Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 448/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 2, art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2011r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. Ośrodek Zamiejscowy w P., decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], określił J. G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. w kwocie [...] zł. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie z dnia [...] kwietnia 2007 r., po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W dniu [...] września 2007 r. strona złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1538/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę strony. Przeciwko temu orzeczeniu strona wniosła w dniu 26 maja 2008 r. skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1065/08.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2008 r. podatnik wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2007 r., żądając uchylenia jej w całości. W uzasadnieniu złożonego wniosku strona podniosła, iż przedmiotowa decyzja zasługuje na uchylenie, a zakończone postępowanie podatkowe na wznowienie, ponieważ w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zostały ujawnione nowe dowody, o których mowa w art. 240§1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, które potwierdzają w sposób oczywisty zarzut nieprawidłowego wyliczenia zobowiązania podatkowego w decyzjach wymiarowych Dyrektora Izby Skarbowej. Podatnik wskazał, że dysponuje dokumentacją techniczno-technologiczną (którą przedstawił następnie organowi), której częścią składową jest "zestawienie materiałów z kosztorysów", które to precyzyjnie określa ilość materiałów niezbędnych do wykonania poszczególnych zadań (robót) w roku 2001. Dokumentacja ta wchodziła w skład dokumentacji ofertowych w związku z tym, iż gros robót wykonywane było na podstawie wygranych przetargów przeprowadzonych w oparciu o Biuletyn Zamówień Publicznych. Na podstawie tych dokumentów – nieznanych organowi – istnieje możliwość przypisania faktur zakupowych do konkretnych robót. Wnioskodawca stwierdził, że analiza wydatków związanych z robotami niezwiązanymi z dotacjami pozwala uznać, iż wydatki te są znacznie wyższe niż koszty uwzględnione dla celów podatkowych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. W związku z tym strona przedstawiła własne wyliczenie wysokości poniesionych kosztów, załączając do wniosku oświadczenia: J. J. dotyczące zestawienia zakupionych materiałów do poszczególnych budów oraz D. S. wraz z zestawieniem kosztów według faktur i zestawieniem kosztów ogólnych za 2001 r.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wniesienie skargi do sądu administracyjnego, w tym prowadzenie sprawy ze skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowiło przeszkodę do wszczęcia w tej samej sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Stanowisko organu pierwszej instancji podzielił również organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], którą utrzymał w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne.

Przeciwko powyższej decyzji odwoławczej strona w dniu [...] stycznia 2009 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 243§1 Ordynacji podatkowej. Wyrokiem z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Po 66/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] września 2008 r. Według stanowiska Sądu, w przypadku żądania wznowienia postępowania w sprawie, w której toczy się postępowanie sądowoadministracyjne i braku przesłanki negatywnej przewidzianej wprost w przepisach Ordynacji podatkowej do wznowienia postępowania, organ podatkowy powinien wznowić postępowanie w sprawie, a następnie na podstawie art. 201§1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawiesić je do czasu zakończenia postępowania sądowego, aby postępowanie sądowe i administracyjne prowadzone w nadzwyczajnym trybie w tej samej sprawie nie toczyło się równocześnie. Orzeczenie to stało się prawomocne w dniu 15 lipca 2010 r.

W konsekwencji tego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu rozpatrzył wniosek strony z dnia [...] lipca 2008 r. – uzupełniony pismem z dnia [...] października 2009 r. – i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], wznowił postępowanie w sprawie. W wyniku rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu odmówił uchylenia decyzji tego organu z dnia z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu podkreślił, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wskazane w art. 240§1 Ordynacji podatkowej. Organ stwierdził przede wszystkim, że nie zaistniała przesłanka określona w art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i wskazał, że w niniejszej sprawie strona dąży do odmiennego rozliczenia poniesionych w badanym roku kosztów przypisanych zadaniu inwestycyjnemu sfinansowanemu z dotacji i żąda przeanalizowania kosztów związanych z innymi wykonywanymi robotami. Ze zgromadzonego zaś w aktach materiału dowodowego wynika, że organom podatkowym znany był fakt prowadzenia przez stronę wielu zadań inwestycyjnych, jak również wysokość wszystkich poniesionych przez podatnika kosztów. Podkreślenia wymaga fakt, że wysokość wszystkich kosztów dotyczących prowadzonych inwestycji nie była przez stronę kwestionowana. Sporna była natomiast wysokość kosztów pokryta dotacją. W tej zaś kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyżej przywołanym wyroku z dnia 21 lutego 2008 r. oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1065/08.

Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z jej wnioskiem. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W skardze na powyższą decyzję odwoławczą skierowanej to Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. G. zarzucił organowi, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że złożyła wniosek o wznowienie postępowania przedstawiając, jako uzasadnienie wniosku, nowe istotne dowody, które istniały w dacie wydania decyzji, a które nie były znane organom w dacie orzekania. Dowody te, zdaniem skarżącego, mają rozstrzygające znaczenie dla sprawy, gdyż potwierdzają w sposób oczywisty zarzut nieprawidłowego wyliczenia zobowiązania podatkowego w wydanych wcześniej decyzjach. Według stanowiska strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzekały w oparciu o dowody, jakie zostały przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej w Poznaniu w związku z wnioskiem o wznowienie postępowania, ponieważ tych dowodów nie znały. W związku z tym spór, jaki toczył się przed sądami administracyjnymi dotyczył stanu ustalonego na podstawie innego (niepełnego) zespołu dowodów oraz okoliczności.

Skarżący podkreślił ponadto, iż dokumentacja, stanowiąca nowe dowody w sprawie, wchodziła w znacznej mierze w skład dokumentacji ofertowych, gdyż wiele robót wykonywanych było na podstawie wygranych przetargów, przeprowadzonych w oparciu o Biuletyn Zamówień Publicznych. Dokumenty te znajdują się zatem nie tylko u podatnika, ale także u inwestorów, którzy przyjmowali oferty i istnieje możliwość zweryfikowania ich rzetelności. Nie można więc twierdzić, że dowody te nie istniały w dacie wydawania decyzji wymiarowych. Zdaniem skarżącego, zmiana polega jedynie na ich opracowaniu przez stronę (połączeniu) i przedstawieniu w formie oddzielnych zbiorów dokumentów dotyczących konkretnych prac. Są to jednak dowody już wcześniej istniejące. Takie zaś ich opracowanie powinno zostać dokonane podczas postępowania dowodowego w toku postępowania podatkowego mającego na celu wydanie decyzji wymiarowej. W ocenie strony, na podstawie przedłożonych dokumentów istnieje możliwość przypisania faktur zakupowych do konkretnych robót.

Ponadto strona podniosła, że organy obu instancji wydając rozstrzygnięcie w sprawie i negując prawidłowość rozliczenia przez podatnika kosztów podatkowych nie dokonały wnikliwej analizy wydatków związanych z pracami, które nie miały związku z dotacją. Analiza wartości wydatków związanych z robotami nie związanymi z dotacjami pozwala natomiast stwierdzić, iż wydatki te są znacznie wyższe niż koszty uwzględnione dla celów podatkowych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

Skarżący zauważył również, że oprócz przedstawionych w załącznikach dowodów, w sprawie zaistniały nowe – nieznane wcześniej organom okoliczności sprawy. Tymi okolicznościami są w szczególności: to jakie były niezbędne wydatki ponoszenia przy pozostałych pracach ówcześnie realizowanych oraz fakt, iż przyjęcie kosztów prac w Ł. według kosztorysu (na jaki powołują się zanegowane decyzje), co skutkuje tym, iż na pozostałe prace nie wystarczyłoby zakupionych materiałów oraz usług (kosztów). Kwestia ta nie była badana przez organy, podobnie jak i nie badano (pomimo wniosków podatnika) faktycznie poniesionych kosztów prac w Łabiszynku. Nie badano także faktycznego wydatkowania materiałów i zakupionych usług stanowiących koszty pozostałych prac.

Jednocześnie, skarżący zauważył, że wniósł o przeprowadzenie dowodu: "(...) z wystąpienia przez organ do Zakładu Produkcyjno-Usługowego M. sp. z o.o. z pytaniem o potwierdzenie cen, po jakich sprzedawano na rzecz strony materiały wykorzystane w spornych sprawach w Ł.". Alternatywnie wniesiono o: "(...) przesłuchanie jako świadka osoby reprezentującej ówcześnie w.w. spółkę lub ówczesnego kierownika działu sprzedaży." Zawnioskowane dowody miały na celu obalenie zasadności rozstrzygnięcia na podstawie kosztorysu przyjętego za podstawę decyzji wymiarowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie, a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego (zakaz reformationis in peius).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z przepisu art. 243§2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyn wskazanych we wniosku nie przesądza o wyniku wznowionego postępowania, lecz otwiera postępowanie rozpoznawcze przed właściwym organem co do zasadności istnienia którejś z przesłanek wyliczonych taksatywnie w art. 240§1 Ordynacji podatkowej oraz rozstrzygnięcia sprawy podatkowej uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, gdy organ ustali istnienie choćby jednej z podstaw wznowienia postępowania. Innymi słowy, art. 240§1 Ordynacji podatkowej tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy (por. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08, LexPolonica nr 2306295).

Wnosząc o wznowienie postępowania podatkowego skarżący, powołał się na art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy stwierdził brak przesłanek uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, na które powoływała się strona skarżąca. Należy stwierdzić, że ocena organu w tym względzie była uzasadniona, a postępowanie zmierzające do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej.

Podkreślenia wymaga fakt, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, stąd postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i – na co należy zwrócić szczególnie uwagę – przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240§1 Ordynacji podatkowej.

Postępowanie wszczęte w trybie wznowieniowym nie może – co do zasady – prowadzić do całościowej weryfikacji stanu faktycznego ustalonego przez organy podatkowe w treści decyzji wymiarowej. Należy bowiem podkreślić, że stan faktyczny sprawy – w tym sposób ustalenia kosztów uzyskania przychodu – został w rozpatrywanej sprawie poddany weryfikacji zarówno w trybie kontroli instancyjnej w toku postępowania podatkowego, jak i w toku postępowania sądowoadministracyjnego. I tak, wad w zakresie ustaleń faktycznych nie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydanej na skutek wniesienia odwołania z dnia [...] kwietnia 2007 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] marca 2007 r. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu uznał za prawidłową Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, oddalając skargę wyrokiem z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1538/07. Przeciwko temu orzeczeniu strona wniosła w dniu [...] maja 2008 r. skargę kasacyjną, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 1065/08, stwierdzając tym samym prawidłowość rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.

W świetle wskazanych powyżej okoliczności należy stwierdzić, że wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2008 r. o wznowienie postępowania sprowadza się w istocie do podważenia ustaleń organów podatkowych, w zakresie w jakim ustalenia te dotyczą kosztów uzyskania przychodu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organy obu instancji – wydając rozstrzygnięcie w sprawie i negując prawidłowość rozliczenia przez podatnika kosztów podatkowych – nie dokonały wnikliwej analizy wydatków związanych z pracami, które nie miały związku z dotacją. W ocenie skarżącego analiza wartości wydatków związanych z robotami niezwiązanymi z dotacjami pozwala stwierdzić, że wydatki te są znacznie wyższe niż koszty uwzględnione dla celów podatkowych w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Ponadto, skarżący zauważył, że oprócz przedstawionych dowodów, w sprawie zaistniały nowe – nieznane wcześniej organom okoliczności sprawy. Tymi okolicznościami są w szczególności: to jakie były niezbędne wydatki ponoszenia przy pozostałych pracach ówcześnie realizowanych oraz fakt, iż przyjęcie kosztów prac w Ł. według kosztorysu (na jaki powołują się zanegowane decyzje), co skutkuje tym, iż na pozostałe prace nie wystarczyłoby zakupionych materiałów oraz usług (kosztów). Kwestia ta – zdaniem skarżącego – nie była badana przez organy, podobnie jak nie badano (pomimo wniosków podatnika) faktycznie poniesionych kosztów prac w Ł. Nie badano także faktycznego wydatkowania materiałów i zakupionych usług stanowiących koszty pozostałych prac.

Należy jednak podkreślić, że przedstawiona powyżej argumentacja skargi nie tylko podważa całościowe ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w sprawie, ale także neguje rolę zasady trwałości decyzji ostatecznej oraz poddaje w wątpliwość znaczenie prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych. Należy wskazać, że zasadą jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w toku postępowania w przedmiocie wymiaru podatku. Zasadą jest również trwałość decyzji ostatecznej, skutkująca brakiem możliwości zweryfikowania prawidłowości takiej decyzji, poza szczególnymi sytuacjami wynikającymi z przepisów Ordynacji podatkowej. Jednym z takich trybów szczególnych jest wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, które jednak dopuszczalne jest wyjątkowo w ściśle określonych przypadkach i nie może prowadzić do mnożenia liczby instancji rozstrzygających daną sprawę podatkową i w konsekwencji do przedłużania postępowania. Istota tego trybu szczególnego sprowadza się do zbadania jednostkowej okoliczności lub określonego dowodu ujawnionego po zakończenia postępowania, a nie do weryfikacji poczynionych w postępowaniu wymiarowym ustaleń w niemal nieograniczonym zakresie.

Należy także podkreślić, że dowody, na które powołuje się skarżący nie stanowią przesłanki uzasadniającej wznowienia postępowania w świetle art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przypomnienia wymaga, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności faktyczne, a także dowody, o których mówi art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej muszą być nowe, jednakże istniejące w dniu wydania decyzji. Zdarzenie faktyczne lub okoliczność faktyczna musiały mieć miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polega na tym, że nikt dotychczas – ani organ, ani strona – nie zgłosił ich, ani nie ujawnił. To samo dotyczy dowodów. W ich przypadku nie chodzi więc o to, aby strona znalazła zupełnie nowe dowody potwierdzające dawniejsze fakty, ale o to, że ujawniły się dowody dotyczące tych faktów, już wtedy istniejące. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że podstawą wznowienia postępowania są dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi. Przedłożona przez skarżącego dokumentacja stanowi natomiast w dużej mierze jego opracowanie sporządzone już po wydaniu ostatecznej decyzji.

Należy także zwrócić uwagę na zwrot "wyjdą na jaw" użyty w art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Sformułowanie takie wskazuje na konieczność ujawnienia się nowego dowodu lub nowej okoliczności w sprawie w sposób zobiektywizowany. Nie dotyczy z pewnością sytuacji, w której podatnik w toku postępowania wymiarowego dysponuje wiedzą o okolicznościach lub dowodach mogących mieć – w jego ocenie – istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz się na nie z jakichkolwiek powodów nie powołuje. Postępowanie podatkowe normuje szereg instytucji zapewniających stronie możliwość czynnego udziału w jego toku oraz zgłaszania wniosków dowodowych. Organ podatkowy jest także zobowiązany do wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jest to czas, w którym strona ma nie tylko możliwość zapoznania się z już zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ale także może wnioskować o jego uzupełnienie. Przygotowane po wydaniu ostatecznej decyzji opracowanie, na podstawie uzyskanych przez skarżącego dokumentów, nie stanowi więc przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania na podstawie art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie są to nowe dowody w rozumieniu tego przepisu i wbrew jego treści nie "wyszły na jaw", lecz zostały opracowane i przedłożone przez skarżącego. Na marginesie można wskazać, że jeśli skarżący miał wątpliwości co do kompletności zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego winien tę okoliczność podnosić w toku postępowania wymiarowego. Zgłaszanie tego rodzaju zarzutów na etapie postępowania wznowieniowego jest działaniem spóźnionym i nie może prowadzić – wbrew oczekiwaniom skarżącego – do ponownego ustalenia wartości kosztów uzyskania przychodu.

Biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu nie narusza przepisów prawa podatkowego, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia.

W takiej sytuacji należało orzec, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.