Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 979/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 1 i 2 w zw. z art. 64
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 711/15 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

UZASADNIENIE:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 711/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Burmistrz P. – Z. ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] ustalił na rzecz [...] Spółka z o.o. z siedzibą w O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do 39 DJP, na działkach nr [...] i nr [...] w miejscowości B., obręb ewidencyjny B., gmina P. – Z..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu wniosku K. K. oraz O. G. o stwierdzenie nieważności opisanej ostatecznej decyzji Burmistrza P. – Z. z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). zwanej dalej: "k.p.a.", decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza P. – Z..

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że dotknięta jest ona wadą rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskutek naruszenia przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania badanej decyzji o warunkach zabudowy, tj. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), dalej zwanej: "u.p.z.p.". oraz przepisów wykonawczych obowiązujących w dacie jej wydania.

Kolegium ustaliło, że zarówno we wniosku jak i w kolejnych pismach wnioskodawca nie wskazał jakiego rodzaju zwierząt dotyczyć będzie chów i hodowla, ograniczając zapis do stwierdzenia "chów i hodowla pozostałych zwierząt", nie wskazał też, czy do środowiska będą wprowadzane jakieś substancje i czy to wprowadzanie będzie ewentualnie oddziaływać na tereny sąsiednie, sugerując organowi, że projektowane gospodarstwo nie będzie podlegać procedurze oceny oddziaływania na środowisko, co organ I instancji bezkrytycznie przyjął, zamiast dokonać weryfikacji tej części wniosku, w celu jego uzupełnienia o podstawowe dane charakterystyczne dla tego typu inwestycji określające jej wpływ na środowisko. Planowane przedsięwzięcie organ winien ocenić na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1397), zwane dalej: "rozporządzeniem", mając określone jednoznacznie we wniosku parametry i w zależności od wyniku zaliczyć je do określonej kategorii.

Ponadto Kolegium podkreśliło, że z pisma Starostwa Powiatowego w Ś. kierowanego do organu I instancji wynika, że inwestor S. T. zamierza w ramach planowanej inwestycji prowadzić hodowlę zwierząt futerkowych w ilości do 39 DJP, co stanowi 15.600 sztuk zwierząt, która przekroczy liczbę określoną w § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia, tj. 20 sztuk i 4 matki, co powoduje, że planowane przedsięwzięcie zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium zaznaczyło, że katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń, a należą do nich m.in. regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic itp. W badanej sprawie określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi dotyczy przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353), dalej jako: "u.u.i.ś.". a także rozporządzenia i ustawy o ochronie przyrody.

Organ odwoławczy wskazał, że wbrew wynikającemu z przepisu art. 59 u.u.i.ś., obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku gdy może ono znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, organ I instancji nie zbadał zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, mimo, że nieruchomości objęte działkami nr [...] i [...] obręb B. leżą w granicach obszaru specjalnej ochrony Natura 2000 pod nazwą Dorzecze P.. Organ II instancji stwierdził, że ustalając rodzaj zabudowy należy mieć na względzie ustalenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz definiować roboty budowlane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Natomiast decyzja organu I instancji z uwagi na nieprecyzyjność i niejasność sformułowań dotyczących rodzaju zabudowy i braku wskazania parametrów dla planowanej płyty obornikowej i wiat, jak też braku ilości planowanych budynków gospodarczych jest sprzeczna z obowiązującym stanem prawnym, dając inwestorowi prawo do decydowania we własnym zakresie o sposobie zagospodarowania terenu, rodzaju zwierząt oraz organowi architektoniczno-budowlanemu o sposobie zagospodarowania terenu.

Skarżąca, S. T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W jej ocenie, żaden z przepisów prawa wskazanych w decyzji, nie został przez Burmistrza P. – Z. naruszony w stopniu rażącym. Ponadto zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom Kolegium żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie warunków zabudowy obowiązku określenia jakie konkretnie zwierzęta będą przedmiotem hodowli oraz, że norki nie są zwierzętami "obcymi rodzimej faunie", a wręcz przeciwnie są to zwierzęta rodzimej fauny. Skarżąca nie zgodziła się również z poglądem Kolegium, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy należało uzyskać opinię środowiskową. Końcowo skarżąca stwierdziła, że w istniejącym stanie faktycznym, przy wydaniu przez Burmistrza P.– Z. decyzji z dnia [...] maja 2014 r. nie nastąpiło rażące naruszenie prawa, będące przesłanką stwierdzenia jej nieważności, na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu powyższego środka zaskarżenia orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., nr [...].

