Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 591/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1 i art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Cezary Kosterna, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej: "u.t.d."), art. 13, 14, lit. t załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym

(Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych

w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady

w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ

I instancji", "WITD") z dnia [...] października 2014 r. nr [...] nadkładającej na M. W. (dalej: "skarżący") karę pieniężną w wysokości [...] złotych.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] czerwca 2014 r. w R. na ulicy K. około godz. [...] funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w R. poddali kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował R. Z., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: M. W. [...], K. [...],[...] G. W trakcie kontroli ustalono, że w momencie zatrzymania pojazdu w tachografie cyfrowym znajdowała się karta kierowcy nr [...] na nazwisko D. J., co stanowi naruszenie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Powyższe udokumentowano protokołem kontroli nr [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Komenda Miejska Policji w R. przekazała WITD w R. protokół kontroli wraz ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, celem przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. organ I instancji działając na podstawie art. 13, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 2, 5 i 8, zał. 1 Roz. III lit. c, pkt 4.3 Rozporządzenia 3821/85 oraz zgodnie z art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. w związku z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców.

Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący odwołał się od wskazanego rozstrzygnięcia organu I instancji, zarzucając naruszenie prawa poprzez nie uwzględnienie art. 92b i 92c u.t.d. przy wydaniu decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w jego ocenie nałożenie kary pieniężnej po kontroli z dnia [...] czerwca

2014 r. było bezprzedmiotowe z uwagi na zaistnienie warunków o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Zdaniem skarżącego naruszenie kierowcy odbiegało od jakichkolwiek zasad przyjętych w jego firmie i było ono tylko wyłącznie jego własną inwencją o której nie miał żadnej wiedzy. Nadto skarżący wskazał, że w momencie zatrudnienia kierowcy zapoznał go ze wszystkimi zasadami, jakie wiążą się z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowcy oraz prawidłowego użytkowania tachografów. Ponadto dokonywał dodatkowych regularnych szkoleń kierowców z zakresu czasu pracy kierowcy. Kierowcy byli na bieżąco kontrolowani z czasu pracy. Dodatkowo kierowcy są kontrolowani przez system GPS w celu zbadania, czy kierowcy nie przekraczają norm czasu jazdy. Przedsiębiorca wskazał, że do dnia kontroli nie było jakichkolwiek manipulacji lub ingerencji w urządzenia rejestrujące, ponieważ kierowcy mają zaplanowane trasy, żeby wykonywać je w godzinach pracy. Skarżący podniósł, że kierowca podczas przesłuchania przyznał, że ani pracodawca ani drugi kierowca nie wiedział o używaniu innej karty. Przedsiębiorca wskazał, że z uwagi na zastosowanie przez niego nowoczesnych systemów kontroli nad pracownikami, a także profesjonalną obsługę firmy zewnętrznej do stwierdzonych naruszeń podczas kontroli winny mieć zastosowanie art. 92b i 92c u.t.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2015 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję WITD. Uzasadniając GITD przytoczył brzmienie art. 92 a ust. 1, 2, 6, art. 92b ust. 1-2 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z lit. t załącznik IB do rozporządzenia 3821/85 "karta kierowcy" oznacza: kartę do tachografów wydaną konkretnemu kierowcy przez organy Państwa Członkowskiego; karta kierowcy identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy. Natomiast zgodnie z art. 14 rozporządzenia 3821/85 właściwe władze Państwa Członkowskiego dokonają personalizacji karty kierowcy zgodnie

z zasadami określonymi w załączniku IB. Do celów administracyjnych okres ważności wydanej karty kierowcy nie może przekraczać pięciu lat. Organ odwoławczy wskazał zatem, iż kierowca może posiadać tylko jedną ważną kartę kierowcy. Kierowca uprawniony jest do posługiwania się jedynie jego własną imienną kartą kierowcy.

Jednocześnie GITD wyjaśnił, iż w dniu [...] marca 2015 roku wszedł w życie art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60. str. 1) zgodnie z którym:

1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.

3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf.

Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.

4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone

w odpowiednie czytniki tachografu.

Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 6. 3. 4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci protokołu przesłuchania świadka R. Z., protokołu kontroli drogowej, danych cyfrowych pojazdu oraz z karty kierowcy D. J. że: w dniu [...] czerwca 2014 r. kierowca R. Z. poruszał się pojazdem ciężarowym należącym do przedsiębiorcy M. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. W. [...] z włożoną do tachografu kartą kierowcy D. J. Powyższe naruszenie został stwierdzone przez funkcjonariusz Policji podczas kontroli w miejscowości R. na ulicy K., z której policjanci sporządzili protokół nr [...]. Nadto zeznania złożone przez kierowcę uzupełniają materiał dowodowy i potwierdzają prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Kierowca przyznał się bowiem do używania w dniu [...] czerwca 2014 r. nie swojej karty kierowcy.

Wobec powyższego, zdaniem GITD, słusznym było stwierdzenie naruszenia

w postaci używania tej samej karty kierowcy przez kilku kierowców tj. naruszenia z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zauważył, iż skarżący nie dostarczył dokumentów, które w sposób niebudzący wątpliwości zakwestionowałyby jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Skarżący załączył do odwołania m.in. raport z tachografu auta kierowcy jako dowód, że stwierdzone naruszenie było sytuacją jednostkową. Dokument ten dokumentuje jedynie, że w okresie od [...] maja 2014 r. do [...] czerwca 2014 r. do tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] wkładana była i wyjmowana karta kierowcy R. Z. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z faktu iż w jakimś okresie przewóz pojazdem był wykonywany z zalogowaną kartą konkretnego kierowcy nie wynika, aby faktycznie pojazdem tym kierował kierowca, którego karta kierowcy znajduje się tachografie, tak jak to miało miejsce w dniu [...] czerwca 2014 r., kiedy to mimo, że w pojeździe znajdowała się karta kierowcy D. J. to faktycznie pojazdem kierował R. Z.. Jednocześnie podniósł, iż samo korzystanie z usług firmy zewnętrznej, która nadzoruje kierowców nie dowodzi, że przedsiębiorca w sposób należyty nadzoruje prace kierowców i zrobił wszystko, aby przewóz był wykonywany zgodnie z przepisami o transporcie drogowym. Ponadto sam fakt posługiwania się innym podmiotem przy nadzorze nie zwalnia przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia kierowców.

Organ odwoławczy wskazał także, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. zgodnie

z danymi zapisanymi na wykresie tygodniowym R. Z., kierowca ten zakończył jazdę o godzinie [...], gdy w rzeczywistości, tak jak to ustalili funkcjonariusze Policji w trakcie kontroli drogowej, prowadził pojazd o godzinie [...] tegoż dnia. Dlatego też, zdaniem GITD, dowód strony w postaci wykresu tygodniowego R. Z. nie może być uznany za wiarygodny. Powołując się na zeznania kierowcy R. Z. wywiódł, że kierowcy zatrudnieni przez stronę mogli często zmieniać pojazdy, a tym samym nie rejestrować prawidłowo swojej aktywności w pojeździe.

Nadto organ odwoławczy podkreślił, iż odpowiedzialność przedsiębiorcy jest niezależna od odpowiedzialności ponoszonej przez kierowców wykonujących przewozy drogowe w imieniu strony. Wskazał, iż podmiot wykonujący przewozy drogowe odpowiada za stwierdzone naruszenia w trybie odpowiedzialności administracyjnej oraz w oparciu o wykaz naruszeń zawarty w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z kolei kierowca ponosi odpowiedzialność w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz w oparciu o załącznik nr 1 do ustawy

o transporcie drogowym.

Odpowiadając na argumentację skarżącego, iż naruszenie zostało popełnione przez kierowcę samodzielnie bez wiedzy pracodawcy, GITD wyjaśnił, iż zgodnie

z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie tych przepisów, odpowiedzialność ponoszą niezależnie przedsiębiorca jak i kierowca, co potwierdza treść art. 92 ust. 1 oraz art. 92 a ust. 1 u.t.d.

Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego z dnia [...] maja 2015 r. nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie występując o uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego tj. ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ

I instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości [...] zł na działalność prowadzoną przez M. W.;

- zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej

w kontekście tzw. przepisów ogólnych;

- zasady równego traktowania strony przez organ - poprzez naruszenie przepisów postępowania administracyjnego art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. i różną interpretacją obowiązujących przepisów skutkującą obciążanie karami finansowymi;

- nierozpatrzenie przez organ dowodów w sprawie, które bezpodstawnie i w całości zostały odrzucone.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż do powstania przedmiotowego naruszenia przyczynił się tylko i wyłącznie kierowca. Kontrolowany kierowca wykonywał trasę, która została w sposób szczegółowy zaplanowana, tak by pokonał ją kierowca bez naruszania obowiązujących przepisów. Skarżący podniósł, iż w tym dniu kierowca zachował się "niepoważnie", bowiem użycie drugiej karty było całkowicie nielogiczne, bezpodstawne i niezgodne z prawem. Jednocześnie zarzucił funkcjonariuszom policji, że podczas kontroli nie ustalili powodu użycia drugiej karty, który mógł wynikać

z pomyłki kierowcy lub świadomego użycia. Gdyby bowiem ustalono, że kierowca zrobił to świadomie, w celu zyskania czasu pracy, byłby to dowód na jego bezmyślność. Bowiem bez żadnych przeszkód powinien prowadzić pojazd z użyciem swojej karty, gdyż było na niej czasu pozwalającego na przejechanie jeszcze 250 km.

Zdaniem skarżącego, w związku z zapewnieniem przez niego warunków odnoszących się do art. 92 b i art. 92 c u.t.d., w myśl których organ kontroli powinien odstąpić od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na fakt, iż jako przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą do prowadzenia przewozów drogowych oraz z uwagi na to, iż okoliczności sprawy i dowody wskazują, że jako przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia i naruszenie nastąpiło

w skutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Nadto,

w ocenie skarżącego, opisana sytuacja wyczerpuje znamiona art. 92c ust. 1 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2014 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] złotych. Podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiło używanie tej samej wykresówki lub kart kierowcy przez kilku kierowców.

Przypomnieć należy, iż w trakcie kontroli drogowej w dniu [...] czerwca 2014 r. funkcjonariusze policji ustalili, iż pojazdem marki [...] o nr rej. [...] kierował R. Z., wykonywujący krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy M. W. tj. skarżącego. W momencie zatrzymania pojazdu w tachografie cyfrowym znajdowała się karta kierowcy nr [...] na nazwisko D. J.

W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni prawa materialnego i prawidłowo wskazały, że używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców stosownie do lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane jest karą [...] zł.

Stan faktyczny sprawy pozostaje bezsporny i skarżący nie przeczy powstaniu naruszenia, przeczy jednak własnej odpowiedzialności za czyn popełniony przez zatrudnionego kierowcę. Zdaniem skarżącego, organy winny były bowiem, w wyniku szerszego zbadania okoliczności popełnienia naruszeń, zastosować art. 92b i 92c u.t.d., albowiem skarżący za popełnione przez kierowcę naruszenie nie powinien odpowiadać. Zapewnił bowiem właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą do prowadzenia przewozów drogowych oraz jako przedsiębiorca nie miał wpływu na dokonane przez kierowcę naruszenie, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Sąd zauważa, iż przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. określa odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Z kolei załącznik nr 3 do powołanej ustawy zawiera wykaz naruszeń obowiązków podmiotu wykonującego przewóz drogowy oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia.

Postępowanie wszczęte w sprawie nałożenia kary należy umorzyć, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń

i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.), Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zapewnił stronie postępowania możliwość wypowiedzenia się, co do okoliczności mogących wskazywać na konieczność umorzenia postępowania.

Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. podstawa do umorzenia postępowania zachodzi wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że "podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć".

Okolicznością uchylającą odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewozy drogowe nie może być wyłącznie to, że znamiona czynów zagrożonych karą administracyjną zrealizowała osoba, którą przewoźnik posługuje się przy wykonywaniu zadania transportowego. Prawna możliwość pociągnięcia podmiotu wykonującego przewozy drogowe do odpowiedzialności karnoadministracyjnej jest otwarta także wówczas, gdy dane zachowanie osoby, którą posługuje się przewoźnik, uzasadnia pociągnięcie tej osoby do odpowiedzialności z tytułu naruszenia obowiązków pracowniczych lub nawet do odpowiedzialności karnej za wykroczenia. Stąd wskazanie, że kierowca został pociągnięty do odpowiedzialności czy to pracowniczej czy karnej, nie przesądza, że przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot "nie mógł przewidzieć".

A zatem podkreślić należy, że zachowanie (działanie lub zaniechanie) pracownika nie jest okolicznością, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., czyli nie jest zdarzeniem, na które przewoźnik nie ma wpływu lub zdarzeniem, którego przewoźnik nie może przewidzieć.

W konsekwencji organ odwoławczy trafnie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że skarżący nie dostarczył dokumentów, które w sposób niebudzący wątpliwości zakwestionowały by jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie. Zgodzić się należy z GITD, że dowodami świadczącymi na korzyść przedsiębiorcy mogą być takie dokumenty, które pozwalają na ustalenie, czy na nakładanie na kierowców kolejnych zleceń przewozowych odbywało się w sposób umożliwiający przestrzeganie przepisów obowiązującego prawa. Tymczasem przedstawiony przez skarżącego raport

z tachografu auta kierowcy jako dowód, że stwierdzone naruszenie było sytuacją jednostkową, dokumentuje jedynie, że w okresie od [...] maja 2014 r. do [...] czerwca 2014 r. do tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] wkładana była

i wyjmowana karta kierowcy R. Z. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że z faktu, iż w jakimś okresie przewóz pojazdem był wykonywany z zalogowana kartą konkretnego kierowcy nie wynika, aby faktycznie pojazdem tym kierował kierowca którego karta kierowcy znajduje się tachografie, tak jak to miało miejsce w dniu [...] czerwca 2014 r., kiedy to mimo, że w pojeździe znajdowała się karta kierowcy D. J. to faktycznie pojazdem kierował R. Z. Nadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, samo korzystanie z usług firmy zewnętrznej, która nadzoruje kierowców nie dowodzi, że przedsiębiorca w sposób należyty nadzoruje prace kierowców i zrobił wszystko, aby przewóz był wykonywany zgodnie z przepisami o transporcie drogowym. Również dowód w postaci wykresu tygodniowego nie może być uznany za wiarygodny w sytuacji, gdy kierowca używał karty imiennej innego kierowcy. Z danych zapisanych na wykresie tygodniowym R. Z. wynika jedynie, że w dniu [...] czerwca 2014 r. kierowca ten zakończył jazdę o godzinie [...], gdy w rzeczywistości prowadził pojazd o godzinie [...] tego dnia, co ustalono w trakcie kontroli drogowej.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, w przedmiotowej sprawie art. 92 b u.t.d. nie znajdzie zastosowania, bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W sprawie tej takie naruszenia nie miały miejsca.

Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7

i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą

w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.