Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 977/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 25 pkt 1 w zw. z art 5 pkt 2, art 26 ust 1
journal: Dz.U. 2007 nr 223 poz 1655
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi S.P. "K." na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz strony skarżącej S.P."K" kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. nr [...] , wydaną m.in. na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1240; zwanej dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 38 ust 4a pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 223, poz. 1655 ze zm.; zwanej dalej: "P.z.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; zwanej dalej: "k.p.a."), Zarząd Województwa [...], działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] (dalej w skrócie: "IZ RPO W [...] ") na lata 2007-2013 (RPO W [...] ), utrzymał w mocy decyzję z dnia 27 marca 2013 r. nr[...], zobowiązującą Szczecińskie Przedsiębiorstwo [...] "K." Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie do zwrotu środków w kwocie [...] zł wraz z odsetkami, wykorzystanych z naruszeniem procedur, a przyznanych na realizację projektu pn. "Zakup taboru [...] go na potrzeby SP [...] "K." Sp. z o.o. w S.", w ramach RPO W [...] .

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym sprawy.

Szczecińskie Przedsiębiorstwo [...] "K." Sp. z o.o. z siedzibą [...] (zwane dalej "Beneficjentem" bądź "Skarżącym") dnia 4 sierpnia 2010 r. zawarło z IZ RPO W [...] umowę o dofinansowanie nr [...] na realizację projektu pn. "Zakup taboru [...] na potrzeby SP[...] "K." Sp. z o.o. w S.", Oś Priorytetowa 6 "Rozwój Funkcji Metropolitarnych", Działanie 6.4. "Zintegrowany system transportu publicznego na obszarze metropolitarnym". Dodatkowo pomiędzy Beneficjentem a IZ RPO W [...] dnia 17 czerwca 2011 r. zawarty został aneks do umowy nr [...] .

W dniach 2-3 sierpnia 2012 r. IZ RPO W[...] przeprowadziła kontrolę doraźną realizacji ww. projektu. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono wystąpienie nieprawidłowości w ramach postępowania "Dostawa [...] sztuk fabrycznie nowych przegubowych autobusów niskopodłogowych", skutkujących koniecznością zwrotu otrzymanego dofinansowania, a polegających na:

1) naruszeniu art. 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 P.z.p., poprzez niezamieszczenie ogłoszenia o zmianie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Za powyższe naruszenie Taryfikator uszczegóławiający, przyjęty uchwałą Zarządu Województwa [...] nr 94/12 z dnia 27 stycznia 2012 r., przewiduje maksymalny wskaźnik procentowy korekty finansowej na poziomie 10%;

2) naruszenie art. 25 ust. 1 P.z.p., poprzez żądanie od Wykonawców oświadczeń lub dokumentów, które nie są niezbędne do przeprowadzenia postępowania. Za powyższe naruszenie Taryfikator przewiduje maksymalny wskaźnik procentowy korekty finansowej na poziomie 5%.

Mając na uwadze wytyczne Ministerstwa Rozwoju Regionalnego (MRR) w sprawie "Wymierzania korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", nakazujące - przy stwierdzeniu naruszenia więcej niż jednej regulacji prawnej - nałożenie tylko jednej korekty finansowej w oparciu o wskaźnik o najwyższej wartości procentowej przewidziany za wykryte naruszenia, IZ RPO W [...] ustaliła tylko jedną korektę finansową. Jednakże, w związku z faktem, że ww. postępowanie przetargowe było przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej [...], który pełni rolę Instytucji Audytowej oraz tym, że Taryfikator MRR przewiduje możliwość dostosowania wysokości wskazanej korekty finansowej do ustaleń tej instytucji, IZ RPO W [...] obniżyła wartość maksymalną wskaźnika procentowego korekty, określając za stwierdzone naruszenia łączną korektę w oparciu o wskaźnik na poziomie 5%.

Beneficjent w wyznaczonym terminie złożył uwagi do treści Protokołu Pokontrolnego, wnosząc o odstąpienie od naliczania korekty finansowej. IZ RPO podtrzymała stanowisko i pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. poinformowała Beneficjenta, że na podstawie protokołu pokontrolnego z przeprowadzonej w dniach 2-3 sierpnia 2012 r. kontroli doraźnej ustalona została korekta finansowa w wysokości [...] zł oraz wezwała Beneficjenta do zwrotu kwoty wykorzystanej z naruszeniem procedur wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych lub wyrażenia zgody na jej potrącenie z płatności końcowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu wskazanego w wezwaniu, w dniu 29 stycznia 2013 r. wobec Beneficjenta wszczęte zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków z tytułu płatności otrzymanych w ramach ww. umowy o dofinansowanie ww. projektu. Jednocześnie Beneficjent został poinformowany o możliwości złożenia wyjaśnień, zgłoszenia wniosków dowodowych i zarzutów w sprawie.

W dniu 29 marca 2013 r. Zarząd Województwa [...] podjął decyzję nr [...] zobowiązującą Beneficjenta do zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie nr [...] w wysokości [...] zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.

Beneficjent pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją administracyjną. Beneficjent we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił IZ RPO W [...] :

1) naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 207 ust. 1 pkt. 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r., poprzez przedwczesne i bezpodstawne wydanie decyzji w przedmiocie zwrotu środków;

2) błędne przyjęcie, że zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o zwrocie dofinansowania ze środków EFRR i w konsekwencji orzeczenie o obowiązku zwrotu przez skarżącą stronę otrzymanego dofinansowania, podczas gdy prawidłowo ustalone okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw dla przyjęcia, że swoim postępowaniem Beneficjent doprowadził do wystąpienia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006;

3) błędną wykładnię art. 38 ust. 4a P.z.p. skutkującą przyjęciem, że Beneficjent nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w zakresie publikacji zmian w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (zwanej dalej: "SIWZ "), mających wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie w jakim dokonano ustalenia, iż Beneficjent dopuścił się naruszenia przepisów postępowania skutkującego koniecznością nałożenia korekty finansowej;

4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a. oraz art. 7 in principio k.p.a., poprzez dokonanie w toku postępowania administracyjnego nieprawidłowych i niepełnych ustaleń w zakresie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w tym w szczególności w zakresie znaczenia norm prawa materialnego, stanowiących podstawę do wydania zaskarżonej decyzji i co za tym idzie wadliwe dokonanie subsumpcji stanu faktycznego sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją pod normy prawa materialnego, co jednocześnie doprowadziło do wadliwego ustalenia następstw prawnych zastosowanej normy i przyjęcia, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu otrzymanego dofinansowania.

Decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. nr [...] , IZ RPO W [...] podtrzymała stanowisko, że w postępowaniu przetargowym, dotyczącym realizacji projektu, objętego ww. umową o dofinansowanie, doszło do naruszenia art. 38 ust. 4a pkt 1 P.z.p., z uwagi nieupublicznienie zmiany dotyczącej SIWZ.

IZ RPO W [...] nie zgodziła się z argumentem Beneficjenta, że decyzja wydana na podstawie art. 207 ust. 1 u.f.p. powinna być poprzedzona decyzją ustalającą korektę finansową wydaną na mocy art. 26 ust. 1 pkt. 15a u.z.p.p.r. Zdaniem organu, art. 26 ust. 15a u.z.p.p.r. nie może być samoistną podstawą do wydania decyzji administracyjnej, gdyż jest to norma wskazująca jedynie zadania Instytucji Zarządzającej, natomiast art. 98 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 to norma kompetencyjna dla Państwa Członkowskiego. Co więcej, w obu ww. przepisach brak jest wskazania w jakiej formie powinno się odbywać nałożenie korekty finansowej. Nadto, ustawa o finansach publicznych wskazuje wprost w art. 207 ust. 9, że po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w wezwaniu do zwrotu, organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. W ocenie IZ RPO W [...] , ustawodawca nie przewidział, aby ustalenie korekty finansowej wymagało wydania odrębnej decyzji administracyjnej, tym bardziej nie należy takiej formy domniemywać, zaś zasadę tę potwierdza szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których nie kwestionowano sposobu ustalania korekt finansowych w decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie stwierdzono naruszenie reguł wydatkowania środków poprzez naruszenie przepisów P.z.p., organ miał podstawy do wydania decyzji w trybie art. 207 ust. 1 u.f.p.

W odniesieniu do kwestii braku upublicznienia przez Beneficjenta modyfikacji treści SIWZ w zakresie warunków udziału w postępowaniu i sposobu dokonywania ich oceny, IZ RPO W [...] stwierdziła, że Beneficjent nie dokonując zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu zaniechał dokonania czynności, do której był zobowiązany na podstawie art. 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 P.z.p. W ocenie organu, niezgodność ogłoszenia i SIWZ, a tym bardziej zmiana SIWZ w zakresie opisu sposobu dokonywania oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu prowadzi do obowiązku dokonania zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu. Beneficjent poprzez niedopełnienie obowiązku przekazania zmiany ogłoszenia o zamówieniu do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (UOPWE), ograniczył dostępność oferty, nie zapewnił tym samym równego traktowania wszystkich wykonawców. Zdaniem IZ RPO W [...] , powyższe zablokowało dostęp do ogłoszenia o zamówieniu wykonawcom zagranicznym, co przynajmniej potencjalnie naraziło budżet UE na szkody, bowiem poniósł wydatki, które przy zachowaniu ww. zasad mogłyby być niższe, a tym samym niższy byłby wkład finansowy z budżetu UE. Zaniechanie czynności umieszczenia ogłoszenia o zmianie ogłoszenia mogło prowadzić również do tego, iż zainteresowani wykonawcy mogli zrezygnować z udziału w postępowaniu (nie wszyscy zostali poinformowani przez Zamawiającego o modyfikacji SIWZ), w związku z czym należy w tym przypadku traktować powyższe jako nieprawidłowość.

Odnośnie dopuszczalności posłużenia się Taryfikatorem wskazano natomiast, że zgodnie z § 11 ust. 7 ww. umowy o dofinansowanie "w przypadku naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych stosuje się korekty finansowe obniżające dofinansowanie, na podstawie dokumentu zwanego dalej "Taryfikatorem" opracowanego przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego określającym tryb postępowania i sposób nakładania korekt finansowych w procesie realizacji przedsięwzięć współfinansowanych z funduszy strukturalnych". Wyjaśniono także, że jest to dokument prawnie wiążący i ogólnodostępny, który Zarząd Województwa [...] przyjął jako dokument pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (tzw. Taryfikator) w dniu 26 lipca 2010 r., uchwałą nr 1295/10, zaś jego aktualizację (Aneks nr 1) uchwałą nr 94/12 z dnia 27 stycznia 2012 r. Natomiast Beneficjent zobowiązał się do jego stosowania, podpisując umowę o dofinansowanie.

W kwestii naruszenia art. 25 ust. 1 P.z.p., poprzez sformułowanie wymogu załączenia do oferty polisy zamiast polisy opłaconej, rozpoznając sprawę ponownie IZ RP OW [...] uwzględniła wyjaśnienia Beneficjenta w tym zakresie i odstąpiła od wymierzenia korekty za naruszenie ww. przepisu, uznając, że doszło do uchybienia formalnego, niepowodującego nieważności postępowania ani skutków finansowych wynikających z Taryfikatora.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji IZ RPO W [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji IZ RPO W [...] z dnia 27 marca 2013 r. i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r., poprzez:

a) przedwczesne zastosowanie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w następstwie nałożenia korekty finansowej w treści informacji pokontrolnej, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej;

b) przyjęcie, że Beneficjent wykorzystał środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem art. 184 u.f.p., skutkujących obowiązkiem ich zwrotu;

2) naruszenie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że procedura, o której mowa w art. 184 u.f.p., obejmuje również postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego;

3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L. 2006.210.25, ze zm.; zwanego dalej: "rozporządzeniem 1083/2006") oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, poprzez:

a) pominięcie art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006 w toku procesowania nad podstawą nałożenia korekty finansowej;

b) nierozpatrzenie całego materiału zgromadzonego w sprawie, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niewykazanie, iż w projekcie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, polegające w szczególności na tym, że organ w toku rozstrzygania sprawy pominął przedstawione przez stronę dowody, nie odniósł się w sposób wyczerpujący do stawianych w toku postępowania argumentów i zarzutów, a także nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie okoliczności istotnych z punktu widzenia ustalenia nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia 1083/2006, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim organ nałożył na beneficjenta obowiązek zwrotu środków;

Nadto, z ostrożności zaskarżonej decyzji zarzucono:

4) naruszenie art. 10 k.p.a. polegające na niezagwarantowaniu stronie czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, mające wpływ na treść orzeczenia poprzez uniemożliwienie stronie końcowego wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału;

5) naruszenie przepisów postępowania art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na pomięciu istotnych elementów uzasadnienia decyzji, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w zakresie, w jakim ma ono wpływ na niezachowanie gwarancji przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego.