W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium zajęło tożsame stanowisko jak w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Wskazało, że podziela pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, iż decyzja Burmistrza P. – Z. z dnia [...] maja 2014 r. wydana została z naruszeniem przepisów art. 52 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy w związku z art. 55 u.p.z.p., w stopniu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc ją na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważną.

Uzasadniając powyższe stanowisko Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie kapitalne znaczenie miało określenie we wniosku, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2c u.p.z.p., charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, ponieważ dane te "kwalifikowały dalszy, prawidłowy tryb postępowania". Tymczasem inwestor ograniczył się do wskazania, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej niż 60 DPJ, zaś planowana jest hodowla do 39 DJP.

Organ zwrócił uwagę na obowiązek weryfikacji danych, wynikający z § 3 rozporządzenia ponieważ wymienione w nim przedsięwzięcia, dotyczące chowu lub hodowli zwierząt oprócz wielkości chowu lub hodowli określonych w DJP (pkt 102 i 103) zawierały także pkt 104 określający wielkość chowu i hodowli zwierząt w rzeczywistych sztukach, który dotyczył zwierząt obcych w rodzimej faunie innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Ustawodawca wskazał tu graniczną ilość zwierząt, których chów lub hodowla nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wielkości chowu lub hodowli mniejszej niż 4 matki lub 20 sztuk.

Jak dalej podkreśliło Kolegium, wskazany tak ogólnie i niejednoznacznie sposób zagospodarowania terenu oraz brak określenia wpływu inwestycji na środowisko nie dawały podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla hodowli i chowu bliżej nieokreślonych zwierząt, natomiast obligowały organ, na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., do zbadania zgodności podejmowanej decyzji z przepisami odrębnymi.

Dalej Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, a dotyczące rażącego naruszenia przepisów art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca powtórzyła argumentację merytoryczną zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dodatkowo wskazując, że Kolegium wszczęło postępowanie i wydało decyzję wyłącznie z uwagi na bezzasadne protesty mieszkańców miejscowości B..

Skarżąca zaznaczyła, że decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] Burmistrz P.-Z. po rozpoznaniu wniosku S. T. "[...]" Gospodarstwa Rolno-Hodowlanego, [...] L. [...], przeniósł decyzję z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] wydaną na rzecz [...] Spółka z o.o., [...] P. – Z., [...] dotyczącą ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...] w obrębie B. gm. P.-Z. na rzecz wnioskującej. Z uwagi na powyższe przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności winna być decyzja nr [...] z dnia [...] września 2014 r., a nie poprzednia wydana w stosunku do [...] Spółki z o.o.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę stwierdził, że problem dotyczący możliwości zakwalifikowania inwestycji zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia, tj. jako chów bądź hodowlę obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 133, poz. 921 ze zm.), został wadliwie oceniony przez Kolegium. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 1 lit. i, ww. ustawy do zwierząt gospodarskich zalicza się zwierzęta futerkowe, przy czym w art. 2 pkt 3 tej ustawy wymieniono jako zwierzę futerkowe - norkę amerykańską.

Sąd I instancji uznał natomiast, że rację miało Kolegium, zwracając uwagę na okoliczność, że wydając decyzję o warunkach zabudowy, organ I instancji całkowicie pominął kwestie związane z ewentualnym oddziaływaniem przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.Tymczasem zgodnie z art. 96 ust. 1 u.u.i.ś., organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Jak stwierdził Sąd I instancji, przepis ten ma w sprawie zastosowanie, ponieważ planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru ochrony Natura 2000 - Dorzecze P..

Sąd ten uznał, że jedną z decyzji wydawanych przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia jest decyzja o warunkach zabudowy (tak też przyjął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 447/11).

Jak wskazał Sąd I instancji, aby ten obowiązek mógł być realizowany organ musi dysponować prawidłowo wypełnionym wnioskiem, w oparciu o który będzie miał możliwość stwierdzenia z jakiego rodzaju przedsięwzięciem ma do czynienia. Dlatego rację ma również Kolegium, że doszło też do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c u.p.z.p.,, bowiem wniosek nie zawierał m.in. prawidłowego i kompletnego określenia danych charakteryzujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, a mimo to organ nie poczynił kroków zmierzających do jego uzupełnienia w tym zakresie.

Sąd ten stwierdził, że wniosek nie tylko nie wskazywał rodzaju zwierząt, które będą hodowane w ramach planowanej inwestycji ale także nie zawierał precyzyjnego określenia parametrów budynków gospodarczych oraz wiat, zaś ilość wiat wskazana we wniosku (20) nie odpowiada ilości wiat oznaczonych na mapie stanowiącej "propozycję zagospodarowania terenu działki nr ewidencyjny gruntów [...] i [...] w miejscowości B. obręb ewidencyjny B. Gmina P. Z.".

Sąd ten wskazał, że niezbędną informacją zawartą we wniosku winno być określenie gatunku zwierząt przewidywanych do wspomnianego chowu i hodowli, ponieważ ustawa o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, jako zwierzęta gospodarskie wskazuje nie wszelkie zwierzęta futerkowe lecz jednie te wyliczone w art. 2 pkt 3 ustawy. W tej sytuacji, aby możliwe było stwierdzenie czy zwierzę, które będzie hodowane w ramach danego przedsięwzięcia jest zwierzęciem obcym rodzimej faunie, niezbędne jest określenie jego gatunku.

Za niezrozumiały uznał Sąd I instancji argument skarżącej, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności winna być decyzja z dnia [...] września 2014 r. o przeniesieniu decyzji B. P. – Z. z dnia [...] maja 2014 r. na rzecz S.T. "[...]" Gospodarstwo Rolno – Hodowlane L. [...], skoro decyzja ta nie określa warunków zabudowy a jedynie przenosi decyzję określającą te warunki na skarżącą (dlatego wnioski o stwierdzenie nieważności, na podstawie których wszczęto postępowanie w tym zakresie dotyczyły właśnie decyzji z dnia [...] maja 2014 r.

Sąd I instancji, na podst. art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.

Skarżąca, S. T. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania, wg. norm przepisanych.

Na podstawie art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1/ naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, wynikające z przyjęcia, że:

a) wniosek [...] Sp. z o.o. w O. o wydanie warunków zabudowy był niekompletny, albowiem nie zawierał prawidłowego i kompletnego określenia danych charakteryzujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko,

b) że Burmistrz P.-Z. winien przeprowadzić postępowanie w zakresie uzupełnienia wniosku poprzez :

- żądanie od wnioskodawcy określenia rodzaju zwierząt, które będą hodowane w ramach planowa inwestycji,

- precyzyjnego określenia parametrów budynków gospodarczych oraz wiat;

- nierozważenie, czy planowana inwestycja znajdująca się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru ochrony Natura 2000- DORZECZE PARSĘTY- utworzonego w celu zachowania w stanę niepogorszonym występujących w jego granicach siedlisk przyrodniczych i gatunków wymienionych w załączniku II do Dyrektywy Siedliskowej Rady 92/42/EWG, będzie oddziaływać na ten obszar.

2/ naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że decyzja organu Burmistrza P.-Z., w istniejącym stanie faktycznym została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

3/ naruszenie przepisu art. 52 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 5 i art. 64 u.p.z.p. oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n.", poprzez przyjęcie, że powyższe przepisy mają zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż zdaniem Sądu I instancji, inwestycja planowana [...] Sp. z o.o. w O., "była inwestycją celu publicznego", gdyż powyższe przepisy jednoznacznie stwierdzają że taką inwestycją nie była w istniejącym stanie faktycznym,

4/ naruszenie przepisu art. 96 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza P.-Z., została podjęta bez rozważenia, czy powyższa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że żaden przepis obowiązującego prawa nie nakazuje wnioskodawcy będącego rolnikiem, ubiegającego się o udzielenie warunków zabudowy, dla inwestycji związanych z produkcją rolną określenia, jakie zwierzęta futerkowe ma w ramach swojej działalności rolniczej hodowlanej oraz jak na jego terenie mają być w szczegółowy sposób posadowione budynki i urządzenia służące do produkcji.

Postawiono pytanie, czy jakiś przepis prawa wskazuje, że przy określeniu we wniosku inwestycji polegającej budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do 39 DJP, które będzie się zajmować hodowlą trzody chlewnej, należy wskazać jakie jej gatunki, będą hodowane w tym gospodarstwie i jak mają być posadowione chlewnie ?

Reasumując strona skarżąca wskazała, że poglądy prawne wyrażone w stanowiskach SKO w K. i WSA w Szczecinie, wynikają jedynie z przyjęcia, że hodowla: norek amerykańskich, lisów, szynszyli, soboli, itp. zwierząt jest zagrożeniem dla środowiska naturalnego, które to stanowisko jest wyrażane przez wszystkich mieszkańców, którzy zamieszkują w okolicach, gdzie mają być powyższe fermy umieszczone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera wskazania podstawy kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a., co do poszczególnych zarzutów, przez co nie określono, czy naruszone zostało prawo procesowe, czy też materialne, co świadczy bez wątpienia o niestaranności w sporządzeniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny miał jednak na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, według którego zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji, w sytuacji, gdy uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera wskazanie sposobu rozumienia zarzutu umożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie.

Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa procesowego w postaci art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku z dwóch zasadniczych przyczyn. Po pierwsze, w ramach powyższego zarzutu nie można formułować zarzutów wadliwej oceny organów, że wniosek o wydanie warunków zabudowy był niekompletny, albowiem stwierdzenie wady wniosku w tym zakresie było w sprawie niesporne. Zakwestionowanie więc wytykanej organom wadliwości oceny kompletności wniosku winno wskazywać, jako naruszone przepisy postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 u.p.z.p. w powiązaniu z innymi przepisami proceduralnymi, jak i materialnoprawnymi.

Po wtóre, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; zawiera więc normę o charakterze formalnym. O jego naruszeniu można mówić przede wszystkim wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. (II FPS 9/09) przyjmuje się, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, aby zarzut taki mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2010 r., I OSK 1605/09; z dnia 13 października 2010 r., II FSK 1479/09). Oznacza to, że orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej obejmować będą treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09, z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy – w tym, stwierdzone przez Kolegium braki wniosku - zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty, a Sąd I instancji w sposób prawidłowy odniósł się do okoliczności sprawy oraz przedstawił z jakich względów uznał zasadność podjętego przez Kolegium rozstrzygnięcia wskazując naruszone przez organ I instancji przepisy (art. 96 ust. 1 u.u.i.ś. oraz art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c u.p.z.p.), co przemawiało w jego ocenie za zasadnością stwierdzenia nieważności podjętej przez ten organ decyzji. Okoliczność natomiast, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, co do podzielenia oceny Kolegium o niekompletności wniosku jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera w tym przedmiocie wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Dlatego polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu złamania powołanego przepisu.

Drugim zarzutem naruszenia przepisów postępowania był zarzut złamania art. 96 ust. 1 u.u.i.ś., poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza P.-Z., została podjęta bez rozważenia, czy powyższa inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Pomijając już, że zarzut ten, jako oparty na podstawie kasacyjnej wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wymagał wskazania stosownie do ww. przepisu, wpływu wysuniętego uchybienia na wynik sprawy, czego nie dopełniono, to ponadto nie wyjaśniono, w jaki sposób doszło do uchybienia tej normie. Tak ogólnie i zdawkowo sformułowany zarzut wymaga więc jedynie wskazania, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił, że po pierwsze, decyzja o warunkach zabudowy wchodzi w zakres uregulowania art. 96 ust. 1 u.u.i.ś., a po drugie, brak rozważenia, przez organ przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, stanowi ewidentne złamanie normy określonej w ww. przepisie, co przesądza o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie. Implikuje to tym samym zasadne zastosowanie przez Kolegium normy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co przesądza też o braku zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu.

Nie mogły też odnieść skutku zarzuty opisane w pkt 3 skargi kasacyjnej, w którym powołano jako naruszone przepisy tak materialnoprawne, jak i procesowe.

Należy jednak zauważyć, że część z nich została wadliwie przedstawiona, tj. bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej przytoczonego przepisu. I tak, art. 52 ust. 2 u.p.z.p., składa się z trzech punktów, a punkty od 2 do 3 z dalszych jednostek redakcyjnych. Podobnie też art. 64 tej ustawy składa się z dwóch ustępów. Natomiast art. 6 u.g.n. składa się z 10 punktów. Wskazując więc jako naruszony: - art. 52 ust. 2, art. 64 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n., nie jest wiadomym, który w istocie przepis został zakwestionowany. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Sąd ten nie może domniemywać woli czy tez intencji składającego skargę kasacyjną i domyślać się, czy dookreślać sposobu naruszenia wskazanych przepisów prawa. Z tego powodu Sąd kasacyjny nie ma podstaw do merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów naruszenia art. 52 ust. 2, art. 64 u.p.z.p. oraz art. 6 u.g.n.

Pozostałe przepisy, które w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały naruszone, wskazano w sposób niewadliwy, co dotyczy art. 52 ust. 1 oraz art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Pierwszy ze wskazanych przepisów stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, zaś drugi przytoczony powyżej przepis zawiera definicję pojęcia "inwestycji celu publicznego". W świetle treści postawionego zarzutu naruszenia tych przepisów, nie sposób uznać, że jest on zasadny. Zakwestionowanie w skardze kasacyjnej okoliczności, że przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji celu publicznego jest niezrozumiałe. Pomijając już, jakie znaczenie dla sprawy miało zarzucane uchybienie, to trzeba stwierdzić, że ani organy, ani też Sąd I instancji nie określały omawianego zamierzenia inwestycyjnego, jako inwestycji celu publicznego, lecz stosowały do tego zamierzenia przepisy tyczące się inwestycji celu publicznego, na mocy art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.