Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1425/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. [...] Sp. Komandytowa w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej [...]. z o. o. [...] Sp. Komandytowa w K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 1 października 2019 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) oraz

- art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.),

po rozpatrzeniu odwołania Firma A od decyzji Starosty Tatrzańskiego Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę: "budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb [...] w Zakopanem (kategoria obiektu XIII)",

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2019 r. (znak: [...]), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – H. W., złożonego w dniu 13 sierpnia 2018 r. – Starosta Tatrzański zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę "budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb [...] w Zakopanem (kategoria obiektu XIII)". W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano m.in., że dla terenu objętego ww. inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: RÓWIEŃ KRUPOWA (uchwała Rady Miasta Zakopane Nr XLIX/733/2010 z dnia 28 stycznia 2010 r. – dalej też jako: m.p.z.p.), zaś teren inwestycji (działki nr [...], [...]) położony jest w obszarze o symbolu U/MN-3 – tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, o przeznaczeniu podstawowym – usługi hotelarstwa, usługi nieuciążliwe i uzupełniającym przeznaczeniu terenu – lokale mieszkalne towarzyszące zabudowie usługowej (§ 29 ust. 1).

Odwołanie od ww. decyzji wniosła Firma A działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, które następnie przekazane zostało przez organ l instancji do organu odwoławczego wraz z aktami sprawy na podstawie art. 133 k.p.a. Zaznaczono przy tym, że pierwotnie na skutek braku stosownego pełnomocnictwa dla działającego w imieniu strony odwołującej się profesjonalnego pełnomocnika i nieuzupełnienia tego braku w sposób prawidłowy pozostawiono odwołanie bez rozpoznania. Niemniej jednak wskazano, że strona odwołująca się dołączyła następnie odwołanie podpisane przez osoby ją reprezentujące – zgodnie z KRS Spółki i wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia odwołania, który został przywrócony postanowieniem Wojewody z dnia 20 sierpnia 2019 r. uwzględniając dochowanie terminu jego uzupełnienia. Dodano również, że w dalszej kolejności przy piśmie z dnia 31 lipca 2019 r. załączono pełnomocnictwo dla profesjonalnego pełnomocnika do reprezentowania odwołującej się w ww. sprawie. Podano przy tym, że w odwołaniu Firma A zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, brak stosownych uzgodnień, a także naruszenie art. 35 u.p.b., wskazując na "błędne zakwalifikowanie obiektu jako mieszkalnego, a nie obiektu zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, a tym samym przyporządkowanie go do nieprawidłowej kategorii zagrożenia ludzi" oraz naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 12, § 19, § 209 i § 271, podnosząc argument braku sprawdzenia zapewnienia dostępu do drogi publicznej szlakiem ustanowionej służebności gruntowej, a w następstwie ww. uchybień domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda Małopolski wskazał na wstępie, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa, stosownie do treści art. 6 k.p.a. Podniesiono przy tym, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 u.p.b. i tylko w zakresie określonym w tym przepisie – którego treść następnie przytoczono – w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. W tym zakresie organ II instancji powołując się na treść art. 20 ust. 4 u.p.b. wskazał, że w przedmiotowej sprawie załączono wymagane oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (k. 52-54 projektu budowlanego). Jednocześnie Wojewoda Małopolski powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że projekt zagospodarowania terenu podlega pełnej weryfikacji pod względem zgodności z prawem, a więc zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi oraz pod względem kompletności i wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, natomiast projekt architektoniczno-budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, a w związku z tym zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Dodano również, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W tym zakresie wskazano, że w wyniku analizy i sprawdzenia w postępowaniu odwoławczym zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz projektu budowlanego, w ocenie Wojewody Małopolskiego, był on wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Podniesiono bowiem, że decyzja Starosty Tatrzańskiego Nr [...] z dnia 25 kwietnia 2019 r., została wydana na podstawie art. 104 k.p.a. oraz w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 4 i art. 36 u.p.b. i zawierała określenie szczególnych warunków prowadzenia robót budowlanych, wymagań dotyczących nadzoru i obowiązków wynikających z przepisów u.p.b., a także zawierała uzasadnienie i prawidłowe pouczenie. Dodatkowo podano, że w toku prowadzonego postępowania organ l instancji wzywał inwestora o uzupełnienie braków projektu budowlanego w oparciu o art. 35 ust. 3 u.p.b. oraz na wniosek inwestora zawieszał postępowanie, a następnie je podejmował, każdorazowo zawiadamiając strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami i zgromadzonym materiałem dowodowym. Wyjaśniono również, że korespondencja w sprawie była stronom prawidłowo doręczana, w związku z czym w ocenie Wojewody Małopolskiego, zarzut naruszenia przepisów postępowania był bezzasadny.

