Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 340/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 - 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]"r. nr "[...]" W, po rozpoznaniu odwołania S B, utrzymał w mocy decyzję Starosty I z dnia "[...]"r. znak: "[...]" odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowanego na dz. nr "[...]", obr. "[...]" w msc. I.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu "[...]"r. do Starosty I (dalej: Starosta, organ I instancji) wpłynął wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr "[...]", obr."[...]" w msc. I, do którego załączono wymagane dokumenty oraz projekt budowlany.

Decyzją z dnia "[...]"r. Starosta I odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na wskazaną wyżej inwestycję.

W uzasadnieniu podano, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w I z dnia "[...]"r., Nr "[...]" (Dz. Urz. Woj. War-Maz. z 15.06.2018 r., poz. 2746), w zakresie usytuowania względem nieprzekraczalnych linii zabudowy. Projektowany budynek znajduje się w pasie szerokości "[...]" m od linii brzegowej jeziora J, w którym obowiązuje zakaz zabudowy wynikający z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 31 Wojewody Warmińsko- Mazurskiego z 23.04.2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B (Dz.Urz. Woj. War.-Maz. z 07.05.2008r., nr 71, poz. 1357). Stwierdzono także szereg innych nieprawidłowości, jednak ze względu na oczywistą sprzeczność inwestycji ze wskazanymi przepisami, odstąpiono od wezwania do uzupełnienia braków, uznając to za nieuzasadnione przedłużanie postępowania.

Od powyższej decyzji inwestor wniósł odwołanie wskazując, że działkę nabył w "[...]"r, natomiast plan miejscowy zmieniono w "[...]"r. W efekcie takiej zmiany na działce nr "[...]" nie wrysowano nieprzekraczalnej linii zabudowy, która widniała na planie wcześniejszym. Linia ta jest wyznaczona na działkach sąsiednich. Podniósł, że autor planu wyjaśnił mu, że w przypadku braku linii zabudowy na załączniku graficznym, w zakresie zabudowy obowiązują przepisy prawa budowlanego. Załączono do odwołania mapę sytuacyjną sporządzoną przez uprawnionego geodetę, z której wynika, że istnieje możliwość zabudowy na działce w odległości ponad 100 m od linii brzegowej jeziora.

Zaskarżoną decyzją z "[...]"r. nr "[...]" Wojewoda W, utrzymał w mocy decyzję Starosty z "[...]"r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że stosownie do wymogów art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza przede wszystkim:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.

Działka nr "[...]", obr. "[...]" w msc. I, objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta I, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w I z dnia "[...]"r., Nr "[...]" (Dz. Urz. Woj. War-Maz. z 15.06.2018r., poz. 2746). Część działki od strony jeziora znajduje się na terenie elementarnym oznaczonym "[...]"- zieleń urządzona, pozostała część na terenie oznaczonym "[...]"- teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na którym zaplanowano budowę budynku jednorodzinnego. Na ternie obejmującym tę działkę nie wrysowano nieprzekraczalnej linii zabudowy ograniczającej zabudowę od strony jeziora i drogi, tak jak to ma miejsce na działkach sąsiednich. W ocenie organu niewrysowanie tej linii na działce, ma ścisły związek z obowiązującym na tym terenie zakazem zabudowy w pasie o szerokości 100 m od brzegu jeziora. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 31 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 23.04.2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B, na tym obszarze zabrania się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Wyznaczając pas o szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora, należy stwierdzić, że cała powierzchnia działki inwestycyjnej nr "[...]" objęta jest tym zakazem. Podkreślono, że odległości na potrzeby prawa budowlanego wyznaczane są w miejscu najbliższym, taki sposób pomiaru wynika z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422), gdzie zapisano, że określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Przyjmując też ogólne zasady pomiaru odległości wynikające z geometrii, odległość punktu od dowolnej krzywej (brzegu jeziora) jest to długość odcinka prostopadłego do stycznej przechodzącego przez ten punkt. Zatem właściwe jest wyznaczenie tej odległości przez Naczelnika Wydziału Budownictwa, Architektury i Inwestycji (vide rysunek z "[...]"r. dołączony do akt sprawy). Nieprawidłowy jest sposób wyznaczenia tej odległości wykonany przez geodetę na szkicu załączonym do odwołania. Podkreślono nadto, że w sprawie nie znajdują zastosowania wyłączenia zawarte w § 4 ust. 5 pkt 1-3 ww. rozporządzenia.

