Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 427/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w osobie: Sędzia NSA Janusza Furmanka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku D.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E.S. i D.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia aktów urodzenia martwych dzieci p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy U.K.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 427/14

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. i D. S. na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy sporządzenia aktów urodzenia martwych dzieci.

W dniu 12 listopada 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek D. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowenie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie stać go na opłacenie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej do NSA. Do pisma załączony został wypełniony i podpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym strona stwierdziła, że bez obniżenia standardu życia rodziny nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i skorzystać z usług adwokata, tym bardziej, że sprawa dotyczy poważnych uchybień w prawie popełnionych przez organ.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwiema córkami (22 lata). Jest właścicielem mieszkania o powierzchni 57 m², za które spłaca kredyt hipoteczny do 2035 r., nieruchomości rolnej zalesionej o pow. 2,3 ha, która – jak nadmienił - nie przynosi dochodów, samochodów marki: Toyota z 2005 r. i Fiata z 1999 r. Nie posiada zasobów pieniężnych. Jego dochód miesięczny z pracy wynosi 4.784,20 zł brutto (3.929,62 zł netto), a jego żony 3.013 zł brutto (2.005,94 zł netto), razem ich dochód wynosi 7.796,20 zł brutto (5.935,66 zł netto). Co miesiąc spłaca kredyt ok. 1.000 zł i pożyczkę w pracy 2.000 zł, jego żona zaś spłaca pożyczkę w pracy w wysokości 500 zł miesięcznie. Rachunki w miesiącu wynoszą ok. 2.500 zł, a koszt utrzymania dwóch studiujących córek to koszt ok. 1.000 zł. D. S. załączył postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego, zaświadczenie z KWP, z którego wynika, że na jego ROR przekazywana jest tytułem wynagrodzenia kwota 1.792 zł, a 2.000 zł stanowi rata z tytułu spłaty pożyczki z kasy zapomogowo- pożyczkowej, zaświadczenie o zarobkach żony E. S., z którego wynika, że jej dochód netto wynosi 2.170 zł, a od grudnia 2014 r. ma do spłacenia pożyczkę z kasy zapomogowo-pożyczkowej w wysokości 3.000 zł i na Fundusz Mieszkaniowy 3.227,40 zł. Przedstawił też wykazy operacji na rachunku bankowym z września, października, listopada i grudnia 2014 r. Zaznaczył jednocześnie, że operacje na rachunkach nie obejmują wydatków związanych np. z awarią pieca, zakupem węgla na zimę, wydatków na żywność, paliwo, przejazdów dzieci do miejsca nauki.

Z nadesłanych wyciągów z rachunków bankowych wnioskodawcy wynikało, że poza wynagrodzeniem jego pracodawca wypłaca mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości ok. 300 zł miesięcznie oraz ryczałt związany z kosztami dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości 189 zł miesięcznie. Wnioskodawca wraz z żoną mieszka w domu należącym do teściowej ponosząc z tego tytułu wydatki na opłaty za prąd w wysokości ok 300 zł miesięcznie, oraz gaz w kwocie ok. 150 zł za 2 miesiące. Ponadto wnioskodawca ponosi opłaty związane z zakupionym na kredyt mieszkaniem położonym w Kielcach w wysokości ok. 390 zł czynsz, oraz ok 70 zł opłaty za prąd. Ponadto wnioskodawca opłaca dwa abonamenty internetowo-telewizyjne Vectra S.A. oraz Neostrada w wysokości blisko 170 zł miesięcznie. Na telefony komórkowe wydaje kwotę ok. 120 zł miesięcznie. Z kolei wyciąg z rachunku oszczędnościowego wnioskodawcy potwierdza, że na dzień 8 grudnia br. dysponował on na nim kwotą blisko 1.200 zł, zaś w dniu występowania z ponownym wnioskiem o prawo pomocy kwotą 4.000 zł.

Uprzednio, postanowieniem z 11 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił E. S. i D. S. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody [...] z [...]. Wówczas w złożonym oświadczeniu D. S. również wskazywał, że prowadzi wspólne gospodarstwo z żoną i dwiema córkami, uzyskując dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 4.784 brutto, 3.929 zł netto. Podał, że są z żoną właścicielami zakupionego na kredyt mieszania o pow. 50 m², nieruchomości rolnej 2,30 ha, samochodu Toyota Corolla z 2005 r. wartości 22.000. E. S. swój dochód określiła na 3.123 zł brutto. Wnioskodawcy podkreślali, że ciąży na nich obowiązek spłaty kredytu w wysokości 190.000 zł, którego miesięczna rata wynosi 1.000 zł i spłacają pożyczki w zakładach pracy łącznie 1.590 zł. Na utrzymaniu mają dwie córki. Miesięczne koszty utrzymania określili na 2.000 zł Wnioskodawcy wezwani do przedłożenia dokumentów potwierdzających wysokość dochodów i wydatków nie wywiązali się z tego obowiązku. Oddalając wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy wskazał, że wnioskodawcy nie wywiązali się z obowiązku udzielenia informacji nałożonych wezwaniem do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy, a wobec powyższego niemożliwym było ustalenie czy deklarowana wysokość kosztów utrzymania, tj. 2.000 zł stanowi w całości wydatki niezbędne, których ponoszeniu należy przyznać pierwszeństwo przed wydatkami związanymi z udziałem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. O ile bowiem nie ulega wątpliwości, iż za wydatki konieczne uznać należy koszty zakupu mediów, podatki, wydatki na leki to jednak do kategorii tej nie można zaliczyć wydatków na spłatę kredytu. Z zawartych we wniosku o prawo pomocy oświadczeń skarżących wynikało, że co miesiąc ponoszą oni wysokie przekraczające kwotę 2.500 zł wydatki na zaspokojenie swoich zobowiązań prywatnoprawnych z tytułu umów kredytowych. Przyznanie pierwszeństwa zobowiązaniom prywatnoprawnym wnioskodawców prowadziłoby do ich nieuzasadnionego uprzywilejowania i przerzucenia całości kosztów toczonego postępowania na Skarb Państwa czyli współobywateli. Z informacji zawartych we wniosku wynikało, że skarżący posiadają stałe comiesięczne dochody, umożliwiające pokrycie wydatków związanych z niniejszym postępowaniem.

Rozpoznając złożony w dniu 12 listopada 2014 r. ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, postanowieniem z 19 grudnia 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W sprzeciwie skarżący wskazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych i pomocy prawnej bez uszczerbku w jego budżecie domowym i obniżeniu standardu życia. Skarżący wskazał, że podjęta przez Wojewodę [...] decyzja jest wadliwa. Uważa, że skoro Wojewoda – jedna strona sporu ma wszystko za darmo, to dlaczego opłat żąda się od drugiej strony.

Postanowieniem z 5 lutego 2015 r. tutejszy sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, uznając że przedstawiona w kolejnym wniosku (rozpatrywanym przez Sąd) sytuacja materialna skarżącego nie uległa żadnym istotnym zmianom w stosunku od okoliczności będących przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym postanowieniu z dnia 11 lipca 2014 r. W ocenie Sądu, skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej i rodzinnej, które pozwoliłyby na przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Przedkładając dokumenty w uzupełnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy wnioskodawca wykazał, że ponosi koszty utrzymania dwóch gospodarstw domowych, w związku z czym ponosi wydatki na dwa abonamenty radiowo-telewizyjne. Fakt, że od grudnia 2014 r. żona skarżącego spłaca kolejną zaciągniętą w kasie zapomogowo-pożyczkowej pożyczkę nie świadczy o tym, że strona nie jest w stanie w przedmiotowej sprawie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Sąd podkreślił, że przyznanie prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i ma być stosowane do osób, dla których pokrycie kosztów sądowych oznaczać będzie niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Nazywane jest w doktrynie "prawem ubogich". Nie chodzi więc o obniżenie standardu życia, jak podnosi skarżący, ale sytuacje gdy strona płacąc koszty sądowe nie będzie mogła zapłacić za niezbędne do egzystencji potrzeby tj. wyżywienie, czynsz za mieszkanie i podstawowe media leki. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd podkreślał, że zasadniczo nie stanowią niezbędnych kosztów utrzymania koszty utrzymania samochodu (w rozpoznawanej sprawie skarżący wykazał nabycie drugiego samochodu Fiata z 1999 r, który także generuje koszty ubezpieczenia i paliwa), czy koszty utrzymania dwóch mieszkań. Zdaniem Sądu, nawet pobieżna analiza przedstawionych operacji na rachunku oszczędnościowym, wskazywała, że skarżący posiada na nim środki finansowe. Okoliczności te, w ocenie Sądu, świadczyły o możliwości poniesienia kosztów postępowania, jak i ustanowienia pełnomocnika. Reasumując Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany oceny sytuacji majątkowej skarżącego. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165 ustawy p.p.s.a., oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. S. podnosząc, że wbrew opinii Sądu I instancji sytuacja w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia w prawomocnym postanowieniu z dnia 11 lipca 2014 r. uległa istotnym zmianom, ponieważ rozstrzygnięcie to było wydane bez przedstawienia dokumentacji dotyczącej jego dochodów i wydatków. Skarżący podkreślił, że wspomniana dokumentacja została złożona wraz z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wyjaśnił, że drugie gospodarstwo domowe w Kielcach musi być utrzymywane ze względu na przebywanie w nim dwóch studiujących córek. Natomiast samochód marki Fiat z 1999 r. posiadał również w dacie złożenia pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jest on wykorzystywany przez córki na dojazdy do Kielc gdyż stanowi tańszą alternatywę dla komunikacji miejskiej. Skarżący załączył wyciąg z rachunków bankowych z dnia 12 stycznia 2015 r., na których łącznie posiada 238,15 zł.

