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji, do przewozu zarówno osób jak i towarów jako samochody osobowo – bagażowe.

W toku postępowania strona przedstawiła ocenę techniczną Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004 r. sporządzoną po przekroczeniu granicy, w której rzeczoznawca stwierdza, iż w pojeździe brak jest tylnych foteli (ławy) pasażerów, pasów bezpieczeństwa, a nie fakt, że brak jest miejsc do ich zamontowania. W w/w ocenie technicznej oraz w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z dnia [...] stycznia 2004r. pojazd ten określony został jako ciężarowy. Nazwanie samochodu przez rzeczoznawcę "ciężarowym" oznacza jedynie, iż zostanie on zarejestrowany w Wydziale Komunikacji i dopuszczony do ruchu jako samochód ciężarowy.

W wyżej wymienionej opinii biegły ani razu nie dopuszcza się próby klasyfikacji towaru, do czego nie byłby upoważniony.

W swoim odwołaniu strona podnosi, iż zgodnie z przepisami o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia - przedmiotowy samochód konstrukcyjnie jest pojazdem do transportu towarowego.

Odnosząc się do tego stwierdzenia, zważyć należy, iż nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży motoryzacyjnej, wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji, może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie powinno mieć zastosowania w sprawach dotyczących wymiaru cła. Zgodnie z utrwalonym w podobnych sprawach orzecznictwem sądów administracyjnych, dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych w tym zakresie decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego, w tym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej taryfy celnej nawet wówczas, gdyby towary te traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach czy opiniach rzeczoznawców. Takie stanowisko jest zrozumiałe, zapewnia bowiem jednolitą klasyfikację pojazdów w ramach określonej nomenklatury, w związku z występującymi rozbieżnościami nazewnictwa stosowanego w poszczególnych klasyfikacjach.

Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep (Dz.U. z 2004 r., Nr 5., poz. 40), w załączniku 1 określają kategorie pojazdów i warunki jakie pojazd musi spełnić, aby mógł być zaliczony do danej kategorii pojazdu.

Zgodnie z definicją pojazdu ciężarowego, zawartą w części C pkt 3 cyt. rozporządzenia, jeżeli pojazd określony jako BB (Van) o technicznie dopuszczalnej masie maksymalnej nie przekraczającej 3500 kg:

- ma więcej niż 6 miejsc siedzących (bez kierowcy), lub spełnia następujące warunki:

