Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 20/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziów
Powołane przepisy: article: art. 22 par. 1 i par. 2 w związku z art. 18 i art. 19
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 10 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędzia WSA Maria Mysiak, po rozpatrzeniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. E. o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie: Joanny Wojciechowskiej, Kazimierza Maczewskiego i Ewy Wojtysiak od rozpoznania sprawy z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] p o s t a n a w i a: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

E. E. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 26-27 listopada 2013 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w której zawarła także wniosek o wyłączenie od rozpoznania sprawy sędziów, którzy orzekali w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 266/12, tj. sędziów WSA: Joanny Wojciechowskiej, Kazimierza Maczewskiego i Ewy Wojtysiak, wobec niehonorowania przez nich powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP.

W dniu 15 stycznia 2014 r. sędziowie WSA: Joanna Wojciechowska, Kazimierz Maczewski i Ewa Wojtysiak złożyli do akt sprawy oświadczenia z których wynika, że ze skarżącą nie pozostają w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności w rozumieniu przepisów art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do ich bezstronności przy orzekaniu w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W przepisie art. 18 § 1 p.p.s.a. ustawodawca umieścił, konstytucyjnie zagwarantowane (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), prawo do bezstronnego sądu poprzez instytucję wyłączenia sędziego z mocy samego prawa, w przypadku spraw:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.).

Ustawodawca przewidział również możliwość wyłączenia sędziego na złożony przez niego samego wniosek lub wniosek strony postępowania, jeżeli zachodzą takie okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego (art.19 p.p.s.a.).

Przesłanki wyłączenia wymienione w art. 18 p.p.s.a. opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Są to takie powiązania, że niezależnie od odczuć osób występujących, czy odczuć samego sędziego, dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, by sędzia, co do którego zachodzą przesłanki z powołanego przepisu, nie orzekał w sprawie (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012 r., s. 230).

W przepisie art. 19 p.p.s.a. ustawodawca ogólnie scharakteryzował przyczynę wyłączenia sędziego przez odwołanie do stwierdzenia, że chodzi o okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego. Wyłączenie sędziego, czy to z mocy prawa, czy na wniosek (sędziego lub strony), ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych oraz nie mieli wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą (patrz. J.P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2010 r., str. 76 -77). Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania pozaprawnych przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 608/12, opubl. w Lex nr 1282364).

Podkreślić należy, że wątpliwość, o której jest mowa jest w art. 19 p.p.s.a., co do bezstronności sędziego, powinna wynikać z uzasadnionych obiektywnych powodów. Wątpliwość ta powinna być przy tym realna, a nie potencjalna, nie wystarczy zatem samo subiektywne podejrzenie czy odczucie strony, co do braku bezstronności sędziego. Chodzi tu o udowodnienie zaistnienia takich powodów (okoliczności), będących w związku przyczynowym z osobą skarżącego lub też jego sprawą, a osobą sędziego, iż prawdopodobne jest, że sędzia może okazać się nieobiektywny w swej ocenie.

Według składu orzekającego w sprawie, okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej, tj. uczestniczenie sędziów w rozpoznawaniu sprawy o sygn. akt I SA/Sz 266/12 oraz niehonorowanie powołanych w skardze przepisów Konstytucji RP, nie stanowią wystarczających przesłanek do wyłączenia sędziów objętych wnioskiem od rozpoznania sprawy. Zarzuty przedstawione przez skarżącą mają charakter generalny i nie zostały poparte konkretnymi obiektywnymi okolicznościami oraz dowodami wskazującymi na realną wątpliwość co do bezstronności sędziów, którzy uprzednio orzekali w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 266/12. Nie można bowiem upatrywać wystarczającej przesłanki wyłączenia sędziego tylko z tej przyczyny, że ten sam sędzia brał udział w rozpoznawaniu innej sprawy, z której przebiegu lub wyniku ten ostatni nie jest zadowolony. Subiektywne przekonanie skarżącej co do istnienia przyczyn wyłączenia wskazanych sędziów, nie poparte przy tym żadnymi dowodami, nie może stanowić podstawy wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 798/12, opubl. w Lex nr 1282370).

Wniosek skarżącej nie zawiera takiej argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziów wymienionych we wniosku w rozpoznaniu sprawy, co czyni żądanie nieuzasadnionym.

Sędziowie objęci wnioskiem złożyli wyjaśnienia, że nie pozostają ze skarżącą w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą okoliczności, z powodu których zachodziłaby wątpliwość co do bezstronności sędziów przy orzekaniu w tej sprawie. Oświadczenia i ich prawdziwość nie budzą wątpliwości, iż nie zachodzą żadne okoliczności określone w przepisach art. 18 i art. 19 p.p.s.a., dające podstawę do wyłączenia ich od rozpoznania sprawy.

Reasumując, sąd stwierdził, że wniosek skarżącej nie uzasadnia wyłączenia wymienionych przez nią sędziów, z mocy samego prawa (art. 18 p.p.s.a.) lub na wniosek (art. 19 p.p.s.a.), od rozpoznania sprawy.

Z powyższych względów, sąd - na podstawie przepisów art. 22 § 1 i § 2 w związku z art. 18 i art. 19 p.p.s.a. - postanowił orzec, jak na wstępie.