Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 635/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 12 stycznia 2022 r. nr DO.1.7614.351.2021.MW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Technologii, po rozpatrzeniu odwołania Gminy [...], decyzją z 12 stycznia 2022 r. nr DO.1.7614.351.2021.MW utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 5 lipca 2021 r. nr WS-IV.7533.1.86.2017.JZ odmawiającą stwierdzenia nabycia, przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., nieruchomości położonych w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...], oznaczonych jako część działek nr: [...], zajętych pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ul. [...] w [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z 5 lipca 2021 r., wydaną na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą", odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., nieruchomości położonych w obrębie [...], jednostce ewidencyjnej [...], oznaczonych jako część działek nr: [...], zajętych pod drogę gminną nr [...] (stary nr [...]), ul. [...] w [...].

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Gmina [...].

Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 12 stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z 5 lipca 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nabycie własności nieruchomości z mocy prawa następowało, jeżeli 31 grudnia 1998 r. nieruchomość: - nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka własności), - była zajęta pod drogę publiczną (przesłanka zajęcia), - pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka władania).

Dalej Minister podał, że 31 grudnia 1998 r., jak i obecnie, przedmiotowa nieruchomość stanowi własność K. K. na podstawie umowy darowizny z 3 listopada 1995 r. Rep. A nr [...], co potwierdza treść Kw nr [...].

Jeżeli chodzi o kwestię zajęcia spornego gruntu 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną organ odwoławczy wskazał, że 31 grudnia 1998 r. ul. [...] w [...] stanowiła drogę publiczną, lokalną miejską nr [....], na podstawie uchwały nr XX//161/87 Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia 31 marca 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich. Z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stały się drogami gminnymi, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy.

Minister zaznaczył, że Wojewoda [...] uznał, że przesłanka zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. nie została spełniona. Z uzyskanego przez Wojewodę [...] materiału dowodowego nie wynika, aby przedmiotowa nieruchomość została zajęta w rzeczywistości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r.

Organ wojewódzki wezwał Burmistrza Miasta [...] do uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację geodezyjną wskazującą na zajętość działek nr: [...] pod drogę publiczną. W aktach sprawy znajduje się ortofotomapa, z której nie wynika, jaka część działek nr: [...] została zajęta pod drogę. Dowodu na zajęcie nie może stanowić również oświadczenie Burmistrza Miasta [...] z 27 kwietnia 2020 r. bowiem z akt sprawy nie wynika, aby Burmistrz dysponował uprawnieniami zawodowymi, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz.U. z 2011 r. Nr 263, poz. 1572), jak również aby wiedzę, co do zakresu zajęcia ww. nieruchomości pod drogę posiadał z analizy dokumentacji geodezyjne] sporządzonej przez uprawnionego geodetę.

Organ wojewódzki w toku postępowania zrealizował obowiązki wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 kpa, gdyż podjął działania mające na celu wyjaśnienie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. Mimo kierowanych przez organ I instancji do Burmistrza Miasta [...] pism o możliwości pisemnych wyjaśnień (dowodów) potwierdzających, że przedmiotowe działki znajdowały się w pasie drogi publicznej według stanu na 31 grudnia 1998 r, takie dokumenty nie zostały przedłożone do sprawy.

Mając na uwadze powyższe, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, zawartą w art. 80 kpa, Minister Rozwoju i Technologii uznał, że ustalenia organu wojewódzkiego w zakresie braku zajętości nieruchomości pod drogę publiczną są zasadne i prawidłowe.

Minister podkreślił również, że strona zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem nie jest zwolniona z jakiejkolwiek aktywności dowodowej. Strona powinna przekazać organowi dowody dotyczące okoliczności, których wykazanie leży w jej interesie, pod rygorem negatywnych dla niej skutków procesowych.

Organ odwoławczy podał, że właściwym (choć nie jedynym) dowodem na potwierdzenie, bądź też nie, zajętości działki w postepowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ustawy jest mapa sporządzona przez geodetę uprawnionego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r., włączona do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z adnotacją, że przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na 31 grudnia 1998 r. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2637/12 i z 16 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2/12). Tym samym dokument taki stanowi jeden z podstawowych i najpewniejszych dowodów na okoliczność, czy dana nieruchomość 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną.

Skoro zatem Burmistrz Miasta [...], jako zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości, jednoznacznie nie wykazał, że jakakolwiek część działek nr: [...] 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną, odpowiednią dokumentacją geodezyjną, to nie można stwierdzić, że przesłanka zajętości została spełniona. Tym bardziej, że we wniosku o stwierdzenie nabycia nieruchomości pod drogę nie określono nawet przedmiotu postępowania, wskazując jedynie, iż dotyczy nabycia części działki nr: [...], nie wskazując przy tym powierzchni zajętej pod drogę.

W związku z tym Minister stwierdził, że w stosunku do działek nr: [...] nie wystąpiła przesłanka wymieniona w art. 73 ustawy, gdyż nie zostało wykazane przez jednostkę samorządu terytorialnego zajęcie przedmiotowej nieruchomości pod drogę 31 grudnia 1998 r.

Dalej Minister wskazał, że następną z przesłanek zastosowania art. 73 ustawy jest przesłanka władztwa publicznoprawnego. Władanie nieruchomością to dokonywanie określonego rodzaju czynności faktycznych z zakresu prawa publicznego względem nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne (stationes fisci). Do spełnienia omawianej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela.

Do akt sprawy Burmistrz Miasta [...] przedłożył wykaz stanu drogi - ul. [...], sporządzony w 1991 r., z którego wynika tylko w jaki sposób była urządzona droga. Nie wynika z niego natomiast, aby na drodze były prowadzone jakiekolwiek remonty i naprawy. Skoro zatem Burmistrz Miasta [...], jako zainteresowany nabyciem przedmiotowej nieruchomości, jednoznacznie nie wykazał władztwa publicznoprawnego oraz nie wskazał żadnych innych dowodów na potwierdzenie władztwa, to nie można stwierdzić, że przesłanka władztwa została spełniona.

W związku z tym Minister stwierdził, że w stosunku do działek nr: [...] nie zostało wykazane spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z art. 73 ust. 1 ustawy, tj. zajęcia pod drogę publiczną oraz pozostawania we władaniu publicznoprawnym.

Od decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z 12 stycznia 2022 r. Gmina [...] niosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła wydanie jej z naruszeniem: 1) art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy poprzez odmowę uwzględnienia wniosku, pomimo spełniania przesłanek wymienionych w tym przepisie, a także poprzez jego niewłaściwą interpretację; 2) art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78 § 1 kpa poprzez ich niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

W piśmie z 22 sierpnia 2022 r. uzupełniającym skargę Gmina [...] dodatkowo wskazała, że w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt I SA/Wa 707/22 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę [...] własności nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Rację ma Gmina [...], że aby na podmiot usytuowany na zewnątrz organu administracji publicznej nałożyć określony obowiązek prawny musi ku temu istnieć wyraźna podstawa prawna.

Jeżeli chodzi o ogólne postępowanie administracyjne taki obowiązek wynika, np. z art. 63 § 2-3a kpa przewidującego ogólne wymogi formalne jakie winno spełniać podanie, czy z art. 30 § 3 kpa przewidującego obowiązek dołączenia przez pełnomocnika do akt sprawy egzemplarza pełnomocnictwa.

Wymogi formalne, jakie ma spełniać wniosek zawierający żądanie wszczęcia określonego rodzaju postępowania administracyjnego, mogą też wynikać, ze szczególnych w stosunku do kpa, przepisów prawa (art. 64 § 2 kpa). Mogą to być wymogi dotyczące treści samego podania, ale też dotyczące konieczności dołączenia do podania określonych danych, informacji lub dokumentów, czy eksperckich opinii.

Przykładem nałożenia na podmiot zewnętrzny w stosunku do organu administracji publicznej (także jednostkę samorządu terytorialnego jako osobę prawną) takich obowiązków jest, np. art. 97 ust. 1a ugn, czy art. 116 ust. 1 i 2 ugn.

Tymczasem z art. 73 ustawy nie wynika obowiązek dołączenia przez stronę do wniosku lub do akt sprawy określonego rodzaju dokumentów, czy opinii eksperckich.

Wnioskodawca w tego rodzaju sprawie winien, zgodnie z art. 63 § 2 kpa, określić w podaniu żądanie poprzez wskazanie, że domaga się stwierdzenia przez organ wojewódzki nabycia z mocy samego prawa z 1 stycznia 1999 r. prawa własności zajętej 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną całej nieruchomości lub jej części.

Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1, 3 i 3a ustawy nieruchomości pozostające 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1, jest ostateczna decyzja wojewody. Jeżeli istnieje konieczność określenia granic nieruchomości, które przeszły na własność Skarbu Państwa lub własność jednostek samorządu terytorialnego, wydając decyzję, o której mowa w ust. 3, nie wydaje się decyzji o podziale nieruchomości.

Poza sporem jest to, że wnioskodawca, jeżeli domaga się wydania korzystnej dla siebie decyzji w rozsądnym terminie, wówczas z własnej inicjatywy składa organowi, będące w jego posiadaniu, dowody, czy opinie eksperckie.

Jeżeli natomiast na wnioskodawcy nie ciąży prawny obowiązek złożenia określonego rodzaju dowodów w toku postępowania administracyjnego, a w sprawie zachodzi konieczność uzyskania dowodu z opinii biegłego, np. pracy geodezyjnej w postaci mapy do celów prawnych – mapy z projektem podziału nieruchomości (art. 2 pkt 1 lit. a tiret drugie i lit. d, art. 12 ust. 1 pkt 3 lit. f ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne – Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), to wówczas na organie administracji ciąży obowiązek zlecenia sporządzenia biegłemu opinii (art. 84 § 1 kpa).

To organ administracji jest gospodarzem postępowania administracyjnego i na nim ciąży obowiązek dążenia do wyjaśnienia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa). Jako dowód w sprawie organ winien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności opinie biegłych (art. 75 § 1 kpa). To organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i w tym celu wydaje określone postanowienia o przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 1 i 2 kpa).

Według art. 50 § 1 kpa organ administracji publicznej może wzywać stronę do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych.

Poza sporem jest to, że strona postępowania jest uprawniona do aktywnego uczestnictwa w przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego może, np. zadawać pytania biegłemu obecnemu na rozprawie (art. 95 § 2 kpa).

Organy administracji publicznej nie mogą natomiast nałożyć na stronę obowiązku przedłożenia opinii biegłego pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania bądź pod rygorem wydania decyzji niekorzystnej dla strony, skoro art. 73 ustawy nie daje organom takich uprawnień.

Co istotne, w przypadku, gdy organ wydaje decyzję administracyjną orzekającą o nabyciu prawa własności co do wydzielonej części nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, wówczas mapa sporządzona dla celów prawnych (mapa z projektem podziału nieruchomości) stanowi integralną część decyzji, aby decyzja ta nadawała się do wykonania (art. 73 ust. 3 i 3a ustawy w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 23 ust. 7 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne).

Zatem błędne było stanowisko orzekających w sprawie organów, że to wnioskodawca był obowiązany przedłożyć na wezwanie organ sporządzoną na własne zlecenie dokumentację geodezyjną wskazującą na zajęcie części działek nr: [...] pod drogę publiczną ul. [...]. W tym zakresie Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 707/22.

Zgodzić należało się jednak z Wojewodą [...] i Ministrem, że w niniejszej sprawie były podstawy do wydania niekorzystnej dla strony (wnioskodawcy) decyzji.

Jak trafnie zauważyły orzekające w sprawie organy w uzasadnieniach swych decyzji w niniejszej sprawie nie została wykazana jedna z koniecznych przesłanek do stwierdzenia nabycia, w trybie art. 73 ustawy, części nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...], położone w miejscowości [...], a mianowicie "władanie" spornym gruntem przez Gminę [...].

Jeżeli chodzi o to zagadnienie trzeba wskazać, że z art. 17 ust. 1 pkt 3, art. 21 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej "udp" oraz art. 1 pkt 28 lit. i art. 43 ustawy z dnia 17 maja 1990 r. o podziale zadań i kompetencji określonych w ustawach szczególnych pomiędzy organy gminy a organy administracji rządowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 34, poz. 198 ze zm.) wynika, że 31 grudnia 1998 r. siecią dróg gminnych poza granicami miast w granicach województwa [...] zarządzały oraz władały organy gminy (zarządy gmin).

Zatem organem zarządzającym drogą gminną - ul. [...] w [...] 31 grudnia 1998 r. był Zarząd Gminy [...] (organ administracji drogowej).

Trzeba mieć jednak na uwadze, że art. 73 ust. 1 ustawy nie uzależnia nabycia mienia zajętego pod drogę od wykazania przesłanki "zarządzania" (administrowania) drogą, lecz od przesłanki "władania" gruntami zajętymi pod drogę, a zdaniem Sądu, pojęcia te nie są tożsame. Zarządzanie (administrowanie) drogą przez określony organ administracji drogowej jest czym innym, niż władanie gruntem w pasie drogowym. Zarządzanie drogą obejmuje różnego rodzaju przejawy działalności wykonywanej przez organ administracji drogowej na drogach, na które składają się czynności ewidencyjne, akty decyzyjne i opiniujące, nadzór, finansowanie, planowanie, natomiast władanie jest pojęciem węższym i obejmuje faktyczne czynności wykonywane na gruncie zajętym pod drogę publiczną przez upoważnione do tego podmioty.

Z art. 4 pkt 9-10,11 oraz art. 23 ust. 6 pkt 2 i 4 udp wynika, że konkretnym przejawem władania przez podmiot publicznoprawny gruntem zajętym pod drogę publiczną są takie czynności jak: modernizacja drogi (wykonywanie robót budowlanych), utrzymanie drogi (wykonywanie robót remontowych, konserwacyjnych, porządkowych, innych w celu zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, odśnieżanie, zwalczanie śliskości zimowej), ochrona drogi (ograniczenia w użytkowaniu lub zamykanie drogi, sadzenie i usuwanie drzew i krzewów w pasie drogowym).

Trafnie zwrócili uwagę Wojewoda i Minister, że konkretne przejawy władztwa muszą być udowodnione poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów (umów, porozumień, materiałów inwestycyjnych) lub oświadczeń pracowników firm świadczących usługi w zakresie prowadzonych prac, robót, utrzymania, ochrony drogi.

Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast tylko tyle, że Burmistrz Gminy [...] oświadczył we wniosku z 7 grudnia 2016 r. o nabycie mienia, że 31 grudnia 1998 r. nieokreślone powierzchniowo części działek nr [...] pozostawały we władaniu Gminy [...]. Wnioskodawca nie wskazał chociażby na czym konkretnie polegały określone przejawy władania spornym gruntem.

Wskazane jedynie w oświadczeniu Burmistrza Gminy [...] z 27 kwietnia 2020 r. ogólnikowo władanie spornym gruntem (nieokreślonym powierzchniowo) od 1987 r. do chwili obecnej nie dowodzi władania publicznoprawnego prywatnym terenem.

Sąd podziela stanowisko Wojewody [...] i Ministra Rozwoju i Technologii, że za dokument potwierdzający wykonywanie władania na nieokreślonej powierzchniowo części działek nr: [...] nie mógł być uznany Wykaz stanu drogi gminnej – ul. [...].

Wykazy stanu dróg gminnych tworzą dokumentację składającą się na ewidencję dróg publicznych, o której mowa w § 1 pkt 2, § 3 i § 9 ust. 4 pkt 2 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 6 czerwca 1986 r. w sprawie prowadzenia ewidencji dróg publicznych (M.P. Nr 18, poz. 122). Dokument tego rodzaju opisuje drogę według jej parametrów techniczno-użytkowych. Z dokumentu tego nie wynika określony rodzaj prac wykonywanych przez podmiot zarządzający drogą gminną.

Zdaniem Sądu samo ewidencjonowanie konkretnej drogi publicznej odnosi się do czynności o charakterze formalnym z zakresu zarządzania drogą (art. 21 ust. 2 udp), natomiast nie jest to jakikolwiek przejaw faktycznego władania gruntem przez podmiot publicznoprawny (art. 73 ust. 1 udp).

Gmina [...] nie udowodniła zatem, że na jakiejkolwiek części działek nr: [...] były wykonywane, według stanu na 31 grudnia 1998 r., faktyczne czynności z zakresu budowy, modernizacji, utrzymania, czy ochrony drogi.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że Gmina [...] istniała w 1998 r. i posiadała wówczas odpowiednie służby prawne, a zatem skarżący winien zdawać sobie sprawę z konieczności regulacji stanu prawnego drogi ul.[...] i z tego że określona dokumentacja mogąca mieć znaczenie dla wykazania władania publicznoprawnego gruntami zajętymi pod tę drogę ulegnie po pewnym czasie archiwizacji i brakowaniu. Skoro zatem Gmina [....] wystąpiła dopiero w 2016 r. z wnioskiem o nabycie mienia w trybie art. 73 ustawy, to musiała się liczyć z tym, że wynik tej sprawy może być dla niej niekorzystny, ze względów dowodowych.

Twierdzenie Gminy [...] jakoby skarżący posiadał wykazy stanu dróg, czy metryki dróg, gdzie odnotowano szereg informacji odnośnie prac i robót budowlanych pozostało gołosłowne. Skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie przedłożył dokumentacji potwierdzającej władanie przez zarządcę drogi (zarząd drogi) jakąkolwiek częścią działek nr: [...]. Z wypisu z ewidencji gruntów z 6 lutego 2017 r. oraz treści Kw nr [...] wynika, że sporne działki nawet obecnie są zakwalifikowane jako tereny rolne. Gmina [...] nie wskazała nawet w swoich pismach jaki konkretnie element drogi gminnej – ul. [...] (np. pobocze, zieleń przydrożna, przepusty i rowy odwadniające) znajdowały się 31 grudnia 1998 r. w jej władaniu.

Sąd miał na uwadze to, że w sprawach dotyczących nabywania nieruchomości zajętych pod drogi publiczne organy i sądy administracyjne posługują się często argumentem istnienia tzw. domniemania w zakresie władania gruntem przez podmiot publicznoprawny. Dotyczy to jednakże spraw w których kwestia władania gruntem przez podmiot publicznoprawny ma charakter sporny, tzn. podmiot publicznoprawny dowodzi, że wykonywał na gruncie określone czynności faktyczne z zakresu budowy, czy utrzymania lub ochrony drogi, natomiast właściciel nieruchomości temu zaprzecza. W niniejszej sprawie nie wystąpiła taka sytuacja, ponieważ żadna ze stron postępowania nie twierdziła, że na wnioskowanym do nabycia gruncie (nieokreślonym powierzchniowo) były wykonywane konkretne przejawy władztwa publicznoprawnego.

Biorąc to wszystko pod uwagę i uznając zarzuty skargi za nieskuteczne Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.