Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1683/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1403
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z [...] lipca 2013 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania J. N. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w N. z [...] maja 2013 r., nr [...], odmawiający zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Do wydania powyższego rozkazu personalnego doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Raportem z [...] października 2012 r. J. N. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w N. o zaliczenie do wysługi lat, dotychczas nieudokumentowanego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od dnia 8 kwietnia 1984 r. do dnia [...] stycznia 1987 r.

Do przedmiotowego raportu funkcjonariusz dołączył:

- oświadczenie w sprawie braku dokumentów z dnia [...] października 2012 r., wskazujące, iż w powyższym okresie pracował w gospodarstwie rolnym rodziców W. i F. N. o powierzchni 5,77 ha, położonym we wsi [...], jako pracownik fizyczny. W oświadczeniu wymieniony stwierdził, że wykonywał prace polowe i inne od 6 do 8 godzin dziennie, praca była stała i stanowiła jedyne źródło utrzymania;

- zeznania dwóch świadków z dnia [...] października 2012 r., dotyczące pracy wnioskodawcy w gospodarstwie rolnym rodziców;

- zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] września 2012 r., wskazujące, że W. i F. N. na podstawie umowy przekazania własności i posiadania gospodarstwa rolnego z dnia [...] czerwca 1979 r. nr [...] przejęli na zasadzie wspólności ustawowej gospodarstwo rolne o powierzchni 5,77 ha, położone we wsi [...]. Aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] września 1989 r. gospodarstwo przekazali synowi D. N.;

- poświadczenie zameldowania J. N. na pobyt stały w domu nr [...] we wsi [...] od dnia 8 kwietnia 1968 r. do dnia 12 lutego 1990 r. - wydane przez Urząd Gminy [...] w dniu [...] października 2012 r;

- świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej, [...] dnia [...] czerwca 1986 r.

Rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2013 roku nr [...] Komendant Powiatowy Policji w N. ustalił J. N. wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 28 stycznia 1987 roku na poziomie 0 %, zaliczając na wskazany dzień do wysługi lat następujące okresy składowe: w Policji - 1 dzień, w gospodarstwie rolnym - 7 miesięcy i 11 dni. Łącznie: 7 miesięcy i 12 dni.

W wyniku rozpatrzenia odwołania J. N. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] uchylił powyższy rozkaz personalny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność prawidłowej oceny dowodów i okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięci sprawy.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji uzyskał następujące dokumenty:

- pismo z Urzędu Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., w którym poinformowano, iż urząd nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy J. N. w gospodarstwie rolnym rodziców W. i F. N. oraz, że okres ten zostaje udowodniony zeznaniami dwóch świadków na podstawie art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy;

- zaświadczenie z Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., w którym potwierdzono, że J. N. w okresie od 8 kwietnia 1984 r. do 19 czerwca 1986 r. był uczniem Zasadniczej Szkoły Zawodowej w [...]. Zajęcia lekcyjne odbywały się w godzinach od 7.30 do 14.30.

Ponadto w dniu 6 maja 2013 roku do Komendy Powiatowej Policji w N. wpłynęło pismo świadka C. M., w którym wskazała, iż zamieszkuje po sąsiedzku z posesją rodziny N., tj. w odległości około 40 m. Stwierdziła, że widziała, jak J. N. wykonywał prace polowe i przy inwentarzu żywym. Pracował przed wyjściem do szkoły i po szkole - do późnych godzin. W czasie ferii i wakacji pracował od rana do wieczora 8 godzin. C. M. zeznała, że w okresie od 8 kwietnia 1984 roku do 27 stycznia 1987 roku pracowała we własnym gospodarstwie rolnym.

W dniu 8 maja 2013 roku do Komendy Powiatowej Policji w N. wpłynęło pismo świadka J. K., datowane na dzień 6 maja 2013 roku, w którym zeznała, że gospodarstwo rolne wraz budynkami należącymi do rodziny N. znajduje się w odległości 150 m od jej miejsca zamieszkania. Stwierdziła, że J. N. widziała codziennie, jak wykonywał prace w polu i przy zwierzętach. Zdaniem świadka, praca w gospodarstwie trwa od świtu do nocy, więc J. N. pracował zarówno rano jak i do godzin nocnych. W okresie wakacji pracował w polu przy żniwach, a w okresie ferii zimowych przy obrządku zwierząt. W okresie od 1984 roku do 1987 roku J. K. pracowała jako dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w [...] i widywała J. N. pracującego w gospodarstwie rodziców.

