Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 207/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r.- o podatkach i opłatach lokalnych
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: par. 3ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2004 r.
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: 21 ustawy z 17 maja 1989 r.- prawo geodezyjne i kartograficzne
journal: Dz.U. 1999 nr 112 poz 1316
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB).
article: par. 65 rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków
journal: Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Teza: (...)po ustaleniu na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, że opodatkowany budynek znajduje się na gruntach oznaczonych symbolem Bi, tj. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne grunty zabudowane (tzn. inne niż mieszkalne i przemysłowe), zaś sam budynek oznaczony jest w ewidencji budynków symbolem I, tj. jako budynek "inny" (inny niż mieszkalny lub przemysłowy), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie zajmowanym przez budynek, w którym znajduje się lokal podatniczki, wykluczone jest budownictwo mieszkaniowe, z ponadto z dokumentacji architektoniczno-budowlanej ww. budynku wynika, że został on wybudowany jako pensjonat z lokalami wypoczynkowymi na sprzedaż lub wynajem, i w takim charakterze został oddany do użytkowania, zaaprobować należy stanowisko, że lokal pensjonatowy nr 32 znajdujący się w opodatkowanym budynku, powinien podlegać opodatkowaniu tymi samymi stawkami podatku od nieruchomości, którymi podlegają inne części tego budynku, tj. stawka

mi przewidzianymi dla budynków pozostałych, niezależnie od zapisu widniejącego w kartotece lokali ewidencji gruntów i budynków, że funkcją użytkową spornego lokalu jest funkcja mieszkalna.

TEZY

(...)po ustaleniu na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, że opodatkowany budynek znajduje się na gruntach oznaczonych symbolem Bi, tj. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne grunty zabudowane (tzn. inne niż mieszkalne i przemysłowe), zaś sam budynek oznaczony jest w ewidencji budynków symbolem I, tj. jako budynek "inny" (inny niż mieszkalny lub przemysłowy), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie zajmowanym przez budynek, w którym znajduje się lokal podatniczki, wykluczone jest budownictwo mieszkaniowe, z ponadto z dokumentacji architektoniczno-budowlanej ww. budynku wynika, że został on wybudowany jako pensjonat z lokalami wypoczynkowymi na sprzedaż lub wynajem, i w takim charakterze został oddany do użytkowania, zaaprobować należy stanowisko, że lokal pensjonatowy nr 32 znajdujący się w opodatkowanym budynku, powinien podlegać opodatkowaniu tymi samymi stawkami podatku od nieruchomości, którymi podlegają inne części tego budynku, tj. stawka

mi przewidzianymi dla budynków pozostałych, niezależnie od zapisu widniejącego w kartotece lokali ewidencji gruntów i budynków, że funkcją użytkową spornego lokalu jest funkcja mieszkalna.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za 2006r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji tego organu ustalającej wysokość podatku od nieruchomości na 2006 r. w łącznej wysokości [...] utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że umową ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży z dnia [...] podatniczka nabyła prawo własności lokalu pensjonatowego nr [...] o pow. 21,37 m2 w budynku pensjonatu A położonym przy ul. [...] w Ś. wraz z udziałem w częściach wspólnych ww. budynku i we własności działek gruntu, na których posadowiony jest ten budynek wynoszącym [...] części. W Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 z [...] strona wykazała do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 13,70 m2 oraz budynki pozostałe o pow. 23,72 m2 (21,37 m2 i 2,35 m2) oraz zadeklarowała, że w ww. lokalu nie prowadzi działalności gospodarczej.

Decyzją [...] Prezydent Miasta Ś. ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości na 2006 r. w kwocie [...] zł, w tym za budynki pozostałe o łącznej pow. 23,72 m2 w kwocie [...] zł oraz za grunty pozostałe o pow. 13,7 m2 w kwocie [...] zł.

Następnie, organ odwoławczy wskazał, że umową sprzedaży z [...] strona nabyła prawo własności miejsca postojowego o pow. 13,49 m2 w garażu podziemnym, znajdującym się na terenie ww. budynku wraz z przynależnym udziałem w częściach wspólnych tego budynku i gruntu, na którym budynek jest posadowiony. W Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 z 16 czerwca 2006 r. podatniczka wykazała grunty pozostałe o pow. 26,54 m2 oraz budynki mieszkalne o pow. 43,75 m2.

Postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej stronie wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2006 r.