a) liczna miejsc siedzących (bez kierowcy) nie przekracza sześciu,

b) P – (M+Nx68)gdzie P.M oraz N określono w punkcie 1, tak jak dla nadwozia wielozadaniowego AF, tj.:- P – dopuszczalna masa całkowita pojazdu w kg,- M – masa pojazdu w stanie gotowym do jazdy z kierowcą o masie 75 kg,- N – liczba dostępnych miejsc siedzących nie licząc kierowcyto samochód ten nie jest uznawany za pojazd kategorii N (samochody ciężarowe).Przedmiotowy samochód nie spełnia warunku określonego powyżej w punkcie b).W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 120, 121 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wyjaśnia, iż organ winien działać na podstawie przepisów prawa, co oznacza, iż wydając decyzję opiera ją na określonych podstawach prawnych, co też w niniejszej sprawie uczynił, powołując odpowiednie przepisy w rozstrzygnięciu decyzji. Postępowanie dowodowe również prowadzone było w sposób zgodny z przepisami proceduralnymi, a strona pouczona była w jego toku o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego i składania wniosków dowodowych.Na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Celnej M. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez błędną wykładnię rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. Nr 74, poz. 830) w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 219, poz. 2153) w zakresie ustalenia taryfy celnej przez pominięcie art. 2 pkt 42, art. 63 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) i przyjęcie, iż objęty zgłoszeniem celnym Nr OGL/130700/00/002842 Fort Transit nie jest pojazdem przeznaczonym do transportu towarowego (samochodem ciężarowym); 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności pominięcie przez organ art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy – Kodeks celny poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącego, takich jak: zaświadczenie producenta pojazdu, ocena techniczna, zaświadczenie o przeprowadzonych badaniach technicznych, karta drogowa dokument RWD, międzynarodowa karta ubezpieczenia, dowodzących, iż sprowadzony pojazd samochodowy marki Ford Transit jest pojazdem przeznaczonym do transportu towarowego, co w konsekwencji oznaczało wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i klasyfikację przewożonego pojazdu jedynie na podstawie zdjęć; 3) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że sprowadzony przez skarżącego samochód Ford Transit jest pojazdem samochodowym typu kombi.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a ustosunkowując się do wniosku skarżącego dotyczącego skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zażądał przeprowadzenia rozprawy.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji prawa nie naruszają.Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż przedmiotem importu z Holandii do Polski był samochód marki Ford Transit wyprodukowany w 1998 r.W dniu [...] marca 2004 r. w Urzędzie Celnym , M. S. dokonał zgłoszenia celnego wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wyżej wymienionego samochodu. Z dołączonych do zgłoszenia celnego oraz złożonych w postępowaniu dokumentów (zaświadczenie wystawione przez Ford Polska – Sp. z o.o., ocena techniczna Nr [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, holenderski dowód rejestracyjny, faktura zakupu z dnia [...] stycznia 2003 r.) wynika, że przedmiotowy samochód był samochodem ciężarowym.Jednakże oględziny pojazdu dokonane przez organy celne w dniu [...] marca 2004 r. oraz dokumentacja fotograficzna potwierdziła, że przedmiotowy pojazd niezależnie od możliwości przewożenia nim towarów, może służyć również do przewożenia osób. Za taki stanowiskiem przemawia fakt, iż samochód w dniu oględzin posiadał otwory w podłodze przeznaczone do siedzenia, otwory w bocznych burtach przeznaczone do zamontowania pasów bezpieczeństwa, a także lekko, prowizorycznie zamontowaną ścianę grodziową. Nadwozie posiada cztery drzwi, w tym dwa przednie boczne prawe rozsuwane oraz tylne. Nadwozie pojazdu jest przeszklone – szyby znajdują się w drzwiach bocznych odsuwanych, tylnych otwieranych oraz z lewej strony nadwozia za siedzeniem kierowcy i pasażera. Część pasażerska była oddzielona od części ładunkowej prowizorycznie zamontowaną ścianą działową. W podłodze w części ładunkowej znajdowały się nie zaspawane kotwiczenia zaślepione śrubami.Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), która w art. 1 stanowi, iż ustawa z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622) wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.Przepisami dotychczasowymi, o których mowa wyżej są przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) i stanowią one podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.Art. 1 ustawy – Kodeks celny stanowi, iż ustawa ta reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych.Oznacza to, iż całość obrotu towarowego z zagranicą reguluje powyższa ustawa, która jest konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Z upoważnienia tej ustawy i w jej wykonaniu zostało wydanych szereg rozporządzeń, w których zawarto upoważnienia dla różnych organów administracji państwowej dla uregulowania stosownych kwestii. Rozporządzenia powyższe również stanowią konstytucyjne źródło prawa powszechnie obowiązującego (art. 87, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 146 i 149 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Korzystając z upoważnienia Kodeksu celnego zawartego w art. 13 § 6 Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2003 r., Nr 219, poz. 2153). Uwagi dodatkowe do działu 87 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do cyt. rozporządzenia, nakazują dokonywanie klasyfikacji taryfowej towarów, których dotyczą, według metod w nich określonych, a nie według norm polskich określonych na podstawie innych przepisów.W załączniku do cyt. rozporządzenia, tom I, sekcji XVII, zawarty jest dział 87 obejmujący pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria. I tak do działu tego przyporządkowano m.in. następujące rodzaje pojazdów:8701 – ciągniki (poza ciągnikami objętymi pozycją 8709),8702 – pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą,8703 – samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo – bagażowymi i wyścigowymi,8704 – pojazdy mechaniczne do przewozu towarów.Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. z 1999 r., Nr 74, 830 z późn. zm.), mających również zastosowanie w niniejszej sprawie, określenie "samochody osobowo – bagażowe" ujęte w pozycji 8703 oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów.Natomiast w wyjaśnieniach do pozycji 8704 (pojazdy mechaniczne do przewozu towarów) w żadnym wypadku nie przewiduje się możliwości przewożenia osób samochodami ciężarowymi.Biorąc pod uwagę stan samochodu sprowadzonego na polski obszar celny przez skarżącego podczas jego oględzin przez funkcjonariuszy celnych, uznać należy, że samochód ten może służyć zarówno do przewozu osób jak i towarów.Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela pogląd organu celnego poparty utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, iż dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej Taryfy celnej, nawet w sytuacji, gdyby definicje określonych towarów były odmienne w innych przepisach.Na marginesie, dodać można, iż organy celne słusznie zauważyły, iż pojazd skarżącego nie spełnia również warunków do uznania go za pojazd ciężarowy w świetle przepisów dotyczących homologacji pojazdów – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep (Dz.U. Nr 5, poz. 30, załącznik nr 1, część C pkt 3).Powyższe uregulowania pozostają w niniejszej sprawie w odniesieniu do badanego pojazdu w spójności, co przemawia za słusznością poglądu wyrażonego przez organy celne w zaskarżonej decyzji.Uznając zgłoszenie celne z dnia [...] marca 2004 r. za nieprawidłowe i określając, iż samochód M. S. jest pojazdem osobowo – ciężarowym (kod 8703 32 909), organy celne zobligowane były na mocy przepisów art. 11 ust. 2, ust. 3, ust. 5, art. 11c ust 2-4, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust.1, art. 34a ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 z 1993 r., poz. 50 z późn. zm.) do określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania zawartych w ustawie – Ordynacja podatkowa, a mianowicie art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, sąd nie uznał tych zarzutów za słuszne i uzasadnione. W toku postępowania organy celne podjęły wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy uwzględniając specyfikę postępowania celnego. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w uzasadnieniu decyzji dając podając fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności.Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

