Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2293/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 § 1; art. 175 § 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "E." sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1922/13 w sprawie ze skargi "E." sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie: Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia 17 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wpłaty na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2011 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 2293/14

Uzasadnienie

1. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił, zaskarżoną przez E. spółka z o. o. z siedzibą w K., decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 17 czerwca 2013 r, w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za marzec 2011 r.

Sąd nie podzielił stanowiska Ministra odnośnie braku podstaw do uznania wydatku w kwocie 30.000 zł wynikającego z umowy zlecenia zawartej przez skarżącą spółkę ze S. C., stwierdzając, że wbrew wywodom organu w dołączonym do akt aneksie do tej umowy określono przedmiot zlecenia jako szkolenie pracowników niepełnosprawnych w siedzibie skarżącej spółki.

Sąd podzielił natomiast stanowisko Ministra co do braku podstaw do uznania wydatków udokumentowanych rachunkami wystawionymi przez S. S.C. na kwotę 11.280 zł, za wydatki związane z realizacją indywidualnych programów rehabilitacji. W tym zakresie wyrok Sądu I instancji został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez E. spółka z o. o., reprezentowaną przez doradcę podatkowego.

2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra Pracy i Polityki Społecznej wskazał na niedopuszczalność skargi kasacyjnej z uwagi na sporządzenie jej przez doradcę podatkowego.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z uwagi na sporządzenie jej przez nieuprawnioną osobę.

Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym może być adwokat lub radca prawny, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przepisem takim jest art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86 z późn. zm.), uprawniający doradcę podatkowego do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji administracyjnych w sprawach dotyczących obowiązków podatkowych. W nawiązaniu do tego unormowania w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. przyznano doradcy podatkowemu

II FSK 2293/14

uprawnienie do sporządzenia skargi kasacyjnej "w sprawach obowiązków podatkowych".

Obowiązkiem podatkowym jest, zgodnie z art. 4 i art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wynikająca z ustaw podatkowych, nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach, dotyczących m.in. podatków i powstania obowiązku podatkowego.

Uprawnienia doradcy podatkowego nie stwarzają możliwości udzielenia mu pełnomocnictwa do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej ani do występowania w imieniu strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie innej aniżeli z zakresu obowiązku podatkowego.

Należy przytoczyć tu poglądy prezentowane w orzecznictwie NSA (np. wyrok NSA z 16 maja 2014 r. II FSK 1395/12; postanowienie NSA z 10 czerwca 2016 r. II FSK 984/16 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl), potwierdzające stanowisko, że rozpoznawana sprawa nie dotyczy obowiązku podatkowego, lecz wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, których realizacja nie jest realizacją tego obowiązku.

Po pierwsze bowiem ustawa z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie jest ustawą podatkową. Odesłanie z art. 49 ust. 1 cytowanej ustawy, który stanowi, że do wpłat na rzecz PFRON stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej nie byłoby potrzebne, gdyby wpłaty stanowiły podatek.

Po drugie istotna jest tu treść art. 6 O.p. który określa, iż podatkiem są świadczenia pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, a zatem na rzecz zamkniętej ustawowo grupy podmiotów. Wpłata na rzecz PFRON nie jest wpłatą na rzecz któregokolwiek z wymienionych podmiotów. PFRON jest bowiem funduszem celowym, posiadającym odrębność organizacyjną, prawną i finansową. Środki gromadzone przez ten Fundusz nie stanowią środków budżetowych, a gospodarowanie nimi należy do organów Funduszu zgodnie z uregulowaniami ustawy o rehabilitacji (art. 45-56).

Skoro wpłaty na rzecz PFRON nie stanowią podatku w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów O.p., to zawisła przed sądem administracyjnym sprawa dotycząca tych wpłat, nie może być identyfikowana ze sprawą z zakresu obowiązków

II FSK 2293/14

podatkowych, o której mowa w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. Z powyższych względów pełnomocnictwo udzielone doradcy podatkowemu do sporządzenia skargi kasacyjnej należy uznać za bezskuteczne, ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy obowiązków podatkowych. Złożenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach innych niż określone w art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 176 p.p.s.a. W związku z tym skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

4. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.