Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 901/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: par. 8 i 9
journal: Dz.U. 2000 nr 79 poz 898
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., którą to decyzją cofnięto A.O. pozwolenie na broń palną do celów sportowych.

Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U.

z 2012 r., poz. 576 ze zm.).

W motywach uzasadnienia organ podał, że postępowanie wobec strony wszczęto na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. z uwagi na uzyskanie informacji o toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym o czyn z art. 158 § 1 kk i art. 157 § 1 kk. Z tego też powodu, na podstawie art. 15 ust. 5 tej ustawy, wezwano ją do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolność do dysponowania bronią. W wyniku postępowania odwoławczego, zainicjowanego przez organ Policji, strona otrzymała negatywne orzeczenie psychologiczne, co stanowiło podstawę do obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Powyższe rozstrzygnięcie organ oparł na orzeczeniu psychologicznym wydanym przez dr I.L., specjalistę psychologii klinicznej nr [...] z dnia

[...] grudnia 2014 r., upoważnioną do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (k. 146).

W orzeczeniu tym stwierdzono, że A.O. wskazuje istotne zaburzenie funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

Organ wyjaśnił, że ostateczne negatywne orzeczenie psychologiczne ma charakter ostateczny, stosownie do § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia

7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.).

W konkluzji stwierdził, iż uwzględniając obligatoryjny charakter przepisów prawa materialnego, wynikający z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, miał obowiązek cofnąć A.O. pozwolenie na broń palną do celów sportowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania, podniósł naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 8 ust. 4 pkt 2 i ust.

6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych (...).

Zarzucił, że strona została poddana powtórnemu badaniu psychologicznemu

z pominięciem terminów wykonania tych badań, bez uzyskania orzeczenia lekarza jednostki badawczo-rozwojowej wymienionej w § 5 ust. 4 rozporządzenia. Wskazywał, że powtórne badanie ([...].12.2014 r.) odbyło się po upływie 6 miesięcy od pierwotnego zaś termin przeprowadzenia badań powtórnych wynosi 30 dni. W ocenie strony skarżącej, organ winien był podjąć interwencję oraz działania, w celu zapewnienia stronie możliwości poddania się badaniu w terminie przewidzianym prawem.

W skardze podniesiono również, że organy nie posiadają odrębnej listy psychologów do wydawania orzeczeń w I i II instancji.

Zarzucono, że stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., w ramach badań lekarskich mogą być przeprowadzone badania specjalistyczne przez lekarza jednostki budowlano rozwojowej w rozszerzonym zakresie, które wobec skarżącego nie zostały przeprowadzone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że ostatecznie, negatywne orzeczenie psychologiczne wyznacza możliwość dysponowania bronią. Wskazał, że organy Policji nie mają kompetencji do weryfikowania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w I i II instancji. Nie mogą dokonywać oceny orzeczeń psychologicznych. Są nimi związane i zobligowane respektować ich treść.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż organ cofając A.O. pozwolenie na broń palną do celów sportowych, rozstrzygnięcie swe oparł na orzeczeniu psychologicznym z [...] grudnia 2014 r.

Orzeczeniem psychologicznym z [...] grudnia 2014 r. dr I.L. psycholog, specjalista psychologii klinicznej, upoważniona do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (k. 146) stwierdziła,

że A.O. wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego

i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni

i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., 576 ze zm.).

Powyższe orzeczenie zostało wydane w trybie odwoławczym. Podkreślić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, są niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą dokonywać ich oceny. Skoro badania ogólne, badania psychologiczne, badania specjalistyczne oraz w razie potrzeby pomocnicze

i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadającej, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni dowodu, na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd.

Wskazać też trzeba, iż w niniejszej sprawie w całości został wyczerpany tryb weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwoławczym, albowiem orzeczenie to poddane zostało procedurze kontrolnej przewidzianej w § 9 powołanego rozporządzenia.

Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 ww. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Jeżeli zatem w sprawie

o wydanie pozwolenia na broń uprawniony lekarz w ostatecznej opinii stwierdził brak zdolności skarżącego do dysponowania bronią, to powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania kolejnych opinii jest zbędne (zob. wyroki NSA: z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II OSK 1273/04, LEX nr 189224; z dnia 14 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 749/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest zatem podstaw prawnych, aby organ Policji mógł prowadzić w tym zakresie dalsze postępowanie dowodowe.

Rację ma organ wyjaśniając, że obwiązek przedstawienia orzeczeń wprowadzono ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki jej użycia. Broń, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które nią dysponują, muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenia psychologiczne i lekarskie, które osoba posiadająca pozwolenie na broń ma obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji, potwierdzają zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego ustawodawca dla ochrony interesu społecznego przyjął, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń którekolwiek z tych orzeczeń bezwzględnie wyklucza możliwość zachowania prawa do broni palnej.

Podkreślić należy, że wolą ustawodawcy jest, by bronią nie mogły dysponować osoby, które nie posiadają do tego zdolności w myśl przepisów prawa materialnego,

w związku z czym przepisom tym nadany został walor obligatoryjności. Oznacza to, że organom Policji nie pozostawiono żadnego marginesu swobody w wyborze sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w przypadku ustalenia, w drodze prawem nakazanej, braku zdolności psychofizycznej danej osoby do dysponowania bronią.

Reasumując, wydane w trybie odwoławczym orzeczenie psychologiczne wiązało organy Policji, co do ustalenia istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni

i amunicji.

Konkludując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów ww. rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r., a także przepisów postępowania administracyjnego, są nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.