Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 978/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant asystent sędziego Joanna Skrzypczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. M. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II S.A./Łd 978 / 05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] , Nr [...] (znak: [...] ) Wojewoda [...] , na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] , Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o. o. w W. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B. Nr [...] , w skład której wchodzą: wieża teletechniczna, kontenery i przyłącze energetyczne, na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. (działka o nr ewidencyjnym 62/29, obręb [...] ), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż A. Sp. z o. o. w W. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B. . Decyzją nr [...] , z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji w ustawowo przewidzianym terminie odwołał się M. M. , właściciel działki sąsiadującej z nieruchomością, na której zaprojektowano inwestycję, wskazując, iż obawia się stacji bazowej na sąsiedniej działce powodującej utratę wartości jego nieruchomości oraz mogącą wywoływać szkody w stanie zdrowia.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie, po analizie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy stwierdził, iż w dniu 13. czerwca 2003 roku inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na przedmiotową budowę, załączając dokumentację projektową. Dalej organ wskazał, iż w świetle obowiązującego w dacie złożenia wniosku stanu prawnego, przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zgodnie z przepisem par. 2 pkt 9g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24. września 2002 roku w sprawie określenia rodzaju takich przedsięwzięć oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490 ze zm.) wymaga ona obligatoryjnie sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Przepis art. 32 ust. l ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku – Prawo budowlane stanowi natomiast, iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a przeprowadza je organ właściwy do wydania decyzji.

Dalej organ wskazał, iż ustawodawca wprowadził zasadę uspołecznienia procesu decyzyjnego w dziedzinie ochrony środowiska. Inwestor złożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko uzgodniony pozytywnie przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją znak: [...] , z dnia [...] oraz Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa znak: [...] , z dnia [...] . Zdaniem organu powyższe uzgodnienia są wiążące dla organu udzielającego pozwolenie na budowę.

Raport w sprawie oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii cyfrowej stwierdza, iż przy zachowaniu warunków określonych w projekcie, stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska odwołującego się, że inwestycja stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi. Prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie oraz zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa została ponownie zbadana i potwierdzona w postępowaniu odwoławczym.

Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami, w tym techniczno – budowlanymi.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż projekt zatwierdzony przedmiotową decyzją jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia i wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Stanowi to – w ocenie organu – o wywiązaniu się inwestora z obowiązków wynikających z przepisu art. 35 ust. l i 2 ustawy – Prawo budowlane, koniecznych do wypełnienia przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę.

Konkludując organ wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, w razie spełnienia przez inwestora powyższych wymagań oraz wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożenia wniosku o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W dniu 12. stycznia 2004 roku M. M. wywiódł na powyższą decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając naruszenie przepisów art.6 k.p.a., art. 143 k.c., art. l44 k.c., art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż na podstawie decyzji z dnia [...] , Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta Ł. zatwierdzony został projekt budowlany i wydane zostało pozwolenie na budowę dla A. Sp. z o.o. w W. , obejmujące budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci B. Nr [...] , w skład której wchodzą: wieża teletechniczna, kontenery i połączenie energetyczne na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A. , na działce o nr ewidencyjnym 62/29, obręb [...] .

Dalej skarżący wskazał, iż przedmiotowa inwestycja należy, w świetle obowiązujących przepisów do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, co wynika z treści przepisu par. 2 pkt 9g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24. września 2002 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490 ze zm.). Skarżący wskazał, iż złożył wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na przedmiotową budowę projekt budowy oraz raport oddziaływania owej inwestycji na środowisko. Opracowany raport stwierdzał, iż przy zachowaniu warunków określonych w projekcie stacji bazowej telefonii komórkowej B. , nie będzie ona wywierała negatywnego wpływu na środowisko i zdrowie ludzi. W projekcie zagospodarowania działki sporządzonym we wrześniu 2002 roku, ustalone zostało natomiast, że obszar, na którym może występować elektromagnetyczne promieniowanie wyższe od poziomu dopuszczalnego, emitowane z projektowanych instalacji antenowych będzie niedostępny dla ludzi. Dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego w miejscach dostępnych dla ludzi na poziomie ziemi oraz na najwyższych kondygnacjach istniejącej zabudowy po realizacji przewidzianej inwestycji nie będą przekroczone. W otoczeniu stacji bazowej, w miejscach dostępnych dla ludzi, to jest na wysokości 1,8 mnpt, gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego nie przekroczy wartości dopuszczalnej.

