Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 590/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę /-/ G. Radzicka


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działalnie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Według art. 50 §1 wymienionej ustawy skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, natomiast zgodnie z art. 50 §2 wymienionej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Taka konstrukcja legitymacji skargowej oznacza, że uprawnione do wniesienia skargi podmioty można podzielić na dwie kategorie: pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast – to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 133).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 (niepubl.), stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W wyroku stwierdzono, że "Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego".

Konstrukcja legitymacji skargowej oznacza, że postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji postępowanie to nie może zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działanie ma być przedmiotem oceny w aspekcie zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mają uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, a postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 212).

W analizowanej sprawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie wniósł Starosta K. – organ który rozstrzygał sprawę w I instancji. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 05 czerwca1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1592 ze zm.) rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę). Tak więc w tych sprawach starostowie działają jako organy administracji publicznej co wyłącza ich z kręgu podmiotów upoważnionych do zaskarżania do sądu administracyjnego aktów lub czynności wydanych w toku instancyjnym przez organ odwoławczy. Jednocześnie przepisy ustawy z dnia 05 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym nie przyznają staroście powiatu prawa do wniesienia skargi w rozumieniu art. 50 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym do wniesienia skargi na decyzję podjętą przez organ II instancji w związku z zaskarżeniem w toku instancji rozstrzygnięcia wydanego w trybie wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu.

Z tych przyczyn skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)

/-/ G. Radzicka

MK