Organ odwoławczy wskazał także, że jego zdaniem po analizie akt sprawy należało uznać, iż przedmiotowa inwestycja była zgodna z ustaleniami m.p.z.p. RÓWIEŃ KRUPOWA dla terenu oznaczonego symbolem U/MN-3, a tym samym objęty projektem wolnostojący obiekt usługowy z jednym lokalem mieszkalnym był zgodny z ustaleniami ww. planu miejscowego. Podniesiono bowiem, że parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone zostały w m.p.z.p., gdzie w granicy terenu U/MN-3 określono: wskaźnik terenu biologicznie czynnego – nie mniej niż 20%; wskaźnik powierzchni zabudowy – nie więcej niż 40% powierzchni działki budowlanej (§ 29 ust. 2 lit. e i f); max. wysokość obiektów – 12 m do kalenicy; ilość kondygnacji jako: jedna nadziemna i max. dwie w poddaszu (§ 29 ust. 2 lit. g i i); kąt nachylenia głównych połaci dachowych określono w przedziale od 45° do 54° (§ 29 ust. 2 lit. l). W nawiązaniu do powyższego organ II instancji podał natomiast, że z bilansu terenu przedstawionego w projekcie budowlanym (k. 6 oraz na rysunku projektu zagospodarowania terenu – k. 7) i po analizie przedstawionych w nim danych liczbowych należało stwierdzić, iż nie zostały naruszone wskaźniki powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej określone w m.p.z.p. dla terenu U/MN-3. Zwrócono bowiem uwagę, że w projekcie budowlanym powierzchnia zabudowy projektowanego obiektu – 87,81 m2 wraz z powierzchnią zabudowy istniejącego budynku – 124 m2 wynosiła 211,81 m2, nie przekraczała 40% powierzchni terenu inwestycji 811 m2 (40% wynosiło 324,4 m2). Ponadto wskazano, że spełnione zostały wymagania dotyczące udziału powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 20% terenu inwestycji, gdyż powierzchnia biologicznie czynna wynosiła 44,2% powierzchni terenu inwestycji, zatem nie mniej 20%. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, ww. wymagania m.p.z.p. zostały spełnione. Dodano również, że zaprojektowany obiekt posiadał jedną kondygnację nadziemną i jedną kondygnację w poddaszu, zaś poziom parteru budynku (± 0,00) zaprojektowano na wysokości rzędnej 860,00 m n.p.m. Zaznaczono także, iż maksymalna wysokość zaprojektowanego budynku (o dachu o kącie nachylenia 50°) od poziomu projektowanego terenu wynosiła 7,145 m i nie przekraczała określonej planem miejscowym wysokości max. 12 m (§ 29 ust. 2 lit. i), wobec czego wysokość budynku została prawidłowo określona. Podkreślono też, że zaprojektowany dach budynku spełniał wymagania określone w § 29 ust. 2 lit. l m.p.z.p., a nadto spełnione zostały warunki parkingowe – zgodnie z zasadami obsługi w zakresie komunikacji określone w ustaleniach m.p.z.p. dla terenu U/MN-3, tj. w zakresie zaprojektowania wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (§12 ust. 2 pkt 2 – dla nowoprojektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej min. 2 miejsca postojowe na jeden lokal mieszkalny; pkt 3 – dla zabudowy usług turystyki min. 0,7 miejsca postojowego na jeden pokój gościnny). Wyjaśniono również, że niezależnie od istniejącego na terenie działki nr [...] jednego miejsca postojowego, zaprojektowano dodatkowe trzy miejsca postojowe, a miejsca te zaprojektowano w prawidłowej odległości – 3,00 m do granicy działki sąsiedniej nr [...], zatem zgodnie z określonymi wyżej wymaganiami i w sposób zgodny z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Dodatkowo Wojewoda Małopolski wskazał, że przedmiotowa inwestycja (budynek usługowy z częścią mieszkalną) nie należała do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i nie należała do inwestycji potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dlatego też nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo organ l instancji rozważył i stwierdził, brak potencjalnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000, biorąc pod uwagę lokalizację, zakres i charakter inwestycji. Wyjaśniono przy tym, że funkcja projektowanego obiektu nie wskazywała, aby projektowana inwestycja generowała, np. ponadnormatywny hałas, czy też niedopuszczalne zwiększenie natężenia ruchu i naruszenie bezpieczeństwa wjazdów i wyjazdów na drogę publiczną, funkcja obiektu wskazywała na przyszłe zwykłe korzystanie z nieruchomości przez właścicieli i użytkowników. Podobnie też w ocenie organu II instancji, niezasadny był także argument dotyczący braku sprawdzenia zapewnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, bowiem dostęp ten zapewniony został szlakiem ustanowionej służebności gruntowej. Zaznaczono jednak, że dojazd istniejący nie był przedmiotem inwestycji, zatem nie podlegał ocenie w zakresie wymagań określonych w § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodano również, że zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. określającymi zasady obsługi w zakresie komunikacji "zachowuje się istniejące drogi wewnętrzne niewydzielone liniami rozgraniczającymi, stanowiące dojazdy do działek budowlanych".

