Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 63/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, 1a i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność P. R. – R. R. w B. "[...]" S.A. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje P. R.- R. R. w B. "[...]" S.A. do rozpoznania wniosku skarżącej E. Ł. z dnia [...] lipca 2013 roku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza P. R. – R. R. w B. "[...]" S.A. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 5. zasądza od P. R. – R. R. w B. "[...]" S.A. na rzecz skarżącej E. Ł. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – E. Ł. w dniu [...] lipca 2013 r. pocztą elektroniczną skierowała do P. R. R. R. w B. "R. B." S.A. (dalej powoływana jako Spółka) wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie obsługi prawnej Spółki, poprzez podanie wyłącznie tytułu zawodowego osób świadczących tę obsługę (bez podawania imienia i nazwiska tych osób), ewentualnie wskazania jaka kancelaria prawna świadczy usługi prawne, jeżeli tak to od kiedy i czy jest to obsługa stała. Nadto wniosła o wskazanie na podstawie jakich konkretnie przepisów obsługa prawna została wyłoniona, jak kształtowało się wynagrodzenie miesięczne poszczególnych podmiotów świadczących usługi prawne za rok 2012 i jakie są łączne koszty spółki poniesione na wszystkie usługi prawne w ciągu całego 2012 r. Spółka nie ustosunkowała się do tego wniosku. W związku z tym skarżąca złożyła skargę na jej bezczynność do sądu administracyjnego. Zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wniosła o zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., jeżeli skarga nie zostanie przekazana do Sądu.

Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Jako uzasadnienie wniosku o odrzucenie skargi podano trzy argumenty. Pierwszy dotyczący tego, że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, albowiem żądane informacje nie są informacją publiczną. W związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej co oznacza, że odesłanie z art. 21 tej ustawy nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania. Stąd skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Jako drugi powód odrzucenia skargi podano brak wyczerpania środków zaskarżenia. Zdaniem Spółki skarżąca przed wniesieniem skargi powinna ją wezwać do usunięcia naruszenia prawa, czego nie uczyniła. W tym wypadku skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Uzupełniająco podano, że zakładając iż na skarżącej nie ciążył obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia bądź skarżąca uczyniła temu obowiązkowi zadość a jedynie nie przedłożyła stosownego dowodu, to uchybiła terminom do wniesienia skargi przewidzianym w art. 53 P.p.s.a. W takim wypadku skarga powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wniosek o oddalenie skargi uzasadniono tym, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy zapewniającego obsługę prawną Spółki. Podmiot ten nie zrezygnował z przysługującego mu prawa do ochrony przedsiębiorcy, dlatego żądane informacje nie podlegają udostępnieniu.

W piśmie procesowym z dnia 21 września 2015 r. skarżąca cofnęła wniosek o wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. a dodatkowo wniosła o uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny z tego powodu. Zdaniem skarżącej informacje związane z treścią umów zawartych przez Spółkę z prawnikami są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto skarżąca wywiodła, że argument dotyczący tego iż wnioskowane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa nie może stanowić uzasadnienia bezczynności. Argument taki może co najwyżej stanowić podstawę do wydania decyzji odmownej. Jako uzasadnienie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa wskazano na duży upływ czasu od dnia złożenia wniosku i brak jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla tak długiej bezczynności. Podniesiono, że nawet jeżeli Spółka była w błędnym przekonaniu, iż tajemnica przedsiębiorstwa podmiotu zapewniającego obsługę prawną może zwalniać od udostępnienia informacji, to ponieważ korzysta z obsługi fachowej pomocy prawnej, powinna wiedzieć, że w takiej sytuacji ma obowiązek zastosować się do art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pełnomocnik Spółki na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. podał, że do dnia rozprawy nie odpowiedziano na wniosek skarżącej. Wyjaśnił przy tym, że Spółka stoi na stanowisku iż wnioskowane informacje należy zaliczyć do informacji publicznej, lecz doznającej ograniczenia z uwagi na tajemnice Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem Spółka pozostawała w sprawie w bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej powoływana jako ustawa).

Sąd w pierwszej kolejności przed uzasadnieniem merytorycznym odniesienie się do wniosku Spółki o odrzucenie skargi. W ocenie Sądu wszystkie trzy podstawy odrzucenia skargi wskazane przez Spółkę nie zasługują na uwzględnienie. I tak bezzasadny jest wniosek dotyczący odrzucenia skargi z powodu braku wyczerpania środków zaskarżenia. W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako P.p.s.a.) w art. 52 § 1 stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę składa prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Środki zwalczania bezczynności organów administracji wskazuje art. 37 K.p.a., który przyznaje stronie prawo złożenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. Tak więc w zasadzie tam, gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, skarga na bezczynność powinna być poprzedzona zażaleniem przewidzianym w art. 37 § 1 K.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej jako ustawa szczególna reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jedynie w art. 16 ust. 2. Z regulacji tej wynika nakaz stosowania przepisów K.p.a. do decyzji wydawanych w przedmiocie odmowy udostepnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostepnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. Tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej przepis art. 37 K.p.a. nie może w ogóle mieć zastosowania. Środków zaskarżenia w razie bezczynności nie przewiduje też omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. nie mogą być stosowane. Ta ostatnia uwaga dotyczy również art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., gdyż tryb przewidziany w tych przepisach odnosi się do aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego w zakresie podejmowania aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Orzecznictwo w tym zakresie od wielu lat jest jednolite i powinno być znane profesjonalnemu pełnomocnikowi Spółki (m.in. wyroki NSA: z 3 kwietnia 2014 r., I OSK 2603/13, Lex nr 1484848, z 15 lipca 2011 r., I OSK 667/11, Lex nr 969478, z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, Lex 236545).

Bezzasadny jest także wniosek o odrzucenie skargi z powodu uchybienia terminom do jej wniesienia określonym w art. 53 P.p.s.a. W myśl art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W doktrynie i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym ustanowione w cytowanym przepisie ograniczenie czasowe nie dotyczy skarg na bezczynność (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawn. LexisNexis Warszawa 2005, s. 243, A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 143, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawn. LexisNexis Warszawa 2006, s. 157, por. także podobnie postanowienie NSA z 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06, publ. ONSAiWSA 2006/4/100). Za przyjęciem powyższego stanowiska przemawiają przede wszystkim względy celowościowe. Określenie terminu do wniesienia skargi ma za zadanie ograniczyć możliwość kwestionowania wydawanych przez organy administracji publicznej aktów i podejmowanych przez nie czynności (rozstrzygnięć w sprawie). Chodzi zatem o zapewnienie pewności obrotu prawnego poprzez niedopuszczenie do wzruszania przejawów działalności organów administracji publicznej (np. decyzji, postanowień) po upływie określonego w ustawie czasu. Celem skargi na bezczynności jest natomiast wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Skarga na bezczynność może być zatem skutecznie wniesiona aż do chwili "ustania stanu bezczynności", to jest do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej i nie jest ograniczona czasowo regulacją zawartą w art. 53 § 1 p.p.s.a. a także w art. 53 § 2 p.p.s.a.