Komendant Powiatowy Policji w N. rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] odmówił J. N. zaliczenia pracy w gospodarstwie rolnym do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 101 ust. 1 i art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 3 ust. 1, § 4 i § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego do wysługi lat uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji, 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, UOP-u, Straży Granicznej, BOR, PSP i Służby Więziennej oraz ich rodzin, 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Za odrębne przepisy w rozumieniu cytowanego rozporządzenia uważa się ustawę z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Zgodnie z art. 1, ust. 1 pkt 3 tej ustawy wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po 31 grudnia 1982 roku okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Organ zauważył, że istotnym zagadnieniem przy stosowaniu powołanej normy prawnej jest ustalenie normatywnej treści pojęcia domownik w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 2 obowiązującej ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników domownikiem jest osoba bliska rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie tego gospodarstwa rolnego i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy zgodnie z art. 1 jest obowiązany stwierdzić okresy pracy w indywidualnym, gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenia w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Ustęp 2 tego artykułu stanowi, że jeśli organ nie dysponuje stosowymi dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej 2 świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne.

W niniejszej sprawie, w związku z brakiem dokumentów uzasadniających wydanie zaświadczenia o pracy J. N. w gospodarstwie rolnym rodziców, należało oprzeć się na przedstawionych przez zainteresowanego dokumentach , a następnie uzupełnionych w wyniku czynności organu zeznaniach świadków. Organ wyjaśnił, że ocena przedstawionych dokumentów każdorazowo należy do pracodawcy, który stwierdza fakt spełnienia wymogów określonych w ustawie i podejmuje decyzję o zaliczeniu danego okresu do pracowniczego stażu pracy. Pracodawca może nie przyznać prawa do danego świadczenia pracowniczego, zwłaszcza gdy sam dysponuje dowodami wskazującymi na odmienny niż podany w zaświadczeniu stan faktyczny.

Organ podniósł, iż obydwaj świadkowie stwierdzili, że J. N. wykonywał pracę w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie od [...] kwietnia 1984 r. do [...] stycznia 1987 r. w charakterze domownika. Ponadto wskazali, że praca ta była stała, wykonywana w pełnym wymiarze czasu i stanowiła jedyne źródło utrzymania J. N.. Wykonywał on wszystkie prace związane z produkcją roślinną i zwierzęcą.

W ocenie organu powyższe zeznania świadków nie mogą zostać uznane za wiarygodny i wystarczający dowód potwierdzający świadczenie przez wnioskodawcę pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników. Mimo, że świadkowie potwierdzili pracę J. N. w gospodarstwie to nie są oni w stanie dokładnie określić godzinowo ile na nią poświęcał czasu. Nie wskazali w swoich wyjaśnieniach także jakie prace on wykonywał. Dodatkowo świadek J. K. w omawianym okresie zatrudniona była jako dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w [...], czyli poza miejscem zamieszkania. Na podstawie zebranego materiału ustalono także, że w omawianym okresie wnioskodawca uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Zawodowej w [...] oddalonej od jego miejsca zamieszkania ok. 12 kilometrów. Z zaświadczenia przesłanego przez Szkołę wynika, że zajęcia na które uczęszczał odbywały się w godz. od 7:30 do 14:30. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę, czas dojazdu do szkoły (ok. 30 min. w jedną stronę) oraz konieczność poświęcenia czasu na obowiązki szkolne zadane do realizacji w domu oraz czas potrzebny na przyswojenie materiału w ramach nauki własnej, J. N. nie mógł stale świadczyć pracy w gospodarstwie rolnym w okresie pobierania nauki. Wskazał również powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego, że świadczona zwyczajowo pomoc domownika na rzecz rolnika nie powinna być uznana jako podstawa do zaliczenia tego czasu do pracowniczego stażu pracy. Byłoby to bowiem nadmierne uprzywilejowanie osób wykonujących pracę w gospodarstwie rolnym w stosunku do pracowników. Ponadto wnioskodawca w życiorysie, złożonym z chwilą ubiegania się o przyjęcie do służby w Policji, wspomniał że uczęszczał do Zasadniczej Szkoły Mechanizacji Rolnictwa w G. a po jej ukończeniu przez okres 7 miesięcy pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

W tej sytuacji w ocenie organu należało stwierdzić, że brak jest podstaw do przyznania J. N. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat za okres pracy w gospodarstwie rolnym.

