Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 116/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas Asesor WSA Katarzyna Matczak Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. D. i R. D. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego I. uchylić zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty S. z dnia "[...]", Nr "[...]" II. zasądza od Wojewody kwotę 200 zł. (dwieście) na rzecz skarżących J. i R. D. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Starosta S. decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" umorzył wznowione na wniosek J. i R. D. postępowanie administracyjne w sprawie wydania J. i B. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr 168/5 w J. Organ uznał, że zarzuty podnoszone przez J. i R. D. (ograniczenie dopływu światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych w ich budynku i ograniczenie ciągu kominowego) są bezprzedmiotowe i nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 145 § l k.p.a. do wznowienia postępowania.

R. D. wniósł odwołanie do Wojewody domagając się uchylenia decyzji. Podniósł, że został pominięty w postępowaniu jako strona. Zwrócił uwagę, że w 2001 roku zostało wydane pozwolenie na rozbudowę domu na sąsiedniej działce nr 168/3, w wyniku czego został ograniczony dopływ światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w jego budynku oraz ograniczony ciąg kominowy.

Podniósł, że dom na sąsiedniej działce nr 168/5 jest o około 4 metry przesunięty w stronę jego działki, co wynika z planu zagospodarowania dla działek 168/3, 168/4 i 168/5. Natomiast przed wydaniem decyzji z dnia 27 października 2004 roku w sprawie brak było pomiarów geodety, który w czasie wizji lokalnej nie był w stanie zmierzyć wysokości budynku J. i B. K. z różnicą posadowienia z powodu zbyt bliskiej odległości między domami i znacznej wysokości.

Wojewoda decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że R. D. wniósł o wznowienie postępowania twierdząc, iż jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Jednak Wojewoda nie stwierdził naruszenia konkretnych przepisów techniczno-budowlanych w kontekście interesu prawnego skarżącego, gdyż projektowana rozbudowa i nadbudowa została usytuowana w odległości 4 metrów od granicy z sąsiednią działką. Ponadto dwa pomieszczenia z oknami, znajdujące się w budynku skarżącego od strony działki na której projektowana jest przedmiotowa dobudowa, nie spełniają wymaganej wysokości, aby mogły zostać uznane za pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi. Natomiast w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, póz. 690 ze zm.) zostały określone wymagania odnośnie naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Z kolei odnośnie zarzutu ograniczenia ciągu kominowego, to Polska Norma nie określa warunków dla kominów usytuowanych od zasłony w odległości powyżej 10 m, a w przedmiotowej sprawie komin znajduje się w odległości około 15 m od ściany rozbudowywanego budynku.

W tej sytuacji, zdaniem organu II instancji, organ I instancji, odmawiając skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na rozbudowę i dobudowę budynku na działce nr 168/5 w J., działał zgodnie z obowiązującym prawem.

Na powyższą decyzję J. i R. D. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 151 k.p.a. i art. 105 k.p.a.

Zdaniem skarżących, organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia powinien był wydać decyzję odmawiającą uchylenia decyzji będącej przedmiotem wznowienia albo uchylić tę decyzję i wydać nową decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy.

Tymczasem organ II instancji uznał, że wznowione postępowanie należy umorzyć jako bezprzedmiotowe nie wyjaśniając na czym ta bezprzedmiotowość miała polegać.

W ocenie skarżących, w sprawie będącej przedmiotem odwołania, nie zaistniały żadne przesłanki do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania bowiem ani skarżący nie cofnęli swojego wniosku, ani też organ I i II instancji nie stwierdził, że J. i B. K. zrezygnowali z rozbudowy domu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że przedmiotowa rozbudowa i nadbudowa nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących.

W tej sytuacji nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, a zatem nie można uznać skarżących za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku na działce nr 168/5 w J. Dlatego wznowione postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art.145 § l pkt 4 k.p.a., należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Jednakże wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § l pkt 4 k.p.a. - strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu - następuje tylko na żądanie strony. Jeżeli organ właściwy do rozstrzygnięcia podania o wznowienie postępowania stwierdzi, że żądanie wznowienia nie pochodzi od strony wówczas na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania.

Natomiast, jeżeli organ uzna, że w sprawie zachodzi jedna z przesłanek określonych w art. 145 § l k.p.a. uzasadniająca wznowienie postępowania i wznowi postępowanie, to stosownie do postanowień art. 149 § 2 k.p.a. zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia o istocie sprawy.

Po zakończeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, organ może wydać decyzję:

1) o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § l k.p.a. (art. 151 § l pkt l k.p.a.)

2) o uchyleniu dotychczasowej decyzji, gdy istnieją podstawy do jej uchylenia na podstawie art. 145 § l k.p.a., i rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § l pkt 2 k.p.a.)

3) stwierdzającą wydanie dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa i wskazanie powodów, dla których nie można jej uchylić (art. 151 §2 k.p.a.).

Zatem, jeżeli po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia, organ dojdzie do wniosku, że jednak nie ma podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § l k.p.a, ponieważ brak jest przesłanek wznowieniowych - np. strona, która domagała się wznowienia postępowania z mocy art. 145 § l pkt 4 k.p.a. nie ma legitymacji strony - wówczas w oparciu o art. 151 § l pkt l k.p.a. wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. Jednak osoba, na której wniosek wznowiono postępowanie jest stroną postępowania toczącego się po wznowieniu niezależnie od jego wyniku (wyrok NSA z 11 kwietnia 2000 roku, I SA 2080/98, niepubl.).

Tymczasem w przedmiotowej sprawie, organ I instancji po wznowieniu postępowania na wniosek skarżących, umorzył to postępowanie z powodu braku przesłanek wznowieniowych, gdyż skarżący, którzy domagali się wznowienia postępowania z mocy art. 145 § l pkt 4 k.p.a., nie mieli legitymacji strony. Natomiast przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości umorzenia postępowania wznowieniowego, bez cofnięcia żądania, tylko dlatego, że żądanie pochodzi od podmiotu, który nie jest stroną, czy też gdy wydana uprzednio decyzja jest zgodna z prawem (wyrok NSA z 3 listopada 1998 roku, I SA 625/98, niepubl.). Umorzenie postępowania będzie miało miejsce, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe (art. 105 § l k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania, gdyż nadal pozostawało do rozstrzygnięcia żądanie zgłoszone przez skarżących, które nie zostało cofnięte .

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit c Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty S. z dnia "[...]" i na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł, że nie może być ona wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz w oparciu o art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz skarżącego poniesione przez nich koszty postępowania sądowego.