Skarżący wskazał, iż w odniesieniu do projektu zagospodarowania przestrzennego nie będzie przekroczony dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania na najwyższych kondygnacjach istniejącej zabudowy, co nie przesądza o całkowitym bezpieczeństwie owego obszaru. Zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej może spowodować powstanie znaczących, negatywnych skutków w przyszłości, w odniesieniu do projektów zagospodarowania przestrzennego na działkach sąsiadujących. Zdaniem skarżącego powstanie ograniczenie w sporządzaniu projektów wyższej zabudowy niż obecnie istniejąca. W takiej sytuacji odmowa pozwolenia na budowę będzie mogła wynikać tylko i wyłącznie z usytuowania na gruncie sąsiednim stacji bazowej telefonii komórkowej. Skarżący zauważa, iż w takiej sytuacji zatwierdzenie projektu budowy i wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu art. 140 Kodeksu cywilnego, który określając granice prawa własności stanowi, że granice prawa własności mogą być określane przez ustawę, zasady współżycia społecznego i społeczno – gospodarcze przeznaczenie prawa. Ograniczenia własności powinny w sposób jednoznaczny wynikać z ustawy lub z aktów wykonawczych do ustawy (vide: wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 7. stycznia 1981 roku, w sprawie sygn. akt SA 751/80).

Skarżący wskazał nadto, iż ani prawo budowlane, ani też prawo ochrony środowiska nie dają organowi administracyjnemu podstaw do ograniczenia uprawnień właściciela nieruchomości. W trybie przepisu art. 143 Kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, w granicach określonych przez społeczno – gospodarcze przeznaczenie gruntu. Zdaniem skarżącego, utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę stacji spowoduje ograniczenie prawa własności skarżącego, z uwagi na fakt, że nie będzie mógł on wybudować budynku mieszkalnego wyższego niż aktualnie znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, co może powodować zagrożenie dla zdrowia, którego źródłem byłoby promieniowanie niejonizujące wytwarzane przez stację bazową telefonii cyfrowej.

Skarżący wskazał, iż ocena oddziaływania na zdrowie ludzkie została dokonana na powierzchni terenu oraz w istniejących zabudowaniach, nie jest jednak znane oddziaływanie promieniowania i jego wysokość na zabudowania, które dopiero powstaną w przyszłości, Skarżący chcąc wznieść na posiadanej nieruchomości budynek mieszkalny nie ma pewności, że nie będzie on objęty szkodliwym dla zdrowia promieniowaniem. Ponadto, zdaniem skarżącego już w samym raporcie oddziaływania na środowisko ustalone zostało, że "praktyczne właściwości środowiska elektromagnetycznego nie są nigdy przewidywalne w 100%, tym bardziej, że na działce sąsiadującej ze stacją bazową znajduje się przesyłowa linia 110 kV". Zgodnie natomiast z przepisem art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie został naruszony interes osób trzecich – właścicieli sąsiadujących nieruchomości.

Dalej skarżący wskazał, iż w samym raporcie oddziaływania na środowisko wskazana została możliwość powstania konfliktów społecznych spowodowanych niepokojem o występowanie negatywnych oddziaływań zdrowotnych. Zdaniem sporządzającego opinię sytuacje takie wynikają z "nieodpowiedzialnych informacji prasowych donoszących o szkodliwym oddziaływaniu pól elektromagnetycznych". Zaleca on zatem dotarcie do zainteresowanych osób z informacją o przedsięwzięciu i jego rzeczywistych skutkach. Zdaniem skarżącego w raporcie nie został wzięty pod uwagę fakt, że wartość nieruchomości położonych w sąsiedztwie stacji bazowej telefonii cyfrowej ulegnie automatycznemu obniżeniu niezależnie od sugerowanych prób dotarcia do osób zainteresowanych. Spowoduje to tym samym realną szkodę majątkową dla skarżącego.

Dalej skarżący podniósł, iż w trybie przepisu art. 144 Kodeksu cywilnego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno –gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Immisje pośrednie nie mogące przekraczać przeciętnej miary to takie, których ocena dokonana zostaje na podstawie obiektywnych warunków panujących w środowisku osób zamieszkujących dany teren, biorąc pod uwagę sposób korzystania z nieruchomości. Nieuzasadnione byłoby, aby korzystanie z jednej nieruchomości sąsiedniej mogło pod względem sposobu i rozmiaru odbywać się z zasadniczym ograniczeniem korzystania z drugiej nieruchomości.

Konkludując skarżący wskazał, iż utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowy byłoby sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 par. 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się w zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej tego rodzaju uchybień, które nie pozwalają na ich pozostawienie w obrocie prawnym, a tym samym uchylił je.

Stosownie do uregulowań ustawy z dnia 7. lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), poza wyjątkami określonymi precyzyjnie w tejże ustawie, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 przywołanej powyżej ustawy). Do wniosku o pozwolenie na budowę, który inicjuje postępowanie inwestor zobowiązany jest dołączyć:

1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w przepisie art. 12 ust. 7 tejże ustawy, aktualnym na dzień opracowania projektu;

2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na

cele budowlane;

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona

wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 33 ust.2 przywołanej powyżej ustawy).

Powyżej wymienione elementy są składnikami koniecznymi wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Inne elementy mają charakter fakultatywny i zależą od rodzaju terenu, na którym ma być realizowana inwestycja, albo od rodzaju i zakresu inwestycji (art. 33 ust. 2 pkt 4 i ust 3 omawianej ustawy). Dalej przepisy ustawy – Prawo budowlane stanowią, iż pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim:

1) przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska;

2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, przy czym uzgodnienie, wyrażenie zgody lub opinii, powinny nastąpić w terminie 14 dni od dnia przedstawienia proponowanych rozwiązań. Niezajęcie przez organ stanowiska w tym terminie, uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych rozwiązań. Owo niezajęcie stanowiska przez organ opiniujący nie wywołuje jednak dla inwestora korzystnych skutków prawnych tylko wówczas, gdy stanowisko organu powinno być wyrażone w drodze decyzji (art. 32 ust. 1, 2 i 3 omawianej ustawy).

Odnosząc się do kwestii kompletności wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę wskazać wypada, iż prawidłowe jest w tym zakresie stanowisko organów obu instancji, które podkreśliły, iż inwestor wywiązał się z obowiązków właściwego skompletowania dokumentacji budowlanej. Zresztą w tym zakresie skarżący nie podnosił uwag krytycznych.

Nie budzi również zastrzeżeń konstatacja organu odwoławczego, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę planowanego przedsięwzięcia, które może znacząco oddziaływać na środowisko, wymagało przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a więc w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27. kwietnia 2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). Przepisy tejże ustawy stanowią, iż postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stanowi część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o pozwolenie na budowę (art. 46 ust. 3 tejże ustawy), a przeprowadza je organ administracji właściwy do wydania decyzji, a więc w niniejszej sprawie organ architektoniczno – budowlany (art. 48 ust. 1 tejże ustawy).

Decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, oraz z organem inspekcji sanitarnej (art. 48 ust. 2 w związku z art. 57 tejże ustawy), przy czym mając na uwadze, iż opiniowana ma być decyzja o pozwoleniu na budowę, a więc decyzja, o której mówi przepis art. 46 ust. 4 pkt 2 tejże ustawy, to do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz z organem inspekcji sanitarnej zobowiązany był sam inwestor, zaś uzgodnienie winno być dokonane w drodze decyzji. (art. 48 ust. 4 omawianej ustawy).

W realiach niniejszej sprawy wskazać wypada, iż organ architektoniczno –budowlany przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dysponował jedynie decyzją o uzgodnieniu projektu wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] . Nie uzyskał natomiast projekt budowlany uzgodnienia w przepisanej prawem formie ze strony organu ochrony środowiska.

Niezależnie jednak od uzgodnienia dokonanego przez organ inspekcji sanitarnej, wskazać wypada, iż również temu rozstrzygnięciu należy postawić zarzut niezgodności z prawem. W szczególności należy wskazać, iż postępowanie prowadzone w oparciu o przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska winno toczyć się przy udziale społeczności lokalnej, a z całą pewnością uczestnikami postępowania zakończonego decyzją uzgadniającą projekt winny być te podmioty, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu zasadniczym, a więc o wydanie pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie organ inspekcji sanitarnej dokonał uzgodnienia projektu, prowadząc postępowanie z pominięciem strony skarżącej i w konsekwencji nie doręczył skarżącemu decyzji uzgadniającej projekt budowlany. Takie działanie organu bez wątpienia stanowi jaskrawe naruszenie prawa strony postępowania administracyjnego, w tym między innymi do zapoznania się z wydanym rozstrzygnięciem i jego ewentualnego kwestionowania w drodze środków zaskarżenia. Mając na uwadze, iż skarżącemu nie została doręczona decyzja inspekcji sanitarnej uzgadniająca przedmiotowy projekt, a tym samym został pozbawiony możliwości jej zakwestionowania w tamtym postępowaniu, to zupełnie dowolnie brzmi uzasadnienie organu architektoniczno – budowlanego, kiedy podnosi, iż jest związany udzielonym uzgodnieniem.

Konkludując uznać wypada, iż konieczne do przeprowadzenia w niniejszej sprawie uzgodnienia przedłożonego projektu budowlanego i raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko naturalne przeprowadzone zostały wadliwie i w tym zakresie organ architektoniczno – budowlany naruszając przepisy art. 46 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ustawy – Prawo ochrony środowiska dopuścił się naruszenia przepisu art. 33 ust.2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane.

Ponadto wskazać wypada, iż organy w swych rozważaniach na temat zgodności z prawem wniosku o pozwolenie na budowę pominęły zupełnie aspekt poszanowania praw osób trzecich w obszarze obiektu (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy – Prawo budowlane), na który to aspekt sprawy skarżący położył istotny nacisk w swej skardze, ale również na co zwracał uwagę w postępowaniu administracyjnym. Skupienie się przez organy architektoniczno – budowlane na kwestii zgodności planowanej inwestycji z normami technicznymi w żadnym razie nie zwalniało organów od rozważenia czy projektowana i planowana inwestycja nie narusza uprawnień strony tegoż postępowania, jako osoby trzeciej w rozumieniu przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 omawianej ustawy. Rozważenie tej kwestii wydaje się natomiast mieć fundamentalne znaczenie w sytuacji lokalizowania inwestycji w zbliżeniu do działek sąsiednich.

Z przytoczonych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 par. 1 pkt 1 "a" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.

Wobec uchylenia decyzji konieczne stało się stwierdzenie, iż nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku (art. 152 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a, na które składa się wpis od skargi i wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.