Na tą decyzję, pełnomocnik S B, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając jej naruszenie:

1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 7, 77 § 1 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z tymi przepisami co doprowadziło, że organ zaniechał prowadzenia badania tego, czy w sprawie istnieje możliwość sytuowania budynków w mniejszej odległości niż 100 m od brzegów jeziora;

2. przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a) § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) poprzez wadliwą wykładnię i tym samym przyjęcie, że norma ta może być stosowana przy obliczaniu szerokości pasa 100 m zakazującego zabudowy w obszarach chronionych kiedy to prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych,

b) § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 31 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nieruchomość skarżącego znajduje się w pasie 100 m liczonych od linii brzegowej jeziora kiedy to właściwa wykładnia normy tego przepisu prowadzi do wniosków przeciwnych,

c) § 4 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia poprzez niezastosowania i nie rozważenie tego, czy nieruchomość skarżącego znajduje się na obszarze zwartej zabudowy miejskiej, kiedy właściwa wykładnia prowadzi do wniosków przeciwnych,

d) § 4 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia poprzez niezastosowania i nie rozważenie tego, czy inwestycja na nieruchomości skarżącego może być zrealizowana w ramach zabudowy uzupełniającej,

e) art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, gdy w tej sprawie winna być wydana pozytywna decyzja na rzecz inwestora,

f) 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że planowana inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami planu miejscowego i przepisami rozporządzenia nr 31 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, kiedy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosków przeciwnych.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie w całości decyzji będącej przedmiotem skargi i poprzedzającej ją decyzji Starosty I z "[...]"r. oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, a w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreślono, że nieruchomość objęta wnioskiem znajduje się w jednostce "[...]" (w części), mimo tego, iż działka posiada również inne przeznaczenie i została zlokalizowana właśnie na terenie przewidującym zabudowę mieszkaniową. Organy przyjęły, że w tym wypadku obowiązuje zakaz sytuowania obiektu budowlanego w pasie 100 m liczonym od granicy zbiornika wodnego. W tym względzie można wyłącznie przypuszczać, że organ oparł się na wyjaśnieniu jednostki planistycznej, która wskazała, że brak wyznaczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy jest powodowany tym, że w takim przypadku obowiązuje rozporządzenie Wojewody Warmińsko-Mazurskiego, które reguluje kwestie możliwości zagospodarowania nieruchomości w kontekście odległości. Dlatego należy wyznaczyć wedle jednostki planistycznej linie zabudowy w odległości 100 m od jeziora J. Taka też linia byłą wyznaczona przez uprawnionego geodetę i z dokumentu tego wynika, że w punktach w jakich ta linia była wyznaczana wszelkie parametry odnośnie odległości zostały zachowane. W rozporządzeniu jest mowa o pasie 100 m liczonych od linii brzegowej, gdzie geodeta wyznaczył taki pas i tym samym udało się na terenie nieruchomości zlokalizować projektowany budynek. Organ nie zakwestionował pomiarów wykonanych na zlecenie skarżącego, a wskazał jedynie, że w tym przypadku pomiary winny być wykonywane inną metodą niż tą jaka została przyjęta przez skarżącego. W tym wypadku zastosowanie ma § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozp.w.t.), zgodnie z którym to przepisem określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Organ pominął jednak, że w tej sprawie badaniu podlega zupełnie inna okoliczność, a po drugie organ dokonał nadinterpretacji obowiązujących przepisów prawa uznając, że norma ta może mieć zastosowanie do liczenia odległości budynku do innej działki nie budowlanej. W ocenie skarżącego przepis § 9 ust. 3 rozp.w.t. odnosi się do mierzenia odległości w ramach tej samej działki budowlanej, a nie innych nieruchomości jakie nie mogą być za działki budowlane uznane.

Skarżący nie kwestionuje, że obszar dla którego ubiega się o pozwolenie na budowę objęty jest rozporządzeniem nr 31 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 kwietnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B (dalej jako: rozporządzenie nr 31), gdzie zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 zabrania się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jednak zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych - § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 31. Zatem wyznaczenie w studium strefy zwartej zabudowy miejskiej pozwala na ominięcie rygorystycznego § 4 ust. 1 pkt 8 cyt. rozporządzenia, bowiem dopuszczono w tym zakresie sytuowanie budynków w odległości 50 m od linii jeziora. Analiza postanowień planu wykazuje, że praktycznie na całym obszarze "[...]" wprowadzono zabudowę mieszkaniową czy mieszkaniowo-usługową. Nie można również nie wspomnieć, że większość terenu zabudowana jest zabudową mieszkalną (śródmiejską), która musi być z oczywistych względów zabudową zwartą. Mniej intensywna zabudowa znajduje się między innymi na obszarze"[...]", "[...]’, czy "[...]". W sprawie należy przyjąć, że skoro w planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano możliwość sytuowania wyłącznie zabudowy mieszkaniowej, a ta zabudowa ma tworzyć zabudowę śródmiejską w powiązaniu z innymi terenami oznaczonymi choćby od "[...]"do "[...]", to winno się w tym wypadku uznać, że mamy do czynienia ze zwartą zabudową, a ta została określona w planie miejscowym, czyli nie w równoważnym dokumencie o jakim mowa w § 4 ust. 5 pkt l, ale dokumencie ważniejszym, czyli akcie prawa miejscowego. Podano, że istnieje możliwość ominięcia zakazów wynikających z rozporządzenia, jeżeli mamy do czynienia z uzupełnieniami zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. Na działce przyległej znajduje się budynek, który jest oddalony od brzegów jeziora o około "[...]"m. Należy zatem przyjąć, że skarżący w ramach zabudowy uzupełniającej istniejącą zabudowę może w tożsamej odległości zrealizować własną inwestycję. Organ nie dokonał w tym zakresie jakichkolwiek analiz, dlatego też z tego powodu zaskarżony akt, jak też decyzja organu I instancji winny być uchylone.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda W wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kwestii zarzutu dotyczącego zwartej zabudowy, na którą powołuje się skarżący wyjaśniono, że analizowany teren nie stanowi zwartej zabudowy. Przedstawiony dowód z mapy geoportalu przedstawiający odległość budynku na sąsiedniej działce nie może być uznany za budynek stanowiący zabudowę miejską, bowiem w ewidencji budynek ten oznaczono symbolem Bi – inne tereny zabudowane, nie jest to budynek mieszkalny lecz budynek transportowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie zaś na podstawie kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r. poz. 1302, z późn. zm) dalej jako: p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, przy rozstrzygnięciu o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 p.p.s.a.

Podkreślić należy, iż stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd nie dokonuje własnych ustaleń w sprawie, bowiem stan faktyczny sprawy ocenia na podstawie przekazanych mu akt sprawy administracyjnej. Jedynie w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W tym też zakresie przy rozpoznaniu sprawy uwzględniono przedłożony dowód w postaci wydruku z mapy geoportalu przedstawiający odległość budynku na sąsiedniej działce, na której zlokalizowano budynek oddalony o ok. "[...]" m od linii brzegowej jeziora J.

Uwzględniając stan faktyczny będący podstawą podjętego rozstrzygnięcia przez organy administracji architektonicznej oraz istniejący stan prawny Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, wobec czego uznano skargę za uzasadnioną.

Kontroli legalności w postępowaniu poddano decyzję Wojewody W z "[...]"r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty I odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na dz. nr "[...]" obr. "[...]" msc. I.

Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowalne (Dz.U. z 2018r. poz. 1202) dalej: pr.bud., która w art. 32-35 formułuje warunki udzielenia pozwolenia na budowę określając zakres merytorycznej oceny wniosku o pozwolenie na budowę i stanowiąc normatywny wzorzec kontroli legalności zaskarżonych decyzji.

W ocenie Sądu, dokonana przez organ odwoławczy ocena zgodności projektowanej inwestycji budowlanej z obowiązującymi wymogami prawnymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422) dalej: rozp. MI z 2002r., rozporządzenia nr 31 Wojewody Warmińsko- Mazurskiego z 23.04.2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B (Dz. Urz. Woj. War.-Maz. z 07.05.2008, nr 71, poz. 1357), dalej: rozporządzenie nr 31 oraz ustaleniami miejscowego planu przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w I z dnia 23.04.2018r., Nr LIII/466118 (Dz. Urz. Woj. War-Maz. z 15.06.2018r., poz. 2746) w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta I dalej: plan miejscowy z 2018r., prowadzi do stwierdzenia, że organ nie dokonał stosownych ustaleń w zakresie możliwości realizacji inwestycji z uwagi na ustalenia planu miejscowego w kontekście zapisów rozporządzenia nr 31, a w szczególności zastosowania § 4 ust. 1 pkt 8 i nast. wraz z wyłączeniami tam wskazanymi poprzez brak ustalenia istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowalnej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Regulacja powyższa oznacza, że orzekające organy, tak organ I jak i II instancji, przed wydaniem decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę winny sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei art. 35 ust. 4 pr.bud. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z przepisu art. 35 ust. 4 pr.bud. a contrario wynika, że jeżeli projekt budowlany jest niezgodny z uregulowaniami miejscowego planu lub innego aktu prawa miejscowego, lub też gdy akty te nie dopuszczają możliwości lokalizacji danej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, bądź też zakazują lokalizacji takich inwestycji na tym terenie, to organ nie może wydać pozwolenia na budowę.

Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest ocena zgodności projektowanej inwestycji - z ustaleniami planu miejscowego z 2018r., jak również zgodność z przepisami odrębnymi, w tym wypadku z zapisami rozporządzenia nr 31 dotyczącego wprowadzonej formy ochrony przyrody w postaci Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Iławskiego - część A i B. Poza sporem pozostaje w tej sprawie okoliczność, że działka, na której skarżący chce zrealizować inwestycję położona jest na terenie dwóch jednostek elementarnych tj. od strony jeziora oznaczonej jako "[...]"- zieleń urządzona oraz na terenie "[...]" - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym z załączonego do projektu budowlanego na karcie "[...]" projektu zagospodarowania działki wynika, że zabudowa budynkiem została zlokalizowana na terenie objętym symbolem "[...]", zaś na mapie wpisano także nieprzekraczalną linię zabudowy, która była oznaczona na załączniku graficznym nr "[...]" poprzednio obowiązującego planu miejscowego uchwalonego przez Radę Miejską w I w dniu "[...]"r. nr "[...]". Porównanie ustaleń załączników graficznych obecnego planu miejscowego oraz planu miejscowego z 2012r. wskazuje, iż teren ten w obydwu planach miejscowych oznaczony został jako teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Różnica polega jedynie na tym, iż w obecnie obowiązujących ustaleniach planu miejscowego z "[...]"r. brakuje wpisania na terenie jednostki elementarnej "[...]" nieprzekraczalnej linii zabudowy mimo, że nadal teren ten przeznaczony został pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto w ustaleniach planu miejscowego z 2018r. znalazł się zapis, iż ustalenie lokalizacji nowej zabudowy następuje zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oznaczonymi na rysunku planu oraz zgodnie z ustaleniami szczegółowymi dotyczącymi terenów funkcjonalnych (§ 5 ust. 2 planu). Z treści § 7 ust. 1 pkt 2 planu wynika natomiast, iż nakazuje się kształtowanie tkanki zabudowy miejskiej z uwzględnieniem warunków wynikających z położenia projektowanej zabudowy na obszarach objętych ochroną prawną na mocy przepisów odrębnych. Reasumując projektowana przez skarżącego zabudowa pozostaje zgodna z ustaleniami planu miejscowego co do przeznaczenia terenu w ramach jednostki "[...]", natomiast należało ustalić i wyjaśnić czy przedłożony projekt budowlany pozostaje zgodny z warunkami wynikającymi z przepisów odrębnych. W tym zakresie w zaskarżonej decyzji organ architektoniczno - budowlany stwierdził brak zgodności projektowanej zabudowy z ustaleniami rozporządzenia nr 31, w którym w § 4 ust. 1 pkt 8 zapisano, iż na obszarze (formy ochrony przyrody) wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. W oparciu o taki zapis oraz poczynione ustalenia faktyczne, iż cała działka skarżącego pozostaje w obszarze pasa 100 metrowego od linii brzegu jeziora J, którego to ustalenia skarżący nie zakwestionował skutecznie, odmówiono zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy podać, że przedłożony przez skarżącego przy odwołaniu pomiar dokonany przez uprawnionego geodetę nie określa pasa szerokości 100 metrów od brzegu jeziora, a określa 100 metrową odległość od brzegu jeziora jako przedłużenia granicy działki od linii brzegowej. W efekcie tak dokonanego pomiaru nie nastąpiło wyznaczenie 100 metrowej szerokości pasa od linii brzegowej jeziora lecz zaznaczenie odcinka o długości 100 m na przedłużeniu linii pomiędzy granicą działki a linią brzegową jeziora. W efekcie przedstawionego pomiaru geodety nie uzyskano pasa o szerokości 100 metrów od brzegu jeziora.

