Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 279/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 14 art. 27, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 147, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 6 listopada 2014 r., nr LVII.315.2014 w sprawie przystąpienia do uchylenia zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, II. stwierdza, iż zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

II SA/Go 279/15

UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Wojewoda zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na uchwałę Nr LVII.315.2014 Rady Miejskiej z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie przystąpienia do uchylenia zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta [...], wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości.

Wojewoda zarzucił skarżonej uchwale istotne naruszenie zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r, (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze. zm.) stanowiącej, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa oraz naruszenie właściwości organu uchwalającego.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda wskazał, iż uchwałą nr XXXVII/188/97 z dnia 4 marca 1997 r. Rada Miejska uchwaliła zmianę miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta zatwierdzonego uchwałą nr XLVII/387/94 z dnia 25 maja 1994 r. Zaskarżonym aktem Rada Miejska przystąpiła do uchylenia ww. zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta.

Organ nadzoru wskazał, iż uchwała nr XLVII/387/94 z dnia 25 maja 1994 r. w sprawie uchwalenia miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., zgodnie bowiem z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2015 poz. 199 – określanej dalej jaklo u.p.z.p.) wszelkie plany miejscowe, których data uchwalenia jest wcześniejsza niż 1 stycznia 1995 r. tracą moc obowiązywania z dniem 1 stycznia 2004 r. Powyższe zdaniem Wojewody oznacza, iż w obrocie prawnym pozostała jedynie uchwała nr XXXVII/188/97 z dnia 4 marca 1997 r., którą Rada Miejska uchwaliła zmianę powyższego miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem uchylenie jej doprowadzi do sytuacji, kiedy na terenie objętym planem nie będzie obowiązywał żaden plan miejscowy.

Wojewoda zwrócił również uwagę na istotną rolę jaką pełni miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Przepisy planu formułują stan prawny nieruchomości, poprzez określenie ich przeznaczenia i dopuszczalnego sposobu zagospodarowania oraz warunków zabudowy. Na obszarze objętym planem miejscowym, pozwolenia na budowę wydaje się bezpośrednio na podstawie tego planu i nie ma obowiązku uzyskiwania decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na obszarze, na którym nie ma planu, status prawny nieruchomości kształtują ustawy oraz istniejący stan zagospodarowania i użytkowania tych nieruchomości. Uchwalenie planu miejscowego powoduje wprowadzenie ograniczeń swobody zagospodarowania nieruchomości w imię ładu przestrzennego, ochrony środowiska oraz dla realizacji celów publicznych. Z drugiej jednak strony, uchwalenie planu miejscowego otwiera właścicielom nieruchomości szereg możliwości inwestycyjnych oraz szanse na realizację dróg i infrastruktury publicznej. Istnieje zasadnicza różnica pomiędzy sytuacją, gdy na danym terenie obowiązuje miejscowy plan i kiedy takiego planu nie ma uchwalonego dla danego obszaru. Uchylenie miejscowego planu (w tym przypadku zmiany planu skutkującej brakiem planu na danym obszarze) jest usunięciem z obrotu prawnego uchwały w sprawie planu i doprowadzeniem do sytuacji, w której na tym obszarze nie obowiązuje żaden plan miejscowy. Zdaniem Wojewody nie można uznać, by uchylenie zmiany planu miejscowego było równoznaczne z jego zmianą, w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem całkowicie zmienia status prawny danego terenu.

Ponadto Wojewoda wskazał, iż procedurze planistycznej, o której mowa w art. 17 u.p.z.p., mogą być poddane: projekt planu miejscowego (art. 17) oraz projekt zmiany planu (art. 27 ustawy). Ustawa nie przewiduje poddania procedurze planistycznej innego dokumentu, w związku z czym nie ma możliwości poddania tej procedurze projektu uchwały o uchyleniu planu. Podjęcie uchwały w sprawie uchylenia planu miejscowego, bez wprowadzenia nowego planu na danym terenie, stanowi istotne naruszenie prawa.

Wskazane przez Radę Miejską przepisy stanowiące podstawę prawną uchwały nie stanowią podstaw do wydania uchwały w sprawie przystąpienia do uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazany art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym jest przepisem ogólnokompetencyjnym określającym właściwość rady w zakresie planowania przestrzennego i jako taki samodzielnie nie może być podstawą uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Właściwą podstawę prawną stanowić musiałby konkretny przepis u.p.z.p., z którego wprost wynikałaby kompetencja rady gminy do uchylania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, bowiem z art. 40 i następnych ustawy o samorządzie gminnym w sposób oczywisty wynika, że gminom na podstawie upoważnień ustawowych przysługuje kompetencja do stanowienia przepisów prawa miejscowego. Takiego charakteru nie mają również wskazane w podstawie prawnej uchwały art. 14 ust. 1 i art. 27 u.p.z.p. Przepisy te stanowią podstawę wyłącznie do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz jego zmiany. Zdaniem Wojewody podjęcie uchwały bez wskazania właściwej podstawy prawnej, pozwała stwierdzić, iż uchwała została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co uzasadnia wniesienie skargi przez Wojewodę.

Według organu nadzoru, w świetle obowiązujących przepisów u.p.z.p. brak jest w ogóle podstaw do podjęcia przez radę gminy uchwały uchylającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (do sytuacji, w której miejscowy plan przestaje obowiązywać dochodzić może wyjątkowo i to w przypadkach jasno wskazanych w ustawie, np. art. 28, 34, 36 ustawy). Wniosek taki wynika też z tytułu ustawy i zakresu jej stosowania. Istotą planowania przestrzennego jest wprowadzenie ładu przestrzennego, a nie tworzenie sytuacji dowolności w zakresie korzystania z terenów, co miałoby miejsce przy braku miejscowego planu zagospodarowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie zgadzając się ze stanowiskiem skarżącego. Zdaniem organu wykładnia art. 27 u.p.z.p. prowadzi do wniosku, iż jako zmianę należy rozumieć także uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą swym zakresem między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), do których kwalifikuje się zaskarżona uchwała Rady Miejskiej nr LVII.315.2014 z dnia 6 listopada 2014 r. w sprawie przystąpienia do uchylenia zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta.

Skargę w sprawie wywiódł Wojewoda, jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm. - określanej dalej jako u.s.g.). Stosownie do treści przepisu art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.).

Organ nadzoru w terminie zakreślonym przez przepis art. 91 ust. 1 u.s.g. nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Tym samym Wojewoda prawidłowo przyjął, jako podstawę skargi w niniejszej sprawie, przepis art. 93 ust. 1 u.s.g. Organ nadzoru, realizując swe kompetencje na podstawie powyższej regulacji, nie jest krępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi ( por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., II OSK 513/05, Lex, nr 186663 ). Ponadto zgodnie z art. 102 a u.s.g. w sprawach, o których mowa w rozdziale 10, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Co oznacza, iż Wojewoda nie był obowiązany do uprzedniego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa w odniesieniu do zaskarżonej uchwały ( por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2006 r., I OSK 152/06 - na tle identycznej regulacji zawartej w art. 90 a ustawy o samorządzie powiatowym ).

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu skarżącego podniesionego w skardze, choć nie on miał wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Otóż Wojewoda zakwestionował prawną dopuszczalność uchylenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdzając, iż organy gminy nie zostały wyposażone przez ustawodawcę w taką kompetencję.

Sąd nie podziela powyższego stanowiska, uznając uchylenie przez radę gminy uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za dopuszczalne. Przez zmianę planu należy rozumieć bowiem nie tylko uchwałę zmieniającą obowiązujący plan, ale także taką uchwałę, która ma prowadzić do uchylenia obowiązującego planu. Odmienny pogląd godziłby w zasadę autonomii gminy w zakresie realizacji jej zadania własnego, jakim jest kształtowanie polityki przestrzennej. Wprawdzie działanie polegające na podjęciu uchwały o uchyleniu miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego, może wydawać się nieracjonalne, jednakże racjonalność nie jest kryterium, według którego wojewoda , czy sąd administracyjny dokonuje kontroli.

Przy czym podkreślić należy, iż uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe jest z zachowaniem tych samych warunków przewidzianych dla zmiany planu zagospodarowania. Warunki te określa art. 27 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Dopuszczalność zmiany planu miejscowego w tych okolicznościach należy interpretować zatem także jako dopuszczalność jego uchylenia. Powyższe oznacza konieczność rozpoczęcia procedury uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego od podjęcia uprzednio uchwały o przystąpieniu do uchylenia uchwały w sprawie planu miejscowego zgodnie z art. 14 u.p.z.p. Za taką interpretacją przemawia dodatkowo okoliczność, iż uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obligatoryjne, poza nielicznymi wyjątkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). W przeciwieństwie do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, które w świetle art. 87 ust. 4 u.pz.p. jest aktem bezwzględnie wymaganym dla gminy z datą uchwalenia najpóźniej roku od daty wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle powyższych rozważań uznać należy, iż funkcjonowanie gminy bez miejscowego planu jest dopuszczalne. Nie ulega wątpliwości, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego o szczególnej randze, który wywiera istotne skutki prawne. Mając powyższe na uwadze ustawodawca przewidział w treści art. 34-36 u.p.z.p. reguły związane z ze zmianami dotyczącymi planu miejscowego, a które będą miały również odpowiednie zastosowanie w sytuacji uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zgodnie z art. 34 ust. 2 u.p.z.p. utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2. Z kolei w myśl art. 35 tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Stosownie zaś do treści art. 36 ust. 1 u.p.z.p. jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może, z zastrzeżeniem ust. 2, żądać od gminy: 1) odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo 2) wykupienia nieruchomości lub jej części. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z praw, o których mowa w ust. 1 i 2, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości (ust. 3).

Słuszność powyższego stanowiska potwierdzone zostało w orzecznictwie sądów administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 852/12 , wyrok WSA w Opolu z dnia 27 września 2007 r., II SA/Op 355/07 , wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 października 2008 r., II SA/Ol 571/08 ,), jak i w piśmiennictwie ( por. M. Wincenciak, U.p.z.p. Komentarz, LEX, teza 3 do art. 34, A.Plucińska-Filipowicz, U.p.z.p. Komentarz, LEX, teza 1 do art. 27, J. Dziedzic-Bukowska, U.p.z.p. Komentarz, LEX, teza 2 do art. 27 ).

Pomimo niezasadności zgłoszonego w skardze zarzutu przeprowadzona kontrola zaskarżonej uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem doprowadziła do uznania uchwały za niezgodną z prawem. Sąd nie jest bowiem związany zgodnie z art. 134 p.p.s.a zarzutami ani wnioskami skargi. Zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie miało poddanie przez Sąd szczegółowej analizie uchwały Rady Miejskiej z dnia 4 marca 1997r. nr XXXVII/188/97 w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta, do której odnosi się zaskarżona uchwała o przystąpieniu do uchylenia.

Dokonując tej analizy przede wszystkim konieczne jest odniesienie się do treści art. 87 ust. 1 i 3 u.p.z.p. Zgodnie z ust. 1 cyt. przepisu (...) plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc. Natomiast obowiązujące w dniu wejścia w życie u.p.z.p. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. (ust. 3).

Mając powyższe na uwadze, w sprawie nie budziło zatem wątpliwości, iż uchwała Rady Miejskiej z dnia 25 maja 1994 r. nr XLVII/387/94 w sprawie uchwalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta (zmieniona wskazaną wcześniej uchwałą z dnia 4 marca 1997 r.) z mocy prawa utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004 r. Zasadniczo zgodnie z regułami określonymi w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ,,Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908, dalej zwanej w skrócie ZTP) – dział II i VIII, przepis zmieniający nie ma charakteru aktu samodzielnego, stając się z chwilą wejścia w życie elementem aktu zmienianego. Powyższe prowadzi do wniosku, że z chwilą utraty mocy obowiązującej przez akt zmieniany również traci moc akt, który go zmieniał.

Jednakże w odniesieniu do zagadnienia obowiązywania uchwalonych po 1 stycznia 1995 r. (a zatem na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.) uchwał zmieniających uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęte przed 1 stycznia 1995 r., sytuacja kształtuje się niejednoznacznie. Odnosi się to również do uchwały Rady Miejskiej z dnia 4 marca 1997 r. zmieniającej uchwałę z dnia 25 maja 1994 r.

Brak jest w tym zakresie wyraźnej regulacji ustawowej, gdyż przepisy przejściowe zawarte w u.p.z.p., w tym przede wszystkim art. 87 u.p.z.p., nie odnoszą się do przedmiotowej kwestii, jednakże orzecznictwo i doktryna wypracowały w tym zakresie stanowisko (poza nielicznymi stanowiskami odrębnymi) pozwalające przyjąć, iż w rozumieniu art. 87 ust. 1 u.p.z.p. uchwały podjęte po 1 stycznia 1995 r. i zmieniające dotychczasowe plany miejscowe obowiązują po 1 stycznia 2004 r. tylko wówczas, gdy treść samej uchwały zmieniającej jest na tyle samodzielna, iż pozwala na ustalenie zasad kształtowania ładu przestrzennego. Przy czym taka uchwała zmieniająca musi zawierać na tyle samodzielnie i odrębnie uregulowane zasady kształtowania ładu przestrzennego, aby mogła być stosowana, bez potrzeby odnoszenia jej treści do planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r. Do takiej interpretacji zdaniem sądów prowadzi wykładnia celowościowa i systemowa powołanego przepisu art. 87 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi swoistą kontynuację przepisów utrzymujących w mocy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. Mowa o przepisie przejściowym poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - art. 67, który w ust. 1 stanowił, iż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy (nowej) tracą moc po upływie 8 lat (wcześniej było to 5, a potem 7 lat) od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei ust. 2 art. 67 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wskazywał, iż przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Zatem pomimo braku wyraźnej regulacji w stosunku do uchwał podjętych na podstawie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawie zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r. przyjęto, jak wcześniej wskazano, iż zachowują one moc obowiązującą, jeśli mają na tyle samodzielny charakter, że mogą w zakresie objętym nowelizacją w sposób zupełny określać przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu ( por. wyroki NSA z dnia 24 lutego 2015 r., II OSK 1748/13 i z dnia 30 września 2014 r., II OSK 721/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 marca 2008 r., II SA/Kr 218/06, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 lipca 2009 r., II SA/Gl 318/09 oraz T. Bąkowski, U.p.z.p. Komentarz, LEX, teza 2 do art. 87 ).

Zapewne kierując się powyższą interpretacją, choć nie wynika to wprost z treści skargi i odpowiedzi na skargę, zarówno organ – Rada Miejska, jak i strona skarżąca – Wojewoda nie kwestionowali faktu obowiązywania uchwały Rady Miejskiej z dnia 4 marca 1997 r. nr XXXVII/188/97 w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta.

Jednakże dokonana przez Sąd szczegółowa analiza treści uchwały Rady Miejskiej z dnia 4 marca 1997 r. oraz treści nieobowiązującej już uchwały z 25 maja 1994 r., w świetle przywołanych wcześniej poglądów sądów oraz doktryny, doprowadziła do wniosku, iż uchwała z 4 marca 1997 r. nie spełnia wymaganych warunków pozwalających uznać ją za akt zawierający uregulowania umożliwiające ich samodzielne stosowanie bez potrzeby odnoszenia się do treści planu miejscowego uchwalonego w dniu 25 maja 1994 r.

Zgodnie z treścią § 1 uchwały zmieniającej z 4 marca 1997 r. zakres zmian obejmuje ustalenia docelowych i tymczasowych sposobów zagospodarowania, urządzenia oraz użytkowania dla terenów ograniczonych ulicami: [...]. Zauważyć należy, iż rekonstrukcja dopuszczalnego w świetle powyższej uchwały przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu nie jest jednak możliwa bez sięgnięcia do zapisów nieobowiązującej od 1 stycznia 2004 r. uchwały Rady Miejskiej z dnia 25 maja 1994 r. Po pierwsze w uchwale zmieniającej brak jest postanowień dotyczących infrastruktury technicznej, w tym regulacji dotyczących zaopatrzenia w wodę, gospodarki ściekowej i wód opadowych, zaopatrzenia w ciepło, gaz oraz co do nieczystości stałych, a które to zapisy zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (obowiązującej w dacie podejmowania uchwały zmieniającej z 1997 r.) stanowić powinny obligatoryjny element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienia w tym zakresie znajdują się wyłącznie w uchwale Rady Miejskiej z dnia 25 maja 1994 r. (k. 64-67). Ponadto zwrócić należy uwagę na poszczególne zapisy uchwały zmieniającej z dnia 4 marca 1997 r., które sformułowane zostały w sposób uniemożliwiający ich zastosowanie bez jednoczesnego odniesienia się do regulacji objętych uchwałą z 25 maja 1994 r. Przykładowo w § 2 pkt 1 w zakresie terenu oznaczonego symbolem A-15-9KS,KX,U podano, iż funkcja nie ulega zmianie, podczas gdy jednocześnie w uchwale z 1994 r. dla strefy funkcjonalnej A określono funkcje zalecane i dopuszczalne, ale także funkcje wykluczone. Podobnie w § 2 pkt 2 uchwały zmieniającej w odniesieniu do terenu oznaczonego B-1-1KS,KX,U, przewidziano częściową zmianę funkcji, natomiast w uchwale z 1994 r. dla strefy funkcjonalnej B określono zalecane i dopuszczalne oraz funkcje wykluczone (k.81).

Powyższe oznacza, iż uchwała z 4 marca 1997 r. mimo, że uchwalona po 1 stycznia 1995 r., jednakże jako akt o niesamodzielnym charakterze, nie może zostać uznana za akt obowiązujący. W konsekwencji uznać należy, iż uchwała ta utraciła moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004 r., tak samo jak uchwała, którą zmieniała, czyli uchwała Rady Miejskiej z dnia 25 maja 1994 r.

Konkludując zatem Sąd stwierdził, iż w sytuacji kiedy uchwała Rady Miejskiej z dnia 4 marca 1997r. o zmianie miejscowego szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia miasta stanowi uchwałę już nieobowiązującą, to w konsekwencji uchwała w sprawie przystąpienia do uchylenia tej uchwały jest uchwałą bezprzedmiotową, podlegającą wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe Sąd – na postawie art. 147§1 p.p.s.a . – orzekł jak w pkt I wyroku.

Jednocześnie – na podstawie art. 152 p.p.s.a. - Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu ( pkt II wyroku ).