Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1648/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. 37 par 1; art. 86 par 3; art. 195 par 2; art. 86
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 września 2017 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, 2. przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący – P. P., reprezentowany przez adwokata K. R., z zachowaniem trybu i terminu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Wobec tego, że do skargi nie zostało załączone żadne pełnomocnictwo Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braku formalnego skargi poprzez nadesłanie stosownego pełnomocnictwa. Wezwanie zostało skierowane na adres kancelarii podany w skardze i odebrane przez pełnomocnika pocztowego – M. K. (z.p.o. k. 17 akt).

Pismem nadanym na adres Sądu dnia 14 września 2017 r. - za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego, pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi. Uzasadniając swoje żądanie przyznał, że uchybił ww. terminowi, jednakże w jego ocenie uczynił to bez swojej winy, gdyż w okresie od 4 do 8 września 2017 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim, ze wskazaniem, że ma leżeć, w konsekwencji czego nie był w stanie wykonać wezwania Sądu w ustawowym terminie. Nadto oświadczył, że z uwagi na dobro małoletniego dziecka odizolował się od pozostałych członków rodziny i nie miał możliwości skorzystania z pomocy innych osób, celem uzupełnienia braku skargi. Do wniosku załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię zwolnienia ZUS ZLA wystawionego dnia 5 września 2017 r. na okres od 4 do 8 września 2017 r. oraz oryginał zaświadczenia lekarskiego o niemożności stawienia się przez niego w Sądzie w ww. okresie (4-8.09.2017) z powodu choroby, a także żądane przez Sąd pełnomocnictwo, upoważniające go do wniesienia skargi, datowane na 4 września 2017 r.

Sąd ustaliwszy, że przedmiotowy wniosek jest dopuszczalny; że wniesiono go w prawidłowym trybie i terminie; że wraz z nim dokonano czynności, przywrócenia terminu której dotyczy, postanowieniem z 21 września 2017 r. odmówił przywrócenia wnioskowanego terminu. W uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego pozostawał na zwolnieniu lekarskim oraz że w jego kancelarii pracuje przynajmniej jeszcze jedna osoba, która odebrała w jego imieniu m.in. wezwanie do uzupełnienia ww. braku skargi (z.p.o. k. 17 akt), jak również skarżoną decyzję, przy czym osoba ta posługiwała się nazwiskiem "K." lub "K.-R.". Nadto wskazano, że w ostatnim dniu terminu na uzupełnienie ww. braku formalnego - 4 września 2017 r., istniało żądane pełnomocnictwo. W konsekwencji powyższych danych tj. istnienia w dniu 4 września 2017 r. (ostatnim dniu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi) pełnomocnictwa, o które Sąd wzywał, w połączeniu z faktem, że w kancelarii pełnomocnika skarżącego jest przynajmniej jeszcze jedna – inna, osoba niż on, tj. M. K. vel K.-R., Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.

Odmawiając zadość uczynienia żądaniu pełnomocnika skarżącego Sąd wyjaśnił również, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona/pełnomocnik strony dopuścił się choćby lekkiego niedbalstwa. Dodatkowo wskazał, że pełnomocnik, który jest profesjonalistą (adwokat, radca prawny), winien tak zorganizować pracę swojej kancelarii, aby w czasie jego ewentualnej nieobecności, spowodowanej np. niespodziewaną chorobą, nie doszło do uchybień terminom procesowym w prowadzonych przez niego sprawach (tak m.in. w postanowieniach NSA z 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OZ 645/17 oraz z 17 marca 2017 r. II GZ 178/17).

Postanowienie odmowne pełnomocnik skarżącego odebrał osobiście 10 października 2017 r. (z.p.o. k. 37 akt).

Na powyższa odmowę pełnomocnik skarżącego dnia 17 października 2017 r. (k. 47 akt), za pośrednictwem Poczty Polskiej SA, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zażalenie, żądając uchylenia postanowienia z 21 września 2017 r. i przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Zarzucił, że nie wiadomo na jakiej podstawie Sąd ustalił, że M. K.-R. pracuje w jego kancelarii. Przyznał przy tym, że istotnie osoba ta ma pełnomocnictwo pocztowe do odbioru w jego imieniu korespondencji. Jednocześnie oświadczył, że kancelarię prowadzi jednoosobowo i nie zatrudnia pracowników (na dowód złożył wydruk ze strony internetowej ZUS, z którego wynika, że tylko on jest zgłoszony do ubezpieczeń).

Pełnomocnik skarżącego wskazał również, że M. K.-R. w okresie od 4-8 września 2017 r. przebywała na urlopie macierzyńskim w związku z poronieniem (na dowód przedstawił skrócony akt urodzenia dziecka, które [...] sierpnia urodziło się martwe).

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że fakt istnienia w dniu 4 września 2017 r. żądanego przez Sąd pełnomocnictwa nie dowodzi, że było ono w jego posiadaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a. pełnomocnik przy pierwszej czynności procesowej obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa.

W rozpoznawanym przypadku pełnomocnik skarżącego składając skargę powyższego obowiązku nie dopełnił, stąd Sąd wezwał go do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika ze sprawy powyższemu terminowi pełnomocnik skarżącego bezsprzecznie uchybił i z tego względu wniósł o jego przywrócenie.

Sąd przywołanym wcześniej postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem - w oparciu o uzasadnienie wniosku oraz akta sprawy na ów czas stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak swojej winy w uchybieniu przedmiotowego terminu.

Stosownie do art. 86 § 3 p.p.s.a. na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu przysługuje zażalenie. Zażalenie takie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

W pierwszym rzędzie Sąd stwierdza, że rozpoznawane zażalenie zostało złożone w prawidłowym trybie i terminie, za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego. Nadto pełnomocnik skarżącego zażalenie to należycie opłacił (k. 49 akt).

Zapoznawszy się z treścią tego zażaleniem, a zwłaszcza z przedstawionymi w jego załączeniu dokumentami, Sąd uznał je za oczywiście uzasadnione.

Na wstępie należy przypomnieć, że w rozpoznawanym przypadku, ustawowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi bezskutecznie upłynął dnia 4 września 2017 r. W ocenie WSA wniosek o jego przywrócenie jest zatem dopuszczalny. Nadto wniesiono go w prawidłowym trybie i terminie, a wraz z nim dokonano czynności, przywrócenia terminu której dotyczy, tj. przedłożono do akt pełnomocnictwo.

W sferze faktów należy przypomnieć, że w okresie od 4-8 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego pozostawał na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem, że ma leżeć. Nadto bezspornie M. K.-R. była upoważniona przez pełnomocnika skarżącego do odbioru w jego imieniu korespondencji, kierowanej na adres jego kancelarii. W tym miejscu należy zauważyć, że z informacji znajdujących się na stornie internetowej kancelarii pełnomocnika skarżącego, w zakładce "Zespół", wynika, że M. K. jest radcą prawnym w tej kancelarii. Z przedstawionego obecnie skróconego aktu urodzenia dziecka wynika, że ojcem urodzonego dziecka jest pełnomocnik skarżącego, zaś matką wskazana powyżej M. K. vel M. K.-R. Ponadto z załączonego do zażalenia wniosku o wypłatę zasiłku macierzyńskiego wynika, że M. K.-R. w okresie od 5 sierpnia do 29 września 2017 r. przebywała na urlopie macierzyńskim.

Mając powyższe na uwadze WSA stwierdza, że obecnie z akt sprawy wynika, że w ostatnim dniu terminu na uzupełnienie braku formalnego skargi - 4 września 2017 r., zarówno pełnomocnik skarżącego, jak również M. K. vel K.-R., wykonująca zawód radcy prawnego w kancelarii pełnomocnika skarżącego, pozostawali niezdolni do pracy. Fakt owej niezdolności do pracy w połączeniu z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, że nie zatrudnia w swojej kancelarii żadnego pracownika powoduje, że WSA postanowił uwzględnić zażalenie, uchylić swoje postanowienie z 21 września 2017 r. i przywrócić termin do uzupełnienia braku formalnego skargi. W ocenie WSA pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił bowiem, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do złożenia pełnomocnictwa, i że nie był w stanie posłużyć się inną osobą w celu zachowania tego terminu.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie z 21 września 2017 r.

W zakresie rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu Sąd postanowił na zasadzie art. 86 p.p.s.a.