Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 71/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 54 § 2, art. 55 § 1, art. 58 § 1 pkt 6, art. 228
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w B. w wykonaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2010r. w sprawie o sygn. akt II SO/Ol 37/09 o wymierzeniu grzywny postanawia odrzucić skargę. WSA/pos.1- sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

A. Z. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w wykonaniu prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 lutego 2010r., sygn. akt II SO/Ol 37/09, wymierzającego organowi grzywnę w kwocie 50 zł za nieprzekazanie w terminie Sądowi skargi A. Z. na bezczynność organu w przedmiocie wydania uwierzytelnionej kopii całej zawartości akt osobowych wraz z aktami administracyjnymi tej sprawy. Skarżący powołał się na art. 50 § 1 oraz art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 170 i art. 171 powołanej ustawy i zażądał zobowiązania Dyrektora Aresztu Śledczego do wykonania przedmiotowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w sposób zakreślony jego sentencją i przepisami prawa, a na wypadek dostosowania się organu do tego żądania po wniesieniu skargi – stwierdzenia, iż organ naruszył uprawnienie lub obowiązek wynikający z ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wniósł także o ustalenie, iż organ administracji miał obowiązek uiszczenia grzywny ze środków finansowych organu, a nie z prywatnych środków Dyrektora Aresztu, a także o wymierzenie organowi grzywny. Wskazał, iż wprawdzie grzywna wymierzona przedmiotowym postanowieniem wpłynęła do Sądu, lecz obowiązku nałożonego tym postanowieniem organ nie wykonał w sposób wynikający z art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Grzywna została bowiem uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu, co wynika z dowodu wpłaty. Tym samym, w ocenie skarżącego, organ zlekceważył prawomocne orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i nie wykonał jego treści.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wymierzył Dyrektorowi Aresztu Śledczego grzywnę w wysokości 50 złotych. Kwota to została uiszczona ze środków prywatnych Dyrektora Aresztu Śledczego. Wyjaśniono, iż trudna sytuacja finansowa jednostek budżetowych, zarówno w 2010 roku, jak i w obecnym roku spowodowała, że budżet jednostki nie posiadał środków finansowych na pokrywanie takich wydatków. W związku z odrzuceniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wniosku organu o umorzenie zasądzonych grzywien, dyrektor jednostki mając niezwłoczny obowiązek realizacji prawomocnych rozstrzygnięć Sądu, opłacił zasądzoną w niniejszej sprawie grzywnę z własnych środków pieniężnych. Należy zatem stwierdzić, iż zobowiązanie zostało w całości zrealizowane i organ nie pozostaje w tej kwestii w bezczynności. Wskazano, iż uiszczenie grzywny ze środków prywatnych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż grzywny orzeczone w postępowaniu przed sądem administracyjnym niezależnie z jakich środków zostały uiszczone są dochodami budżetu państwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zaskarżenie takiej formy działania lub bezczynności organu administracji publicznej, która podlega kontroli sądowi administracyjnemu.

Przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) wymienia enumeratywnie sprawy poddane kontroli sądowi administracyjnemu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. do takich spraw należą także skargi na bezczynność organów administracji publicznej, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 – 4a powołanego artykułu, tj. w przypadku, gdy organ orzeka w drodze decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

W niniejszej sprawie skarżący, powołując się na treść art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wystąpił ze skargą na bezczynność organu w wykonaniu postanowienia Sądu w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem postanowienia wydanego przez tut. Sąd w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skargę taką należy uznać za niedopuszczalną. Wykonanie przez organ administracji obowiązku uiszczenia grzywny wymierzonej przez Sąd nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, czy też postanowienia. Nie jest to także inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Postanowienie wymierzające grzywnę za niewykonanie obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma zupełnie inny charakter. Jest bowiem wydawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym i ma na celu przymuszenie organu administracji do wykonania obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., a nie do załatwienia sprawy administracyjnej. Ponadto jego wykonanie podlega egzekucji sądowej, co wyraźnie wynika z treści art. 228 p.p.s.a. Zatem w przypadku, gdy organ nie wywiązuje się z obowiązku uiszczenia grzywny zostaje wszczęte postępowanie egzekucyjne.

Należy zatem stwierdzić, iż skarga na bezczynność w wykonaniu postanowienia o wymierzeniu grzywny za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 58 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.