Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 580/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie odebrania broni palnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

UZASADNIENIE

Funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w W. (zwanej dalej: KPP) w dniu [...] maja 2016 r. odebrali za pokwitowaniem od J. P. (zwanego dalej: skarżący) należące do niego jednostki broni sportowej i kolekcjonerskiej, amunicję oraz legitymację posiadacza broni w związku ze zgłoszeniem postrzelenia mężczyzny z broni palnej należącej do skarżącego i będącej wówczas w jego posiadaniu. Z odebrania został sporządzony protokół.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się KPP o natychmiastowe wskazanie z jakiego powodu i w oparciu o jakie przepisy prawa dokonano czynności odebrania broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. zastępca Komendanta Powiatowego KPP, w odpowiedzi na powyższe pismo, poinformował, iż zabezpieczone przedmioty w dniu [...] maja 2016 r. przekazano do Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Policji (zwanej dalej: KWP) celem wszczęcia procedury przewidzianej w art. 19 ust. la ustawy z dnia [...] maja 1999 r, o broni i amunicji. Wskazano, aby wszelką dalszą korespondencję nie dotyczącą prowadzonego przez KPP W. postępowania o czyn z art. 160 § Kodeksu karnego (RSD-232/16) kierować do KWP.

W międzyczasie pełnomocnik skarżącego ponownie zwrócił się pismem do KPP (pismem z dnia [...] maja 2016 r.) wnosząc o niezwłoczne dokonanie zwrotu skarżącemu odebranej broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. Pełnomocnik ponownie wskazał, iż w toku przeprowadzonych czynności nie wskazano żadnej podstawy prawnej do odebrania skarżącemu broni, wobec czego przedmiotowe żądanie jest konieczne oraz w pełni uzasadnione.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do KPP ponawiając żądanie niezwłocznego dokonania zwrotu odebranej skarżącemu broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni. Wskazał, iż zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, tymczasem w toku przeprowadzonych czynności nie wskazano żadnej podstawy prawnej do odebrania skarżącemu broni amunicji oraz legitymacji posiadacza broni.

Kolejnym pismem – z dnia [...] maja 2016 r. – pełnomocnik skarżącego przedstawił stanowisko w sprawie. Wskazał, iż z pisma, które otrzymał wynika, że KPP w W. powołuje się na art. 19 ust. la ustawy o broni i amunicji, którego treść przytoczył. Następnie w odniesieniu do tego przepisu pełnomocnik wskazał, że przeciwko skarżącemu nie toczy się postępowanie karne, nie występuje on jako podejrzany czy oskarżony w jakimkolwiek postępowaniu karnym. W tych okolicznościach pełnomocnik stwierdził, że w sposób całkowicie bezprawny dokonano odebrania broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni skarżącemu. Stwierdził również, że fakt, iż broń przekazano do innej jednostki policji nie sprawia, że działanie KPP w W. nabiera znamion działania legalnego. Strona wyznaczyła KPP termin do dnia [...] czerwca 2016 r. w celu zwrotu zabranej bezprawnie broni, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni, zastrzegając, iż w razie bezskutecznego upływu tego terminu podjęte zostaną kroki prawne, które są możliwe w oparciu o stan faktyczny sprawy oraz powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Z akt sprawy wynika, iż pełnomocnik skarżącego zwrócił się również do KWP pismem z dnia [...] maja 2016 r. informując, iż w dniu [...] maja 2016 r. funkcjonariusze KPP odebrali skarżącemu broń, amunicję oraz legitymację posiadacza broni, a w toku przeprowadzonych czynności funkcjonariusze Policji nie wskazali żadnej podstawy prawnej. Pełnomocnik wskazał, że Wydział Postępowań Administracyjnych KWP nie jest organem uprawnionym do przetrzymywania zabranej skarżącemu broni, amunicji, oraz legitymacji posiadacza broni, wobec czego wnosi on o niezwłoczne ich wydanie skarżącemu.

W kolejnym piśmie skierowanym do KWP, z dnia [...] czerwca 2016 r., zatytułowanym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pełnomocnik strony zażądał usunięcia naruszenia prawa polegającego na zatrzymaniu broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalne posiadanie broni. Strona podniosła, że w piśmie KWP z dnia [...] maja 2016 r., zawiadamiającym stronę o zatrzymaniu broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalne posiadanie broni, KWP, jako podstawę prawną działań wskazała art. 19 ust 1 ustawy o broni i amunicji. W ocenie pełnomocnika działanie takie jest naruszeniem prawa, z powodu opisanego w art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, w zestawieniu z opisem stanu faktycznego zaprezentowanego w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Strona zażądała natychmiastowego usunięcia naruszenia prawa przez zwrot broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalne posiadanie broni oraz poinformowała, że "niniejsze pismo jest wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący, działając przez pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na czynność Komendanta Powiatowego Policji w W. (zwanego dalej: Komendant KPP), polegającą na odebraniu skarżącemu posiadanej przez niego broni, amunicji oraz dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni i opisanych w pokwitowaniach z dnia [...] maja 2016 roku. Pełnomocnik wniósł o zobowiązanie organu do uznania ww. czynności za bezskuteczną.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] maja 2016 r. KPP dokonała odebrania skarżącemu:

[...];

[...];

[...];

[...];

magazynka;

[...];

walizki koloru czarnego do pistoletu [...];

kabury koloru czarnego;

oryginału legitymacji posiadacza broni;

[...]

[...];

[...];

[...];

[...].

Dalej skarżący wywodził że pismem z dnia [...] maja 2016 roku pełnomocnik wezwał KPP do wskazania podstawy odebrania ww. przedmiotów. W pokwitowaniach odbioru broni nie wskazano podstawy prawnej tej czynności. O podstawie prawnej nie poinformowano również skarżącego w momencie dokonywania czynności. Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2016 roku pełnomocnik skarżącego wezwał KPP do usunięcia naruszeń prawa poprzez zwrot odebranych rzeczy, a także ponownie zwrócił się o podanie podstawy prawnej swojego działania przez KPP. W dniu [...] maja 2016 roku wezwanie zostało przesłane ponownie. W odpowiedzi na wezwania do naruszeń prawa organ nie zwrócił broni dopatrując się legalności swojego postępowania w art. 19 [przypis sądu: w skardze oryginalnie wskazano omyłkowo 19 ust. 1a ustawy z dnia [...] maja 1999 roku o broni i amunicji.

Pełnomocnik wskazał, że nie zgadza się ze stanowiskiem KPP, albowiem wskazany przez organ przepis umożliwia działanie na podstawie tego przepisu Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - Żandarmerii Wojskowej. Uprawnienie wynikające z przepisu nie jest przyznane organowi policji właściwemu do wydawania pozwoleń na broń - komendantowi wojewódzkiemu Policji, a Policji. Podobnie jest w przypadku żołnierzy zawodowych. Organem właściwym nie jest komendant Oddziału Żandarmerii Wojskowej, a Żandarmeria Wojskowa. W praktyce czynności w oparciu o art. 19 ust. la podejmowały będą lokalne komendy Policji, czasami komendy wojewódzkie Policji.

Po wtóre pełnomocnik wskazywał, że czynność odebrania broni w trybie art. 19 ust. la ustawy może być podjęta wyłącznie wobec tego posiadacza broni, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przeprowadził następnie wywód dot. rozumienia pojęcie "przeciwko któremu toczy się postępowanie karne" oraz przesłanek zastosowania przepisu art. 19 ust. 1a ustawy o broni i amunicji. Na tle powyższych rozważań pełnomocnik stwierdził, że przeciwko skarżącemu nie toczy się żadne postępowanie przygotowawcze, nie były mu przedstawione zarzuty. Podkreślił, że organy policji nie są uprawnione do odebrania broni niejako na "zapas" jak to, według pełnomocnika, wskazują w piśmie z dnia [...] maja 2016 roku: "celem wszczęcia procedury przewidzianej w art. 19 ustawy o B. i amunicji".