Mając na uwadze powyższe Wojewoda Małopolski wskazał, że analiza akt sprawy wykazała, iż projekt budowlany posiadał wymagane uzgodnienia i opinie, jego zawartość była kompletna, a nadto opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, tom projektu został trwale zszyty, posiadał numerację i spis zawartości projektu. Podano też, że do projektu budowlanego załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (k. 18-20). Jednocześnie zaznaczono, że projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kserokopii aktualnej mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, a w projekcie określona została l kategoria geotechniczna obiektu przy prostych warunkach gruntowych. W tym zakresie wyjaśniono zarazem, iż inwestycja – budynek o projektowanej funkcji – usługowy z częścią mieszkalną (jeden lokal mieszkalny) także z uwagi na projektowaną wysokość, zaliczany był do budynków niskich, a w związku z tym – zdaniem organu odwoławczego – nie wymagał uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Ponadto podkreślono, że analizując akta przedmiotowej sprawy Wojewoda Małopolski stwierdził, iż projektowany (na terenie działek nr [...], [...]) budynek został usytuowany w następujących odległościach do granicy działek sąsiednich: 4,10 ścianą z otworami okiennymi do granicy działki nr [...] (od strony wschodniej); 3,10 m ścianą bez otworów do granicy działki nr [...] oraz 6,66 m do granicy działki nr [...]. W ocenie organu II instancji, odległości te były natomiast zgodne z wymogami określonymi w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, organ l instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia określonego w art. 35 ust. 1 u.p.b., a wobec tego po przeprowadzeniu analizy zgromadzonych akt sprawy nie znaleziono przesłanek do uchylenia przedmiotowej decyzji. Jednocześnie wyjaśniono, że inwestor został zobowiązany zarówno decyzją, jak i rozwiązaniami zawartymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym do prawidłowego i zgodnego z przepisami prawa budowlanego prowadzenia robót budowlanych, a w sytuacji jeżeli roboty budowlane wykonywane będą nieprawidłowo lub niezgodnie z zasadami sztuki budowlanej, tj. kiedy roboty budowlane prowadzone będą w sposób mogący powodować m.in. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, organ nadzoru budowlanego będzie właściwym organem do podjęcia stosownych działań (tj. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem). Dodatkowo organ odwoławczy powołując się na treść art. 4 u.p.b. wskazał, że analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, która to inwestycja nie naruszała – zdaniem organu II instancji – występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Tym samym w ocenie Wojewody Małopolskiego, inwestor był uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 u.p.b.

Skargę na ww. decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, strona skarżąca – Firma A domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1-3 uchwały Nr XLIX/733/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rówień Krupowa, poprzez błędne uznanie, że w projekcie zapewniono odpowiednią liczbę miejsc parkingowych, jak również poprzez brak przeprowadzenia pełnej oceny zgodności projektu z ustaleniami części ogólnej planu miejscowego,

- art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z art. 14 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, do której nie zapewniono dojścia i dojazdu do drogi publicznej spełniającego wymogi stawiane przepisami prawa,

- art. 33 ust. 1 u.p.b., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego, które nie będzie mogło samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na brak zaprojektowania odpowiedniego dojazdu do budynku,

- art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie został uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej,

- art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez rezygnację z przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000,

- art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie,

- art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się do wszystkich okoliczności sprawy,

- art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca, przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych oraz przytaczając argumentację mającą zdaniem strony skarżącej przemawiać za wadliwością zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. pełnomocnik uczestniczki H. W. wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że projektowane trzy miejsca postojowe i jedno w garażu jest wystarczające dla zamierzenia. Wskazano również, że droga dojazdowa ma 3 m szerokości, natomiast budynek będzie mieszkalno-usługowy, gdzie parter zajmowany będzie przez lokal usługowy, a piętro przeznaczone na cele mieszkalne dla samych inwestorów. Ponadto, na pytanie Sądu pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że działki strony skarżącej to dz. nr [...] i [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zarazem, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a. - Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 1 października 2019 r. (znak: [...]), wydana po rozpatrzeniu odwołania Firma A i utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] [...] z dnia 25 kwietnia 2019 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę: "budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb [...] w Zakopanem (kategoria obiektu XIII)".

Skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej.

W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że inwestor H. W., złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę "budynku usługowego (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną. Adres zamierzenia budowlanego: działki ewid. nr [...], [...] obręb [...] w Z. (kategoria obiektu XIII)". Z części opisowej projektu zagospodarowania działki wynika, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowaną na dwóch działkach: nr [...] i [...] obręb [...] Działka, na której będzie zlokalizowany projektowany budynek nie jest zabudowana. Sąsiednia działka nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkiem garażowym i wliczana jest do obszaru inwestycji. Funkcja obiektu opisana w Opisie do projektu architektoniczno-budowlanego: " 4. Budynek pełni funkcję mieszkalną dla rodziny właściciela (2 osoby) oraz lokalem na wynajem na parterze budynku (4 osoby). Główny dojazd do projektowanego budynku prowadzi istniejącą drogą dojazdową z ul. [...]. Projektowany budynek powstanie w miejscu wyburzonej willi "[...]". W tym budynku odbyło się huczne wesela K. M. z J. G. – w [...] 1927 r. Piwnice: budynek nie jest podpiwniczony. Parter: to strefa wejściowa z wiatrołapem i pomieszczeniem technicznym gdzie znajduje się kotłownia gazowa oraz przyłącza. Przy schodach znajduje się wydzielony lokal pod wynajem złożony z pokoju i łazienki przystosowanej dla niepełnosprawnych. Z opisanego lokalu można wyjść na zewnętrzni taras. Poddasze: to strefa mieszkalna dla zclonków rodziny będących właścicielami obiektu. W skład tej strefy wchodzą: pokój dzienny z kuchnia, sypialnia, garderoba i komunikacja z klatka schodowa". Dla terenu objętego ww. inwestycją obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: RÓWIEŃ KRUPOWA (uchwała Rady Miasta Zakopane Nr XLIX/733/2010 z dnia 28 stycznia 2010 r. – dalej też jako: m.p.z.p.), zaś teren inwestycji (działki nr [...], [...]) położony jest w obszarze o symbolu U/MN-3 – tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, o przeznaczeniu podstawowym – usługi hotelarstwa, usługi nieuciążliwe i uzupełniającym przeznaczeniu terenu – lokale mieszkalne towarzyszące zabudowie usługowej (§ 29 ust. 1). Zgodnie z § 12 ust. 2 ww. planu :"Na terenach, na których dopuszcza się zabudowę należy zapewnić miejsca postojowe dla samochodów w następującej liczbie:"1)dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimum 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny;2)dla nowoprojektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej minimum 2 miejsca postojowe na jeden lokal mieszkalny; 3)dla zabudowy usług turystyki minimum 0,7 miejsca postojowego na jeden pokój gościnny; 4)dla pozostałych obiektów handlu detalicznego i usług nieuciążliwych minimum 2 miejsca postojowe na każde 100m2 powierzchni użytkowej lokali usługowych;5)dla pozostałych obiektów handlu detalicznego i usług nieuciążliwych realizowanych w ramach zabudowy usług turystyki lub zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dodatkowo minimum 2 miejsca postojowe na każde 100m2 powierzchni użytkowej lokali usługowych; 6)dla pozostałych funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wymienionych w niniejszym paragrafie, obowiązuje liczba miejsc postojowych według ustaleń szczegółowych dla tych terenów; 7) potrzeby parkingowe należy realizować w granicach własnej działki budowlanej".

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej obecnie decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), zgodnie z którym: 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2)zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;".

Mając na uwadze powyższe przepisy i odnosząc je do kontrolowanej obecnie decyzji Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona w zakresie wskazanym poniżej. W pozostałym zakresie, po dokonaniu kontroli, Sąd stwierdza i podkreśla, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu zgodnie z kryteriami sądowej kontroli aktów administracyjnych.

Trzeba zacząć od tego, że Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że przeprowadzone postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie posiada takie wady, które uzasadniają uchylenie decyzji organu I i II instancji, gdyż jak twierdzi strona skarżąca wskazane uchybienia proceduralne miałyby uniemożliwić jakąkolwiek kontrolę przyjętych przez organy rozwiązań materialnoprawnych. W ocenie Sądu uchybienia prawu proceduralnemu występują, ale w zakresie wskazanym poniżej i dotyczącym braku uzgodnienia przeciwpożarowego. W pozostałym zakresie ustalenia stanu faktycznego są podjęte zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego i pozwalają Sądowi wraz z uzasadnieniem kontrolowanej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. w wystarczającym stopniu - na skontrolowanie zgodności z prawem aktu stosowania prawa.

Sąd uwzględnił zarzut podnoszący naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 u.p.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej i w zw. z § 3 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. 2015, poz. 1422 ze zm.) - przez przedwczesne zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie został uzgodniony w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Wskazane uchybienia prawu są odpowiednio wynikiem naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie ww. treści materialnoprawnych, co mogło mieć znaczenie dla wyniku sprawy. A zatem kontrolowany organ naruszył prawo materialne w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy. Tym samym organ naruszył także art. 138 § 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy wadliwej w powyższym zakresie decyzji organu I instancji.

Zdaniem Sądu ww. lokal usytuowany na parterze budynku w projektowanym budynku usługowym (wynajem pokoi) z częścią mieszkalną i przeznaczony "usługowo" - pod wynajem zachowuje i realizuje funkcję mieszkalną - przy czym w ocenie Sądu - funkcja ta realizowana jest jednak w sposób właściwy dla budynków zamieszkania zbiorowego. W ocenie Sądu oczywistym jest bowiem, że użytkowanie pomieszczenia/lokalu usługowego w taki sposób, że jest przeznaczany na okresowy pobyt ludzi wskazuje, że przedmiotowy lokal usługowy usytuowany na parterze w istocie stał się lokalem przeznaczonym do zamieszkania zbiorowego. Definicja budynku zamieszkania zbiorowego wynika z treści § 3 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. 2015, poz. 1422 ze zm.). Zgodnie z treścią § 3 pkt. 5 ww. rozporządzenia ilekroć w nim jest mowa o "5) budynku zamieszkania zbiorowego - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny;". Zarazem zdaniem obecnie orzekającego składu brak ustawowej definicji lokalu przeznaczonego do zamieszkania zbiorowego nie wyklucza bowiem możliwości wyodrębnienia lokalu przeznaczonego do zamieszkania zbiorowego jako części budynku o innym przeznaczeniu. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne (zob. np. wyrok NSA z 28.06.2017 r. sygn. akt II OSK 1968/16 zob. http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). W tym miejscu wskazać należy, że - jak wskazał NSA w wyroku z 15.02.2018 r. sygn. akt II OSK 3220/17 (CBOSA) - prawodawca konstruując definicję budynku zamieszkania zbiorowego nie wprowadził dolnego limitu osób, których przebywanie w określonym budynku warunkuje zaliczenie go do tego rodzaju obiektu. Obiektem takim jest budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi w tym m.in. hotel, motel, pensjonat albo dom wypoczynkowy. Przepisy rozporządzenia precyzują szczegółowe warunki techniczne, jakim powinien odpowiadać tego rodzaju budynek, określając m.in. warunki higieniczno-sanitarne (§ 82 rozporządzenia) oraz przeciwpożarowe (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). W związku z powyższym lokal ten powinien spełniać odpowiednie wymagania higieniczno-sanitarne oraz przeciwpożarowe. Zgodnie z treścią § 209 ww. rozporządzenia : "1. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na: 1) mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi, określane dalej jako ZL; 2) produkcyjne i magazynowe, określane dalej jako PM; 3) inwentarskie (służące do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.

