Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 350/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1  pkt 3 i par 3, art. 232 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. ( dawniej P. sp z o.o.) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dawniej P. sp. z o.o.), (dalej jako Skarżąca) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 6 lutego 2014 r. pismem z dnia 13 lutego 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 12 lutego 2014 r.

pismem z dnia 13 lutego 2014 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł.

Powyższe wezwania pełnomocnik Skarżącej otrzymał w dniu 19 lutego 2014 r. (k. 29 akt sądowych).

W zakreślonym terminie Skarżąca uiściła wpis od skargi, jednak nie uzupełniła braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a." osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z art. 29 p.p.s.a. wynika natomiast, że osoby, o których mowa w art. 28 mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności. Z art. 31 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli braków powyższych nie można uzupełnić, albo nie zostały uzupełnione w wyznaczonym, terminie, sąd zniesie postępowanie w zakresie jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W rozpoznawanej sprawie w sposób prawidłowy wezwano pełnomocnika Skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W zarządzeniu zawarto również pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi.

Jak wcześniej wskazano wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 19 lutego 2014 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 26 lutego 2014 r. (wtorek). Pomimo upływu wyznaczonego terminu pełnomocnik Skarżącej nie uzupełnił ww. braku formalnego skargi.

W tym stanie rzeczy, Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzec, jak w sentencji.