Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 3485/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 47 par. 1 i 2, art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 449/15 o odrzuceniu skargi A.D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.D. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia 27 marca 2015 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz nadesłanie odpisu wniesionego środka zaskarżenia, poświadczonego za zgodność z oryginałem. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 16 kwietnia 2015 r. W zakreślonym siedmiodniowym terminie A.D. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, który uwzględniony został postanowieniem z dnia 5 maja 2015 r. Jednak skarżący nie wykonał pozostałej części wezwania, nie nadesłał bowiem odpisu skargi, co powodowało konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A.D., reprezentowany przez adwokata z urzędu, domagając się uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 47 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że odpis pisma (skargi) musi być poświadczony za zgodność z oryginałem oraz – w konsekwencji prowadzącą do niewłaściwej wykładni art. 48 § 3 i § 4 P.p.s.a.,

- art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie przejawiające się wystosowaniem wezwania do uzupełnienia braków formalnych, w sytuacji gdy żądanie Sądu wykraczało poza nakaz z art. 47 P.p.s.a.,

- art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie jako sankcji prawnej, w sytuacji kiedy żądanie Sądu wykraczało poza nakaz z art. 47 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Z art. 49 § 1 P.p.s.a. wynika, iż w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek nie zachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej. Taka właśnie odmienna regulacja miała zastosowanie w sprawie niniejszej, bowiem w myśl art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 powołanej ustawy skarga, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, sąd może odrzucić postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Arkadiusz Dydak wezwany został bowiem do uzupełnienia braków formalnych swojej skargi w dwóch przedmiotach – poprzez uiszczenie wpisu oraz poprzez nadesłanie poświadczonego odpisu wniesionego środka zaskarżenia. Spełniony został jedynie pierwszy z tych warunków, bowiem wskutek wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwolniony został od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, w tym uiszczenia wpisu sądowego. Jednak skarżący w żaden sposób nie zadośćuczynił wezwaniu w zakresie nadesłania odpisu skargi, a co za tym idzie skarga ta musiała być odrzucona, bowiem obowiązek taki nakładał na Sąd I instancji powołany powyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przyjąć zatem trzeba, iż zaskarżone postanowienie, którym odrzucono skargę strony, jest prawidłowe.

Podkreślenia wymaga też, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej treść żądania Sądu nie wykraczała poza dyspozycję art. 47 P.p.s.a. Przepis ten w § 1 stanowi, że do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z art. 47 § 2 P.p.s.a. odpisami pisma mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Oznacza to, że odpisem pisma procesowego jest zatem każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Jednakże podkreślenia wymaga, iż art. 47 § 2 P.p.s.a. nakazuje wprost, aby kopia taka została uwierzytelniona, co jest warunkiem koniecznym uznania jej za odpis pisma. Uwierzytelnienie takie ma za zadanie poświadczenia przez stronę zgodności odpisu z oryginałem pisma, przy czym nie jest wymagane podpisanie tych odpisów przez stronę. Żaden z powołanych przepisów nie nakazuje jednak, aby poświadczenie to miało być dokonane przez profesjonalnego pełnomocnika, na co wydaje się wskazywać autor skargi kasacyjnej. Sformułowanie użyte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zarządzeniu z 27 marca 32015 r. wskazywało jedynie na konieczność uwierzytelnienia przez skarżącego odpisu skargi, które wskazywać miałoby na zgodność treści tego odpisu z oryginałem wnoszonego środka procesowego. Ani z powołanych przepisów ani z treści wezwania nie wynika, jakoby poświadczenie to miało spełniać szczególny warunek, jakim miałoby być dokonanie go przez adwokata lub radcę prawnego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.