W toku postępowania dowodowego organ podatkowy zgromadził dokumentację budowlaną budynku, w którym znajduje się opodatkowany lokal, tj.:

1) decyzję Prezydenta Miasta Ś. o nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku pensjonatu z lokalami wypoczynkowymi na sprzedaż lub wynajem;

2) decyzję Prezydenta Miasta Ś. o nr [...] w sprawie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

3) decyzję Prezydenta Miasta Ś. o nr [...] w sprawie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

4) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. nr [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie ww. budynku;

5) zawiadomienie Sądu Rejonowego w Ś. [...] o założeniu księgi wieczystej dla lokalu pensjonatowego nr [...] w budynku przy ul. [...] w Ś.

W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 8 września 2006 r. strona zwróciła się do organu pierwszej instancji o zaliczenie w poczet materiału dowodowego wniosku o klasyfikację PKOB opodatkowanego lokalu z dnia 1 grudnia 2005 r. oraz odpowiedź na ww. pismo udzieloną przez Dyrektora Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 23 grudnia 2005 r., wskazując jednocześnie, że skoro zgodnie z zasadami Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych opodatkowany lokal znajduje się w budynku, który w przeważającej części wykorzystywany jest do celów mieszalnych, powinien podlegać opodatkowaniu stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla budynków mieszkalnych, a nie pozostałych. Również miejsce postojowe na parkingu podziemnym, w ocenie strony, jako związane z lokalem mieszkalnym, powinno podlegać opodatkowaniu tymi samymi stawkami podatkowymi co wymieniony lokal.

Następnie, jak wskazał organ odwoławczy, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ś. zmienił decyzję ustalającą stronie wysokość podatku od nieruchomości na 2006 r. z kwoty [...] zł na kwotę [...] zł, wskazując jako przedmiot opodatkowania grunty pozostałe o łącznej pow. 26,54 m2 oraz budynki pozostałe o łącznej pow. 43,75 m2 z uwagi na fakt, że budynek przy ul. [...] w Ś, w którym znajduje się lokal podatniczki (nr [...]) posadowiony jest na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów, jako inne tereny zabudowane, tj. inne niż mieszkaniowe i przemysłowe (symbol Bi), zaś budynek oznaczony jest w rejestrze budynków symbolem I, tj. stanowi budynek inny niż przemysłowy i mieszkalny. Z tego też względu, w oparciu o informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków oraz dokumentacji budowlanej ww. budynku, organ pierwszej instancji zaliczył ten budynek oraz znajdujące się w nim lokale pensjonatowe, do kategorii podlegającej opodatkowaniu stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla budynków pozostałych.

Nie zgadzając się z takim stanowiskiem organu pierwszej instancji, podatniczka wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przez Prezydenta Miasta Ś. art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz art. 4 w zw. a art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i § 1 pkt 1 lit.a uchwały nr LII/429/2005 Rady Miasta Ś. z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu strona podniosła, że opodatkowany lokal jest użytkowany jako lokal mieszkalny i nie jest związany z działalnością gospodarczą. Powyższe przemawia, zdaniem podatniczki, za opodatkowaniem spornego lokalu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla mieszkań. Na potwierdzenie tego twierdzenia odwołująca się przywołała stanowisko Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł., który określił budynek, w którym znajduje się opodatkowany lokal jako mieszczący się w grupie 112 klasy 1122 PKOB, tj. budynki o trzech lub więcej mieszkaniach.