Jednakże w niniejszej sprawie istotna pozostaje kwestia, która nie została poddana analizie organu orzekającego w tej sprawie. Mianowicie w rozporządzeniu nr 31 przewidziane zostały wyjątki od bezwzględnego w swej treści zapisu § 4 ust. 1 pkt 8, bowiem w ust. 5 tego paragrafu przewidziano, iż zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy:

1) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych;

1) siedlisk rolniczych - w zakresie uzupełnień istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu;

2) wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych - w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z wojewodą. Nadto z brzmienia § 4 ust. 6 rozporządzenia nr 31 wynika, że zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy ustaleń planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia.

Kontrolując legalność skarżonej decyzji Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy nie oceni oraz nie przeprowadził analizy zebranego w tej sprawie materiału dowodowego, przedłożonego projektu budowlanego pod kątem ewentualnej możliwości zastosowania wyjątku od zasady określonej w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr 31, ograniczając się do stwierdzenia w odniesieniu do zapisu § 4 ust. 5 pkt 1, że studium nie określa takich obszarów, na działce inwestycyjnej i sąsiedniej brak jest zabudowy, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) znana dalej: k.p.a.

Stosownie bowiem do wskazanych wyżej przepisów organ administracji publicznej zobowiązany jest do wszechstronnego i należytego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a następnie do prawidłowego jego odzwierciedlenia w uzasadnieniu wydanej decyzji. Skoro w tej sprawie organ odwoławczy nie dokonał takiego wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem wskazanej wyżej okoliczności, to uchybienie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bez zbadania podanej okoliczności nie jest możliwe dokonanie prawidłowej i pełnej oceny czy faktycznie w realiach tej sprawy nie zachodzą okoliczności określone w § 4 ust. 5 pkt 1 czy ust. 6. Brak takiego ustalenia oraz brak odniesienia się w tym zakresie do ustaleń studium oraz stanu zagospodarowania na sąsiednich nieruchomościach uniemożliwia Sądowi ocenę, czy podjęte rozstrzygnięcie oparte zostało na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym oraz czy w odniesieniu do tak ustalonego stanu faktycznego właściwie zastosowane zostały przepisy prawna. Wątpliwości te znajdują uzasadnienie chociażby w nadesłanej przy skardze mapie wydruku z geoportalu, z której wynika że na działce sąsiedniej istnieje zabudowa budynkiem. Z tego też względu należało dokonać wyczerpującej analizy, czy w sprawie tej nie wymagają zastosowania wskazane wyjątki. Mając na uwadze okoliczność, że w pasie 100 metrowej szerokości od brzegu jeziora zlokalizowany jest budynek oraz w niewielkiej odległości od działki skarżącego znajduje się liczna zabudowa mieszkaniowa z możliwą do ustalenia nieprzekraczalną linią zabudowy, wymaga od organu orzekającego w tej sprawie przeanalizowania, czy przedłożony projekt zabudowy oraz projekt zagospodarowania działki w kontekście wyjątków wyżej wskazanych umożliwia zabudowę działki skarżącego.

Dopiero po jednoznacznych ustaleniach oraz dokonanej ocenie istniejącego w terenie stanu faktycznego, możliwa będzie jednoznaczna ocena, czy projektowana zabudowa z uwagi na ustalenia planu miejscowego oraz ustalenia rozporządzenia nr 31 umożliwia zrealizowania na działce skarżącego zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej według przedłożonego projektu.

Ponownie przeprowadzając postępowanie organ uwzględni powyższe wskazania Sądu i ustali, czy przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana na działce nr "[...]" obręb "[...]" msc. I.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a., mając na względzie wysokość uiszczonego przez stronę skarżącego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, w wysokości wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804).