Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 195/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22a ust. 1 pkt 1, art. 23, art. 24a ust. 1, art. 45 ust. 6
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art. 21 par. 1 pkt 1 i 3, art. 47  par. 1, art. 51 par. 1, art. 53 par. 3, art. 55, art. 207, art. 180, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz /spr./ Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2005r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej na podstawie art. 22 ust. 1,5,6, art. 23 ust. 1 pkt 1a i b i pkt 33, art. 24a ust. 1, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. ), art. 21 § 1 pkt 1 i §3, art. 47 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 3, art. 55 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ), art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm. ), § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 grudnia 1996 r. w sprawie określenia rodzajów wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego, o które zmniejsza się podatek dochodowy ( Dz. U. Nr 156, poz. 788 ) określił A. C. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 rok w wysokości [...] zł.

Z dokonanych ustaleń wynika, że A. C. w 2001 r. prowadził działalność gospodarczą z C. B. w ramach spółki cywilnej "C" w B., w której posiadał w styczniu 2001 r. 43,05 % udziałów, a w okresie od lutego do grudnia 2001 r. 34 % udziałów. Przedmiot działalności gospodarczej obejmował produkcję nośników i przedmiotów reklamowych, usługi projektowe i pośrednictwo w zakresie promocji i reklamy, usługi marketingowe, usługi w zakresie pozyskiwania lokalizacji pod nośniki reklamowe, dystrybucję materiałów reklamowych, handel artykułami przemysłowymi z wyłączeniem artykułów prawem zabronionych, usługi transportowe.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w zeznaniu o wysokości osiągniętego w 2001 roku dochodu A. C. wykazał:

- przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej [...] zł

- koszty uzyskania przychodów [...] zł

- dochód [...] zł

- odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenie społeczne [...] zł,

- dochód do opodatkowania [...]zł,

- podstawa opodatkowania [...] zł,

- podatek obliczony według skali [...] zł,

- odliczenia od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne [...] zł,

- odliczenia od podatku ulgi mieszkaniowej [...] zł,

- ulgi mieszkaniowe do odliczenia w latach następnych [...] zł,

- podatek po odliczeniach [...] zł,

- wpłacone zaliczki za rok podatkowy [...] zł,

- nadpłata podatku [...] zł.

Przeprowadzona kontrola skarbowa w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok doprowadziła do stwierdzenia, że podatnik zaniżył dochód do opodatkowania, a na zaniżenie tego dochodu złożyło się według organu kontroli skarbowej zawyżenie kosztów uzyskania przychodów oraz wydatków na budowę budynku mieszkalnego.

Wynika dalej z uzasadnienia omawianej decyzji, że do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów doszło w następstwie zaliczenia do nich różnych wydatków, które w ocenie organu kontroli skarbowej w ciężar kosztów nie mogą być zaliczone.

Organ kontroli skarbowej nie uznał zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku z tytułu ubezpieczenia środków transportu za lata 2000 i 2001.

Nie uznał też organ pierwszej instancji zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu

wydatków dotyczących inwestycji znajdującej się na nieruchomości położonej w K. przy ul. L. zakupionej przez wspólników spółki cywilnej na podstawie aktu notarialnego Rep. [...] sporządzonego 14 lutego 2001 r.

Za koszt uzyskania przychodu organ ten nie uznał wydatków na spłatę odsetek i prowizji od kredytu dewizowego inwestycyjnego udzielonego przez Wielkopolski Bank Kredytowy SA z siedzibą w Poznaniu w celu sfinansowania zakupu działki budowlanej z przeznaczeniem na przyszłą budowę biura zlokalizowanego w miejscowości L. Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że za koszt uzyskania przychodu nie mogą być też uznane wydatki związane z zakupem książek i wydawnictw CD dotyczących budowy domu, adaptacji poddasza i ogrzewania, jako nie mających związku z przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej oraz wydatki dotyczące inwestycji znajdującej się na terenie nieruchomości w B. przy ul. C. polegającej na wykonaniu zbiornika na szambo.

Organ kontroli skarbowej nie uznał nadto zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podstawie pięciu faktur wystawionych za usługi wykonane w hali produkcyjnej w B. ul. C., t. j. za wylanie posadzki epoksydowej na hali produkcyjnej, wypełnienie ubytków posadzki, zewnętrze i wewnętrzne jej malowanie wskazując, że przeprowadzona kontrola, w szczególności przesłuchanie świadka – wykonawcy i przeprowadzona opinia biegłego rzeczoznawcy, wykazała, że w 2001 roku nie wykonano żadnych robót malarskich wewnętrznych ani zewnętrznych elewacji i nie wykonano żadnych prac posadzkarskich nawierzchni z masy żywicznej epoksydowej oraz z masy bitumicznej.

Organ wyjaśnił dalej w uzasadnieniu decyzji, że na podstawie przeprowadzonych 15 kwietnia 2004 r. oględzin hali produkcyjnej w B. ustalono, że obiekt ten na całej powierzchni jest wylany posadzką betonową. Hala zbudowana jest z cegły, elewacja hali jest "znacznie zniszczona", stwierdzono ubytki w zachodniej części budynku. Dyrektor Kontroli Skarbowej podniósł dalej, że podatnik powołał się na dokonane z wykonawcą uzgodnienia o przebiegu i zakresie planowanych robót i wyjaśnił, że zakup materiałów do wykonania posadzki dokonany był na koszt wykonawcy W. B., który to wykonawca nie przedłożył organowi kontroli stosownych dokumentów i nie potrafił potwierdzić tego, czy posiadał sprzęt niezbędny do położenia posadzki bitumicznej, czy zatrudniał do tych prac pracowników oraz czy dokonał zakupu masy bitumicznej i innych materiałów do wykonania tego typu posadzki.

Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że istniejące rozbieżności pomiędzy fakturami, a faktycznym wykonaniem opisanych w nich usług, były przyczyną przeprowadzenia 26 maja 2005 r. dowodu z opinii biegłego, w której to opinii stwierdzono, w odniesieniu do malowania wewnętrznego hali produkcyjnej w B., że "istniejące ściany z cegły i bloczków były jedynie białkowane mlekiem wapiennym – jest to stare białkowanie. Żadnego malowania ścian w 2001 r. nie wykonano", natomiast w odniesieniu do malowania elewacji wskazano w opinii, że: "ściana podłużna tylna nie była w ogóle malowana, ściana podłużna frontowa i szczytowa została przemalowana na powierzchni 181,20m². Jest to malowanie świeże wykonane prawdopodobnie w miesiącu kwietniu 2004 r. Świadczą o tym drobne ślady farby na ziemi – cały pas ziemi na długości hali i szerokości 1,0 m został świeżo skopany.". W konkluzji opinii stwierdzono, że: "w 2001 r. nie wykonano żadnych robót malarskich wewnętrznych ani zewnętrznych elewacji

( ...), w 2001 r. nie wykonano żadnych prac posadzkarskich nawierzchni z masy żywicznej, epoksydowej oraz z masy bitumicznej. Świadczy o tym fakt, że występująca posadzka bitumiczna posiada wiele ubytków, dziur, odcisków po elementach świadczących o wieloletnim jej użytkowaniu (...).

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie uznał również wydatków z tytułu zakupu narzędzi służących do wykonania prac budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego tj. szprycy, kabla, mieszadła, pojemnika, pacy, piły do gazobetonu, pasty BHP, chlapacza, pędzla, pacy styropianowej oraz kielni trójkątnej.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez podatnika odwołania od powyższej decyzji, w którym wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia kwestionował on nieuznanie przez organ pierwszej instancji za koszt uzyskania przychodów wydatków na ubezpieczenie samochodów, na wydawnictwa książkowe, wydatków dotyczących inwestycji na terenie nieruchomości położonej w K., przy ul. L. oraz dotyczących usług wykonanych w hali produkcyjnej w B., Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ) uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł.

Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że organ ten odwołanie uznał za uzasadnione w zakresie, w jakim organ kontroli skarbowej nie uznał za koszt uzyskania przychodów wydatku na ubezpieczenie środków transportowych oraz wydatku związanego z zakupem książek i CD.

Niezasadne jest natomiast odwołanie, według Dyrektora Izby Skarbowej

, w zakresie dotyczącym wydatku wynikającego z faktury VAT 100/2001 na kwotę [...] zł oraz z faktury VAT 101/2001 na kwotę [...] zł, poniesionych na prace związane z wyrównaniem gruntu, nawiezieniem ziemi, przygotowaniem drogi dojazdowej do zakupionych działek (podsypka pod płyty betonowe, ułożenie płyt betonowych) w związku z planowaną inwestycją na terenie nieruchomości w K. przy ul. L.

Wskazując na brzmienie przepisu art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za koszty uzyskania przychodów nie uznaje się wydatków na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie gruntów (lit. a) oraz wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych niż wymienione w lit. a) środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanych części (lit. b), a także powołując się na Polską Klasyfikację Budynków Obiektów Budowlanych (PKOB) wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. ( Dz. U. nr 112, poz. 1316 ze zm. ), Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że droga dojazdowa jako "Obiekt inżynierii lądowej i wodnej" sekcja 2, klasa 2112 – "ulice i drogi pozostałe" jest środkiem trwałym i poniesione wydatki w celu przygotowania terenu, jak również prace związane z budową drogi są wydatkiem inwestycyjnym, który może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów tylko przez odpisy amortyzacyjne. Organ odwoławczy wskazał przy tym dodatkowo, że przy ustaleniu wartości początkowej stanowiącej podstawę naliczania odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia drogi dojazdowej zastosowanie mają przepisy art. 22g ust. 1 pkt 1 i 2 z uwzględnieniem art. 22h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, natomiast odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego począwszy od pierwszego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał również zarzutu odwołania odnoszącego się do nie uznania przez organ pierwszej instancji za koszt uzyskania przychodu wydatków w łącznej kwocie [...] zł poniesionych na malowanie elewacji zewnętrznej i wewnętrznej hali produkcyjnej położonej w B. przy ul. C. oraz na wykonanie prac posadzkarskich nawierzchni z masy żywicznej epoksydowej oraz z masy bitumicznej, udokumentowanych pięcioma fakturami wystawionymi przez W. B. działającego pod firmą "W" oraz przez L. M. działającą pod firmą "U – L. M".

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów art. 121 §1, 124 i 125 §1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedostateczne i mało wnikliwe rozpatrzenie sprawy, w wyniku czego organ skarbowy pominął zupełnie dowody przedstawione przez podatnika bez rozważenia ich we wzajemnym powiązaniu oraz do wyrażonego poglądu podatnika, że opinia biegłego nie zwalnia organu podatkowego od przeprowadzenia samodzielnej oceny stanu faktycznego, Dyrektor Izby Skarbowej, podkreślając, że przedmiotem sporu jest to, czy roboty udokumentowane fakturami były w ogóle wykonane wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności z opinii biegłego wynika, że zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dokonane na podstawie faktur wystawionych przez firmę "W" W. B. i firmę "U - L. M" nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Odnosząc się do przedstawionego przez podatnika operatu szacunkowego dotyczącego tej nieruchomości, organ wskazał, że opracowanie to, którego celem było ustalenie szacunkowej wartości nieruchomości dla zabezpieczenia kredytu hipotecznego, zgodnie z zastrzeżeniem jego autora, mogło być tylko użyte dla określonego w nim celu.

Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że z treści przepisów nakładających na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego zbadania całego materiału dowodowego nie da się wyprowadzić wniosku, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania dowodów służących wsparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia takich nie przedstawia. Nie można również, jak wskazał organ, założyć, że cały ciężar powołania kolejnych rzeczoznawców, przy braku przeciwdowodów, mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy podatkowe, spoczywa na tych organach; postępowanie takie byłoby niezgodne z zasadami ekonomiki procesowej, mającej na celu niedopuszczenie do przewlekania załatwiania sprawy.

Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że dokonana przez organ pierwszej instancji analiza dowodów źródłowych i zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wyczerpała dyspozycję art. 187§ 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy ( art. 187 § 1 ustawy ) i ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona ( art. 191 ustawy ).

Powyższą decyzję ostateczną A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zarzucił on, że wydana ona została z naruszeniem przepisów postępowania, t. j. art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez wadliwe i niezgodne z okolicznościami faktycznymi sprawy ustalenie, iż podatnik nie wykonał robót polegających na wykonaniu posadzki z masy bitumicznej w hali produkcyjnej w B. przy ul. C. i bezpodstawne przyjęcie, że faktury, które dokumentują wykonanie posadzki, dokumentują zdarzenia gospodarcze, które nie miały miejsca, podczas gdy podatnik przedstawiał dowody, z których wynikało jaki był stan i rodzaj posadzki w momencie zakupu przez niego hali produkcyjnej, a jaki jest obecnie oraz poprzez przeprowadzenie wybiórczej i powierzchownej oceny materiału dowodowego w sposób tendencyjny, co skutkowało oparciem decyzji wyłącznie na opinii biegłego powołanego przez organ podatkowy i dokonaniu oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w oparciu o arbitralną ocenę dokonaną przez biegłego. W uzasadnieniu skargi A. C. podniósł, przywołując brzmienie przepisu art. 187 §1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, że okoliczność, że organ podatkowy może zasięgnąć opinii biegłego nie oznacza, że biegły uzyskuje monopol na ustalanie prawdy obiektywnej. Zdaniem skarżącego, w przypadkach wątpliwych organ jest obowiązany powołać kolejnego biegłego. Skarżący podniósł, że z uzasadnienia decyzji wynika, że organ podatkowy przyjął opinię biegłego, ponieważ była ona niekorzystna dla podatników.

Skarżący zarzucił również, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 23 ust. 1 pkt b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący wytworzyli środki trwałe. Zdaniem skarżącego wydatki związane z wyrównaniem gruntu, nawiezieniem ziemi i przygotowaniem drogi dojazdowej traktować należy jako wydatki na remont.

Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący kwestionuje stanowisko organów sprowadzające się do stwierdzenia, że prace związane z wyrównaniem gruntu, nawiezieniem ziemi są z mocy art. 23 ust. 1 pkt a i b ustawy wyłączone z zaliczenia ich w koszty uzyskania przychodu. Zdaniem skarżącego, według zapisu art. 23 ust. 1 pkt a i b ustawy kosztem uzyskania przychodu nie są tylko wydatki na nabycie gruntów, natomiast w kwestii zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów istotne jest to, aby poniesiony wydatek był celowy i racjonalny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, nie istnieją bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem różnej oceny co do zasadności lub nie, zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, są wydatki w kwocie [...] zł za prace związane z wyrównaniem gruntu, nawiezieniem ziemi i przygotowaniem drogi dojazdowej do nieruchomości w K. przy ul. L. Nadto przedmiotem sporu jest ustalenie czy w 2001 roku wykonano usługi malowania hali produkcyjnej oraz usługi posadzkarskie w hali produkcyjnej w B.

Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego co do niezgodnego z prawem wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty [...] zł za usługi związane z nieruchomością w K. nie zasługują na uwzględnienie.

Organy podatkowe słusznie wyłączyły tę kwotę z kosztów uzyskania przychodów kwalifikując poniesione wydatki jako wydatki związane z wytworzeniem środka trwałego.

Do środków trwałych zaliczane są budowle ( art. 22a ust. 1 pkt 1 w/w ustawy ).

Z uwagi na brak jednoznacznej definicji budowli w przepisach prawa podatkowego należy posłużyć się potocznym znaczeniem tego słowa oraz definicjami zawartymi w innych gałęziach prawa, a w tym przede wszystkim w prawie budowlanym. W myśl Słownika Języka Polskiego PWN (słownik pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, Wydawnictwa Naukowe PWN, Warszawa 1996 r. s.200) budową jest to, co zostało wybudowane; efekt działalności budowniczych stanowiący skończoną całość użytkową, wyodrębniony w przestrzeni i połączony z gruntem w sposób trwały; budowla inżynierska ( naziemna lub podziemna ). Przepisy prawa budowlanego ( ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Dz.U. z 2000r . Nr 106, poz. 1126 ze zm. ) definiują budowlę jako każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe (...), nadto wskazać należy, że Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych ( wprowadzona w życie Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm. ) wskazuje pośród obiektów inżynierii lądowej i wodnej "ulice i drogi pozostałe" jako obiekty budowlane (sekcja 2, dział 21, grupa 211).

Na mocy art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączono z kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie gruntów lub prawa wieczystego użytkowania gruntów, z wyjątkiem opłat za wieczyste użytkowanie oraz wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie innych środków trwałych, w tym również wchodzących w skład nabytego przedsiębiorstwa ( art. 23 ust. 1 pkt 1 lit a i b ustawy ).

Uznając zatem, że poniesione przez skarżącego wydatki były w istocie wydatkami na wytworzenie środka trwałego, t. j. drogi dojazdowej do nieruchomości położonej w K. przy ul. L., wskazać należy, że Sąd podziela stanowisko organów podatkowych co do braku uprawnienia skarżącego do jednorazowego zaliczenia poniesionego wydatku do kosztów uzyskania przychodu.

W odniesieniu do środków trwałych ustawodawca przyjmuje zasadę rozliczania w czasie wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych. Rozliczenie kosztów związanych z tymi wydatkami następuje w drodze odpisów amortyzacyjnych. W świetle powyższego uznać należy za nieuzasadniony pogląd skarżącego co do konieczności zakwalifikowania poniesionych wydatków związanych z wyrównaniem gruntu, nawiezieniem ziemi i przygotowaniem drogi dojazdowej jako wydatków na remont. Z wydatkami na remont mamy do czynienia ponadto, jeżeli dotyczą one istniejącego środka trwałego, co w tej sprawie nie miało miejsca.

Za chybiony uznać należy również zarzut naruszenia art. 180, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Stwierdzić bowiem należy, że organy podatkowe podjęły działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego odnoszącego się do kwestionowanych prac malarskich i posadzkarskich w hali produkcyjnej w B. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.

W ocenie Sądu organy podatkowe należycie wypełniły nałożony na nie obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a to, iż postępowanie wyjaśniające nie spowodowało dla skarżącego korzystnego rozstrzygnięcia nie jest skutkiem zaniedbania w tym zakresie organów podatkowych, a oceną zebranych dowodów.

Organy podatkowe przeprowadziły w uzasadnieniu rozstrzygnięć analizę wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie, zarówno wyjaśnień skarżącego, zeznań wykonawców, przedstawionego przez skarżącego operatu szacunkowego, przeprowadzonych oględzin, jak i sporządzonej opinii biegłego. Przedstawiona analiza wskazanych dowodów jest logiczna, kompletna, uwzględniająca dowody zebrane w sprawie, a skarżący, poza wyrażeniem innej oceny, nie wskazał na czym polega błąd w ocenie dowodów dokonanej przez organy podatkowe. Nie przedstawił i nie wskazał dowodów, które by podważały ocenę organów podatkowych dokonaną na materiale dowodowym w sprawie. Dlatego za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacji podatkowej nakładający na organ obowiązek uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz art. 210 § 4 ustawy, z którego wynika obowiązek wskazania przez organ w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Podkreślić należy, że nałożony na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego nie oznacza, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży tylko na organie podatkowym; strona postępowania w swym dobrze rozumianym interesie powinna wskazywać dbałość o przedstawianie stosownych środków dowodowych.

Skoro organ podatkowy uznał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego za udowodniony fakt niewykonania żadnych pracy malarskich i posadzkarskich w hali produkcyjnej w B., a skarżący nie zgłosił żadnych nowych wniosków dowodowych, to nieuprawnionym jest zarzut naruszenia przez organ przepisów art. 180, 187 191 Ordynacji podatkowej.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza wiec prawa.

Skargę jako niezasadną należało więc na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalić.