Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1006/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 par. 1, art. 33 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 13 ust. 1 pkt 1 art. 13f ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1006/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 30 listopada 2022 r., sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w Ż., na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, z dnia 9 czerwca 2022 r. nr SKO.EA/418/39/2022,, w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, , , skargę oddala.,


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 stycznia 2022 r. J. sp. z o.o. z siedzibą w Ż. wniosła zarzuty na postępowanie egzekucyjne objęte tytułem wykonawczym [...], wystawionym w dniu 20 grudnia 2021 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ż., w sprawie dotyczącej nieuiszczenia opłaty dodatkowej za korzystanie z dróg publicznych zgodnie z art. 13f ustawy o drogach publicznych. Postępowaniu egzekucyjnemu Spółka zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13f ustawy o drogach publicznych. Spółka wyjaśniła, że podstawą zarzutów w niniejszej sprawie jest błąd co do osoby zobowiązanego. Posiada ona bowiem flotę kilkudziesięciu pojazdów, które są pozostawione do dyspozycji pewnej grupie jej pracowników. W czasie gdy odnotowano nieopłacony postój właściciel pojazdu nie był korzystającym z tego pojazdu, jednak z uwagi na upływ czasu Spółka nie jest w stanie skonkretyzować, który pracownik w tym dniu dysponował tym pojazdem. Spółka podkreśliła, że brak jest podstaw prawnych nakazujących jej prowadzenie stosownej ewidencji dla każdego z posiadanych samochodów. Tym samym w sprawie nie zostało w żaden sposób potwierdzone kto był korzystającym z pojazdu. W związku z tym Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2022 r. nr 146/2022 Prezydent Miasta Krakowa (wierzyciel) oddalił powyższy zarzut J. sp. z o.o. w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ I instancji stwierdził, że fakt powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej - po stronie zobowiązanej Spółki jest bezsporny. Organ wskazał, że zawiadomienie nr [...] o obowiązku zapłaty dodatkowej zostało wystawione z uwagi na brak w pojeździe marki BMW o nr rej. [...] dowodu wniesienia opłaty za postój w dniu 2 czerwca 2021 r., o godz. 18:05 na drodze publicznej - ul. [...], tj. w obszarze płatnego parkowania (podstrefa C 22), będącym jednocześnie śródmiejską strefą płatnego parkowania (ŚSPP) w K., wyznaczonym znakami obszarowymi D-44. Brak ten stwierdzony został przez kontrolera strefy. Prezydent Miasta Krakowa podkreślił, że organ egzekucyjny nie jest zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu. Zdaniem organu, to na właścicielu ciąży obowiązek wskazania konkretnej osoby i wszystkich jej danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie od niej należnych opłat.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa spółka J. wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania zmierzającego do ustalenia, kto był władającym pojazdem w dniu 2 czerwca 2021 r. pomimo takiego obowiązku. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ zaniechał przeprowadzenia postępowania zmierzającego do ustalenia jaka osoba faktycznie korzystała z pojazdu. W czasie bowiem, gdy odnotowano nieopłacony postój, właściciel pojazdu (Spółka) nie był korzystającym z tegoż pojazdu. Spółka przytoczyła treść art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i zawartą tam definicję "korzystającego z pojazdu". Stwierdziła też, że w wyniku ww. zaniechań organu doszło do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie uczynił bowiem zadość obowiązkowi ustalenia osoby, która faktycznie korzystała z pojazdu.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2022 r. nr SKO.EA/418/39/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 lutego 2022 r. nr 146/2022. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium przytoczyło treść art. 26 § 1, § 4, § 5 oraz art. 33 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie organ II instancji powołał się na treść art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, ust. 4 oraz art. 13f ustawy o drogach publicznych i stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma wątpliwości i nie budzi sporu, że należący do zobowiązanej Spółki pojazd marki BMW o nr rej. [...], we wskazanym przez wierzyciela dniu 2 czerwca 2021 r., o godz. 18:05 zaparkowany był na drodze publicznej - ul. [...], tj. w obszarze płatnego parkowania (podstrefa C 22), będącym jednocześnie śródmiejską strefą płatnego parkowania (SSPP) w K., wyznaczonym znakami obszarowymi D-44. Okolicznością bezsporną jest też to, że w związku tym parkowaniem nie uiszczono stosownej opłaty. Spowodowało to wymiar opłat dodatkowych za parkowanie pojazdu na podstawie art. 13f ustawy o drogach publicznych.

Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że to nie ona korzystała z samochodu w dniach parkowania tego pojazdu w strefie, lecz jeden z jej licznych pracowników, i że obowiązek wykazania kto faktycznie korzystał z samochodu w momencie, w którym powstał obowiązek zapłaty za parkowanie obciąża wierzyciela, Kolegium stwierdziło, że określenie "korzystający z drogi publicznej" nie jest tożsame ze sformułowaniem "właściciel pojazdu zaparkowanego w strefie płatnego parkowania". Zdaniem Kolegium, trudno jednak sobie wyobrazić sytuację, w której właściciel pojazdu unika poniesienia opłaty, wskazując na korzystającego z jego pojazdu i z drogi publicznej, którego jednak nie udało się zidentyfikować podczas toczącego się postępowania administracyjnego. Kolegium powołało się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych, które stwierdziły, że skoro korzystającym z pojazdu samochodowego, a tym samym z drogi publicznej, jest z reguły jego właściciel (współwłaściciel), to w razie stwierdzenia braku wniesienia opłaty parkingowej, we właścicielu pojazdu należy upatrywać zobowiązanego do uiszczenia opłaty dodatkowej, chyba że ten wykaże, iż wyzbył się władztwa fizycznego nad pojazdem na rzecz innej osoby, czy to na skutek własnego oświadczenia woli, czy wbrew własnej woli.

Kolegium podniosło, że nałożenie w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych powinności ponoszenia opłat za postój na korzystających z dróg publicznych wprowadza element niepewności w regulację prawną, dotyczącą tej materii. W skrajnym przypadku właściciel pojazdu mógłby bowiem dążyć do umknięcia opłaty, wskazując na inną osobę, która w tym czasie miała władać jego pojazdem. W praktyce stosowania wskazanego wcześniej przepisu prawa administracyjnego zasadnie zatem wytworzono mechanizm zapobiegający takim sytuacjom i usuwający stan prawnej niepewności dla podmiotu publicznego, uprawnionego z tytułu opłaty za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Stało się nim domniemanie faktyczne, którego dopuszczalność potwierdziły w swoim orzecznictwie sądy administracyjne. W oparciu o nie przyjmuje się, że korzystającym z drogi publicznej i parkującym samochód w strefie płatnego parkowania jest właściciel tego pojazdu. Wspomniany podmiot może natomiast uwolnić się od powinności poniesienia dodatkowej opłaty za parkowanie, jeżeli wskaże organowi administracyjnemu inną osobę, która w czasie postoju w strefie władała jego pojazdem. Przy czym to zidentyfikowanie innego podmiotu, który zrealizował stan faktyczny skutkujący koniecznością poniesienia dodatkowej opłaty za parkowanie powinno być nie tylko konkretne, ale i skuteczne.

