Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 519/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 183 par. 1 i 2, art. 174 pkt 1 i 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ Sędzia NSA del. Jerzy Stankowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 284/13 w sprawie ze skargi B.D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 284/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W 2007 r. wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie samowolnej budowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w G. przy ul. [...]. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego potwierdziło, że na wskazanej nieruchomości w 2006 r. na miejscu rozebranego obiektu wzniesiono nowy budynek mieszkalny bez pozwolenia na budowę. Sprawa była dwukrotnie przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia przez organy nadzoru budowlanego, ażeby w efekcie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2010r. orzekającą rozbiórkę opisanego wyżej obiektu i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na konieczność poczynienia ustaleń między innymi co do zgodności przedmiotowej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz kręgu stron postępowania.

Ponownie rozpoznając sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego na działce nr [...] w G., ustalił wymóg wykonania niezbędnych zabezpieczeń oraz nałożył na B. D. obowiązek przedłożenia zaświadczenia Prezydenta Miasta Gdańska o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Po dostarczeniu przez inwestora żądanych dokumentów, tj. projektu budowlanego, zaświadczenia Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] maja 2011 r. o zgodności projektu przebudowy odbudowanej części budynku mieszkalnego na działce nr [...] z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Aniołki, rejon ulic Mikołaja Kopernika i Elizy Orzeszkowej w mieście Gdańsku, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gdańska Nr XLV/1554 z dnia 24 listopada 2005 r. oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r., wydanym w trybie art. 49 ust. 1 w zw. z art. 59f ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), ustalił inwestorowi opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000 zł z tytułu legalizacji samowolnej budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. [...] w G.

Rozpoznając zażalenie B. D. na powyższe postanowienie, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] lutego 2013 r. Organ odwoławczy stwierdził, że z chwilą przedłożenia przez inwestora żądanych przez organ dokumentów legalizacyjnych zaktualizowała się dyspozycja art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych organ, poza dokonaniem oceny projektu budowlanego, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Wobec powyższego organ odwoławczy potwierdził prawidłowość zaskarżonego postanowienia, w tym prawidłowość ustalenia opłaty legalizacyjnej stanowiącej iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). W przedmiotowej sprawie stawka opłaty (s) wynosiła 500 zł. Wykonana budowa budynku mieszkalnego zalicza się do kategorii I obiektu, dla których współczynnik kategorii obiektu (k) wynosi 2, a współczynnik wielkości obiektu (w) wynosi 1. Zgodnie ze wskazanymi danymi opłatę obliczono w następujący sposób: 500 x 50 x 2 x 1 = 50.000 zł i jest ona zgodna z art. 59f ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do treści zażalenia, organ odwoławczy wyjaśnił, że bez wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie pozostaje wskazana przez inwestora sprawa zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku pod sygnaturą akt II SA/Gd 382/10 z jego skargi na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że przed wydaniem zakwestionowanego postanowienia w przedmiocie legalizacji inwestor uzyskał zaświadczenie z dnia [...] maja 2011 r. potwierdzające zgodność inwestycji z zapisami planu. Organ podkreślił nadto, że legalizacja samowoli jest uprawnieniem inwestora, z którego nie jest on zmuszony korzystać. W razie braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej wystąpią bowiem przesłanki do orzeczenia rozbiórki samowolnie wzniesionego budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie B. D. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na jego treść, w postaci art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zagadnienia wstępnego, tj. rozstrzygnięcia, czy budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego na działce nr [...] w G. przy ul. [...] stanowi samowolę budowlaną. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając zarzut skarżący wyjaśnił, że przesłanką legalizacji jest uprzednie ustalenie, że budowa została wykonana samowolnie. Ustalenie to zostało dokonane w przedmiotowej sprawie przedwcześnie, albowiem przed WSA w Gdańsku toczy się postępowanie pod sygnaturą akt II SA/Gd 382/10, którego wynik ma wpływ na ocenę istnienia samowoli budowlanej i w konsekwencji możliwości ustalenia opłaty legalizacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaskarżonym wyrokiem uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zarówno Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku, nie naruszyli prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd wskazał, iż kontrolowane postępowanie administracyjne odbywało się na warunkach i w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.). Podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia jest przepis art. 49 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3. wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Zastosowanie wskazanego przepisu jest jednak kolejnym etapem w toku procedury legalizacyjnej wszczętej i prowadzonej w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 ustawy. W art. 49 ustawy została uregulowana dalsza procedura legalizacji samowoli budowlanej. I tak, organ nadzoru budowlanego, który otrzymał w wyznaczonym terminie dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i (lub) wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jest zobowiązany zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ postanowieniem nakłada obowiązek usunięcia w określonym terminie wskazanych nieprawidłowości. Niewykonanie tego nakazu skutkuje wydaniem nakazu przymusowej rozbiórki. W przypadku, gdy nie stwierdzono nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

Do tej opłaty stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar - art. 59f oraz art. 59g, z tym że stawka opłaty, wynosząca obecnie - zgodnie z art. 59f ust. 2 - 500 zł, ulega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Warto w tym miejscu zauważyć, że przepisy nie różnicują wysokości opłaty od stopnia zaawansowania robót budowlanych i będzie ona obliczana zawsze według wzoru określonego w art. 59f ust. 1 x 50. Stąd też w przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego opłata legalizacyjna wyniesie 50.000 zł (stawka opłaty 500 zł x 50, x współczynnik kategorii obiektu budowlanego - 2, x współczynnik wielkości obiektu budowlanego - 1, tj.: 500 × 50 × 2 × 1= 50 000 zł). Sąd zaznaczył, iż zgodnie z art. 59g ust. 2, który ma tu odpowiednie zastosowanie, opłatę legalizacyjną należy wnieść w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Nieuiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej oznacza zastosowanie przepisu art. 48, czyli wydanie nakazu rozbiórki. Jeżeli natomiast inwestor spełni przedstawione powyżej wymagania, to organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót (jeżeli budowa została zakończona - tylko o zatwierdzeniu projektu). Słusznie podkreślił organ odwoławczy, że legalizacja zaistniałej samowoli jest wyłącznie uprawnieniem, a nie obowiązkiem inwestora i na każdym z etapów procedury legalizacyjnej inwestor może się z niej wycofać licząc się jednak z konsekwencjami w postaci orzeczenia rozbiórki. W ocenie Sądu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie warunki legalizacji z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy zostały spełnione, albowiem inwestor wzywany przez organ przedłożył stosowne dokumenty legalizacyjne. Z tego powodu organ nadzoru przystąpił do procedowania w drugim etapie legalizacji, tj. do ustalenia opłaty legalizacyjnej stanowiący warunek konieczny zatwierdzenia projektu budowlanego i/lub udzielenia pozwolenia na wznowienie robót.

Sąd nie podzielił wątpliwości skarżącego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowy obiekt został wzniesiony samowolnie. Sam skarżący w toku postępowania dowodowego okoliczność braku pozwolenia na budowę wskazanego obiektu potwierdził i nigdy tej okoliczności nie kwestionował. Potwierdzają to również ustalenia organów nadzoru budowlanego poczynione na przestrzeni wielu lat począwszy od wszczęcia postępowania w 2007 r. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości stwierdzenie, że w niniejszej sprawie miała miejsce samowola budowlana w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, skoro budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej został rozebrany, a następnie w tej samej lokalizacji odbudowany, jako że inwestor wykonał nowe ściany od fundamentów, stropy oraz dach, zmieniając przy tym formę budynku. Powyższe okoliczności zostały ustalone na podstawie oświadczenia samego skarżącego złożonego podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 24 marca 2009 r. Skarżący oświadczył nadto, że do robót tych przystąpił w 2006 roku i nie występował o pozwolenia na budowę. Skarżący dokonał zatem odbudowy, która mieści się w pojęciu budowy i wymagała, tak jak inne roboty budowlane, uzyskania pozwolenia na budowę stosownie do treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd nie podzielił również zarzutu skargi o prejudycjalności rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o sygnaturze akt II SA/Gd 382/10. Sprawa zarejestrowana pod wskazaną sygnaturą akt została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku i prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem w dniu 31 sierpnia 2010 r. Sąd oddalił skargę B. D. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] marca 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności samowolnie wzniesionego budynku mieszkalnego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem zaskarżenia we wskazanej sprawie uczyniono zatem rozstrzygnięcie w zakresie zaświadczenia o zgodności prowadzonej budowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie w kwestii samowolnej budowy. Ustalenie w przedmiocie samowolnego, czyli bez uzyskania pozwolenia na budowę, wybudowania budynku mieszkalnego ma charakter ustalenia faktycznego dokonywanego w toku postępowania rozbiórkowego bądź w toku procedury legalizacyjnej, jeśli zachodzą przesłanki umożliwiające legalizację. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż nie stanowi natomiast zagadnienia wstępnego, od którego rozstrzygnięcia przez inny organ zależy rozstrzygnięcie sprawy głównej. Przyznał, że legalizacja samowoli uzależniona jest od potwierdzenia zaświadczeniem przez właściwy organ zgodności budowy z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontrolowanym postępowaniu inwestor takie zaświadczenie o zgodności, datowane na dzień [...] maja 2011 r., przedłożył, czym umożliwił organowi dalsze procedowanie w kierunku legalizacji. Nadto, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 382/10 zakończyło się już w 2010 r., a mianowicie wyrokiem wydanym dnia 31 sierpnia 2010 r. prawomocnym od dnia 4 października 2010 r., i dlatego nieusprawiedliwione jest powoływanie się w skardze wniesionej w 2013 roku na konieczność zawieszenia toczącego się postępowania w związku z oczekiwaniem na zakończenie sprawy o sygn. akt II SA/Gd 382/10. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania.