Od powyższego rozkazu personalnego J. N. wniósł odwołanie.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, tj. art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia MSWiA w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 tej ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

W dalszej kolejności organ II instancji poniósł, że ustalenie treści pojęcia domownika winno nastąpić w oparciu treść art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 roku, Nr 24, poz. 133) obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 roku. Wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem przez domownika należy rozumieć członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawały we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegały obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, przy czym praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania. Wobec powyższego niezbędnym wymogiem uznania za domownika w sensie powołanego przepisu jest m. in. utrzymywanie się domownika głównie z pracy w gospodarstwie rolnym.

Organ odwoławczy podkreślił, że szkoła ponadpodstawowa, do której uczęszczał zainteresowany oddalona była od jego miejsca zamieszkania o ok. 12 km, dojazd zajmował ok. 30 minut w jedną stronę, zaś zajęcia w szkole trwały 6 godzin dziennie. Zatem czas spędzony w szkole oraz potrzebny na dojazd do niej zajmował wnioskodawcy od około 7 godzin dziennie, nie licząc czasu potrzebnego na przygotowanie się do zajęć.

Komendant [...] Policji podniósł, iż doświadczenie życiowe wskazuje, iż nauka w szkole ponadpodstawowej oraz związane z nią obowiązki wymagane od uczniów tj. lektury, lekcje, zadania domowe oraz konieczność przygotowania się do zajęć szkolnych, wykluczają stałą pracę w gospodarstwie rolnym. Oprócz bowiem czasu potrzebnego na naukę wnioskodawca potrzebował także czasu na dojazd do szkoły ponadpodstawowej oddalonej od miejsca zamieszkania o ok. 12 km oraz czasu na odpoczynek i posiłki. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego Komendant [...] Policji podał, iż trudno uznać, że spełnione zostało w tym przypadku kryterium stałej pracy w gospodarstwie rolnym, bowiem stałą pracą nie jest doraźna pomoc w wykonywaniu typowych obowiązków domowych, zwyczajowo wymaganych od dzieci jako członków rodziny rolnika. Ponadto zdaniem organu, nauka w innej miejscowości od miejsca zamieszkania, odbywana w systemie dziennym, uniemożliwia podjęcie stałej pracy w gospodarstwie rolnym w rozmiarze pozwalającym na jej zaliczenie do okresu zatrudnienia.

Dodatkowo organ II instancji podniósł, że w aktach osobowych wnioskodawcy, w dokumentacji związanej z przyjęciem do służby w Policji, a dotyczącej dotychczasowego życia wymienionego (podanie, ankieta osobowa i życiorys) brak jest informacji na temat tego, że praca w gospodarstwie rolnym stanowiła źródło utrzymania strony. Z informacji zawartej w ankiecie osobowej wynika, że J. N. przed wstąpieniem do służby w Policji był na utrzymaniu rodziców. Oznacza to, że praca w gospodarstwie rolnym stanowiła główne źródło utrzymania rodziców wnioskodawcy nie zaś jego samego. Ponadto J. N. w życiorysie wyraźnie wskazał, iż pomagał rodzicom w prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie zawarł natomiast żadnej informacji wskazującej, że ta pomoc miała charakter stałej pracy, czy też że zamierzał to gospodarstwo przejąć.

Komendant [...] Policji stwierdził również, iż zainteresowany składając podanie o przyjęcie do służby w Policji nie identyfikował się ze stałą pracą na roli i pracy takiej nie świadczył. W ocenie organu stała praca w gospodarstwie rolnym wymaga bowiem pewnego psychicznego nastawienia, polegającego na wiązaniu się w pewnym okresie czasu z gospodarstwem rolnym i nieszukaniu stałego zatrudnienia poza nim.

