Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 505/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1 , art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art 31 zq ust.: 3, 5 , 7, 8
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 721/20 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 721/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie ze skargi (...) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 r. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r. nr(...).

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

(...) (dalej: "Strona", "Skarżący") we wniosku (RDZ) z dnia (...) zwrócił się do ZUS o zwolnienie z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne, rentowe, wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za siebie, jako prowadzącego pozarolniczą działalność, opłacającego składki wyłącznie za siebie, za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568, dalej: ustawa Covid-19).

Decyzją z dnia (...) r. organ odmówił Stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za wnioskowany okres. W uzasadnieniu organ przytoczył art. 31zo ust. 2 i ust. 4 oraz art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19. Ponadto wyjaśnił, że w wyniku analizy konta ustalono, że deklaracja rozliczeniowa za kwiecień 2020 r. została złożona przez Stronę osobiście 22 lipca 2020 r., czyli po terminie wynikającym z art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19. Pismem z dnia 23 sierpnia 2020 r. Strona wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po rozpoznaniu sprawy na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z dnia (...) r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) r. Zdaniem organu, w sprawie brakowało deklaracji rozliczeniowych, co uniemożliwiło przyznanie zawnioskowanego przez Stronę zwolnienia.

Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu Skarżący powtórzył w całości argumentację zamieszczoną wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja narusza prawo ze względu na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja (ale także decyzja wydana w I instancji) w dużej mierze pozbawiona jest uzasadnienia faktycznego i prawnego, co ma kluczowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 §1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Zdaniem WSA w niniejszej sprawie organ w ramach uzasadnienia prawnego decyzji, opisując obowiązki Skarżącego, ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów prawa, dotyczących procedury składania wniosku. Pominął natomiast całkowicie przepisy prawa nakładające na Skarżącego obowiązek składania deklaracji ZUS, mimo że Skarżący korzystał z tzw. "zus-u ulgowego" i był przekonany, iż deklaracje na kolejne miesiące są systemowo "klonowane". Wskazana okoliczność przy sprzecznych informacjach przekazywanych Skarżącemu przed wydaniem decyzji przez organ miała istotne znaczenie. Decyzja nie posiada również prawidłowego uzasadnienia faktycznego, ponieważ organ ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że przedmiotowe deklaracje zostały złożone po upływie ustawowego terminu, co uniemożliwiło dokonanie zwolnienia z opłacania składek, w tym za maj 2020 r. Organ stwierdził, że w sprawie brak było deklaracji, jednak nie wyjaśnił właściwie tej okoliczności. Twierdzenie organu w tym zakresie okazało się sprzeczne ze wskazaniem, ze deklaracje wpłynęły lecz po 30 czerwca 2020 r. Z lektury zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika z czego organ wywodzi, że na Skarżącym ciążył obowiązek składania dokumentów rozliczeniowych. Wadliwość uzasadnień potwierdza dodatkowo, podnoszony przez Skarżącego, sposób i błędy w informowaniu o brakujących dokumentach rozliczeniowych (wiadomość e-mail z 19 czerwca 2020 r., rozmowy telefoniczne z pracownikami infolinii w dniach 24 i 25 czerwca 2020 r. oraz rozmowa telefoniczna z pracownikiem rozpoznającym wniosek w dniu 21 lipca 2020 r.). Te okoliczności zostały przez organ całkowicie pominięte, mimo że były podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów wyrażonych w art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, także na naruszenie art. 9 k.p.a., gdyż z informacji zamieszczonych w analizowanych decyzjach ZUS wynika, że skoro wpływ deklaracji rozliczeniowej nastąpił 22 lipca 2020 r., czyli po terminie wynikającym z art. 31 zq ust. 3 ustawy COVID-19, to Skarżącemu nie przysługiwało prawo do zwolnienia z opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne. Skarżący wyjaśniał jednak, że złożył brakującą dokumentację (deklaracje) niezwłocznie po uzyskaniu w dniu 21 lipca 2020 r. informacji, od pracownika ZUS rozpoznającego przedmiotowy wniosek, iż brak deklaracji skutkował będzie negatywnym wynikiem oceny wniosku. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Skarżący podnosił, że 19 czerwca 2020 r. otrzymał wiadomość e-mail od ZUS, w której poinformowano go o brakujących dokumentach rozliczeniowych na koncie płatnika. W związku z tym w dniach 22, 24 i 25 czerwca 2020 r. skontaktował się z pracownikiem infolinii ZUS w celu wyjaśnienia ww. kwestii. Z uzyskanych informacji wynikało, że na koncie rozliczeniowym ZUS wszystko się zgadza. Dodatkowo poinformowano Skarżącego, że deklaracje tworzone są systemowo (następuje ich klonowanie).

Sąd I instancji zauważył, że przedmiotowy wniosek został złożony 9 kwietnia 2020 r. co oznacza, że jego sprawą ZUS zajmował się już w maju, a mimo to nie zwrócono mu uwagi na konieczność złożenia brakującego dokumentu (deklaracji). Tym samym organ dopuścił się istotnego naruszenia zasady informowania wyrażonej w art. 9 k.p.a. Stan faktyczny sprawy dowodzi, że Skarżącemu przed 30 czerwca 2020 r. nie wskazywano na istnienie braku deklaracji, której złożenie było ustawowym warunkiem udzielenia zwolnienia. Okoliczności sprawy wskazują wręcz na dezinformację w tym zakresie, ponieważ Skarżący działając z własnej inicjatywy uzyskał informację o braku nieprawidłowości, po czym tuż przed wydaniem decyzji odmownej poinformowano go o niezłożonych deklaracjach.

W ocenie Sądu I instancji, w sprawie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Z akt badanej sprawy nie wynika bowiem, aby przed wydaniem decyzji odmownej z 17 sierpnia 2020 r. umożliwiono Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ był na podstawie art. art. 12 § 1 k.p.a. zobligowany działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Sąd I instancji stwierdził, że doszło do istotnego naruszenia obowiązku wynikającego z art. 79a § 1 k.p.a., nie został również spełniony warunek wyrażony w art. 10 § 2 k.p.a., pozwalający organowi na odstąpienie od zasady umożliwienia stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału. Ponadto w ocenie Sądu I instancji w sprawie nie zaistniała również inna podstawa odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., a która została wprowadzona regulacją art. 15zzzzzn pkt 1 ustawy COVID-19.

Naruszenie art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o ile oczywiście organ przystąpiłby do wykonania swoich obowiązków, respektując przewidziane przepisami prawa terminy.

Sąd I instancji wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie, w związku z naruszeniem przepisów art. 9, art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a., organ pominie fakt opóźnienia w złożeniu dokumentów, jako okoliczność wpływającą na rozstrzygniecie o zasadności wniosku o zwolnienie z opłacania składek. Skarżący nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu, który prowadził postępowanie z naruszeniem ww. przepisów postępowania. Ponadto organ uwzględni przedstawione rozważania Sądu I instancji w zakresie naruszeń art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z proceduralnymi wymogami.

Od przedmiotowego wyroku organ złożył skargę kasacyjną, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., oraz art. 31 zo, art. 31 zq ust. 3 ustawy COVID-19, przez wskazanie w uzasadnieniu wyroku podstaw uchylenia decyzji Zakładu niemających związku z wydanym rozstrzygnięciem przy materialnoprawnym braku podstaw do dokonania zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek w ustalonym stanie sprawy rozstrzygniętym zaskarżoną decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r.

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 p.p.s.a., art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 31 zq ust. 5, 7 i 8 - ustawy COVID-19, przez uchylenie zaskarżonej decyzji celem przeprowadzenia postępowania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w okolicznościach braku podstaw do wnioskowanego zwolnienia.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, w związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach, której działa Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega, więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna - wobec niedostrzeżenia przez Naczelny Sąd Administracyjny przesłanek skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji - podlega rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, stwierdził ich niezasadność.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ".

Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych) zaskarżonego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczyła strona, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W tej sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu, ponieważ Sąd I instancji podjął rozstrzygnięcie w granicach badanej sprawy, obejmującej zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) r., utrzymującą w mocy decyzję z dnia (...) r., odmawiającą (...) prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za marzec 2020 r. Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd ma zatem obowiązek zajęcia się sprawą co najmniej w zakresie, w jakim domaga się strona skarżąca, formułując konkretne zarzuty skargi. Powinnością sądu jest zatem rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy (por. wyrok NSA z 1.04.2008 r. sygn. akt II FSK 291/07). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd rozważył wszystkie podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty oraz skontrolował ich zasadność na gruncie przepisów ustawy COVID-19 w powiązaniu z ogólnymi zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 135 p.p.s.a : "Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia."

Przesłanką do zastosowania unormowania zawartego w cytowanym przepisie jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tyko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Warunkiem koniecznym skorzystania przez sąd z uprawnień określonych w art. 135 p.p.s.a jest ustalenie, że stosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy jest niezbędne do końcowego jej załatwienia (por wyrok NSA z 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 591/09). W rozpoznawanej sprawie ten warunek został spełniony, bowiem WSA w Szczecinie uchylił decyzje ZUS wobec niespełnienia przez te decyzje wymogów przewidzianych w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., a nadto z powodu naruszenia przez organ zasad wynikających z przepisów: art. 9, 10 § 1 i art. 79a § 1 oraz 11 k.p.a.

Natomiast przepisy art. 31 zq ust. 5, 7 i 8 ustawy COVID-19, nie mogły być naruszone przez Sąd I instancji, gdyż ich adresatem jest ZUS.

Zgodnie z art. 31 zq ust. 5 ustawy COVID-19 : "Zakład Ubezpieczeń Społecznych informuje płatnika składek o zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w ust. 2".

W myśl art. 31 zq ust. 7 tej ustawy: " Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo, następuje w drodze decyzji".

Natomiast z treści art. 31 zq ust. 8 ww. ustawy wynika, że : "Od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".

Należy w tym miejscu zauważyć, że z art. 31 zq ust. 7 ustawy COVID-19 wynika, że odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo, następuje w drodze decyzji. Oznacza to, że odmowa zwolnienia z tego obowiązku następuje w formie aktu administracyjnego wydawanego w ramach procedury uregulowanej w Kodeksie postępowania administracyjnego, bez zastrzeżenia z którego wynikałby ograniczenia w zastosowaniu określonych przepisów tego kodeksu. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że omawiana regulacja ustawy o COVID-19 nie stanowi lex specialis w odniesieniu do przepisów art.: 9, 10 § 1 i art. 79a § 1 oraz 11 k.p.a. Są to przepisy kazuistyczne, nie mniej jednak nie są to przepisy regulujące zagadnienia uregulowane w ww. przepisach k.p.a, a tym bardziej nie wyłączają one zastosowania tych regulacji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, ze przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego, którego Sąd nie naruszył w rozpoznawanej sprawie, o czym była mowa wyżej.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 31 zo ustawy o COVID-19, bez wskazania na konkretne ustępy tego przepisu oraz art. 31 zq ust. 3 tej ustawy. Jednakże wbrew stanowisku skarżącego organu przepisy te nie stanowią lex specjalis w stosunku do przepisów art.: 9, 10 § 1 i art. 79a § 1 oraz 11 k.p.a., a ponadto nie wyłączają ich stosowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zaskarżone decyzje zostały uchylone przez Sąd I instancji z powodu naruszenia wymogów przewidzianych w art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., a dotyczących braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, czego autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł. W tym zakresie należy w pełni podzielić stanowisko WSA dotyczące jakości uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji wydanej w I instancji. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego, decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracji stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania odpowiedniej kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym normom prawnym zastosowanym w sprawie. Z uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji strona powinna uzyskać pełną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygniecie. Tego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że organ w pierwszej kolejności obowiązany był wykazać w uzasadnieniu decyzji, że obowiązek składania dokumentacji wymaganej przepisami prawa ciążył na skarżącym i nie podlegał on zwolnieniu w tym zakresie oraz podać jakie i kiedy złożone zgłoszenie o tym przesądza. Z lektury zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wynika z czego organ wywodzi, że na skarżącym ciążył obowiązek składania dokumentów rozliczeniowych. Zgodnie bowiem z art. 31 zq ust. 3 ustawy: "Warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31 zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8, należnych za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r. - do dnia 31 października 2020 r., w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 10, należnych za listopad 2020 r. - do dnia 31 grudnia 2020 r., a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 12, należnych za listopad 2020 r., grudzień 2020 r., styczeń 2021 r., luty 2021 r. lub marzec 2021 r. - do dnia 30 kwietnia 2021 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania".

Należy również zgodzić się z WSA w Szczecinie, że wadliwość uzasadnień dodatkowo potwierdza, podnoszony przez Skarżącego sposób i błędy w informowaniu o brakujących dokumentach rozliczeniowych przez pracowników infolinii. W przypadku decyzji, w której następuje odmowa prawa zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek, z uzasadnienia tej decyzji powinny w sposób jednoznaczny wynikać przesłanki takiego rozstrzygnięcia, a ponadto powinna być wyjaśniona podstawa prawna takiego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.