Zarząd Województwa [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.

W piśmie procesowym z dnia 14 stycznia 2014 r. Skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie w zakresie niewydania odrębnej decyzji w przedmiocie wysokości korekty finansowej oraz zastosowania Taryfikatora do stwierdzonych nieprawidłowości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r. o sygn. akt I SA/Sz 1094/13, uwzględnił skargę Beneficjenta i orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia 24 czerwca 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 27 marca 2013 r. Sąd uznał bowiem, że doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, a naruszenie to polegało na tym, że wydanie przez Zarząd Województwa [...] wskazanych decyzji nie zostało poprzedzone odrębnym rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej ustalającej i nakładającej korektę finansową, opartym na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. i wydanym w odrębnym postępowaniu wyjaśniającym.

Powyższy wyrok, w związku z rozpoznaniem skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...], został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1133/14, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny przywołał uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r. o sygn. akt II GPS 2/14, w której stwierdzono, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Sąd wskazał, że będąc związany tą uchwałą, podziela wyrażone w niej stanowisko oraz pogląd przedstawiony w jej uzasadnieniu, z którego wynika, że porównanie przesłanek korekty, określonych ogólnie w art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 i szczegółowo w umowie wzorcowej (naruszenia prawa zamówień publicznych) z przesłankami zwrotu środków przyznanych umową o dofinansowanie projektu, wskazanymi w art. 207 ust. 1 u.f.p. (m.in. wykorzystanie środków z naruszeniem obowiązujących procedur), uzasadnia twierdzenie, że korekta i zwrot dotyczą tego samego stanu faktycznego – tych samych nieprawidłowości popełnionych przez określonego beneficjenta w związku z realizacją przez niego projektu objętego dofinansowaniem. W związku z tymi naruszeniami podmiot przyznający dofinansowanie dokonuje korekty (wylicza kwotę podlegającą "potrąceniu" z przyznanego dofinansowania) i domaga się jej zwrotu. Innymi słowy, korekta ma ścisły związek z instytucją zwrotu środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów. W uchwale tej podkreślono również, że jakkolwiek ustalenie korekty rodzi bezpośrednio publicznoprawne zobowiązanie do jej zwrotu, co mogłoby uzasadniać przypisanie mu formy decyzji administracyjnej, to jednak użycie w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r. określenia "ustalanie i nakładanie" korekty, z punktu widzenia zarówno semantycznego, jak i prawnego, nie stanowi jeszcze wystarczającej podstawy do twierdzenia, że owo ustalenie i nałożenie powinno mieć formę decyzji administracyjnej, zwłaszcza gdy następuje w ramach stosunku cywilnoprawnego. Za przypisaniem ustaleniu i nałożeniu korekty finansowej formy decyzji administracyjnej nie przemawiają również względy aksjologiczne i celowościowe. Takie rozwiązanie nie przyczyni się bowiem do sprawniejszego wykonywania zadań administracji publicznej, wręcz przeciwnie, funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotyczących korekty i zwrotu spowodowałoby komplikacje procesowe związane ze współistnieniem dwóch decyzji dotyczących w zasadzie tego samego przedmiotu. Nie jest to też niezbędne ze względu na ochronę praw beneficjenta. Ochronę tę beneficjent znajduje bowiem na drodze kwestionowania decyzji o zwrocie, której elementem stanu faktycznego jest dokonana korekta finansowa.

W konkluzji tych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale przyjął, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych, ustalenia dotyczące korekty podjęte w toku postępowania kontrolnego nie wiążą organu orzekającego o zwrocie. Stanowią element stanu faktycznego tej sprawy. W konsekwencji, również korekta podlega kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej i uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi Beneficjenta na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu, Sąd I instancji zobowiązany będzie uwzględnić pogląd prawny wyrażony w przywołanej powyżej uchwale w sprawie o sygn. akt II GPS 2/14 oraz dokonać w pełnym zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c i pkt 2) p.p.s.a.).

Orzekając, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jednakże, zgodnie z brzmieniem art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz, stosownie do art. 153 p.p.s.a., wskazaniami co do dalszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd oraz wtedy, gdy po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zmieni się stan prawny (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis 2008, s. 490). Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie zaszły okoliczności wskazane powyżej. Oznacza to, że rozważania na temat legalności zaskarżonej decyzji w przedmiocie zwrotu części środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu, muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1133/14.

Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się, w ocenie Sądu, zasadne.

1. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie - będąc związany wykładnią zawartą w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz aprobując stanowisko wyrażone w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II GPS 2/14, w której stwierdzono, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a u.z.p.p.r., nie wymaga wydania decyzji administracyjnej - uznał, że niezasadny jest zarzut skargi co do naruszenia przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., w zw. z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a u.z.p.p.r., poprzez przedwczesne zastosowanie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., w następstwie nałożenia korekty finansowej w treści informacji pokontrolnej, nie zaś w drodze decyzji administracyjnej. Jak bowiem wynika ze wskazanych orzeczeń ustalenia dotyczące korekty nie muszą przybrać formy decyzji poprzedzającej podjęcie decyzji o zwrocie. Stanowią one jedynie element stanu faktycznego nie wiążąc organu orzekającego o zwrocie i podlegają kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu.

2. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi w zakresie naruszenia przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, że procedura, o której mowa w art. 184 u.f.p., obejmuje również postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. znajduje zastosowanie wyłącznie do naruszenia procedur przekazywania środków pomiędzy organem pełniącym funkcję Instytucji Zarządzającej a Beneficjentem nie ma zaś zastosowania do procedur wydatkowania środków przez Beneficjenta, co wynika jednoznacznie z zestawienia tego przepisu z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. W przepisie tym nie chodzi bowiem o naruszenie przepisów postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, lecz np. przepisów procedury konkursowej przyznawania środków Beneficjentowi przez Instytucję Zarządzającą.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p., w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości,

- podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p., instytucja która podpisała umowę z beneficjentem wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 8). Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków (ust. 9).

Wśród przesłanek decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację projektów jest wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Jak stanowi art. 184 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu (ust. 1). Przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (ust. 2).

W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę brzmienie normy art. 184 u.f.p., należy zdecydowanie uznać, iż nie chodzi tu tylko o reguły wytyczające przebieg postępowania, które musi stosować beneficjent uprawniony do otrzymania bezzwrotnych środków europejskich. Do tych reguł będzie trzeba również zaliczyć inne, determinujące zachowania, które są wytyczone przez przepisy prawa ustrojowego czy przepisy prawa materialnego, w szczególności przez przepisy P.z.p. i przepisy prawa podatkowego (vide: Wiesława Miemiec, Przesłanki determinujące zwrot środków przeznaczonych na finansowanie programów realizowanych przez JST z udziałem bezzwrotnych środków europejskich, FK.2012.1-2.34). Również w orzecznictwie sądowym przyjęto, że naruszenie procedur dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, w szczególności w zakresie zamówień publicznych (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1833/14, LEX nr 1629530).

W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Skarżąca w dniu 4 sierpnia 2010 r zawarła z Województwem Zachodniopomorskim ww. umowę o dofinansowanie na realizację projektu pn. "Zakup taboru [...] go na potrzeby SP[...] "K." Sp. z o.o. w S." Oś Priorytetowa 6 "Rozwój Funkcji Metropolitarnych", Działanie 6.4. "Zintegrowany system transportu publicznego na obszarze metropolitarnym", którą zmieniono aneksem z dnia 17 czerwca 2011 r. Na mocy ww. umowy Skarżąca zobowiązała się do realizacji projektu w oparciu o wniosek o dofinansowanie z należytą starannością, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i procedurami w ramach programu oraz w sposób, który zapewni prawidłową i terminową realizację projektu, a także osiągnięcie celów zakładanych we wniosku o dofinansowanie (§ 4 ust. 4 umowy o dofinansowanie). Podczas realizacji projektu Skarżąca zobligowana była stosować procedury zapewniające ponoszenie wydatków kwalifikowanych zgodnie z prawem, zwłaszcza odnoszącym się do zamówień publicznych w zakresie, w jakim przepisy te mają zastosowanie do Beneficjenta i do projektu (§ 11 ust. 1 umowy o dofinansowanie) pod rygorem zastosowania wobec niej korekt finansowych obniżających dofinansowanie zgodnie z tzw. "Taryfikatorem" - dokumentem opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego (§ 11 ust. 7 umowy o dofinansowanie), zawierającym wytyczne do określania korekt finansowych w procesie realizacji przedsięwzięć współfinansowanych z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.

Reasumując, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organ nie tylko dokonał prawidłowej interpretacji art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p., ale był także uprawniony do badania, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane przez Skarżącą zgodnie z regułami przewidzianymi dla postępowania o udzielenie zamówienia publicznego.

3. Sąd nie podzielił także stanowiska Skarżącej, co do tego, że stwierdzone przez organ nieprawidłowości nie stanowiły o naruszeniu przez Skarżącą ustawy P.z.p. - w zakresie art. 38 ust. 4a P.z.p.

W sprawie niekwestionowane jest, że Skarżąca w czasie trwania procedury przetargowej dokonała modyfikacji treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ) w zakresie warunków udziału w postępowaniu i sposobu dokonywania ich oceny. Skarżąca w dniu 26 stycznia 2010 . wszczęła postępowanie przetargowe pn. "Dostawa [...] sztuk fabrycznie nowych przegubowych autobusów niskopodłogowych" i umieściła ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej udostępniając w ten sposób również SIWZ. Następnie 19 lutego 2010 r. dokonała modyfikacji SIWZ w celu zweryfikowania treści warunku udziału w postępowani pn. "wiedza i doświadczenie". Zmiana ta polegała na tym, że pierwotnie Skarżąca wymóg spełnienia doświadczenia określiła w następujący sposób: "Zamawiający uzna wykonawców, którzy wykonali, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonują, w okresie ostatnich 2 lat (dwóch) przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie - minimum 2 (dwie) dostawy podobne do objętych przedmiotem zamówienia (...)", a następnie powyższy wymóg zastąpiła następującym: "Za wykonawców spełniających warunek posiadania odpowiedniej wiedzy i doświadczenia (...) Zamawiający uzna wykonawców, którzy wykonali, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonują, w okresie ostatnich 3 lat (trzech) przed upływem terminu składania ofert a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie - minimum 2 (dwie) dostawy podobne do objętych przedmiotem zamówienia (...)". Ponadto Skarżąca zmieniła rodzaj dokumentu, jaki miałby potwierdzać spełnianie ww. warunku. W wersji pierwotnej Skarżąca żądała, aby wykonawca załączył do oferty "wykaz wykonanych, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonywanych, dostaw w okresie ostatnich 2 (dwóch) lat przed dniem wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, odpowiadających swoim rodzajom i wartością dostawą stanowiącym przedmiot zamówienia z podaniem ich wartości, przedmiotu, dat wykonania i odbiorców", a po zmianie z dnia 19 lutego 2010 r. żądała: "wykazu wykonanych, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych także wykonywanych, dostaw w okresie ostatnich 3 (trzech) lat, przed wszczęciem postępowania o udzielenie zamówienia, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, odpowiadających swoim rodzajem i wartością dostawom stanowiącym przedmiot zamówienia z podaniem ich wartości przedmiotu, dat wykonania i odbiorców według wzoru, stanowiącego załącznik 4 do niniejszego SIWZ oraz dokumenty potwierdzające, że dostawy te zostały wykonane lub są wykonywane należycie". Następnie wskazała, że "Zamawiający uzna, że wykonawca posiada niezbędną wiedzę i doświadczenie, jeżeli wykaże, że w okresie ostatnich 2 (dwóch) lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie - wykonał, a w przypadku świadczeń okresowych lub ciągłych również wykonuje, minimum 2 (dwie) dostawy podobne do objętych przedmiotem zamówienia. Za dostawy podobne Zamawiający uzna dostawy fabrycznie nowych autobusów przegubowych, niskopodłogowych, klimatyzowanych, zasilanych olejem napędowym, przeznaczonych dla przewozu osób komunikacji miejskiej, z jednorazową wartością umowy dostawy nie mniejszą niż [...] mln złotych brutto".

Niekwestionowane jest także, że Skarżąca nie zamieściła opisanych powyżej zmian w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Tymczasem zgodnie z treścią art. 38 ust. 4a P.z.p., jeżeli w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego zmiana treści specyfikacji istotnych warunków zamówienia prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, zamawiający:

1) zamieszcza ogłoszenie o zmianie ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych -jeżeli wartość zamówienia jest mniejsza niż kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8 P.z.p.;

2) przekazuje Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej ogłoszenie dodatkowych informacji, informacji o niekompletnej procedurze lub sprostowania, drogą elektroniczną, zgodnie z formą i procedurami wskazanymi na stronie internetowej określonej w dyrektywie - jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8.

Przepis art. 41 P.z.p. zawiera wyliczenie niezbędnych elementów, jakie powinny znaleźć się w ogłoszeniu o zamówieniu. Wśród elementów niezbędnych do umieszczenia w ogłoszeniu znajdują się takie, które identyfikują zamawiającego i przedmiot zamówienia, podają podstawowe warunki uczestnictwa w procedurze (warunki udziału w postępowaniu, wadium), warunki dotyczące składania ofert (miejsce i termin składania ofert, termin związania ofertą, kryteria oceny ofert) oraz realizacji zamówienia (termin wykonania, zakres zamówienia). Warunki udziału w postępowaniu oraz opis sposobu dokonywania ocen spełniania warunków (art. 41 ust. 1 pkt 7 P.z.p.) są zatem istotnym i niezbędnym elementem ogłoszenia o przetargu. W związku z powyższym zmieniając zapisy w SIWZ w zakresie, jaki obejmuje ww. ogłoszenie powinno się dokonać korekty jego treści i opublikować ogłoszenie o zmianie ogłoszenia. Zgodnie z przepisami P.z.p., niewystarczające jest samo zamieszczenie przez zamawiającego takiej informacji na stronie internetowej bez zamieszczenia ogłoszenia o zmianie ogłoszenia w oficjalnym dzienniku urzędowym UE.

Stwierdzenie zatem niedochowania przez Skarżącą ww. warunku stanowi o naruszeniu reguł przewidzianych dla postępowania o udzielenie zamówienia publicznego i może być punktem wyjścia do oceny, czy stanowi ono naruszenie w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, oraz do wydania decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p.

4. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę za zasadny uznać należało zarzut skargi dotyczący naruszenia przez IZ RPO W [...] art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz art. 98 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, poprzez nierozpatrzenie całego materiału zgromadzonego w sprawie, niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, niewykazanie, że w projekcie doszło do nieprawidłowości w rozumieniu ww. art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, z następujących powodów.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, w wyniku przeprowadzonej kontroli organ stwierdził wystąpienie nieprawidłowości w ramach postępowania "Dostawa 8 sztuk fabrycznie nowych przegubowych autobusów niskopodłogowych", skutkujących koniecznością zwrotu otrzymanego dofinansowania, a polegających na naruszeniu art. 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 P.z.p, który stanowi, iż jeżeli "w postępowaniu prowadzonym w trybie przetargu nieograniczonego zmiana treści SIWZ prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, Zamawiający przekazuje Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (dalej UOPWE) ogłoszenie dodatkowych informacji, informacji o niekompletnej procedurze lub sprostowania, drogą elektroniczną, zgodnie z formą i procedurami wskazanymi na stronie internetowej określonej w dyrektywie - jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8. Jak bowiem ustalono, w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego Skarżąca dokonała modyfikacji treści SIWZ w zakresie warunków udziału w postępowaniu i sposobu dokonywania ich oceny, informację tę zamieściła na swojej stronie internetowej oraz powiadomiła część wykonawców, którzy mogliby przystąpić do przetargu, natomiast nie dokonała w przedmiotowym postępowaniu zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, tj. zaniechała dokonania czynności, do której była zobowiązana na podstawie art 38 ust. 4a w zw. z art. 7 ust. 1 P.z.p. Tymczasem zasadą jest publikacja ogłoszenia o zmianie ogłoszenia w tym samym publikatorze, w którym zamieszczone było ogłoszenie ulegające zmianie. Ogłoszenia przekazywane UOPWE publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej - to jedyny periodyk, który ukazuje się w każdym dniu roboczym we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej, w związku z czym opublikowane ogłoszenia o udzielenie zamówienia publicznego mają o wiele szersze grono odbiorców na terenie wszystkich krajów UE Niezgodność ogłoszenia i SIWZ , a tym bardziej zmiana SIWZ w zakresie opisu sposobu dokonywania oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu prowadzi do obowiązku dokonania zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu. Zdaniem organu, Skarżąca poprzez niedopełnienie obowiązku przekazania zmiany ogłoszenia o zamówieniu do UOPWE, ograniczyła dostępność oferty, nie zapewniła tym samym równego traktowania wszystkich wykonawców zaś niedopełnienie powyższego obowiązku można traktować jako złą wolę Zamawiającego, polegającą na chęci ograniczenia dostępu do informacji, mających wpływ na zapewnienie warunków uczciwej konkurencji potencjalnym Wykonawcom, biorącym udział w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. W ocenie organu Skarżąca poprzez ww. działanie zablokowała dostęp do ogłoszenia o zamówieniu wykonawcom zagranicznym, którzy mogliby zaproponować korzystniejsze warunki realizacji zamówienia, w tym niższą cenę, gdyby zostali poinformowani o zmianie poprzez jej publikację. Jak wskazał organ - jakkolwiek Skarżąca w swoich wyjaśnieniach zaznaczała, że wykonawcy zostali o zmianach poinformowani, jednak nie zmienia to faktu, iż gdyby zmiany zostały opublikowane w UOPWE, inni potencjalni wykonawcy mogliby spełniać zmienione warunki i złożyć swoje oferty w postępowaniu (a przy warunkach, które były opublikowane takiej możliwości nie mieli). W ten sposób Skarżąca, w ocenie organu, przynajmniej potencjalnie naraziła budżet UE na szkody, bowiem poniosła wydatki, które przy zachowaniu ww. zasad mogłyby być niższe, a tym samym niższy byłby wkład finansowy z budżetu UE. Oran podniósł równocześnie, że nie sposób jest w tym przypadku wycenić, o ile korzystniejsze i niższe byłyby oferty wykonawców konkurencyjnych, którzy mogliby przystąpić do postępowania przy zachowaniu zasad konkurencyjności zaś z drugiej strony wysokość szkody jest trudna do oszacowania, gdyż na tę chwilę trudno jest wskazać jednoznacznie, o ile niższy byłby to wkład UE. W ocenie organu, zachowanie ww. zasad dawałoby gwarancję wyłonienia wykonawców (również tych spoza granic Polski) oferujących najkorzystniejsze warunki, w tym najniższą cenę, zaś niezachowanie tych zasad przez Skarżącą takiej gwarancji nie daje. Zdaniem IZ RPO W [...], naruszenie to stanowi kategorię nieprawidłowości, dla której Taryfikator przewiduje korektę w wysokości 10%.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006, instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za: a) zapewnienie, że operacje są wybierane zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji, b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...). Zauważyć również trzeba, że powołane rozporządzenie reguluje procedury odzyskiwania środków wypłaconych z funduszy unijnych, w tym korekty finansowe do których dokonywania zobowiązane są państwa członkowskie.

W myśl art. 98 ust. 1 rozporządzenia nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. Ponadto, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze (art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006).

Z kolei definicja legalna "nieprawidłowości" zawarta została w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, zgodnie z którym za nieprawidłowość rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.

Wskazać należy także, że aktem prawa krajowego, który określa zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi, jest ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (u.z.p.p.r.). Zgodnie z art. 25 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. za przygotowanie i prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Stosownie do art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy m.in. odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych oraz ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006 (pkt 15 i pkt 15a).

Korekty finansowe w sensie ekonomicznym sprowadzają się do pomniejszenia środków, jakimi dysponuje lub mógłby dysponować beneficjent. W prawie krajowym nie zostały określone podstawy nakładania i ustalania stopy korekt. Natomiast, w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego został opracowany dokument zatytułowany "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Celem dokumentu jest ustalenie zasad wymierzania korekt finansowych za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych, współfinansowanych ze środków funduszy UE w latach 2000-2006 oraz 2007-2013. Dokument ten został opracowany w oparciu o wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych (COCOF 07/0037/03-PL). Charakter prawny tego dokumentu nie pozwala na jego zaliczenie do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Może stanowić instrukcję dla właściwych instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych, stając się elementem systemu realizacji danego programu operacyjnego, co miało miejsce w sprawie. IZ RPO W [...] uchwaliła bowiem dokument pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" (uchwała z dnia 26 lipca 2010 r. nr 1295/10). Także, w dniu 27 stycznia 2012 r. IŻ RPO W [...] podjęła uchwałę nr 94/12 w sprawie tzw. Taryfikatora oraz Aneksu nr 1 do Taryfikatora uszczegółowiającego IZ RPO W [...] . Następnie, IZ RPO W [...] uchwałą nr 205/13 z dnia 13 lutego 2013 r. w sprawie zmiany uchwały nr 94/12 z dnia 27 stycznia 2012 r. zaktualizowała przyjęty do systemu realizacji RPO W [...] dokument pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związanych z realizacją projektów współfinansowanych ze środków UE" (tzw. Taryfikator MRR) z dnia 14 marca 2008 r.

Wykonując powyższe zadania instytucja zarządzająca powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.). Odnotować również warto, że podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą. Umowa ta określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane. Umowa o dofinansowanie projektu zawierana jest zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego (art. 30 i 30a u.z.p.p.r.).

Jak już wskazano powyżej, w rozpoznawanej sprawie zawarta została w dniu 4 sierpnia 2010 r. pomiędzy Skarżącym a IZ RPO W [...] umowa o dofinansowanie projektu pn. "Zakup taboru [...] go na potrzeby SP[...] "K." Sp. z o.o. w S." Oś Priorytetowa 6 "Rozwój Funkcji Metropolitarnych", Działanie 6.4. "Zintegrowany system transportu publicznego na obszarze metropolitarnym". W § 8 tej umowy określono zasady zwrotu otrzymanych przez beneficjenta środków w przypadku ich nieprawidłowego wykorzystania. Z kolei w § 11 postanowiono, że beneficjent jest zobowiązany do stosowania P.z.p. w zakresie, w jakim ustawa ta ma zastosowanie do Beneficjenta i jego projektu. Stwierdzenie przez Instytucję Zarządzającą programem oraz inne podmioty uprawnione do kontroli, że podczas realizacji projektu Beneficjent realizował projekt niezgodnie z P.z.p. bądź nie stosując P.z.p. nie zachował zasad określonych w § 11 ust. 3, 4 oraz 5 powoduje, że wydatki poniesione przez Beneficjenta mogą zostać uznane w całości lub części za nieprawidłowe i podlegające zwrotowi na zasadach określonych w § 8, a Instytucja Zarządzająca RPO W [...] może rozwiązać Umowę na zasadach określonych w § 18 (§ 11 ust. 6 umowy). Ponadto zgodnie z § 11 ust. 7 ww. umowy w przypadku naruszenia p.z.p. stosuje się korekty finansowe obniżające dofinansowanie, zgodnie z tzw. "Taryfikatorem", - dokumentem, opracowanym przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego, określającym tryb postępowania i sposób nakładania korekt finansowych w procesie realizacji przedsięwzięć współfinansowanych z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności.

Według składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, naruszenie zasad postępowania o zamówienie publiczne może potencjalnie prowadzić do wydatkowania wyższych (niż uzasadnione) kwot na wykonanie robót bądź usług stanowiących przedmiot zamówienia, jednak konieczne jest wykazanie jakiegokolwiek wpływu stwierdzonego uchybienia na wysokość wydatkowanych środków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 159/12). Nie do zaakceptowania jest bowiem stanowisko, że każde naruszenie P.z.p. stanowi wydatkowanie środków z naruszeniem przepisów prawa i powoduje konieczność nałożenia korekty i wydania decyzji o zwrocie. Sąd orzekający w sprawie, podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 29 kwietnia 2015 r. o sygn. akt II GSK 610/14, w którym stwierdzono, że: "poprawność działania beneficjenta realizującego umowę o dofinansowanie projektu z wykorzystaniem środków Unii Europejskiej musi być dokonywana, z uwzględnieniem postanowień umowy łączącej beneficjenta z Instytucją Zarządzającą oraz przepisów prawa polskiego, tj. Prawa zamówień publicznych, ustawy o finansach publicznych, ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które powinny być wykładane i stosowane z uwzględnieniem prawa europejskiego, tj. przede wszystkim cytowanego rozporządzenia nr 1083/2006, ponieważ regulacje polskie dotyczące realizacji programów operacyjnych służą osiąganiu wspólnych celów wynikających z prawa europejskiego i realizacji polityki spójności.

Wykładając i stosując powołane przepisy prawa polskiego organ powinien zawsze mieć na względzie, że zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, "nieprawidłowość" to jakiekolwiek naruszenia przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby powodować szkodę w budżecie Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, zaś zgodnie z art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 tak rozumiana "nieprawidłowość", zarówno systemowa jak i pojedyncza, stanowi podstawę do nakładania korekt finansowych przez państwo członkowskie, przy wzięciu pod uwagę charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat finansowych poniesionych przez fundusze.

Powyższe przepisy adresowane są przede wszystkim do państwa członkowskiego i nakładają na państwo obowiązek nakładania korekt finansowych. Ponieważ jednak korekty te są skutkiem zarówno nieprawidłowości systemowych jak i indywidualnych (w rozporządzeniu użyto określenia "pojedynczych"), zatem przy ocenie nieprawidłowości, skutkujących nałożeniem korekt na stronę umowy o dofinansowanie, należy mieć na względzie treść uregulowań adresowanych do państwa, bowiem chodzi w istocie o te same nieprawidłowości w skali pojedynczej lub globalnej. Korekty nakładane przez państwo, albo przez Komisję są bowiem, przynajmniej w części, pochodną korekt indywidualnych. Zatem wykładnia wszelkich przepisów i uregulowań krajowych, które są podstawą nakładania na beneficjenta przez instytucje zarządzające programami operacyjnymi korekt oraz wydawania decyzji o zwrocie, powinna być dokonywana z uwzględnieniem faktu, iż zasadniczą przesłanką nakładania korekt i żądania zwrotu jest rzeczywisty albo potencjalny, nieuzasadniony wydatek z budżetu Unii Europejskiej. Warunkiem nałożenia korekty i wydania decyzji o zwrocie środków jest więc wykazanie związku przyczynowego między stwierdzonym naruszeniem prawa, a rzeczywistą lub potencjalną szkodą w budżecie Unii Europejskiej. Konieczne jest zatem przeprowadzenie takiej operacji myślowej, w której zaprezentowane zostanie logiczne następstwo zdarzeń zapoczątkowanych naruszeniem prawa, a zakończonych finansowaniem lub możliwością finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu Unii Europejskiej. Tylko w takiej sytuacji można bowiem mówić o "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006."

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie IZ RPO W [...] nie odniósł stwierdzonego naruszenia do definicji legalnej "nieprawidłowości" określonej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz wynikającej z art. 98 tego rozporządzenia konieczności rozważenia charakteru i wagi nieprawidłowości oraz strat poniesionych przez fundusze. Organ arbitralnie uznał, że stwierdzona nieprawidłowość uzasadnia nałożenie na Skarżącego korekty i zobowiązanie do zwrotu części przyznanego dofinansowania. W treści art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 postanowiono tymczasem, że nałożenie przez państwo członkowskie korekt finansowych nie wynika z samego faktu naruszenia przez beneficjenta procedur, lecz z okoliczności, że takie działanie lub zaniechanie powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Wobec powyższego, w przypadku stwierdzenia konkretnej nieprawidłowości państwo członkowskie powinno dokonać własnej oceny i miarkowania jej charakteru, znaczenia i szkody jaką wywołała lub mogłaby wywołać w okolicznościach danej operacji lub programu. Nałożona korekta finansowa nie może być oderwana od stwierdzonej nieprawidłowości, ale adekwatna do niej i do sytuacji konkretnego beneficjenta. W przepisie art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 brak jest określenia sposobu ustalania wysokości korekty finansowej, jednakże wyraźnie w nim wskazano, że państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze.

W treści zaskarżonej decyzji organ nie zaprezentował w sposób przekonujący takiej operacji myślowej, z której wynikałoby logiczne następstwo zdarzeń zapoczątkowanych naruszeniem prawa, a zakończonych finansowaniem lub możliwością finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu Unii Europejskiej.

Organ mechanicznie i autorytatywnie przyjął, że Skarżąca (cyt.): "podczas realizacji projektu, swoim działaniem doprowadził do naruszenia przepisów prawa, które spowodowało [podkreślenie Sądu] szkodę finansową w budżecie UE, a zaistnienie takiej okoliczności jest jednoznaczne z wystąpieniem nieprawidłowości w projekcie". Jednocześnie wskazał, że (cyt.) "wysokości tej szkody jest trudna do oszacowania, gdyż na tę chwilę trudno jest wskazać jednoznacznie, o ile niższy byłby wkład UE." Z uzasadnienia decyzji w żadnym zakresie nie wynika natomiast, na podstawie jakich okoliczności, przy tak specjalistycznym produkcie i tak wąskim gronie przedsiębiorców, kierując się jakimi dowodami czy choćby przesłankami, organ ustalił, że do wyrządzenia potencjalnej szkody doszło.

Z kolei, rozstrzygając w kwestii wysokości korekty finansowej, organ odwołał się do przewidzianych w wytycznych MRR sposobów ustalenia wysokości korekty finansowej, tj.:

– metody dyferencyjnej, która polega na ustaleniu, o ile na skutek danej nieprawidłowości dokonanej przez Beneficjenta zmniejszyła się kwota budżetu ogólnego UE, a następnie zastosowanie korekty w tej wysokości;

– metody wskaźnikowej znajdującej zastosowanie w sytuacji, gdy z uwagi na okoliczności nie jest możliwe dokładne wskazanie wysokości szkody, bo skutki finansowe są pośrednie lub rozproszone i pojawia się trudność ich oszacowania, za niekwalifikowalną część wydatku przyjmuje się kwotę odpowiednią co do wagi naruszenia. Organ uznał jednocześnie, że z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdzie stwierdzono naruszenie przepisów P.z.p. w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.

Odnosząc powyższe do obowiązku stosowania przy wydatkowaniu środków publicznych przez Skarżącą przepisów P.z.p. należy zauważyć, że co do zasady, sam skutek naruszenia, w postaci wydatkowania wyższych (niż uzasadnione) kwot na wykonanie robót bądź usług, stanowiących przedmiot zamówienia, nie wiąże się automatycznie ze wskazanym przez organ w zaskarżonej decyzji uchybieniem. W ocenie Sądu, w każdym wypadku trzeba, na tle konkretnego stanu faktycznego, przeprowadzić analizę tego rodzaju zagrożenia. Konieczne jest wykazanie jakiegokolwiek wpływu stwierdzonego uchybienia na wysokość wydatkowanych środków, czego organ w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie uczynił.

Zauważyć jednak trzeba, że ww. "wytyczne" nie mogą stanowić samoistnej podstawy prawnej do dokonywania korekt w określonej wysokości, za sam fakt jakiegokolwiek uchybienia przepisom, które jest zobowiązany stosować Beneficjent. Nie stanowią one źródła prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, lecz dotyczą jedynie sposobu postępowania w przypadku wykrycia nieprawidłowości, tj. pojęcia zdefiniowanego w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006. A zatem dopiero, po wykazaniu przez organ, iż w konkretnym przypadku stwierdzona w trakcie kontroli nieprawidłowość powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, może dojść do zastosowania omawianych wytycznych. Podkreślić również należy, iż w pkt 3 uwag odnoszących się do stosowania dokumentu "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wyraźnie zaznaczono, że przy ustalaniu wysokości korekt finansowych za naruszenia przy stosowaniu prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych lub stosowaniu przepisów P.z.p. należy brać pod uwagę, z jednej strony, rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE. Podkreślono, że wysokość korekt finansowych powinna, co do zasady, odpowiadać wartości nieprawidłowości, a punktem wyjścia dla ustalenia wysokości korekty finansowej jest więc w zasadzie lub być powinno ustalenie tej wartości. Wskazano w powyższych uwagach wyraźnie, że oznacza to zarazem brak obowiązku nakładania korekt finansowych za naruszenia, które mają wyłącznie charakter formalny i nie wywołują żadnych skutków finansowych. W przypadku zatem, gdy organ powołuje się na powyższy dokument przy określaniu korekty za stwierdzone naruszenia P.z.p. winien w pierwszej kolejności rozważyć charakter i wagę stwierdzonej nieprawidłowości, a także jej skutki finansowe poniesione przez fundusze. Wskaźnik korekty finansowej nie może być przyjmowany - w tym także co do wysokości - mechanicznie, ale koniecznym jest rozważenie ryzyka szkody dla funduszy unijnych, bo nie wystarczy wskazanie samego naruszenia, lecz należy także wykazać możliwości spowodowania szkody, bo wysokość korekty nie może być abstrakcyjna, ale odpowiednia do "wagi" nieprawidłowości. Istotne jest również, iż wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy UE, jak wynika z pkt 8 załącznika do opisanego wyżej dokumentu, stanowią zalecane stawki maksymalne, które mogą ulec obniżeniu.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, maksymalna stawka korekty finansowej przewidziana dla stwierdzonego przez organ uchybienia stanowi 10%. Organ obniżył ją jednak do 5%, wskazując przy tym na okoliczności sprawy i ustalenia pokontrolne Instytucji Audytowej (UKS). Organ w żaden sposób nie wyjaśnił jednak przyczyn przyjęcia wskaźnika korekty na tym właśnie poziomie, co de facto wyłącza możliwość poddania tej okoliczności analizie Sądu.

Oceniając prawidłowość kwestionowanych rozstrzygnięć przez pryzmat powyższych okoliczności należało stwierdzić, że IZ RPO W [...] nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego znaczenie dla zastosowanej w sprawie materialnej podstawy rozstrzygnięcia, skutkującej dla Skarżącej koniecznością zwrotu części otrzymanego dofinansowania. Organ nakładając ww. korektę i określając jej wysokość nie rozważył charakteru i wagi stwierdzonej nieprawidłowości, a także jej skutków finansowych poniesionych przez fundusze. Organ nie ocenił również stwierdzonego podczas kontroli naruszenia w kontekście definicji legalnej "nieprawidłowości" określonej w art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2206 oraz w odniesieniu do indywidualnej sytuacji Skarżącej. Powyższe stanowi o naruszeniu, w ocenie Sądu, przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że na organie administracji publicznej ciąży obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ, wykorzystując zatem dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać cały materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego, organ może dokonać oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, wobec wykazanych wyżej braków postępowania, nie sposób uznać, że doszło do ustalenia okoliczności o kluczowym znaczeniu dla wydania decyzji w przedmiocie zwrotu przez beneficjenta określonej kwoty dofinansowania. Zdaniem Sądu, organ - nie ustalając okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 - przedwcześnie uznał, że zachodzi konieczność zwrotu przez Skarżącą przyznanego dofinansowania.

5. W świetle powyższego, Sąd za zasadny uznał także zarzut Skarżącej w zakresie naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a.

6. Sąd zgodził się również z zarzutem skargi w przedmiocie naruszenia art. 10 k.p.a., jednakże nie uznał, aby – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Z akt sprawy wynika, a czego nie kwestionuje skarżony organ, że pismem z dnia 6 czerwca 2013 r., doręczonym pełnomocnikowi Skarżącej dnia 24 czerwca 2013 r. organ poinformował stronę w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni od dnia doręczenia przedmiotowego pisma, tj. do dnia 1 lipca 2013 r. Tymczasem w dniu 24 czerwca 2013 r., a więc w dniu doręczenia Skarżącej ww. zawiadomienia, organ wydał zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze argumentację Skarżącej nie sposób jednak uznać, że w zaistniałej sytuacji faktycznie pozbawiono ją możliwości działania w sprawie, a tym bardziej – jakiegokolwiek wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, w tym do naprowadzenia takich dowodów, które skutkowałoby odstąpieniem przez organ od domagania się od Skarżącej zwrotu części środków.

Z akt sprawy wynika, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie określenia kwoty dofinansowania do zwrotu, IZ RPO W [...] pouczyła Skarżącą o prawie zgłaszania wniosków, uwag i dowodów oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy zaś Skarżąca w dniu 22 lutego 2013 r. skorzystała z prawa do zapoznania się z aktami sprawy, a zatem miała wiedzę o toczącym się postępowaniu i mogła ustosunkować się do prowadzonego postępowania. Jeszcze w toku postępowania kontrolnego Skarżąca zgłaszała zarzuty i wyjaśnienia, jak i później w toku postępowania administracyjnego, a więc brał czynny udział w tym postępowaniu. Nadto przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie zostały przeprowadzone z inicjatywy organu żadne nowe dowody, a Skarżąca - jak to zresztą przyznała w skardze - "w toku postępowania o ponowne rozpoznanie sprawy nie podniosła w tym zakresie żadnych nowych argumentów i nie powołała żadnych nowych dowodów" (str. 18 skargi).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

Wskazania Sądu co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, w tym poczynienia ustaleń co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia w kontekście art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 i - w zależności od tych ustaleń - dokonania własnej oceny zaktualizowania się przesłanek upoważniających organ do żądania zwrotu otrzymanego przez Skarżącą dofinansowania. Poczynione ustalenia oraz wyciągnięte na ich podstawie wnioski winny zaś znaleźć odzwierciedlenie w decyzji sporządzonej z poszanowaniem art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz Skarżącej kwotę [...] zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składają się uiszczony wpis w kwocie [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł, ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).

Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w niniejszym wyroku dostępne są w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.