Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1485/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 135, i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska – Jóźków, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2011 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] stycznia 2011 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA) wystawił tytuł wykonawczy o numerze [...], z treści których wynika, że A.K. (dalej skarżący) jest zobowiązany do uiszczenia należności z tytułu opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz w dniu [...] grudnia 2010 r. dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych na rachunku bankowym zobowiązanego. W wyniku dokonanego zajęcia uzyskano kwoty, które w całości zaspokoiły wierzytelności wierzyciela.

Pismem z [...] grudnia 2010 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazując na przedawnienie obowiązku.

Postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. GDDKiA uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. Wyjaśniono, iż w niniejszej sprawie należność wierzyciela została częściowo wyegzekwowana od zobowiązanego, zatem niewątpliwie w toku postępowania nastąpiło zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia. Wskazano, iż zgodnie z § 4 art. 70 Ordynacji podatkowej po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. GDDKiA utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu wskazano, iż organ egzekucyjny w dniu [...] lutego 2005 r. doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i zastosował pierwszy środek egzekucyjny – pobranie należności od zobowiązanego. Następne środku egzekucyjne, pobranie należności od zobowiązanego, zostały zastosowane w dniach: [...] lutego 2005 r., [...] maja 2005 r., [...] sierpnia 2005 r., [...] października 2005 r. Zastosowanie środka egzekucyjnego w dniu [...] października 2005 r. spowodowało, że 5-letni okres przedawnienia zaczął biec na nowo. Wyjaśniono, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej termin przedawnienia wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zastosowany w dniu [...] października 2005 r. wobec dłużnika środek egzekucyjny spowodował, że 5-letni okres przedawnienia zaczął biec na nowo i skończyłby się z dniem końca roku kalendarzowego tj. 31 grudnia 2010 r. Zastosowany kolejny środek egzekucyjny w dniu [...] grudnia 2010 r. skutecznie przerwał zatem bieg terminu przedawnienia.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wskazał, iż zastosowanie ostatniego środka egzekucyjnego z dniu [...] października 2005 r. spowodowało, iż 5-letni okres przedawnienia zaczął biec na nowo i zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych biegnie on od dnia ściśle określonego, a więc w tym przypadku od 1 listopada 2005 r. i skończył się z dniem 2 listopada 2010 r., a nie, jak błędnie przyjął wierzyciel, z dniem końca roku kalendarzowego tj. 31 grudnia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Kontrola sądu administracyjnego polega na zbadaniu, czy organ administracji nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący zasadnie wywiódł w skardze, iż zaskarżone postanowienie jest wadliwe z uwagi na naruszenie prawa materialnego. Należy zauważyć, iż skarżący został obciążony na podstawie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) opłatą drogową za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej. Zgodnie z art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Zastosowanie w sprawie znajduje zatem przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, stanowiący, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo, od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Przerwa biegu materialnoprawnego terminu przedawnienia oznacza więc, że po zaistnieniu przesłanki przerywającej bieg tego terminu, biegnie on na nowo od dnia ściśle określonego w przedmiotowym przepisie. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy oznacza to, iż zastosowany w dniu [...] października 2005 r. środek egzekucyjny spowodował, że 5-letni termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 1 listopada 2005 r. i upłynął z dniem 2 listopada 2010 r., a nie jak wskazał GDDKiA z dniem końca roku kalendarzowego tj. 31 grudnia 2010 r.

W związku z powyższym, uznając, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.