2. Budynki oraz części budynków, stanowiące odrębne strefy pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi:

1)ZL I - zawierające pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się;

2)ZL II - przeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale, żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych;

3)ZL III - użyteczności publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II;

4)ZL IV - mieszkalne;

5)ZL V - zamieszkania zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II."

Z powyższego wynika, że przedmiotowy lokal zamieszkania zbiorowego predestynuje/ kwalifikuje projektowany budynek, w którym się ww. lokal zamieszkania zbiorowego do symbolu ZL V.

Z kolei zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej:" 1. Obiektami budowlanymi istotnymi ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których 1)budynek zawierający strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V".

Zgodnie z postanowieniami § 4 w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej: "1. Podstawę uzgodnienia stanowią dane niezbędne do stwierdzenia zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, zależne od przeznaczenia, sposobu użytkowania, prowadzonego procesu technologicznego, sposobu magazynowania lub składowania, występujących w obiekcie budowlanym zagrożeń pożarowych oraz warunków technicznych obiektu budowlanego, obejmujące w szczególności:"

W § 5 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej prawodawca stanowi, że : "1. Uzgodnienia projektu budowlanego dokonuje się w toku wzajemnej współpracy projektanta z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w trakcie sporządzania przez projektanta projektu budowlanego polegającej na: 1) konsultacji rozwiązań projektowych w zakresie oceny ich zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej;

2) wymianie uwag i stanowisk w zakresie projektowanych technicznych środków zabezpieczenia przeciwpożarowego; 3) opracowaniu scenariusza pożarowego dla obiektu budowlanego objętego obowiązkiem stosowania systemu sygnalizacji pożarowej. 2. Odcisk pieczęci i podpis rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, potwierdzające uzgodnienie projektu budowlanego, umieszcza się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego przedstawiających:

1) rzut kondygnacji podstawowej obiektu budowlanego; 2)zagospodarowanie działki lub terenu, sporządzone na kopii mapy do celów projektowych. 3. Uwagi do projektu budowlanego umieszcza się w sposób czytelny pod odciskiem pieczęci uzgadniającej projekt budowlany, a w przypadku braku miejsca - na odwrocie części rysunkowej, umieszczając pod odciskiem pieczęci uzgadniającej projekt budowlany adnotację "verte". Pod uwagami na odwrocie części rysunkowej umieszcza się datę, podpis i pieczęć identyfikującą rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

4. Wzór pieczęci jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia".

Jednocześnie treść kontrolowanej decyzji - co wymaga odpowiedniego zweryfikowania i uzupełnienia - pomija ustalenia/wnioski wynikające z uzgodnienia Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 26 marca 2019r. (k. 75-72 administracyjnych akt organu I instancji), zgodnie z którymi - z uwagi na znajdujący zastosowanie w sprawie art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, a to z uwagi na to, że wszczęto z urzędu przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków zespołu zabudowy wraz z otoczeniem obszaru: ul. Witkiewicza- ul. Sienkiewicza-ul. Kościuszki w Zakopanem - "uzyskanie prawomocnego pozwolenia na budowę nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia prac budowlanych". Zgodnie z treścią art. 10a ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami: "1. Od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru do dnia, w którym decyzja w tej sprawie stanie się ostateczna, przy zabytku, którego dotyczy postępowanie, zabrania się prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich, robót budowlanych i podejmowania innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku.2. Zakaz, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę albo zgłoszeniem, a także działań określonych w innej decyzji pozwalającej na ich prowadzenie. 3. Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się do zabytku służącego obronności i bezpieczeństwu państwa". Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2019 r., IV SA/Po 870/18, którego stanowisko skład obecnie orzekający podziela: "Ochrona zabytku w okresie postępowania o wpis wynika z mocy samego prawa, a zakazy o których mowa w art. 10a ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami obowiązują inwestora od dnia wszczęcia postępowania w sprawie wpisu zabytku do rejestru. W konsekwencji inwestor nie może prowadzić przy zabytku robót do czasu zakończenia postępowania o wpis".

