Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2347/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt VII SA/Wa 234716 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę


UZASADNIENIE

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego Decyzją Nr [...]z dnia [...] czerwca 2016r, działając na podstawie art. 66 ust 1 pkt 3 i ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., po rozpatrzeniu sprawy nieodpowiedniego stanu technicznego budynku wieży ciśnień, usytuowanej w [...], przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...], w obrębie geodezyjnym [...], stanowiącej obszar kolejowy teren zamknięty, nakazał [...]S.A. Oddziałowi [...] w [...] - usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku wieży ciśnień, usytuowanej w [...], przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...], w obrębie geodezyjnym [...], stanowiącej obszar kolejowy teren zamknięty, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji budynku wieży ciśnień, poprzez:

wykonanie naprawy więźby dachowej wraz z pokryciem i elementami odwodnienia budynku w celu uszczelnienia obiektu przed przedostaniem się wody deszczowej,

naprawienie stropu, w szczególności w miejscach przejścia pionów instalacyjnych, z uwagi na brak właściwych przepustów,

wykonanie robót izolacyjnych przeciwwilgociowych ścian przyziemia,

naprawienie i zabezpieczenie otworów okiennych,

naprawienie instalacji odgromowej,-w terminie do dnia 31 października 2016r.

- jednocześnie zakazał użytkowania przedmiotowego budynku wieży ciśnień.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż w dniu 13 lutego 2013r. przedstawiciele Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoruj Budowlanego w [...], przy udziale przedstawiciela Zarządcy, przeprowadzili kontrolę utrzymania wieży ciśnień, usytuowanej w [...], przy ul. [...] i z tej kontroli sporządzili protokół. Ustalono, że budynek wieży ciśnień został wybudowany w 1906 roku w konstrukcji murowanej z cegły, fundament wylewany żelbetowy, dach drewniany kryty papą - zdemontowany w kwietniu 2012r., schody wewnętrzne - drewniane do pierwszego poziomu, instalacja elektryczna wewnętrzna i instalacja odgromowa - zdewastowane. Zarządca obiektu nie przeprowadził rocznej kontroli stanu technicznego obiektu, a protokół przeglądu okresowej 5 - letniej nie zawierał metod i kryteriów w oparciu o które dokonano sprawdzenia stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego. Wykonana ocena nie obejmowała ustalenia stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku oraz jego przydatności do użytkowania. Ponadto przedmiotowa ocena nie zawierała informacji o wykonaniu zaleceń z poprzedniej kontroli.

Pismem z dnia 19 marca 2013r. Wojewódzki Konserwator Zabytków poinformował, iż wieża ciśnień w zespole stacji kolejowej w [...] została ujęta w zasobie wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków i z tego tytułu podlega ochronie konserwatorskiej zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. O ochronie zabytków i opiece na zabytkami ( Dz. U. z 2003r., Nr 162, poz. 1568 z późn. zm. ).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r., Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na [...] S.A. Oddział [...] w [...], - Zarządcę budynku wieży ciśnień- obowiązek dostarczenia , w terminie do dnia 30 czerwca 2013r., ekspertyzy technicznej przedmiotowego obiektu budowlanego.

Następnie organ pięciokrotnie zmieniał, na wniosek zarządcy , termin wykonania powyższego obowiązku.

Ostatecznie w dniu 19 stycznia 2016r. przedłożono ekspertyzę techniczną sporządzoną na zlecenie [...] S.A. Oddział [...] w [...], przez mgr inż. P. B., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności konstrukcyjno - budowlanej oraz przez mgr inż. H. S. posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Celem powyższej ekspertyzy było określenie stanu technicznego obiektu pod kątem jego dalszej przydatności eksploatacyjnej oraz podanie możliwości remontu i przebudowy budynku wieży ciśnień. W szczególności autorzy ekspertyzy na podstawie szczegółowych oględzin obiektu, pomiarów inwentaryzacyjnych i wykonanej dokumentacji fotograficznej dokonali analizy i oceny aktualnego stanu technicznego obiektu w zakresie charakteru i rozmiaru powstałych uszkodzeń, określił stan zagrożenia bezpieczeństwa użytkowania obiektu, ustalił przyczyny zaistniałego stanu; rzeczy ( okres i niewłaściwa eksploatacja budynku, brak prawidłowo przeprowadzonych remontów pokrycia dachowego, zmęczenie i zużycie wyrobów budowlanych, brak izolacji przeciwwodnych posadzki i ścian przyziemia, brak izolacji cieplnych przegród zewnętrznych ), sprecyzował wnioski i zalecenia dotyczące naprawy oraz dalszej eksploatacji budynku wieży ciśnień. Stan techniczny podstawowych elementów budynku w ekspertyzie został określony jako średni, pozwalający na realizację remontu budynku.

W szczególności w najgorszym stanie technicznym są zdaniem autorów ekspertyzy:

konstrukcja dachu;

strop ceglany na belkach stalowych;

izolacja przeciwwodna ścian fundamentowych.

Pozostałe elementy budynku wieży ciśnień, takie jak: ciąg komunikacyjny ( bieg schodów spiralnych ze stopniami drewnianymi, balustrada stalowa ), ściany wewnętrzne pokryte tynkiem cementowo - wapiennym (odspojony, zagrzybiony) czy stalowa konstrukcja podtrzymująca ściany osłonowe zbiornika nadają się do remontu.

Ponadto w przedmiotowej ekspertyzie, autorzy oświadczyli, iż "obecnie należy wykonać doraźne prace remontowo - zabezpieczające oraz prowadzić regularne przeglądy stanu technicznego elementów konstrukcyjnych budynku. Do czasu podjęcia decyzji o wykonaniu pełnego zakresu prac związanych z remontem, zgodnych z warunkami technicznymi konieczne jest przeprowadzenie doraźnego remontu w zakresie umożliwiającym dalsze bezpieczne użytkowanie budynku ( zabezpieczenie dachu i okien ). Przeprowadzenie doraźnego remontu ma również powstrzymać postępujący proces degradacji budynku. Roboty remontowe docelowe należy poprzedzić wykonaniem remontu wieży ciśnień. Roboty można prowadzić na podstawie decyzji administracyjnej - pozwolenie na budowę ( obiekt zabytkowy ) ".

[...]Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...]. kwietnia 2016r., uzgodnił projekt decyzji nakazującej [...] S.A. Oddziałowi [...] w [...]- usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości związanych ze stanem technicznym budynku wieży ciśnień, w celu doraźnego zabezpieczenia konstrukcji wieży ciśnień, na podstawie "Ekspertyzy technicznej zabytkowego budynku wieży ciśnień [...]" wykonanej w grudniu 2015 roku przez mgr inż. P.B. oraz mgr inż H. S. z zaleceniem: wykonania nakazanego zakresu prac w sposób nie powodujący uszczerbku dla wartości zabytkowego budynku, nie prowadzący do jego oszpecenia, z zastosowaniem materiałów i technologii gwarantujących trwałe zachowanie jego wartości.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej [...] od powyższej decyzji - uchylił zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., w części wyznaczającej termin wykonania nałożonych decyzją obowiązków (do dnia 31 października 2016 r.) i wyznaczył nowy termin do dnia 31 grudnia 2016 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu. Nieodpowiedni stan techniczny obiektu będzie z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego. Norma ta nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 ustawy Prawo budowlane.

Na skutek nowelizacji na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) od dnia 11 lipca 2003 r. zmieniła się treść art. 61, który w nowym brzemieniu odsyła w zakresie kryteriów utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych do zasad sformułowanych w art. 5 ust. 2 ustawy. Zgodnie zaś z tym przepisem obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.

Art. 5 ustawy Prawo budowlane określający warunki, jakie powinien spełniać obiekt budowlany na etapie projektu i budowy oraz użytkowania uległ istotnej zmianie i w obecnie obowiązującym (od 11 lipca 2003 r.) brzmieniu do poszczególnych etapów stosuje inne kryteria. Przed nowelizacją przepis ten przewidywał, że zarówno projektowanie i budowa, jak i użytkowanie oraz utrzymanie obiektu musi być zgodne z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi.

W chwili obecnej art. 5 nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, to kryterium odnosi się jedynie do wcześniejszych etapów, a więc do projektowania i budowy.

Organ II instancji podkreślił, iż zły stan techniczny budynku wynikający z przedłożonej ekspertyzy technicznej nie jest kwestionowany w odwołaniu przez Zarządcę obiektu. W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu. Nie pozwala w szczególności na nakazanie robót budowlanych, dla których wymagane są dodatkowe zezwolenia (pozwolenie na budowę czy zgłoszenia). Istotą postępowań nakazowych, uregulowanych w art. 66 ustawy Prawo budowlane jest konieczność podejmowania niezwłocznych działań przez organy nadzoru budowlanego. Skala i rodzaj występujących nieprawidłowości w pełni uzasadnia nałożenie, w trybie art. 66 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, wskazanych w decyzji organu I instancji robót budowlanych.

Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji nakazał jedynie wykonanie robót budowlanych związanych z zabezpieczeniem konstrukcji budynku wieży ciśnień przed dalszą degradacją oraz odbudowanie instalacji odgromowej.

Odnosząc się do argumentacji podniesionej w odwołaniu organ wskazał, iż nie można zgodzić się z argumentem, że możliwe jest zaniechanie działań naprawczych, odsunięcie w czasie ich realizacji, z uwagi na fakt, że obecnie (w ocenie strony) budynek nie zagraża bezpośrednio życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska oraz jest wyłączony z eksploatacji.

Wyłączenie budynku z eksploatacji nie zwalnia organu nadzoru budowlanego z obowiązku stosowania art. 66 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie organu odwoławczego niesprawna instalacja odgromowa i elektryczna, brak dachu, zniszczona stolarka okienna może powodować zagrożenia dla ludzi czy mienia (pożar, opadające elementy elewacji).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna [...]- Oddział [...] w [...], domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji jej poprzedzającej , zarzucając organom:

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1) kpa, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w pozostałej części (tj. w części niedotyczącej terminu wykonania nałożonych zaskarżoną decyzją obowiązków), pomimo tego, iż przedmiotowa decyzja powinna zostać uchylona w całości;

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 k.p.a. oraz 8 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zastosowanie normy prawa materialnego do nienależycie ustalonego stanu faktycznego, brak dokładnego zbadania sprawy i nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania wyjaśniającego oraz brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji;

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., poprzez:

ich niewłaściwe zastosowanie i nakazanie w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, pomimo braku określenia jakie przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone i zachodzi z nimi niezgodność stanu technicznego kontrolowanego budynku wieży ciśnień usytuowanego w [...], ul. [...], działka ewid. [...];

zakreślenie terminu wykonania obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości niedostosowanego do realnych możliwości Skarżącej jako zarządcy obiektu budowlanego, nieuwzględniającego wymogów i czasu niezbędnego w procesie budowlanym, wynikających z art. 32 i następne rozdziału 4 ustawy Prawo budowlane w zakresie konieczności sporządzenia projektu budowlanego, nieuwzględniającego faktu konieczności wyłonienia wykonawcy projektu budowlanego oraz konieczności wyłonienia wykonawcy robót w trybie przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, obowiązującej Skarżącą, nieuwzględniającego samego okresu realizacji prac.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Zaskarżona, a także poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji, zapadły w oparciu o art. 66 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Przesłanką zastosowania przez organy art. 66 ustawy Prawo budowlane winno być jedynie ustalenie przez ten organ, że obiekt budowlany jest:

1) użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku;

2) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska;

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Ponadto organy miały mieć na uwadze to, że na podstawie art. 66 ww. ustawy organ nadzoru budowlanego mógł nakazać właścicielowi lub zarządcy budynku jedynie usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W tym miejscu należy zauważyć, iż art. 66 Prawa budowlanego stanowi najdonioślejszy przykład konkretyzacji nakazu przestrzegania obowiązku utrzymywania i użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z zasadami sformułowanymi w art. 5 ust. 2 Prawa bud. Obliguje on właściwy organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w przypadku zaistnienia jednej z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Pomimo iż art. 66 Prawa budowlanego wymaga uprzedniego stwierdzenia określonych nieprawidłowości należy przyjąć, iż chodzi tu o sytuację, w której niejako prima facie istnieje przekonanie, iż przesłanki z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione. Obiektywne i definitywne stwierdzenie ich powstania jest bowiem możliwe dopiero w toku postępowania (opartego na odpowiednich dowodach - dokumentach, zeznaniach świadków, opiniach biegłych czy oględzinach (art. 75 § 1 k.p.a.)) ( wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2001 r., IV SA 1103/99, LEX nr 53388), które będzie się kończyć wydaniem decyzji administracyjnej nakazującej ich usunięcie.

Fakt zaistnienia przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego musi wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Do wydania decyzji nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie przez organ, że zachodzą przesłanki określone w ust. 1 art. 66. Dlatego też organ nadzoru budowlanego opierając decyzję na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 musi jednoznacznie sprecyzować, jakie nieprawidłowości występują oraz któremu z dóbr wymienionych w pkt 1 zagrażają i dlaczego. Przesłanka ta dotyczy sytuacji, w której obiekt budowlany samym swoim istnieniem powoduje opisane w niniejszym przepisie zagrożenie. Jednocześnie należy mieć na względzie, że zagrożenie to musi istnieć w momencie orzekania przez organ, gdyż przepisu nie można stosować w sytuacji, w której zagrożenie jeszcze nie powstało.

Tym niemniej wbrew twierdzeniom skargi, rozstrzygnięcie organu I instancji o wyłączeniu obiektu z użytkowania nie niweluje złego stanu technicznego tego obiektu ,a wręcz przeciwnie ma za zadanie ochronę przed negatywnymi skutkami tegoż stanu.

Nie powinno budzić wątpliwości, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości.

Wskazać trzeba, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane znajduje się w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym. Przepis ten służy usunięciu nieprawidłowości (nieodpowiedniego stanu technicznego) powstałych w trakcie użytkowania obiektu, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania.

Należy zauważyć, że przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane nie tworzy dla właściciela czy zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz tylko precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 przywołanej ustawy. Roboty budowlane objęte nakazem wydanym na tej podstawie nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

W przypadku złego stanu obiektu budowlanego art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zezwala wyłącznie na doprowadzenie obiektu do odpowiedniego stanu - na nic więcej. Jego celem jest jedynie utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego też decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać i ograniczać się jedynie do nałożenia obowiązku usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane powinny stanowić właśnie ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, a koniecznym elementem dowodowym będzie też ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości (zob. A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 859).

W sprawie niniejszej organ przeprowadził kontrolę, a najistotniejszym elementem ustalenia stanu faktycznego była "Ekspertyza techniczna zabytkowego budynku wieży ciśnień [...]" wykonanej w grudniu 2015 roku przez mgr inż. P. B. oraz mgr inż H. S., z której wniosków jednoznacznie wynika zły stan techniczny budynku wieży ciśnień.

Autorzy ekspertyzy wskazywali na konieczność remontu kapitalnego budynku, z uwagi na: brak dachu, zły stan techniczny stropu odcinkowego, zły stan techniczny pomostu technicznego pod zbiornikiem, awaryjny stan techniczny pomostu wokół ścian osłonowych zbiornika, awaryjny stan techniczny schodów prowadzących na strop odcinkowy, zły stan drabin prowadzących na pomosty robocze, brak połączenia stalowych slupów konstrukcji ściany osłonowej zbiornika z oczepem, ubytki i uszkodzenia w dachówkach osłaniających odsadzki ścian wieży, ubytki i uszkodzenia w cegle osłaniającej odsadzkę ściany cokołowej, uszkodzenia w szkleniu okien.

Nadto stwierdzono ,iż instalacja elektryczna wewnętrzna i instalacja odgromowa są zdewastowane.

Jednocześnie ekspertyza stwierdza, iż "do czasu podjęcia decyzji o wykonaniu pełnego zakresu prac związanych z remontem, zgodnych z warunkami technicznymi konieczne jest przeprowadzanie doraźnego remontu w zakresie umożliwiającym dalsze bezpieczne użytkowanie budynku (zabezpieczenie dachu i okien). Przeprowadzenie doraźnego remontu ma również powstrzymać postępujący proces degradacji budynku. Roboty remontowe docelowe należy poprzedzić wykonaniem projektu remontu wieży ciśnień."

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi , Sąd wskazuje, iż żaden aktualnie obowiązujący przepis prawa materialnego nie nakłada na organ nadzoru budowlanego obowiązku wskazywania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia jakie konkretnie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zostały naruszone ustalonym stanem technicznym obiektu budowlanego. Nadto Sąd podziela w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, iż w chwili obecnej art. 5 (od 11 lipca 2003 r.) nie zawiera normy nakazującej użytkowanie i utrzymanie obiektu budowlanego zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, to kryterium odnosi się jedynie do wcześniejszych etapów, a więc do projektowania i budowy, a nie do etapu użytkowania.

W zakresie ustalenia terminu wykonania nałożonych przez organ obowiązków – ostatecznie do dnia 31 grudnia 2016r., Sąd wskazuje, iż jest to termin uwzględniający z jednej strony pilną potrzebę wykonania określonych prac przy obiekcie, których celem jest przede wszystko jego zabezpieczenie przed dalszą degradacją, tym bardziej, iż podlega on ochronie konserwatorskiej, z drugiej strony możliwości skarżącej spółki oraz okres technologicznie niezbędny do ich wykonania.

Nie można tracić także z pola widzenia, iż postępowanie w tej sprawie toczy się od początków 2013r., samo wykonanie obowiązku przedłożenia żądanej ekspertyzy zajęło skarżącej dwa lata i dziewięć miesięcy , a od wydania decyzji organu I instancji minęło kolejne półtora roku. Był to więc aż nadto wystarczający czas na zgromadzenie odpowiednich środków finansowych oraz zaplanowanie tak wydatków jak i robót budowlanych realizujących obowiązki nałożone przez organy nadzoru budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .