Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 464/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77, art. 80 ust. 1, art. 81
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia D. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2015 r. R.E. (zwany dalej: "Inwestorem") wystąpił do Burmistrza W. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch kurników do hodowli brojlerów o obsadzie 148 DJP i 158 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą, czterema zbiornikami (zakrytymi szczelnie) na ścieki technologiczne, silosami na paszę (dwa na każdy kurnik), instalacją LPG (3 zbiorniki naziemne o pojemności 6,4 m3), studnią głębinową, realizowanego na działce o nr ewidencyjnym [...] ([...] po podziale), położonej przy ul. T. w S., w gminie W. Do wniosku dołączono Raport o oddziaływaniu na środowisko budowy i eksploatacji dwóch kurników do hodowli brojlerów kurzych o łącznej obsadzie 306 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną sporządzony w marcu 2015 r. (zwany dalej: "Raportem").

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. (dalej zwany: "PPIS") postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] (zatytułowanym: opinia nr [...]) pozytywnie zaopiniował ww. przedsięwzięcie określając warunki jego realizacji, natomiast postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. (zwany dalej: "RDOŚ") uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia określając zawarte w postanowieniu warunki.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Burmistrz W. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia, określając warunki jego realizacji, jednakże na mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przyczyną wydania decyzji kasacyjnej był brak możliwości dokonania jednoznacznej oceny, który z wariantów realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, opisanych w Raporcie, odpowiada wariantowi realizowanemu i których z nich jest najkorzystniejszy dla środowiska. Kolegium poleciło przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, zwrócenie się do Inwestora o jednoznacznie sprecyzowanie Raportu co do wskazania najkorzystniejszego wariantu, uzasadnienia jego wyboru oraz o wyjaśnienie, czy proponowany we wniosku zamiar jemu odpowiada.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Burmistrz W. wezwał Inwestora do uzupełnienia Raportu w ww. zakresie, a ponadto również do szczegółowego wyjaśnienia kwestii sposobu zagospodarowania obornika powstałego wskutek funkcjonowania planowanej inwestycji. Inwestor złożył do akt ujednolicony i skorygowany tekst rozdziałów Raportu dotyczących wariantów inwestycji, przedstawiając opis i porównanie dwóch wariantów oraz wskazując, że preferowanym przez niego jest wariant II, będący jednocześnie wariantem najbardziej korzystnym pod względem ekologicznym i ekonomicznym, ze względu na: dobrostan zwierząt, rozmieszczenie budynków kurników na działce, korzystne parametry wynoszenia i rozpraszania zanieczyszczeń w powietrzu i niski poziom emisji zanieczyszczeń do powietrza. Odnosząc się do kwestii sposobu zagospodarowania obornika Inwestor wyjaśnił natomiast, że nie będzie on magazynowany na terenie inwestycji, bowiem po zakończeniu cyklu produkcyjnego będzie on w całości i niezależnie od ilości, przekazywany podmiotom, które zagospodarują go zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto Inwestor wskazał dane podmiotu odbierającego obornik, z którym współpracuje oraz dane podmiotu zainteresowanego odbiorem obornika.

Następnie Burmistrz W. wystąpił do PPIS i RDOŚ o ponowne zaopiniowanie i uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] uzgodnił realizację ww. przedsięwzięcia określając zawarte w postanowieniu warunki, zaś PPIS postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] pozytywnie zaopiniował ww. przedsięwzięcie stwierdzając, że warunki jego realizacji określone w opinii nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. pozostają niezmienione.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak [...] Burmistrz W., działając na podstawie m.in. art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm. zwanej dalej: "ustawą środowiskową"), a także na podstawie § 2 ust. 1 pkt 42 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71, zwanego dalej: "rozporządzeniem"), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wyżej opisanego przedsięwzięcia. W punkcie I decyzji wskazał jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, w punkcie II zawarł wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, w punkcie III nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w punkcie IV nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, zaś w punkcie V nie stwierdził konieczności przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w toku ponownie prowadzonego postępowania wykonano zalecenia Kolegium zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz wyjaśniono sposób zagospodarowania powstałego wskutek funkcjonowania kurników obornika kurzego. Ponadto przeprowadzona ponownie ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z uwzględnieniem wymogów w zakresie ochrony środowiska i uzyskanych opinii oraz uzgodnień, doprowadziła do wniosku, że przedłożony Raport spełnia wymogi formalne i merytoryczne określone ustawą środowiskową, zaś warunki realizacji inwestycji zawarte w ww. opinii PPIS i uzgodnieniu RDOŚ, zostały uwzględnione w całości. Organ stwierdził, że teren objęty wnioskiem Inwestora nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś dokonana analiza charakterystyki usytuowania planowanego przedsięwzięcia wykazała, że powstanie ono w obrębie zabudowy kolonijnej, na działce sąsiadującej z działką, na której posadowiony jest kurnik o obsadzie 148 DJP należący do Inwestora, natomiast od strony wschodniej zlokalizowane są dwa kurniki należące do rodziny inwestora o łącznej obsadzie 240 DJP. W sumie obsada jaką przyjęto do obliczeń oddziaływania skumulowanego wynosi 694 DJP. Organ wskazał, że najbliższa zabudowa zagrodowa znajduje się w odległości, około 150 m w kierunku północno-wschodnim od planowanego przedsięwzięcia, natomiast zwarta zabudowa miejscowości W. od strony północno-wschodniej w odległości około 600 m, a miejscowości S. od strony południowo-wschodniej w odległości około 900 m.

Następnie organ dokonał charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, m.in. w zakresie: systemu hodowlanego, zagospodarowania obornika, dezynfekcji kurników, odprowadzania nieczystości, a także emisji substancji zanieczyszczających do powietrza oraz emisji hałasu. W ocenie organu skumulowana emisja hałasu pochodząca z równych źródeł nie przekroczy norm emisji hałasu względem zabudowy chronionej akustycznie tj. 55 dB w porze dnia i 45 dB w nocy. Ponadto organ wskazał, że w celu zachowania norm hałasowych w stosunku do najbliższego terenu chronionego akustycznie w odległości 150 m od planowanego przedsięwzięcia, zobowiązano Inwestora do uwzględnienia w projekcie budowlanym zastosowania w kurnikach wentylatorów dachowych o maksymalnym natężeniu dźwięku 57 dB każdy oraz po 8 szt. wentylatorów szczytowych o maksymalnym natężeniu dźwięku 65 dB każdy. Następnie wskazano na źródła emisji substancji zanieczyszczających powietrze, wskazując, że wartości prognozowanych maksymalnych stężeń średniorocznych nie spowodują przekroczenia dopuszczalnych stężeń 1-godzinnych i średniorocznych emitowanych substancji poza terenem, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto organ wskazał na działania, do których został zobowiązany Inwestor w celu: zminimalizowania uciążliwości wodorowych, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, utrzymania właściwego mikroklimatu i dobrostanu ptactwa oraz zapewnienia właściwej gospodarki wodnej.

Organ dokonał także analizy w zakresie zlokalizowania planowanego przedsięwzięcia w granicach obszarów Natura 2000, tj. obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K. [...], o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 25, poz. 133) oraz specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. [...] zatwierdzonego przez Komisję Europejską, a także w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K. Wykazała ona, że na badanym terenie nie występują kompleksy roślinności rzadkiej i podlegającej ochronie oraz nie stwierdzono gniazdowania i przebywania chronionych ratunków zwierząt, co potwierdzają dane będące w posiadaniu RDOŚ, wedle których za wyjątkiem użytkowanej działki jako fragmentu rewiru dzięcioła czarnego, teren nie jest cenny przyrodniczo i nie występują na nim siedliska przyrodnicze, ani gatunki roślin i zwierząt będące przedmiotem ochrony obszarów Natura 2000. W odniesieniu do dzięcioła, w ocenie organu, uszczuplenie fragmentu biotopu o teren sąsiadujący z gospodarstwem rolnym i kurnikami o znacznej obsadzie, nie będzie stanowiło znaczącego oddziaływania, w związku z czym nie stwierdzono przeciwwskazań do uzgodnienia realizacji przedsięwzięcia. Przeprowadzona zaś analiza dotycząca położenia przedsięwzięcia w obrębie jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych doprowadziła do wniosku, że w związku z tym, że na terenie planowanego przedsięwzięcia ścieki bytowe i technologiczne będą gromadzone w szczelnych zbiornikach i cyklicznie wywożone, a pomiot kurzy magazynowany na terenie gospodarstwa, nie wystąpi zanieczyszczenie wód i gruntu, a tym samym przedsięwzięcie nie pogorszy stanu ilościowego i jakościowego jednolitych części wód, ani nie wpłynie negatywnie na osiągnięcie celów środowiskowych jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych. W końcowej zaś części uzasadnienia organ odniósł się do zastrzeżeń podniesionych w toku postępowania przez Stowarzyszenie "D." w W. (zwane dalej również: "skarżącym" lub "Stowarzyszeniem"), wyjaśniając, z jakich powodów nie mogły one zostać uwzględnione.

Wskutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Stowarzyszenie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium co do zasady powtórzyło argumentację organu I instancji dotyczącą opisu oraz charakterystyki planowanego przedsięwzięcia oraz jego zlokalizowania. Ponadto podkreśliło, że prowadzone postępowanie odnosi się do planowanego przedsięwzięcia, nie będąc postępowaniem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, czy udzielenia pozwolenia na budowę, a jeżeli w jego toku zostanie ustalone, przedsięwzięcie to nie będzie zagrażało środowisku i będzie spełniało wymagania oraz parametry jego ochrony, wówczas organ nie może odmówić określenia uwarunkowań środowiskowych.

Przeprowadzona przez Kolegium analiza Raportu doprowadziła zaś do wniosku, że wariant realizacji inwestycji zaproponowany przez Inwestora jest najkorzystniejszy z punktu widzenia ochrony środowiska oraz komfortu i warunków życia ludności w otoczeniu planowanej inwestycji. Ponadto Kolegium wskazało na poszczególne działania, do których podjęcia (w związku z zaleceniami RDOŚ) został zobowiązany Inwestor na etapie eksploatacji przedsięwzięcia, w celu zminimalizowania uciążliwości odorowych oraz ich rozprzestrzeniania się, ograniczenia uciążliwości związanych z usuwaniem pomiotu, zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego, ograniczenie wielkości poboru wody oraz utrzymanie właściwego mikroklimatu i dobrostanu ptactwa. Kolegium wskazało także na źródła generowania hałasu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia, stwierdzając, że jego poziom na granicy działki nie przekroczy norm jego emisji w stosunku do najbliższego terenu chronionego akustycznie oraz zwróciło uwagę na działanie to którego został zobowiązany Inwestor aby nie przekroczyć tych norm. Kolegium podkreśliło również, że zarówno RDOŚ jak i PPIS pozytywnie zaopiniowały przedsięwzięcie, określając szereg dodatkowych warunków, jakie powinny być zachowane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, zaś te wytyczne zostały w pełni zaimplementowane w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało m.in., że w ramach postępowania prowadzonego w celu wydania decyzji środowiskowej organy nie są uprawnione do oceny racjonalności sposobu prowadzonej produkcji rolnej, a jedynie do oceny, czy w kształcie przedstawionym przez wnioskodawcę może mieć ona negatywny wpływ na środowisko naturalne. Kolegium podkreśliło przy tym, że realizacja inwestycji będzie przebiegać na terenach rolniczych, a więc zgodnie z ich. dotychczasowym sposobem wykorzystania, wskazując, że powszechnie wiadomym jest, że z produkcją rolniczą związane są pewne niedogodności przy tym również odór, natomiast kwestia ta, w świetle obowiązujących przepisów, nie może mieć wpływu na dopuszczalność realizacji przedmiotowej inwestycji, bowiem uciążliwości zapachowe nie zostały jak dotąd objęte regulacjami ustawowymi. Ponadto organ odwoławczy wskazał na poszczególne działania mające na celu zachowanie właściwej gospodarki wody pitnej, podkreślił, że oddziaływania inwestycji zamkną się terenie do którego Inwestor posiada tytuł prawny, a kwestia kumulacji oddziaływań została zbadana w odniesieniu do istniejących już kurników. Podsumowując zaś swoje stanowisko Kolegium wskazało, że przeprowadzone postępowanie nie potwierdziło, że planowana inwestycja, zarówno w powiązaniu z planowanymi, jak i już istniejącymi kurnikami, spowoduje negatywne skutki dla środowiska, a zatem nie ma podstaw prawnych, aby odmówić Inwestorowi ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Stwierdzenie zaś niewątpliwego ryzyka wystąpienia negatywnego oddziaływania na środowisko, uzasadniało nałożenie na wnioskodawcę stosownych wymagań mających zminimalizować ryzyko szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które Inwestor będzie musiał spełnić w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiodło Stowarzyszenie "D." w W. zarzucając jej:

1/ naruszenie prawa procesowego przez:

a) nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie i oparcie decyzji przez organ I instancji na dowolnych ustaleniach z pobieżnym sprawdzeniem stanu faktycznego i bez żadnej analizy podstaw prawnych działania organu orzekającego, a w szczególności naruszenie art. 7, art. 8. art. 9, art. 10 i art. 77 k.p.a. przez błędną ich wykładnie przejawiającą się uznaniem, że w sprawie istniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy podniesione zarzuty wskazują na naruszenie przez organy administracyjne obu instancji, fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady nakazującej wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ich prawa i obowiązki w taki sposób, by strona nic poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa oraz zasady zapewnienia uczestnictwa stronie w postępowaniu polegające m.in. na oparciu ustaleń na dowodzie prywatnym, poprawianym przez autorów opracowania - pracowników Starostwa, ograniczeniu badania do wariantu proponowanego przez inwestora,

b) pozbawienie praw strony, przez ograniczenie postępowania dowodowego do niektórych środków dowodowych i pominięcie pozostałych, dokonywanie ustaleń w obszarze ustalonym w pierwszym postępowaniu, podczas gdy art. 75 k.p.a. statuuje otwarty system środków dowodowych i należy do kluczowych przepisów decydujących o poszanowaniu zasad równości i sprawiedliwości proceduralnej polegającej m.in. na zaniechaniu dopuszczenia dowodu z inwentaryzacji przyrodniczej (występowanie 30 gatunków ptaków objętych ścisłą ochroną gatunkową i ochroną czynną) i raportu oddziaływania na wody powierzchniowe i podziemne - studnie,

tj. naruszenie zasad ogólnych i art. 75, 77, 80, 81. 86 i 107 k. p. a., a przede wszystkim poprzez dowolność ustaleń przyjętych w uzasadnieniu decyzji i nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a także poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego podjętego rozstrzygnięcia;

2/ naruszenie prawa materialnego, polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności:

1) naruszenie art. 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 3 pkt. 50-ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799, dalej: "POŚ") przez pominięcie przy wydawaniu decyzji zasady zrównoważonego rozwoju, którego gwarantem jest wnikliwa analiza całokształtu okoliczności z uwzględnieniem aspektów- ekonomicznych, społecznych, technicznych i prawnych, co umożliwia m.in. skrupulatne przedstawianie wszystkich niezbędnych wariantów w raporcie.

2) naruszenie art. 3 ust. 2, art. 62 ust. 1 pkt 1a,b,c,d oraz ust. 2 i inne ustawy środowiskowej przez nieuwzględnienie bezpośredniego i pośredniego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne (utrata atrakcyjności działek budowlanych w związku z uciążliwym sąsiedztwem) krajobrazu oraz wzajemnego oddziaływania miedzy tymi elementami, a także poprzez zaniechanie oceny skumulowanego oddziaływania na środowisko, a zwłaszcza na obszar Natura 2000 planowanej inwestycji wraz z innymi przedsięwzięciami znajdującymi się w niedalekim sąsiedztwie (pobliska stolarnia, baza T. oraz dwie przemysłowe fermy drobiarskie w pobliskiej wsi W.);

3) naruszenie art. 3 pkt. 11 POŚ poprzez nieuwzględnienie szerokiego sprzeciwu społecznego i brak analizy konfliktów społecznych, jako że przedsięwzięcia intensywnej hodowli zwierząt, nie są obojętne dla środowiska a ich lokalizacja budzi ostry sprzeciw społeczny z powodu negatywnego oddziaływania tego typu instalacji na siedliska ludzkie poprzez: emisję hałasu, spalin, nieprzyjemnych zapachów, gospodarowania obornikiem, konsekwencje możliwych awarii przemysłowych oraz oddziaływanie na klimat (pośredni wpływ na tworzenie kwaśnych deszczy (emisja tlenków azotu i tlenków siarki) i zwiększenie efektu cieplarnianego (emisja gazów cieplarnianych uszkadzających warstwę ozonową);

4) naruszenie art. 1 ustawy z dnia 1 lutego 2007 o odpadach (Dz. U. z 2018 r. póz. 992, zwanej dalej: "ustawą o odpadach") i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. póz. 1289 ze zm., dalej: "u.c.p.g.") przez fakt, że zastosowanie zbiorników szczelnych nie spełnia wymagań określonych w ww. przepisach;

5) naruszenie obowiązków wynikających z ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r, o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2018 r. poz. 1152), a w szczególności art. 5 ust. 7 tej ustawy i postanowień regulaminu świadczenia usług przez spółkę W., które świadczą usługi dostawy wody i odbioru ścieków m.in. w Gminie W., przez fakt, że organy obu instancji oceniły, że wystarczającym technicznie elementem eliminacji ścieków jest ich przechowywanie w zbiornikach, bez zważania na uciążliwość stosowania takiej technologii i oddziaływania jej na otoczenie, jak i niedopuszczalność jej stosowania przy istnieniu warunków technicznych, nie dokonując przy tym rozważań w zakresie konieczności podłączenia się do kanalizacji;

6) naruszenie postanowień ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: "P.b.") i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty kubaturowe, przez zaniechanie nakazu konieczności podłączenia planowanej inwestycji do istniejącej sieci kanalizacyjnej, mimo istnienia takiego ustawowego obowiązku po stronie właściciela nieruchomości.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżące Stowarzyszenie wniosło o. uchylenie, w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas zawarte w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2019 r. skarżące Stowarzyszenie sprecyzowało swoje stanowisko, podkreślając, że planowane przedsięwzięcie powinno zostać podłączone do istniejącej sieci kanalizacyjnej, zaś sama jego realizacja wiąże się z pogorszeniem jakości powietrza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymującego w mocy decyzję Burmistrza W. określającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch kurników do hodowli brojlerów o obsadzie 148 DJP i 158 DJP wraz z niezbędną infrastrukturą, czterema zbiornikami (zakrytymi szczelnie) na ścieki technologiczne, silosami na paszę (dwa na każdy kurnik), instalacją LPG (3 zbiorniki naziemne o pojemności 6,4 m3), studnią głębinową, realizowanego na działce o nr ewidencyjnym [...] ([...] po podziale) położonej przy ul. T. w S., gmina W., wydanej na wniosek R.E. (Inwestora). W treści decyzji środowiskowej określono warunki realizacji przedsięwzięcia oraz stwierdzono o braku konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej oraz przeprowadzenia analizy porealizacyjnej.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że planowane zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia), dla których, na zasadzie art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o pozwoleniu na budowę, Inwestor był zatem, jak słusznie zauważyły organy obu instancji, obowiązany do wystąpienia do Burmistrza W. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Wydanie decyzji środowiskowej odbywa się w procedurze przewidzianej ustawą środowiskową, która za zasadę ustanawia wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Odmowa wydania takiej decyzji następuje z kolei wyłącznie w ściśle określonych przypadkach wymienionych expressis verbis w: art. 80 ust. 2, art. 77 ust. 1, art. 81 ust. 1, 2 i 3 ustawy środowiskowej, a więc wówczas gdy: występuje niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), nastąpiła odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej (przy czym związanie stanowiskiem organu uzgadniającego obejmuje także niemożność określenia w decyzji środowiskowej, warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny od zaprezentowanego w uzgodnieniu), wnioskodawca nie wyraża zgody na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym, niż proponowany, a z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (vide: art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), z oceny odziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (vide: art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej) oraz jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że może ono spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (vide: art. 81 ust. 13 ustawy środowiskowej).

Enumeratywne wyliczenie przyczyn odmowy wydania decyzji środowiskowej, traktowane jako wyjątek od zasady pozytywnego określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wynika z charakteru decyzji środowiskowej, która służy jedynie ocenie, związanych z realizacją danego przedsięwzięcia, następstw dla środowiska. Decyzja środowiskowa nie przesądza o przystąpieniu do realizacji przedsięwzięcia ale otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Postępowanie środowiskowe służy zidentyfikowaniu negatywnych skutków wykonania i późniejszej eksploatacji przedsięwzięcia oraz określeniu działań, które mają zapobiec lub zminimalizować owe skutki do poziomu zgodnego z prawem. Wszechstronności i wieloaspektowości oceny organu oddziaływania na środowisko konkretnej inwestycji, służy wymóg sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, spełniającego ustawowe warunki (vide: art. 66 ustawy środowiskowej); uzgodnieniowe postępowanie wpadkowe, służące pozyskaniu stanowisk organów wyspecjalizowanych w ocenach oddziaływania na środowisko różnych przedsięwzięć, wypracowanych po analizie przedłożonego przez inwestora raportu; zapewnienie udziału społeczeństwa na etapie przygotowania i wydawania decyzji środowiskowej; możliwość nałożenia obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz wykonania analizy porealizacyjnej w przypadku, gdy na wcześniejszym etapie nie jest możliwe zidentyfikowanie wszystkich zagrożeń dla środowiska, jakie niesie ze sobą realizacja przedsięwzięcia. Wszystkie te elementy pomocnicze mają na celu zapewnienie dokonania wszechstronnej i wieloaspektowej oceny dopuszczalności realizacji inwestycji z punktu widzenia ochrony środowiska, który to obowiązek ciąży na organie wydającym decyzję środowiskową. Jak stanowi przy tym art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej: jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej (1), ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (2), wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (3) i wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone (4). Nie ulega również wątpliwości, że organ prowadzący postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej nie jest zwolniony z obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania pełnego materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (vide: art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że nie jest rolą tut. Sądu powtarzanie argumentacji organu, ale jej lektura, analiza oraz ocena z punktu widzenia zgodności z prawem.

W ocenie Sądu, obszerność zgromadzonego oraz poddanego pod rozwagę materiału dowodowego, przeanalizowanego zarówno przez organy uzgadniające, jak i organy wydające decyzję środowiskową w obydwu instancjach, przełożyła się na charakter, ilość oraz wysoką szczegółowość wymagań środowiskowych nałożonych na Inwestora, a zawartych w decyzji środowiskowej. Stwierdzenie to obala zarzut rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem prawa procesowego, tym bardziej, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy był konieczny oraz wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych.

Zaskarżona decyzja środowiskowa – wbrew zarzutom skargi – nie budzi istotnych zastrzeżeń z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa. Jej wydanie poprzedziło dwukrotne dokonanie oceny Raportu przez RDOŚ i PPIS, które to organy uprzednio wezwały Inwestora do złożenia wyjaśnień i dokonania stosownych uzupełnień, ostatecznie zajmując stanowiska uzgadniające realizację przedsięwzięcia (RDOŚ) i pozytywnie opiniujące przedsięwzięcie (PPIS), określające jednocześnie szczegółowe warunki jego realizacji. Podkreślić przy tym należy, że pozytywne oceny ww. organów uzgadniających nastąpiły dwukrotnie, a przy tym po uzyskaniu stosownych i wyczerpujących wyjaśnień od Inwestora na kierowane do niego wezwania. Stanowiska te zostały z kolei szczegółowo umotywowane, a przyznanie zasadności określonym w nim warunkom realizacji przedsięwzięcia, nie budzi wątpliwości.

Podkreślić w tym miejscu należy istotną wagę Raportu jako środka dowodowego, któremu przysługuje szczególna wartość dowodowa, wynikająca z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko. Jak wskazuje się w orzecznictwie, raport jest dokumentem prywatnym, ale opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne. Przysługuje mu szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia. Podlega on ocenie przez prowadzące postępowanie organy, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, przy czym ocena ta nie może jednak wkraczać w treść specjalistyczną raportu, do czego organ nie posiada kompetencji. Rolą organu administracji publicznej jest więc jedynie ocena raportu pod kątem poprawności formalnej tj. zgodności jego treści z przepisami określającymi sposób jego sporządzenia, logiki wywodów oraz weryfikacji sporządzenia raportu przez osobę do tego uprawnioną. Sąd administracyjny także nie może poddawać ocenie merytorycznej ustaleń faktycznych raportu, jeśli ocena ta wymaga wiadomości specjalnych. Ocena sądu odnośnie raportu może dotyczyć tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny oraz czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA: z 29 listopada 2016 r., II OSK 552/15., z 29 września 2016 r.; II OSK 662/15, czy z 28 sierpnia 2014 r., II OSK 495/13 – CBOSA). Ocena przedłożonego raportu powinna w szczególności dotyczyć spełnienia przez niego warunków, o jakich mowa w art. 66 ustawy środowiskowej oraz aktualności i rzetelności jego sporządzenia.

Prowadzące przedmiotowe postępowanie administracyjne organy, nie zaniechały dokonania wszechstronnej, zgodnej z zasadą prawdy obiektywnej, oceny przedłożonego przez Inwestora Raportu, czemu dały wyraz w uzasadnieniach zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Trafnie przy tym oceniły zgłaszane w toku postępowania zastrzeżenia jako niepodważające go w sposób skuteczny. Zauważyć przy tym należy, że skuteczne podważenie ustaleń raportu może nastąpić jedynie w wyniku przedstawienia równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), której wnioski pozostawałyby w sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., II OSK 844/16.; wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., II SA/Kr 795/16; wyrok WSA w Szczecinie z 27 kwietnia 2016 r., II SA/Sz 1496/15 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako: "CBOSA"). Inaczej rzecz ujmując, każdorazowe zarzuty i zastrzeżenia stron wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne i powinny zostać wszechstronnie uzasadnione. Największą przeciwwagę dla raportu stanowi przy tym dowód o równorzędnym ciężarze gatunkowym (ekspertyza), który wskaże na wady raportu inwestora lub nietrafność przyjętych w nim rozwiązań. Kontrdowód przeciwko specjalistycznemu raportowi, powinien reprezentować przy tym wartość merytoryczną na co najmniej równym poziomie kompleksowości, w związku z czym nie jest wystarczające sformułowanie samych uwag negujących założenia w nim zawarte, niepopartych głębszą analizą (por.: wyrok WSA w Bydgoszczy z II 11 lutego 2015 r., SA/Bd 750/14, CBOSA). A zatem skoro treść decyzji środowiskowej jest konglomeratem wyników uzgodnień i opinii organów współdziałających w procesie podejmowania decyzji, ustaleń przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wyników postępowania z udziałem społeczeństwa (vide: art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej), to podważanie wiarygodności elementów składowych decyzji środowiskowej, nie może być gołosłowne. Tymczasem w niniejszej sprawie ów Raport został zaaprobowany zarówno przez organ uzgadniający, jak i przez organ opiniujący przedsięwzięcie, zaś organy orzekające w sprawie nie dysponowały kontrdowodem w postaci ekspertyzy lub innym raportem podważającym ustalenia Raportu Inwestora. Formułowane zatem przez skarżące Stowarzyszenie uwagi, stanowiły w istocie dowolną z nim polemikę.

Jednocześnie z uzasadnień obu wydanych w sprawie decyzji wynika jednoznacznie, że organy dokonały należytej i wyczerpującej oceny okoliczności faktycznych sprawy, z których wynika, że proponowany przez inwestora wariant budowy kurników, przy uwzględnieniu wymogów prawnych związanych z ochroną środowiska oraz po zastosowaniu się przez Inwestora do wytycznych zawartych w decyzji środowiskowej, nie będzie znacząco negatywnie wpływał na środowisko. Wpływowi takiemu ma bowiem zapobiegać szereg rozwiązań oraz działań m.in.: zapobiegających pogorszeniu stanu jakościowego wód i gruntu, gwarantujących nie przekroczenie norm emisji hałasu oraz minimalizujących uciążliwości odorowe (słusznie przy tym organy wskazały na brak obowiązujących norm prawnych regulujących kwestie uciążliwości zapachowych oraz ustanawiających dopuszczalne normy substancji odorowych). Jakkolwiek nie sposób wykluczyć uciążliwości i negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, to jednak podkreślić należy, że celem postępowania środowiskowego jest rozpoznanie takiego oddziaływania oraz jego zminimalizowanie, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło. Wyrazem tego są nałożone na Inwestora rozwiązania dotyczące m.in.: ograniczenia uciążliwości zapachowych, zniwelowania emisji hałasu, systemu technologicznego zagospodarowania obornika, zabezpieczenia środowiska wodno-gruntowego, czy systemu przechowywania pasz. Ponadto organy przeprowadziły należytą analizę wariantów realizacji przedsięwzięcia, uznając, że nie istnieje bardziej korzystny od tego zaproponowanego przez Inwestora oraz dokonały szczegółowej charakterystyki usytuowania przedsięwzięcia, uznając, że nie będzie ono znacząco negatywnie oddziaływało na obszar Natura 2000 oraz, że nie dojdzie do kumulacji oddziaływań inwestycji z przedsięwzięciami znajdującymi się na obszarze, na który będzie ona oddziaływać, bowiem nie zostaną przekroczone obowiązujące normy poza terenem, do którego Inwestor ma tytuł prawny.

Podkreślić przy tym wyraźnie należy, że celem postępowania środowiskowego jest ustalenie, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. m.in. wyrok NSA z 22 kwietnia 2010 r, II OSK; 696/09, CBOSA). Słusznie przy tym zauważył organ II instancji, że w przypadku gdy wynikające z decyzji środowiskowej ustalenia i warunki nie będą przez Inwestora przestrzegane, to wówczas zaistnieje podstawa do wszczęcia odrębnego postępowania, którego celem będzie ustalenie, czy Inwestor przestrzega ustalenia tej decyzji, jednakże te kwestie nie mają istotnego znaczenia dla oceny legalności samej decyzji środowiskowej, która formułuje warunki, jakie w przyszłości winien spełniać Inwestor, o ile podejmie się realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

W toku postępowania środowiskowego zapewniony został udział społeczeństwa, które aktywnie w nim uczestniczyło, zgłaszając swoje wnioski i uwagi, powtórzone następnie w zarzutach odwołania. Do uwag tych szczegółowo ustosunkowały się organy obu instancji, wyjaśniając z jakich powodów uznają je za bezpodstawne. Podobnie zarzuty zawarte w skardze w dużej mierze stanowią powtórzenie argumentacji oraz uwag lokalnej społeczności, podnoszonych w toku postępowania środowiskowego. W ocenie Sądu, z ww. powodów, nie mogą one skutecznie prowadzić do podważenia ustaleń i oceny organów obu instancji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie prezentowane jest stanowisko, że wyrażony w toku postępowania środowiskowego sprzeciw okolicznych mieszkańców wobec przedsięwzięcia, nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej. W wyroku z 25 marca 2015 r. (sygn. II OSK 2031/13, CBOSA), NSA wprost stwierdził, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia może nastąpić jedynie w prawem przewidzianych okolicznościach, natomiast sam sprzeciw okolicznych mieszkańców nie może decydować o odmowie wydania takiej decyzji". Podobny pogląd wyrażony został m.in. w wyrokach: WSA w Kielcach z 28 maja 2015 r. (II SA/Ke 23/15, CBOSA), WSA w Warszawie z 19 grudnia 2013 r. (IV SA/Wa 1092/13), czy WSA w Łodzi z 18 stycznia 2012r. (II SA/Łd 886/12). Pogląd ten tut. Sąd podziela w całej rozciągłości, podobnie jak stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z 20 grudnia 2013 r. (II OSK 1620/12, CBOSA), że celem postępowania, w którym wydaje się decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, a nie jej zablokowanie. Jakkolwiek protesty społeczne (niezależnie od ich skali) kierowane przeciwko inwestycji, należy zatem dogłębnie ocenić, aby poznać ich powód, to jednak samo ich wystąpienie nie powoduje wniosku, że bez społecznej akceptacji przedsięwzięcia organ decyzji wydać nie może. W sytuacji stawiania zamierzeniu inwestycyjnemu konkretnych zarzutów i podnoszenia okoliczności istotnych dla oceny oddziaływania na środowisko, należy je wyjaśnić, co w sprawie niniejszej uczyniono. Innymi słowy, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu nie może być rozumiane jako swoiste referendum czy głosowanie nad dopuszczalnością proponowanej inwestycji.

Podkreślić przy tym należy, że wydanie uwarunkowań środowiskowych pomimo protestów, nie stanowi automatycznego nieuwzględnienia interesu społecznego i przedłożenia interesu inwestora nad interesem lokalnej społeczności (tj. nie może być rozumiane jako naruszenie zasady równego traktowania stron). Organ nie może bowiem kierować się subiektywnym przekonaniem o uciążliwości inwestycji, ale musi mieć na względzie konkretne parametry i regulacje prawne oraz powinien odnosić się do faktów, wyliczeń i norm, co też w sprawie niniejszej miało miejsce. Co więcej, zgromadzony materiał dowodowy wyjaśnił wszystkie wątpliwości zgłaszane w toku postępowania, co nie oznacza, że wnioski z niego płynące muszą być zgodne z zamierzeniami i stanowiskami strony wnoszącej zastrzeżenia. Wbrew zarzutom skargi, nie zignorowano zatem aktywności protestującej lokalnej społeczności, a przy tym i skarżącego Stowarzyszenia, bowiem podnoszona przez nie argumentacja została poddana pod szczegółową rozwagę organów obu instancji, czego wyrazem są uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji. Zawierają one wszystkie elementy wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. a także te z art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy środowiskowej (w szczególności informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78 ustawy środowiskowej). W uzasadnieniu organu II instancji odniesiono się natomiast wyczerpująco do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego Stowarzyszenia reprezentującego lokalną społeczność

Reasumując, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione. Zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, bez naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu środowiskowym a jej treść odpowiada przepisom prawa materialnego. Sama zaś sprawa została należycie wyjaśniona, bowiem organy obu instancji dokonały wyczerpującej oceny Raportu konfrontując go z pozostałym materiałem dowodowym. Z oceny tej zaś nie wynika ani zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (vide: art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), ani możliwość znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (vide: art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), ani możliwość spowodowania nieosiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami (vide: art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej), nie zachodzi też niezgodność z planem zagospodarowania przestrzennego, który dla danego obszaru nie obowiązuje (vide: art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), zaś sama decyzja środowiskowa spełnia wymogi art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej. W związku z powyższym nie zachodzą podstawy do uznania zaskarżonej decyzji za wydaną z naruszeniem prawa, tym bardziej, że spełnienie przesłanek z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej nie budzi wątpliwości tut. Sądu. Skarga zaś, poza zaprezentowaną w jej treści polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, sam w sobie nie uzasadnia wniosku, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

W konsekwencji, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym jak i prawnym, właściwie zastosowano, stanowiące podstawę wydanych decyzji, przepisy prawa materialnego, nie dopuszczając się przy tym naruszenia przepisów proceduralnych. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie dostrzegł żadnych uchybień, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi.