Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 267/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 40 ust 3, 88l ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 115 poz 1229
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. I. oddala skargę; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej "kpa", art. 40 ust. 3 w związku z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 2 w związku z art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. K. A. zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. o zwolnienie, w drodze decyzji, od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnie zagrożonych powodzią w związku z przedsięwzięciem polegającym na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego oraz szczelnego zbiornika na ścieki na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] G., gmina W.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. decyzją z dnia [...] maja 2012 r. odmówił wnioskodawcy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Na skutek odwołania K. A.– Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] października 2012 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na uchybienia proceduralne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej odmówił K. A. zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w związku z planowaną inwestycją.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zgodził się z decyzją organu pierwszej instancji i wskazał, że planowana inwestycja spowoduje zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat materialnych, zaś gromadzenie ścieków w zbiorniku spowoduje zagrożenie dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi.

Zgodnie z opracowaniem "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]" działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 881 ust. 1 ustawy Prawo wodne. Organ wywiódł, że z analizy rzędnych terenu i rzędnej zwierciadła wody Q1% wynika, iż w przypadku wystąpienia wody stuletniej głębokość zalewu może wynieść do ok. 0,23 m. Jednocześnie organ podkreślił, że choć wielkość ta wydaje się niewielka, to dopuszczenie do wybudowania na tym terenie budynku mieszkalnego może zwiększyć ryzyko powodziowe. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, powoduje zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynku i w konsekwencji doprowadzić do destabilizacji budynku i jego zniszczenia.

Dalej organ wskazał, że działka nr [...] położona jest między korytem rzeki [...] a starym korytem rzeki, dla którego rzędna terenu na wysokości ww. działki wynosi ok. 107 m n.p.m., a zatem głębokość zalewu w tym miejscu wyniesie ok. 1,43 m. W ocenie organu realizacja planowanej inwestycji na tej działce oznacza nie tylko utrudnienie w prowadzeniu działań z zakresu ochrony przed powodzią, ale także znacznie pogorszy możliwość ewakuacji mieszkańców podczas wystąpienia powodzi. W rezultacie wzrosną koszty całej akcji ewakuacyjnej oraz zaistnieje możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi.

Ponadto organ odnosząc się do budowy zbiornika szczelnego na ścieki powołał treść § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Zdaniem organu, realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowej działce może rodzić ryzyko mieszania się ścieków z wodami wezbraniowymi, może doprowadzić do skażenia zasobów wodnych i będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi.

Ustosunkowując się do sformułowanego w odwołaniu stwierdzenia, że wnioskodawca ma zamiar przekształcić 2000 m2 w obrębie działki nr [...] na działkę budowlaną i sprzedać ją na "godziwych warunkach" organ wyjaśnił, że przyszły właściciel, nie posiadając wiedzy o zagrożeniach, jakie mogą wystąpić na tym terenie, inwestując środki, może zostać narażony nie tylko na utratę mienia, ale też zdrowia i życia. Narażone będą także inne osoby przebywające na tym terenie.

Obszar, na którym znajduje się analizowana działka, wskazany jest we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego jako obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi, czyli na którym istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi. Dla rzeki [...], w tym na wysokości przedmiotowego terenu, zostaną wykonane mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego. We wstępnej ocenie ryzyka powodziowego (WORP) w tabeli 10.7 dot. zestawienia rzek zakwalifikowanych w ramach WORP do opracowania map zagrożenia powodziowego (MZP) i map ryzyka powodziowego (MRP) w I i II cyklu planistycznym dla regionu wodnego Środkowej [...] pod pozycją nr 1.16 znajduje się rzeka [...], której odcinek 12-83 km, został zakwalifikowany do wykonania map w II cyklu planistycznym.

Odnosząc się do argumentu, że obok stoją już dwa domy i nadal budowane są tam domy organ wskazał, że nie jest to przedmiot niniejszego postępowania. Każdą sprawę organ administracji publicznej zobowiązany jest rozpatrywać indywidualnie i niezależnie od rozstrzygnięcia wydanego w innej sprawie.

Natomiast w odniesieniu do wskazanej przez K. A. kwestii, iż rzeka [...] nigdy nie wylała organ stwierdził, że przy analizowaniu zagrożenia powodziowego nie analizuje się tylko udokumentowanych powodzi, ale również możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, czyli tzw. powodzi prawdopodobnych. Jeśli powódź nie wystąpiła w ostatnich latach, nie oznacza to, iż nie istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi w przyszłości.

Skargę na decyzję Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2013 r. wniósł K. A.

W ocenie skarżącego działka na której planowana jest inwestycja, nie znajduje się pomiędzy rzeką, a starym korytem rzeki (starorzeczem). Z wyrysu działki wynika, że wydzielone 2000 m oddalone jest od rzeki około 1 km. W pobliżu jest wyschnięte starorzecze, na które skarżący ma pozwolenia na drogę.