Strona wskazał także, że czynność materialno-techniczna należy do kategorii czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem osobie, wobec której czynności dokonano, przysługuje prawo wniesienia na taką czynność skargi do sądu administracyjnego, którą można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącego w sytuacji zamiaru zaskarżenia czynności odebrania broni, istotne jest aby w terminie 14 dni od dnia odebrania broni wezwać P. lub Żandarmerię do zwrotu broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni. Wskazano, że "Przepis stanowi o wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a przecież takim usunięciem będzie właśnie zwrot tego co zostało zabrane". Końcowo wskazano, że skargę do właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant KWP (zwany dalej: organ) wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska opisał stan faktyczny sprawy wskazując, co następuje. W dniu [...] maja 2016 r. około godz. 15:30 w siedzibie firmy [...] w [...] przy ul. [...] doszło do postrzelenia A. M. z broni palnej należącej do skarżącego. Zgodnie z wersją przedstawioną przez skarżącego: należąca do niego broń palna (pistolet sportowy [...], nr [...]), którą przenosił w kaburze przypiętej do pasa spodni po prawej stronie, wypaliła w sposób niekontrolowany w wyniku jego upadku na podłogę pomieszczeń biurowych. W wyniku niekontrolowanego wystrzału pocisk przebił zamknięte drzwi do pomieszczeń biura i zranił w nogę, znajdującego się po drugiej stronie drwi, A. M.. W trakcie czynności przeprowadzonych na miejscu zdarzenia przez funkcjonariuszy KPP, z udziałem biegłego z zakresu broni i balistyki ujawniono i zabezpieczono ślady kryminalistyczne, w tym trzy przestrzeliny powstałe po niekontrolowanym wystrzale z broni skarżącego. Dokonana na miejscu wstępna analiza ujawnionych śladów i ustalony na jej podstawie tor lotu pocisku wystrzelonego z broni skarżącego, w ocenie organu, poddają w wątpliwość prawdziwość przedstawionej przez niego wersji zdarzenia i skłaniają do wniosku, że należąca do skarżącego broń palna sportowa (pistolet sportowy [...], nr [...]) została przez niego użyta w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. poza strzelnicą. W związku z powyższymi ustaleniami funkcjonariusze z KPP w dniu [...] maja 2016 r. działając na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm., zwanej dalej: ustawa), odebrali za pokwitowaniem od skarżącego pozostałe należące do niego jednostki broni sportowej i kolekcjonerskiej oraz legitymację posiadacza broni (karta 86-113 akt administracyjnych).

Kolejno organ wskazał, że Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji tj. komórki właściwej do spraw pozwoleń na broń, dając wyraz swemu stanowisku, pismem z dnia [...] maja 2016 r. (doręczonym dnia [...].06.2016 r.) poinformowała skarżącego o pozostawieniu w depozycie Policji należącej do niego broni palnej i legitymacji posiadacza broni. Wyjaśniła w nim powody, dla których dokonano czynności i wskazała jednocześnie podstawy prawne oraz faktyczne czynności materialno-technicznej odebrania broni (karta 131, 132 akt administracyjnych).

Przytaczając treść art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy organ wskazał, że odwołuje się bezpośrednio m.in. do art. 18 ust. 5 pkt 6 tejże ustawy, zgodnie z którym "właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasady, o której mowa w art. 45", stanowiącym, że "broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach". Zdaniem organu posiadany materiał dowodowy zebrany w trakcie czynności realizowanych na miejscu zdarzenia - postrzelenia A. M. z broni palnej należącej do skarżącego, uzasadnia przypuszczenie, że skarżący użył posiadanej broni sportowej poza strzelnicą, tj. w pomieszczeniu biurowym przy ul. [...] w [...]. Wystrzał z broni świadczy bowiem niewątpliwie o tym, że nabój został wprowadzony do komory nabojowej, a broń była odbezpieczona. Organ wskazał także, że z zeznań skarżącego wynika, że broń po wystrzale zabezpieczył (karta [...], wers [...] akt administracyjnych). Podkreślono, że skarżący posiada kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego (potwierdzone orzeczeniem [...] Związku S. Sportowego z dnia [...] lipca 2014 r. o uzyskaniu patentu strzeleckiego) oraz uprawnienia instruktora sportu ze specjalnością strzelectwo sportowe (potwierdzone zaświadczeniem z dnia [...] lutego 2015 r. wydanym przez [...] Centrum Szkoleniowe "[...]"). Według organu posiada zatem wiedzę o bezpiecznym posługiwaniu się bronią. Z kolei z protokołu oględzin miejsca zdarzenia, sporządzonego przy udziale biegłego z zakresu broni i balistyki wynika, że tor lotu pocisku przebiegał z góry ku dołowi (karta [...], wers [...] akt administracyjnych). Zdaniem organu powyższe uzasadnia zatem przypuszczenie, że skarżący w dacie dokonania zaskarżonej czynności zawierał się w kategorii osób wymienionych w art. 19 ust. 1 pkt 1, zebrane dowody wskazują bowiem, że skarżący mógł naruszyć zasadę wynikającą z art. 45 ustawy, tj. mógł użyć broni sportowej poza strzelnicą. Zatem według organu posiadając broń palną, może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego albo dla wolności i praw innych osób.

Odnosząc się do zarzutu skargi wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię i zastosowanie art. 19 ust. la ustawy organ wskazał, że skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 19 ust. 1 ustawy w celu wyeliminowania ewentualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego w związku z podejrzeniem użycia przez skarżącego broni w miejscu do tego nieprzeznaczonym, tj. poza strzelnicą, czym nie naruszył przepisów prawa. Za całkowicie chybione uznał organ argumenty skarżącego przywołane w uzasadnieniu skargi, wskazując, iż odnoszą się one bowiem do art. 19 ust. 1a ustawy, który nie stanowił podstawy materialno-prawnej zaskarżonej czynności. Podstawą taką dla zaskarżonej czynności jest art. 19 ust. 1 ustawy, co wskazano skarżącemu w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP. Natomiast pismo z dnia [...] maja 2016 r. I-go Zastępcy KPP, wskazujące jako podstawę prawną odebrania broni art. 19 ust. la ustawy, obarczone jest błędem pisarskim.

Końcowo wyjaśniono, że w województwie wielkopolskim w każdym przypadku stosowania art. 19 ustawy, czynności materialno-technicznej dokonuje terenowa jednostka organizacyjna Policji właściwa dla miejsca zamieszkania posiadacza broni lub miejsca jej przechowywania, w porozumieniu lub na zlecenie Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP, który jako kierownik komórki organizacyjnej właściwej dla spraw związanych z pozwoleniami na broń zajmuje się wyjaśnieniem powodów dokonania powyższej czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei, zgodnie z art. 146 Ppsa, sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności (§ 1). W sprawach, o których mowa wyżej, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (§ 2).

W niniejszej sprawie skarga dotyczy czynności odebrania skarżącemu broni sportowej i kolekcjonerskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni (zwane danej: odebranie broni i in.). Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia: 1) okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej, 2) okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2-6, w zakresie zarejestrowanej broni pneumatycznej - a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. Broń oraz dokumenty niezwłocznie przekazuje się do depozytu właściwemu organowi Policji albo Żandarmerii Wojskowej.

Należy również w ty miejscu wskazać, że zgodnie z art. 19 ust. 1a ustawy - Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych - Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd podzielił ustalenia faktycznie dokonane przez organ przyjmując je za własne oraz czyniąc podstawą swoich rozważań.

Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie czynność polegająca na odebraniu broni

w oparciu o art. 19 ust. 1 jest czynnością materialno-techniczną. Czynności materialno-techniczne mają wyraźną podstawę prawną, upoważnienie mające postać aktu normatywnego albo aktu administracyjnego. Obywatele muszą się im podporządkować, a prawnym obowiązkiem organów administracji jest współudział w tych czynnościach. W przeciwieństwie do aktów, czynności nie są (co do zasady) skierowane wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy.

Podkreślenia wymaga, że zabezpieczenie prewencyjne broni dotyczy wyłącznie osób mających ją legalnie. Zabezpieczenie prewencyjne nie jest uzależnione od dobrej woli posiadacza broni. W razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy, policjanci mogą stosować środki przymusu bezpośredniego. Dodać przyjdzie, że pokwitowanie za odebraną broń może być sporządzone w dowolnej formie, winno jednak zawierać informację kto dokonał odebrania i jakiej broni.

W przedmiotowym przypadku, po dokonanym prewencyjnym zabezpieczeniu broni i in., skarżącemu zostało wydane pokwitowanie zawierające ww. dane. Skarżący zaprzecza, jakoby został poinformowany o podstawach prawnych odebrania ww. Co prawda w piśnie z dnia [...] maja 2016 r. KPP poinformowano omyłkowo, że podstawą dokonania czynności był art. 19 ust. 1a ustawy (pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego dnia [...] maja 2016 r.) o tyle w piśmie KWP skierowanym do skarżącego (pismo z dnia [...] maja 2016 r.) wyjaśniono, że przyczyną odebrania skarżącemu broni w trybie art. 19 ust. 1 ustawy, był fakt postrzelenia z broni palnej sportowej, należącej do skarżącego, A. M.. Sam pełnomocnik skarżącego w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do Komendanta KWP wskazuje, że "w piśmie jako podstawę prawną wskazano art. 19 ust. 1 ustawy".

Zdaniem sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie ulega wątpliwości, że w piśmie I Zastępcy Komendanta KPP omyłkowo wskazano na art. 19 ust. 1a ustawy, w istocie zaś podstawą prawną czynności funkcjonariuszy KPP był art. 19 ust. 1 ustawy.

Jak wskazuje się w doktrynie (tak: Sebastian Maj, Komentarz do art. 19 ustawy o broni i amunicji [w:] Maj Sebastian, Ustawa o broni i amunicji. Komentarz., LexisNexis, 2010, wyd. el.) pojęcie "Policja" oznacza, że uprawnienie przysługuje każdemu policjantowi, a do zabezpieczenia wystarczy legitymacji służbowa. Nie są potrzebne jakiekolwiek nakazy, postanowienia, a po zabezpieczeniu broń przekazuje się do depozytu organu, który wydał pozwolenie na broń. Autor komentarza wskazuje także, że do podstawowych zadań Policji należy m.in. ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji). W granicach swych zadań (określonych m.in. w art. 14 ust. 1 ustawy o Policji) Policja w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw i wykroczeń wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe, a policjanci, wykonując rzeczone czynności mają prawo przeszukiwania osób i pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i innych ustaw (art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji).

Podkreśla się, że użycie słowa "odebranie" oznacza, że w przypadku oporu może nastąpić odebranie rzeczy pod przymusem. Funkcjonariusz, który odbiera broń w trybie art. 19, powinien najpierw wezwać osobę do jej dobrowolnego wydania. Zabezpieczenie prewencyjne - nie jest jednocześnie uzależnione od dobrej woli posiadacza broni, w stosunku do którego - w razie niepodporządkowania się wydanym na podstawie prawa poleceniom organów Policji lub jej funkcjonariuszy – policjanci mogą stosować środki przymusu bezpośredniego m.in. fizyczne, techniczne i chemiczne środki służące do obezwładniania bądź konwojowania osób oraz do zatrzymywania pojazdów (art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji).

Po wtóre wskazać należy, że pokwitowanie za odebraną broń nie ma określonego wzoru. Może być sporządzone odręcznie. Istotne jest to, aby było wiadomym, kto dokonał odebrania i jakiej broni. Jeden egzemplarz powinien trafić do osoby, której odebrano broń, a drugi powinien trafić do depozytu z bronią.

Art. 19 ust. 1 pkt 1 wskazując podstawy faktyczne do zabezpieczenia prewencyjnego broni palnej, odsyła do art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5 ustawy. W tych przepisach wymieniono katalog przesłanek stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Przywołany ust. 5 z art. 18 ustawy zawiera katalog przesłanek do fakultatywnego cofnięcia pozwolenia na broń i wymienia zachowania polegające w szczególności na – pkt 6 – naruszeniu zasady, o której mowa w art. 45, która stanowi, że broń, która jest zdolna do rażenia celów na odległość, może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. Jak wskazuje komentator - ocena, czy istnieje okoliczność faktyczna, i stan zagrożenia jest subiektywną oceną policjanta lub strażnika granicznego przeprowadzoną na podstawie obiektywnych okoliczności. Jeżeli ustaną przesłanki do zabezpieczenia prewencyjnego broni lub nie potwierdzi się informacja o zagrożeniu ze strony posiadacza, broń zwraca się posiadaczowi pozwolenia na broń. Zanim jednak organ ustali, że obawa, którą powziął, jest rzeczywiście uzasadniona, może dla ochrony bezpieczeństwa publicznego skorzystać z uprawnienia przewidzianego art. 19 ust. 1 ustawy i odebrać broń uprawnionemu i przekazać ją do depozytu.

Na tle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że działania organu były w niniejszej sprawie prawidłowe. Uprawniony policjant dokonał odebrania broni i in. w związku z postrzeleniem z niej osoby postronnej przez osobę wykwalifikowaną w obsłudze i przechowywaniu broni. Postrzelenie z broni jest sytuacją niecodzienną i wobec dokonania tego przez osobę posiadającą wiedzę i umiejętności dot. posługiwania się bronią, posiadającą większą ilości broni, w miejscu do tego nie przeznaczonym, wobec sprzeczności między zeznaniami skarżącego, a ustaleniami biegłych co do toru pocisku, zasadnie można uznać, że zwłoka w odebraniu broni zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania samego pokwitowania odebrania broni i in., czego zresztą nie podważa sam skarżący. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że organ uchybił wymogom art. 19 ust. 1 ustawy o broni. Jak wyżej powiedziano, przepisy materialne nie określają formy prawnej, w jakiej organ działający na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy powinien zająć stanowisko w powyższej kwestii. Przywołany przepis wymaga jedynie, żeby prewencyjne odebranie broni zostało dokonane za pokwitowaniem. Taki wymóg w niniejszej sprawie został zachowany, nadto organ w piśmie z dnia [...] maja 2016 r. odniósł się do merytorycznych przesłanek dopuszczalności jej dokonania.

Z podniesionych wyżej względów, Sąd nie dopatrzył się przesłanek do zakwestionowania przedmiotowej czynności, podjętej stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy, który to przepis umożliwia Policji działanie prewencyjne w postaci fizycznego odebrania broni i amunicji wobec osoby posiadającej pozwolenie na broń.

Ubocznie należy wskazać, że skarżący oparł całą argumentacji skargi na zarzucie braku podstaw do zastosowania przez organ art. 19 ust. 1a ustawy. W świetle materiału dowodowego zgormadzonego w aktach sprawy, w szczególności pisma z dnia [...] maja 2016 r. skierowanego do skarżącego, taki zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący miał świadomość, że podjęte względem niego czynności spowodowane były wystrzałem z jego własnej broni i postrzeleniem osoby trzeciej, nie zaś "toczeniem się postępowania karnego o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6" ustawy. Uchybienie organu, polegające na wskazaniu art. 19 ust. 1a ustawy w piśmie z dnia [...] maja 2016 r., którego sąd nie neguje, uznać należy jednak za nieistotne z punktu widzenia wyniku postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd skargę jako bezzasadną, oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.