W końcowej części uzasadnienia organ wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dowodzi, iż okres pracy policjanta w gospodarstwie rolnym rodziców nie miał charakteru pracy stałej, a tym bardziej praca ta nie stanowiła głównego źródła utrzymania. J. N. kształcąc się w szkole ponadpodstawowej był na utrzymaniu rodziców, a jego głównym zajęciem w tym czasie była nauka w szkole i związane z nią obowiązki. Czas spędzony w szkole oraz czas potrzebny na dojazd do niej, zajmował stronie większą część dnia, nie licząc odpoczynku, co wyklucza możliwość uznania pracy w gospodarstwie rolnym rodziców za stałą, stanowiącą główne źródło utrzymania.

Na powyższy rozkaz personalny, J. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że praca w gospodarstwie rolnym rodziców była jego jedynym źródłem utrzymania, miała charakter stały i wykonywał ją przez 6 do 8 godzin dziennie, wliczając w to okres wakacyjny, ferie zimowe i świąteczne. Wyjaśnił, że po ukończeniu szkoły miał zamiar przejąć na własność gospodarstwo rodziców. Po odbyciu zasadniczej służby wojskowej jego plany życiowe uległy zmianie.

Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że podleganie ubezpieczeniu społecznemu i w jego konsekwencji opłacanie składek na to ubezpieczenie nie jest warunkiem koniecznym do uznania wnioskodawcy za domownika w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. W ocenie skarżącego nauka w szkole ponadpodstawowej wyklucza uznanie danej osoby za domownika, ale tylko dla potrzeb ustalenia obowiązku podlegania ubezpieczeniu społecznemu osób kształcących się w szkołach ponadpodstawowych lub wyższych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy niezaliczenia J. N. wskazanego w raporcie z dnia [...] października 2012 r. okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego funkcjonariusza Policji.

Zgodnie z brzmieniem art. 99 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (art. 100). Wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1). Zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę (art. 106 ust. 1).

Na podstawie art. 101 ust. 2 cyt. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), które w § 4 ust. 1 pkt 5 stanowi, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się inne (niż wymienione w § 4 ust. 1 pkt 1-4) okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Organy Policji prawidłowo przyjęły, że tymi odrębnymi przepisami są art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. nr 54, poz. 310). W myśl art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin.

Istotnym zagadnieniem w rozpatrywanej sprawie było zatem ustalenie normatywnej treści pojęcia "domownik w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin", z którym ustawodawca wiązał możliwość zaliczenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do ogólnego stażu pracy.

Skarżący wnioskował o zaliczenie do wysługi lat okresu od dnia [...] kwietnia 1984 r. do dnia [...] stycznia 1987 r. W czasie, który podlegał ocenie organów obowiązywała ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidulanych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133).

Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 2 tej ustawy przez domownika należy rozumieć członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania.

Powyższa regulacja obowiązywała do dnia 31 grudnia 1990 r. tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1403). Zgodnie z art. 6 pkt 2 tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o domowniku – rozumie się przez to osobę bliską rolnikowi, która: a) ukończyła 16 lat, b) pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie, c) stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy.

Należy zwrócić uwagę, że ostatnia z wymienionych wyżej ustaw obowiązywała zarówno w dacie złożenia wniosku przez skarżącego, jak i w dacie orzekania przez organy. Akt ten nie zawiera żadnych przepisów intertemporalnych, które wskazywałyby przypadki stosowania ustawy uchylonej, stąd też w ocenie Sądu w sprawie należało zastosować ustawę obecnie obowiązującą.

Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2427/11 (opub. LEX nr 1233177) definicja legalna pojęcia "domownik" zawarta w ustawie z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników i członków ich rodzin stanowiła - w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów - rozwiązanie mniej korzystne. Skoro zatem w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników nie wprowadzono przepisów wyłączających lub ograniczających stosowanie przepisów nowych, należy przyjąć, że zamiarem racjonalnego ustawodawcy było doprowadzenie do stosowania ustawy nowej, która była korzystniejsza dla obywateli.

Organ I instancji prawidłowo zatem posłużył się definicją "domownika" zawartą w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżącego zastosował natomiast definicję domownika zawartą w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidulanych i członków ich rodzin.

Organ II instancji oceniając status skarżącego jako domownika we wnioskowanym okresie wykazał się nadto niekonsekwencją, odwołując się w swojej argumentacji zamiennie do definicji domownika zawartej zarówno w ustawie z dnia 4 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników i członków ich rodzin, jak i w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. W zależności od potrzeb powołał się bowiem zarówno na to, że jego praca w gospodarstwie rolnym powinna mieć charakter stały, jak i na to, że powinna stanowić dla wnioskodawcy główne źródło utrzymania.

Analiza obowiązujących w przedmiotowej materii przepisów prowadzi natomiast do wniosku, że aby zaliczyć skarżącemu do wysługi lat, uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego wnioskowany przez niego okres pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, należało ustalić, czy w podanym okresie wnioskodawca miał ukończone 16 lat, pozostawał z rolnikiem w gospodarstwie domowym lub zamieszkiwał na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie oraz stale pracował w tym gospodarstwie, nie będąc związanym z rolnikiem stosunkiem pracy.

Innych przesłanek, niż wyżej wymienione, skarżący spełniać nie musiał, bowiem nie wymienia ich zarówno przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, jak i przepis art. 6 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r., definiujący pojęcie "domownika".

Mimo, że organ I instancji zastosował definicję "domownika" zawartą w art. 6 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, to jednak błędnie zinterpretował treść tego przepisu, przyjmując, że sam fakt kształcenia się osoby pozostającej z rolnikiem w gospodarstwie rolnym w szkole ponadpodstawowej wyklucza wykonywanie pracy o charakterze stałym w tym gospodarstwie, bezzasadnie odmawiając wiarygodności zeznaniom świadków, którzy zgodnie zeznali, że skarżący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców w okresie objętym jego wnioskiem.

Wyjaśnienia pojęcia "wykonywania pracy w charakterze stałym w gospodarstwie rolnym" wielokrotnie podejmował się Sąd Najwyższy. W wyroku z 4 października 2006 r. o sygn. akt II UK 42/2006 (publ. OSNP 2007/19-20/292) Sąd Najwyższy wskazał na potrzebę odstąpienia od rozumienia "stałości pracy w gospodarstwie rolnym" jako nieustannego, przez cały czas, ciągłego, wykonywania prac w gospodarstwie. Podkreślił, iż mając na względzie cel i funkcje omawianej ustawy, ustanowienie obowiązku ubezpieczenia społecznego domownika dotyczy osób niebędących posiadaczami gospodarstwa rolnego, a powiązanych z gospodarstwem rolnym tylko szczególnym stosunkiem, cechującym domownika. Nieodzowne jest zatem sięgnięcie do specjalnego znaczenia jego roli w społeczno–gospodarczych stosunkach wiejskich, której specyfikę uwypukla porównanie określenia "domownika" w art. 6 pkt 2 i definicji "rolnika", sformułowanej w art. 6 pkt 1 ustawy. Zestawienie tych przepisów pokazuje, że istota działań domownika, który nie prowadzi zawodowej działalności rolniczej na własny rachunek, sprowadza się do pomocy rolnikowi w prowadzeniu gospodarstwa, czyli do wykonywania prac wskazanych mu przez prowadzącego gospodarstwo, leżących w zakresie jego decyzji gospodarczych. Mając to na względzie, należy zaaprobować stanowisko, że wystarczające dla uznania pracy domownika w gospodarstwie rolnym za stałą jest wykonywanie w jej przebiegu wszystkich zabiegów agrotechnicznych związanych z prowadzoną produkcją (tu: roślinną) w rozmiarze dyktowanym potrzebami i terminami tych prac oraz używaniem ułatwiającego te prace sprzętu. Stanowisko to nawiązuje do wyroku z 21 kwietnia 1998 r. o sygn. akt II UKN 3/98 (niepublikowanego), w którym Sąd Najwyższy przyjął, że praca domownika w gospodarstwie rolnym, wykonywana w wymiarze czasu stosownym do prawidłowego jego funkcjonowania, zgodnie z jego strukturą, przy uwzględnieniu jego obszaru oraz ilości pracujących w nim osób, jest pracą stałą.

Wartym również powołania jest wyrok Sądu Najwyższego z 13 listopada

1998 r. o sygn. akt II UKN 299/98 (publ. OSNP 1999/24/799, OSNP – wkł. 1999/3/2), przedstawiający pogląd, iż dopuszczalność uwzględnienia pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze stałym należy co najmniej oceniać poprzez jej wykonywanie w wymiarze nie niższym niż połowa normalnie wymaganego czasu pracy w rolnictwie. "Wykonywanie niektórych czynności rolniczych w gospodarstwie rolnym, w okresie odbywania nauki w szkole średniej, wymagającej codziennych kilkusetkilometrowych dojazdów do niej, nie podlega uwzględnieniu przy ustalaniu okresów składkowych jako okresów pracy w gospodarstwie rolnym (...)". Zauważyć należy, iż SN nie zastrzegł w tym wyroku, iż pobieranie nauki w szkole średniej wyłącza możliwości uznania pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracowniczego, lecz wyłącza takie uznanie tylko pobieranie nauki w miejscowości znacznie oddalonej od gospodarstwa rolnego, uniemożliwiające wykonywanie w nim pracy w wymiarze ponad połowy wymaganego czasu pracy w rolnictwie.

W świetle cytowanego orzecznictwa podkreślenia wymaga, iż w rozumieniu ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, charakter pracy domownika w gospodarstwie rolnym nie może być utożsamiany z charakterem pracy rolnika w takim gospodarstwie. Domownik nie prowadzi bowiem zawodowej działalności rolniczej na własny rachunek, lecz wyłącznie pomaga rolnikowi w prowadzeniu takiej działalności, zatem nie musi on pracować w takim samym wymiarze godzinowym, jak rolnik, i może pozwolić sobie na jednoczesne kształcenie się. Na takie rozumienie charakteru pracy domownika wskazuje zresztą już sam fakt rozróżnienia przez ustawodawcę w art. 6 pkt 1 i 2 powołanej ustawy definicji "rolnika" i "domownika". Gdyby zamiarem ustawodawcy było jednakowe traktowanie nakładu pracy domownika i rolnika oraz ich wkładu w rozwój gospodarstwa rolnego, to z pewnością nie wprowadzałby takiego rozróżnienia (§ 10 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – Dz. U. Nr 100, poz. 908). Nie można zatem przyjąć, że skoro osoba mająca status domownika, realnie pomagając rolnikowi w prowadzeniu gospodarstwa rolnego, jednocześnie pobiera naukę w szkole, to jej praca w tym gospodarstwie nie ma z tego powodu charakteru stałego.

Powyższe stanowisko znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 29 lipca 2011 r. o sygn. akt I OSK 321/11 (publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że przykładowo nauka w szkole w systemie zaocznym, niepołączona z wykonywaniem dodatkowych zajęć zarobkowych, nie stanowi przeszkody do uznania tego okresu jako pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Wskazał też, iż obecnie w orzecznictwie bardziej liberalnie podchodzi się do przesłanki "stałej pracy" i przyjmuje się, że nie należy utożsamiać jej z koniecznością nieustannego, przez cały czas wykonywania prac w gospodarstwie rolnym. W związku z tym ocena "stałości pracy w gospodarstwie rolnym" musi być dokonywana na tle okoliczności konkretnej sprawy. Sformułowanie "stała praca", "staż pracy", "uprawnienia pracownicze" wskazują, że przy zaliczaniu do przedmiotowego stażu w rachubę mogą wchodzić tylko okresy wykonywania zajęć o charakterze i systemie przynajmniej zbliżonym do pracowniczego. Stała praca w gospodarstwie nie zawsze musi polegać na codziennym wykonywaniu czynności rolniczych, gdyż – na przykład ze względu na rodzaj produkcji – niekiedy nie będzie to nawet konieczne. Polega ona jednak na pewnej systematyczności i co najmniej na gotowości do wykonywania pracy rolnej, gdy jest to niezbędne rolnikowi prowadzącemu gospodarstwo. Ten element dyspozycyjności domownika, potwierdza również wymóg zamieszkania domownika na terenie gospodarstwa lub w jego pobliżu, czyli w takiej odległości, która umożliwia jak najszybsze dotarcie na teren gospodarstwa, jeżeli zajdzie taka potrzeba i świadczenia na rzecz gospodarstwa osoby bliskiej pracy w wymiarze czasu niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa rolnego. Stała praca w gospodarstwie rolnym wymaga również pewnego psychicznego nastawienia, polegającego na wiązaniu się na określony czas z gospodarstwem rolnym. Ten aspekt jest bardzo istotny, ponieważ stały charakter pomocy w gospodarstwie rolnym może być pojmowany w sposób o wiele bardziej racjonalny, przy rozumieniu "stałości" jako pozostawania w tym samym miejscu, trwałemu związaniu się z jakimś miejscem lub jakąś osobą, nieuleganiu zmianom (por. wyrok Sądu Najwyższego o sygn. akt II UK 42/06, publ. OSNP 2007/19-20/292). Pojmowana w ten sposób cecha "stałości" świadczy o istotnym znaczeniu nastawienia samego domownika na stałe świadczenie pracy w gospodarstwie rolnym i odpowiadającą temu nastawieniu niezmienną możliwość skorzystania z jego pracy przez rolnika prowadzącego gospodarstwo.

Dokonując wyjaśnienia pojęcia "wykonywania pracy w charakterze stałym", należy również zwrócić uwagę na fakt, że omawiana definicja "domownika" może być wykorzystywana zarówno dla celów ubezpieczeniowych, jak też uzyskania uprawnień pracowniczych, w tym – jak w niniejszym przypadku – określonych profitów finansowych, poprzez możliwość podwyższenia dodatku za wysługę lat. W pierwszej grupie spraw chodzi o zapewnienie ubezpieczenia społecznego szerszej grupie osób współpracujących z rolnikiem przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Z inną natomiast sytuacją mamy do czynienia w drugiej grupie spraw, gdy chodzi o domownika, który ubiega się o zaliczenie okresów pracy w gospodarstwie rolnym do stażu pracowniczego czy stażu służby, co niewątpliwie powinno mieć w takim przypadku wpływ na mniej rygorystyczny sposób odkodowania znaczenia pojęcia "wykonywania przez domownika pracy o charakterze stałym", w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Dodać bowiem warto, że zaliczenie funkcjonariuszowi Policji do stażu służby, przypadającego po dniu 31 grudnia 1982 r., okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, nie wywołuje żadnych konsekwencji w zakresie uprawnień emerytalnych. Tak więc porównanie ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy z regulacją emerytalną, dotyczącą funkcjonariuszy Policji, przynosi efekt w postaci rozróżnienia statusu domownika jako osoby wykonującej pracę w gospodarstwie oraz domownika jako osoby podlegającej ubezpieczeniu społecznemu rolników. Nie ma podstaw, przy braku wyraźnego odesłania w tym zakresie, do utożsamiania obu konstrukcji podmiotowych z zakresu prawa pracy i prawa ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2009 r. o sygn. akt I OSK 730/08 – publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż organy rozstrzygające w sprawie dysponowały zeznaniami dwóch świadków którzy oświadczyli, że skarżący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Świadkowie zeznali, że skarżący wykonywał zarówno prace polowe, jaki i przy hodowli zwierząt. Obydwaj świadkowie określając czas pracy skarżącego w gospodarstwie rolny rodziców wskazywali, że pracował on zarówno przed wyjazdem do szkoły, jak i po powrocie z zajęć, czasem nawet do godzin nocnych. Ponadto pracował w okresie wakacji i ferii zimowych.

Zarówno organ I, jak i II instancji nie dały wiary powyższym dowodom, stwierdzając, że sama nauka w szkole ponadpodstawowej, czas dojazdu do szkoły oraz obowiązki szkolne pozalekcyjne wykluczają możliwość stałej pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika.

Oceniając dowód z zeznań świadka J. K. organ I instancji dodatkowo podważył jego wiarygodność z uwagi na fakt, że świadek pracował poza miejscem swojego zamieszkania. Okoliczność ta w ocenie Sądu nie powinna jednak wpływać na wiarygodność zeznań tego świadka. Nawet pracując poza miejscem zamieszkania świadek miał możliwość zaobserwowania, czy skarżący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców, czy też nie. Spostrzeżeń takich świadek mógł bowiem dokonać zarówno przed wyjazdem do pracy, jak i po powrocie do domu, a także w dni wolne od pracy.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 6 pkt 2 lit. "c" ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, przyjmując, że sam fakt kształcenia się osoby pozostającej z rolnikiem w gospodarstwie rolnym w szkole ponadpodstawowej wyklucza wykonywanie pracy o charakterze stałym w tym gospodarstwie. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem było głównym powodem odmowy zaliczenia skarżącemu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców do wysługi lat. Błąd ten, mimo powołania się na odmienne przepisy dotyczące ustalenia pojęcia "domownika", został powtórzony również przez organ II instancji, który utrzymując w mocy rozkaz personalny organu I instancji podzielił pogląd tego organu, co do tego, że praca skarżącego w gospodarstwie rolnym rodziców nie miała charakteru stałego.

Należy również zwróć uwagę, że orzekające w sprawie organy błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy.

Skarżący w swoim wniosku z dnia [...] października 2012 r. domagał się zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od [...] kwietnia 1984 r. do [...] stycznia 1987 r., a więc od ukończenia przez niego 16 roku życia do dnia przyjęcia do służby w Policji. Zaznaczyć jednak należy, że uczniem szkoły ponadpodstawowej skarżący był tylko do dnia [...] czerwca 1986 r. Odnośnie natomiast okresu od [...] czerwca 1986 r. do [...] stycznia 1987 r. kiedy to skarżący ukończył szkołę ponadpodstawową i nie pozostawał w zatrudnieniu poza rolnictwem, to w oparciu o zebranym dotychczas w sprawie materiał dowodowy organy nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń, które pozwalałyby na ocenę, czy skarżący posiadał w tym okresie status domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników.

W rozkazie personalnym organu I i II instancji stwierdza się, że skarżący będąc uczniem szkoły ponadpodstawowej nie mógł wykonywać pracy w gospodarstwie rolnym rodziców w sposób stały. Argumentacja ta nie mogła jednak odnosić się do objętego wnioskiem okresu po ukończeniu przez skarżącego szkoły ponadpodstawowej do dnia przyjęcia go do służby w Policji. Z akt osobowych skarżącego nie wynika bowiem, aby w okresie tym skarżący uczęszczał do jakieś innej szkoły bądź wykonywał inne, oprócz pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, stałe zajęcie.

Stan faktyczny sprawy nie został zatem wyjaśniony w sposób wyczerpujący, mimo, że organ dysponował dowodami niezbędnymi do dokonania ustaleń, czy w okresie tym skarżący pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Dowodami tymi było przede wszystkim świadectwo ukończenia szkoły ponadpodstawowej, zaświadczenie z Zespołu Szkół Centrum Kształcenia Rolniczego w [...], zeznania świadków, a także informacje zawarte w teczce akt osobowych skarżącego – ankiecie osobowej (karta nr 2-5 akt osobowych skarżącego).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż odnośnie wnioskowanego okresu od [...] czerwca 1986 r. do [...] stycznia 1987 r., kiedy skarżący nie uczęszczał już do szkoły ponadpodstawowej, organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przepisami art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzje organów obu instancji wydane zostały także z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy oraz art. 6 pkt 2 ww. ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, co bez wątpienia miało wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Organ w toku ponownego rozpoznania sprawy winien zatem dokonać ponownie oceny pracy J. N. w gospodarstwie rolnym rodziców w całym wnioskowanym okresie z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd wykładni pojęcia "stałej pracy w gospodarstwie rolnym" zawartej w art. 6 pkt 2 ww. ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Zwrócić także należy uwagę, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego stanowi jedynie, że dokumenty potwierdzające okresy zaliczone do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2-5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Zatem przepis ten nie wskazuje, iż okresy zaliczone do wysługi lat muszą być wykazane w życiorysie przy przyjmowaniu do służby w Policji. Nie można zatem z faktu braku wskazania w ankiecie personalnej pracy w gospodarstwie rolnym wyprowadzać tak daleko idących wniosków, jak czyni to organ w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.