Skarżący dodał, że w pobliżu znajdują się dwa domy i niezrozumiałe dla skarżącego jest otrzymanie decyzji odmownej. Skarżący poniósł już koszty w związku z planowaną inwestycją i ubiega się o uzyskanie kolejnych decyzji umożliwiających mu przekształcenie przedmiotowej działki w działkę budowlaną.

Ponadto skarżący kwestionuje okres trwania postępowania przed Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W złożonym na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. piśmie procesowym (uzupełnieniu skargi) pełnomocnik skarżącego podniósł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego

1. przepisu prawa materialnego w postaci art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i niezwolnienie skarżącego od zakazu wykonywania robót budowlanych w sytuacji, gdy nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym,

2 przepisu prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 3 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i niezwolnienie skarżącego od zakazu gromadzenia ścieków na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...] –G. Gm. W. i nieokreślenia warunków niezbędnych dla ochrony jakości wód

3. przepisu postępowania administracyjnego, tj. art. 7 kpa poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego i w konsekwencji wniósł o jej uchylenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga powinna zostać oddalona, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Istota sprawy sprowadza się do zwolnienia skarżącego z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm., dalej: Prawo wodne). Przepis art. 88l ust. 1 ustawy w dacie wydania zaskarżonej decyzji brzmiał następująco: "Na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym:

1) wykonywania urządzeń wodnych oraz budowy innych obiektów budowlanych;

2) sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk;

3) zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymywaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem, odbudową, rozbudową lub przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z obiektami związanymi z nimi funkcjonalnie."

Zgodnie z art. 88l ust. 2 Prawa wodnego jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1 tego przepisu. W niniejszym zatem postępowaniu organ bada zatem, czy zwolnienie z zakazu statuowanego z mocy samej ustawy jest możliwe z punktu widzenia ochrony przed powodzią. Sam zakaz bowiem wynika z woli ustawodawcy i obowiązuje w stosunku do terenu stanowiącego obszar szczególnego zagrożenia powodzią. Skarżący zatem występując o zwolnienie z zakazów wymienionych w art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy zaakceptować musieli jednocześnie okoliczność, że obowiązują ich określone tam zakazy.

W okolicznościach stanu faktycznego nie ulega wątpliwości, że działka skarżącego położona jest na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Stosownie bowiem do art. 17 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 32, poz. 159) obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy prawo wodne w brzmieniu nadanym ustawą z 2011r. Zgodnie z kolei z poprzednio obowiązującym art. 79 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego dla potrzeb planowania ochrony przed powodzią dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej sporządzał studium ochrony przeciwpowodziowej ustalające granice zasięgu wód powodziowych o określonym prawdopodobieństwie występowania oraz kierunki ochrony przed powodzią, w którym dokonuje się podziału obszaru m. in. na obszary służące przepuszczeniu wód powodziowych, zwane dalej "obszarami bezpośredniego zagrożenia powodzią". Stosownie do art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. studium ochrony przeciwpowodziowej sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowej. Z kolei Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej przygotuje mapy zagrożenia powodziowego oraz mapy ryzyka powodziowego w terminie do dnia 22 grudnia 2013r. (art. 11 ust. 1 pkt 1b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r.). Zestawienie tych przepisów prowadzi do wniosku, że do chwili sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego dokumentem określającym obszary zasięgu wód powodziowych jest studium ochrony przeciwpowodziowej, na który to dokument powołały się orzekające organy. Studium zatem decyduje nadal, który obszar należy traktować jako obszar obecnie szczególnego zagrożenia powodzią.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zgodnie z opracowaniem "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka [...]" działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 1 Prawa wodnego. Z analizy rzędnych terenu i rzędnej zwierciadła wody Q1% wynika, iż w przypadku wystąpienia wody stuletniej głębokość zalewu może wynieść do ok. 0,23 m. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. sporządzone poprzednio studium zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. Powyższe oznacza, że w świetle definicji zawartej w art. 9 ust. 1 pkt 6c) ppkt a) i b) Prawa wodnego działka skarżącego znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie obowiązują odpowiednie zakazy w zakresie zagospodarowania terenu. Również wstępna ocena będąca podstawą do opracowania mapy zagrożenia powodziowego potwierdza, iż działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Należy bowiem zauważyć, że obszar, na którym znajduje się analizowana działka, wskazany jest we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego jako obszar narażony na niebezpieczeństwo powodzi, czyli na którym istnieje znaczące ryzyko powodzi lub jest prawdopodobne wystąpienie znaczącego ryzyka powodzi. Jak wskazał Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej dla rzeki [...], w tym na wysokości przedmiotowego terenu, zostaną wykonane mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego. We wstępnej ocenie ryzyka powodziowego (WORP) w tabeli 10.7 dot. zestawienia rzek zakwalifikowanych w ramach WORP do opracowania map zagrożenia powodziowego (MZP) i map ryzyka powodziowego (MRP) w I i II cyklu planistycznym dla regionu wodnego Środkowej [...] pod pozycją nr 1.16 znajduje się rzeka [...], której odcinek 12-83 km, został zakwalifikowany do wykonania map w II cyklu planistycznym.

Przechodząc do istoty sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja ma charakter rozstrzygnięcia szczególnego i uznaniowego. Przede wszystkim zastosowany przepis daje podstawę prawną do zastosowania wyjątku od generalnego zakazu ustawowego lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia inwestycji w postaci budynku mieszkalnego. Jak wszystkie zatem wyjątki przepis ten powinien być stosowany ściśle i rozważnie, co oznacza konieczność rozważenia wszystkich okoliczności sprawy i odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przywołana norma przewiduje jedno kryterium, którego spełnienie daje możliwość uzyskania odstępstwa od ustanowionego ustawowo zakazu. Mianowicie jeżeli nie utrudni taka lokalizacja ochrony przed powodzią.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu organ wyjaśnił wyczerpująco poprzez analizę stanu faktycznego i uwarunkowań terenu, na którym znajduje się działka skarżącego, że nie należy dopuszczać do lokalizacji nowych inwestycji ze względu nie tylko na niebezpieczeństwo inwestora, lecz także okolicznych mieszkańców. Organ wskazał, że dopuszczenie do wybudowania na tym terenie budynku mieszkalnego może zwiększyć ryzyko powodziowe, gdyż każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, powoduje zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynku i w konsekwencji doprowadzić do destabilizacji budynku i jego zniszczenia. Ponadto organ słusznie zauważył, że działka nr [...] położona jest między korytem rzeki [...] a starym korytem rzeki, dla którego rzędna terenu na wysokości ww. działki wynosi ok. 107 m n.p.m., a zatem głębokość zalewu w tym miejscu wyniesie ok. 1,43 m. Realizacja planowanej inwestycji na tej działce oznacza zatem nie tylko utrudnienie w prowadzeniu działań z zakresu ochrony przed powodzią, ale także znacznie pogorszy możliwość ewakuacji mieszkańców podczas wystąpienia powodzi. Spowoduje to w konsekwencji wzrost kosztów całej akcji ewakuacyjnej oraz zaistnieje możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na zdrowie i życie ludzi.

Zgodzić się także należy z argumentacją organu dotyczącą budowy zbiornika szczelnego na ścieki. Rozpatrując ten aspekt zwolnienia od zakazów organ właściwie powołał treść § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Zdaniem organu, realizacja planowanej inwestycji na przedmiotowej działce może rodzić ryzyko mieszania się ścieków z wodami wezbraniowymi, może doprowadzić do skażenia zasobów wodnych i będzie to miało negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Należy podzielić takie stanowisko jako prawidłowe.

W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla wyniku sprawy fakt, że działka skarżącego położona jest na wzniesieniu i nie była zalewana. Należy bowiem zauważyć, że jest ona otoczona z jednej strony aktualnym korytem rzeki [...], a z drugiej jej starym korytem, co powoduje bardzo wysokie zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców użytkujących potencjalną zabudowę mieszkaniową na działce objętej wnioskiem, ze względu chociażby na bardzo utrudnione możliwości ewakuacji. Nie są także trafne argumenty skarżącego, iż w pobliżu znajduje się zabudowa mieszkaniowa, co uzasadnia zwolnienie z zakazów. Abstrahując od oczywistej konkluzji organu, że każdy z przypadków powinien być rozpatrywany indywidualnie należy zauważyć, że analiza akt sprawy, w szczególności mapy planowanej inwestycji wskazuje, iż wspomniana zabudowa znajduje się dopiero poza obszarem starego koryta rzeki [...]. A zatem to wyłącznie planowana przez skarżącego inwestycja znajdowałaby się na terenie otoczonym starym korytem rzeki, w którym może dojść do wystąpienia fali powodziowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie otrzymał on także zgody na budowę drogi dojazdowej, a jedynie zawarł umowę na korzystanie z części gruntów przechodzących przez stare koryto rzeki [...] w celu umożliwienia mu dojazdu do działki. Czym innym natomiast jest wybudowanie urządzeń służących do przejazdu przez stare koryto rzeki [...], również przy uwzględnieniu możliwego zagrożenia powodziowego, którym to obawom dały wyraz organy orzekające w niniejszej sprawie. Należy także zgodzić się ze stanowiskiem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, że działania podejmowane przez skarżącego wyłącznie w celu uzyskania możliwości zabudowy części działki, w celu jej odsprzedaży, spowodują w istocie wystąpienie dużego ryzyka dla przyszłych nabywców działki, także pod względem możliwości ewakuacji w przypadku wystąpienia powodzi.

Reasumując analiza tego konkretnego stanu faktycznego nie pozwoliła organowi na zastosowanie możliwego odstępstwa, co Sąd akceptuje nie dopatrując się w ocenie organu naruszeń prawa. Dlatego jako niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust. 3 Prawa wodnego. Wbrew zarzutom zawartym w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego Sąd nie dopatrzył się również uchybień proceduralnych wpływających w sposób istotny na wynik sprawy. Organy obu instancji w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły odpowiedni materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś ocena zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.