Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 795/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 1 lit b, art. 152, art. 200,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 5 par.2 pkt 4, art. 24, art. 25, art. 127,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Instytutu M. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie określenia kwoty podlegającej zwrotowi do budżetu państwa z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem 1. uchyla zaskarżoną decyzję , 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz Instytutu M. z siedzibą w S. kwotę 5617 złotych (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Zdrowia decyzją Nr ... z ... lutego 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 104 i art. 107. k.p.a., art. 145 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 oraz art. 146 ust. 1 i 3 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) w zw. z art. 113 ust. 1 i art. 115 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawą o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Zdrowia Nr ... z ... grudnia 2009 r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu od I. w S., wobec budżetu państwa w wysokości ... zł ... wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, od dnia przekazania dotacji, tj. od ... grudnia 2007 r. do dnia zapłaty, z tytułu wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie sprawy.

Ministerstwo Zdrowia pismem z ... grudnia 2007 r. poinformowało I. w S. (zwany dalej "I."). że decyzją Ministra Zdrowia została przyznana dotacja celowa w kwocie ... zł, z przeznaczeniem na zakup komory hiperbarycznej, którą należało wykorzystać w sposób legalny, celowy i rzetelny, w terminie do ... grudnia 2007 r. W związku z kontrolą przeprowadzoną w I. przez Departament Nadzoru, Kontroli i Skarg Ministerstwa Zdrowia od ... lipca 2008 r. do ... sierpnia 2008 r., stwierdzono, że z przekazanej dotacji I. dokonał zakupu komory hiperbarycznej na kwotę ... zł oraz zapłaty za dodatkowe wyposażenie wraz z usługą szkolenia lekarzy w zakresie medycznych aspektów wykorzystania komór hiperbarycznych w leczeniu i ratownictwie medycznym na kwotę ... zł, co nie było zgodne z decyzją Ministra Zdrowia, w sprawie przyznania dodatkowych środków na wydatki majątkowe w 2007 r.

W związku z powyższym Ministerstwo Zdrowia zawiadomiło I. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kwoty ... zł wraz z należnymi odsetkami, liczonymi jak dla zaległości podatkowych, z tytułu wykorzystania dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem. Po otrzymaniu zawiadomienia I. ... maja 2009 r. wystąpił do Ministerstwa Zdrowia z wnioskiem, w którym wniósł o odstąpienie od żądania zwrotu kwoty ... zł.

W toku postępowania wyjaśniającego, Ministerstwo Zdrowia wystąpiło do prof. dr hab. n. med. ... w dziedzinie Medycyny Transportu, prof. dr hab. n. med. ... w dziedzinie Medycyny Ratunkowej oraz prof. dr hab. n. med. ... w dziedzinie Anestezjologii i Intensywnej Terapii, o opinię czy zakupiony przez I., oprócz komory hiperbarycznej, dodatkowy sprzęt stanowi integralną część z jednomiejscową komorą hiperbaryczną, czy też stanowi dodatkowe wyposażenie.

Z opinii ww. Konsultantów Krajowych z ... lipca 2009 r. oraz ... września 2009 r. wynika, że zakupiony przez I. sprzęt nie stanowi integralnej części komory hiperbarycznej, tylko dodatkowe wyposażenie. Ustosunkowując się do tych opinii I. stwierdził, że jasno z nich wynika, że w sposób prawidłowy dokonano realizacji dotacji Ministerstwa na zakup sprzętu, cytując jednocześnie opinie ww. Konsultantów, z których I. wnioskuje, że kwestionowane dodatkowe wyposażenie jest przydatne do diagnozowania pacjentów kwalifikowanych do terapii hiperbarycznej.

Dodatkowo pismem z ... listopada 2009 r. I. uzupełniając informacje zawarte w poprzednim piśmie, podał że zakupiony sprzęt jest niezbędny do badań, ponieważ przez cały czas jest intensywnie eksploatowany, a ilość wykonanych zabiegów na dodatkowo zakupionym sprzęcie świadczy o trafności jego zakupu,

Nie uznając powyższego stanowiska I.u i przyjmując, że zakup tego sprzętu i usługi szkoleniowe zostały zrealizowane przez I. niezgodnie z przeznaczeniem dotacji, Minister Zdrowia, w imieniu którego działał Podsekretarz Stanu ..., ... grudnia 2009 r. wydał decyzję Nr ... określającą kwotę przypadającą do zwrotu od Szpitala wobec budżetu państwa w wysokości ... zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, za okres od dnia przekazania dotacji tj. od dnia ... grudnia 2007 r. do dnia zapłaty.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że istotą sprawy było to, czy dodatkowe wyposażenie tj.:

• aparat uitrasonograficzny ... expert z wyposażeniem dodatkowym (w tym z głowicami 1 OL i 3,5 C),

• elektrokardiograf ...,

• stolik pod aparat EKG,

• defibrylator ... (półautomatyczny, oprogramowanie + rejestrator),

• ... program (oprogramowanie + rejestrator) Wolter EKG - zapis całodobowy, dynamiczny algorytm detekcji i klasyfikacji pobudzeń, analiza ST, przystawka IRDA, 1 cyfrowy rejestrator 3 kanałowy,

zakupione przez I., stanowi integralną część jednomiejscowej komory hiperbarycznej, na zakup której Minister Zdrowia przekazał dotację, nie zaś czy jest przydatne w diagnozowaniu pacjentów, stanowiąc wyposażenie ... Uwzględniając zatem powyższe opinie oraz przedłożone przez I. opinie prof. ... z ... grudnia 2007 r. i prof. ... z ... czerwca 2009 r. oraz fakt, że I. w ww. piśmie sam podał, że było to dodatkowe wyposażenie, organ stwierdził, że brak było podstaw do zapłaty ze środków otrzymanych tytułem dotacji za to wyposażenie oraz za usługi dot. szkolenia lekarzy w zakresie medycznych aspektów wykorzystania komór hiperbarycznych w leczeniu i ratownictwie medycznym.

... grudnia 2009 r. I. wystąpi! do Ministra Zdrowia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podając, że dotacja została wykorzystana w sposób legalny, celowy i rzetelny, zgodnie z decyzją Ministerstwa Zdrowia i potrzebami Regionalnego Ośrodka Ostrych Zatruć Instytutu Medycyny Pracy Zdrowia środowiskowego, ratującego dzięki zakupionej komorze hiperbarycznej wraz z niezbędnym dodatkowym wyposażeniem życie i zdrowie pacjentów. Zdaniem I.u zakupiona komora hiperbaryczna wraz z niezbędnym dodatkowym wyposażeniem nie posiada elementów zbędnych i służy celom społecznie użytecznym, tj. leczeniu pacjentów zatrutych tlenkiem węgla. Jednocześnie I. powołał się na opinię prof. ... Przewodniczącego ..., przekazaną w piśmie z ... grudnia 2009 r. z której wynika potrzeba wyposażenia ... w aparat ultrasonograficzny, aparat EKG i defibrylator.

Wskazaną na wstępie decyzją Minister Zdrowia, w imieniu którego działał Podsekretarz Stanu ..., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W jej uzasadnieniu podał że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest, czy dodatkowy sprzęt, zakupiony w ramach dotacji celowej, przyznanej na zakup komory hiperbarycznej, stanowi integralną część z jednomiejscową komorą hiperbaryczną, czy też stanowi dodatkowe wyposażenie, nie zaś to, czy w ogóle zakup tego wyposażenia oraz przeprowadzenie szkolenia było celowe. Dotacja została bowiem udzielona na ściśle określony sprzęt, tj. wyłącznie na zakup komory hiperbarycznej. Dodatkowe wyposażenie oraz usługi szkoleniowe nie stanowią integralnej części z jednomiejscową komorą hiperbaryczną, na której zakup, jak wyżej wskazano, została udzielona dotacja. Organ zważył, że I. pierwotnie zawarł umowę na dostawę jednomiejscowej komory hiperbarycznej wraz z wyposażeniem. Następnie umowa ta została zmieniona i strony ustaliły, że dostarczona zostanie nie tylko komora wraz z wyposażeniem, ale również kwestionowane wyposażenie dodatkowe oraz, że wykona dodatkowe usługi.

Jednocześnie organ podkreślił, że dotacje są wydatkami budżetu państwa, podlegającymi szczególnym zasadom rozliczania. Jest to zatem wydatek budżetowy określany jednostronnie przez podmiot dotujący w imieniu państwa na rzecz podmiotu dotowanego. Podmiot dotowany nie może zatem samodzielnie zmieniać przeznaczenia dotacji, nawet w sytuacji kiedy istnieje obiektywna potrzeba dokonania dodatkowych określonych zakupów. W takiej sytuacji podmiot dotowany może dokonać takich zakupów z własnych środków lub wystąpić o udzielenie kolejnej dotacji. Ustawa o finansach publicznych nie przewiduje żadnych wyjątkowych okoliczności, uzasadniających odstąpienie od dochodzenia przedmiotowej należności przez Ministra Zdrowia.

Na decyzję Ministra Zdrowia Nr ... z ... lutego 2010 r. I. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości tej decyzji.

Skarżący I. podniósł zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 145 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, poprzez ich błędne zastosowanie i błędną wykładnię oraz naruszenie interesu prawnego skarżącego. Wskazał, że za sposób realizacji wniosku o zakup aparatury i sprzętu medycznego ze środków budżetowych dla I.u i przyznanie dotacji na zakup komory hiperbarycznej odpowiada Ministerstwo Zdrowia, gdyż to właśnie ono kierowało sposobem wydatkowania pieniędzy. I. wszelkie swoje decyzje dotyczące realizacji dotacji uzgadniał z Departamentem Budżetu, Finansów i Inwestycji Ministerstwa Zdrowia. Taka procedura, jak podniósł skarżący, była niezbędna, gdyż od wydania decyzji o przydzieleniu dotacji do realizacji zakupu było tylko 11 dni kalendarzowych. I. otrzymał decyzję o przyznaniu dotacji faxem ... grudnia 2007 r. (wcześniej ... listopada 2007 r. I. otrzymał informację telefoniczną od pracownika Ministerstwa Zdrowia o możliwości uzyskania dotacji na zakup sprzętu pod warunkiem zakończenia całej procedury do ... grudnia 2007 r.). Nadto skarżący zaakcentował, iż we wniosku o dotację wskazał, że na parametry techniczne sprzętu medycznego składają się jednoosobowa komora hiperbaryczna i sprzęt umożliwiający monitorowanie podstawowych funkcji życiowych pacjenta oraz kontrolowanie przebiegu dekompresji, co było uzasadnione medycznie i miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa pacjentowi.

I. podniósł również, że Ministerstwo Zdrowia zaakceptowało i zatwierdziło dokumentację finansową, co było warunkiem przekazania środków. Nigdy nie było mowy, że I. realizuje tylko zakup samej komory bez dodatkowego sprzętu monitorującego podstawowe funkcje życiowe pacjentów. Wniosek, na podstawie którego została przydzielona dotacja, zawierał możliwość i obowiązek monitorowania podstawowych parametrów życiowych pacjenta. Tym samym zakupienie sprzętu monitorującego (EKG, Holter, USG i defibrylator) było, zdaniem skarżącego, niezbędne. Nigdzie nie było napisane, że jest to realizacja części wniosku I.u, a nie całego.

Ponadto skarżący wskazał, że część dotacji nie została wykorzystana na szkolenie personelu.

W konsekwencji zdaniem skarżącego dopełnił on ze swojej strony wszelkich formalności i dotację w kwocie .... tysięcy złotych wykorzystał w sposób legalny, celowy i rzetelny.

Nadto skarżący wnioskował o przesłuchanie świadków, dla wykazania okoliczności podniesionych w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

W piśmie procesowym z 9 grudnia 2010 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w sprawie, wnioskując na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania sądowego, które toczy się przed Sądem Rejonowym w S., sygn. akt ...

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawdo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga I.u Medycyny Pracy i Zdrowi Środowiskowego z siedzibą w S. zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż powołane w skardze. Zgodnie bowiem z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, Minister Zdrowia rozpoznając, w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a., wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 k.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC str.12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r. str.137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia.

Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Bezspornie celem takiej regulacji było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji lub postanowienia, wydanych przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej glosie do uchwały sygn, akt II GPS 2/06).

W świetle poglądów doktryny, reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 k.p.a., a więc do sytuacji w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji lub postanowienia w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (tak m.in. A. Wróbel /w:/ M, Jaśkowska. A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; tak również: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183). Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak. m. in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwala składu 7 sędziów NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z I8 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 1507/08, publ. LEX nr 529978).

Na odnotowanie zasługuje, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 20 maja 2010 r. (sygn. akt I OPS 13/09) stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcje Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził niejako wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wyjątkiem takim, wedle treści przywołanej uchwały jest sytuacja, gdy decyzję tę wydaje piastun funkcji ministra w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., tj. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, chyba że jest on stroną postępowania, a zatem jej jako osoby fizycznej dotyczy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego.

Jak wskazano w uzasadnieniu uchwały, przepisy prawa przyznają organom administracji publicznej kompetencje do samokontroli własnych decyzji, a to oznacza, że nie można wyłącznie w oparciu o formalistycznie pojmowaną bezstronność pozbawić ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Istotą tej uchwały jest jednak to, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I OSK 36/10, wyrok NSA z 22 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1164/10),

W niniejszej sprawie natomiast, autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, jest działający z upoważnienia Ministra Zdrowia ..., nie zaś sam piastun funkcji - czyli Minister Zdrowia.

Odnosząc powyższe do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2010 r. należy wyraźnie stwierdzić, że pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojęcie pracownika organu administracji publicznej w rozumieniu art. 24 § i k.p.a. ma szeroki zakres znaczeniowy, który obejmuje również upoważnionego do działania w imieniu ministra podsekretarza stanu w ministerstwie.

W tej sytuacji uznać należy, że wydanie zaskarżonej decyzji, przez tę samą upoważnioną przez ministra osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszego postanowienia, stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 k.p.a.

Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a., bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy.

Mając na względzie podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do zarzutów skargi. Wskazać nadto należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania, albowiem rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie jest zależne od wyniku postępowania karnego dotyczącego ... W ocenie Sądu czyn, o popełnienie którego jest oskarżony ... nie może wywrzeć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych zawartych w skardze, albowiem zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów, a skarżący wnosił o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Natomiast rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów procesu, obejmujących uiszczony wpis sądowy, wynagrodzenie pełnomocnika i opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa, zostało wydane na zasadzie art. 200 p.p.s.a.