Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 127/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 1, 2,  art. 219
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 219 i art. 217 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23 j.t. – dalej jako k.p.a.) - po rozpatrzeniu zażalenia A. Z. na postanowienie Prezydenta Miasta "[...]" z dnia "[...]", Nr "[...]", w sprawie odmowy wydania żądanego zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starego Miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej "[...]" robót budowlanych obejmujących umieszczenia na działce nr ‘[...]", obręb "[...]" w "[...]" zlokalizowanej w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP dwóch wolno stojących nośników reklam o wymiarach 5,0 x 4,4 m oraz 4,0 x 3,4 m - utrzymało w całości w mocy zażalone postanowienie.

Orzeczenie zapadło na tle poniższego stanu faktycznego i prawnego.

W dniu 3 października 2014 r. A. Z. zgłosił Prezydentowi Miasta "[...]" (dalej jako Prezydent) zamiar wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu na działce nr "[...]", obręb "[...]" przy "[..]" w "[...]" dwóch tablic reklamowych o wymiarach 5,35 m x 2,70 m, nietrwale związanych z gruntem.

Prezydent decyzja Nr "[...]" z dnia "[...]", działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2013, poz. 1409 j.t. – dalej jako p.b.) wniósł sprzeciw przeciwko zamierzonym robotom budowlanym uznając, że zamierzone roboty mogą, co do zasady, być realizowane w trybie pozwolenia na budowę, a ponadto ich realizacji sprzeciwiają się ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu planowanej inwestycji budowlanej.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia "[...]" znak: "[...]".

W dniu 18 czerwca 2015 r. do Prezydenta wpłynął wniosek A. Z. o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonania robót budowlanych obejmujących ustawienie dwóch lekkich konstrukcji reklamowych, nietrwale związanych z gruntem służących do zamocowania banerów reklamowych na działce nr "[...]" przy "[...]" w "[...]" z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powinność przedłożenia rzeczonego zaświadczenia wynikła z postanowienia nr "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanego na podstawie art. 49b ust. 2 p.b., gdyż jak ustalono, na dzień wszczęcia przedmiotowego postępowania, tj. w dniu 26 kwietnia 2015 r. A. Z. ustawił dwie tablice reklamowe ( 5,00 m x 4,40 m i 4,00 m x 3,4 m ) na działce nr "[...]" przy "[...]" w "[...]".

Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent odmówił wydania zaświadczenie o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starego Miasta, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w "[...]", robót budowlanych obejmujących umieszczenie na działce nr "[...]" zlokalizowanej w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP dwóch wolno stojących nośników reklamowych o wymiarach 5,00 m x 4,40 m i 4,00 m x 3,4 m powołując się na niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami przywołanego planu miejscowego.

Powyższe postanowienie zostało uchylone przez Kolegium w dniu "[...]", a sprawa przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Następnie postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent ponownie odmówił wydania zaświadczenie o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starego Miasta robót budowlanych obejmujących umieszczenie na działce nr "[...]" zlokalizowanej w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP dwóch wolno stojących nośników reklamowych o wymiarach 5,00 m x 4,40 m i 4,00 m x 3,4 m powołując się na niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami przywołanego planu miejscowego. Podał, że działka nr "[...]" jest zlokalizowana w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP, dla której w § 13 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starego Miasta, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w "[...]" obowiązują poniższe ustalenia

a/ teren obejmuje wschodni odcinek średniowiecznej formy miejskiej pomiędzy ulicami: "[...]" – winien pozostać niezabudowany czytelnie odgradzać tereny staromiejskie od terenów nowomiejskich i nowego XIX-wiecznego centrum;

b/ dla strefy opracować projekt zagospodarowania terenu, uwzględniający zieleń nie przesłaniającą zabudowy Starego Miasta i przewidujący lokalizację parkingów dla samochodów osobowych. Organ I instancji uznał, że ustawione na działce wolno stojące urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b. i że jej realizacja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami przywołanego powyżej § 13 ust. 4a w/w planu miejscowego. Uzasadniając powyższe Prezydent podał, że przedmiotowa działka jest usytuowana przy głównej arterii przelotowej miasta, tj. "[..]". Zaś celem planu miejscowego jest restytucja Starego Miasta i wykreowanie własnego symbolu tożsamości mieszkańców "[...]". Jednym ze środków do realizacji tego celu jest właśnie ustanowienie strefy ‘[...]" stanowiącej teren parkowy o funkcji turystycznej trasy spacerowej wyodrębniającej i eksponującej Starte Miasto. W tym właśnie celu zapisano dla terenu Z-3PP zakaz zabudowy oraz takie ukształtowanie zieleni, aby nie przesłaniała zabudowy Starego Miasta. Zatem umieszczenie w miejscu o wyjątkowej ekspozycji dwóch tablic reklamowych o wnioskowanych wymiarach , stanowiłoby istotne zaburzenie funkcji tego terenu.

W zażaleniu A. Z. podniósł, że nie wnioskował o zabudowę działki nr "[...]" przy "[...]" trwale związaną z gruntem budowlą, lecz o ustawienie lekkich konstrukcji reklamowych nietrwale związanych z gruntem, co odpowiada zakresowi robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Natomiast odnośnie interpretacji ustaleń planu miejscowego z jednostki planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PPP podał, że zawarty w § 13 ust. 4a tegoż planu zapis dotyczy jedynie części tego obszaru od strony wschodniej przylegającej do "[...]". W rezultacie uznał, że działki nr "[...]" przy "[...]" nie dotyczy żaden zakaz zabudowy, a tym bardziej ustawienia na niej lekkich, przenośnych konstrukcji służących jedynie do zawieszenia banerów reklamowych. Dodał, że zabudowa zachowanej historycznie i odbudowanej części Starego Miasta znajduje się w odległości ponad 400 m i jest absolutnie niewidoczna z działki nr "[...]" gdyż widok w kierunku zabudowy Starego Miasta przysłania ogromny budynek o wysokości 15 m "[...]" oraz zadrzewione wysokimi drzewami tereny zieleni wzdłuż "[...]".

Skarżonym postanowieniem z dnia ‘[...]" Kolegium utrzymało w mocy zażalone postanowienie. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że ustalenia planu dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP dotyczą całego tego terenu – gdyż, jak wynika również z części graficznej planu - jest to teren wschodniego odcinka średniowiecznej formy miejskiej znajdujący się pomiędzy ulicami: "[...]". Jednocześnie Kolegium nie podzieliło stanowiska żalącego się, że reklamy wolno stojące winny być traktowane jako elementy małej architektury, lecz jako budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b.

W skardze A. Z. powielił zarzuty zażalenia, tj. że z treści § 13 ust. 4a planu miejscowego dla obszaru oznaczonego symbolem Z-3PP wynika zakaz zabudowy tylko dla terenu wschodniego odcinka średniowiecznej formy miejskiej pomiędzy ulicami "[...]" stanowiącego jedynie część obszaru Z-3PP . Powyższe nie oznacza automatycznie, na zasadzie dogmatu, że zakaz zabudowy dotyczy całego terenu o powierzchni kilkunastu tysięcy metrów kwadratowych oznaczonych symbolem Z-3PP.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację poczynioną w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem.

Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Skarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 217 § 2 pkt w zw. z art. 219 k.p.a.

Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie takie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa,

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Organ administracji zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 k.p.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu utrwalone jest stanowisko, że zaświadczenie, jako czynność materialno-techniczna, nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej). Co istotne w zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, gdyż nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym, czy też deklaratoryjnym (por. stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia z 16 czerwca 2009 r., II OSK 81/09 - nsa.qov.pl). Obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. - które urzędowo potwierdza "określone fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu organ, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.(wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r., II OSK 36/05 (ONSAiWSA 2006/2/64). Zatem natura zaświadczenia w istocie sprowadza się do przeniesienia danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów danych. Skoro zaświadczenie ma być oparte na dokumentach zatem, to co ma potwierdzać musi być oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów. Treści zaświadczenia nie można formułować opierając się na wykładni przepisów prawa materialnego w kontekście określonego stanu faktycznego. Zaświadczenie ma być aktem wiedzy, a nie aktem woli organu. Nie ma ono zatem charakteru prawotwórczego. (Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia, z. 10, s. 63 oraz wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., I OSK 588/08; z dnia 8 września 2009 r., I OSK 104/09 - nsa.qov.pl).

W niniejszej sprawie żądając dokonania interpretacji zapisów planu w odniesieniu do nieruchomości skarżącego (zgodnej z zaprezentowaną przez niego wykładnią) strona domagała się w istocie określenia konkretnych skutków prawnych, jakie zapisy planu wywołują w stosunku do niego w sferze wykonywania prawa własności (określenie możliwego sposobu zagospodarowania nieruchomości). Treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego wszak przepisem prawa powszechnie obowiązującego na obszarze gminy - podobnie jak treść innych przepisów prawa powszechnie obowiązujących - nie podlega udostępnieniu w formie zaświadczenia. Nie ulega również wątpliwości, że - o ile przepis prawa nie zawiera odpowiedniego uregulowania - organ nie może poprzez zaświadczenie dokonywać interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Może to nastąpić w formie orzeczenia wydawanego na podstawie przepisu prawa materialnego, a takowym w niniejszym przypadku jest art. 49b ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013, poz. 1409 j.t.- dalej jako p.b.) stanowiący, że jeżeli budowa, będąca w budowie albo wybudowana bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powinność przedłożenia tokowego zaświadczenia wynikła z postanowienia Nr "[...]" Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" inicjującego postępowanie legalizacyjne związane z ustawieniem przez skarżącego dwóch tablic reklamowych na działce nr "[...]’ w "[...]".

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015, poz. 199 j.t.- dalej jako u.p.z.p.) rysunek planu stanowi nieodłączną część aktu prawnego, jakim jest plan miejscowy stanowiący przepis gminny. Przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003. poz. 164, poz. 1587 – dalej jako rozporządzenie) wyraźnie wskazuje na obowiązek zachowania jednoznacznego powiązania rysunku planu z tekstem planu. Cześć graficzna planu, jako załącznik do uchwały o przyjęciu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stanowi jedynie "uszczegółowienie" części tekstowej i ustalenia planu muszą być odczytywane łącznie - z uwzględnieniem zarówno części tekstowej, jak i graficznej tekstu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 393/09). Na powyższe zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podnosząc, że podstawę kontroli przez sąd administracyjny zgodności decyzji organów administracji publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu i jego tekst (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1986 r. II SA 2037/85, opubl. ONSA 1986, z.1, poz. 6, wyrok NSA z dnia 17 lipca 2007 r., II OSK 1076/06, opubl. LEX nr 355327 lub wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011 r., II OSK 1160/10 - niepubl.). Zatem teść tych przepisów wyraźnie wskazuje, iż część graficzna planu powinna stanowić odzwierciedlenie zapisów części tekstowej i nie może być z nią sprzeczna. W konsekwencji pod pojęciem "ustaleń planu" należy rozumieć jego merytoryczną treść mającą charakter normatywny, co oznacza, że ustalenia planu należy odkodowywać z jego części tekstowej i graficznej. ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 listopada 2010 r., II SA/Kr 714/10, LEX nr 753601 ).

Odnosząc powyższe ustalenia do stanu faktycznego w sprawie Sąd podziela pogląd orzekających w sprawie organów, że zakaz zabudowy dotyczy całej jednostki planistycznej oznaczonej symbolem Z-3PP, tj. całego obszaru w granicach wyznaczonych na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Starego Miasta uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w "[..]", a nie tylko części tej jednostki obejmującej teren wschodniego odcinka średniowiecznej formy miejskiej pomiędzy ulicami "[...]", jak to interpretuje skarżący. Załącznik graficzny do powyższego planu jednoznacznie wskazuje, że część jednostki planistycznej oznaczonej symbolem Z-3 PP, tj. trzy kwartały istotnie są zlokalizowane pomiędzy wskazanymi powyżej ulicami. Jednakże przywołany rysunek planu nie pozostawia jakiejkolwiek wątpliwości, że czwarty (ostatni) kwartał terenu oznaczonego symbolem Z-3 PP jest zlokalizowany w kierunku południowym - względem powyżej wskazanych trzech kwartałów - wzdłuż ulicy "[...]", aż do skrzyżowania z "[..]", zaś od strony zachodniej jest odgraniczony jednostkami planistycznymi o symbolach: M, K-24W, UP-2.1, M i K-21D umiejscowionymi pomiędzy ulicami "[...]". Nie ulega zatem wątpliwości, że ustalenia planu w części tekstowej dla rzeczonej jednostki planistycznej obowiązują w jej granicach wyznaczonych na rysunku planu, tzn., że w okolicznościach niniejszej sprawy dotyczą także działki nr "[..]", obręb "[..]" w "[...]’, skoro przedmiotowa działka jest usytuowana w tejże jednostce planistycznej, czemu skarżący nie przeczy. Gdyby przyjąć jego punkt widzenia, że zakaz zabudowy dotyczy tylko owych trzech kwartałów zlokalizowanych pomiędzy powyżej wskazani ulicami, z pominięciem czwartego obejmującego działkę skarżącego, to w istocie należałoby przyjąć, że na części jednostki planistycznej (owej czwartej ) nie obowiązują jakiekolwiek ustalenia planistyczne, czyli, że ta część jednostki pozbawiona jest przeznaczenia, choć niewątpliwie objęta jest granicami planu, który rozgranicza tereny o różnym przeznaczeniu, w uchwale zwane granicami stref funkcjonalnych.

Nadto - co Kolegium nie w pełni wyeksponowało, w przeciwieństwie do organu I instancji – jednostka planistyczna o symbolu Z-3 PP przynależy do strefy Zielonej Trasy Z, dla której preferowaną funkcją jest ciąg zieleni parkowej stanowiący korytarz melioracji klimatycznej – ważny element systemu terenów biologicznie czynnych, turystyczna trasa spacerowa łącząca Śródmieście z bulwarem nadrzecznym, zieleń izolacyjna Starego Miasta ( § 13 pkt 1 ustaleń planu ). W pełnej koherencji z rzeczoną funkcją pozostają ustalenia § 13 ust. 4 lit. a przywołanego planu nakazujące dla strefy opracować projekt zagospodarowania terenu, uwzględniający zieleń nie przysłaniającą zabudowy Starego Miasta i przewidujący lokalizację parkingów dla samochodów osobowych. Treść przywołanych ustaleń w pełni oddaje przeznaczenie całej jednostki planistycznej wynikające z jej lokalizacji, tj. z jednej strony ( w części ) obejmuje wschodni odcinek średniowiecznej formy miejskiej pomiędzy przywołanymi już ulicami, a z drugiej strony (w całości ) jest usytuowana bezpośrednio przy ul."[...]", będącej wespół z "[...]" główną arterią przelotowa miasta ‘[...]" (pismo Dyrektora Departamentu Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta w "[...]’ z dnia 12 listopada 2014 r. ). Zatem, nie bez przypadek, ustalenia planu dla rzeczonej jednostki planistycznej nie dopuszczają realizacji na niej obiektów kubaturowych, gdyż te ze swej istoty przesłaniały (utrudniałyby) widoczność terenów bezpośrednio przylegających do pasa drogowego, w niniejszym przypadku głównej arteli miasta. Cel ustaleń planu dla jednostki planistycznej o symbolu Z-3 PP niewątpliwie - co najmniej w znacznym stopniu - nie zostały zrealizowany, gdyby dopuścić lokalizację na działce nr "[...]", obręb "[...]" w "[...]" dwóch tablic banerowych, zwłaszcza mając na uwadze ich rozmiary ( od 3,4 m do 5,0 m ), a przede wszystkim lokalizację przedmiotowej działki bezpośrednio graniczącej z "[...]", a od skrzyżowania z ul. "[...]" odgraniczoną tylko przez jedna działkę.

Sąd podziela również stanowisko orzekających w sprawie organów, że owe tablice reklamowe, z uwagi na ich rozmiary, konstrukcję, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa oraz sposób związania z gruntem stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., a nie urządzenie reklamowe według art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., a w konsekwencji ich realizacja nie może się odbywać w trybie zgłoszenia. Jednakże okoliczność ta nie ma istotnego materialnoprawnego znaczenia w kontekście interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę jako niezasadną