W ocenie organu odwoławczego, wskazane powyżej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie bowiem zasadnie organ pierwszej instancji dokonał analizy dokumentacji budowlanej budynku przy ul. [...], w którym znajduje się lokal podatniczki, z której wynika, że jest to budynek pensjonatu z lokalami wypoczynkowymi (na sprzedaż lub wynajem), a następnie, po ustaleniu w ewidencji gruntów i budynków, że ww. budynek, znajduje się na gruntach oznaczonych symbolem Bi, tj. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne grunty zabudowane (tzn. inne niż mieszkalne i przemysłowe) zaś sam budynek oznaczony jest symbolem I, tj. jako budynek "inny" (inny niż mieszkalny lub przemysłowy), a następnie przyjął, że lokal podatniczki o nr [...] usytuowany w tym budynku, powinien podlegać opodatkowaniu tymi samymi stawkami podatku od nieruchomości, którymi podlegają inne części ww. budynku, tj. stawkami przewidzianymi dla budynków pozostałych. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że pewne wątpliwości może nasuwać oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków lokalu zajmowanego przez podatniczkę, jako mieszkalny. Skoro jednak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie, zajmowanym przez ww. budynek, wykluczone jest budownictwo mieszkaniowe, a z dokumentacji architektoniczno-budowlanej tego budynku wynika, że został on wybudowany jako pensjonat z lokalami wypoczynkowymi, i w takim charakterze został oddany do użytkowania, w ocenie SKO, słuszne jest twierdzenie, że nie korzysta on z preferencji podatkowej, jako budynek mieszkalny. Bezzasadny jest więc, w ocenie Kolegium, zarzut, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji przyjęto niezgodne z zebranym materiałem dowodowym ustalenia faktyczne, że budynek znajdujący się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ś. powinien być opodatkowany jako budynek pozostały. Organ odwoławczy podkreślił także, że nietrafne jest stanowisko strony, że na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie jest możliwe wyodrębnienie kategorii budynków pozostałych, bowiem z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 wynika wprost, że są to budynki niemieszczące się w kategorii budynków mieszkalnych oraz związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponieważ opodatkowany lokal pensjonatowy nie ma charakteru mieszkalnego i nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, zatem słusznie, w ocenie organu, został opodatkowany stawkami podatkowymi dla budynków pozostałych. Odnośnie, podnoszonego przez podatniczkę sposobu zakwalifikowania budynku w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, Kolegium wskazało, że tryb ustalenia sposobu klasyfikacji podatkowej budynku nie jest uzależniony od ww. klasyfikacji, a zatem rozważania podatniczki dotyczące klasyfikacji budynku, w którym znajduje się opodatkowany lokal, w PKOB pozostają bez związku ze sprawą.

Na powyższą decyzję D. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając organowi odwoławczemu niezgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym ustalenie, że nieruchomość położona przy ul. [...] jest "nieruchomością pozostałą". W ocenie skarżącej, zaskarżona decyzja narusza także art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i § 1 pkt 1 lit. a uchwały Nr Lll/429/2005 Rady Miasta Ś. z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości w zw. z art. 4 i 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niezastosowanie ww. przepisów.

W uzasadnieniu skargi, podobnie jak w odwołaniu, podniesiono, że opodatkowany lokal jest użytkowany jako lokal mieszkalny i nie jest związany z działalnością gospodarczą, a budynek, w którym znajduje się opodatkowany lokal został sklasyfikowany w PKOB jako mieszczący się w grupie 112 klasy 1122, tj. "budynki o trzech lub więcej mieszkaniach". Powyższe, w ocenie skarżącej, wskazuje, że opodatkowany lokal powinien podlegać opodatkowaniu stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla budynków mieszkalnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie podzieliło zasadności zarzutów skargi i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani procesowego.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do ustalenia charakteru budynku przy ul. [...] w Ś. oraz wyodrębnionego lokalu o nr [...], znajdującego się w tym budynku i stanowiącego własność podatniczki, na gruncie Ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), tj. rozstrzygnięcia czy ww. budynek jest budynkiem mieszkalnym, co uzasadniałoby opłacanie przez podatniczkę podatku od nieruchomości w wysokości przewidzianej dla budynków lub ich części wskazanej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a, czyli jak od nieruchomości mieszkalnych, jak uznaje podatniczka, czy też na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.e, czyli jak od budynków pozostałych, innych niż mieszkalne, jak przyjęły organy podatkowe.

Wskazana powyżej ustawa nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, choć definiuje ogólne pojęcie budynku. Zgodnie z art. 1a ww. aktu prawnego, budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz ma fundamenty i dach.

Za przepisy prawa budowlanego należy uznać nie tylko ustawę z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ale również rozporządzenia wykonawcze wydane na jej podstawie.

Pojęcie budynku mieszkalnego nie jest zdefiniowane w ustawie - Prawo budowlane, niemniej jednak w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), stwierdza się, że budynkiem mieszkalnym jest budynek mieszkalny jedno lub wielorodzinny. Powyższa definicja niewiele wyjaśnia, bowiem nie określa cech, jakie powinien mieć budynek mieszkalny. Warte podkreślenia jest jednak, że rozporządzenie to, obok budynku mieszkalnego, wymienia również budynek mieszkania zbiorowego, którym jest budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności: hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności: dom dziecka, dom rencistów, dom zakonny. A zatem, według przepisów szeroko rozumianego prawa budowlanego, budynek pensjonatu jest budynkiem zamieszkania zbiorowego, a nie budynkiem mieszkalnym. Oba rodzaje budynków są na tyle zróżnicowane, że ustawodawca zaklasyfikował je pod względem technicznym do różnych grup budynków.

Wobec braku ustawowych kryteriów, według których można przyjąć, że dany obiekt jest budynkiem mieszkalnym, należy sięgnąć do literalnej wykładni tego pojęcia, a mianowicie do słownikowego znaczenia terminu "budynek mieszkalny". W ujęciu Słownika języka polskiego PWN, budynkiem mieszkalnym jest budowla naziemna, jedno lub wielokondygnacyjna, ograniczona ścianami i dachem, mająca pomieszczenia mieszkalne lub o innym przeznaczeniu (słownik języka polskiego PWN, pod redakcją S. Dubisza, Warszawa 2003, t.I, II). Z kolei termin "mieszkać" rozumiany jest jako zajmowanie jakiegoś pomieszczenia i traktowanie go jako główne miejsce swego pobytu, przebywanie gdzieś stale albo czasowo, zamieszkiwanie. Oznacza to, że istotną cechą budynku, która pozwala na zakwalifikowanie go jako mieszkalnego, jest cel jego posiadania - zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Z tym, że kryterium funkcjonalne budynku nie powinno być jedynym wyznacznikiem dla przypisania określonego budynku do odpowiedniej kategorii przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pomocnicze w tym zakresie jest także sięgnięcie do decyzji architektoniczno-budowlanych, bowiem także na podstawie tych dokumentów organ podatkowy będzie mógł ustalić, czy określony budynek jest budynkiem mieszkalnym, czy też nie. Należy wręcz podkreślić, że organ podatkowy nie powinien powyższych decyzji pominąć przy ustalaniu rodzaju budynku. Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. A zatem, decyzja wymiarowa bądź określająca organu podatkowego powinna być zgodna z powyższymi decyzjami, w przeciwnym wypadku w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie, wewnętrznie sprzecznie decyzje administracyjne.

Nadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiotowa ewidencja prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), które w § 65 ust. 1 dzieli budynki, ze względu na podstawową funkcje użytkową, na następujące rodzaje: budynki mieszkalne, budynki przemysłowe, budynki transportu i łączności, budynki handlowo-usługowe, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, budynki biurowe, budynki szpitali i zakładów opieki medycznej, budynki oświaty, nauki i kultury oraz budynki sportowe, budynki produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa i na inne budynki niemieszkalne. Jednocześnie w ust. 2 tego paragrafu stwierdza, że przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych, wprowadzonej na podstawie przepisów o statystyce publicznej. Rozporządzenie Rady Ministrów z 30 grudnia 1999 r. w sprawie polskiej klasyfikacji obiektów budowlanych (PKOB) (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.) definiuje budynki mieszkalne jako obiekty budowlane, których co najmniej połowa całkowitej powierzchni użytkowej jest wykorzystywana do celów mieszkalnych. W przypadkach gdy mniej niż połowa całkowitej powierzchni użytkowej wykorzystywana jest na cele mieszkalne, budynek taki klasyfikowany jest jako niemieszkalny, zgodnie z jego przeznaczeniem. Jednocześnie jednak wskazać należy, że rozporządzenie to budynki pensjonatów klasyfikuje jako budynki zbiorowego zamieszkania, które z kolei są zaliczone do grupy budynków niemieszkalnych (grupa 121, klasa 1211).

Kończąc powyższe rozważania odwołać się jeszcze należy do wykładni celowościowej, która również ma zastosowanie w prawie podatkowym. Nie ulega wątpliwości, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Normatywny sposób ujęcia przedmiotu tego podatku dowodzi, iż jest on zaliczany go grupy podatków od posiadania majątku, a zatem ekonomiczne obciążenie tym podatkiem uzależnione jest od sposobu wykorzystywania majątku. Dlatego też ustawodawca z przyczyn społecznych i gospodarczych wprowadził zróżnicowanie w opodatkowaniu niektórych grup nieruchomości poprzez niższe stawki. Najniższą stawkę przewidział w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy dla budynków mieszkalnych lub ich części, zaspokajających podstawowe potrzeby ludzi w zakresie zamieszkania, znacznie wyższą dla budynków pozostałych lub ich części, jeszcze wyższą dla budynków zajętych na prowadzenie różnorodnej działalności gospodarczej.

Reasumując stwierdzić więc należy, że decyzja organu odwoławczego aprobująca rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta Ś. jest prawidłowa, albowiem po ustaleniu na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, że opodatkowany budynek znajduje się na gruntach oznaczonych symbolem Bi, tj. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako inne grunty zabudowane (tzn. inne niż mieszkalne i przemysłowe), zaś sam budynek oznaczony jest w ewidencji budynków symbolem I, tj. jako budynek "inny" (inny niż mieszkalny lub przemysłowy), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na terenie zajmowanym przez budynek, w którym znajduje się lokal podatniczki, wykluczone jest budownictwo mieszkaniowe, a ponadto z dokumentacji architektoniczno-budowlanej ww. budynku wynika, że został on wybudowany jako pensjonat z lokalami wypoczynkowymi na sprzedaż lub wynajem, i w takim charakterze został oddany do użytkowania, zaaprobować należy stanowisko, że lokal pensjonatowy nr [...] znajdujący się w opodatkowanym budynku, powinien podlegać opodatkowaniu tymi samymi stawkami podatku od nieruchomości, którymi podlegają inne części tego budynku, tj. stawkami przewidzianymi dla budynków pozostałych, niezależnie od zapisu widniejącego w kartotece lokali ewidencji gruntów i budynków, że funkcją użytkową spornego lokalu jest funkcja mieszkalna. Podkreślić należy, że także z załączonego do akt sprawy aktu notarialnego z [...] (Repertorium nr [...] ) dokumentującego umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży wynika, że podatniczka zakupiła na własność lokal pensjonatowy, a zatem nie mieszkalny, usytuowany w budynku pensjonatu pod nazwą "A" przy ul. [...] w Ś. wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku i we własności działek gruntu wynoszącym 2137/276452.

Powyższe fakty, a także przedstawione na wstępnie rozważania, dotyczące sposobu właściwego klasyfikowania poszczególnych budynków na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także dokonana wykładnia celowościowa przepisów ww. ustawy, różnicujących stawki podatku od nieruchomości w zależności od charakteru i sposobu wykorzystywania budynków uzasadnia zatem twierdzenie, że prawidłowe jest stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że budynek przy ul. [...] oraz znajdujące się w nim lokale pensjonatowe podlegają opodatkowaniu stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla budynków pozostałych. Z tego tez względu za nietrafne należy uznać, podniesione w skardze zarzuty, dotyczące naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze § 1 pkt 1 lit. a uchwały Nr Lll/429/2005 Rady Miasta Ś. z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie podatku od nieruchomości w zw. z art. 4 i 5 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez niezastosowanie ww. przepisów. Jako nie zasługujące na uwzględnienie należy także uznać także podniesione w skardze zarzuty proceduralne, bowiem, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony i przeanalizowany.

Natomiast, co do podnoszonego przez podatniczkę faktu, że w piśnie z [...] Urząd Statystyczny w Ł. wskazał, że budynek przy ul. [...] w Ś. został sklasyfikowany w PKOB jako mieszczący się w grupie 112 klasy 1122, tj. "budynki o trzech lub więcej mieszkaniach", co przesądza o tym, że powinien został opodatkowany jako budynek mieszkalny, wskazać należy, że powyższe pismo stanowiło odpowiedź na zapytanie firmy "B" – zarządcy tej nieruchomości, w którym wskazano, że sporny budynek jest wielorodzinnym budyniem mieszkalnym. Jednocześnie, w aktach sprawy znajduje się informacja GUS z [...] skierowana Prezydenta Miasta Ś., w którym wskazano, że w przypadku, gdy chodzi o budynek pensjonatu mieści się on w zakresie klasy PKOB 1211 "Budynki hoteli". Tak więc, podnoszona przez skarżąca klasyfikacja, która zależała do treści przestawionego GUS stanowiska, nie może być rozstrzygająca dla niniejszej sprawy, tym bardziej, że należy mieć na względzie, że Polska Klasyfikacja Obiektów Budowlanych (PKOB) służy potrzebom statystyki działalności budowlanej, sporządzania sprawozdań budowlanych, spisów budowli i mieszkań, statystyki cen obiektów budowlanych oraz rachunków narodowych, może być stosowana w trakcie zmiany zastosowania, renowacji, wyburzania, modernizacji obiektu budowlanego, a zatem na gruncie prawa podatkowego pełni jedynie funkcje pomocniczą nie może być uwzględniania w oderwaniu od innych dowodów.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skargi są niezasadne, Sąd - na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę oddalił.