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego, aby ten wykorzystując odpowiednio swoje kompetencje zawarte w art. 136 k.p.a. dążył zgodnie z prawem do uzupełnienia przedmiotowego uzgodnienia na etapie postępowania odwoławczego. Podsumowując stwierdzić bowiem należy, że w ocenie Sądu w składzie orzekającym w kontrolowanej sprawie zebrany w sprawie materiał dowodowy, przedmiot i zakres inwestycji oraz ustalony stan faktyczny sprawy w sposób względnie jednoznaczny wskazują na możliwość, dopuszczalność uzupełnienia tego ww. uzgodnienia przeciwpożarowego na etapie drugoinstancyjnym. Sąd oczywiście nie przesądza w tym miejscu, że to uzgodnienie bezsprzecznie nastąpi, gdyż wchodziłby tą oceną w kompetencje organu uzgadniającego.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że ich nie podziela.

Sąd nie podziela zarzutu skargi podnoszącego naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b. w zw. z § 12 ust. 2 pkt 1-3 uchwały Nr XLIX/733/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rówień Krupowa. W ocenie Sądu kontrolowany organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że w projekcie zapewniono odpowiednią liczbę miejsc parkingowych/postojowych, a dokonana przez organ ocena zgodności projektu z ustaleniami części ogólnej planu miejscowego jest wystarczająca i poddaje się kontroli Sądu. Zgodnie z zasadami obsługi w zakresie komunikacji określonymi w ustaleniach m.p.z.p. dla terenu U/MN-3, tj. w zakresie zaprojektowania wymaganej ilości miejsc postojowych dla samochodów osobowych (§12 ust. 2 pkt 2 – dla nowoprojektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej min. 2 miejsca postojowe na jeden lokal mieszkalny; pkt 3 – dla zabudowy usług turystyki min. 0,7 miejsca postojowego na jeden pokój gościnny) – co razem zdaniem Sądu daje zgodnie z prawem miejscowym trzy miejsca postojowe, w tym jedno dla osób niepełnosprawnych - jako wystarczające dla projektowanego budynku. Miejsce w budynku garażowym służy zapewnieniu miejsca postojowego dla istniejącego już budynku jednorodzinnego na działce nr [...]. Kontrolowany organ prawidłowo zatem ustalił, trafnie korygując w tym zakresie organ I instancji, że niezależnie od istniejącego na terenie działki nr [...] jednego miejsca postojowego, zaprojektowano dodatkowe trzy miejsca postojowe, a miejsca te zaprojektowano w prawidłowej odległości – 3,00 m do granicy działki sąsiedniej nr [...], zatem zgodnie z określonymi wyżej wymaganiami i w sposób zgodny z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Sąd nie podziela zarzutu skargi podnoszącego naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 14 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ w ocenie Sądu kontrolowany organ zatwierdził projekt budowlany dla inwestycji, do której zapewniono dojście i dojazd do drogi publicznej spełniające wymogi stawiane ww. przepisami prawa. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż kontrolowany organ naruszył art. 33 ust. 1 u.p.b., ponieważ zdaniem Sądu zatwierdzenie projektu budowlanego nastąpiło dla zamierzenia inwestycyjnego, które wbrew zarzutom skargi będzie mogło samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na istniejący w dniu wydania kontrolowanej decyzji odpowiedni dojazd do projektowanego budynku - który, co także ma refleksowe znaczenie dla oceny Sądu - obecnie/teraz jest wystarczający dla już istniejącego domu w zabudowie jednorodzinnej. Podobnie też w ocenie Sądu niezasadny jest argument dotyczący braku sprawdzenia zapewnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, bowiem dostęp ten jak prawidłowo ustaliły kontrolowane organy zapewniony został szlakiem ustanowionej służebności gruntowej o szerokości 3 m. Co prawda Sąd nie podziela stanowiska kontrolowanego organu, że skoro istniejący dojazd nie był bezpośrednim przedmiotem inwestycji, to nie podlegał ocenie w zakresie wymagań określonych w § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale tak się złożyło w kontrolowanej sprawie, że w ocenie Sadu istniejący dojazd jest wystarczający i zgodny z prawem (zob. odpowiednio wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 października 2008 r. , sygn. akt II SA/Kr 646/08). W wyroku tym jest mowa o tym - i obecnie orzekający skład podziela to stanowisko dla potrzeb kontrolowanej sprawy - że rozporządzenie, o którym mowa reguluje warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i w tym kontekście należy odczytywać sformułowany w ustępie 1. § 14 warunek zapewnienia odpowiedniego dojścia i dojazdu do drogi publicznej. Warunek ten odnosi się do działek budowlanych, budynków i urządzeń z nim związanych. Istotą tego przepisu jest przede wszystkim sformułowanie wymagania adresowanego do inwestora zamierzającego wznieść budynek. Kwestią wtórną zaś jest określenie minimalnych parametrów technicznych precyzujących to wymaganie. Zawsze więc obowiązkiem organu badającego przedłożony projekt zagospodarowania terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 c) będzie sprawdzenie czy projektowany budynek ma (czy też będzie miał) zapewnione odpowiednie dojście i dojazd do drogi publicznej bez względu na to, czy zamiar inwestora obejmuje, czy nie obejmuje budowę drogi, chodnika czy też ciągu pieszo-jezdnego. Innymi słowy to, że w ramach inwestycji nie przewiduje się robót budowlanych związanych z dojściem i dojazdem, nie oznacza, że organ zwolniony jest od dokonania sprawdzeń w tym zakresie. Przy założeniu odmiennym należałoby dopuścić możliwość zatwierdzenia projektu np. osiedla domów wielomieszkaniowych bez właściwego połączenia z drogą publiczną tylko dlatego, że inwestor tego elementu własnego zamierzenia nie objął projektem. Jest oczywiste, że w razie stwierdzenia, iż takie, odpowiednie w świetle § 14 (i innych ew. przepisów) dojście i dojazd już istnieją, wniosek inwestora i projekt pod tym względem nie będą wymagały uzupełnień. Jeśli jednak połączenia nie ma w ogóle, albo ze względów technicznych jest ono nieodpowiednie, pozwolenie na budowę bez odpowiednich uzupełnień nie będzie mogło być udzielone. Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy zapewnienie w taki sposób połączenia z drogą publiczną jest wystarczające w relacji do przeznaczenia budowanego obiektu i wymagań przeciwpożarowych. Założyć przy tym należy, że użyte w ust. 1 § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. pojęcie "jezdni" odnosi się do każdego pasa, po którym ma odbywać się dojazd, a w konsekwencji - że minimalnym wymaganiem dla takiego pasa jest szerokość 3 m. Inna wykładnia wymienionego przepisu nie jest możliwa. W szczególności nie do przyjęcia jest pogląd, wg. którego owo pojęcie "jezdni" w każdym przypadku miałoby oznaczać część drogi, o jakiej mowa w przepisach o ruchu drogowym. Nic bowiem nie uprawnia do utożsamiania "dojścia i dojazdu" z drogą, której w dodatku tylko część miałaby stanowić jezdnia. W kontrolowanej obecnie sprawie szerokość pasa w wymiarze 3 m. występuje, co kontrolowany organ ustalił i co uzasadnia niewzględnie zarzutu. Nadto zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. określającymi zasady obsługi w zakresie komunikacji w realach kontrolowanej sprawy "zachowuje się istniejące drogi wewnętrzne niewydzielone liniami rozgraniczającymi, stanowiące dojazdy do działek budowlanych" a oświetlenie drogi mogą zapewnić lampy solarne.

Kontrolowany organ nie naruszył także art. 96 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez rezygnację z przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że przedmiotowa inwestycja (budynek usługowy z częścią mieszkalną) nie należała do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak i nie należała do inwestycji potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dlatego też w ocenie Sądu trafne i zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanych organów, że planowana inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie zdaniem Sądu biorąc pod uwagę lokalizację, zakres i charakter inwestycji prawidłowo i zgodnie z prawem kontrolowane organy rozważyły i stwierdziły brak potencjalnego znaczącego oddziaływania planowanego przesiedzenia na obszar Natura 2000. Sąd podziela stanowisko kontrolowanych organów, że przedstawiona powyżej funkcja projektowanego obiektu nie wskazuje aby projektowana inwestycja generowała, np. ponadnormatywny hałas, czy też niedopuszczalne zwiększenie natężenia ruchu i naruszenie bezpieczeństwa wjazdów i wyjazdów na drogę publiczną, funkcja obiektu wskazuje na przyszłe zwykłe korzystanie z nieruchomości przez właścicieli i użytkowników.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy będzie się kierował oceną i stanowiskiem Sądu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania, jak w pkt II sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a.