Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 629/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Ochrona zwierząt
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2, art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 8 pkt 2, art. 8 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1855
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazów weterynaryjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. (dalej: PWLW) uchylił w całości decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. (dalej: PLW) z dnia p[...] kwietnia 2019 r. znak [...] nakazującą A. M. wykonanie obowiązków weterynaryjnych i umorzył w całości postępowanie przed organem pierwszej instancji.

Z akt sprawy wynika, że A. M. prowadzi działalność nadzorowaną w zakresie obrotu zwierzętami. Obrót ten odbywa się m.in. w punkcie skupu w miejscowości T.

W piśmie z dnia 5 lutego 2019 r. (doręczonym stronie w dniu 8 lutego 2019 r.) PLW przypomniał A. M. o treści art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r., poz. 1967 ze zm.), dalej: ustawa, tj. o obowiązku zawiadamiania powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 godziny przed planowanym terminem ich załadunku i wyładunku.

Następnie PLW wszczął postępowanie w sprawie niespełnienia przez A. M. wymagań weterynaryjnych, o których mowa w piśmie informującym z dnia 5 lutego 2019 r. W trakcie postępowania A. M. przesłał organowi w dniu 21 marca 2018 r. drogą poczty elektronicznej informację, zgodnie z którą "skup w miejscowości T. prowadzony jest w każdy poniedziałek w godzinach od 8 do 10.30". Jak ustalił organ pierwszej instancji, w dniach 25 marca 2019 r. i 1 kwietnia 2019 r. przedstawiciel przedsiębiorcy przyjechał do wymienionego punktu skupu, ale nie kupił żadnej sztuki, gdyż żadne zwierzę nie zostało dostarczone do skupu. Na dowód powyższego włączono do akt informację zawierającą pieczątki i podpisy właściwych nadzorujących lekarzy weterynarii (k. 4 akt adm. organu pierwszej instancji).

W powyższych okolicznościach PLW decyzją z dnia 15 kwietnia 2019 r.:

1. nakazał A. M. zawiadamianie Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. o załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 godziny przed planowanym terminem ich załadunku i wyładunku w punkcie skupu zwierząt w miejscowości T. ([...]),

2. nakazał wykonanie ww. czynności w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja staje się ostateczna,

3. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a.

W podstawie prawnej decyzji wymieniono art. 8 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 5 ust. 8 pkt 2 i art. 1 pkt 1 lit. c ustawy.

Zdaniem PLW, A. M. przy wykonywaniu działalności nadzorowanej naruszył wymagania weterynaryjne, tj. nie dopełnił obowiązku zawiadamiania właściwego powiatowego lekarza weterynarii o planowanym terminie załadunku i wyładunku zwierząt, bowiem "zawiadomienie" z dnia 21 marca 2019 r. przesłane e-mailem nie spełnia wymogu każdorazowego zawiadomienia. Uwzględniając stopień zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, konieczne było, w ocenie organu, wydanie decyzji nakazującej usunięcie uchybień w określonym terminie. Uzasadniając nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji wskazał, że jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego a także ważny interes społeczny. Niespełnianie ww. wymagań weterynaryjnych prowadzi do utrudnienia, a w niektórych przypadkach wręcz uniemożliwienia nadzoru nad załadunkiem i wyładunkiem zwierząt. Może to wpływać negatywnie na dobrostan zwierząt, a w konsekwencji - negatywnie wpływać na jakość pozyskiwanych produktów żywnościowych pochodzenia zwierzęcego, tym samym stwarzać zagrożenie dla zdrowia człowieka.

Odwołanie w sprawie złożył A. M. Zarzucił naruszenie:

- art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten wymaga każdorazowego zawiadomienia, podczas gdy nie posłużono się w nim tym terminem, a jedynie wskazano moment końcowy, do którego zawiadomienie należy wystosować;

- art. 7a K.p.a., poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej przepisu art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy na niekorzyść strony i uznanie, że powiadomienie wystosowane w dniu 21 marca 2019 r. nie stanowiło wypełnienia obowiązku zawiadomienia;

- art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez niepoinformowanie strony o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej i zaskarżonej;

- art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 6 i 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji nakazującej zawiadamianie w sytuacji gdy obowiązek ten wynika wprost z ustawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji naruszającej zaufanie do praworządności działań organu, a przez to nieważnej.

Zdaniem odwołującego się, przepis art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy nie wprowadza obowiązku każdorazowego zawiadamiania powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce załadunku i wyładunku zwierząt o załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 godziny przed planowanym terminem ich załadunku i wyładunku. Przepis powyższy należy interpretować w ten sposób, że wysłanie zawiadomienia może nastąpić najpóźniej 24 godziny przed planowanym terminem załadunku i wyładunku zwierząt. Przepis określa termin końcowy i każde wysłanie ww. informacji z zachowaniem (końcowego) terminu, o którym mowa powyżej (nawet z rocznym wyprzedzeniem), będzie spełnieniem obowiązku. Wysyłając do PLW w dniu 21 marca 2019 r. informację o tym, że skup w miejscowości T. prowadzony jest w każdy poniedziałek w godzinach od 8 do 10:30 strona zawiadomiła organ o załadunku i wyładunku zwierząt odbywającym się w dniach: 25 marca 2019 r., 1 kwietnia 2019 r., 8 kwietnia 2019 r., 15 kwietnia 2019 r., 22 kwietnia 2019 r., jak i o każdym następnym odbywającym się w poniedziałek. Zdaniem strony, nakaz informowania właściwego powiatowego lekarza weterynarii o załadunku i wyładunku zwierząt zalicza się do kategorii obowiązków, które nie są nakładane (indywidualizowane) za pośrednictwem aktu administracyjnego, a wynikają bezpośrednio z ustawy. Odwołujący się zakwestionował nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na brak zagrożenia zdrowia i życia ludzkiego.

Zaskarżoną decyzją orzeczono na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylając rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w całości i umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak materialnoprawnych podstaw do władczej, decyzyjnej ingerencji organu administracji publicznej. Organ odwoławczy przyznał rację odwołującemu, że obowiązek zawiadamiania określony został de iure w art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy i powinien być przez stronę bezwzględnie realizowany. PWLW wskazał, że dostrzega wątpliwość interpretacyjną na tle przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednakże indywidualne rozstrzygnięcie zależy od okoliczności konkretnej sprawy i charakteru obowiązku, jakiemu uchybiła strona. W tym konkretnym przypadku sposób konkretyzacji obowiązku strony w postaci złożenia stosownego zawiadomienia i określenie go przez organ pierwszej instancji na przyszłość, w formie działań powtarzających się, uniemożliwia wydanie decyzji nakazującej usunięcie uchybień powstałych w czasie przeszłym. Wydawanie decyzji stanowiącej powielenie normy prawnej wynikającej z przepisu rangi ustawowej, jest zbędne. Należało zatem, zdaniem organu odwoławczego, uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie. Wystąpiła bowiem trwała i nieusuwalna przeszkoda w prowadzeniu postępowania.

Odnośnie interpretacji art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy, to PWLW podzielił wykładnię zastosowaną przez organ pierwszej instancji oraz wskazał na konieczność uwzględnienia celu tej regulacji. Wyjaśnił, że ustawodawca użył w tym przepisie liczby pojedynczej a nie mnogiej, zatem zawiadomienie ma dotyczyć jednej czynności załadunku i wyładunku a nie wielu, być może powtarzających się czynności. Zdaniem PWLW, sens tego przepisu należy ujmować z uwzględnieniem specyfiki pracy organów kontroli i czynności niezbędnych do wykonania podczas planowanego załadunku i wyładunku. Wskazał na treść art. 13 ust. 2 Dyrektywy Rady z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną. Wyprowadził, że nadzór pełniony przez urzędowego lekarza weterynarii i wszystkie czynności podejmowane przez niego w tym zakresie gwarantują obrót wyłącznie zwierzętami zidentyfikowanymi, posiadającymi dokumentację zdrowotną, jak również pochodzącymi ze stad oficjalnie uznanych za wolne od gruźlicy, brucelozy i białaczki (lub w przypadku zwierząt rzeźnych spełniającymi warunki wymienione w art. 6 ust. 3 Dyrektywy). Zaplanowanie nadzoru musi być pewne i nie dezorganizujące pracy organów weterynaryjnych. Zawiadomienie o treści informującej, że załadunek i wyładunek zwierząt będzie następował co tydzień nie daje gwarancji, że faktycznie będzie miał miejsce. Rodzi po stronie organu obowiązek zapewnienia obsługi załadunku i wyładunku, niezależnie czy faktycznie się odbędzie.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Wskazał, że strona nie podjęła próby wykazania związku między rzekomym uchybieniem a treścią zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, że strona miała możliwość wypowiedzenia się w toku postępowania, o czym świadczy korespondencja mailowa datowana na dzień 21 marca 2019 r. Organ wskazał także na analogiczną sprawę o sygnaturze [...]. Końcowo zwrócił uwagę, że udokumentowany w aktach postępowania administracyjnego stan faktyczny winien zostać poddany analizie w kontekście treści art. 85 ust. 1 ustawy i dalszej ewentualnej procedurze tam wskazanej.

Skargę na powyższą decyzję, wskazując że kwestionowane jest jej uzasadnienie, złożył do sądu administracyjnego A. M. Zarzucił naruszenie art. 6, art. 7a, art. 8 K.p.a. w związku z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ustawy wymaga każdorazowego zawiadomienia o załadunku i wyładunku zwierząt, podczas gdy ustala on końcowy termin, a w konsekwencji zawiadomienie nawet z rocznym wyprzedzeniem będzie spełnieniem obowiązku z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy. W ocenie strony, zawiadomienie wysłane w dniu 21 marca 2019 r. stanowiło spełnienie powyższego obowiązku co do każdego przyszłego terminu załadunku i wyładunku odbywającego się w poniedziałek. Przyjęcie stanowiska organu drugiej instancji za właściwe oznaczałoby, że to organ Inspekcji Weterynaryjnej - pomimo braku podstawy prawnej do takiego działania - w sposób dowolny (uznaniowy) decyduje o tym, które zawiadomienie (ze względu na datę złożenia) wypełniać będzie obowiązek wynikający z ww. przepisu. W ocenie skarżącego, przepis art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy nie wyklucza zawiadomienia o kilku załadunkach i wyładunkach jednym pismem. Wskazał on, że ani każdorazowe zawiadomienie o planowanym załadunku i wyładunku zwierząt, ani zawiadamianie jednym pismem o kilkunastu załadunkach i wyładunkach nie daje gwarancji, że do tych czynności dojdzie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem skargi w sprawie niniejszej uczynił skarżący – jak wskazał to expressis verbis we wstępnej części środka zaskarżenia – nie rozstrzygnięcie a uzasadnienie rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Wynika to z faktu uwzględnienia zaskarżoną decyzją głównego zarzutu odwołania dotyczącego niedopuszczalności wydania decyzji administracyjnej, której przedmiotem byłoby nałożenie obowiązków wynikających wprost z przepisu prawa (w tym wypadku z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy). Jednocześnie należy wskazać na dopuszczalność zaskarżenia wyłącznie uzasadnienia decyzji administracyjnej. W takim wypadku sądowa kontrola odbywa się jednak każdorazowo z uwzględnieniem zawartego w decyzji rozstrzygnięcia, z którym uzasadnienie stanowi całość. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, poszczególne elementy decyzji takie jak podstawa prawna, przesłanki faktyczne, rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie są co do zasady nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają i warunkują oraz powinny być oceniane łącznie. W konsekwencji, wniesienie skargi na uzasadnienie decyzji stanowi w istocie wniesienie skargi na decyzję, bowiem na skutek skargi sąd rozpoznaje sprawę, której przedmiotem jest ocena decyzji pod względem zgodności z prawem a nie ocena tylko jej fragmentu obejmującego uzasadnienie. Istnieją sytuacje, gdy rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a jego uzasadnienie to prawo narusza. Jednakże zaskarżenie uzasadnienia decyzji oznacza w istocie zaskarżenie decyzji jako pewnej całości, której poszczególne fragmenty są ze sobą nierozerwalnie związane (vide np. wyrok w sprawie II SA/Wr 155/17 z dnia 8 czerwca 2017 r. oraz wskazane w nim orzecznictwo, jak również wyroki w sprawach II OSK 1457/11 czy I SA/Wa 459/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Przyznać trzeba, że w orzecznictwie zdarzają się stanowiska dopuszczające eliminację wyłącznie uzasadnienia decyzji, jeśli rozstrzygnięcie jest co do zasady prawidłowe ale z innych przyczyn niż w decyzji wskazane. Nie do zaaprobowania, zdaniem sądu orzekającego w sprawie niniejszej, jest jednak stanowisko dopuszczające eliminację wyłącznie fragmentów uzasadnienia decyzji, jeśli fragmenty te dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają charakteru relewantnego (vide np. wyrok w sprawie II SA/Lu 161/04 oraz powoływany wyżej wyrok w sprawie I SAWa 459/16, CBOSA).

Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej nie mamy do czynienia z wadą uzasadnienia decyzji uzasadniającą eliminację decyzji z obrotu prawnego. Nie mamy zatem do czynienia z wadą relewantną dla legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Spór w sprawie niniejszej dotyczył w istocie dwóch zagadnień: możliwości wydania decyzji administracyjnej nakazującej spełnienie wymagania weterynaryjnego wskazanego w art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy, tj. możliwości wydania decyzji na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz interpretacji art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy w zakresie tego, czy zawiadomienie powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce wyładunku i rozładunku zwierząt o tych czynnościach ma być każdorazowe czy wystarczy zawiadomienie uprzednie, ale o charakterze zbiorczym, obejmującym np. kilkanaście terminów załadunku i wyładunku lub obejmującym wskazanie na godziny pracy punktu skupu a więc na cykliczność gotowości tego punktu do wykonania załadunku i rozładunku. Zdaniem sądu, organ odwoławczy bez naruszenia prawa przesądził pierwszy punkt sporu stwierdzając brak podstaw do wydania decyzji nakazującej zawiadamianie o załadunku i wyładunku w przyszłości – z uwagi na wynikanie obowiązku z mocy prawa, tj. z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, podmioty prowadzące działalność nadzorowaną, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-c, są obowiązane zawiadomić powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na miejsce organizowania targów, wystaw, pokazów lub konkursów oraz załadunku i wyładunku zwierząt o załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 godziny przed planowanym terminem ich załadunku i wyładunku. Przepis ten jest jednoznaczny tak co do podmiotu (prowadzącego działalność nadzorowaną) jak i przedmiotu obowiązku (zawiadamiania o planowanym terminie załadunku i wyładunku zwierząt co najmniej na 24 h przed tymi czynnościami) – w tym sensie, że podmiot prowadzący działalność nadzorowaną jest zobowiązany do wykonania obowiązków informacyjnych, bowiem do tego zobowiązuje go ustawodawca. Istnienie i aktualność tego obowiązku w stosunku do ww. podmiotu nie muszą zostać sformułowane w decyzji administracyjnej, bowiem – jak trafnie wskazał organ – wynikają ex lege. Innymi słowy, w tym zakresie nie jest wymagane konkretyzowanie obowiązku w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Podmiot prowadzący działalność nadzorowaną w zakresie obrotu zwierzętami jest zobowiązany wprost z mocy art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy i dla realizacji tej normy nie musi otrzymać decyzji administracyjnej formułującej konieczność realizacji obowiązku. W konsekwencji, decyzja nakazująca realizowanie obowiązku nie znajduje swej podstawy prawnej zarówno wówczas, gdy miałaby zobowiązywać podmiot rozpoczynający działalność do jego realizacji jak i wówczas, gdy miałaby pełnić rolę sankcji w sytuacji niewywiązywania się z tego obowiązku. Trafnie również PWLW wskazał, że wydanie w takiej sytuacji jak w sprawie niniejszej tj. w przypadku możliwości cyklicznego lub nieregularnego wykonywania załadunku i wyładunku, decyzji zobowiązującej na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z zakreśleniem terminu usunięcia uchybień nie znajduje racji bytu. Nie można nakazać w określonym terminie wykonania obowiązku mającego być wykonywanym z mocy prawa w stosunku do czynności, które mogą ale nie muszą zaistnieć. W konsekwencji, nie mogło się toczyć odnośnie tak scharakteryzowanego przedmiotu postępowanie administracyjne zakończone decyzją administracyjną. Decyzja administracyjna powinna znajdować swoją wyraźną podstawę materialnoprawną w przepisach prawa w tym sensie, że z przepisu prawa powinno wynikać, że rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej następuje decyzją administracyjną, lub też że organ powinien się wypowiedzieć w formie władczej odnośnie konkretnej sytuacji prawnej (w przepisach użyte są wówczas zwroty: przyznaje, zobowiązuje, nakazuje, potwierdza itp.) wskazujące na konieczność wydania aktu władczego. Nie mamy z taką sytuacją do czynienia jeśli chodzi o sposób wykonania obowiązku wynikającego ex lege z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy. Wydanie decyzji nakazującej usunięcie uchybień w określonym terminie na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy nie przystaje do charakteru obowiązku ciążącego z mocy prawa na skarżącym. To zaś oznacza, że organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. prawidłowo uchylając decyzję pierwszoinstancyjną i umarzając postępowanie przed organem pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Skoro bowiem brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego (obowiązek wynika z mocy prawa a nie wymaga konkretyzacji w drodze aktu władczego), to prowadzenie takiego postępowania jest bezprzedmiotowe (z przyczyn przedmiotowych) w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a.

Powyższa ocena prawna jest, zdaniem sądu, oceną wystarczającą dla rozstrzygnięcia o legalności zaskarżonej decyzji i zwalnia sąd z rozważań odnośnie tego, czy zawiadomienie z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy powinno być zawiadomieniem każdorazowym czy może być także zawiadomieniem zbiorczym uprzednim. Przesądzenie tego faktu jest w istocie zbędne dla oceny legalności decyzji zaskarżonej, bowiem nie ma żadnego wpływu na jej treść. Zaskarżone rozstrzygnięcie byłoby prawidłowe niezależnie od tego, czy organ odwoławczy wypowiedziałby się czy też nie odnośnie rodzaju zawiadomienia.

W tym kontekście istotna jest również treść art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przepis ten przewiduje sankcję możliwą do uruchomienia w sytuacji niewywiązywania się przez skarżącego z obowiązków wynikających z art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy. Jeśli bowiem niewywiązywanie się przez skarżącego z obowiązków wynikających ex lege może być powodem nałożenia sankcji z art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy, to w decyzji tę sankcję nakładającej powinny zostać wyjaśnione i wykazane przesłanki nałożenia sankcji. Sprawa zaś, której przedmiotem jest ukaranie za niewywiązywanie się z obowiązków nałożonych ex lege nie jest tożsama ze sprawą, której przedmiotem jest spór o dopuszczalność orzeczenia decyzją administracyjną o konieczności realizacji tych obowiązków. Wypowiedzenie się przez sąd w sprawie niniejszej odnośnie tego, czy skarżący te ustawowe obowiązki realizuje lub nie i w jaki ewentualnie sposób powinien te obowiązki realizować, byłoby wkroczeniem w materię zastrzeżoną dla sprawy innej kategorii. Tymczasem sprawa o legalność nałożenia sankcji jest sprawą odrębną od sprawy niniejszej. Decyzja w niej wydana podlega odrębnej kontroli instancyjnej i sądowej. Stąd też główny zarzut skargi w sprawie niniejszej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. W konsekwencji sąd nie był zobowiązany rozpatrzeć zarzutów naruszenia art. 7a i art. 8 K.p.a. ani dokonać wykładni art. 5 ust. 8 pkt 2 ustawy w kontekście interpretacji organu co do każdorazowości zawiadomienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tej materii jest irrelewantne dla oceny jej legalności w sprawie niniejszej.

Na marginesie sąd zauważa, że przed wydaniem zarówno decyzji pierwszoinstancyjnej jak i zaskarżonej skarżący było pouczany w trybie art. 10 § 1 K.p.a.

Z wyżej wskazanych powodów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), o czym orzeczono jak w sentencji.