gdzie P.M oraz N określono w punkcie 1, tak jak dla nadwozia wielozadaniowego AF, tj.:

- P – dopuszczalna masa całkowita pojazdu w kg,

- M – masa pojazdu w stanie gotowym do jazdy z kierowcą o masie 75 kg,

- N – liczba dostępnych miejsc siedzących nie licząc kierowcy

to samochód ten nie jest uznawany za pojazd kategorii N (samochody ciężarowe).

Przedmiotowy samochód nie spełnia warunku określonego powyżej w punkcie b).

W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 120, 121 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wyjaśnia, iż organ winien działać na podstawie przepisów prawa, co oznacza, iż wydając decyzję opiera ją na określonych podstawach prawnych, co też w niniejszej sprawie uczynił, powołując odpowiednie przepisy w rozstrzygnięciu decyzji. Postępowanie dowodowe również prowadzone było w sposób zgodny z przepisami proceduralnymi, a strona pouczona była w jego toku o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego i składania wniosków dowodowych.

Na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Celnej M. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności poprzez błędną wykładnię rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. Nr 74, poz. 830) w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 219, poz. 2153) w zakresie ustalenia taryfy celnej przez pominięcie art. 2 pkt 42, art. 63 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515) i przyjęcie, iż objęty zgłoszeniem celnym Nr OGL/130700/00/002842 Fort Transit nie jest pojazdem przeznaczonym do transportu towarowego (samochodem ciężarowym); 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności pominięcie przez organ art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 262 ustawy – Kodeks celny poprzez pominięcie dowodów przedłożonych przez skarżącego, takich jak: zaświadczenie producenta pojazdu, ocena techniczna, zaświadczenie o przeprowadzonych badaniach technicznych, karta drogowa dokument RWD, międzynarodowa karta ubezpieczenia, dowodzących, iż sprowadzony pojazd samochodowy marki Ford Transit jest pojazdem przeznaczonym do transportu towarowego, co w konsekwencji oznaczało wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy i klasyfikację przewożonego pojazdu jedynie na podstawie zdjęć; 3) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że sprowadzony przez skarżącego samochód Ford Transit jest pojazdem samochodowym typu kombi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, a ustosunkowując się do wniosku skarżącego dotyczącego skierowania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji prawa nie naruszają.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż przedmiotem importu z Holandii do Polski był samochód marki Ford Transit wyprodukowany w 1998 r.

W dniu [...] marca 2004 r. w Urzędzie Celnym , M. S. dokonał zgłoszenia celnego wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wyżej wymienionego samochodu. Z dołączonych do zgłoszenia celnego oraz złożonych w postępowaniu dokumentów (zaświadczenie wystawione przez Ford Polska – Sp. z o.o., ocena techniczna Nr [...], zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym, holenderski dowód rejestracyjny, faktura zakupu z dnia [...] stycznia 2003 r.) wynika, że przedmiotowy samochód był samochodem ciężarowym.

Jednakże oględziny pojazdu dokonane przez organy celne w dniu [...] marca 2004 r. oraz dokumentacja fotograficzna potwierdziła, że przedmiotowy pojazd niezależnie od możliwości przewożenia nim towarów, może służyć również do przewożenia osób. Za taki stanowiskiem przemawia fakt, iż samochód w dniu oględzin posiadał otwory w podłodze przeznaczone do siedzenia, otwory w bocznych burtach przeznaczone do zamontowania pasów bezpieczeństwa, a także lekko, prowizorycznie zamontowaną ścianę grodziową. Nadwozie posiada cztery drzwi, w tym dwa przednie boczne prawe rozsuwane oraz tylne. Nadwozie pojazdu jest przeszklone – szyby znajdują się w drzwiach bocznych odsuwanych, tylnych otwieranych oraz z lewej strony nadwozia za siedzeniem kierowcy i pasażera. Część pasażerska była oddzielona od części ładunkowej prowizorycznie zamontowaną ścianą działową. W podłodze w części ładunkowej znajdowały się nie zaspawane kotwiczenia zaślepione śrubami.

Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623), która w art. 1 stanowi, iż ustawa z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622) wchodzi w życie z dniem 1 maja 2004 r., przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej.

Przepisami dotychczasowymi, o których mowa wyżej są przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) i stanowią one podstawę rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.

Art. 1 ustawy – Kodeks celny stanowi, iż ustawa ta reguluje zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych.

Oznacza to, iż całość obrotu towarowego z zagranicą reguluje powyższa ustawa, która jest konstytucyjnym źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Z upoważnienia tej ustawy i w jej wykonaniu zostało wydanych szereg rozporządzeń, w których zawarto upoważnienia dla różnych organów administracji państwowej dla uregulowania stosownych kwestii. Rozporządzenia powyższe również stanowią konstytucyjne źródło prawa powszechnie obowiązującego (art. 87, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 146 i 149 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Korzystając z upoważnienia Kodeksu celnego zawartego w art. 13 § 6 Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. z 2003 r., Nr 219, poz. 2153). Uwagi dodatkowe do działu 87 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do cyt. rozporządzenia, nakazują dokonywanie klasyfikacji taryfowej towarów, których dotyczą, według metod w nich określonych, a nie według norm polskich określonych na podstawie innych przepisów.

W załączniku do cyt. rozporządzenia, tom I, sekcji XVII, zawarty jest dział 87 obejmujący pojazdy nieszynowe oraz ich części i akcesoria. I tak do działu tego przyporządkowano m.in. następujące rodzaje pojazdów:

8701 – ciągniki (poza ciągnikami objętymi pozycją 8709),

8702 – pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą,

8703 – samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo – bagażowymi i wyścigowymi,

8704 – pojazdy mechaniczne do przewozu towarów.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. z 1999 r., Nr 74, 830 z późn. zm.), mających również zastosowanie w niniejszej sprawie, określenie "samochody osobowo – bagażowe" ujęte w pozycji 8703 oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów.

Natomiast w wyjaśnieniach do pozycji 8704 (pojazdy mechaniczne do przewozu towarów) w żadnym wypadku nie przewiduje się możliwości przewożenia osób samochodami ciężarowymi.

Biorąc pod uwagę stan samochodu sprowadzonego na polski obszar celny przez skarżącego podczas jego oględzin przez funkcjonariuszy celnych, uznać należy, że samochód ten może służyć zarówno do przewozu osób jak i towarów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela pogląd organu celnego poparty utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, iż dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej Taryfy celnej, nawet w sytuacji, gdyby definicje określonych towarów były odmienne w innych przepisach.

Na marginesie, dodać można, iż organy celne słusznie zauważyły, iż pojazd skarżącego nie spełnia również warunków do uznania go za pojazd ciężarowy w świetle przepisów dotyczących homologacji pojazdów – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep (Dz.U. Nr 5, poz. 30, załącznik nr 1, część C pkt 3).

Powyższe uregulowania pozostają w niniejszej sprawie w odniesieniu do badanego pojazdu w spójności, co przemawia za słusznością poglądu wyrażonego przez organy celne w zaskarżonej decyzji.

Uznając zgłoszenie celne z dnia [...] marca 2004 r. za nieprawidłowe i określając, iż samochód M. S. jest pojazdem osobowo – ciężarowym (kod 8703 32 909), organy celne zobligowane były na mocy przepisów art. 11 ust. 2, ust. 3, ust. 5, art. 11c ust 2-4, art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 1, art. 34 ust.1, art. 34a ust. 1, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 36 ust. 2, art. 37 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11 z 1993 r., poz. 50 z późn. zm.) do określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania zawartych w ustawie – Ordynacja podatkowa, a mianowicie art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 188, sąd nie uznał tych zarzutów za słuszne i uzasadnione. W toku postępowania organy celne podjęły wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy uwzględniając specyfikę postępowania celnego. Zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w uzasadnieniu decyzji dając podając fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności.

Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.