Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 460/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 15, art. 9, art. 36, art. 3, art. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant referent Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi I. M. i B. M. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...], [...] i [...] we W. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie części działki [...] – objętej planem zagospodarowania przestrzennego – uchwałą z dnia [...] r. nr [...]; II. dalej idącą skargę odrzuca; III. zasądza od Gminy W. na rzecz strony skarżącej kwotę 797 zł (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. i B., małż. M., wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K. i K.we W. Na podstawie art. 50 § 1, art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżyli uchwałę Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...]r. w całości.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. prawa procesowego, skutkujące nieważnością zaskarżonej uchwały, tj. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647- dalej powoływana jako u.p.z.p. lub ustawa) w wyniku niedochowania właściwego trybu sporządzania miejscowego planu poprzez niewłaściwe wykonanie czynności z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. polegające wyłącznie na zreferowaniu na sesji w dniu 04.11.2010 r. projektu uchwały, wskazaniu, że zgłoszono doń 3 uwagi i przegłosowaniu jego uchwalenia, co wskazuje że uwagi nie były radzie przedstawione i poddane pod głosowaniu a wręcz, iż rada miasta uwag nie rozpatrywała, wobec czego załącznikiem do zaskarżonej uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest stanowisko Prezydenta W. w przedmiocie uwag nieuwzględnionych a nie uchwała rady gminy, co prowadzi do konieczności stwierdzenia przez sąd nieważności przedmiotowej uchwały w całości. 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 15 ust. 2 u.p.z.p. - w zw. § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na skutek braku określenia wobec działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów, ich powierzchni oraz określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego; - w zw. z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego poprzez brak ustalenia parametrów drogi w części opisowej uchwały zgodnie z wymogami planu zagospodarowania przestrzennego; b) art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez pominięcie w uchwale elementów obligatoryjnych planu zagospodarowania przestrzennego - określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, co skutkowało całkowitym pominięciem kwestii skomunikowania terenu objętym planem z pozostałą częścią miasta; c) art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez sprzeczność rysunku oraz części tekstowej planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W.; d) przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskutek braku zgodności pomiędzy treścią uchwały, a załącznikiem graficznym; 3. nadużycia władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. L. P. na drogę publiczną (aktualnie wydzielone i wywłaszczone działki nr [...], [...], [...] pozbawiając ją możliwości zabudowy w planowanej przez skarżących formie.

Mając powyższe zarzuty na względzie, strona skarżąca wnosi o: 1) stwierdzenie nieważności uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia 04.11. 2010 r.; względnie stwierdzenia jej niezgodności z prawem na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p.; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na uzasadnienie wskazano, że uchwałą z dnia [...] r. organ uchwalił plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K., K. we W. Pismem z dnia 20.03.2017 r. skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc m. in. że ze względu na rażące błędy proceduralne przedmiotową uchwałę należy bezzwłocznie uchylić. Pismem z dnia 04.05.2017 r. rada miasta przekazała uchwałę nr [...] ze swoim stanowiskiem w sprawie - nieuwzględnieniem wezwania. Zdaniem strony w sprawie miało miejsce rażące naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647- dalej powoływana jako u.p.z.p. lub ustawa) skutkujące nieważnością uchwały Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia [...] r. Z analizy tej uchwały oraz protokołu przebiegu Sesji Rady miasta z 04.11.2010 r. wynika, iż rada nie poddała ocenie i głosowaniu uwag, jakie do projektu uchwały zostały w trakcie trwania procedury planistycznej złożone. Stanowi to istotne naruszenia procedury planistycznej, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności planu miejscowego w całości. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 20 ustawy - plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Zgodnie z wykładnią powołanego przepisu wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 01.02.2012 r. (II OSK 1989/11) nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu zagospodarowanie przestrzennego, listy uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualne uwzględnienie uwagi zawrzeć w projekcie planu. Akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. Z kolei w wyroku z dnia 23. 03. 2011 r. (II OSK 2587/10) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy musi uprzednio uwagi te rozpatrzyć, a więc poddać ocenie ich zasadność i ewentualną możliwość uwzględnienia czy też brak takiej możliwości, nie sugerując się tym, jakie stanowisko w tym względzie zajął organ wykonawczy gminy, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego. Już tylko z tego względu należy wyprowadzić wniosek, że nie jest możliwe podanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu "listy" uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Wobec tego rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. Strona podnosi, iż istotnym naruszeniem procedury planistycznej było już samo poddanie pod głosowania listy uwag (jednocześnie z głosowaniem nad uchwałą w przedmiocie uchwalania planu), zaś uchybieniem jeszcze poważniejszym jest całkowite zaniechanie glosowania w przedmiocie zgłoszonych uwag i poprzestanie na dołączeniu listy nieuwzględnionych uwag jako załącznika do uchwały w przedmiocie uchwalenia planu. Z protokołu sesji rady z dnia 04.10.2010 r. wynika, iż na sesji tej zreferowano jedynie projekt uchwały, wysłuchano opinii klubów, komisji a referujący teść uchwały pracownik Urzędu Miasta wniósł o przyjęcie planu z nieuwzględnieniem uwag. Następnie rada przegłosowała jego uchwalenie. Z protokołów tych nie wynika w żaden sposób, aby uwagi były radzie przedstawione i poddane pod glosowaniu a wręcz, iż rada miasta uwag nie rozpatrywała. Z analizy załącznika do uchwały (lista) wysnuć można wniosek, iż sposób "rozpatrzenia" tych uwag jest identyczny jak prezydenta. Świadczy to dobitnie, iż załącznikiem do uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest stanowisko prezydenta w przedmiocie uwag nieuwzględnionych a nie uchwała rady gminy. Ta poważna wada w procedurze uchwalania planu prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności uchwały w całości. Niezależnie od powyższego skarżący wskazuje, iż zaskarżona uchwała narusza także przepisy prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. § 4 pkt 8 i pkt 8 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy winien bowiem zawierać obligatoryjnie ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. W sytuacji, gdy w planie przewiduje się zawarcie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to powinny one odpowiadać również szczegółowym wymogom określonym nie tylko w tym przepisie, ale i w przepisach wykonawczego rozporządzenia. Warunków takich nie spełnia niewątpliwie wskazanie wyłącznie minimalnej powierzchni nowo utworzonych działek, w sytuacji, gdy przepis § 4 pkt 8 rozporządzenia wymaga co najmniej, wśród parametrów działek uzyskiwanych w toku scalania i podziału, podania minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Wbrew § 4 pkt 8 rozporządzenia w części opisowej zaskarżonej uchwały brak jest ustalenia parametrów drogi zgodnie z wymogami planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego naruszony został także art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez pominięcie w uchwale elementów obligatoryjnych planu zagospodarowania przestrzennego - określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, co skutkowało całkowitym pominięciem kwestii skomunikowania terenu objętym planem z pozostałą częścią miasta. Na marginesie strona podnosi także rozbieżności rysunku oraz części tekstowej planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W., także brak zgodności pomiędzy treścią uchwały, a załącznikiem graficznym. Strona podnosi, iż w tej sprawie doszło do nadużycia władztwa planistycznego poprzez przeznaczenie części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obr. L. P. na drogę publiczną (aktualnie wydzielone i wywłaszczone działki nr [...], [...], [...]) pozbawiając ją możliwości zabudowy w planowanej przez skarżących formie. Ci bowiem już w dniu 02.03.2010 r. złożyli wniosek do Wydziału Architektury i Budownictwa o ustalenie warunków zabudowy części działki nr [...] oraz [...], zlokalizowanej w obrębie L. P., arkusz mapy AM-[...]. Planowana inwestycja zakładała wydzielenie 4 działek graniczących z drogą gminną i posadowienie tam 4 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, parterowych z zagospodarowanym poddaszem oraz wbudowanym garażem, przyłączem wody, energii elektrycznej, zbiornikiem bezodpływowym

10 m3. Następnie 08.04.2010 r. Kierownik Zespołu Lokalizacji Inwestycji Organu wszczął postępowanie administracyjne w tej sprawie. W międzyczasie skarżący podjęli działania zmierzające do uzyskania uzbrojenia terenu w odpowiednie media, w tym przyłącze wodociągowe, energetyczne oraz gazowe. Następnie kierownik lokalizacji inwestycji wezwał skarżących do złożenia gwarancji wykonania uzbrojenia terenu, poprzez zawarcie stosownych umów z dostawcami mediów (gaz, przyłącza sanitarne). W odpowiedzi na powyższe w dniu 09.07.2010 r. skarżący zawarli umowę wstępną z [...] sp. z o.o. z/s we W. w sprawie możliwości przyłączenia obiektu do sieci gazowej, a następnie wyjaśnili, w jaki sposób zostaną zapewnione dostawy wody do poszczególnych nieruchomości. Postanowieniem nr [...] z [...] r. (sygn. pisma [...]), zawieszone zostało postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy do dnia 04.03.2011 r. W uzasadnieniu wskazano, iż "tut. Organ wysłał kopię wniosku o ustalenie warunków zabudowy do Biura Rozwoju W.", które w piśmie nr [...] z dnia [...] r. poinformowało, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K., K.we W., realizowany w oparciu o uchwałę Rady Miasta o nr [...], jest w końcowej fazie przygotowań do etapu opiniowania, natomiast jego uchwalenie planowane jest na ostatni kwartał 2011 roku. Nadto wskazano, że na części wnioskowanych działek przewiduje się inwestycje celu publicznego, jakimi są drogi, z których jedna stanowić będzie rzekomo ważny wjazd na teren projektowanego w bezpośrednim sąsiedztwie "dużego osiedla mieszkaniowego". W tej sprawie znamiennym jest, że organ co najmniej już od 19.04. 2010 r. dysponował informacją Biura Rozwoju W., iż na tym obszarze lokalizacyjnym nastąpi uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego i biuro rekomenduje zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Całkowity brak reakcji organu w zakresie zawieszenia postępowania przez ponad pół roku, połączony z nakładaniem obowiązków uzupełniania wniosku o ustalenie warunków zabudowy wraz z zapewnianiem o zamiarze wydania przychylnej decyzji, spowodowało nabycie maksymalnie ukształtowanej ekspektatywy prawa do wybudowania na tym terenie 4 nieruchomości (vide: orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego: z 11 lutego 1992 r., K. 14/91 i wyroki z: 23 listopada 1998 r., SK 7/98, 22 czerwca 1999 r., K. 5/99, 30 marca 2005 r.,KI9/02, 25 lipca 2006 r., P24/05, 18 września 2006 r., SK 15/05), co w niewątpliwy sposób przesądza, że uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło nadużycie władztwa planistycznego. Skarżący wnoszą jednocześnie o zwrócenie się do organu celem dołączenia do akt sprawy z wniosku o ustalenie warunków zabudowy - sygn. [...]i przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych powyżej na okoliczności zawarte w akapitach bezpośrednio je poprzedzających.

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi w całości. Na uzasadnienie wskazano, że Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K.i K. we W. został opracowany na podstawie uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia przedmiotowego planu. Plan sporządzono zgodnie z wymaganą procedurą formalno-prawną, zawartą w art. 17 r ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. z późn. zm.) obowiązującej na dzień uchwalenia planu oraz zgodnie z kierunkami polityki przestrzennej określonymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W.z dnia [...] r. ze zmianą przyjętą uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z [...] r. Zgodność z prawem przebiegu prac nad planem została dokonana przez organ nadzoru i potwierdzona przez Wojewodę D. poprzez fakt publikacji uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z [...] Nr [...] r., poz. [...]. Odpowiadając na zarzut zawarty w pkt 1, że rada miasta złożonych do planu uwag nie rozpatrywała, wobec czego załącznikiem do zaskarżonej uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego jest stanowisko Prezydenta W. w przedmiocie uwag nieuwzględnionych a nie uchwała rady gminy, należy wyjaśnić, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie planu miejscowego następuje po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, a wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Ustawodawca przewidział więc sposób rozpatrzenia uwag do projektu planu w formie załącznika do uchwały, bez konieczności podejmowania uprzednio dodatkowej uchwały o sposobie ich rozpatrzenia. Zgodnie z procedurą przekazywania projektów uchwał do Rady Miejskiej W., Prezydent przekazał projekt uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania w rejonie ulic: P., K.i K.we W.do Biura Rady Miejskiej W. 14 dni przed planowanym terminem sesji, aby Radni mieli możliwość zapoznania się z projektem uchwały. Termin dostarczenia projektu uchwały został podany w piśmie okólnym nr [...]Prezydenta W. z dnia [...]r. Poza tym, przed sesją rady miejskiej, projekt planu prezentowany był, wraz ze szczegółowym omawianiem wniesionych uwag, na posiedzeniach Komisji Rady Miejskiej i Klubów Radnych, w tym Komisji Statutowej, Komisji Rozwoju Przestrzennego i Architektury, Komisji Infrastruktury Komunalnej, Komisji Komunikacji i Ochrony Środowiska. Stanowiska poszczególnych Komisji i Klubów, będące wynikiem dyskusji i głosowań, dotyczące projektu uchwały wraz z załącznikami, były przedstawione na sesji Rady Miejskiej W. Komisja statutowa nie miała uwag, a opinie wszystkich komisji i klubów były pozytywne. Każdy radny mógł na sesji zabrać głos w sprawie nieuwzględnionych uwag i ocenić sposób ich rozpatrzenia. Nie można więc zarzucać, że procedura planistyczna została naruszona i wywodzić, że radni nie rozpatrywali uwag do projektu planu. Taki zarzut jest sprzeczny z duchem ustawy i zakłada uproszczenie procedury planistycznej, a w konsekwencji odejście od podejmowania oddzielnej uchwały w sprawie rozpatrzenia uwag oraz głosowania indywidualnego nad r strzygnięciem każdej z nich. W związku z zarzutem, o którym mowa w pkt 2 lit. a) tiret 1, dotyczącym naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, spowodowanym brakiem podania parametrów działek uzyskiwanych w toku scalania i podziału, należy wyjaśnić, że parametry zostały ustalone i wymienione w Rozdziale II uchwały [...] Rady Miejskiej W.w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K.i K. we W. W § 11 działu II zawierającego ustalenia dla całego obszaru objętego planem zapisano obowiązujące ustalenia dotyczące zasad scalania i podziału nieruchomości. Dopuszczono scalanie i podział nieruchomości, określono minimalną powierzchnię działki oraz minimalną szerokość frontu działki, określono minimalny kąt położenia granicy działki w stosunku do pasa drogowego. W świetle powyższego uzasadnienia przedmiotowy zarzut jest bezzasadny. Odpowiadając na zarzut zawarty w pkt 2 lit. a) tiret 2 oraz w pkt 2 lit. b) strona przeciwna wyjaśnia, że projekt planu jest w pełni zgodny z § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587 z późn. zm.) mówiący, że projekt tekstu miejscowego powinien zawierać ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy komunikacji i infrastruktury technicznej, które powinny zawierać określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic, szlaków komunikacyjnych. Każdy z wyznaczonych w planie terenów będących częścią układu komunikacyjnego został sklasyfikowany zgodnie z § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Drogi niezbędne do funkcjonowania projektowanego układu komunikacyjnego, zostały wyznaczone na załączniku graficznym nr [...] do poprzez określenie ich linii rozgraniczających, rozumianych zgodnie z rozporządzeniem, jako granice terenów przeznaczonych na pasy drogowe. Dodatkowo ustalono dla nich zasady zagospodarowania poprzez ustalenie obowiązku usytuowania w pasach oznaczonych liniami rozgraniczającymi poszczególnych elementów wyposażenia takich jak ścieżki rowerowe czy szpalery drzew. Zbiór ustaleń tekstowych i graficznych w całości spełnia wymagania odnoszące się do zapisów § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; odnośnie zarzutu braku w uchwale elementów obligatoryjnych, które określone zostały w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako obowiązek określenia w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy systemów komunikacji, nie można zgodzić się z pominięciem kwestii skomunikowania terenu objętego planem z układem dla tej części miasta. Celem planu było uzupełnienie i kontynuacja rozwiązań planistycznych z układem komunikacyjnym, zgodnych z założeniami powstającego obecnie w tym rejonie budownictwa mieszkaniowego, którego realizacja oparta jest na ustaleniach obowiązujących miejscowych gospodarowania przestrzennego. Wyznaczone w planie miejscowym dróg publicznych, stanowi nowy system komunikacyjny powiązany z układem istniejących - "rejonami ulic zaprojektowanych w planie obwiązującym. Razem tworzą one całościowy układ komunikacyjny wykraczający swoim znaczeniem również poza obszar opracowania tego planu, który jest powiązany z układem zewnętrznym, co przedstawiono na załączniku nr 1. Tereny o funkcji komunikacyjnej zostały wyznaczone w parametrach opowiadających funkcjonalnie obsłudze terenów o przeznaczeniu niekomunikacyjnym, a wymagających dojazdu. Poprzez zaprojektowanie miejsc stykowych linii rozgraniczających terenów funkcji komunikacyjnej z terenami ulic istniejących i wynikających z planu już obowiązującego, zapewniona została możliwość zachowania ciągłości i kontynuacji układu komunikacyjnego oraz wzajemnych powiązań poprzez skrzyżowania i zjazdy. Powiązania te oraz wpięcia w układ miejski odpowiadają wymaganiom przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z uwagi na przytoczone argumenty, zdaniem strony przeciwnej, można stwierdzić, że wszelkie zapisy art. 15 ust.2 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały zawarte i skonsumowane w zapisach planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu, o którym mowa w pkt 2 lit c), naruszenia przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sprzeczność rysunku oraz części tekstowej planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta W., rada wyjaśnia, że zgodnie ze Studium, obszar objęty opracowaniem planu zawarty jest w częściowo w zespołach urbanistycznych mieszkaniowych: kameralnym K., L. P.oraz jednorodzinnym W. Przeanalizowano szczegółowo zapisy studium dotyczące uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla całego miasta również dla wskazanych zespołów urbanistycznych. Plan sporządzono zgodnie z kierunkami polityki przestrzennej określonymi w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. ze zmianą przyjętą uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W.z dnia [...] r. Stwierdzenie zgodności z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W.zostało potwierdzone przez Radę Miejską W. w załączniku nr 2 do uchwały w sprawie uchwalenia planu. Zgodność z prawem przebiegu prac nad planem została zbadana przez organ nadzoru i potwierdzona przez Wojewodę D.poprzez fakt publikacji uchwały Nr [...] Miejskiej W.z dnia [...] r. w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z [...] Nr [...] r., poz. [...]. Odpowiadając na zarzut zawarty w pkt 2 lit d), dotyczący braku zgodności pomiędzy treścią uchwały, a załącznikiem graficznym należy dodać, że skarżący nie wskazuje czego dotyczy brak zgody, ani nie podaje szczegółów dotyczących zarzutu. Jednocześnie Biuro Rozwoju W. wskazuje, że na rysunku planu miejscowego zastosowano nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające znaczne powiązanie rysunku z tekstem, a do rysunku dołączono objaśnienia wszystkich oznaczeń. Należy zatem uznać, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie ulic: P., K.i K.we W. został sporządzony zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na zarzut, o którym mowa w pkt 3, nadużycia władztwa planistycznego przeznaczenie części nieruchomości oznaczonej jako działka [...] AM-[...] obręb L. P. na drogę publiczną (aktualnie wydzielone i wywłaszczone działki nr [...], [...] i [...], -obręb L. P.) pozbawiając ją możliwości zabudowy w planowanej formie organ podnosi, że prawo własności jest wartością chronioną przepisami zawartymi w Konstytucji RP z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, jednak może być ono ograniczone przepisami ustawy, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 tej ustawy tzw. władztwo planistyczne zostało przekazane jednostkom samorządu terytorialnego, które poprzez akt prawa miejscowego, jakim jest plan daje prawo wprowadzania pewnych ograniczeń dotyczących korzystania własności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy i planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są to przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego i określenie sposobów zagospodarowania terenu. Tym niemniej, mając na względzie jako nadrzędną, zasadę proporcjonalności zastosowanych rozwiązań, część nieruchomości nr [...] AM-[...] obręb L. P., stanowiącej aktualnie obszar działek nr [...], [...] i [...], AM-[...]obręb L. P., wyznaczono w planie miejscowym jako teren ulicy klasy lokalnej, oznaczony na rysunku planu symbolem 1KDL/3. Pozostała część nieruchomości [...] AM-[...] obręb L. P., objęta opracowaniem planu, została przeznaczona na usługi. Teren ulicy 1KDL/3 został ustalony jako obszar przeznaczony na cel publiczny, ponieważ stanowić będzie jeden z głównych wjazdów na teren planowanego dużego osiedla mieszkaniowego. Jego lokalizacja jest przemyślana i niezbędna, z uwagi na to, iż jest kontynuacją założeń planistycznych oraz rozwiązań układu komunikacyjnego opracowanych dla tego rejonu L.. P., realizowanych już na postawie obowiązującego planu miejscowego sporządzonego dla nieruchomości sąsiadujących z przedmiotowym terenem. W liniach rozgraniczających ulicy można będzie usytuować wszelkie konieczne sieci uzbrojenia terenu w odpowiednich od siebie odległościach, co stworzy lepsze warunki dla potencjalnych inwestycji na pozostałej część nieruchomości [...] AM-[...] obręb L. P.a, zlokalizowanej poza terem planu. Natomiast skarżący nie określił planowanej formy zabudowy na tej nieruchomości. Jednocześnie należy dodać, że pozostała część wskazanej działki, znajduje się poza granicami planu została, po uchwaleniu planu, podzielona geodezyjnie na 10 nieruchomości. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje prawo właścicielom gruntów do żądania od gminy odszkodowania lub wykupienia nieruchomości, jeżeli w związku z uchwaleniem planu korzystanie z nich w dotychczasowy sposób stało się niemożliwe bądź ograniczone. Zgodnie z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jeżeli, w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. - a realizacja roszczeń, może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Jeżeli, w związku z uchwaleniem planu albo jego zmianą, wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z tych praw, może żądać od gminy kania równego obniżeniu wartości nieruchomość. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia nie można uznać za nadużycie władztwa planistycznego przeznaczenie części nieruchomości oznaczonej jako działka [...] na drogę publiczną (aktualnie wydzielone i wywłaszczone działki nr [...], [...] i [...], obręb L. P.) pozbawiając ją możliwości zabudowy w planowanej formie. Reasumując, strona przeciwna wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył:

Stosownie do dyspozycji art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zaś wedle art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest w na podstawie kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, skargę uchwałę Rady Miejskiej W. z [...] r., nr [...], w rejonie ulic P., K.i K.we W. Dalej bardzo istotne jest to, że skarżący- jako osoby fizyczne - są uprawnione do składania skargi na akt prawa miejscowego (plan zagospodarowania przestrzennego) w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r. poz. 446) który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W tym miejscu trzeba dalej powiedzieć, że jak wynika z dołączonych do akt sądowych map i opisów do nich, (k. 69 i 70 akt) w momencie uchwalania kwestionowanego aktu skarżący byli właścicielami działki [...] AM L. P., której część została objęta planem miejscowym (niebieska linia na mapie). Natomiast tak na dzień wniesienia skargi, jak i na dzień wyrokowania ówczesna działka [...] (na wniosek właściciela) została podzielona na działki [...] (wykupioną następnie przez gminę na drogę 2 KDD,) [...] pozostającą we własności skarżących i przeznaczoną w planie pod usługi oraz działki [...] i [...], wykupione przez gminę pod drogę oznaczoną na planie symbolem 1 KDL/3. Ustalenie tych okoliczności było niezbędne, bowiem prawo skarżącego do terenu objętego planem kształtuje jego uprawnienie do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga opisana w tym artykule jest prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy. W przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa została uwarunkowana naruszeniem indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Legitymacja do wniesienia takiej skargi przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem.

Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Posiadanie interesu prawnego w kwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (wyrok NSA z 20 stycznia 201 r., I OSK 1016/09, LEX nr 594835, wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2008 r., II SA/Gd 492/08 LEX nr 499841, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 16 września 2010 r. II SA/Go 476/10 LEX nr 706654). Inaczej mówiąc zakres kontroli uchwały podjętej przez organ samorządu terytorialnego ze skargi podmiotu prywatnego (tu: osoby fizycznej) jest inna i co do zasady węższa niż organu nadzoru tj. wojewody, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g.). Z dotychczasowych uwag wynika, że skarżący nie mogli skarżyć uchwały jako całości, bowiem nie wykazywali ani nawet nie twierdzili, że cała uchwała w rzeczywisty i bezpośredni sposób narusza interes prawny I.i B. M.. Z niespornych okoliczności sprawy wynika, że skarżący są obecnie właścicielami działki numer [...] objętej w części kwestionowanym planem. Natomiast nie sposób uznać, że uprawnienie do kwestionowania uchwały w rozumieniu przytoczonego przepisu (art. 101 ust. 1 u. s. g) mają skarżący w odniesieniu do pozostałych, powstałych w wyniku podziału działki [...] działek. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1992 r., I SA 1355/91, Wspólnota 1992, nr 18, s. 17). W świetle tego co wcześniej, w ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zdołali wykazać, aby przysługujący im interes prawny został postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszony w zakresie działek [...], [...] i [...], co umożliwiłoby kontrolę legalności tej uchwały w zakresie działek, których własności wyzbyli się skarżący.

Następnie trzeba powiedzieć, że, jak wynika z wyciągu z protokołu posiedzenia RM W. z dnia 4 listopada 2010 r. (Protokół nr [...] sesji Rady Miejskiej W. dostępny pod adresem file:///C:/Users /J%C3%B3zek/Downloads/protokol_56_10%20(1).pdf w zakresie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K.I K. we W.– druk nr [...] "Dyrektor Departamentu Architektury i Rozwoju J. B. przedstawił plan zagospodarowania przestrzennego terenu w północnej części miasta, w rejonie L.P. i W. Składa się z dwóch obszarów o łącznej powierzchni nieco ponad 25 ha. Celem planu było m.in. uzupełnienie układu komunikacyjnego, który w przyszłości będzie umożliwiał obsługę całego rejonu z węzłem Autostradowej Obwodnicy W., przeznaczenie znacznej części terenów pod zabudowę mieszkaniową, zgodnie z wytycznymi studium, utrzymanie gminnych trenów sportowych i istniejącej zieleni wysokiej. Podstawowym przeznaczeniem tego planu jest zabudowa jedno i wielorodzinna do trzech kondygnacji, usługi, w tym usługi sportu, tereny komunikacji, czyli ulic. Głównym projektantem planu jest J. B. Do projektu planu zgłoszono trzy uwagi. Prezentowany plan jest zgodny ze studium. Dyrektor B. poprosił o przyjęcie planu z nieuwzględnieniem uwag zgłoszonych w trakcie procedury. Opinie klubów:– Klub Radnych R. D. – pozytywna – Klub Radnych Platformy Obywatelskiej – pozytywna – Klub Radnych Prawa i Sprawiedliwości – pozytywna Opinie komisji: – Komisja Statutowa – brak uwag – Komisja Rozwoju Przestrzennego i Architektury – pozytywna – Komisja Infrastruktury Komunalnej – pozytywna – Komisja Komunikacji i Ochrony Środowiska – pozytywna. Prowadzący zarządził głosowanie w sprawie projektu uchwały na druku nr [...]. Za głosowało 22, przeciw 0, wstrzymało się 0 radnych. W wyniku głosowania uchwała Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic: P., K.i K.we W. została przyjęta i stanowi załącznik nr [...] do niniejszego protokołu".

Mając na względzie przytoczoną treść protokołu trzeba powiedzieć, że w przypadku rozpoznawania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny, kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia, czyni to więc zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni skład orzekający w niniejszej sprawie. Do wniesienia skargi z żądaniem stwierdzenia nieważności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego żadnego podmiotu (z wyjątkiem organu nadzoru tj. wojewody, który swoje nieograniczone w zakresie zaskarżania wywodzi z art. 93 ust. 1 u.s.g.) nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały ani też ewentualny stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Przechodząc do weryfikacji zaskarżonej uchwały (w zakresie naruszenia prawa skarżących) należy wskazać, że następuje ona w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Inaczej mówiąc, zarówno istotne naruszenie "zasad sporządzania", jak i "trybu sporządzania" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na stwierdzenie nieważności takiej uchwały w całości lub części. Do zasad sporządzania planu zalicza się wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez kompetentne organy, dotyczące ustaleń zawartych w akcie planistycznym. Do zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy zaliczyć zawartość aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), ustalenia w nim zawarte, a także standardy dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt tej sprawy należy wskazać, że, zdaniem sądu, procedura uchwalania planu nie odpowiadała normie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., bowiem procedowanie w zakresie złożonych uwag nie było prawidłowe. Jak wskazał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach (ostatnio w wyroku, zapadłym w sprawie II OSK 301/16 "zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Sam przepis przewiduje więc, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Taki sposób podjęcia rozstrzygnięcia o zgłoszonych uwagach przez radę gminy nie powoduje naruszenia trybu sporządzania planu. 2. Jednoczesne uchwalenie planu i rozpatrzenie uwag nie może nastąpić w sytuacji, gdy uwagi miałyby zostać uwzględnione, a projekt planu, który jest przedmiotem głosowania nie zawiera odpowiednich zmian w tym zakresie, lub gdy z przeprowadzonej procedury planistycznej wynika, że radnym nie mogła być znana treść zgłoszonych uwag lub motywy w oparciu o jakie doszło do ich rozpatrzenia." Jak wskazuje protokół posiedzenia rady w protokole tym nie ma śladu, aby treść uwag była radnym znana, a nie można domniemywać okoliczności, które z tego dokumentu nie wynikają. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Sam przepis przewiduje więc, że możliwe jest jednoczesne uchwalenie planu i rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag, które znalazły się w załączniku do uchwały dotyczącej planu miejscowego. Z przytoczonego wcześniej protokołu posiedzenia rady, w dniu uchwalenia uchwały jednoznacznie wynika, że radnym była znana treść zgłoszonych uwag, bowiem sprawozdawca uchwały poinformował jedynie, że uwagi zostały zgłoszone i zaproponował uchwalenie uchwały bez ich uwzględnienia. (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, 8. wydanie, C.H.BECK, Warszawa 2015, s. 205-206). W rozpoznawanej sprawie uwag nie uwzględniono, a uwagi nie zostały radnym szczegółowo przedstawione, jak również nie wskazano przyczyn przemawiających za ich nieuwzględnieniem. Zasadny zatem okazał się zarzut skargi, że radni Rady Miasta W.przy głosowaniu nad uchwaleniem planu nie posiadali rzetelnej wiedzy w przedmiocie zgłoszonych uwag. Zdaniem sądu, aby organ stanowiący gminy wyczerpał ciążący na nim obowiązek, zawarty w art. 20 ust.1 u.p.z.p. każda ze zgłoszonych, a nie uwzględnionych przez prezydenta uwag winna być na posiedzeniu rady wyszczególniona, co do każdej z nich należało przedstawić stanowisko rady miasta, a także w odniesieniu do każdej z uwag wskazać motywy jakimi kierowała się rada rozstrzygając o tych uwagach. Takich zapisów w protokole posiedzenia brak. Zdaniem sądu doszło w tym zakresie do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, co skutkuje koniecznością uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. sprowadzającego się do zakwestionowania oceny zaistniałego naruszenia trybu sporządzania planu jako nieistotnego.

Przechodząc do zarzutu skargi, w zakresie braku zgodności planu ze studium (pamiętając cały czas, że kontroli skarżonej uchwały sąd może w niniejszej sprawie dokonać jedynie w zakresie działki [...], w części objętej planem) trzeba powiedzieć, że przepis art 20 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Studium jest aktem określającym perspektywiczną politykę przestrzenną całego obszaru gminy, ustalającym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Należy zgodzić się odnośnie tego zarzutu ze stanowiskiem strony przeciwnej, że z jednej strony skarżący nie wskazał w jakim zakresie miałaby zaistnieć zarzucana niezgodność, a z drugiej, że analiza planu w kontekście studium nie potwierdza tak sformułowanego zarzutu. Z samej zaś treści planu wynika, że nie pomięto w nim zasad scalania i podziału działek nim objętych (§11 kwestionowanego aktu). Nadto, co istotne, skarżący nie wykazał, aby sformułowane w skardze, wymienione wcześniej zarzuty, dotyczyły jego interesu prawnego. Nie podziela sąd zarzutów skargi, jakoby rada nie określiła w zaskarżonym planie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji terenu objętym planem z pozostałą częścią miasta; analiza tak treści aktu, jak i przede wszystkim załącznika granicznego wskazuje, że system komunikacji dla terenu objętego planem został opracowany. Można dodać, że sama treść skargi przeczy temu zarzutowi. Również nie uznał sąd, aby można się było dopatrzeć niezgodności treści uchwały i załącznika graficznego. Ani skarga nie wskazuje na czym owa sprzeczność miałaby polegać, ani sąd (dokonując takiej analizy) takiej niezgodności nie dostrzegł. Należy w tym miejscu, po raz kolejny przypomnieć, że kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno nastąpić wyłącznie w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. W orzecznictwie za ugruntowane należy bowiem uznać stanowisko, że ewentualne stwierdzenie nieważności takiego aktu może nastąpić tylko w części dotyczącej interesów prawnych skarżącego (por. wyroki NSA z 24 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1087/08 i z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 1883/07, http//:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe sąd, na podstawie przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały wyłącznie w granicach interesu prawnego skarżącego.

Jeśli zaś chodzi o pozostałe działki objęte skargą, to trzeba wskazać, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie (o czym już wielokrotnie była wcześniej mowa) takim przepisem będzie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.). Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, w tym skarżący wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu aktu, a dalej, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonej uchwały. Zdaniem sądu w tym składzie przyjęte w uchwale unormowanie w omawianym zakresie nie narusza w żaden sposób interesu prawnego skarżących, rozumianego jako naruszenie konkretnej normy prawa materialnego. Nie sposób także uznać, aby skarżący wykazali, że plan narusza w jakimś zakresie ich uprawnienie.

W świetle tego co wcześniej, w ocenie sądu, w pozostałym zakresie skarżący nie zdołali wykazać, aby przysługujący im interes prawny został postanowieniami zaskarżonej uchwały naruszony, co umożliwiłoby kontrolę legalności tej uchwały. Analiza treści kwestionowanej przez skarżącego uchwały (w zakresie działek [...], [...], [...]) nie potwierdziła, ażeby jej postanowienia negatywnie oddziaływały na sferę praw i obowiązków skarżących.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zostało wydane na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. poz. 1800, ze zm).