Postanowieniem z 6 marca 2015 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 167/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę WSA w Łodzi do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny Wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia referendarza sądowego z dnia 11 lipca 2014 r. nie była pełna, merytoryczna ocena sytuacji majątkowej, rodzinnej i możliwości płatniczych skarżącego wskazująca na jego zdolność partycypowania w kosztach postępowania sądowego wywołanego wniesioną przez niego skargą. Postanowieniem tym bowiem odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy przede wszystkim z uwagi na niedostateczne wykazanie sytuacji finansowej, pomimo wystosowania w tym przedmiocie wezwania w trybie art. 255 ustawy p.p.s.a. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, co uniemożliwiło pełną ocenę ich zdolności do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Brak było tym samym podstaw po stronie Sądu I instancji do dokonywania oceny oraz porównania sytuacji majątkowej skarżącego ustalonej w postanowieniu z dnia 11 lipca 2014 r. z jego wnioskiem z dnia 12 listopada 2014 r., z uwagi na brak takich ustaleń w powołanym postanowieniu.

Zdaniem NSA, dokonana przez Sąd I instancji analiza wniosku skarżącego, sprowadzała się głównie do ustalenia czy w sprawie ziściła się przesłanka "zmiany okoliczności sprawy", wyrażona w hipotezie art. 165 ustawy p.p.s.a. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia, uchylając postanowienie Sądu I instancji, NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie odniósł się szczegółowo do wszystkich okoliczności stanowiących podstawę i uzasadnienie wniosku, a jego ocena sytuacji majątkowej strony była zbyt pobieżna z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. Wskazał zatem dalej, iż Sąd I instancji będzie musiał dokonać ponownej oceny wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy z dnia 12 listopada 2014 r. przez pryzmat przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., odnosząc się przy tym do oświadczeń i informacji zawartych we wniosku i załączonych do niego dokumentach

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 ustawy p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego). Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe.

Zatem strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania, a wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku.

Złożone oświadczenie w tym zakresie ma być wystarczającą podstawą do rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy. Sąd może uzupełnić podane dane o informacje znane mu z urzędu lub z akt sprawy. Sam nie jest jednak uprawniony do prowadzenia postępowania dowodowego w celu precyzyjnego ustalenia sytuacji bytowej zainteresowanego. Sąd nie ma możliwości zwrócenia się z urzędu o przedstawienie dodatkowych dokumentów do innych instytucji i organów (por. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012]. W razie podania niewystarczających danych we wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd może na podstawie art. 255 ustawy p.p.s.a. wezwać do złożenia w zakreślonym terminie, dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Wnioskodawca jest zobligowany do dostarczenia odpowiednich dokumentów wskazujących na obiektywny brak możliwości poniesienia kosztów postępowania.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 199 ustawy p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarżący jest więc zobowiązany ponosić koszty postępowania sądowego toczącego się z jego inicjatywy. Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od zasady ustanowionej w wymienionym przepisie i powinna być stosowana jedynie w uzasadnionych przypadkach.

W orzecznictwie sądowym dominuje stanowisko zgodnie z którym skarżący powinien poczynić pewne oszczędności w domowym budżecie, jeśli nie narusza to niezbędnych wydatków koniecznych do utrzymania siebie i rodziny. Prawo pomocy jest przewidziane dla osób, które rzeczywiście nie są w stanie zabezpieczyć jakichkolwiek środków pieniężnych na koszty związane z prowadzeniem postępowania przed sądem.

W niniejszej sprawie skarżący nie udowodnił, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Analiza przedstawionych przez skarżącego informacji, zawartych w składanym urzędowym formularzu, daje podstawy do stwierdzenia, iż wniosek skarżącego nie może zostać uwzględniony.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący D. S. zadeklarował dochód w wysokości 4.784,20 zł brutto (3.929,62 zł netto), jego żona – pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym – dochód w wysokości 3.013,00 zł brutto (2005,94 netto). Łącznie daje to dochód w ramach gospodarstwa domowego w wysokości 7.796 zł brutto (5.935,66 zł netto) miesięcznie. Dodatkowo wskazać należy, iż z nadesłanych wyciągów z rachunków bankowych wnioskodawcy wynika, że poza wynagrodzeniem jego pracodawca wypłaca mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości ok. 300 zł miesięcznie oraz ryczałt związany z kosztami dojazdu do miejsca pełnienia służby w wysokości 189 zł miesięcznie.