Zdaniem Kolegium, właściciel pojazdu wskazując, że nie władał pojazdem w chwili powstania powinności uiszczenia opłaty za parkowanie, nie może się zasłaniać niewiedzą co do danych personalnych osoby która rzeczywiście wówczas korzystała z tego pojazdu i obciążać obowiązkiem wykazania tej okoliczności wierzyciela. W ocenie organu II instancji, zasadnie Prezydent Miasta Krakowa uznał, że skoro zobowiązana Spółka nie zdołała obalić ww. domniemania odpowiedzialności właściciela pojazdu za brak opłaty za jego parkowanie, bo nie wskazała konkretnej osoby oraz dokładnych jej danych, tak aby możliwe był skuteczne wyegzekwowanie od tejże osoby należnej opłaty dodatkowej, to ww. zarzut oparty na art. 33 § 2 pkt. 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podlega oddaleniu. Kolegium nie dopatrzyło się zatem w działaniu Prezydenta Miasta Krakowa naruszenia treści art. 7 w zw. art. 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z powyższym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie nie zgodziła się J. sp. z o.o. i pismem z dnia 5 sierpnia 2022 r. wniosła na nie skargę, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13f ustawy o drogach publicznych, poprzez błędne przyjęcie, iż to skarżąca Spółka była korzystającym z pojazdu i przez to na Spółkę winna zostać nałożona opłata dodatkowa. W uzasadnieniu skargi Spółka podtrzymała swoje stanowisko, że w czasie, gdy odnotowano przedmiotowy nieopłacony postój nie korzystała z pojazdu. Zdaniem strony skarżącej, organ nie uczynił więc zadość obowiązkowi ustalenia osoby, która faktycznie korzystała wtedy z pojazdu i wbrew przepisom ustawy o drogach publicznych obciążył ją obowiązkiem zapłaty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.

Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.). Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2022 r. skarżąca Spółka podniosła zarzut błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). Wyjaśnić należy, że przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. (por. Piotr Przybysz, Postepowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz wyd. VIII, WKP 2018).

Zdaniem skarżącej Spółki, błąd organu polegał na nałożeniu na nią (jako właściciela) obowiązku ponoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego na drodze publicznej mimo, że w dniu zaparkowania (tj. 2 czerwca 2021 r.) to nie ona korzystała z tego pojazdu, lecz jeden z jej pracowników. Z uwagi na upływ czasu Spółka nie była jednak w stanie ustalić, który z pracowników korzystał wówczas z tego pojazdu.

Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., zwanej dalej u.d.p.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych: a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania. Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (art. 13f ust. 1 u.d.p.). Konsekwencją powyższych regulacji jest uznanie, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania lub w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek.

Wymaga podkreślenia również, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się odrębnego postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu nieistnienia obowiązku, czy błędu, co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 435/16).

W tym miejscu podnieść należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, albo jego posiadacza, a kierowanie egzekucji właśnie do niego, opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu (posiadacz) jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie. Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu. To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10; dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania lub w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a opłata ta obarcza co do zasady właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji właśnie do niego opiera się na dwóch przesłankach: domniemania faktycznego - to właściciel korzysta z samochodu oraz stwierdzenia, że właściciel, który nie korzysta z pojazdu wie kto to czyni i może udowodnić, że np. swój samochód udostępnił innej osobie.

W postępowaniu prowadzonym na skutek wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej opartego na podstawie wskazanej w art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie ma obowiązku wyjaśnienia, kto zaparkował w płatnej strefie parkowania i nie uiścił należnej opłaty parkingowej, lecz jest jedynie zobowiązany do oceny, czy przedstawione przez zobowiązanego dowody są na tyle wiarygodne, że obalają ciążące na właścicielu pojazdu samochodowego domniemanie faktyczne, że to właśnie on był korzystającym z niego wówczas, kiedy opłata parkingowa nie została opłacona.

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie wskazała innej osoby, która dysponowała pojazdem w dniu 2 czerwca 2021 r., a zatem w tym przypadku obowiązek zapłaty za parkowanie obciążał stronę skarżącą jako właściciela pojazdu. Tym samym podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13f ustawy o drogach publicznych okazały się niezasadne.

Orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organy działały zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), mającymi odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z art. 18 u.p.e.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób rzetelny oraz wyczerpujący, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 124 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniach tych organy wskazały fakty, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia, argumentację organów z wyjaśnieniem podstawy prawnej i odniesieniem się do stanowiska strony. Zatem uznać należy, że organy zgromadziły wszelkie dostępne dowody, dokonały wszechstronnej analizy oraz oceny materiału dowodowego i odtworzyły stan faktyczny sprawy, który zdaniem tut. Sądu nie budzi wątpliwości. Tak ustalony stan faktyczny, organy poddały ocenie prawnej i stosując właściwe przepisy, dokonały właściwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty podniesione przez skarżącą Spółkę nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonych postanowień (art. 134 p.p.s.a.).

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.