Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 140/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.116 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Jan Zając (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi J. M. – L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 144/09 w sprawie ze skargi J. M. - L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 24 listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za okres styczeń - lipiec 2000 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. – L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w L. kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 8 września 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 144/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 24 listopada 2008 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca 2000 r.

Jak wynikało z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu sprawy, wskazaną powyżej decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 grudnia 2006 r., uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 9 września 2005 r., uzupełnioną decyzją z 29 listopada 2005 r., orzekającą o odpowiedzialności J. M. jako członka zarządu Spółki z o.o. "C." z siedzibą w Ł. za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za okres styczeń - lipiec 2000 r. w łącznej kwocie 25.985.556,00 zł i odsetki za zwłokę od tych zaległości obliczonych na dzień 9 września 2005 r. w wysokości 32.494.646,50 zł, w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za lipiec 2000 r. w kwocie 7.423.454,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę od tej zaległości w wysokości 8.791.200,00 zł i w tym zakresie orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie, w pozostałej części utrzymał w mocy te decyzje.

W skardze na powyższą decyzję, wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skarżący wywodził, że organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie wykonał zaleceń zawartych w uzasadnieniu zapadłego wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w zakresie załączenia postanowienia Sądu Rejonowego w przedmiocie wyjawienia majątku Spółki z o.o. "C.." W ocenie skarżącego organ podatkowy nie dochował należytej staranności w udowodnieniu, że egzekucja z majątku Spółki z o.o. "C." jest bezskuteczna i zaskarżoną decyzję wydał zbyt wcześnie nie czekając na ostateczne postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. w sprawie nakazania wyjawienia majątku Spółki z o.o. "C.." Skarżący podniósł również, że protokół z 1 lutego 2008 r., w którym likwidator spółki – A. E. oświadczył, że brak jest majątku, z którego można prowadzić egzekucję, jest nieważny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji wskazał na wstępie, że stosownie do treści art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." Sąd związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2006 r. (sygn. akt I SA/Łd 795/06). Zgodnie bowiem z wymienionym wyżej przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał zatem, że rozpatrując ponownie niniejszą sprawę organ odwoławczy był związany oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd wspomniał przy tym, że w zapadłym wcześniej wyroku położono nacisk na uzupełnienie przez organy podatkowe materiału dowodowego, w szczególności poprzez załączenie postanowienia Sądu Rejonowego w przedmiocie wyjawienia majątku Spółki z o.o. "C.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji zastosowały się do wytycznych Sądu zawartych we wcześniejszym wyroku, a tym samym odpowiedzialność za zaległości Spółki została orzeczona zasadnie i zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Co prawda postępowanie w sprawie nakazania wyjawienia majątku nie zostało zakończone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, niemniej jednak nie oznacza to, iż można postawić organom zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd zauważył, że organy podatkowe, mając na uwadze wytyczne Sądu, wielokrotnie zwracały się do Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. z prośbą o udzielenie informacji co do toczącego się postępowania. Nadto po powzięciu informacji, iż postępowanie w tym zakresie zostało umorzone, organy ponownie wystąpiły z wnioskiem do Sądu o ujawnienie majątku. Sąd podkreślił w tym miejscu, że organy podatkowe nie mają najmniejszego wpływu na czas toczącego się postępowania sądowego, zatem zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za bezzasadne. Zdaniem Sądu pierwszej instancji uwzględnić trzeba okoliczność, iż obowiązek organów podatkowych uzyskania postanowienia Sądu w przedmiocie ujawnienia majątku, nie został ujęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób bezwzględny.

W uzasadnieniu wyroku Sąd bowiem wskazał na inne sposoby uzupełnienia postępowania dowodowego w tym zakresie, chociażby poprzez przesłuchanie świadka - likwidatora Spółki A. E.. Mając to właśnie na uwadze, w trakcie toczącego się ponownie postępowania, organy podatkowe spisały w dniu 1 lutego 2008 r., na skutek podjętych czynności z likwidatorem Spółki, protokół o stanie majątkowym Spółki z o.o. "C.", z którego wynika, że brak jest majątku do którego można skierować egzekucję. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takie działania organu należało uznać za wystarczające. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż A. E..przedstawił dokument z 23 września 2005 r., skierowany do Sądu Rejonowego dla [...] XX Wydziału Krajowego Rejestru Sądowego, w którym rezygnuje z funkcji likwidatora Spółki, albowiem fakt ten nie został odnotowany w Krajowym Rejestrze Sądowym, gdzie A. E. figuruje jako likwidator Spółki.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe wykazały, iż egzekucja przeciwko Spółce okazała się bezskuteczna, tym samym uwzględniły wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 grudnia 2006 r. z tych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł J. M.. Wyrok zaskarżono w całości, na mocy art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1. art. 275 § 1 w zw. z art. 202 § 4 Ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 65, poz. 595), poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że mimo rezygnacji ze stanowiska likwidatora A. E., do czasu odnotowania tego faktu w Krajowym Rejestrze Sądowym, fakt ten (rezygnacja z funkcji likwidatora) nie wywołuje skutków prawnych w postaci ustania stosunku między osobą, która złożyła rezygnację a spółką.

2. art. 116 ustawy z 29 września 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: "O.p." przez nie wykazanie, że egzekucja przeciwko C. spółka z o.o. jest bezskuteczna, a w szczególności poprzestanie w tym względzie na enigmatycznym "ustaleniu", że spółka nie ma majątku, podczas gdy nie jest to zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

3. art. 116 O.p. w zw. z art. 83 § 1 Kodeksu cywilnego poprzez przyjęcie, że skarżący, jako "formalny prezes zarządu", powołany "dla pozoru" celem ukrycia działalności innych osób, jest podmiotem spełniającym warunki określone w tym przepisie. Fakt ten znajduje pełne potwierdzenie w aktach sprawy II K 60/08 prowadzonej przez Sąd Okręgowy w C., w której skarżący jest oskarżony o to m.in. że " w okresie od 01.01.1999 r. do 31.12.2001 r. (a więc w okresie objętym niniejszym postępowaniem) wykonując polecenia P. K., S. C.i innych osób.... W ramach firm faktycznie działających i fikcyjnych, a w szczególności C. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. ...w celu upozorowania obrotu gospodarczego polegającego na handlu.... Zgłaszał działalność gospodarczą w ramach tych podmiotów...i wystawiał szereg dokumentów mających znaczenie prawne stwierdzające nierzeczywisty stan faktyczny, w tym umów przelewu, faktur VAT, ... kwitów fiskalnych, deklaracji podatkowych, czym pomógł P. K., S.C. w przeniesieniu środków pieniężnych... ." -zarzuty: XIII-XV aktu oskarżenia w ww. sprawie;

II. przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art.122 i w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności Organu podatkowego nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego, przy czym naruszenie to wyrażało się w tym, że Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że Organ podatkowy wykonał w należyty sposób zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 795/06. W konsekwencji, mimo braku wystarczającego materiału dowodowego, Sąd I instancji bezpodstawnie uznał sprawę za gotową do rozstrzygnięcia. Uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż brak ostatecznych ustaleń w sprawie uniemożliwił, wbrew odmiennej ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, rozpatrzenie całego materiału dowodowego, który powinien stanowić podstawę do rozstrzygnięcia sprawy,

2. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art.153 p.p.s.a., w zw. z art.121 O.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności Organu podatkowego nie zastosował środka określonego w ustawie, poprzez przyjęcie, za Organem podatkowym, że skoro (tak dosłownie w uzasadnieniu na k. 7 uzasadnienia) "organy podatkowe nie mają najmniejszego wpływu na czas toczącego się postępowania sądowego, zatem zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za bezzasadne" — dotyczy to powolnego działania Sądu rejonowego dla [...] to nic nie stoi na przeszkodzie, aby zrezygnować z tego dowodu przerzucając skutki powolnego działania Sądu Rejonowego dla [...] na skarżącego.

3. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art.153 p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności Organu podatkowego nie zastosował środka określonego w ustawie, poprzez przyjęcie, za Organem podatkowym, że protokół z 01 lutego, jaki spisał Organ podatkowy z J.E., który wbrew błędnym ustaleniom Organu i przyjętym przez Sąd I instancji za swoje ustalenie, nie jest likwidatorem C. sp. z o.o. - może stanowić wystarczającą podstawę do uznania, że egzekucja przeciwko spółce jest bezskuteczna. Jest to tym bardziej nieuzasadnione w sytuacji, gdy z wiedzy posiadanej przez skarżącego, spółka ta posiada znaczne wierzytelności w stosunku do różnych podmiotów, a dokumenty na tę okoliczność były dołączone do sprawy sygn. akt Ap II Ds. 6/02/S przez Prokuraturę Apelacyjną w K., a obecnie przez Sąd Okręgowy w C. do sprawy II K 60/08, które to ustalenia mają znaczący wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz określenie roli skarżącego w C. spółka z o.o.

4. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art.122 i w zw. z art.180 § 1 i art. 187 § 1 O.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności Organu podatkowego, nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, a w konsekwencji nie dającym podstaw do wydania decyzji - w sytuacji gdy Organ podatkowy nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i nie uwzględnił w swoim uzasadnieniu materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym prowadzonym w sprawie (Sygn. akt Ap II Ds. 6/02/S) przez Prokuraturę Apelacyjną w K., a na obecnym etapie postępowania w dyspozycji Sądu Okręgowego w C. w sprawie II K 60/08, które to ustalenia mają znaczący wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie oraz określenie roli Skarżącego w C. spółka z o.o., oraz stanu majątkowego tej spółki.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Autor skargi kasacyjnej podnosi zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i uchybienia przepisom postępowania, a zatem w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem stwierdzenie, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a przyjęty za podstawę orzekania stan faktyczny nie budzi wątpliwości pozwoli ocenić, czy doszło do uchybienia przepisom prawa materialnego.

Bezzasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej z zakresu postępowania dowodowego. Zakres ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie zdeterminowany był brzmieniem art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, zawierającego pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności byłych członków zarządu za zobowiązania spółki. Ustalenia wymagały zatem w pierwszej kolejności dwie kwestie: po pierwsze, pełnienie funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy powstało zobowiązanie podatkowe spółki, oraz po drugie, bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej z majątku spółki.

W ocenie tutejszego Sądu organy podatkowe w toku postępowania dowodowego skutecznie wykazały, że obie przesłanki zawarte w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej zostały spełnione. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organy podatkowe na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 grudnia 2006 r. podjęte zostały dodatkowe działania, które ostatecznie potwierdziły, że wyegzekwowanie należności z jakiegokolwiek majątku spółki nie jest możliwe.

Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, czynności podjęte przez organy podatkowe i egzekucyjne w zakresie wykazania bezskuteczności egzekucji zaległego zobowiązania podatkowego spółki z o.o. "C." w podatku od towarów i usług za 2000 r. z majątku tej spółki wyczerpywały dyspozycję norm art. 122 Ordynacji podatkowej, jak również art. 187 § 1 i art. 191 tej ustawy, nakazujących organom podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy zebrały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący oraz dokonały jego oceny mając na względzie wszystkie znane okoliczności postępowania.

Zauważyć należy, że stwierdzenie bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczonego dowodu (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 roku II FSK 132/09). Nie jest w szczególności wymagane wykazanie tej okoliczności postanowieniem w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Analiza akt rozpoznawanej sprawy wskazuje, że w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w stosunku do spółki wystosowano kilkadziesiąt zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, lecz jedynie w dniu 19 kwietnia 2005 r. dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego. Kwoty uzyskane z tego tytułu nie pokryły jednak całości egzekwowanych należności.

W aktach sprawy znajduje się też pełna dokumentacja pism, z jakimi organy występowały do różnych instytucji, w trybie przewidzianym w art. 36 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954), jednak również w ten sposób nie udało się organom podatkowym ustalić majątku spółki. W związku z tym do Sądu Rejonowego w Ł. skierowano wniosek o nadanie klauzuli wykonalności tytułom wykonawczym wystawionym na w/w spółkę celem dołączenia do wniosku o nakazanie wyjawienia majątku. Następnie w dniu 11 maja 2005 r. dokonano kontroli pod adresem [...], gdzie stwierdzono, iż spółka faktycznie nie prowadzi działalności i nie wynajmuje w związku z tym pomieszczeń, co dodatkowo potwierdziło pismo właściciela nieruchomości.

Uzyskane w ramach postępowania uzupełniającego od likwidatora spółki – A. E. oświadczenie, iż spółka nie posiada żadnego majątku, do którego można by skierować egzekucję potwierdziło ostatecznie przesłankę bezskuteczności egzekucji z majątku spółki.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 153 p.p.s.a.. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Organy podatkowe podjęły stosowne działania wskazane w uzasadnieniu w wyroku WSA w Łodzi z 12 grudnia 2006 r. i nie można zarzucić organom, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie dochowania należytej staranności w tym zakresie. Istotnie, postępowanie w sprawie nakazania wyjawienia majątku nie zostało zakończone na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jednakże okoliczności związane z przedłużającym się postępowaniem w tym przedmiocie, tj. umorzenie postępowania na skutek pierwotnie złożonego wniosku, wszczęcie kolejnego postępowania, niestawiennictwo likwidatora – A. E. na kolejne posiedzenia sądu same w sobie przemawiały za przyjęciem, że pomimo upływu czasu i podejmowania kolejnych działań przeprowadzenie egzekucji z majątku spółki było bezskuteczne.

Co więcej, zauważyć należy, że zalecenia co do uzupełnienia postępowania dowodowego zostały sformułowane w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku niejako alternatywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał bowiem, iż "przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy podatkowe uzupełnią postępowanie dowodowe poprzez załączenie postanowienia Sądu w przedmiocie wyjawienia majątku "C." sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wraz z wykazem (o ile takie orzeczenie zapadło oraz złożony został wykaz). Gdyby Sąd wniosek o wyjawienie majątku oddalił albo też postępowanie to jeszcze nie zakończyło się złożeniem przez dłużnika wykazu (podkr. tutejszego Sądu), konieczne będzie przesłuchanie w charakterze świadka A. E. (..)" Z powyższego fragmentu uzasadnienia jednoznacznie wynika zatem, że organy podatkowe nie zostały przez Sąd w sposób bezwzględny zobligowane do oczekiwania na prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie nakazania wyjawienia majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął bowiem najwyraźniej pod uwagę, że przedłużające się postępowanie może oznaczania kolejne lata oczekiwania na jego wynik i wskazał na dodatkową możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego, tj. przesłuchanie likwidatora spółki. Z tej możliwości organy podatkowe skorzystały, a odebranie oświadczenia od likwidatora spółki ostatecznie potwierdziło okoliczność, iż spółka nie dysponuje majątkiem, do którego mogłaby być skierowana egzekucja.

Reasumując, w ocenie tutejszego Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy były wystarczający dla poczynienia istotnych w sprawie ustaleń. W oparciu o zebrane dowody organy podatkowe słusznie przyjęły, że egzekucja zobowiązań podatkowych spółki z jej majątku okazała się bezskuteczna, a w związku z tym zasadnym jest orzeczenie odpowiedzialności za zobowiązania spółki wobec skarżącego.

Przechodząc tym samym do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że również nie zasługiwały one na uwzględnienie.

Pomijając już fakt, że strona skarżąca nie wyjaśnia, czy w jej ocenie Sąd pierwszej instancji naruszył podane przepisy poprzez ich błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, a tego rodzaju wymóg formalny co do konstrukcji zarzutów kasacyjnych przewiduje art. 174 pkt 1 p.p.s.a., niezasadny jest zarzut naruszenia art. 275 § 1 w związku z art. 202 § 4 k.s.h. W myśl ostatnio powołanego przepisu mandat członka zarządu wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji albo odwołania ze składu zarządu, a na mocy art. 275 § 1 k.s.h. przepis ten znajduje zastosowanie również do likwidatora spółki. Zdaniem strony skarżącej doszło do naruszenia wskazanych przepisów, bowiem organy podatkowe poczyniły ustalenia faktyczne w oparciu o protokół z przesłuchania A. E. z dnia 1 lutego 2008 r., podczas gdy we wskazanym czasie A. E. nie był już likwidatorem spółki wobec rezygnacji z pełnienia tej funkcji. Jak słusznie jednak zauważa Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, rezygnacja z pełnienia funkcji likwidatora nigdy nie znalazła odzwierciedlenia w Krajowym Rejestrze Sądowym, a fakt ten nie został w niniejszym postępowaniu uprawdopodobniony. Ponadto, protokół zawierający oświadczenie A. E. stanowił tylko jeden z dowodów składających się na całokształt materiału dowodowego w tej sprawie

Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 116 Ordynacji podatkowej to zarówno twierdzenia zawarte w pkt 2, jak i 3 petitum skargi kasacyjnej są bezzasadne. Jak zostało wskazane wyżej, przesłanka bezskuteczności egzekucji sformułowana w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej została skutecznie wykazana w postępowaniu dowodowym, a zatem w tym zakresie Sąd pierwszej instancji zastosował wskazany przepis w sposób prawidłowy.

Z całokształtu materiału dowodowego wynika również niezbicie, że w okresie, gdy powstały przedmiotowe zobowiązania spółki w podatku od towarów i usług funkcję członka zarządu pełnił właśnie skarżący. Jednocześnie w toku postępowania strona skarżąca nie negowała faktu, iż to skarżący figurował jako członek jednoosobowego zarządu w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz widniał na licznych dokumentach jako osoba działająca w imieniu spółki. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż odbywało się to jedynie dla upozorowania obrotu gospodarczego, o czym miałyby świadczyć akta postępowania karnego, w którym skarżącemu stawiane są liczne zarzuty, jest przy tym bez znaczenia. Skoro spółka "C." była zarejestrowanym podmiotem i dokonywała czynności, z którymi wiązał się obowiązek uiszczania stosownych należności do budżetu państwa, a następnie wyegzekwowanie owych należności od spółki okazało się bezskuteczne, to nawet jeśli działalność skarżącego wyczerpywała znamiona przestępstw przewidzianych przez ustawę karną, to zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 116 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe względem Skarbu Państwa ponosi skarżący.

Mając na względzie powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy.