Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 838/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 58, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej D.S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 59 i art. 123 K.p.a. i art. 6a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161), odmówił D.S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nakazującej Z.S., D.S., P.S. i M.S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu postanowienia Komendant wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Komendant [...] Policji nakazał ww. osobom opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym ww. tymczasowej kwatery

Od tej decyzji strony złożyły odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Komendant, rozpatrując odwołanie Z.S., wydał decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Natomiast w wyniku rozpatrzenia odwołania D.S., P.S. i M.S., Komendant wydał postanowienie z dnia [...] października 2018 r. nr [...], którym stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania. Organ stwierdził bowiem, że w dniu [...] sierpnia 2018 r. decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nie funkcjonowała w obrocie prawnym, ponieważ doręczenie uważa się za dokonane dopiero w dniu 20 sierpnia 2018 r., stąd też D.S., P.S. i M.S. nie mogli złożyć na ten akt skutecznego odwołania.

W dniu [...] października 2018 r. D.S., P.S. i M.S. złożyli wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, dołączając do nich odwołania od ww. orzeczenia, jednak postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Komendant odrzucił ww. wnioski.

Zarówno postanowienie z dnia [...] października 2018 r. nr [...], jak i postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r. sygn.. akt II SA/Wa 153/19 WSA w Warszawie oddalił skargę D.S., M.S. i P.S. na postanowienie z dnia [...] października 2018 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniesienia odwołania, natomiast wyrokiem z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 449/19 WSA w Warszawie stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] odrzucającego wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Komendant Główny Policji, ponownie rozpoznając wniosek D.S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], powołując przepis art. 58 § 1 K.p.a., stwierdził, że celem prowadzonego postępowania jest ocena, czy wskazane przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania argumenty uzasadniały brak winy strony. Komendant podniósł też, że ciężar uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu spoczywa na wnioskodawcy, co oznacza, że to osoba zainteresowana przywróceniem terminu winna uwiarygodnić zaistnienie niezależnej od niej przeszkody do dochowania terminu.

Organ stwierdził nadto, że w orzecznictwie przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, zgodnie z obiektywnym miernikiem staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy wzięciu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Wyjaśnił też, że strona, która uchybiła terminowi powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.

Analizując wniosek D.S. o przywrócenie terminu organ uznał, że skarżąca niewystarczająco uprawdopodobniła brak winy w skutecznym złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji. Wniosek nie zawierał bowiem wyjaśnienia okoliczności, z powodów których skarżąca nie mogła odebrać kierowanej do niej przesyłki, zawierającej sporną decyzję, a tym samym składać skuteczne odwołanie od orzeczenia. Organ zaznaczył, że termin do odbioru decyzji w urzędzie pocztowym minął w dniu 17 sierpnia 2018 r. (błąd rachunkowy zweryfikowany przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 153/19), a skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że do tego czasu była niezdolna do odbioru kierowanej do niej korespondencji. Dodatkowo, fakt odbioru egzemplarza decyzji przez Z.S. w dniu 6 sierpnia 2018 r. i wiedza skarżącej o tej okoliczności doprowadziła organ do wniosku, że skarżąca nie dochowała należytej staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Argument skarżącej, że przed złożeniem odwołania miała pełną możliwość zapoznania się z treścią skarżonej decyzji jest natomiast chybiony, co zauważył WSA w Warszawie w ww. wyroku.

Organ podkreślił, że korespondencja była wysłana na właściwy adres i została skutecznie doręczona, w myśl art. 44 K.p.a., natomiast strona, której obowiązkiem jest zachowanie szczególnej staranności w postępowaniu dotyczącym w istocie jej spraw, o którym miała wiedzę, przyczyniła się do zaistnienia powstałego stanu faktycznego, tym samym brak jest podstaw do uznania jej żądania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. D.S. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 58 § 1 K.p.a., poprzez odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu pomimo uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącej,

2. art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się - pomimo związania organu treścią wyroku - do wykładni dokonanej przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. II SA/Wa 449/19.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych. Jednocześnie, mając na względzie dotychczasowy przebieg postępowania, za zgodą Sądu skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi D.S. podniosła, że w jej ocenie argumentacja organu odnosi się do sytuacji, w której strona, z własnej winy, nie odbiera pisma i, w efekcie, nie składa odwołania w terminie. Tymczasem w okolicznościach sprawy brak złożenia odwołania w terminie nie wynikał z braku odbioru pisma, a jedynie z błędnego, ale uzasadnionego przekonania, że przedwcześnie złożone odwołanie było skuteczne.

Skarżąca wyjaśniła też, że sytuacji w której strona, działając w dobrej wierze, dokonuje czynności przedwcześnie, nie można porównywać do przypadku strony niedochowującej terminu. Jednocześnie skarżąca przyznała, że we wniosku o przywrócenie terminu nie wyjaśniła dlaczego nie mogła odebrać przesyłki, nie uprawdopodobniła również, że była niezdolna do odbioru korespondencji, ponieważ żadna z ww. okoliczności nie miała miejsca, natomiast świadomie tego nie uczyniła z powodów znanych organowi, tj.:

1) decyzja została skutecznie doręczona Z.S. – mężowi skarżącej, z którym wspólnie wraz z pozostałymi domownikami zamieszkują, tym samym skarżąca miała możliwość zapoznania się z treścią skarżonej decyzji,

2) znając treść decyzji kierowanej do męża skarżąca nie widziała potrzeby odbioru przesyłki zawierającej decyzję o tej samej treści, którą już znała (na tożsamość treści wskazywał rozdzielnik zawarty na ostatniej stronie decyzji z dnia [...] lipca 2018 r., znak: [...]),

3) działając w dobrej wierze skarżąca pozostawała w uzasadnionym przekonaniu, że doręczenie decyzji jednemu z domowników (zainteresowanych) spowodowało jej wejście do obrotu prawnego,

4) od 6 sierpnia 2018 r., tj. z chwilą doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron postępowania, organ był związany treścią decyzji i nie miał możliwości jej zmiany.

Powołując z kolei fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 449/19, skarżąca zarzuciła, że w sprawie zainicjowanej wspólnym odwołaniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. to skarżąca miała rację, tj. organ winien był odwołanie rozpoznać. Tak się jednak nie stało, ponieważ organ najpierw stwierdził niedopuszczalność odwołania, a następnie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu, a końcowo odmówił jego przywrócenia.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2020 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, narusza prawo.

Jak wskazano w części sprawozdawczej uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę D.S., M.S. i P.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] nakazującej Z.S., D.S., P.S. i M.S. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. [...] w [...], prawomocnym wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 153/19 oddalił skargę.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, że doręczenie decyzji Komendanta [...] Policji z [...] lipca 2018 r. innemu jej adresatowi – Z.S. otwiera także im termin do wniesienia odwołania. Sąd stwierdził, że jeżeli decyzja podlega doręczeniu więcej niż jednej stronie (np. kilku adresatom) – jak w niniejszej sprawie – to z chwilą doręczenia jednej ze stron decyzja wywołuje skutki w postaci określenia praw i obowiązków adresata, któremu została doręczona. Skoro zatem Z.S. odebrał osobiście decyzję Komendanta [...] Policji w dniu 6 sierpnia 2018 r., to od tej daty rozpoczyna się dla niego bieg 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania (art. 129 § 2 K.p.a.). Nie ulega też wątpliwości, że skarżący – jako pozostali adresaci ww. decyzji – uczestniczyli w postępowaniu przed Komendantem [...] Policji i do każdego ze skarżących został wysłany egzemplarz decyzji ww. organu z [...] lipca 2018 r. nr [...]. W ich przypadku doszło do skutecznego doręczenia zastępczego z dniem 17 sierpnia 2018 r. Zatem od tej daty rozpoczął się dla nich bieg terminu do wniesienia odwołania. Pogląd skarżących, wedle którego mogli skutecznie zaskarżyć decyzję Komendanta [...] Policji w terminie otwartym dla Z.S., mógłby zostać zaaprobowany tylko wówczas, gdyby skarżący nie brali udziału w postępowaniu przed organem Policji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

Instytucję przywrócenia terminu reguluje art. 58 K.p.a. zgodnie z którym, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).

Skarżąca, w następstwie doręczenia jej w dniu 25 października 2018 r. postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2018 r. nr [...] stwierdzającego niedopuszczalności jej odwołania z dnia [...] sierpnia 2019 r. jako złożonego przedwcześnie, wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] składając jednocześnie wraz wnioskiem odwołanie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu powołała się na to, iż była przekonana, że mogła skutecznie wnieść odwołanie w terminie 14-dniowym do wniesienia odwołania liczonym dla Z.S., gdyż doręczenie decyzji jednemu z zainteresowanych w sprawie spowodowało jej wejście do obrotu prawnego. Wyjaśniła jednocześnie, że wiadomość o niedopuszczalności wniesienia odwołania uzyskała dopiero w dniu 25 października 2018 r., tj. z chwilą odebrania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania. Brak świadomości o niedopuszczalności wniesienia odwołania uniemożliwił jej wniesienie odwołania w ustawowym terminie.

Komendant Główny Policji, w następstwie rozpatrzenia ww. wniosku wydał zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zasadniczo z tego powodu, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca niewystarczająco uprawdopodobniła brak winy w skutecznym złożeniu odwołania od decyzji organu I instancji. Wniosek nie zawierał bowiem wyjaśnienia okoliczności, z powodów których skarżąca nie mogła odebrać kierowanej do niej przesyłki, zawierającej sporną decyzję, a tym samym składać skuteczne odwołanie od orzeczenia. Organ podkreślił, że termin do odbioru decyzji w urzędzie pocztowym minął w dniu 17 sierpnia 2018 r., a skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że do tego czasu była niezdolna do odbioru kierowanej do niej korespondencji.

Oceniając zaskarżone postanowienie w kontekście przesłanek przywrócenia terminu określonych w art. 58 § 1 i 2 K.p.a., stwierdzić należy, że organ nie poddał złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wszechstronnej analizie i ocenie. Zaprezentowana przez organ argumentacja jest nie do zaakceptowania w świetle przywołanych we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności faktycznych i prawnych.

Organ nie rozważył w ogóle okoliczności, które skarżąca podała we wniosku jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania skupiając się jedynie na tym, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że nie mogła odebrać skierowanej do niej przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika też, aby organ dokonał ustalenia w zakresie tego, czy ww. wniosek został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Przesłanka dochowania wskazanego terminu jest natomiast pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw. Jej niedochowanie skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, bowiem wskazany 7- dniowy termin nie podlega przywróceniu (art. 58 § 3 K.p.a.). Datą, od której należy liczyć 7-dniowy termin, jest data ustania przyczyny uchybienia terminowi, a więc data uzyskania przez stronę możliwości wniesienia odwołania od decyzji. Brak dokonania przez organ ustaleń w tym względzie stanowi o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 124 § 2 K.p.a.

Przywołanym przepisom organ uchybił również dokonując oceny co do tego, czy w sprawie nie zostały spełnione przesłanki w postaci uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Wskazać należy, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 K.p.a., jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można było wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać okoliczności wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiły dokonanie czynności w przewidzianym terminie. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminowi, wnioskodawca powinien stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niego niezależna. Jednocześnie jednak nie powoduje to zwolnienia organu z obowiązku podjęcia wszelkich działań, w celu potwierdzenia wiarygodności okoliczności powołanych we wniosku, zwłaszcza jeśli są one dla organu mało przekonywujące, bądź lakoniczne lub ogólnikowe.

Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jednoznacznie wynika, iż skarżąca była przekonana, że wniosła skutecznie odwołanie w dniu 16 sierpnia 2018 r. w terminie 14-dniowym do wniesienia odwołania liczonym dla jej męża Z.S.. Wyjaśniła jednocześnie, że wiadomość o niedopuszczalności wniesienia odwołania uzyskała dopiero w dniu 25 października 2018 r., tj. z chwilą odebrania postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia odwołania.

Stanowisko o niedopuszczalności skutecznego wniesienia przez skarżącą odwołania w dniu 16 sierpnia 2018 r. zostało potwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 153/19. Zgodnie zaś z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna wyrażona w tym wyroku jest wiążąca zarówno dla Komendanta Głównego Policji, jak i dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.

Nie mniej jednak należy zwrócić uwagę na występujące w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżne poglądy, co do dopuszczalności skutecznego wniesienia odwołanie przed doręczeniem decyzji stronie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 11 lipca 2019 r. o sygn. akt II SA/Wa 449/19, w którym stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] odrzucającego wnioski D.S., P.S. i M.S. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, podzielił stanowisko skarżącego zgodnie z którym, doręczenie decyzji jednemu z zainteresowanych w sprawie powoduje jej wejście do obrotu prawnego. Zwrócił przy tym uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż wystarczające jest doręczenie decyzji choćby jednej ze stron postępowania, by uznać, że decyzja istnieje i weszła do obrotu prawnego. Co więcej, w orzecznictwie podnosi się również, że nawet doręczenie decyzji innemu podmiotowi, a nie stronie, powoduje, że decyzja taka weszła jednak do obrotu prawnego i zaczęła wywoływać skutki prawne. W takiej sytuacji, uznawanie owej decyzji za akt nieistniejący jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r. o sygn. akt I OSK 453/08). Przyjmuje się przy tym, iż termin do wniesienia odwołania przez każdą stronę otwiera się z dniem, w którym decyzja wprowadzana jest do obrotu, czyli w pierwszej dacie doręczenia którejkolwiek ze stron, a dla danej strony biorącej udział w postępowaniu upływa po czternastu dniach od doręczenia decyzji tej stronie. Sąd zaznaczył jednocześnie w tym wyroku, że przepisy K.p.a. dotyczące doręczeń mają charakter gwarancyjny. Przepisy o charakterze gwarancyjnym nie mogą być natomiast interpretowane niejako "na szkodę" obywatela w sytuacji, gdy ten podejmuje starania w celu realizacji przysługującego mu prawa do skutecznego środka odwoławczego.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy, nie można podzielić stanowiska organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które usprawiedliwiałyby brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Takiego stanowiska organu nie można uznać za prawidłowe albowiem nie odnosi się ono do okoliczności akcentowanych przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu, a dotyczących jej przekonania o skutecznym złożeniu odwołania w dniu 16 sierpnia 2018 r. Obowiązkiem organu było odniesienie się do tych stwierdzeń, a zwłaszcza ich ocena w kontekście, czy podane przez skarżącą przyczyny uchybienia terminu były niezależne od skarżącej, czy też nie mogą one zostać uznane za przeszkodę niezależną od strony.

Należy w tym miejscu pokreślić, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 K.p.a. musi odbywać się z odwołaniem do okoliczności konkretnego przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2006 r. II OSK 1397/05, LEX nr 315129). Zatem każdą sprawę dotyczącą przywrócenia terminu należy traktować indywidualnie, rozważając przesłanki przywrócenia nie w kontekście ogólnym, lecz konkretnego wydarzenia wskazanego przez zainteresowaną stronę, analizując szczegółowo wszystkie jego okoliczności.

Z przedstawionych wyżej powodów, w ocenie Sądu, zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien uwzględnić dokonaną przez Sąd wykładnię prawa i ocenić okoliczności mające na celu uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w aspekcie przesłanek wymaganych treścią art. 58 § 1 K.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 ww. ustawy.