Powyższe wskazuje, iż skarżący oraz jego żona osiągają stałe dochody o określonej wysokości, które pozwalają na zaspokajanie bieżących ich wydatków. W tym kontekście zwrócić należy uwagę na fakt, iż wnioskodawca wraz z żoną mieszka w domu należącym do teściowej ponosząc z tego tytułu jedynie – jak sam wskazał - wydatki na opłaty za prąd w wysokości ok 300 zł miesięcznie oraz gaz w kwocie ok. 150 zł za 2 miesiące.

Argumentem przemawiającym przeciwko przyznaniu skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie jest także fakt, iż skarżący – mimo podnoszonych przez niego w uzasadnieniu trudności finansowych – reguluje na bieżącą wszelkie inne zobowiązania zarówno publicznoprawne, jak i – co szczególnie ważne – prywatnoprawne (spłata kredytów bankowych, pożyczek). Podkreślić w związku z tym należy, że w orzecznictwie dominuje pogląd, że podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy, nie może przedkładać pierwszeństwa ponoszenia zobowiązań cywilnoprawnych (np. rat kredytów, pożyczek niezależnie jakiemu celowi one służą) przed koszty postępowania sądowego. Stanowisko takie znajduje szerokie, ugruntowane poparcie w orzecznictwie sądowym (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OZ 83/06, czy postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2006, sygn. akt I FZ 150/06). W orzecznictwie generalnie przyjmuje się, że przedkładanie należności o charakterze prywatnoprawnym, czy też związanych z prowadzoną działalnością, nad publicznoprawnymi nie może skutkować przerzuceniem ciężaru finansowania postępowań sądowo-administracyjnych na Skarb Państwa.

Z przedstawionych przez skarżącego informacji i załączonych dokumentów wynika natomiast, że co miesiąc wnioskodawca spłaca kredyt hipoteczny – rata ok. 1.000 zł, pożyczkę w pracy – rata ok. 2.000 zł, zaś jego żona spłaca pożyczkę w pracy w wysokości 500 zł miesięcznie. Ponadto z wynagrodzenia potrącana jest kwota ok. 2000 zł stanowiąca ratę z tytułu spłaty pożyczki z kasy zapomogowo-pożyczkowej. Żona wnioskodawcy od grudnia 2014 r. również ma do spłaty pożyczkę z kasy zapomogowo-pożyczkowej w wysokości 3.000 zł oraz na Fundusz Mieszkaniowy 3.227,40 zł. Wskazane kwoty rat kredytów i pożyczek stanowią niewątpliwie istotne obciążenie budżetu domowego wnioskodawcy i pomniejszają faktycznie otrzymywane dochody. Nie zmienia to jednak faktu, że wszystkie te płatności mają charakter cywilnoprawny i wnioskodawca świadomie się nimi obciążył, tym samym powodując zmniejszenie wysokości otrzymywanych faktycznie dochodów bieżących. Nie bez znaczenia jest także fakt, iż część z tych obciążeń (pożyczka z kasy zapomogowo-pożyczkowej w wysokości 3.000 zł oraz na Fundusz Mieszkaniowy 3.227,40 zł) zaciągnięte zostały w grudniu 2014 r., a zatem już na etapie prowadzonego przez tutejszym Sądem postępowania i z wiedzą, iż przedmiotowe postępowanie może generować koszty, do poniesienia których zobligowany będzie wnioskodawca. W tej sytuacji takie rozporządzanie finansami domowymi nie może zasługiwać na aprobatę ze strony Sądu. w praktyce bowiem prowadziłoby to do sytuacji, w której to Skarb Państwa przejmowałby na siebie koszty postepowania sądowego w sytuacji, w której wnioskodawca – wobec innego zagospodarowania dostępnych mu środków finansowych mógłby te koszty ponieść.

Nadmienić także należy, iż wnioskodawca jest właścicielem dwóch pojazdów mechanicznych, a co za tym idzie ponosi także wydatki związane z ich utrzymaniem. Wydatkuje także miesięcznie – jak sam wskazał – ok. 300 zł na rachunki telefoniczne i usługi internetowo-telewizyjne. Stwierdzić w tym zakresie należy, że osoba która posiada środki na pokrycie zwiększonych wydatków w ramach swojego gospodarstwa domowego (m.in. kosztów paliwa do samochodu i rat kredytu, zwiększonych wydatków na rachunki telefoniczne, tv, internet) jest również w stanie ponieść koszty postępowania sądowego. Kwestią wyboru strony pozostaje czy uiści ona koszty sądowe, czy pokryje inne swoje wydatki nie związane z koniecznym utrzymaniem.

Reasumując, wszystkie przedmiotowe okoliczności uznać należało, iż wnioskodawca nie spełnił warunków do przyznania mu prawa pomocy.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.

R.A.