Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 425/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Gronowski Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2007 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako: SKO) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez P. B. od decyzji Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2200 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego ul. W. w rejonie ul. F. o pow. 55 m kw. w okresie od [...] do [...] czerwca 2005 r.

W uzasadnieniu w/w decyzji stwierdzono, że organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę w wysokości 1200 złotych za składowanie kontenerów na chodniku bez zezwolenia. Organ argumentuje, że skoro chodnik jest częścią drogi zaś droga wchodzi w skład pasa drogowego nie może budzić wątpliwości, że składowanie kontenerów na chodniku stanowi zajęcie pasa drogowego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od w/w decyzji SKO stwierdziło, że nie jest konieczne badanie przebiegu linii rozgraniczających drogi albowiem nie do pomyślenia jest sytuacja, aby część drogi znajdowała się poza tymi liniami. Organ wskazał ponadto, że decyzję wydał organ uprawniony ponieważ do dnia [...] grudnia 2006 r. pełniącym obowiązki Prezydenta m. W. był K. M. a więc decyzje wydane przed tym dniem przez osoby posiadające jego upoważnienia są ważne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. B. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO. W obszernym uzasadnieniu ponowił argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego. Nadal więc kwestionował zasadność nałożenia kary, wskazywał na problem przedawnienia. Wadliwości decyzji upatrywał w tym, że organ który ją wydawał działał nielegalnie. Ponadto zaakcentował rozbieżność w ustaleniu stanu faktycznego przez organ I instancji i organ odwoławczy, gdyż w decyzji SKO opisany jest zupełnie inny przypadek a mianowicie nałożenie kary za składowanie kontenerów gdy tymczasem sprawa dotyczy ułożenia kabla światłowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, iż jest ona uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej argumenty zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. opartą w podstawie materialnoprawnej na art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity DZ. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086). Zasadny jest zarzut strony, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przytoczono stan faktyczny nieznajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy. Protokół kontroli z dnia [...] lipca 2005 r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] a także decyzja Prezydenta m. W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] jednoznacznie wskazują, że w sprawie niniejszej chodzi o nielegalne zajęcie pasa drogowego w celu wykonania przekopu liniowego oraz położeniu kabla teletechnicznego a nie zajęcie pasa polegające na złożeniu kontenerów na chodników.

Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, która była już przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, a nie jedynie kontrolą decyzji organu pierwszej instancji, czy też rozpatrzenie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu (Adamiak, w: Adamiak/Borkowski, K.P.A. Komentarz, 3. wyd. Warszawa 2001 r., Art. 138 Nb 1, oraz wyrok NSA z dnia 9 października 1992 r., V SA 137/92; opubl. ONSA z. 1/1992, poz. 22). Organ jest zobowiązany zatem do ponownego rozważenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, a w razie konieczności do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a), co w efekcie ma doprowadzić do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie, które wyeliminuje ewentualne wady decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Tak ukształtowany zakres postępowania odwoławczego jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającej z art. 15 k.p.a. zgodnie z którą obywatel ma prawo do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia jego sprawy przez kompetentny organ władzy państwowej (Adamiak, w: Adamiak/Borkowski, K.p.a. Komentarz, 3. wyd. Warszawa 2001 r., Art. 15 Nb 1).

Skutkiem złożenia przez stronę odwołania jest zatem zainicjowanie administracyjnego toku instancji, w ramach którego następuje przekazanie kompetencji do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej z organu I instancji na organ II instancji. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie czyniąc w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych. Jednakże taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego jest związany ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Zarówno w nauce jak i w praktyce orzeczniczej podkreśla się, iż swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj.:

- należy się opierać na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa,

- ocena, powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego,

- organ powinien dokonać oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy, z zastrzeżeniem ograniczeń dotyczących dokumentów urzędowych, które mają na podstawie art. 76 § 1 k.p.a. szczególną moc dowodową. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny,

- rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z prawidłami logiki (tak: NSA /w:/ wyroku z dnia 17 maja 1994 r. SA/Lu1921/93, LEX nr 26517) .

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego Sąd stwierdza, że kwestionowana decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ponieważ dopiero po ustaleniu stanu faktycznego organ dokonuje subsumcji pod normę prawną.

Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu, decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj art. 7, 15, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd nie podziela argumentacji skargi odnoszącej się do kwestionowania umocowania dla organu pierwszej instancji do wydania decyzji z upoważnienia Prezydenta m. W. – K. M.. Ogłoszenie wyników wyborów samorządowych, w których na urząd Prezydenta m. W. została wybrana H. G. odbyło się co prawda [...] listopada 2006 r. Jednakże fakt ogłoszenia wyników nie jest równoznaczny z przejęciem obowiązków prezydenta. Obowiązki Prezydenta m. W. H. G. przejęła w dniu [...] grudnia 2006 r. W tym stanie rzeczy dopiero od tego dnia H. G. mogła udzielać upoważnień do wydawania decyzji w swoim imieniu. Skoro w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] listopada 2006 r. prawidłowym było podpisanie jej przez osobę upoważnioną przez dotychczasowego prezydenta. W tym stanie rzeczy wyprowadzony przez skarżącego wniosek - a w konsekwencji zarzut nieważności decyzji - nie mógł zostać uwzględniony.

Mając na względzie powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. natomiast stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. Zdaniem Sądu, na tym etapie sprawy nie jest konieczne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.