Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1230/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr ) Sędzia WSA Bożena Popowska Protokolant referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego ; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego J. C. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska /-/ J.Stankowski /-/ A.Zieliński JFS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia[...] ., nr [...], na podstawie art. 37j oraz art. 6 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56). Prezydent Miasta [...] odmówił J. C. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. Organ uznał, że Wnioskodawca nie posiada piętnastoletniego stażu pracy w warunkach szczególnych, co zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 2 jest warunkiem przyznania zasiłku przedemerytalnego.

W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Kalisza J. C. wniósł o zaliczenie na poczet wykonywania pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 7 stycznia 1983r. do 30 września 1986r. Odwołujący się podniósł że pracował wówczas jako ślusarz, a praca ta była zaliczana do pracy w warunkach szczególnych. Na potwierdzenie tych okoliczności Wnioskodawca przedstawił pismo potwierdzające jego przeniesienie na stanowisko ślusarza oraz zeznania jego ówczesnych przełożonych.

Decyzją z dnia [...] ., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 37j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu Wojewoda Wielkopolski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy powołał się na art. 37 ust. 1a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zgodnie z którym okresy wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze są uwzględniane po przedłożeniu przez Wnioskodawcę odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź też na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Tymczasem Zakłady [...] Archiwum Fabryki[...]" w [...] w piśmie z dnia[...]. potwierdziły okres pracy J. C. w warunkach szczególnych jedynie od 1 września 1985r. do 30 września 1986r. Wojewoda stwierdził ponadto, że przepisy powołane w sentencji decyzji, tj. art. 37j ust. 1 i 2 cytowanej ustawy obowiązywały jedynie do dnia 31 grudnia 2001r., natomiast przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół nie zawierają przepisów przejściowych, które pozwalałyby stosować ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu z 31 grudnia 2001r.

W skardze na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego J. C. powtórzył swe dotychczasowe zarzuty, podnosząc że już od stycznia 1983r. pracował na stanowisku "kowala".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

W postępowaniu przed organami I i II instancji kluczową kwestią okazała się możliwość zaliczenia wnioskowanego przez J. C. okresu zatrudnienia jako pracy w warunkach szczególnych. W postępowaniu przed organem II instancji powołano się na dokumenty otrzymane z Zakładów [...] Archiwum [...] zgodnie z którymi jako okres pracy w warunkach szczególnych może być uznane jedynie zatrudnienie od 1 września 1985r. do 30 września 1986r. a nie jak żądał tego Skarżący – od 7 stycznia 1983r. W aktach zebranych w sprawie znajduje się świadectwo pracy wydane przez Fabrykę [...] w [...][...], z którego wynika, że Skarżący był zatrudniony w tym zakładzie od 1 marca 1982r. do dnia 1 października 1986r., pracując w tym okresie na stanowisku ślusarza. Świadectwo to nie zawiera żadnych informacji, z których można by wnosić, że Skarżący zmieniał stanowisko pracy lub też żeby praca na stanowisku ślusarza miała podlegać jakiemuś różnicowaniu na pracę w warunkach szczególnych jak i zwykłych. Tymczasem świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wydane w dniu 23 października 2001r. potwierdza jedynie okres od 1 września 1985r. do 1 października 1986r. jako czas pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Dokument ten stwierdza jednocześnie, że Skarżący pracował wówczas na stanowisku kowala. Organy administracji nie wyjaśniły powstałych w ten sposób sprzeczności, naruszając tym samym art. 7 i 77 § 1 kpa.

Należy zwrócić też uwagę, że organ II instancji w dość kuriozalny sposób podważył w uzasadnieniu decyzji podstawę prawną powołaną w sentencji rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu stwierdzono bowiem, że art. 37j nie obowiązywał w dniu wydania rozstrzygnięcia, a ustawa zmieniająca ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zawiera przepisów przejściowych. Trzeba zatem wskazać, że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół przewidywał, iż osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nabywają oraz zachowują do niego prawo na dotychczasowych zasadach, czyli na podstawie dotychczasowych przepisów. Można było się zatem powoływać w sentencji decyzji na art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzemieniu z dnia 31 grudnia 2001r.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

/-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ A. Zieliński

JFS