Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 430/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2,7 i 8 oraz lp. 1.7, lp. 1.2 załącznika do tej ustawy
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 31
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2007 nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 87 ust. l, art. 92 ust. l pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.) oraz lp. 1.7, lp. 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, póz. 879 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – skarżącego Pana M. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2007 r. o nałożeniu kary pieniężnej utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Ustalono, że na skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości osiem tysięcy pięćset złotych uznając, że wykonywano transport drogowy z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 zł) oraz, że wykonywano ten transport pojazdem niezgłoszonym do licencji (8000 zł).

Organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2007r., na drodze krajowej nr [...]

w okolicach miejscowości B. dokonano kontroli pojazdu marki MERCEDES-BENZ o numerze rejestracyjnym [...] kierowanego przez Pana M. S. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] podpisanym przez kontrolowanego.

Stwierdzono, że kontrolowany kierowca Pan M. S. nie posiadał przy sobie zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu i nie okazał go w momencie kontroli. Ponadto stwierdzono, że dokonywano przewozu pojazdem niezgłoszonym do licencji. Wobec tych naruszeń nałożono ww. karę pieniężną.

W odwołaniu decyzji organu I instancji skarżący podnosi, iż kontrolowany kierowca Pan M. S. nie musiał posiadać przy sobie zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu w momencie kontroli. Wskazał, że obowiązek ten skarżący spełnił w toku postępowania administracyjnego poprzez przesłanie ww. zaświadczenia na żądanie organu. Podnosi również, że postępowanie w sprawie naruszenia dotyczącego braku licencji przeprowadzono pobieżnie i bez wyczerpania wszelkich środków dowodowych a kontrolowanym samochodem były przewożone towary należące do przedsiębiorstwa i był to przewóz na potrzeby własne, który nie wymaga posiadania licencji.

Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 92 ust. l pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 7 a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni;

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006

Podniesiono, że stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców w związku z art. l pkt 15 ustawy o zmianie ustawy o czasie pracy kierowców oraz o zmianie niektórych innych ustaw, kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. l, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

Zdaniem organu przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do kierowcy niezatrudnionego przez przedsiębiorcę, lecz wykonującego osobiście przewozy na jego rzecz oraz do przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe, z tym że przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy drogowe przedkłada stosowne oświadczenie.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

Wskazano, że zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji, z zastrzeżeniem ust. 4, należy dołączyć wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi.

Stosownie do art. art. 11 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji.

Zgodnie z art. 14 ust. l ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania.

Organ II instancji zważył, iż w dniu kontroli naruszono obowiązki wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz okazać wykresówki używane przez niego w ciągu poprzednich 15 dni. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek.

Organ II instancji podkreślił, iż przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. l przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zdaniem organu przedsiębiorca nie zgłosił w wyznaczonym terminie do licencji pojazdu zarejestrowanego pod nr rej. [...].

Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa. Wskazano, że przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem.

W skardze do sądu zarzucono rażące naruszenie:

I. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 7 w zw. z art. 77 kpa oraz art. 136, 138 w zw. z art. 107 par. 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie przeprowadzenia w sposób wyczerpujący koniecznych dowodów i zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego, oraz pominięcie przez organ drugiej instancji przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę i brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu,

art. 10 k.p.a. przez pozbawienie strony czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz uniemożliwienie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i pozbawienie możliwości zgłoszenia dowodów

II. błędną interpretację przepisów prawa materialnego, mianowicie:

art. 92 ust. l pkt 2 i 8 w zw. z art. 4 pkt 4 i art. 33 ust l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez bezzasadne uznanie, że przewóz towarów w dniu kontroli wymagał posiadania licencji, gdy był to przewóz drogowy na potrzeby własne,

art. 31 pkt 2 ustawy z dnia 30.04.2004 r. o czasie pracy kierowców, przez bezzasadne przyjęcie, że kierowca jest obowiązany posiadać zaświadczenie o niekierowaniu pojazdu, gdy z przepisu tego wynika tylko obowiązek przedstawienia takiego zaświadczenia na żądanie organu kontroli.

Stawiając te zarzuty wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji.

Wskazano, że mimo tego iż w odwołaniu podniesiono istotną okoliczność świadczącą o tym, że w dniu kontroli wykonywany był przewóz drogowy na potrzeby własne, a to nie wymaga posiadania licencji, organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do tych istotnych argumentów i nie przeprowadził żadnego postępowania. Zdaniem skarżącej uzasadnia to w pełni zarzut opisany w pkt 1 skargi.

Podniesiono, że przepis art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców nie wprowadza obowiązku posiadania przez kierowcę zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu. Z treści art. 31 pkt 2 wynika bowiem, że zaświadczenie takie pracodawca wystawia i przekazuje na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację.

Na rozprawie w dniu 5 września 2008r. pełnomocnik spółki E. sp. z o.o wskazał, że podmiot gospodarczy prowadzony przez skarżącego został wniesiony aportem do ww. spółki z o.o. Wobec tego faktu pełnomocnik wskazywał, że spółka E. z o.o. jest następcą prawnym skarżącego. Z uwagi na fakt, iż w akcie notarialny brakowało odpowiedniej strony wskazującej na wniesienie aportu sąd administracyjny odroczył rozprawę i zobowiązał pełnomocnika do przedstawienia kompletu dokumentów.

Po otrzymaniu kompletu dokumentów sąd wezwał pełnomocnika spółki do przedstawienia pełnomocnictwa od skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 92 ust. l pkt 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

Przepisy załącznika do ww. ustawy regulują kwestię wysokości kar za poszczególne naruszenia, i tak:

1. treść lp. 1.7. załącznika do ww. ustawy, która karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty;

2. treść lp. l .2. załącznika do ww. ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji.

Stosownie do art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004, nr.92, poz. 879 z późn. zm) kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które zawiera następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. l, pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku.

W ocenie sądu argumentacja organu jest zasadna. Należy zauważyć, że przypadek, o który mowa w zdaniu drugim ust. 2 art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców dotyczy innego stanu faktycznego niż ten opisywany w decyzji Kierowca wykonywał przejazd na trasie J. – Ch. tak więc winien okazać odpowiednie zaświadczenie nie prowadzeniu pojazdu. W dniu kontroli naruszono obowiązki wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz okazać wykresówki używane przez niego w ciągu poprzednich 15 dni. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Biorąc pod uwagę ewentualne możliwości, jakie daje późniejsze, od chwili kontroli dostarczenie zaświadczenia przez pracodawcę o nieprowadzeniu pojazdu, należy uznać, iż tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli daje pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu, w okresie wykazanym w zaświadczeniu. Strona przedłożyła dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w toku wszczętego postępowania administracyjnego, jednakże winna była zgodnie z obowiązującymi przepisami wyposażyć kierowcę w powyższe dokumenty przed rozpoczęciem przez niego przewozu, po to aby mógł on w sytuacji zatrzymania go do kontroli, okazać wymaganą ilość tarcz tachografu. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 (art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców), pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli. Ta sytuacja ma miejsce gdy z powodu wykonywania danego zadania przewozowego a kontakt z kierowcą jest niemożliwy.

Zgodnie z art. 15 ust. 7 a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, jeśli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

i) wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni;

ii) kartę kierowcy, jeśli ją posiada; oraz

iii) wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 15 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż strona wykonywała transport drogowy rzeczy, pojazdem niezgłoszonym do licencji. Strona wykonywała pierwszy przewóz ww. pojazdem już w dniu 2 stycznia 2007 r., (dowód wykresówka z dnia 2 stycznia 2007 r.), zatem pojazd ten został w tym dniu włączony do eksploatacji w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pismem Starostwa Powiatowego w J. z dnia 9 marca 2007r. poinformowano, że przedsiębiorca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...], do której to licencji przedsiębiorca zgłosił pojazd o nr rej. [...] w dniu 31.01.2007 r.

Przedsiębiorca posiadający licencję może w oparciu o nią wykonywać przewozy tylko pojazdami, na które ma do tego uprawnienie, a więc zgłoszonymi do licencji. Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zdaniem organu przedsiębiorca nie zgłosił w wyznaczonym terminie do licencji pojazdu zarejestrowanego pod nr rej. [...].

Przedsiębiorca nie może wykonywać działalności w oparciu o uprawnienia wynikające z licencji pojazdem, na który nie uzyskał stosownego wypisu.

Odnosząc się do twierdzeń strony należy zauważyć, iż przedstawiona argumentacja skarżącego pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem w przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wykonując transport drogowy rzeczy na podstawie uprawnień wynikających z licencji Nr [...] winien wykonywać działalność zgodnie z przepisami prawa.

Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące przewozów drogowych na potrzeby własne, są w świetle zgromadzonych dowodów niezasadne.

Decyzja wydawana na podstawie powołanych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter więc organy po stwierdzeniu faktów były zobowiązane do podjęcia przewidzianych w ustawie działań.

W ocenie sądu wniesienie aportu do spółki z o.o. może mieć wpływ na skutki cywilne, nie ma natomiast wpływu na skutki administracyjne, bowiem w tym wypadku musi być wyraźny przepis a takiego brak.

Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.