Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 300/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 par. 1, art. 151, art. 154 par. 1, art. 286 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A.Z. na niewykonanie przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego z dnia "[...]" sygn. akt "[...]" oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi A.Z. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. działającego z upoważnienia Starosty B. w rozpoznaniu wniosku z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie udostępnienia uwierzytelnionego odpisu dokumentu i wydania zaświadczenia zobowiązał Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. do: wydania skarżącemu uwierzytelnionego odpisu upoważnienia udzielonego przez Starostę B. do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych oraz do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 maja 2010 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia, w terminie 14 dni od daty zwrotu przez Sąd akt organowi.

W dniu 8 kwietnia 2011 r. A.Z. złożył skargę, w której zarzucił Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w B. pozostawanie w bezczynności po wyroku Sądu. Podał, że w dniach 17 lutego i 16 marca 2011 r. wzywał bezskutecznie organ administracji do wykonania wyroku Sądu. Wniósł o wymierzenie temu organowi grzywny, o której mowa w art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wymiarze do jej górnej granicy oraz o orzeczenie, że organ administracji miał prawny nakaz i obowiązek ustosunkowania się do wyroku Sądu i wydania w zakreślonym terminie wymienionych w sentencji wyroku dokumentów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu podał, że realizując zobowiązania zawarte w powyższym wyroku, który wpłynął do organu w dniu 7 grudnia 2010 r., przesłał skarżącemu dnia 21 grudnia 2010 r. uwierzytelnioną kopię upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu Starosty B., a postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego jego upoważnienie do wydawania decyzji w imieniu Starosty B. Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie, uchylił ten akt i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta B. postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r. ponownie odmówił wydania zaświadczenia, wyjaśniając, że skarżący otrzymał już uwierzytelnioną kopię żądanego upoważnienia, a ponadto żaden przepis prawa nie wymaga wydawania zaświadczenia potwierdzającego upoważnienia Dyrektora do wydawania decyzji, jak również skarżący nie wykazał interesu prawnego do żądania potwierdzenia tego upoważnienia w formie zaświadczenia. Na to postanowienie skarżący w dniu 16 marca 2011 r. wniósł zażalenie do Wojewody W. Postępowanie w tym przedmiocie nie zostało jeszcze zakończone.

Dyrektor PUP w B. stwierdził, że w dniu 21 grudnia 2010 r. wykonał zobowiązania zawarte w powołanym wyżej wyroku, gdyż dołączył do akt sprawy dotyczących rejestracji i uprawnień zasiłkowych skarżącego uwierzytelnioną kserokopię upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu Starosty, umożliwiając tym samym wgląd do upoważnienia oraz przesłał skarżącemu uwierzytelnioną kopię i postanowienie. Dodatkowo, w piśmie z dnia 24 lutego 2011 r. ponownie wyjaśnił skarżącemu, że wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku.

Organ wyjaśnił ponadto, że pismo skarżącego z dnia 16 marca 2011 r. nie dotyczyło ponaglenia w realizacji działań orzeczenia wyroku sądu o sygn. akt II SAB/OI 60/10, lecz pisma z dnia 25 stycznia 2011 r. - zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego.

W dniu 29 czerwca 2011 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie w niniejszej sprawie sędziów WSA w Olsztynie: sędzi NSA Janiny Kosowskiej, sędziów WSA: Marzenny Glabas, Alicji Jaszczak-Sikory, Bogusława Jażdżyka, Beaty Jezielskiej, Tadeusza Lipińskiego, Katarzyny Matczak, Adama Matuszaka, Hanny Raszkowskiej, Zbigniewa Ślusarczyka, Andrzeja Błesińskiego, Zofii Skrzyneckiej, Wiesławy Pierechod oraz referendarzy sądowych: Agnieszki Bińczyk i Krzysztofa Nesteruka z powodu istnienia uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności sędziów i referendarzy sądowych, którzy brali udział w prowadzonych wcześniej postępowaniach dotyczących spraw skarżącego, który został rozpoznany postanowieniem tut. Sądu z dnia 22 sierpnia 2011 r., oddalając wniosek o wyłączenie oznaczonych sędziów i referendarzy sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 października 2011 r. (sygn. I OZ 755/11) oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.

Następnie, dnia 23 listopada 2011 r. skarżący złożył kolejny wniosek o wyłączenie wskazanych wyżej sędziów WSA w Olsztynie i referendarzy sądowych, a także sędziego NSA Włodzimierza Kędzierskiego i sędziów WSA Renaty Kanteckiej i Tadeusza Piskozuba, podnosząc, że wcześniejszymi wnioskami domagał się ich wyłączenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz

w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Skarżący przed złożeniem skargi na niewykonanie wyroku z dnia 14 września 2009 r., zwrócił się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. o wykonanie tego wyroku, spełniając warunek formalny dopuszczalności skargi. Z tego względu jego skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu.

Istotą skargi wszczynającej postępowanie w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku sądu jest żądanie zastosowania przez sąd określonych środków mających na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroku sądu oraz jego dyscyplinowanie. Zastosowanie grzywny może mieć zatem miejsce, gdy po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności bądź wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, organ administracji pozostaje w bezczynności

z przyczyn zależnych od tego organu (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1899/08). Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180).

Wobec powyższego, należy ocenić czy Dyrektorowi PUP w B. można zarzucić niewykonanie wskazanego wyroku, którym zobowiązano Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. do: wydania skarżącemu uwierzytelnionego odpisu upoważnienia udzielonego przez Starostę B. do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych oraz do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 4 maja 2010 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia, w terminie 14 dni od daty zwrotu przez Sąd akt organowi.

Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Odpis prawomocnego wyroku Sądu wraz z aktami administracyjnymi doręczono organowi w dniu 7 grudnia 2010 r. Z tym dniem rozpoczął więc bieg czternastodniowy termin do wydania skarżącemu odpisu upoważnienia i do rozpoznania jego wniosku o wydanie zaświadczenia. Termin ten upływał z dniem 21 grudnia 2010 r.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 20 grudnia 2010 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w B. wydał postanowienie, którym odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia potwierdzającego upoważnienie Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. do wydawania decyzji w imieniu Starosty B. Natomiast przy piśmie z dnia 21 grudnia 2010 r. ten organ administracji przesłał skarżącemu uwierzytelniona kopię upoważnienia Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w B. do wydawania decyzji w imieniu Starosty B.

Powyższe powoduje, że wbrew stanowisku skarżącego, nie można postawić Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w B. zarzutu bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 14 września 2009 r., gdyż w zakreślonym przez Sąd terminie wydał skarżącemu uwierzytelniony odpis upoważnienia udzielonego przez Starostę B. do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych oraz rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 4 maja 2010 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia. Podkreślenia wymaga, że zawarty w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2010 (II SAB/Ol 60/10) obowiązek obliguje organ jedynie do rozpoznania wniosku skarżącego w przedmiocie wydania zaświadczenia w zakreślonym przez Sąd terminie bez wskazywania czy wniosek ten ma być załatwiony po myśli skarżącego czy odmownie.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.

Skarżący przed rozprawą w dniu 17 listopada 2011 r. złożył wniosek o wyłączenie sędziów WSA w Olsztynie, których wyłączenia domagał się już w rozpoznanym wniosku

z dnia 6 lipca 2011 r., a ponadto wniósł o wyłącznie: sędziego NSA Włodzimierza Kędzierskiego i sędziów WSA Renaty Kanteckiej i Tadeusza Piskozuba. Odnosząc się do powtórnego wniosku o wyłączenie sędziów tut. Sądu, należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I OW 70/11.

W postanowieniu tym NSA stwierdził, że kolejne żądanie wyłączenia sędziów, w którym nie przytoczono żadnych okoliczności mogących w jakikolwiek sposób wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziów, nie jest wnioskiem, o którym mowa w art. 19 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie wymaga rozpoznania. NSA ocenił, że takie postępowanie nie stanowi korzystania z przysługujących stronie uprawnień procesowych, ale jest działaniem obliczonym na podważenie autorytetu sądu jako takiego. Z tych względów Sąd postanowił pozostawić w aktach sprawy pismo z dnia 17 listopada 2011 r. Natomiast w części dotyczącej sędziów WSA: sędziego NSA Włodzimierza Kędzierskiego oraz sędziów WSA Renaty Kanteckiej i Tadeusza Piskozuba, Sąd postanowił przedstawić wniosek skarżącego Przewodniczącemu Wydziału celem nadania dalszego biegu.