Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 779/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1 i par 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji organu I instancji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2013 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 10 czerwca 2015 r. M. J. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] r. w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na rok 2013.

Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. stwierdził wygaśnięcie decyzji tego organu z [...]r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2013 r. Decyzja została doręczona podatnikowi 12 listopada 2014 r. Podatnik 28 listopada 2014 r. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, które nie spełniło wymogów art. 168 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. nie zawierało podpisu podatnika. W związku z powyższym strona została wezwana do uzupełnienia braków formalnych odwołania w terminie 7 od dnia doręczenia wezwania.

W odpowiedzi pismem z 28 stycznia 2015 r. (data nadania 29 stycznia 2015 r.) podatnik poinformował Urząd Skarbowy w B., że nie składał odwołania od otrzymanej decyzji, a odwołanie złożył dopiero cyt. "w dniu dzisiejszym do B.". Wraz ze złożonym pismem strona wniosła również pismo zatytułowane "odwołanie od decyzji [...] dotyczącej ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2012" oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania podatnik stwierdził, że w dniu, w którym doręczono mu decyzję, trafił do szpitala. W okresie od 12 do 18 listopada 2014r. przebywał w szpitalu w B. w związku z problemami poudarowymi mózgu, nadciśnieniem, TIA i chorobą niedokrwienną serca. W związku z powyższym nie był w stanie sporządzić i wysłać odwołania. Dodatkowo podatnik wyjaśnił, że choruje nadal i nie jest zdolny do prowadzenia swoich spraw. Z uwagi na fakt, iż stan zdrowia podatnika poprawił się mógł złożyć odwołanie. Do wniosku dołączono karty informacyjne ze szpitala, orzeczenie o niepełnosprawności oraz zaświadczenia lekarskie. Z dokumentów tych wynika, że w okresie od 13 lipca 2013 do 23 lipca 2013 r. podatnik przebywał na Oddziale Neurologicznym w Szpitalu Wojewódzkim w B. z powodu udaru mózgu, niedowładu kończyny górnej prawej, nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. W okresie od 12 do 18 listopada 2014 r. M. J. przebywał w tym samym szpitalu z rozpoznaniem TIA (z tętnicy szyjnej), nadciśnienia tętniczego i choroby niedokrwiennej serca. W zaleceniach lekarskich i pielęgniarskich wskazano m.in. na dalsze leczenie w POZ i Poradni Neurologicznej, prozdrowotny styl życia i aktywność fizyczną na miarę możliwości. Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w B. orzekł 3 kwietnia 2014 r. o znacznej niepełnosprawności strony o charakterze okresowym do 31 marca 2016 r. Z kolei z zaświadczenia wydanego 24 stycznia 2015 r. przez specjalistę psychologii klinicznej i wychowawczej wynika, iż strona cierpi na upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim, cechy organicznego uszkodzenia o.u.n., zaburzenia osobowości w wyniku organicznego uszkodzenia c.u.n. Natomiast specjalista w dziedzinie psychiatrii w zaświadczeniu z 24 stycznia 2015r. na podstawie ww. dokumentacji medycznej stwierdził, iż podatnik wymaga aktywnego leczenia psychiatrycznego, internistycznego i neurologicznego i w związku z tym zdaniem lekarza od dnia 19 listopada 2014 r. nie był w stanie dotrzymać terminów administracyjnych w Urzędzie Skarbowym w B.

Postanowieniem z 28 kwietnia 2015 r., na podstawie art. 216 § 1 i art. 163 § 1 i § 2 w zw. z art. 162 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej "O.p." Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że okoliczności podniesione przez stronę w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy podatnika w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, według którego nie każda choroba jest przeszkodą do dokonywania określonej czynności procesowej, samo posiadanie zwolnienia lekarskiego nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza ono bowiem możliwości dokonania czynności procesowej przez stronę, np. ustanowienie pełnomocnika lub sporządzenie odwołania i nadania go przez pocztę osobiście lub przez domownika. Przywrócenie terminu będzie uzasadnione zaś w przypadku nagłej choroby, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Tymczasem z przedłożonej dokumentacji medycznej wynika, iż strona choruje co najmniej od 13 lipca 2013 r., tj. od dnia, w którym M. J. trafił do szpitala z powodu udaru mózgu i pozostałych dolegliwości. Organ podkreślił, że przewlekła choroba nie była przeszkodą, której podatnik nie mógł usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Organ przypomniał, że decyzję Naczelnika US w B. podatnik odebrał osobiście 12 listopada 2014 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 26 listopada 2014 r., przy czym Dyrektor stwierdził, iż z uwagi na pobyt w szpitalu w okresie od 12-18 listopada 2014 r. podatnik uprawdopodobnił, że w tym okresie złożenie odwołania nie było możliwe. Niemniej pozostawało jeszcze osiem dni do upływu 26 listopada 2014 r. terminu do wniesienia odwołania, co dawało stronie możliwość ewentualnego ustanowienia pełnomocnika. Pismem datowanym na 26 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego 28 listopada 2014 r.) strona wniosła (niepodpisane) odwołanie od decyzji z [...] r. w sprawie wygaśnięcia karty podatkowej. Organ zanegował przy tym twierdzenia podatnika zawarte w piśmie z 28 stycznia 2015 r., w którym M. J. stwierdził, iż nie składał odwołania. Powyższe w ocenie organu pozostaje bowiem w sprzeczności z zeznaniem strony złożonym w Komendzie Powiatowej Policji w B. 5 grudnia 2014r., w sprawie o sygn. akt [...], z którego wynika, że podatnik, pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy, oświadczył, iż od 1990 r. prowadzi działalność gospodarczą działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu w formie karty podatkowej, którą to działalność zawiesił w 2013 roku. W toku przesłuchania oświadczył ponadto, iż cyt. "Dostałem wtedy pismo z Urzędu Skarbowego w B., że cofnięto mi możliwość rozliczenia się kartą podatkową za rok 2012 i 2013 (...). Ja napisałem odwołanie od tej decyzji w zakresie karty podatkowej." Wobec powyższego organ uznał, że podatnik potwierdził fakt złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w sprawie wygaśnięcia karty podatkowej. W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., trudno uznać, że przeszkoda w dochowaniu terminu do złożenia odwołania była niezależna od podatnika i istniała nieprzerwanie od 12 listopada 2014r., aż do dnia 28 stycznia 2015 r. kiedy to M. J. sporządził wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Co więcej w ww. okresie, tj. 12 listopada 2014r. – 28 stycznia 2015r. podatnik uczestniczył 5 grudnia 2014r., w przywołanych wyżej czynnościach procesowych w Komendzie Powiatowej Policji w B. w charakterze świadka.

W tej sytuacji mając na uwadze przepis art. 162 § 2 ustawy O.p. oraz fakt samodzielnego uczestnictwa podatnika w dniu 5 grudnia 2014r. we wskazanych czynnościach procesowych, w sposób nie wskazujący na jakiekolwiek problemy zdrowotne (poznawcze) - świadczy o tym, że nawet jeśli przyjąć, że przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania trwały nieprzerwanie od 12 listopada 2014r., to na pewno ustąpiły w 5 grudnia 2014r., a zatem 7-dniowy termin od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania upłynął 12 grudnia 2014 r.

W tym stanie faktycznym Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie przepisu art. 228 § 1 pkt 2 O.p., postanowieniem z [...]r. nr [...] w pierwszej kolejności stwierdził, iż powyższe odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a następnie postanowieniem z 28 kwietnia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...]r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...]r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2013 rok.

W skardze złożonej do sądu administracyjnego M. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podatnik podkreślił, że problemy zdrowotne spowodowały, że nie był w stanie złożyć odwołania wcześniej. Skarżący choruje do dziś i nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji. W ocenie Skarżącego złożone zaświadczenie lekarskie jest wystarczające do uprawdopodobnienia choroby.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje

Skarga podlega oddaleniu.

W niniejszej sprawie skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważań należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu do wniesienia odwołania znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy pismo zawierające decyzję organu I instancji zostało doręczone prawidłowo, skutkiem czego rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania. W przeciwnym razie, wniosek o przywrócenie terminu byłby bezprzedmiotowy, gdyż termin do dokonania tej czynności procesowej nie rozpocząłby w ogóle swego biegu.

Na wstępie należy wskazać, że zagadnienie skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji zostało przez organ odwoławczy rozstrzygnięte prawidłowo. Jak wynika z akt sprawy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. skarżący odebrał osobiście 12 listopada 2014 r.

W myśl art. 223 § 2 O.p. termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. A zatem w omawianym przypadku termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu 26 listopada 2014 r. Z akt sprawy wynika tymczasem, iż skarżący wniósł odwołanie 28 listopada 2014 r., co wynika z daty stempla pocztowego umieszczonego na kopercie znajdującej się a aktach administracyjnych niniejszej sprawy (k. 40), zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony 29 stycznia 2015 r. (k. 49).

W wypadku ustalenia, że termin do wniesienia odwołania nie został dochowany, organ odwoławczy stwierdza tę okoliczność w formie postanowienia. W tej sytuacji organ podatkowy trafnie w oparciu o art. 228 § 1 pkt 2 O.p. postanowieniem z [..] r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zagadnieniem spornym o podstawowym znaczeniu w rozstrzyganej sprawie jest zasadność stanowiska organu odwoławczego wskazującego na brak podstaw do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

W tym kontekście wskazać należy, że kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Powołany przepis kreuje zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma przesłanka braku winy strony w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że wystarczy, iż przesłanka ta zostanie przez stronę uprawdopodobniona. W orzecznictwie sądowym i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych (por. np. W. Siedlecki - Zarys postępowania cywilnego, Warszawa 1968, s. 247, a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 maja 2010 r., III SA/Wa 97/10). Jednocześnie przy ocenie, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swej winy, bierze się pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i ocenia winę według obiektywnych mierników staranności. Podkreślić przy tym należy za poglądami doktryny, że kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do dochowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. B. Adamiak. J. Borkowski. R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2003, s. 566). Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 1999 r., II SA/Wa 45/99).

W rozpoznawanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania skarżący wskazał pobyt w szpitalu w okresie od 12 do 18 listopada 2014 r. związany z przebytym udarem mózgu, nadciśnieniem, TIA i chorobą niedokrwienną serca. Problemy te spowodowały w ocenie strony, iż nie był w stanie sporządzić i wysłać odwołania. Ponadto wskazał, że choruje do dnia dzisiejszego i w praktyce nie jest zdolny do prowadzenia swoich spraw. Podkreślił, że strona nie reprezentowana przez pełnomocnika, nie może sama z siebie przewidzieć, jakich dokumentów spodziewa się organ w związku ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Trudno jest też zdaniem skarżącego przewidzieć, że zaświadczenie lekarskie nie jest wystarczającym dla wskazania, iż było się chorym, a skoro organ podatkowy prowadzi postępowanie i ma wątpliwość co do uprawdopodobnienia choroby winien zgodnie z przepisami prawa przeprowadzić postępowanie wyjaśniające.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń strony należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Pogląd o konieczności istnienia ze względu na chorobę niemożności działania po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu i niewystarczalności w tym zakresie przedłożenia zaświadczenia lekarskiego znajduje szerokie potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. II GSK 744/10, postanowienie SN z 11 grudnia 2008 r., IV CZ 102/08 oraz z dnia SN z 29 maja 2007 r., II UZ 9/07, wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r., I FSK 356/09 i przywołane tam orzeczenia, wyrok NSA z 26 stycznia 2010 r., II OSK 144/09, wyrok NSA z 15 lipca 2009 r., II OSK 1162/08, wyrok NSA z 12 lutego 2008 r., II FSK 1145/07, wyrok NSA z 5 września 2002 r., I SA/Ka 1313/01, wyrok NSA z 11 marca 1998 r., I SA/Po 865/97, wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2009 r., V SA/Wa 1366/09, wyrok WSA w Łodzi z 26 sierpnia 2008 r., I SA/Łd 1441/07).

Podkreślić należy, że nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia sama przez się braku zawinienia i przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej.

A zatem ocena, czy uprawdopodobniony został brak winy w uchybieniu terminu nie ogranicza się zatem do ustalenia, czy twierdzenie wnioskodawcy o chorobie jest wiarygodne (tj. np. potwierdzone zaświadczeniem lekarskim), ale musi również uwzględniać na przykład to, czy wskazana przyczyna uchybienia terminowi stanowi przeszkodę niemożliwą do przezwyciężenia i czy zainteresowany wykazał należytą staranność w podjęciu działań mogących zapobiec uchybieniu terminu, przykładowo poprzez wyręczenie się inną osobą.

Tego natomiast w toku postępowania zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił. W szczególności należy wskazać, że przedłożone w przedmiotowej sprawie zaświadczenia lekarskie nie wskazują na chorobę nagłą, która nie pozwoliła nawet na wyręczenie się inną osobą, a wręcz przeciwnie, jak wynika z dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zaświadczeń lekarskich dolegliwości skarżącego mają charakter przewlekły i długotrwały.

Ponadto, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu skarżący pismem opatrzonym datą 26 listopada 2014 r. lecz nadanym na poczcie dwa dni później wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, a zatem choroba nie uniemożliwiła stronie dokonania ww. czynności procesowej. Natomiast twierdzenie strony zawarte w piśmie z 28 stycznia 2015 r., jakoby nie składał powyższego odwołania należy uznać za gołosłowne. Z koperty znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, wynika, że zawierała ona odwołanie dotyczące lat 2012-2013. Przesyłka zawierająca taką zawartość została dostarczona do US w B. 1 grudnia 2014 r. – k. 40 akt administracyjnych. Co istotne organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia za uprawdopodobnione uznał, że w okresie od 12 do 18 listopada z uwagi na pobyt skarżącego w szpitalu nie był on w stanie wnieść odwołania. Należy się zgodzić jednak z argumentacją organu, iż stan zdrowia skarżącego nie uniemożliwił mu sporządzenia odwołania opatrzonego datą 26 listopada 2014 r., które jednak zostało nadane z dwudniowym uchybieniem terminu do jego wniesienia, tj. 28 listopada 2014 r., zaś wniosek z 28 stycznia 2015 r. o przywrócenie terminu do jego wniesienia został nadany na poczcie dopiero 29 stycznia 2015 r.

Sąd podkreśla przy tym, że w toku przeprowadzonego postępowania organ ustalił ponad wszelką wątpliwość, iż 5 grudnia 2014 r. podatnik był przesłuchiwany w Komendzie Powiatowej Policji w B. w sprawie o sygn. akt [...] (k. 56 akt administracyjnych). Z treści protokołu przesłuchania sporządzonego w tym dniu. Wynika zaś, iż skarżący potwierdził fakt złożenia odwołania od decyzji w sprawie wygaśnięcia karty podatkowej za 2013 rok. Wobec powyższego przyjmując najkorzystniej dla strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, iż skoro pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań skarżący uczestniczył w ww. czynnościach procesowych w KPP w B. należy przyjąć że nawet przy założeniu, iż przyczyny uniemożliwiające stronie najpierw wniesienie odwołania, a następnie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania trwały nieprzerwanie od dnia hospitalizacji, tj. 12 listopada 2014 r., to z pewnością ustąpiły 5 grudnia 2014 r., a zatem wynikający z art. 162 § 2 O.p. termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął bezskutecznie 12 grudnia 2014 r.

Ze stanowiskiem tym Sąd zgadza się w całej rozciągłości, wskazując dodatkowo, iż poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że skarżący cierpi na szereg przewlekłych schorzeń, skoro jednak był w stanie sporządzić 26 listopada 2014 r. odwołanie, które zostało nadane w urzędzie pocztowym 28 listopada 2014 r., a następnie 5 grudnia 2014 r. był również w stanie wziąć udział w przesłuchaniu w charakterze świadka należy stwierdzić, że nie zachodziły żadne okoliczności uniemożliwiające stronie złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z zachowaniem terminu wynikającego z art. 162 § 2 O.p.

W opinii Sądu, organ w przedmiotowej sprawie podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaś ocena zebranych dowodów została przeprowadzona sposób wyczerpujący i nie narusza reguł swobodnej oceny. Sporne kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione oraz znalazły odzwierciedlenie zarówno w zebranym materiale dowodowym, jak i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270), należało skargę oddalić.

ak