Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 207/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1 ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, art. 111 ust. 1,;
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 122,  art. 187 § 1, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Rojek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi P. A. D., P.Ł. spółka cywilna w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez organ tok postępowania.

1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (organ, Dyrektor) decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy, decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] znak: [...]w sprawie określenia P. s.c. A. D., P.Ł. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. zobowiązania w kwocie 11.165 zł nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 0 zł oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w kwocie 1.130 zł.

1.2. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług tymczasowego zakwaterowania w hotelu przy ul. D. 1A w W. oraz szaletów publicznych w budynku dworca P. we W.. W złożonej w dniu 19 kwietnia 2013 r. w Drugim Urzędzie Skarbowym w K. korekcie deklaracji VAT-7 za czerwiec 2012 r., spółka wykazała:

- dostawę towarów oraz świadczenie usług, na terytorium kraju, opodatkowane stawką 7% albo 8% w kwocie: netto 72.222 zł, VAT 5.778 zł;

- - dostawę towarów oraz świadczenie usług, na terytorium kraju, opodatkowane stawką 22% albo 23% w kwocie: netto 15.000 zł, VAT 3,450 zł;

- kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji 31,029 zł;

- nabycie towarów i usług pozostałych w kwocie: netto 24,140 zł, VAT 5,336 zł;

- razem podatek naliczony do odliczenia 36,365 zł;

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 27,137 zł.

Przeprowadzona w spółce kontrola wykazała nieprawidłowości w zakresie opodatkowania obrotu z tytułu świadczenia przez spółkę usług szaletów publicznych, toalet ogólnodostępnych w budynku dworca P. we W., usług odbioru odpadów komunalno-bytowych, przepracowanych tłuszczy spożywczych pochodzących ze smażalni, pieczenia, irytowania, wstępnej segregacji odpadów komunalnych świadczonych dla firmy "T.-A." sp. z o.o. w W. oraz usług stałego udostępniania kontenera na odpady świadczonych dla firmy Zarządzanie Nieruchomościami T.R. L., a także brak prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej. Postanowieniem z dnia 21 maja 2013r. znak: PPI/4400-9/1/13 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wszczął z urzędu wobec Spółki P. postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2011 r. do grudnia 2011 r. oraz od stycznia 2012 r. do grudnia 2012 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji, w ślad za ustaleniami kontroli, stwierdził, że spółka P. w czerwcu 2012 r. zastosowała nieprawidłową stawkę podatku VAT w wysokości 8% do usług szaletów publicznych świadczonych na dworcu P. we W. (sprzedaż nieudokumentowana

w wysokości 63.442,00 zł oraz 7 faktur VAT na wartość brutto 975 zł, netto

902,75 zł, VAT 8% 72,25 zł). Podstawą zakwestionowania przez organ pierwszej instancji prawa do stosowania przez spółkę P. preferencyjnej stawki VAT 8%, były ustalenia wskazujące, iż usługi we wskazanym zakresie nie zostały wymienione

w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, zatem zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 tej ustawy do wyżej wymienionych usług ma zastosowanie stawka VAT podstawowa w wysokości 23%.

Mając na względzie powyższe okoliczności, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K. wydał w dniu [..] r. decyzję znak[...] określającą P. s.c. A. D., P.Ł. z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. zobowiązania w kwocie 11,165 zł

i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiąc czerwiec 2012 r. w kwocie 0 zł oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowego w kwocie 1.130 zł.

1.3. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, Dyrektor wskazał, że spór pomiędzy podatnikiem a organami podatkowymi dotyczy stawki VAT jaką powinny być opodatkowane świadczone przez spółkę P.:

- usługi szaletów publicznych, toalet ogólnodostępnych w budynku dworca P. we W.,

- usługi odbioru odpadów komunalno-bytowych, przepracowanych tłuszczy spożywczych pochodzących ze smażalni, pieczenia, Irytowania, wstępnej segregacji odpadów komunalnych świadczonych dla firmy "T.-A." sp. z o.o. w W. - usługi stałego udostępniania kontenera na odpady świadczonych dla firmy Zarządzanie Nieruchomościami T.R. L..

1.4. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm – dalej w skrócie ustawa o VAT) stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast ust. 2 tego przepisu stanowi, że dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Natomiast w świetle art. 146a w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

1.5. Z akt sprawy wynika, że na terenie dworca P. we W. spółka udostępnia podróżnym toalety. Z tego tytułu uzyskuje obroty ze sprzedaży gotówkowej oraz z opłat abonamentowych udokumentowanych fakturami. Ustalenia dokonane w toku kontroli przez organ pierwszej instancji wskazują, że spółka cywilna P. do opodatkowania tej sprzedaży stosuje obniżoną stawkę VAT w wysokości 8% posługując się na wystawianych fakturach symbolem PKWiU ex 37.00.12.0. W toku kontroli organ podatkowy ustalił, że spółka nie posiadała klasyfikacji statystycznej świadczonych usług. Spółka pismem z dnia 13 grudnia 2012r. opisując rodzaj i sposób prowadzonej usługi zwróciła się do Urzędu Statystycznego w Ł. z wnioskiem o podanie prawidłowego symbolu PKWiU usługi kompleksowego prowadzenia toalety publicznej. W świetle opisanych okoliczności Spółka zwróciła się o podanie prawidłowego symbolu PKWiU usługi szaletów publicznych na dzień sporządzenia pisma oraz na dzień 1 stycznia 2011r. Pismem z dnia 17 grudnia 2012r. znak: OKN-5672/KU-3951/2012 Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. poinformował spółkę P., że zgodnie z zasadami metodycznymi wprowadzonymi rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 207, poz. 1293 ze zm.) usługi polegające na kompleksowym prowadzeniu ogólnodostępnej toalety publicznej na dworcu P. mieszczą się w grupowaniu PKWiU 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Spółka cywilna P., pismem z dnia 28 stycznia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 lutego 2013r., złożyła odwołanie od wyżej wymienionej klasyfikacji Urzędu Statystycznego w Ł. do Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w W. z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji

w przedmiotowym zakresie. Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w W. w piśmie z dnia 1 marca 2013r. znak: MS-02-2-5672/KU-15/1/2013 zawierającym stosowne uzasadnienie, uznał za prawidłowe informacje dotyczące zakwalifikowania przez Urząd Statystyczny w Ł. usług świadczonych przez spółkę cywilną P. w zakresie kompleksowego prowadzenia toalety publicznej, ogólnodostępnej na Dworcu Głównym P. we W. do grupowania PKWiU 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Jednocześnie poinformował, iż w świetle obowiązującej do dnia 31 grudnia 2010r. klasyfikacji wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. wymieniona przez spółkę cywilną usługa mieściła się w grupowaniu PKWiU 90.00.12-00.00 - "Usługi w zakresie opróżniania szamb".

Z uwagi, że do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług od 1 stycznia 2011 r. należało stosować klasyfikację PKWiU 2008 wprowadzoną wymienionym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r.

w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług oraz w związku z prawidłowym zakwalifikowaniem przez Urząd Statystyczny w Ł. opisanych powyżej

i świadczonych przez spółkę cywilną P. usług szaletów publicznych do grupowania 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane" Dyrektor Izby Skarbowej w K. podzielił stanowisko Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K., że skoro symbol PKWiU 96.09.19,0 nie jest wymieniony

w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, stanowiącym wykaz towarów lub usług opodatkowanych od 1 stycznia 2011 r. stawką VAT w wysokości 8%, to do opodatkowania obrotu z tytułu świadczenia przez Spółkę P. przedmiotowych usług, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT zastosowanie ma podstawowa stawka VAT w wysokości 23%.

1.6. Organ wskazał, że spółka nie prowadziła ewidencji obrotu i podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej usług świadczonych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie udostępniania toalet publicznych na dworcu P. we W.. Stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010r. (Dz. U. nr 138, poz.930- dalej rozporządzenie) w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2012 r. również podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług wymienionych w poz. 1-32 załącznika do rozporządzenia, jeżeli w poprzednim roku podatkowym udział obrotów z tytułu tej sprzedaży w obrotach ogółem podatnika

z działalności, określonej w art. 111 ust. 1 ustawy, był wyższy niż 80%. W pozycji 4 załącznika (czynności zwolnione z obowiązku ewidencjonowania) do tegoż rozporządzenia wymienione są usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków; osady ze ścieków kanalizacyjnych - symbol PKWiU 37 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. Organ stwierdził, że ponieważ usługi spółki mieszczą się

w grupowaniu PKWiU 96.09.19.0 "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane", które to usługi nie są wymienione w załączniku do wyżej wymienionego rozporządzenia, że obrót spółki z tytułu udostępniania szaletów publicznych na rzecz osób fizycznych nie korzysta ze zwolnienia z ewidencjonowania za pomocą kasy fiskalnej na podstawie z § 3 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia. Jednocześnie organ ustalił, że automaty do poboru opłat za korzystanie z toalet na dworcu P. we W. zostały zainstalowane przez spółkę P. w połowie

2014 r. Tym samym, organ uznał, że brak jest możliwości zastosowania alternatywnego zwolnienia z obowiązku stosowania kas rejestrujących do ewidencjonowania obrotów z tytułu usług świadczonych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie udostępniania toalet publicznych na dworcu P. we W., o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 lipca 2010r. w związku z poz. 40 załącznika do tego rozporządzenia. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 tegoż rozporządzenia zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania, do dnia 31 grudnia 2012 r, - sprzedaż w zakresie czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W poz. 40 załącznika wymieniono usługi świadczone przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność:

1) w bilonie lub banknotach, lub

2) innej formie (bezgotówkowej), jeżeli z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczyła.

