Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 179/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 68,  art. 30 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Paweł Kornacki (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w K. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji (obecnie skarżąca, powoływana także jako "wnioskodawca" albo "spółka") wniosła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie zasad opodatkowania nagród wydanych uczestnikom programu konkursowego organizowanego przez spółkę. Jako przepisy prawa podatkowego podlegające interpretacji zostały wskazane: art. 41 ust. 4 i ust. 7 pkt 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 68 i art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.).

1.2. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca zamierza założyć na stronach internetowych portal "A" na którym realizować będzie program konkursowy "A". Program ten będzie powszechnie dostępny, tzn. każda zainteresowana osoba będzie mogła dokonać stosownej rejestracji i stać się jego uczestnikiem. Istota uczestnictwa opierać się będzie na współzawodnictwie w zbieraniu punktów i zdobywaniu nagród.

Jako administrator portalu "A" wnioskodawca umożliwi zamieszczanie na jego stronach ogłoszeń interaktywnych. Zadaniem uczestników programu konkursowego będzie przeglądanie zamieszczonych ogłoszeń zgodnie z zawartym w nich opisem oraz ich opiniowanie. Za potwierdzoną aktywność przejawiającą się przejrzeniem ogłoszenia i jego zaopiniowaniem uczestnik otrzymywać będzie punkty. Uzyskaną w ten sposób odpowiednią ilość punktów będzie też mógł zamieniać na nagrody.

Przeglądanie i opiniowanie ogłoszeń będzie miało charakter konkursowy, oparty na współzawodnictwie pomiędzy poszczególnymi uczestnikami programu konkursowego "A". Każde zamieszczone ogłoszenie będzie podlegało przejrzeniu przez z góry określoną liczbę uczestników, przy czym każdy uczestnik będzie mógł dane ogłoszenie przejrzeć i zaopiniować tylko raz. W konsekwencji ci uczestnicy, którzy zdecydują się pierwsi przejrzeć i zaopiniować dane ogłoszenie interaktywne, w wyniku współzawodnictwa pozbawią takiej możliwości pozostałych uczestników programu konkursowego "A".

Zamieszczanie ogłoszeń interaktywnych na stronach portalu "A" będzie odpłatne. Z uzyskiwanych opłat utrzymywany będzie portal oraz finansowane będą nagrody. Jednocześnie możliwe do zdobycia nagrody stanowić będą dla uczestników programu konkursowego "A" zachętę do przeglądania i opiniowania zamieszczanych ogłoszeń. Zamieszczający ogłoszenie podejmował będzie decyzję, dla jakiej liczby uczestników programu konkursowego "A" ogłoszenie będzie dostępne (ilu różnych uczestników będzie mogło przejrzeć i zaopiniować ogłoszenie) oraz jaka za przejrzenie i zaopiniowanie ogłoszenia będzie przysługiwać ilość punktów. W zależności od decyzji co do liczby uczestników dla których ogłoszenie będzie dostępne oraz ilości przyznawanych punktów kalkulowana też będzie opłata za zamieszczenie ogłoszenia na portalu "A".

1.3. Na tle tak przedstawionego zdarzenia przyszłego wnioskodawca zadał pytanie: czy wydanie uczestnikowi programu konkursowego "A" zdobytej nagrody rodzić będzie dla A spółki z o.o. w organizacji, jako płatnika, obowiązek poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.?

1.4. Przedstawiając własne stanowisko spółka podała, że każda ocena ciążącego na płatniku obowiązku poboru podatku musi być rozpatrywana przez pryzmat obowiązków podatkowych jakie ciążą na podatniku. Zatem ustalenie obowiązku poboru podatku od wydawanych uczestnikom programu konkursowego "A" nagród, musi być poprzedzone analizą przepisów podatkowych pod kątem wyjaśnienia, w jaki sposób te nagrody powinny zostać opodatkowane.

W tym zakresie spółka wskazała na art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. stosownie do którego zryczałtowanemu opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają dochody (przychody) z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 6, 6a i 68 tej ustawy - w wysokości 10% wygranej lub nagrody.

Jednocześnie w myśl art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. wolne od opodatkowania są wartości wygranych w konkursach i grach organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio i telewizja) oraz konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, a także nagród związanych ze sprzedażą premiową - jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych lub nagród nie przekracza kwoty 760 zł. Zwolnienie to nie dotyczy przy tym nagród związanych ze sprzedażą premiową otrzymanych przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, stanowiących przychód z tej działalności.

Przenosząc wskazane regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy spółka wskazała, że otrzymane przez uczestnika programu konkursowego nagrody będą niewątpliwie efektem wygrania współzawodnictwa w zbieraniu punktów.

Poza tym, zdaniem wnioskodawcy, internet zalicza się do grupy środków masowego przekazu. Dlatego, organizowany na portalu "A" program konkursowy zaliczać się będzie do grupy konkursów organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu. W konsekwencji, uzyskane w wyniku uczestnictwa nagrody będą korzystały ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

Dalej spółka wywodziła, że wydając uczestnikowi programu konkursowego "A" nagrodę, będzie zobowiązana do poboru od wartości tej nagrody zryczałtowanego podatku dochodowego w stawce 10 % tylko jeśli wartość wydawanej nagrody przekroczy kwotę 760 zł. Jeśli nagroda tej kwoty nie przekroczy, uzyskana przez uczestnika programu nagroda będzie korzystała z przysługującego mu zwolnienia.

2. W dniu [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając z upoważnienia Ministra Finansów wydał zaskarżoną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego nr [...] uznając, ze stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

W interpretacji organ wskazał, że nie kwestionuje zakwalifikowania internetu jako środka masowego przekazu w znaczeniu przedmiotowym. Jednakże w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie zostały spełnione wszystkie przesłanki o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

Organ stwierdził, że opisane we wniosku przedsięwzięcie nie może być nazwane "konkursem", gdyż nie będą w nim występowały elementy takie jak współzawodnictwo oraz wyłonienie najlepszego uczestnika, gdyż fakt przejrzenia i zaopiniowania danego ogłoszenia przez ograniczoną liczbę uczestników pozbawia już takiej możliwości pozostałych uczestników programu konkursowego. Uczestnicy przedsięwzięcia otrzymują odpłatność za przeglądanie i opiniowanie ogłoszeń, a jako że liczba wymaganych opinii jest ograniczona to odpłatność otrzymuje ściśle określona grupa osób, utworzona z tych, które jako jedne z pierwszych taką opinię wyraziły.

Po drugie, zdaniem organu, organizatorem programu nie jest instytucja zaliczana do środków masowego przekazu (środek masowego przekazu w znaczeniu podmiotowym).

Z tych względów wartość wygranych w przedmiotowym programie konkursowym nie będzie podlegała zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

Nie będzie również opodatkowana na zasadach przewidzianych w art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

Uzyskana nagroda (jej wartość) stanowić będzie dla podatnika przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegający opodatkowaniu według skali podatkowej określonej w art. 27 ust. 1 tej ustawy. Na wnioskodawcy ciążył więc będzie obowiązek wystawienia stosownej informacji PIT-8C zgodnie z art. 42a u.p.d.o.f.

3. Pismem z dnia 2 listopada 2013 r. spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Organ pismem z dnia 5 grudnia 2013 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji.

4. W skardze spółka, działająca przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, zarzuciła naruszenie: a) przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r ., poz. 749 ze zm. – dalej: o.p.); b) przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 68 i art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f.

W uzasadnieniu wskazała, że realizowane przedsięwzięcie, wbrew twierdzeniom organu, jest "konkursem". Realizowany na portalu "A" program został oparty na współzawodnictwie i rywalizacji uczestników. Zdobycie nagrody uzależnione zostało od wygrania tego współzawodnictwa przejawiającego się zdobyciem stosownej ilości punktów konkursowych. Nagrodę będą mogli zdobyć tylko ci uczestnicy, którzy w wyniku rywalizacji okazali się być lepsi od innych - zdołali przed innymi przejrzeć większą ilość ogłoszeń, a tym samym zdobyć odpowiednią (większą od innych) ilość punktów. Jeśli zaś chodzi o "wyłonienie najlepszego uczestnika" spółka podała, że ilość ogłoszeń jest ograniczona, jako uzależniona od aktywności ogłoszeniodawców. Zatem zdobywana przez uczestnika w określonym czasie ilość punktów jest uzależniona od tego ile on zdoła przejrzeć ogłoszeń przed innymi uczestnikami konkursu. Tym samym każdy z uczestników nie może zdobyć nieograniczonej ilości punktów, lecz tylko taką, której zdobycie umożliwiały mu dostępne ogłoszenia. Uzyskane zaś nagrody mają być uzależnione właśnie od ilości zdobytych punktów.

Dalej w skardze stwierdzono, że naruszenie prawa materialnego jest skutkiem naruszenia przepisów procesowych. W tej mierze podkreślono, że organ wyraził opinię, iż określone w ramach stanu faktycznego zachowanie nie mogło mieć miejsca albo że zachowanie to powinno być inne niż przedstawił to wnioskodawca. Zaznaczono także, iż w konsekwencji uzasadnienie prawne interpretacji jest błędne, gdyż przedstawiony we wniosku stan faktyczny został oparty na rywalizacji i współzawodnictwie.

Ponadto spółka wskazała, że zamierza założyć na stronach internetowych portal "A", zaś informacje o organizowanym konkursie będą ogłaszane właśnie na stronach tego portalu. Administratorem portalu z założenia ma być spółka, a tym samym rozpatrywany konkurs jest nie tylko ogłaszany w środkach masowego przekazu, ale również organizowany przez taki podmiot.

5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, wskazując nadto, że nie naruszył art. 14c o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

6. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przy czym, z uwagi na to, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), uchylenie interpretacji o której mowa może nastąpić, tylko jeśli ona sama lub postępowanie, które poprzedziło jej wydanie naruszają prawo (por. wyrok NSA z 17 lipca 2012 r., II FSK 2666/10, Lex nr 1244278).

W tej sprawie zaskarżona interpretacja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, a zatem skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

7. Sąd w pierwszym rzędzie ustosunkuje się do zarzutu naruszenia prawa procesowego (art. 14c § 1 i 2 o.p.) jako że stwierdzenie błędu w tym zakresie, tj. wady uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, czyniłoby przedwczesnym wypowiadanie się co do zasadności naruszenia prawa materialnego (art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.).

Stosownie do art 14c § 1 i 2 o.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Przedmiotem wydanej interpretacji była ocena stanowiska spółki w zakresie zasad opodatkowania nagród wydanych uczestnikom przedsięwzięcia organizowanego przez spółkę. Organ podatkowy nie dokonał - wbrew twierdzeniu skarżącej - własnych ustaleń faktycznych (poprzez ich modyfikację) w zakresie zdarzenia przyszłego, a jedynie oparł się na zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez wnioskodawcę. Zatem organ nie dokonał nadinterpretacji przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, a co za tym idzie nie dopuścił się naruszenia wskazanego przepisu Ordynacji podatkowej. Wypada zauważyć, że organ podatkowy w wydawanych interpretacjach nie ma obowiązku potwierdzenia stanowiska wnioskodawcy. W zaskarżonej interpretacji organ co prawda nie przychylił się do argumentów zaprezentowanych przez wnioskodawcę, ale to nie oznacza, że tendencyjnie, czy wybiórczo albo przeciwnie – uzupełniając stan faktyczny, dokonał interpretacji wskazanych we wniosku przepisów ustawy podatkowej. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy, choć w kierunku dla spółki niekorzystnym. Dostatecznie wyczerpująco i kompleksowo odnosi się do wskazanego przez spółkę stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego, jak też w sposób wystarczający prezentuje racje przemawiające za stanowiskiem przeciwnym.

8. Zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. w zakresie w jakim te przepisy posługują się terminem "konkurs" - także nie jest zasadny.

Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. od dochodów (przychodów) z tytułu wygranych w konkursach, grach i zakładach wzajemnych lub nagród związanych ze sprzedażą premiową, uzyskanych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 6, 6a i 68 - pobiera się zryczałtowany podatek dochodowy w wysokości 10% wygranej lub nagrody. Z kolei, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. zwalnia się od podatku dochodowego od osób fizycznych, wartość wygranych w konkursach i grach organizowanych i emitowanych (ogłaszanych) przez środki masowego przekazu (prasa, radio i telewizja) oraz konkursach z dziedziny nauki, kultury, sztuki, dziennikarstwa i sportu, a także nagród związanych ze sprzedażą premiową - jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych lub nagród nie przekracza kwoty 760 zł; zwolnienie od podatku nagród związanych ze sprzedażą premiową nie dotyczy nagród otrzymanych przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego pozarolniczą działalnością gospodarczą, stanowiących przychód z tej działalności.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r. (II FSK 911/12, CBOSA, a także WSA w Gliwicach w wyrokach: z dnia 13 grudnia 2011 r., I SA/Gl 823/11, Lex nr 1101796 oraz z dnia 27 listopada 2012 r., I SA/Gl 487/12, Lex nr 1247676, jak też WSA w Łodzi w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r., I SA/Łd 141/13, Lex nr 1325449) wobec braku legalnej definicji pojęcia "konkurs", dokonując jego wykładni należy posłużyć się potocznym (językowym) znaczeniem tego określenia.

Zasadniczo definicja pojęcia "konkurs" zawiera więc kilka elementów. W pierwszej kolejności powinno nastąpić ogłoszenie konkursu wraz ze stosownym regulaminem, po czym uczestnicy konkursu powinni podjąć stosowne działania, które z samej natury konkursu, powinny zawierać w sobie element rywalizacji. Zakończeniem konkursu, który jest wynikiem współzawodnictwa uczestników konkursu, jest ogłoszenie wyników i nierzadko rozdanie nagród. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega też wątpliwości, że wynik konkursu ma ścisły związek z efektem bezpośredniego współzawodnictwa uczestników konkursu i ich rywalizacji. W wersji internetowej Wielkiego Słownika Języka Polskiego (projekt pod red. P. Żmigrodzkiego) pod hasłem "konkurs" czytamy, że jest to: "przedsięwzięcie artystyczne, rozrywkowe, sportowe, edukacyjne lub biznesowe, którego uczestnicy rywalizują o pierwszeństwo wyróżniane nagrodami".

W definicji tej jako kluczowy, statuujący definicję "konkursu" pojawia się element "rywalizacji". Bez "rywalizacji" bowiem nie możemy dookreślić pojęcia "konkurs". W Słowniku Języka Polskiego pod zwrotem "rywalizować" wskazuje się, że oznacza to: "ubiegać się o pierwszeństwo, o wygraną, o zdobycie czegoś; współzawodniczyć; konkurować z kimś" (Słownik Języka Polskiego, M. Szymczak (red.), Warszawa 1989 r., tom III, s. 155). Mając na uwadze te - odnoszące się do pojęcia "konkurs" - terminy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jedynie ubieganie się o nagrodę (jej wysokość) przez określone osoby wyróżniające się osiągnięciami (w realiach rozpatrywanej przez NSA sprawy) w działalności sportowej - bez współzawodniczenia, konkurowania między sobą, nie mieści się w pojęciu "konkurs", o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

Sąd orzekający w pełni podziela to stanowisko.

W realiach tej sprawy, skarżąca argumentuje, że realizowany na portalu "A" program oparto na współzawodnictwie i rywalizacji uczestników, gdyż zdobycie nagrody uzależnione zostało od wygrania tego współzawodnictwa, przejawiającego się zdobyciem stosownej ilości punktów konkursowych. Nagroda jest przeznaczona tylko dla tych, którzy zdołali przed innymi przejrzeć większą ilość ogłoszeń, a tym samym zdobyć odpowiednią (większą od innych) ilość punktów. Zdobywana przez uczestnika w określonym czasie ilość punktów jest uzależniona od tego ile on zdoła przejrzeć ogłoszeń przed innymi uczestnikami konkursu. Uzyskane zaś nagrody mają być uzależnione właśnie od ilości zdobytych punktów.

Skarżąca nie zauważa jednak, że zaprezentowany we wniosku opis zdarzenia przyszłego nie zawiera wystarczających cech, aby organizowane przez spółkę przedsięwzięcie można było zaliczyć do kategorii konkursu. Jak wyżej wskazano, "konkurs" charakteryzuje się tym, że w pierwszej kolejności powinno nastąpić ogłoszenie konkursu wraz ze stosownym regulaminem, po czym uczestnicy konkursu powinni podjąć stosowne działania, które z samej natury konkursu, powinny zawierać w sobie element rywalizacji. Zakończeniem konkursu, który jest wynikiem bezpośredniego współzawodnictwa uczestników konkursu, jest ogłoszenie wyników i nierzadko rozdanie nagród. Z takim rozumieniem konkursu na gruncie analizowanych regulacji podatkowych koresponduje kontekst użycia tego pojęcia na gruncie innych aktów normatywnych. Wykładnia językowa potwierdzona argumentami wynikającymi z zastosowania wykładni systemowej, upoważnia do przyjęcia, że "konkurs" stanowi rywalizację określonej pod względem ilościowym grupy podmiotów, w określonym zakresie (dziedzinie), w zamkniętym przedziale czasowym, który delimituje pod względem podmiotowym i przedmiotowym ową rywalizację o miano zwycięzcy, jak też że "konkurs" jest rozstrzygany przez określone gremium (komisję, radę, etc.) albo jednoosobowo, po upływie tego czasookresu. Do takich ogólnych konstatacji uprawnia analiza np.: rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 29 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji oraz sposobu przeprowadzenia konkursów, turniejów i olimpiad (Dz.U. Nr 13, poz. 125 ze zm.), rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 7 grudnia 2010 r. w sprawie konkursów na stanowiska Dyrektora i Zastępcy Dyrektora Narodowego Centrum Nauki (Dz.U. Nr 238, poz. 1585), ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o pracownikach sądów i prokuratury (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 639 ze zm.), ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 1267 ze zm.), ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.), czy też Międzynarodowej Konwencji o zwalczaniu dopingu w sporcie (Dz.U. z 2007 r., poz. 999 ze zm.) stanowiącej w art. 2 pkt 7, że pojęcie "konkurs" oznacza jeden wyścig, mecz, grę lub jedne zawody lekkoatletyczne.

Natomiast w tej sprawie, przedstawione we wniosku fakty składające się na zdarzenie przyszłe wskazują, że po pierwsze afirmowana przez skarżącą rywalizacja ma się odbywać pomiędzy niedającą się dostatecznie określić grupą podmiotów. Uczestnicy przedsięwzięcia nie stanowią stałej na czas rywalizacji pomiędzy sobą grupy, spośród których wyłaniany jest zwycięzca, lecz są kategorią płynną. Dany uczestnik nie posiada wiedzy z kim rywalizuje i współzawodniczy, a przede wszystkim z iloma innymi osobami; rywalem może być tylko jedna osoba albo może ich być znacznie więcej. Nie można też wykluczyć, że w określonym momencie w programie będzie brał udział tylko jeden podmiot, co w sposób oczywisty wyłącza rywalizację i współzawodnictwo. Nie ma zatem założenia o istnieniu stałego, nieruchomego na czas trwania konkursu grona jego uczestników, rywalizujących od początku do końca konkursu tylko pomiędzy sobą. Brakuje zatem wyodrębnienia grona uczestników "konkursu" przed jego rozpoczęciem (uruchomieniem), spośród których zostanie wyłoniony zwycięzca bezpośredniej, jednoczesnej rywalizacji.

Po drugie, opisane w zdarzeniu przyszłym przedsięwzięcie nie ma określonych ram czasowych. Z przedstawionych faktów nie wynika, aby dana rywalizacja trwała dzień, tydzień, miesiąc, etc. To powoduje, że nie można mówić o wskazywanym przez spółkę przedsięwzięciu, jako trwającym od i do danego momentu. Nie można określić początku i końca "konkursu" – chyba, że przyjęte zostanie założenie o "konkursie", trwającym nieustannie od początku aktywowania portalu "A", podczas którego grupa uczestników ewoluuje, a może nawet zmienia się codziennie, aż do zamknięcia portalu. W konsekwencji, nie może być mowy (jak to wyraził NSA w powołanym wyroku z dnia 9 kwietnia 2014 r., II FSK 911/12) o zakończeniu konkursu, jako wyniku bezpośredniego współzawodnictwa uczestników konkursu, w postaci ogłoszenia wyników i (nierzadko) rozdania nagród.

Zdaniem Sądu, brak wyodrębnienia ram podmiotowych i czasowych rywalizacji, powoduje że opisane we wniosku przedsięwzięcie nie przystaje: ani do potocznego rozumienia pojęcia "konkurs", opartego na współzawodnictwie, ani do jego kontekstów użytych w innych aktach normatywnych (wskazanych egzemplifikacyjnie, spośród wielu). Zatem, tego przedsięwzięcia nie można określić mianem "konkursu", co w konsekwencji powoduje, że nie znajdują do niego zastosowania ani art. 30 ust. 1 pkt 2 ani art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f.

9. W tym stanie rzeczy, bezprzedmiotowe staje się rozważanie, czy zdarzenie przyszłe spełnia pozostałe kryteria konieczne do objęcia go zakresem zastosowania art. 21 ust.1 pkt 68 u.p.d.o.f., w szczególności czy przedsięwzięcie spółki można uznać za "organizowane i emitowane (ogłaszane) przez środki masowego przekazu (prasa, radio, telewizja)".

Niemniej, można tylko zasygnalizować, że z wniosku nie wynika, aby spółka powołała się na fakty wskazujące, że jest środkiem masowego przekazu w znaczeniu podmiotowym.

W postępowaniu w przedmiocie udzielenia interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny (wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., II FSK 726/11, Lex nr 992305), a specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ ten ogranicza się wobec tego tylko do analizy okoliczności podanych we wniosku (wyrok NSA z dnia 25 maja 2011 r., II FSK 50/10, Lex nr 795526), jako że treść wniosku o wydanie interpretacji wyznacza zakres postępowania interpretacyjnego (por. J. Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Warszawa 2010, s. 61; wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2010 r., II FSK 944/10 oraz z dnia 16 września 2011 r., II FSK 497/10 - CBOSA). Wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b – art. 14h o.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku. "Związanie" organów interpretacyjnych granicami wniosku, a więc przedstawionym w nim stanem faktycznym oraz przywołanymi przepisami, których interpretacji domaga się wnioskodawca, przenosi się na etap postępowania sądowoadministracyjnego. Dokonując bowiem kontroli prawidłowości interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej, konkretnej sprawie sąd administracyjny powinien przeprowadzić ją także w granicach wniosku. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi wysuniętymi przez podatnika wobec kontrolowanej interpretacji, jest jednak związany granicami sprawy, które w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wyznacza treść wniosku podatnika (por. wyroki NSA: z 8 marca 2011 r., II FSK 1862/09 oraz z dnia 11 grudnia 2012 r., II FSK 1362/11 – CBOSA).

We wniosku wskazano tylko, że spółka założy na stronach internetowych portal. Rozumowanie, że każdy podmiot, który założy portal internetowy jest środkiem masowego przekazu w znaczeniu podmiotowym, jest błędne (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r., III SA/Wa 2043/11, Lex nr 1144878; wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lipca 2012 r., I SA/Łd 646/12, Lex nr 1266471). Można tylko dodać, że spółka w żaden sposób nie odniosła się (nie przedstawiła faktów) istotnych z punktu widzenia regulacji ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) ani ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2011 r., poz. 226 ze zm.), pomimo że w art. 21 ust. 1 pkt 68 u.p.d.o.f. expressis verbis w tym zakresie wskazano na: prasę, radio i telewizję.

10. Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.