Zupełnie niezrozumiałym jest wniosek o odrzucenie skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego. Pełnomocnik Spółki wywiódł, że skoro wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną to nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym odesłanie zawarte w art. 21 ustawy nie znajduje zastosowania. Również i w tym wypadku ugruntowane jest stanowisko judykatury zgodnie z którym, jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej to organ udziela w odpowiedzi w formie zwykłego pisma (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 stycznia 2015 r., II SAB/Go 123/14, Lex nr 16223233, wyrok WSA w Lublinie z 9 lipca 2013 r., II SAB/Lu296/13, Lex nr 1343346). Stanowisko organu w tym zakresie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Przechodząc do uzasadnienia merytorycznego wskazać należy, że ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność". W orzecznictwie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: wyrok NSA z 11 marca 2015 r., I OSK 934/14, Lex nr 1667851). Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynność oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że sam brak działania przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia przesądza o bezczynności organu. Zaznaczyć przy tym należy, że w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny podejmowanych w sprawie czynności oraz wydawanych rozstrzygnięć.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że złożona w sprawie niniejszej skarga na bezczynność podlegała uwzględnieniu, bowiem Spółka po otrzymaniu wniosku nie podjęła żadnych czynności celem jego załatwienia, w tym nie udzieliła wnioskodawczyni jakiejkolwiek informacji zawierającej ustosunkowanie się do wniosku. Niewątpliwie sporne żądanie zostało wniesione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z ustawy tej wynikają następujące zasady udostępniania informacji publicznej:

- informację tę udostępnia się przede wszystkim w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 8 ustawy);

- informacje publiczne, które nie zostały udostępnione w BIP, udostępnia się na wniosek co do zasady bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy (art. 13 ust. 1 ustawy). Przedmiotowe udostępnienie ma charakter czynności materialno – technicznej i powinno co do zasady nastąpić w formie i w sposób zgodny z wnioskiem (vide wyroki: WSA w Olsztynie z 11 sierpnia 2015 r., II SAB/Ol 30/15, wyrok WSA w Warszawie z 17 czerwca 2015 r., II SAB/Wa 323/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA);

- jeśli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy);

- jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się decyzją administracyjną (art. 14 ust. 2 ustawy);

- może zostać również wydana decyzja administracyjna odmawiająca udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 ustawy). Następuje to w przypadku, gdy informacja jest informacją publiczną, ale nie może zostać udostępniona z uwagi na dane ustawowo chronione (art. 5 ust. 1 ustawy).

Z kolei pojęcie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej jest w orzecznictwie sądów administracyjnych rozumiane jednolicie. Sądy wskazują, że mamy z nią do czynienia przede wszystkim w następujących przypadkach:

- gdy w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podejmuje stosownych, wskazanych w tym przepisie czynności, tj. nie udostępnia informacji w drodze czynności materialno – technicznej,

- gdy w terminie określonym w art. 13 ust. 1 ustawy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania, gdy wystąpią ku temu przesłanki (vide wyroki WSA w Gliwicach z 13 stycznia 2015 r., IV SAB/Gl 165/14, WSA w Krakowie z 25 października 2012 r., II SAB/Kr 122/12, pub. CBOSA).

Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku (vide wyrok z dnia 10 stycznia 2013 r., II SAB/Sz 51/12, pub. CBOSA), jak też brak jakiegokolwiek odniesienia się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym brak zawiadomienia strony wnioskującej – w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy i w drodze zwykłego pisma - o tym, że do jej wniosku nie mogą zostać zastosowane przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (vide wyrok WSA w Łodzi z 11 sierpnia 2015 r., II SAB/Łd 125/15, WSA w Białymstoku z 23 września 2014 r., II SAB/Bk 42/14, pub. CBOSA).

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że sformułowane na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wnioski orzecznictwa wykluczają jako zgodną z prawem, a jednocześnie kwalifikują jako bezczynność sytuację, w której podmiot będący adresatem wniosku o udostępnienie informacji publicznej (podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej) w ogóle się do tego wniosku nie ustosunkowuje, niezależnie od tego, czy kwalifikuje informację o którą wystąpiono jako informację publiczną czy też jako informację inną (nie posiadającą charakteru publicznego). Z opisaną powyżej sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Spółka w żaden sposób nie ustosunkowała się do wniosku skarżącej co czasu orzekania przez Sąd, co zostało potwierdzone przez pełnomocnika na rozprawie. Wskazywano różne powody takiego zachowania począwszy od tego, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, poprzez to, że jest informacją publiczną ale jest objęta tajemnicą przedsiębiorcy zapewniającego obsługę prawną Spółki, skończywszy na tym, że jest objęta tajemnicą samej Spółki. Jak wyżej wskazano, samodzielna ocena podmiotu zapytanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej co do tego, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej czy też nie – nie zwalnia go z obowiązku ustosunkowania się do wniosku złożonego w tym trybie. Jeśli zatem Spółka oceniła, że wniosek nie dotyczy informacji publicznych, do których udostępnienia jest zobowiązany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to nawet taka ocena (wykluczenie żądanych informacji jako publicznych) nie czyniła dopuszczalnym pozostawienie tego wniosku bez biegu i bez jakiegokolwiek ustosunkowania się do niego. Inaczej rzecz ujmując, a nie przesądzając w tym miejscu charakteru żądanej informacji jako publicznej bądź nie, której to oceny powinien przede wszystkim dokonać podmiot zapytany a którą to ocenę sąd administracyjny może później skontrolować na skutek ewentualnej skargi na bezczynność - jako niezgodne z prawem i wyczerpujące znamiona bezczynności ocenić należy zupełne milczenie i brak reakcji na złożony wniosek. Postępowanie podmiotu zobowiązanego powinno natomiast sprowadzać się do kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej i podjęcia czynności następczej, przy czym przy ocenie, że nie jest to informacja publiczna powinien on w drodze pisemnego zawiadomienia poinformować pytającego o wynikach swojej kwalifikacji i o argumentacji, która do tego doprowadziła - w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 ustawy. To jednak nie nastąpiło. Podobnie jeżeli Spółka oceniłaby, że wniosek dotyczy informacji publicznej ale są to dane ustawowo chronionych to powinna wydać decyzję o odmowie udostepnienia wnioskowanej informacji. To też w sprawie niniejszej nie nastąpiło. Przedmiotowe zaniechanie wyczerpuje zatem znamiona bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, co uprawniało tutejszy sąd do zobowiązania Spółki do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2015 r. w czternastodniowym terminie od daty zwrotu akt. W tym też zakresie orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. (pkt 1 i 2 wyroku). Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skład orzekający w sprawie niniejszej stwierdził w pkt 3 wyroku, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że czynnikami mogącymi mieć wpływ na ocenę charakteru naruszenia prawa przy bezczynności są: okres oczekiwania podmiotu pytającego na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, powody, dla których odpowiedź nie została udzielona, postawa pytanego organu przejawiająca lub nieprzejawiająca dobrej woli załatwienia wniosku, lekceważące powody niezałatwienia wniosku (vide wyroki: WSA w Warszawie z 17 czerwca 2015 r., II SAB/Wa 353/15, WSA w Białymstoku z 13 sierpnia 2015 r., II SAB/Bk 36/15, CBOSA).

Odnosząc powyższe do sprawy niniejszej wskazać trzeba, że czternastodniowy termin od daty wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej mijał w dniu 27 lipca 2015 r. Do tej daty nie tylko nie udzielono odpowiedzi na wniosek, ale też nie poinformowano w jakikolwiek sposób o powodach opóźnienia czy o terminie, w którym wniosek zostanie załatwiony (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). W ogóle zatem nie ustosunkowano się do wniosku, co świadczy o lekceważącym działaniu organu. Taka postawa powinna się spotkać z krytyczną oceną sądu, wyrażającą się w ocenie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Uwzględnieniu podlega również wniosek zawarty w skardze o wymierzenie grzywny. Na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. sąd ustalił jej wysokość na kwotę 500 zł, uznając ją za adekwatną (współmierną) do stopnia naruszenia prawa. Zdaniem składu orzekającego wysokość tej grzywny spełni swą rolę represyjną (ukaranie za bezczynność), ale i prewencyjną, mającą na celu uniknięcie w przyszłości milczenia organu w sytuacji wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej (pkt 4 wyroku).

Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. sąd zasądził zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (100 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (240 zł) - § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2103 r., poz. 490).