Organ wskazał jednocześnie, że sprzedaż nieudokumentowana spółki P.

z tytułu świadczonych usług na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w 2010 r. wyniosła 556.363,00 zł. Zatem w tej sytuacji strona nie mogła również korzystać ze zwolnienia z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2012 r. również podatników, u których kwota obrotu z działalności, o której mowa w art 111 ust. 1 ustawy, nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty 40 000 zł i jeżeli wcześniej nie powstał wobec nich obowiązek ewidencjonowania, z zastrzeżeniem ust. 6 (zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, traci moc po upływie dwóch miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło w ciągu roku podatkowego przekroczenie kwoty obrotów w wysokości 40 000 zł z działalności, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy). W sprawie ustalono, że kwota obrotu w wysokości 40.000 zł wynikająca ze sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej została przekroczona w lutym 2011 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit a powyższego rozporządzenia zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 30 kwietnia 2011 r. czynności objęte do dnia 31 grudnia 2010r. zwolnieniem od ewidencjonowania wymienione w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. Nr 224, poz. 1797), niewymienione w załączniku do niniejszego rozporządzenia. W myśl § 6 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia w terminach wynikających z § 2, § 3 ust. 2, 4-8 oraz § 4 podatnicy są obowiązani rozpocząć ewidencjonowanie przy zastosowaniu co najmniej 1/5 (w zaokrągleniu w górę do liczb całkowitych) liczby kas rejestrujących, która zgodnie z art. 111 ust. 4 ustawy została zgłoszona przez podatnika do właściwego naczelnika urzędu skarbowego do ewidencjonowania we wszystkich miejscach prowadzenia sprzedaży, na dzień rozpoczęcia ewidencjonowania. Organ stwierdził więc, że spółka z dniem 1 maja 2011 r. obowiązana była rozpocząć ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego za pomocą kas rejestrujących. Zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Stosownie zaś do ust. 2 tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązek określony w ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala za okres do momentu rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Na podstawie dokumentacji podatkowej spółki ustalono, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości odpowiadającej 1.130 zł czego poprawność została zweryfikowana przez organ odwoławczy.

1.7. W odniesieniu do usług świadczonych przez Spółkę P. na rzecz firm: "T.-A." sp. z o.o. oraz Zarządzanie Nieruchomościami T.R. L. Dyrektor podzielił stanowisko spółki w zakresie stosowania do tych usług stawki VAT 8%.

1.8. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor stwierdził, że nie można zgodzić się z zarzutem w zakresie uzasadnienia przesłanek jakimi kierował się organ pierwszej instancji, uznając za nieprawidłową stosowaną przez spółkę P. stawkę VAT 8% do usług szaletów publicznych, toalet ogólnodostępnych w budynku dworca P. we W.. Z akt sprawy wynika bowiem jasny opis usług – dokonany przez samą spółkę- świadczonych przez nią w tym zakresie. Na podstawie tego wyczerpującego opisu organy statystyczne wydały dwie niekorzystne dla spółki opinie statystyczne, klasyfikując jednoznacznie usługi do grupowania PKWiU 2008 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Wbrew stanowisku zawartemu w odwołaniu, w sprawie nie jest wątpliwy zakres usług świadczonych przez Spółkę

1.9. Organ za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 146a pkt 2 ustawy

o VAT w zakresie usług szaletów publicznych, toalet ogólnodostępnych świadczonych przez P. w budynku dworca P. we W.. Usługi te, w ocenie winny być, jak słusznie uznał organ pierwszej instancji, opodatkowane stawką podstawową VAT 23%. W ocenie Dyrektora, organ pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 2 ustawy z dnia 29 października 20ł0r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 226, poz. 1476 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem, zmiany

w obowiązujących w dniu ogłoszenia niniejszej ustawy klasyfikacjach statystycznych, wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, oraz w kluczach powiązań między tymi klasyfikacjami, wprowadzone po tym dniu, nie powodują zmian

w opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli nie zostały określone w ustawie. Organ wyjaśnił, że sposób opodatkowania usług szaletów publicznych świadczonych przez Spółkę na dworcu P. we W., nie jest wynikiem okoliczności wskazanych w tym przepisie ale faktu, jednoznacznego zaklasyfikowania tych usług do grupowania PKWiU 2008, które nie zostało wskazane w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie stosownej klasyfikacji statystycznej w okresie obowiązywania PKWiU 2008 i to na podstawie tej klasyfikacji organy statystyczne przyporządkowały usługi do konkretnego grupowania 96.09.19,0, stwierdzając tym samym, wbrew stanowisku Spółki, że usługi te nie są objęte grupowaniem 37.00.12.0 "Usługi związane z opróżnianiem szamb i dołów gnilnych" czy ewentualnie 81.29.13.0 "Pozostałe usługi sanitarne". Zdaniem organu spółka nie może stosując klucze powiązań z PKWiU z 1997r. (przy połączeniu z PKWiU z 2004r.) w oderwaniu od obowiązujących klasyfikacji dokonywać swoistego przeniesienia odrębnie kwalifikowanych usług do grupowania, z którym usługi te nie mają w świetle obowiązującej w 2011 r. na potrzeby VAT kwalifikacji nic wspólnego.

Z informacji zawartych w piśmie Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia 1 marca 2013 r. znak: MS-02-2-5672/KU- 15/1/2013 wynika jednoznacznie, że powiązania zawarte w kluczach powiązań nie oznaczają pełnej odpowiedniości grupowań i mają charakter pomocniczy. To, że usługi z grupowania96.09.19.0 (PKWiU 2008) mieściły się w grupowaniu 90.00.12-00.00 (PKWiU 1997) nie oznacza, że poprzez zastosowanie klucza powiązań można je przenieść do grupowania (37.00.12.0 PKWiU 2008). Powyższe rozumowanie jest nielogiczne i w swej istocie przeczy sensowi klasyfikacji dokonanej w PKWiU 2008. Organ stwierdził, że błędnym jest rozumowanie strony, że usługi przez nią świadczone zidentyfikowane jako 96.09.19.0 "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyflkowane" poprzez zastosowanie klucza powiązań można utożsamić z usługami 37.00.12.0 "Usługi związane z opróżnianiem

szamb i dołów gnilnych" gdyż są to różne usługi. Wskazał, że organy kwestionują prawo do zastosowania stawki VAT 8% nie z tego względu, że zmieniły się klasyfikacje czy klucze powiązań, ale na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz opinii organów statystycznych, które wskazują, że usługi świadczone przez spółkę P. mieszczą się w grupowaniu 96.09.19.0. Z tych względów zarzut naruszenia przepisu art. 2 ustawy z dnia 29 października 2010r. nie jest zasadny.

1.10.Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 200 § 1 w zw. z art. 123

i w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez niewyznaczenie stronie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy bezpośrednio przed wydaniem skarżonej decyzji, Dyrektor stwierdził, że zarzut ten nie jest zasadny. Organ wskazał, że przedłużanie postępowania przez organ pierwszej instancji, po wydaniu postanowienia z dnia 14 sierpnia 2013 r. znak: PPI/4400-9/4/13, którym pouczono stronę o uprawnieniach wynikających z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej służyło wyłącznie analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przygotowaniu decyzji dla podatnika za 24 okresy rozliczeniowe od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r. Okoliczności te były znane Stronie i jej Pełnomocnikowi, gdyż w kolejno wydawanych postanowieniach o przedłużeniu toczącego się postępowania podatkowego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w K., właśnie na te okoliczności wskazywał, jako uzasadniające przedłużenie postępowania. Co więcej, gdyby organ podejmował działania zmierzające do zgromadzenia innych dowodów, to zgodnie z dyspozycją art. 123 Ordynacji podatkowej, strona byłaby o takich działaniach informowana, a gdyby organ zamierzał wykorzystać w sprawie dowody zgromadzone w innym postępowaniu, to Strona również byłaby tego świadoma, bo organ zmuszony byłby do wydania stosownego postanowienia w tym zakresie. Sam upływ czasu jaki nastąpił pomiędzy wydaniem postanowienia w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej a wydaniem decyzji w sprawie, nie może zdaniem tut. organu odwoławczego, w tych konkretnych okolicznościach, gdzie niewątpliwą jest ta okoliczność, że organ po wydaniu tego postanowienia nie gromadził nowych dowodów, stanowić samoistnej przesłanki przesądzającej o wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji w stopniu uzasadniającym uchylenie orzeczenia tegoż organu. W ocenie organu również zarzut dotyczący naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie.

2.Skarga do Sądu.

2.1.Na powyższą decyzją spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne i niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy;

- art. 146a pkt 2 ustawy o VAT w zw. z w pozycji 142 Załącznika nr 3 poprzez zastosowanie do usług skarżącej błędnej stawki podatku od towarów i usług,

art. 2 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów

i usług poprzez pominięcie skutków z niego wynikających dla stosowania klasyfikacji statystycznej usług spółki;

- art. 210 § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niepełne uzasadnienie skarżonej decyzji;

- art. 200 § 1 w zw. z art. 123 i w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej poprzez nie uznanie jego naruszenia przez organ I instancji poprzez niewyznaczenie terminu na zapoznanie się z aktami sprawy bezpośrednio przed wydaniem skarżonej decyzji

i uniemożliwienie tym samym stronie zapoznanie się z pełnym materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się odnośnie tego materiału i zebranych

w sprawie dowodów;

- art. 111 ust. 2 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne naliczenie spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego;

- § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących

w związku z poz. 4 załącznika do tego rozporządzenia poprzez odmowę jego zastosowania po powołaniu się przez podatnika;

- § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 lipca 2010 r. w związku z poz. 40 załącznika do tego rozporządzenia poprzez odmowę jego zastosowania w błędnie ustalonym stanie faktycznym.

2.2. W uzasadnieniu skargi spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organów jako, że nie odpowiada ono prawu obowiązującemu za kontrolowany okres, jak i też oparte jest na niepełnych i błędnych ustaleniach faktycznych. Stwierdzono, że nie można się zgodzić z zakwestionowaniem możliwości zastosowania przez spółkę stawki 8 % dla usług szaletów publicznych na Dworcu Głównym we W.. Podkreślono, że organ II instancji błędnie popiera ocenę Naczelnika US, że usługi spółki w tym zakresie należy zakwalifikować zgodnie z pismem Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 17 grudnia 2012 r., znak: OKN-5672/KU-3951/2012,

tj. do PKWiU 96.09.19.0 "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej nie sklasyfikowane", opodatkowanych stawką podstawową VAT, zarówno w zakresie obrotu fakturowanego, jak i opłaconego gotówką. Bezzasadnie odmówiono natomiast spółce stosowania kluczy powiązań z PKWiU z 1997 r. Skarżący stwierdził, że usługi mieszczą się we wskazanych przez Spółkę grupowaniach PKWiU z 1997, 2004

i 2008 r. Logicznym jest wniosek, że skoro w zakresie usług spółki PKWiU zawiera bardziej szczegółową pozycję (lepiej odpowiadającą ich charakterowi), tj. 37.00.12.0 "Usługi związane z opróżnianiem szamb i dołów gnilnych", co spółka niewątpliwie robi, to nie ma podstaw do stosowania klasyfikacji o charakterze ogólnym i pewien sposób "resztkowym", takim jak 96.09.19.0. "Pozostałe różnorodne usługi gdzie indziej nie sklasyfikowane". Te ostatnie bowiem, ze swej istoty wyrażonej w nazwie mają charakter "pozostały" wobec usług "gdzie indziej nie sklasyfikowanych". Jeżeli zatem wcześniejsza pozycja odpowiada faktycznym, niekwestionowanym czynnościom podatnika, to nie ma podstaw do klasyfikacji jej jako usługi "pozostałe". Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r., towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Tym samym

z dniem 1 stycznia 2011 r., kiedy wszedł w życie wyżej wymieniony przepis na potrzeby polskich przepisów o podatku od towarów i usług, stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU).

Do obowiązków podatnika należało zakwalifikowanie świadczonych przez siebie, usług do odpowiedniego grupowania PKWiU z 2008. Przyjęta metodyka klasyfikacji świadczonych usług kompleksowego utrzymania szaletów, publicznych, zakładała, że do dnia 1 stycznia 2011 roku w celu klasyfikacji stosowana była przez Podatnika Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU) wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 roku według której wyżej wymieniona usługa mieściła się w grupowaniu: PKWiU 90.00.12-00.00 "Usługi w zakresie opróżniania szamb". Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 w sprawie PKWiU zostały opublikowane zmiany w klasyfikacji, zgodnie z którymi "Usługi w zakresie opróżniania szamb i dołów gnilnych" zostały zaszeregowane do grupowania PKWiU 90.01.12-00.00. Zaś w świetle kluczy powiązań pomiędzy PKWiU 2004 - PKWiU 2008 dostępnymi na stronach Głównego Urzędu Statystycznego dla usług o nazwie grupowania "Usługi w r zakresie opróżniania szamb i dołów gnilnych", symbol grupowania z 90.01.12- ; 00.00 przechodzi w 37.00.12.0.Tym samym zgodnie z przyjętym do dnia 1 stycznia 2011 roku rozumowaniem podatnik podjął następujące kroki: zweryfikował czy usługa pod nazwą której do tej pory korzystał ze stawki preferencyjnej 8% podlega nadal opodatkowaniu tą stawką w roku 2011 roku - zgodnie z art. 5a ustawy o podatku od towarów i usług. "Usługi w zakresie opróżniania szamb" mieszczą się w zakresie usług wymienionych w pozycji 142 Załącznika nr 3 do tej ustawy PKWiU ex 37 "Usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków". Bez znaczenia zatem, w ocenie spółki, dla stawki podatku od towarów i usług pozostaje opinia Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 17 grudnia 2012 r. gdyż może ona jedynie określać aktualną klasyfikację określonych czynności, ale nie może przesądzać o zakresie ich opodatkowania, ani też o faktycznej treści wykonywanych usług - której ustalenia Naczelnik US kompletnie zaniechał.

Uzasadniając zarzuty w zakresie bezzasadnego ustalenia spółce dodatkowego zobowiązania podatkowego skarżąca wskazała, że nie jest prawdą aby do obowiązków pracowników zatrudnianych przez P. na Dworcu P. we W. należało pobieranie opłat za korzystanie z toalet, gdyż do tego celu służą zainstalowane w toaletach 7-8 lat temu automaty. W takiej zaś sytuacji spółka miała prawo korzystać ze zwolnienia od obowiązku stosowania kas fiskalnych, o którym mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 26 lipca 2010 r. w związku z poz. 40 załącznika do tego rozporządzenia. W ocenie skarżącego organ nie posiada żadnego dowodu mogącego wskazywać, że w latach 2011-2012 automatów w toaletach nie było, a dodatkowo z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej organ drugiej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań A. D. w charakterze strony na tę okoliczność. Bezpodstawna było również odmowa przeprowadzenia dowodu z oględzin automatów. W ocenie skarżącej, powyższe błędy dotyczące ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, skutkowały bezpodstawnym naliczeniem dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 111 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej spółka wskazała, że od zastosowania tego przepisu do doręczenia decyzji upłynęły prawie dwa lata. Niezależnie zatem od tego, czy w sprawie od 14 sierpnia 2013 r. ( wydania postanowienia w trybie art.200§1 Ordynacji podatkowej) nowe dowody zostały zebrane, czy też nie to spółka nie miała szansy zweryfikować tego przed wydaniem skarżonej decyzji. Tym samym naruszono przepisy art. 200 § 1 w zw. z art. 123

i w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej nie dając spółce takiej możliwości. Jak stwierdzono, Dyrektor wprawdzie uchylił decyzję organu I instancji, ale niesłusznie nie uznał powyższych zarzutów za zasadne. Zasadnie zatem Spółka mogła mieć wątpliwości, czy jej uprawnienia z art. 200 § 1 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej zostały właściwie zagwarantowane.

2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową interpretację.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2016.718) określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym.

W zakresie badania nie jest – co do zasady- związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Rozpatrując w tak zakreślonych granicach sprawę Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd uznał, że stan faktyczny znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości akceptuje, uznając je za prawidłowe.

3.3. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22%,

z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Natomiast ust. 2 tego przepisu stanowi, że dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Natomiast w świetle art. 146a w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%;

2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Istotą sporu jest kwalifikacja usług świadczonych przez spółkę do odpowiedniego grupowania PKWIU 2008 i w konsekwencji zastosowanie odpowiedniej stawki podatkowej. Należy zatem ocenić czy prawidłowo organy podatkowe twierdzą, że usługi świadczone przez skarżącą do grupowania PKWiU 2008 - 96.09.19.0 "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane" i wówczas do opodatkowania tych usług stosować podstawową 23% stawkę VAT.

3.4. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji zarówno naruszenie przepisów postępowania podatkowego, jak i przepisów prawa materialnego. Sąd dokonał,

w pierwszej kolejności, oceny przeprowadzonego przez organy postępowania,

w szczególności w kontekście naruszenia wskazanych w skardze przepisów tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Podstawowe znaczenie dla postępowania ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. takiego stanu faktycznego który odpowiada stanowi faktycznemu, znajdującemu się w hipotezie normy prawnej. Tylko takie ustalenie faktów umożliwia prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków strony. Z treści art. 122 Ordynacji podatkowej, wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Natomiast jak stanowi treść art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego, co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach orzekających. Przez wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć ustosunkowanie się organu do każdego dowodu i dokonanie ich oceny we wzajemnym powiązaniu. Niezmiernie bowiem ważnym ogniwem procesu dowodzenia w postępowaniu podatkowym jest zasada swobodnej oceny dowodów, wynikająca z art. 191 Ordynacji podatkowej. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności, a na prawidłowość tej oceny wskazuje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie.

3.5. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ orzekający wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania podatkowego. Brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skargi dotyczące błędnego ustalenia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy. Skarżąca podnosiła, że organy swoje ustalenia oparły wyłącznie na opiniach klasyfikacyjnych jednostek organizacyjnych służby statystyki publicznej.

Przytoczyć w tym zakresie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 listopada 2006 r. II FPS 3/06 (dostępna - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że opinie te nie są formalnie wiążące dla organów podatników i organów podatkowych i są wyłącznie jednym z dowodów w sprawie, które podlegają ocenie. NSA w powyższej uchwale uznał, że uregulowania prawne z zakresu statystyki publicznej (...) niewątpliwie nie są normami prawa podatkowego wynikającymi z ustaw stanowiących o opodatkowaniu. Wynika z tego, że w obszarze normatywnym prawa o statystyce publicznej interpretacje standardów i nomenklatur klasyfikacyjnych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług nie rodzą dla podmiotów gospodarczych - podatników - żadnych bezpośrednich obowiązków. Nie są również źródłem jakichkolwiek bezpośrednich ich uprawnień. Stanowią wyłącznie akt wiedzy organu statystyki publicznej, dokonującego specyficznej "subsumcji" indywidualnego stanu faktycznego pod przepis prawny wynikający z PKWiU, przy czym "subsumcja" ta nie jest (samodzielnym) aktem stosowania prawa sensu stricto, albowiem nie wynikają z niej bezpośrednio żadne wiążące konsekwencje prawne (...). Ocena uzasadnienia, trafności i merytorycznej zasadności wykorzystywanych jako dowody

w postępowaniach podatkowych i jako elementy postępowania dowodowego analizowanych przez sądy administracyjne interpretacji organów, statystyki publicznej (...) mieści się zaś w obszarze oceny tych interpretacji jako dowodów w konkretnych sprawach podatkowych.

Należy wskazać, że w niniejszej sprawie na wniosek spółki, która szczegółowo i precyzyjnie opisała rodzaj prowadzonej usługi i sposób jej wykonywania pismem

z dnia 17 grudnia 2012r. znak: OKN-5672/KU-3951/2012 Ośrodek Klasyfikacji

i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w Ł. poinformował spółkę, że zgodnie

z zasadami metodycznymi wprowadzonymi rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. nr 207, poz. 1293 ze zm.) usługi polegające na kompleksowym prowadzeniu ogólnodostępnej toalety publicznej na dworcu P. mieszczą się w grupowaniu PKWiU 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Natomiast Departament Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w W. w piśmie z dnia 1 marca 2013r. znak: MS-02-2-5672/KU-15/1/2013, rozpoznając odwołanie spółki w tym zakresie, uznał za prawidłowe informacje dotyczące zakwalifikowania przez Urząd Statystyczny w Ł. usług świadczonych przez spółkę cywilną P. w zakresie kompleksowego prowadzenia toalety publicznej, ogólnodostępnej na Dworcu Głównym P. we W. do grupowania PKWiU 96.09.19.0 - "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Jednocześnie poinformował, iż w świetle obowiązującej do dnia 31 grudnia 2010r. klasyfikacji wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r. wymieniona przez spółkę cywilną usługa mieściła się w grupowaniu PKWiU 90.00.12-00.00 - "Usługi w zakresie opróżniania szamb". Opinie te zostały przez organ dopuszczone jako dowód w sprawie i zdaniem Sądu jako dowody zostały przez organy należycie i prawidłowo ocenione. Na ich podstawie organy podatkowe w zgodzie z zasadą swobodnej oceny materiału dowodowego doszły do, słusznego zdaniem Sądu, wniosku, że czynności dokonywane należy zakwalifikować do grupowania PKWIU 96.09.19.0. "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane". Bezzasadne jest zatem twierdzenie skarżącej, że organ bez podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych odnośnie ustalenia rzeczywistego zakresu ocenianej usługi, przyjął jej klasyfikację na podstawie opinii Urzędu Statystycznego. Nie można bowiem pominąć faktu, czego spółka stara się nie dostrzegać, że opinie te zostały wydane na podstawie wskazań spółki co do rzeczywistego zakresu wykonywanej usługi. To sama spółka opisała jaką usługę świadczy, w jaki sposób, przy użyciu jakich środków. Tym samym, organ opierając się na opiniach Urzędu Statystycznego oparł się na wskazanym przez spółkę, a więc rzeczywistym zakresie ocenianej usługi.

3.6.Jednocześnie, zdaniem Sądu organ nie naruszył przepisu art. 2 ustawy

z dnia 29 października 2010r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług

(Dz. U. nr 226, poz. 1476 ze zm.) Zgodnie z treścią powołanego przepisu, zmiany

w obowiązujących w dniu ogłoszenia niniejszej ustawy klasyfikacjach statystycznych, wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, oraz w kluczach powiązań między tymi klasyfikacjami, wprowadzone po tym dniu, nie powodują zmian

w opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli nie zostały określone w ustawie. Słusznie w tym zakresie wskazał organ, że sposób opodatkowania analizowanej usługi nie jest wynikiem okoliczności wskazanych w tym przepisie ale faktu, jednoznacznego zaklasyfikowania tych usług do grupowania PKWiU 2008, które nie zostało wskazane w załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług. Trafnie wskazał organ, że podatnik nie może stosując klucze powiązań z PKWiU z 1997r. (przy połączeniu z PKWiU z 2004r.) w oderwaniu od obowiązujących klasyfikacji dokonywać swoistego przeniesienia odrębnie kwalifikowanych usług do grupowania, z którym usługi te nie mają w świetle obowiązującej w 2011r. na potrzeby VAT kwalifikacji nic wspólnego. Z informacji zawartych w piśmie Departamentu Metodologii, Standardów i Rejestrów Głównego Urzędu Statystycznego w W. z dnia 1 marca 2013r. znak: MS-02-2-5672/KU- 15/1/2013 wynika jednoznacznie, że powiązania zawarte w kluczach powiązań nie oznaczają pełnej odpowiedniości grupowań i mają charakter pomocniczy. To, że usługi z grupowania 96.09.19.0 (PKWiU 2008) mieściły się

w grupowaniu 90.00.12-00.00 (PKWiU 1997) nie oznacza, że poprzez zastosowanie klucza powiązań można je przenieść do grupowania (37.00.12.0 PKWiU 2008). Równocześnie prawidłowo organ uznał, że błędnym jest rozumowanie strony, że usługi przez nią świadczone zidentyfikowane jako 96.09.19.0 "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane" poprzez zastosowanie klucza powiązań można utożsamić z usługami 37.00.12.0 "Usługi związane z opróżnianiem szamb

i dołów gnilnych" gdyż są to różne usługi. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącej organy kwestionują jej prawo do zastosowania stawki VAT 8% nie z tego względu, że zmieniły się klasyfikacje czy klucze powiązań, ale na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz opinii organów statystycznych, które wskazują, że usługi świadczone przez Spółkę P. mieszczą się w grupowaniu 96.09.19.0.

3.7. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że spółka P. nie prowadziła ewidencji obrotu i podatku należnego za pomocą kasy rejestrującej usług świadczonych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w zakresie udostępniania toalet publicznych na dworcu P. we W.. Skarżąca powoływała się w tym zakresie na § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lipca 2010 r. (Dz. U. nr 138, poz.930) w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących, zgodnie z którym, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2012r. również podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług wymienionych w poz. 1-32 załącznika do rozporządzenia, jeżeli w poprzednim roku podatkowym udział obrotów z tytułu tej sprzedaży w obrotach ogółem podatnika z działalności, określonej w art. 111 ust. 1 ustawy, był wyższy niż 80%. W pozycji 4 załącznika (czynności zwolnione z obowiązku ewidencjonowania) do tegoż rozporządzenia wymienione są usługi związane z odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków; osady ze ścieków kanalizacyjnych - symbol PKWiU 37 Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r.

Z uwagi na fakt, że nie można (co wykazano wyżej) tak jak uznawała spółka klasyfikować przedmiotowej usługi grupowania PKWiU ex 37.00.12.0, a usługi te mieszczą się w grupowaniu PKWiU 96.09.19.0 — "Pozostałe różnorodne usługi, gdzie indziej niesklasyfikowane", które to usługi nie są wymienione w załączniku do w.wym. rozporządzenia należy stwierdzić, że obrót spółki z tytułu udostępniania szaletów publicznych na rzecz osób fizycznych nie korzysta ze zwolnienia z ewidencjonowania za pomocą kasy fiskalnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zdaniem Sąd organ prawidłowo uznał, że spółka nie może korzystać z możliwości nie ewidencjonowania za pomocą kas rejestrujących na podstawie na podstawie w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Zarzuty spółki w zakresie naruszenia w/w przepisy nie są zasadne. Organ w tym zakresie poczynił prawidłowe ustalenia bez naruszenia zasad prowadzenia postepowania podatkowego wskazanych w art.122, art.187§1, art.191 Ordynacji podatkowej.

Organ prawidłowo ustalił, że zarówno w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających fakt zainstalowania automatów do poboru opłat w toaletach na dworcu P. we W. przed okresem którego dotyczy niniejsza decyzja, ograniczając się w tym zakresie jedynie do niczym nie popartych twierdzeń. Natomiast jak wskazuje treść pisma spółki z dnia 13 grudnia 2012 r. skierowanego do Urzędu Statystycznego w Ł. (wniosek o podanie prawidłowego symbolu PKWiU usługi kompleksowego prowadzenia toalety publicznej, ogólnodostępnej na Dworcu Głównym P. we W.), spółka w tym okresie w celu bieżącej obsługi zatrudnia pracowników, których zadaniem jest pobieranie opłat od klientów oraz sprzątanie toalet. Automaty do poboru opłat zostały zainstalowane przez spółkę w połowie 2014 r. Zasadnie w tym zakresie organ wskazał, że świadczą o tym dowody w postaci wydruku z dnia 16 listopada 2016 r. artykułu prasowego z dnia 1 sierpnia 2014 r. z internetowego wydania Gazety Wrocławskiej, wydruku z dnia 15 listopada 2016 r. artykułu zamieszczonego w dniu 10 czerwca 2014 r. na portalu internetowym www.wroclaw.pl dostępnego pod adresem strony internetowej: http://www.wroclaw.pl/dworzec-glowny-toalety, czy też wydruku 5 zdjęć załączonych do wymienionych artykułów. Jednocześnie słusznie organ uznał, odmawiając stronie przeprowadzenia dowodu z oględzin zainstalowanych obecnie automatów, czy przesłuchania strony na tę okoliczność nie dopuszczając się w tym zakresie naruszenia art.188 Ordynacji podatkowej.

Tym samym skoro zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2012 r. - sprzedaż w zakresie czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W poz. 40 załącznika wymieniono usługi świadczone przy użyciu urządzeń, w tym wydających bilety, obsługiwanych przez klienta, które również w systemie bezobsługowym przyjmują należność:

1) w bilonie lub banknotach, lub

2) innej formie (bezgotówkowej), jeżeli z ewidencji i dowodów dokumentujących transakcję jednoznacznie wynika, jakiej konkretnie transakcji zapłata dotyczyła, to spółka nie korzystając z automatów w tym okresie nie była zwolniona z obowiązku ewidencjonowania.

Zasadnie zatem organ uznał, że 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w związku z poz. 40 załącznika do tego rozporządzenia, nie znajduje w sprawie zastosowania, a zarzut naruszenia w/w/ przepisy jest bezzasadny.

3.8. Trafnie organ wskazał, że zgodnie z art. 111 ust. 1 ustawy o VAT podatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu

i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących. Stosownie zaś do

ust. 2 tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że podatnik narusza obowiązek określony w ust. 1, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej ustala za okres do momentu rozpoczęcia prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących, dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30% kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarówi usług. Zarzut naruszenie w/w przepisy zważywszy na wyżej przedstawianą argumentację należało uznać za bezzasadny.

3.9. Zasadne jest twierdzenia skarżącej że wydanie decyzji po upływie prawie dwóch lat od wydania postanowienia o wyznaczeniu stronie 7 dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego stanowi naruszenia art.200§1 Ordynacji podatkowej. Biorąc jednak pod uwagę, że od momentu wydania przedmiotowego postanowienia do momentu wydania skarżonej decyzji organ nie uzupełniał materiału dowodowego o jakiekolwiek dowody, należało uznać, że powyższe uchybienie nie jest istotne w stopniu nakazującym uchylenie zaskarżonej decyzji.

3.10. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.