Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 196/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Powołane przepisy: article: art. 206, art. 149 § 1 pkt 3, § 1a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A. S.A. w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku A. S.A. w [...]; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz strony skarżącej A. S.A. w [...] kwotę 150 zł /słownie: sto pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. S.A. z/s w W., dalej "Spółka", jest bezczynność Wójta Gminy R.W. w sprawie udzielenia informacji publicznej.

Dnia 3 października 2017 r. skarżący, w imieniu którego działał K.D., przesłał w formie mailowej do Gminy R.W. wniosek o udostępnienie, także w formie mailowej, informacji publicznej na podstawie art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm., dalej "ustawa") na temat posiadanego przez gminę oprogramowania, tj.: jakie programy komputerowe i aplikacje posiada Gmina w swoich zasobach, na których pracują pracownicy Gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zaskarżyła bezczynność Wójta Gminy R.W. w zakresie rozpatrzenia ww. wniosku o udostępnieniu informacji publicznej, co jest równoznaczne z naruszeniem art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy.

W oparciu o tak sformułowany zarzut wniosła o zobowiązanie Wójta Gminy R.W. do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej i ujawnienie informacji w nim wskazanych, stwierdzenie, że bezczynność Wójta Gminy R.W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że wniosek został złożony do organu jednostki samorządu terytorialnego - gminy, na oficjalny adres mailowy Urzędu Gminy. Do dnia sporządzenia skargi organ nie odpowiedział na wniosek, nie udostępnił bowiem żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej. Bez wątpienia organ posiada przedmiotową informację, bowiem dotyczy ona programów i aplikacji komputerowych, którymi dysponuje Gmina. Ponadto żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 f) ustawy i jako informacja o majątku, którym dysponują podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Żądane informacje dotyczą wydatkowania przez podmiot środków publicznych (majątku) na szeroko pojęte oprogramowanie wykorzystywane przez organy władzy publicznej do realizacji zadań publicznych.

Bez znaczenia pozostaje kwestia niewskazania przez skarżącego we wniosku interesu lub celu, któremu informacja ta miałaby służyć, bowiem obowiązek udzielania informacji publicznej przez podmioty do tego zobowiązane nie jest związany z wykazaniem przez wnioskodawcę interesu prawnego czy faktycznego, a sam cel uzyskania informacji, nawet jeśli jest to cel ofertowy nie ma znaczenia.

Jeśli chodzi zaś o formę wniosku (e-mail), to zgodnie z ugruntowanym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym wniosek o udostępnienie informacji publicznej może przybrać każdą formę (w tym także formę elektroniczną), o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Skoro zatem złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, jak również dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, to wniosek skarżącego nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem dwa podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie - wskazywał zakres żądanych informacji oraz sposób i miejsce ich dostarczenia (forma elektroniczna).

W dniu 5 grudnia 2017 r. Burmistrz Miasta R.W. na adres mailowy podany we wniosku przesłał informację o posiadanych programach komputerowych i aplikacjach posiadanych przez organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie oraz nieobciążanie kosztami postępowania. Wyjaśnił, że informacja o którą wnosił skarżący została udostępniona 5 grudnia 2017 r. Zwłoka w udzieleniu odpowiedzi nie wynikała ze złej woli organu a jedynie z przyczyn organizacyjno-technicznych, o których wnioskodawca w dniu 5 grudnia 2017 r. został poinformowany. Nadmieniono, że organ stara się na bieżąco i w terminie odpowiadać na wszystkie wnioski składane w ramach informacji publicznych (w bieżącym roku już rozpatrzono 75 wniosków), przypadek będący przedmiotem skargi jest przypadkiem odosobnionym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie, nie może budzić wątpliwości to, że Wójt Gminy R. W., do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: jakie programy komputerowe i aplikacje posiada Gmina w swoich zasobach, na których pracują pracownicy Gminy, jest organem o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1764) natomiast żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy.

Nie budzi żadnych wątpliwości, iż wniosek o udzielenie informacji wpłynął do organu w dniu 3 października 2017 r. Okoliczności tej nie kwestionuje również Wójt Gminy R.W. Jak wynika z dołączonych dokumentów oraz odpowiedzi na skargę żądana informacja została udostępniona w dniu 5 grudnia 2017 r., skarga natomiast została wniesiona w dniu 1 grudnia 2017 r. Ponieważ celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie go do rozpoznania wniosku wobec udzielenia żądanej informacji rozstrzyganie w tym zakresie jest nieuzasadnione. W dacie wyrokowania organ udzielił żądanej informacji.

Okoliczność ta nie zwalnia Sądu z obowiązku orzeczenia czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), a jeżeli tak to czy miała ona charakter rażący (art. 149 §a P.p.s.a.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy organ powinien udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14-tu dni od złożenia wniosku. Wobec tego nie budzi wątpliwości Sądu orzekającego w tej sprawie, iż Wójt Gminy R.W. dopuścił się bezczynności ponieważ żądana informacja została udostępniona po upływie dwóch miesięcy.

Jednak w ocenie Sądu w okolicznościach sprawy bezczynność nie miała charakteru rażącego. Rażące naruszenie prawa jest bowiem kwalifikowaną postacią jego naruszenia. Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą bezczynnością, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami rozpatrywanej indywidualnej sprawy.

W przedmiotowej sprawie przekroczony został ustawowy termin załatwienie sprawy, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku woli jej załatwienia, który mógłby być rozpatrywany jako wadliwość kwalifikowana o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Z tych względów na zasadzie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2017 r., poz. 1369) Sąd orzekł jak w sentencji.

Sąd skorzystał z przewidzianej w art. 206 P.p.s.a. możliwości odstąpienia od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w pełnej wysokości mając na uwadze okoliczność, iż nakład pracy pełnomocnika był nieduży ze względu na tożsamość kierowanych do Sądu spraw.