Sąd uznał, iż nie można zgodzić się ze skarżącym, że wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci oceny legalności wzniesionego budynku. Oceny charakteru wzniesionego obiektu dokonuje organ nadzoru budowlanego w toku postępowania bądź rozbiórkowego bądź legalizacyjnego. To legalizacja obiektu wzniesionego samowolnie zależy m.in. od przedstawienia zaświadczenia o zgodności budynku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którym w przedmiotowej sprawie skarżący się legitymował. W ocenie Sądu wojewódzkiego w sprawie nie miały miejsca naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."). Z tych wszystkich względów Sąd pierwszej oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył B. D. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w następstwie nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, który pozwoliłby Sądowi I instancji na stwierdzenie, że skarga winna zostać uwzględniona, zaś zaskarżone postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku winno zostać uchylone

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia administracyjnego, albowiem w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu polegającej na konieczności uiszczenia opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000 zł, co spowoduje znaczny uszczerbek w majątku skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tego, iż Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku nie zbadał prawidłowo, czy obiekt budowlany spełnia normy techniczno-budowlane, a skoro tak to jedynym możliwym i prawidłowym rozstrzygnięciem było uchylenie zaskarżonej decyzji, czego jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uczynił i co kwalifikuje się do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie zaistniały.

Fakt, że granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczają podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, uzasadnia konieczność należytego ich sformułowania. I tak, zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie. W przypadku obu podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy (naruszenie przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego) konieczne jest podanie, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało.

Przedstawiona Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania skarga kasacyjna nie spełnia ww. warunków. Jej autor zarzucił wszak jedynie naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i doktrynie prawa ukształtował się natomiast pogląd, iż ani art. 145 § 1, ani 151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż jest to przepis ogólny (blankietowy), wynikowy stanowiący jedynie prawną podstawę orzeczenia uchylającego decyzje lub oddalającego skargę (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 5 marca 2015 r. I OSK 1688/13, Lex 1665660).

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazywałoby wprawdzie, że naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c.p.p.s.a. polega na tym, że organ wadliwie ustalił stan faktyczny, a Sąd wojewódzki wadliwość tę zaaprobował jednakże ani petitum skargi, ani jej uzasadnienie nie wskazują jaki przepis został naruszony przez organy administracji, a czego nie spostrzegł Sąd pierwszej instancji oraz jaki jest wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Wprawdzie skarga kasacyjna przywołuje treść art. 49 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane jednakże nie można uznać w świetle treści uzasadnienia skargi kasacyjnej jakoby stwierdzenia naruszenia tego przepisu domagał się skarżący. Z dalszej jego części wynika bowiem że nieprawidłowość rozstrzygnięć, zdaniem autora skargi kasacyjnej polega na wadliwym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie. Kwestionować natomiast przyjęty przez Sąd stan faktyczny można poprzez odpowiednio sformułowany zarzut naruszenia właściwych przepisów postępowania, a nie poprzez odniesienie do przepisów prawa materialnego.

Niezależnie od tego, że skarżący nie wskazał przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, to nie wyjaśnił ażeby ewentualne naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast zapominać, że art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący zarzucił wprawdzie, że organy nie zbadały czy obiekt budowlany spełnia normy techniczno – budowlane jednakże nie wskazał jaki ewentualnie wpływ na wynik sprawy miałoby powyższe naruszenie. Nie może bowiem ujść uwadze, że zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie stanowi kolejny etap postępowania legalizacyjnego, który musi zostać wdrożony przez organy nadzoru budowlanego w celu zalegalizowania obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Skoro organy administracji przystąpiły do tego etapu to oznacza, że złożone dokumenty pozwoliły na ocenę, że legalizacja taka z punktu widzenia zgodności z warunkami techniczno – budowlanymi jest dopuszczalna a zatem, że warunki te nie zostały naruszone. Uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie jest obligatoryjne, nie podlega także ściągnięciu w drodze egzekucji, stąd też w żaden sposób nie można doszukać się związku przyczynowego pomiędzy ewentualnym naruszeniem przepisów postępowania, a wpływem na wynik sprawy.

W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił.