Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1723/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6352 Obiekty i usługi hotelarskie
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 12, art. 39, art. 41 ust. 1 i 2, art. 42 ust. 1, art. 45 pkt 3.
journal: Dz.U. 2004 nr 223 poz 2268
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych - tekst jednolity
article: art. 98 par. 1.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r. sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zaszeregowania obiektu hotelarskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] marca 2011 r. Marszałek Województwa [...] działając na podstawie art. 98 § 1, art. 123 i art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku N. Spółka z o.o. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie potwierdzenia dotychczasowego zaszeregowania obiektu hotelarskiego "[...]" położonego w W. ul. N. [...], do rodzaju hotel, kategorii ** (dwie gwiazdki).

W uzasadnieniu postanowienia organ powołując się na art. 98 § 1 k.p.a. wskazał, że w dniu [...] marca 2011 r. Zespół oceniający do spraw ustalania rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich powołany przez Marszałka Województwa [...] na podstawie Zarządzenia Nr 226/2008 r. z dnia 11 kwietnia 2008 r. z późn. zm.) dokonał ponownej oceny obiektu hotelarskiego pn."[...]" w zakresie spełniania wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

W wyniku oceny stwierdzono, że ww. obiekt nie spełnia wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel, kategorii **.

W związku z tym w ocenie organu, wniosek pełnomocnika wnioskodawcy miał na celu nieuzasadnione wstrzymanie procedury potwierdzenia lub odmowy potwierdzenia zaszeregowania obiektu hotelarskiego "[...]" z uwagi na sformułowane przez Zespół oceniający do spraw ustalania rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich ponowne zastrzeżenia mogące skutkować w konsekwencji wydaniem przez Marszałka Województwa [...] negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Mając na uwadze specyfikę świadczonych przez wnioskodawcę usług i bezpieczeństwo korzystających z tych usług, w ocenie organu, zawieszenie postępowania zagrażałoby interesowi społecznemu. Marszałek Województwa [...] podniósł, że jako organ ewidencyjny i kontrolny winien mieć na uwadze przede wszystkim bezpieczne i określone prawem standardy funkcjonowania tego typu obiektów.

N. Spółka z o.o. wniosła zażalenie na to postanowienie. Zarzuciła, że wniosek o zawieszenie postępowania został rozpoznany dopiero po przeprowadzeniu czynności dowodowych w sprawie, zaś organ w skarżonym postanowieniu przedstawił niewłaściwą chronologię wydarzeń. Skarżąca zarzuciła też, że organ odmawiając zawieszenia postępowania niewłaściwie ocenił przesłankę zagrożenia interesowi społecznemu. Skarżąca wskazywała, że zawieszenie postępowania ma służyć pozyskaniu opinii eksperta ds. ppoż., po zapoznaniu się, z którą wnioskodawca będzie w stanie odnieść się do ewentualnych zastrzeżeń kontrolnych. Ostatecznie skarżąca podnosiła, że zagrożenie interesu społecznego winno być aktualne i rzeczywiste, a nie tylko potencjalne.

Postanowieniem z [...] maja 2011 r. Minister Sportu i Turystyki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 98 § 1 oraz art. 102 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), art. 2b i art. 42 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 223, poz. 2268 z późn. zm.), utrzymał w mocy postanowienie Marszałka Województwa [...] z [...] marca 2011 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ ustalił, że Marszałek Województwa [...] w Warszawie w dniu [...] września 2010 r. otrzymał wniosek z dnia [...] września 2010 r. nowego gestora obiektu N. Sp. z o.o., o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego, Hotelu "[...]", do rodzaju hotel ** (dwie gwiazdki). W związku z powyższym w dniu [...] października 2010 r. została dokonana przez Zespół oceniający do spraw ustalenia rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich powołany przez Marszałka Województwa [...] w W., ocena potwierdzenia zaszeregowania Hotelu "[...]", w zakresie spełniania wymagań określonych w art. 35 przedmiotowej ustawy.

W wyniku tej oceny spełnienia minimalnych wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany oraz wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych oraz innych określonych odrębnymi przepisami stwierdzono, że ww. obiekt nie spełnia wszystkich wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel kategorii **(dwie gwiazdki), co zostało szczegółowo przedstawione w protokole z kontroli z dnia [...] października 2010 r. W protokole tym znalazł się m.in. wniosek o uzyskanie aktualnej opinii właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej.

W związku z nie spełnieniem wszystkich wymagań przewidzianych dla rodzaju hotel kategorii **(dwie gwiazdki) Marszałek Województwa [...] wydał decyzję z dnia [...] października 2010 r., znak [...] o wykreśleniu z dniem [...] października 2010 r. z ewidencji obiektów hotelarskich województwa [...] Hotelu "[...]" położonego w W., przy ul. N. [...] i stwierdzeniu wygaśnięcia z dniem [...] października 2010 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r., [...] potwierdzającej zaszeregowanie obiektu hotelarskiego pn." [...]", położonego w W., przy ul. N. [...], do rodzaju HOTEL, kategorii ** (dwie gwiazdki). Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.

Organ II instancji uchylił decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] października 2010 r.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji pismem z dnia [...] lutego 2011 r. zawiadomił Stronę o przedłużeniu rozpatrzenia wniosku z dnia [...] września 2010 r. w sprawie o potwierdzenie zaszeregowania obiektu "[...]", położonego w W., przy ul. N. [...], do rodzaju HOTEL, kategorii ** (dwie gwiazdki) w terminie do dnia [...] marca 2011 r. oraz zawiadomił Stronę o terminie ponownej oceny obiektu "[...]", który został wyznaczony na dzień [...] marca 2011 r. Jednocześnie Strona pismem z dnia [...] lutego 2011 r., które wpłynęło do Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w dniu [...] lutego 2011 r. wystąpiła do Marszałka Województwa [...] o zawieszenie na podstawie art. 98 Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania w sprawie potwierdzenia dotychczasowego zaszeregowania obiektu hotelarskiego pn: [...] do Hotelu, kategorii ** (dwie gwiazdki).

W dniu [...] marca 2011 r. Zespół oceniający do spraw ustalania rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich powołany przez Marszałka Województwa [...] dokonał ponownej oceny hotelu "[...]" kategorii **(dwie gwiazdki) w zakresie spełniania wymagań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych. W wyniku tej oceny stwierdzono, że Hotel "[...]", kategorii **(dwie gwiazdki) nie spełnia ww. wymagań, a w szczególności brak jest dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań przeciwpożarowych kontrolowanego obiektu.

Minister Sportu i Turystyki powołując się na art. 35 i 39 ustawy o usługach turystycznych oraz § 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie.

Wskazał, że do wniosku o potwierdzenie dotychczasowego zaszeregowania nowy przedsiębiorca powinien załączyć dokumenty potwierdzające spełnienie wymagań budowlanych, przeciwpożarowych i sanitarnych, o których mowa w ww. § 4 ust. 1 powoływanego rozporządzenia.

Procedura rozpatrywania wniosku o potwierdzanie zaszeregowania obiektu hotelarskiego do rodzaju i nadania kategorii jest taka sama jak wniosku o zaszeregowanie do rodzaju i nadania kategorii. A zatem na dzień składania wniosku nowy przedsiębiorca powinien posiadać m.in. pozytywną opinię właściwej miejscowo komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej, która dokumentuje spełnienie przepisów odrębnych w zakresie wymagań przeciwpożarowych. Strona składając w dniu [...] września 2010 r. takiej opinii nie posiadała i nie posiada nadal pomimo upływu 6-ciu miesięcy.

Organ stanął na stanowisku, że w świetle obowiązujących przepisów rażącym łamaniem przepisów ustawy o usługach turystycznych jest świadczenie usług hotelarskich w obiektach, które me spełniają minimalnych wymagań co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany, a także wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych oraz innych określonych odrębnymi przepisami.

W opinii organu II instancji obiekt, który nie spełnia wymagań przeciwpożarowych nie powinien w interesie społecznym świadczyć usług hotelarskich, do czasu przedstawienia tych dokumentów.

W opinii organu II instancji nie przedstawienie ww. dokumentu w zakresie spełniania wymagań przeciwpożarowych nie daje podstaw aby uznać, że warunki bezpieczeństwa pobytu gości (klientów) w tym obiekcie są spełnione. Uzasadnia to wydanie postanowienia Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. albowiem w interesie społecznym jest zagwarantowanie klientom obiektu hotelarskiego pewności co do spełniania warunków bezpieczeństwa.

Wobec powyższego Minister Sportu i Turystyki nie zgodził się z zarzutem skarżącej co do braku zagrożenia interesu społecznego.

Odnosząc się zarzutów dotyczących kolejności działań podejmowanych przez organ I instancji, Minister Sportu i Turystyki stanął na stanowisku, że organ I instancji kierował się ochroną konsumenta usług hotelarskich, a zwłaszcza zapewnieniem temu konsumentowi bezpieczeństwa, wobec czego działań organu nie można uznać za szykany wobec strony.

Odnosząc się natomiast do podniesionej przez Stronę kwestii nie wyjaśnienia przez organ I instancji aktualnego i rzeczywistego zagrożenia, a nie tylko potencjalnego w związku z którym powstaje zagrożenie bezpieczeństwa oraz dóbr osobistych klientów, organ II instancji podkreślał, że zgodnie z art. 35 ustawy Strona ma obowiązek spełniać wymagania o których mowa w art. 35 ustawy, o ile chce świadczyć usługi hotelarskie. Zdaniem organu II instancji już w sytuacji potencjalnego zagrożenia interesów klientów, będącego wynikiem naruszenia przepisów ustawy, a nie powstania rzeczywistego uszczerbku szczególnie na zdrowiu czy interesie ekonomicznym gościa w hotelu, występuje zagrożenie. Brak potwierdzenia spełnienia przepisów pożarowych jest już takim zagrożeniem.

Skargę na postanowienie Ministra Sportu i Turystyki z [...] maja 2011 r. wywiodła N. Spółka z o.o. w W..

Skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu taktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu Skarżącego w sytuacji gdy Skarżący sygnalizował, że zlecił wykonanie opinii eksperta ds. ppoż w celu ustalenia, czy obiekt spełnia wymogi pożarowe;

- art. 12 kpa poprzez niezałatwienie sprawy niezwłocznie, co doprowadziło do rozpatrzenia wniosku o zawieszeniu postępowania po przeprowadzeniu czynności dowodowych, co uniemożliwiło stronie pełne uczestniczenie w postępowaniu, gdyż potrzebna była wiedza specjalistyczna;

- art. 84 kpa poprzez niezwrócenie się organu o opinię biegłego w sytuacji gdy w sprawie wymagane były wiadomości specjalne w kwestii dokonania ustalenia czy obiekt spełnia wymagania przeciwpożarowe;

- art. 98 § 1 kpa poprzez niewłaściwe jego zastosowanie skutkujące przyjęciem przez organ, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do zawieszenia w sytuacji gdy w istocie zostały one spełnione;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w skutek błędnego ustalenia przez organ stanu faktycznego w sprawie w sytuacji gdy obiekt spełnia wymagania określone w w/w przepisie.

Skarżąca żądała uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosiła, że organ nieprawidłowo ocenił stan faktyczny, w szczególności przez przyjęcie, że nieprzedstawienie dokumentu w zakresie spełnienia wymagań przeciwpożarowych nie daje podstaw aby uznać, że warunki bezpieczeństwa pobytu gości w hotelu są spełnione.

Skarżąca wywodziła, że z treści samego wniosku wynika, że podjęła aktywne działania zmierzające do pozyskania opinii na temat stanu technicznego obiektu zlecając opinie eksperta.

Skarżąca wskazywała, że [...] kwietnia 2011 r. w przedmiotowym obiekcie przeprowadzone zostały czynności kontrolne przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej.

W wyniku czynności Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m. W. wydał dwie decyzje z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] oraz [...], w której nakazał wykonanie łącznie 3 zaleceń. Termin wykonania tych zaleceń wyznaczony został na dzień [...] czerwca 2011 r. oraz [...] czerwca 2012 r.

Wobec powyższego skarżąca stwierdzała, iż na dzień sporządzenia skargi obiekt co do zasady spełnia wymogi ochrony przeciwpożarowej.

Zdaniem skarżącej organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W ocenie skarżącej, organ powinien z urzędu dopuścić dowód z opinii biegłego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, gdyż w niniejszej sprawie wymagana jest wiedza specjalistyczna, a nie subiektywne odczucie organu w zakresie tego czy obiekt spełnia czy nie spełnia wymagań przeciwpożarowych.

Odwołując się do przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 98 k.p.a. skarżąca powołując się na poglądy doktryny i orzecznictwo wskazywała, iż w aspekcie zagrożenia interesu społecznego konieczne jest wskazanie aktualnego i rzeczywistego zagrożenia, a nie tylko potencjalnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie utrzymane nim w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie organy odmówiły zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego.

Zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych usługi hotelarskie mogą być świadczone w obiektach hotelarskich, które spełniają:

1) wymagania co do wielkości obiektu, jego wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, ustalone dla rodzaju i kategorii, do których obiekt został zaszeregowany;

2) wymagania sanitarne, przeciwpożarowe oraz inne określone odrębnymi przepisami.

Zgodnie z art. 39 ustawy o usługach turystycznych przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1, przedsiębiorca jest obowiązany uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. W razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić do właściwego marszałka województwa o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o usługach turystycznych jeżeli obiekt hotelarski przestał spełniać wymagania określone dla rodzaju i kategorii, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, właściwy organ dokonuje z urzędu zmiany rodzaju lub kategorii obiektu bądź uchyla decyzję o zaszeregowaniu obiektu do określonego rodzaju. Jeżeli obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie, nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 lub w art. 35 ust. 2, organ prowadzący ewidencję obiektu może nakazać wstrzymanie świadczenia usług hotelarskich do czasu usunięcia stwierdzonych uchybień.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o usługach turystycznych zaszeregowanie, odmowa zaszeregowania, potwierdzenie zaszeregowania bądź zmiana zaszeregowania obiektu hotelarskiego do określonego rodzaju, nadanie, odmowa nadania lub zmiana kategorii, odmowa wpisu do ewidencji obiektów hotelarskich i wykreślenie z ewidencji obiektów hotelarskich, a także nakazanie wstrzymania świadczenia usług hotelarskich następuje w formie decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 45 pkt 3 ustawy o usługach turystycznych Minister właściwy do spraw turystyki, w drodze rozporządzenia, określa sposób dokumentowania spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem w szczególności rodzajów dokumentów, jakie powinny być dołączone do wniosku o zaszeregowanie.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych dokumentuje się w zakresie wymagań przeciwpożarowych - opinią właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej;

Powołane przepisy w sposób jasny wskazują, że w razie rozpoczęcia świadczenia usług w obiekcie hotelarskim, który posiada zaszeregowanie przedsiębiorca ma obowiązek wystąpić z wnioskiem o potwierdzenie lub zmianę dotychczasowego zaszeregowania. Postępowanie takie toczy się zatem z wniosku strony, niemniej wystąpienie z przedmiotowym wnioskiem należy do ustawowych obowiązków podmiotu rozpoczynającego świadczenie usług hotelarskich w obiekcie, który posiada już zaszeregowanie. Powołany § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie jasno wskazuje, że dokumentem, który wykazuje spełnianie w obiektach hotelarskich wymagań przeciwpożarowych jest opinia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Z przytoczonych przepisów jasno też wynika, że opinia taka powinna być dołączona już do wniosku o potwierdzenie dotychczasowego zaszeregowania.

Skarżąca nie kwestionuje, że w chwili składania wniosku o zawieszenie postępowania nie dysponowała taką opinią. Podnosiła natomiast, że celem zawieszenia było uzyskanie opinii rzeczoznawcy z zakresu bezpieczeństwa przeciwpożarowego celem aktywnego uczestniczenia w postępowaniu, zajęcia merytorycznego stanowiska, co do ustaleń zespołu oceniającego.

W tym miejscu ponownie podkreślić należy, że z powołanych przepisów jasno wynika, iż dokumentem potwierdzającym spełnianie wymagań przeciwpożarowych określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o usługach turystycznych jest zgodnie z powołanym § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy jedynie opinia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. Opinia ta winna być dołączona do wniosku o potwierdzenie dotychczasowego zaszeregowania.

Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Zgodnie z poglądami doktryny "przepis art. 98 § 1 in fine należy rozumieć w ten sposób, że to zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu, a nie samo żądanie zawieszenia postępowania. Ocena, czy zawieszenie postępowania zagraża, czy nie zagraża interesowi społecznemu, należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Organ powinien jednak starannie rozważyć zarówno słuszny interes strony wyrażony w żądaniu zawieszenia postępowania, jak i interes społeczny, któremu zawieszenie postępowania mogłoby zagrażać. Zagrożenie interesowi społecznemu powinno być, jak wynika to z użycia trybu oznajmującego czasu teraźniejszego "zagraża", aktualne i rzeczywiste, a nie tylko potencjalne" (Andrzej Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz).

Rację ma zatem skarżąca wywodząc, że dla odmowy zawieszenia postępowania ze względu na zagrożenie interesu społecznego konieczne jest istnienie rzeczywistego realnego zagrożenia tego interesu.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły jednak istnienie zagrożenia interesu społecznego w przedmiotowej sprawie.

Zawieszenie postępowania w sprawie o potwierdzenie zaszeregowania obiektu hotelarskiego w sytuacji gdy nie przedstawiono dokumentu potwierdzającego spełnienie wymagań przeciwpożarowych (który z kolei stanowi obligatoryjny załącznik wniosku) może doprowadzić do stanu, w którym usługi hotelarskie świadczone będą w obiekcie niespełniającym wymagań przeciwpożarowych. Zatem zawieszenie postępowania, w którym następuje ustalenie czy obiekt spełnia czy też nie spełnia wymogów bezpieczeństwa sprzeciwia się interesowi społecznemu w postaci bezpieczeństwa osób korzystających z usług hotelu. Jednocześnie brak spełniania wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego jest realnym zagrożeniem interesu osób korzystających z usług hotelu.

Zdaniem Sądu interes ten jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych. Zatem ocena dokonana przez organy w przedmiotowej sprawie mieści się w granicach swobodnej oceny zakreślonej ramami procedury administracyjnej i nie można zarzucić jej dowolności.

Ostatecznie za niezasadne należy uznać także zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych w takim stopniu, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Faktem jest, że po wpłynięciu wniosku o zawieszenie postępowania organ podjął czynności dokonane przez zespół oceniający, a dopiero po tym rozpoznał wniosek o zawieszenie postępowania, jednak ta kolejność podejmowanych działań zdaniem Sądu nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Zwłaszcza w powiązaniu z przedstawionymi wyżej ustaleniami, że dokumentem, który wykazuje spełnienie wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego jest jedynie opinia właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej. W związku z tym za niezasadny należy uznać tez zarzut skargi dotyczący niezwrócenia się przez organ o opinię biegłego w tym zakresie. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.