Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 152/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 37
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

dnia 8 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie sprawy znak: WOB.7721.157.2020 przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie wykonania określonych czynności i robót budowlanych, postanawia skargę odrzucić.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 czerwca 2022 roku Skarżąca M. B. złożyła bezpośrednio do Sądu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie postępowania w wyniku odwołania się (pismem z dnia 9 marca 2020 roku oznaczonym jako "Skarga") przez Skarżącą od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 182/2020 z dnia 3 lutego 2020 roku.

Skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, pismem z dnia 28 lipca 2022 roku, poprzez przedstawienie dowodu, że przed wniesieniem skargi wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2000 ze zm.) – dalej jako "K.p.a.", to jest wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 56 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżąca pismem z dnia 22 sierpnia 2022 roku wskazała, że "wobec braku postępów w załatwieniu sprawy, skarżąca w dacie 15 czerwca 2021 roku wniosła do MWINB w Krakowie o podanie na piśmie na jakim etapie postępowania znajduje się skarga z daty 9 marca 2020 roku, a zatem została wypełniona dyspozycja z art. 37 § 1 K.p.a." Skarżąca ponadto wskazała, że jej pismo "z daty 9 marca 2021 roku zostało potraktowane jako wniesienie skargi z art. 37 K.p.a. na naruszenie art. 35 i 36 K.p.a." (k. 20).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i przesłanki podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Warunkami formalnymi skutecznego złożenia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu określonej w art. 3 § 2 i § 3 oraz art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, zatem stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Środkiem zaskarżenia, który przysługuje stronie w razie niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych, bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 K.p.a. (bezczynność), bądź gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), jest ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu, do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 3 K.p.a.). Tym samym wniesienie skargi na bezczynność (przewlekłość) organu jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 K.p.a.

Na gruncie niniejszej sprawy Skarżąca przed wniesieniem skargi nie wniosła ponaglenia w trybie art. 37 K.p.a. Także pisma, na które powołuje się Skarżąca, to jest pismo z dnia 9 marca 2020 roku, będące odwołaniem od decyzji PINB w Krakowie oraz pismo z dnia 15 czerwca 2021 roku, będące zapytaniem o stan sprawy, nie stanowią ponaglenia, o którym mowa w art. 37 K.p.a.

W związku z tym, że złożona w niniejszej sprawie skarga, nie została poprzedzona wniesieniem ponaglenia, jest ona niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Ponadto postanowieniem z dnia 9 września 2022 roku (sygn. II SPP/Kr 116/22) dla skarżącej został ustanowiony pełnomocnik z urzędu – adwokat, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie. Zarządzeniem Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie z dnia 3 października 2022 roku wyznaczony został pełnomocnik z urzędu w osobie adw. J. H.. Wyznaczona pełnomocniczka nie złożyła wniosku o przyznanie wynagrodzenia tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, dlatego też Sąd nie orzekał w tym zakresie.

Skarżąca postanowieniem z dnia 9 września 2022 roku (sygn. II SPP/Kr 116/22) została zwolniona od kosztów sądowych, dlatego też nie uiściła wpisu od skargi, w związku z czym nie orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt. 1) p.p.s.a. o zwrocie uiszczonego wpisu.