Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2489/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 33, art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skarg K. C. – B., T. B., J. B. i M. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań K. C.-B. i T. B., J. B. i M. B. oraz P. M. od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że od opisanej powyżej decyzji organu pierwszej instancji Wojewody [...] z [...] marca 2018 r., nr [...], znak: [...], w ustawowym terminie, odwołania wnieśli K. C.-B. i T. B., J. B. i M. B. oraz P. M.

Rozpoznając odwołanie organ miał na uwadze, że stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego).

Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z [...] grudnia 2017 r. W toku postępowania odwoławczego inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z analizy akt sprawy wynika, że: - K. C.-B. i T. B. są właścicielami działek inwestycyjnych o nr ew.: [...] i [...], obr. [...] (KW nr [...]); - J. B. i M. B. są właścicielami działek inwestycyjnych o nr ew.: [...], obr. [...] (KW nr [...]),[...], obr. [...] (KW nr [...]),[...], obr. [...] (KW nr [...]),[...], obr. [...] (KW nr [...]) (na działce o nr ew. [...], obr [...], której właścicielami są J. B. i M. B., nie przewidziano do realizacji robót budowlanych); - P. M. jest właścicielem działek inwestycyjnych o nr ew.: [...], obr. [...] (KW nr [...]),[...], obr. [...] (KW nr [...]) oraz [...], obr. [...] (KW nr [...]).

Mając na uwadze zarzuty odwołań J. B. i M. B. oraz P. M., a także podnoszone w piśmie J. B. i Pana M. B. z 27 sierpnia 2018 r. zarzuty związane z brakiem prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Innymi słowy, fakt złożenia takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny uprawniający go do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Utrwalone stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje jednak, że organ ma obowiązek oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku powzięcia wątpliwości co do tego prawa.

Ze złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, że tytuł prawny P. S.A. do działek o nr ew.: [...] i [...], obr. [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...],[...],[...],[...], obr. [...] wywodzi z decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r" nr [...], znak: [...], ustalającej lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn. "Budowa linii 400 kV J. – G." wraz z niezbędną infrastrukturą w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 kV P. – J. – G.". Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismami z 24 kwietnia 2018 r., znak: [...], z 25 maja 2018 r., znak: [...] z 12 czerwca 2018 r., znak: [...], oraz z 10 lipca 2018 r., znak: [...], zwrócił się do Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z prośbą o udzielenie informacji czy zakończyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...], a jeśli tak to o nadesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii podjętego rozstrzygnięcia wraz z ewentualnym załącznikiem graficznym. W dniu 3 sierpnia 2018 r. do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z 31 lipca 2018 r., znak: [...], przy którym nadesłano potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r., znak: [...], zmieniającej ww. decyzję [...] z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...]. Zmiany te nie dotyczą działek objętych przedmiotowym pozwoleniem na budowę.

Zgodnie z art. 19 ust. 6 ustawy z 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 404), z dniem wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor uzyskuje prawo do dysponowania nieruchomościami, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 7 i 8, na cele budowlane w rozumieniu ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z tym że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej stała się ostateczna. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ograniczy sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio.

Przedmiotowe w sprawie decyzje o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji ustalają również wynikające z ww. art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji zakresie sieci przesyłowych, ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości na działkach o nr ew.: o nr ew.: [...] i [...], obr. [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...],[...],[...],[...], obr. [...]. Tym samym, mając na uwadze ww. decyzję Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r" znak: [...] (oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...]) stwierdzić należy, że inwestor posiada prawo do dysponowania działkami o nr ew.: [...] i [...], obr. [...],[...],[...],[...],[...], obr. [...],[...],[...],[...], obr. B., na cele budowlane. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 353 § 1 k.c., poprzez przyjęcie, że decyzja administracyjna kreuje stosunek zobowiązaniowy.

Kontynuując uzasadnienie podjętego orzeczenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń decyzji Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...], ustalającej lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pn. "Budowa linii 400 kV J. – G." wraz z niezbędną infrastrukturą w ramach zadania inwestycyjnego pn. "Budowa linii 400 kV P. – J. – G.".

Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla wariantu realizacyjnego przedsięwzięcia pn. "Budowa linii 400 kV J. – G. w województwie [...]".

Ponadto, inwestor przedstawił projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, zawierający informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził następnie, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony w odwołaniu K. C. – B. i T. B. zarzut naruszenia art. 6 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 1, art. 21 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz 140 k.c. "poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia" oraz podnoszony w odwołaniu J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich uczestników niniejszego postępowania oraz przez nie zastosowanie zasady proporcjonalności i jak najmniejszej ingerencji w prawo własności".

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2010 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 465/09, dla rozstrzygnięcia kwestii wpływu zamierzenia inwestycyjnego na wykonywanie prawa własności przez osoby trzecie odwołać należy się do normy konstytucyjnej tj. art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którą własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów Prawa budowlanego. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ponadto, ochrona wynikająca z treści art. 140 k.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora. Zarówno sąsiedzi inwestora, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego, a także jego przebudowa, odpowiada normom Prawa budowlanego, warunkom techniczno - budowlanym i czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, obejmuje, bowiem szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2001 r. sygn. akt IV SA 558/99). Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. Prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 643/05). Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1563/02, z 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05). Nie można bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 436/07). Skoro zatem planowana inwestycja nie narusza przepisów, to wskazany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się również do zarzutów K. C.-B. i T. B. dotyczących naruszenia prawa do życia i zachowania zdrowia oraz do zarzutu odwołania P. M., że "obecna linia elektroenergetyczna ma moc 220 kV a nowa 2x300kV czyli jest praktycznie zwiększona 8 razy więcej, czyli jest bardzo duże pole magnetyczne która może zakłócić działanie pompy baklofenowej podającej lek do kręgosłupa, rozrusznik serca".

Organ wyjaśnił, że kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...]. Zgodnie z art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. z 2017 r., poz. 1405 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m.in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Powyższy zarzuty mogły by być skutecznie podnoszone w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej, a nie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego chybionym jest również podnoszony w odwołaniu przez K. C. – B. i T. B. zarzut naruszenia art. 28 ust. 1, art. 27 w zw. z art. 20 i art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "poprzez dopuszczenie do narzucenia zasad i trybu sporządzania planu oraz nie rozstrzygnięcie uwag do projektu planu zgłoszonych przez odwołujących się przez Radę Gminy, a także ustalenie planu w oparciu o nieaktualną mapę na której nie było naniesionego budynku mieszkalnego odwołujących się". W niniejszym postępowaniu nie podlega bowiem ocenie prawidłowość postępowania w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu. Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez K. C.-B. i T. B. zarzut naruszenia art. 288 w zw. z art. 3054 k.c. "poprzez nieuwzględnienie uwag w/w do projektu planu tak, aby służebność przesyłu jak najmniej utrudniała korzystania w/w z nieruchomości obciążonej".

Podobnie jako nieuzasadniony organ ocenił zarzut naruszenia art. 6, 7 i 8 Konwencji z 25 czerwca 1998 r. o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz. U. z 2003 r., nr 78, poz. 706 z późn. zm.) "poprzez podjęcie decyzji o wytyczeniu linii 400 kV wbrew woli mieszkańców z pominięciem wymaganych procedur, w szczególności szerokich konsultacji społecznych, wysłuchania wszystkich możliwych scenariuszy w celu przyczynienia się do ochrony prawa każdej osoby, nieuwzględnienia i nierozpatrzenia stanowiska odwołujących się". W niniejszym postępowaniu badaniu podlega wyłącznie prawidłowość przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz zgodność spornej inwestycji z przepisami, nie zaś przebieg postępowania w przedmiocie uchwalenia miejscowego plany czy wydania decyzji o lokalizacji spornej inwestycji.

Także bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje podnoszona przez K. C.-B. i T. B. w odwołaniu oraz w piśmie z 21 czerwca 2018 r. okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 6 lutego 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 256/17, stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy [...] z [...] października 2016 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego części wsi T., K. w Gminie G.. Lokalizacja spornej inwestycji została bowiem ustalona w decyzji Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z [...] lipca 2018 r., znak: [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2017 r., nr [...], znak: [...]. Z analizy akt sprawy nie wynika, aby powyższe rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przy wydawaniu niniejszej decyzji jest związany tym rozstrzygnięciem.

Odnosząc się do twierdzeń P. M. "że odległość od budynku socjalnego, w którym mieszka 12 rodzin, jest 80 metrów, a ta obecna linia energetyczna ma moc 220 kV a nowa 2x400 kV czyli jest praktycznie zwiększona 8 razy więcej" Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że "dla projektowanej inwestycji wyznaczono pas terenu wzdłuż osi linii o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obie strony) [wyjątek stanowi podejście do SE J. i SE G., gdzie pas technologiczny będzie szerszy niż 70 m], w którym wprowadzono ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie. Ograniczenia te wynikają z oddziaływania pola elektromagnetycznego oraz z polskiej normy dotyczącej budowy linii elektroenergetycznych" (zob. Projekt budowlany, Projekt zagospodarowania terenu (część opisowa A1), pkt 7.7. Informacja o obszarze oddziaływania obiektu, str. 17). Szerokość pasa technologicznego linii wynosząca 70 m została również określona w załączniku do decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...] (pkt II ppkt 15). Jak zostało wskazane pas technologiczny stanowi obszar ograniczeń oraz uwarunkowań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na charakterystyczne dla tego typu inwestycji oddziaływania. Odległość tą liczy się od zabudowań mieszkalnych, a nie od granicy działek na których takie zabudowania się znajdują. Z uwagi na okoliczność, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, aby jakiekolwiek budynki znajdowały się w odległości mniejszej niż 35 m od projektowanej linii podnoszony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się również do zarzutu J. B. i M. B., dotyczącego naruszenia art. 34 ust 5 Prawa budowlanego, sprowadzającego się do twierdzenia, że projekt architektoniczno-budowlany nie zawiera pełnej informacji o obszarze oddziaływania obiektu, gdyż "wyznaczony pas ograniczonego użytkowania nie odpowiada wymogom polskiego prawa i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy".

Organ stwierdził, że zarzut nie zasługuje na uwzględnienie bowiem wskazywane przez skarżących rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. z 2003 r., nr 47, poz. 401) nie znajduje zastosowania w analizowanej sprawie. Projekt budowlany zawiera zaś informację o obszarze oddziaływania inwestycji - na str. 3 tomu [...] znajduje się wykaz działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, a na str. 16-17 wskazanego tomu zawarto informację dotyczącą wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji.

Mając na uwadze podnoszony przez J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. i art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego "poprzez nie ustalenie w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy oraz prowadzenia robót budowlanych" organ wyjaśnił należy, że wskazane przez skarżących "określenie szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy oraz prowadzenia robót budowlanych", stanowi dodatkowy składnik, jaki może zawierać pozwolenie na budowę (art. 36 ust. Prawa budowlanego). Warunki wymienione w art. 36 ust. Prawa budowlanego nakładane są "w razie potrzeby", przez co należy rozumieć konieczność ich zawarcia w treści decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku, gdy ze względu np. na rodzaj inwestycji czy miejsce prowadzenia robót budowlanych, bądź też sposób ich wykonywania należy je wprowadzić (por. komentarz do art. 36 Prawa budowlanego [w:] Prawo budowlane. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Warszawa 2018, dostęp Legalis).

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 7a i 7b k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. polegający na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla strony okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. Strony niniejszego postępowania, wbrew twierdzeniom skarżących, nie były pozbawione "równych szans i realnych możliwości" przy czym niniejsza inwestycja jest strategiczną inwestycją w zakresie sieci przesyłowych wymienioną w ustawie o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji zakresie sieci przesyłowych.

Jako chybionym organ ocenił również podnoszony w odwołaniu J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. "przez postępowanie wbrew ustawowemu kategorycznemu nakazowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, polegające na nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymogów, jakich nie spełnił pierwotnie wniosek inwestora, co skutkowało wezwaniem inwestora do uzupełnienia wniosku, oraz nie wyjaśnienie podmiotom uczestniczącym w postępowaniu, jakie nieprawidłowości występowały w projekcie budowlanym". Stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada wymogom określonym w art. 107 k.p.a. W szczególności wbrew stanowisku J. B. i M. B. nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. "poprzez całkowite pominięcie w sentencji i uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazań, co do sposobu komunikacji i dojazdu Inwestora/Wykonawcy do nieruchomości w trakcie realizacji prac budowlanych zawiązanych z przedmiotową linią 400kV oraz po realizacji budowy w trakcie późniejszej obsługi linii". Powyższe nie stanowi składnika decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego z uwagi na okoliczność, że "projekt architektoniczno-budowlany nie zawiera szczegółowych geotechnicznych warunków posadowienia słupów - poszczególne stanowiska słupów znajdują się w oddaleniu od siebie i na różnych podłożach, powinien być zatem traktowane jako oddzielne obiekty budowlane, z których każdy powinien mieć określone indywidualne geotechniczne warunki posadowienia" Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że inwestor przy piśmie z 28 maja 2018 r. przedłożył dokumentację geologiczno – inżynierską, określającą warunki geologiczno-inżynierskie terenu dla celów projektowych budowy linii elektroenergetycznej 400 kV relacji J. – G., sporządzoną przez Przedsiębiorstwo Geologii i Ochrony Środowiska [...] w maju 2017 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest organem właściwym do oceny prawidłowości wykonanych przez inwestora: dokumentacji badań podłoża gruntowego, projektu geotechnicznego i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej. Jak zostało natomiast wskazane inwestor przedstawił te dokumenty.

Podnoszony przez J. B. i M. B. zarzut naruszenia art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego także nie zasługuje na uwzględnienie. Sporny projekt budowlany został dostosowany do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że w analizowanej sprawie nie znajduje zastosowania powoływane przez J. B. i Pana M. B. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109, poz. 719). Wskazany § 42 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia odnosi się bowiem do ustawiania stert, stogów i brogów w odległości co najmniej 30 m od urządzeń i przewodów linii elektrycznych wysokiego napięcia, nie zaś do obowiązku sytuowania nowej linii w odległości 30 m od stogów siania.

Odnosząc się do zarzutów J. B. i M. B. dotyczących wadliwie przygotowanego projektu architektoniczno - budowlanego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do sprawdzania zgodności z przepisami projektu architektoniczno-budowlanego, a wyłącznie do przeprowadzenia takiej kontroli w odniesieniu do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, w wyniku zmiany art. 35 Prawa budowlanego przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w Prawie budowlanym szeroką odpowiedzialnością projektanta. Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organy administracji architektoniczno-budowlanej, badają wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 705/13). Jak zostało wskazane wyżej projektanci spornej inwestycji takie oświadczenie złożyli.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podjęte rozstrzygnięcie nie mógł mieć wpływu kolejny zarzut J. B. i M. B., dotyczący okoliczności, że "projekt zawiera cały szereg niesprecyzowanych pojęć". Sporna inwestycja została zaprojektowana z zachowaniem wymaganych przepisów, a w związku z tym właściwy organ zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Za chybionym organ ocenił również zarzuty odwołania J. B. i M. B. dotyczące niedostatecznego ustosunkowania się "projektu do postępowania w przypadku wystąpień zdarzeń nagłych, awarii związanych z problemem", a także wskazujące na "brak określonej lokalizacji zaplecza budowy, bazy materiałowo-surowcowej i parku maszyn oraz przedstawienia rozwiązań techniczno-organizacyjnych mających na celu wyeliminowania ewentualnego negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wodno- gruntowe i uciążliwości dla ludzi na etapie realizacji obiektu projektu" oraz że "inwestor nie określił także ilościowo obszaru gruntu tymczasowo wymaganego na budowie. Kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w ww. decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] marca 2017 r., nr [...], znak: [...]. Na projekcie zagospodarowania terenu zaznaczono ponadto wszystkie działki - "grunty" - na których przewidziano sporne roboty budowlane oraz działki leżące w obszarze oddziaływania obiektu.

Mając na uwadze stanowisko przedstawione w piśmie J. B. i M. B. z 27 sierpnia 2018 r. organ wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu nie podlega ocenie sposób prowadzenia przez inwestora negocjacji w zakresie zawarcia ugody z właścicielami działek inwestycyjnych. Co zaś się tyczy zarzutu samowolnego rozpoczęcia robót budowlanych przez inwestora to zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, decyzje o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i decyzje o pozwoleniu na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Tym samym inwestor zgodnie z obowiązującym prawem mógł rozpocząć roboty budowlane.

W tym miejscy Sąd wskazuje, że w niniejszym postępowaniu sądowym doszło do rozpoznania i orzeczenia w odniesieniu do dwóch skarg, po połączeniu sprawy o sygn. akt VIISA/Wa 2532/18 – skarżących J. B. M. B. ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 2489/18 – skarżących K. C. – B. i T. B.

Skarżący K. C.- B. i T. B. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie • art.6 ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r.. Nr 80. poz. 717 z późn. zm.) w zw. z art. 64 ust. 1 , art. 21 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 140 kodeksu cywilnego poprzez naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności oraz prawa do życia i zachowania zdrowia; • art. 28 ust. 1, art. 27 w związku z art. 20 i art. 23 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym j.w., poprzez naruszenie zasad i trybu sporządzania planu oraz nie rozstrzygnięcie uwag do projektu planu zgłoszonych przez skarżących, a także ustalenie planu w oparciu o niewłaściwą, nieaktualną mapę na której nie było naniesionego budynku mieszkalnego skarżących; • art. 288 w zw. z art. 305(4) kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie uwag skarżących do projektu planu tak, aby służebność przesyłu jak najmniej utrudniała korzystanie w/w z nieruchomości obciążonej; • art. 6. 7 i 8 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska sporządzonej w Aarhus z 25 czerwca 1998 r. (Dz. U. z 2003 Nr 78, poz. 706 i 707), poprzez podjęcie decyzji o wytyczeniu linii 400 kV wbrew woli mieszkańców z pominięciem wymaganych procedur, w szczególności szerokich konsultacji społecznych, wysłuchania wszystkich możliwych scenariuszy w celu przyczynienia się do ochrony prawa każdej osoby; • art. 10 ust. 1 specustawy przesyłowej, poprzez nieprzesłanie na ich adres decyzji Wojewody [...] tak, aby mogli oni w ustawowym terminie wnieść odwołanie.

Skarżący K. C. – B. i T. B. wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych. Ich stanowisko znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

Skarżący J. B. i M. B., reprezentowani przez adwokata Z. S. zaskarżonej decyzji zarzucili :1. naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt. 2 w zw. z art. 33 ust. 3 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę linii 400 kV J. – G. w zakresie od słupa 157 do słupa 179 w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400kV P. – J. – G.", pomimo niezłożenia przez inwestora prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami należącymi do skarżących na cele budowlane, a także pomimo wezwania przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego do przedłożenia oświadczenia i posiadanym prawie do dysponowania w.w. nieruchomościami, jakie to braki nie zostały uzupełnione przez inwestora w sposób należyty, co zatem skutkowało wydaniem decyzji wbrew ustawowym wymogom zamieszczonym w art. 32 ust. 4 pkt. 2 prawa budowlanego; 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art.7 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, nienależytą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego wyrażającą się w stanowisku organu odwoławczego, który przyjął, że ,,przepisy prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym", w sytuacji gdy decyzje organów administracji zostały wydane pomimo nie posiadania takiego tytułu przez Inwestora; 3. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 5 prawa budowlanego poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich uczestników postępowania administracyjnego oraz przez nie zastosowanie zasady proporcjonalności i jak najmniejszej ingerencji w prawo własności skarżących przez nieuwzględnienie rażącego oddziaływania planowanej budowli na środowisko naturalne, a zwłaszcza na zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu ludzi i hodowle zwierząt; 4. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 i pkt. 2 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2018r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę linii 400 kV J. – G. w zakresie od słupa 157 do słupa 179 w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Budowa linii 400kV P. – J. – G." w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący J. B. i M. B. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Także stanowisko tych skarżących znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Dodatkowo organ podniósł, że zgodnie z 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych wojewoda doręcza decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadamia o jej wydaniu, w drodze obwieszczenia, w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na lokalizację tej inwestycji, na stronach internetowych urzędu wojewódzkiego oraz tych gmin, a także w prasie o zasięgu ogólnopolskim, ze skutkiem doręczenia na dzień obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim. Właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych decyzją o pozwoleniu na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiadomienie o wydaniu decyzji doręcza się na adres określony w katastrze nieruchomości, przy czym doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] zawiadomił strony o wydaniu własnej decyzji z [...] marca 2018 r., nr [...], znak: [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił też, że zarzuty skarg stanowią w istocie powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej, do których odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skarg nie są uzasadnione.

I tak skarżący K. C. – B. i T. B. w ramach sądowej kontroli zaskoczonej decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą skutecznie podnosić naruszenia w szczególności cyt. "art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym". Nie mogą bowiem powoływać się na wady prawa miejscowego - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co zostało prawidłowo i wyczerpująco omówione w powołanym wyżej uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący nie wskazali żadnego przepisu prawa, którego naruszenie mogłoby prowadzić w niedopuszczalnej ingerencji w przysługujące im prawo własności.

Podnoszona w skardze kwestia rekompensat z tytułu poniesionych szkód to materia prawa cywilnego, która nie mogła być badana w niniejszym postępowaniu przez organ administracji architektoniczno budowlanej, ani w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Roszczenie w tym przedmiocie mogą być dochodzone tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Organy, w toku postępowania o pozwolenie na budowę, nie mogą badać zasadności przebiegu inwestycji liniowej z punktu widzenia oceny poszczególnych właścicieli nieruchomości pozostających w obszarze jej oddziaływania. O przebiegu inwestycji decyduje inwestor i autor projektu. Ewentualne pertraktacje ugodowe czy ich brak nie wpływają na ocenę projektu dokonywaną przez organ w sprawie o pozwolenie na budowę. Projekt zagospodarowania podłega weryfikacji tylko pod względem zgodności z przepisami prawa. Tu zaś zasadnie stwierdzono, że inwestycję zaprojektowano z ich poszanowaniem.

Również poza procedurą dotyczącą pozwolenia na budowę pozostaje kwestia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym zdrowie i życie ludzkie. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu, okoliczności te wyczerpująco wyjaśnia.

Ponownie należy wskazać na roszczenia cywilnoprawne, możliwe do dochodzenia tylko przed sadem powszechnym, gdy zważyć na zarzuty dotyczące utraty wartości nieruchomości stanowiących własność skarżących.

Sąd za nieuzasadnione ocenił również zarzuty skarżących J. B. i M. B.

Wbrew stanowisku skarżących inwestor dysponował prawem do nieruchomości objętych przedmiotową inwestycją. Prawidłowo i wyczerpująco okoliczność tą omówił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Powoływany przez skarżących wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2018 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1084/16 dotyczący postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - nie ma żadnego odniesienia do postepowania w niniejszej sprawie, w której organ badał dopuszczalność zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Podkreślmy, organ zasadnie nie oparł się tylko na złożonym przez inwestora oświadczeniu o prawie dysponowania nieruchomościami na cele niniejszej inwestycji ale prawidłowo poddał je także właściwej weryfikacji.

Wbrew stanowisku skarżących, w toku niniejszego postepowania dwuinstancyjnego zatwierdzono projekt budowlany i wydano pozwolenie na budowę w oparciu o kompletną dokumentację.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja wydana została w postepowaniu, w którym nie doszło do naruszenia zasad opisanych w art. 7, 77 k.p.a. Uzasadnienie zaś zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada kryteriom przewidzianym w art.107 § 3 k.p.a. Zawiera wyczerpujące ustalenia stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienie prawne, ze szczegółowym i prawidłowym rozważeniem zarzutów podnoszonych przez odwołujących się.

Skarżący twierdzą cyt. "zaskarżona decyzja w sposób oczywisty narusza przepisy, które nakazują poszanowanie w równym stopniu interesów wszystkich uczestników postępowania administracyjnego oraz poszanowanie zasady proporcjonalności przy jak najmniejszej ingerencji w prawo własności, wynikające z treści art. 7 kpa oraz art. 21 i art. 64 Konstytucji RP w zw. z art. 5 prawa budowlanego". Skarżący nie wskazują jednak naruszenia konkretnych przepisów prawa, w wyniku czego doszło do pogwałcenia praw im przysługujących.

Powtórzmy, kwestie oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne, w tym zdrowie i życie ludzi i zwierząt nie były przedmiotem niniejszego postępowania, dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).