Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2430/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 2 pkt 2.
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 3 lit. g).
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 139/14 w sprawie ze skargi V. I. C.-T. and L.-T. Ges. m.b.H., S., A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L.; 2. zasądza od V. I. C.-T. and L.-T. Ges. m.b.H., S., A. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w B. P. 1360 (tysiąc trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 12 czerwca 2014 r. uwzględnił skargę Ve. I. C. T. and L. – T. Ges.m.b.H na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] marca 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowy, uchylając tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzja nie może zostać wykonana oraz orzekł o kosztach postępowania sadowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

w dniu 23 maja 2012 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli dokumentów okazanych przez N. F. - kierowcę pojazdu marki DAF o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki Koegel o numerze rejestracyjnym [...], ustalono, że przewoźnik – austriacka spółka V. wykonywała przewóz towarów w postaci ciągnika siodłowego, naczepy ciężarowej oraz 24 palet płyty pilśniowej podjętych do przewozu w Austrii, Niemczech i Belgii celem dostarczenia do Rosji, przy czym ciągnik i naczepa poruszały się na własnych kołach, zaś płyty pilśniowe stanowiły przewożony ładunek. Stwierdzono również brak wymaganego świadectwa kierowcy, zaś w wyniku późniejszych czynności ustalono, że skarżąca spółka nie składała wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla N. F..

Wymienione ustalenia stały się podstawą decyzji Naczelnik Urzędu Celnego w B. P. z dnia [...] grudnia 2012 r., którą nałożył na spółkę V. karę pieniężną w wysokości 8000 zł. Jako podstawę przyjęto wykonywanie międzynarodowego przewozu bez wymaganego świadectwa kierowcy, w sytuacji, gdy kierowca był obywatelem państwa trzeciego - art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych; Dz. U. UE L 2009.300.72 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1072/2009).

Objętą skargą decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B. P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego stanowisko, że spółka V. wykonywała międzynarodowy transport drogowy, a korzystając z usług rosyjskiego kierowcy powinna była wyposażyć go w świadectwo kierowcy. W ocenie Dyrektora główny cel działalności skarżącej spółki - przewóz nowych pojazdów na własnych kołach nie wpływał na ocenę charakteru wykonywanego w sprawie przewozu. Spółka posiadała licencję wspólnotową wydaną na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich (Dz. U. UE L 1992.95.1), wobec czego brak było podstaw do stwierdzenia, że nie prowadziła ona działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem spółki, trudniącej się dostarczaniem nowych pojazdów, a okazjonalnie przewożącej wraz z zespołem pojazdów zamienne naczepy i w tym celu zawierającej umowy przewozu, że taki przewóz jest wykonywany poza prowadzoną działalnością gospodarczą. W ocenie organu wykonywany przewóz mieścił się w definicji przewozu międzynarodowego zawartej w art. 2 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1072/2009 - przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich albo bez takiego tranzytu. Reasumując, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wykonywany był w dniu 23 maja 2012 r. przewóz drogowy dwóch naczep ciężarowych odbywał się bez wymaganego zgodnie z rozporządzeniem Nr 1072/2009 świadectwa kierowcy, w który to dokument zobowiązana była go wyposażyć skarżąca, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy towaru na trasie z Niemiec i Belgii do Rosji. Organ stwierdził ponadto, że spółka przewożąc ładunek w postaci płyty pilśniowej wykonywała również międzynarodowy transport drogowy w ramach działalności gospodarczej, zaś kierowca nie posiadał świadectwa kierowcy.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję wskazał, że istotą sporu było, czy wykonywany przez skarżącą spółkę przewóz stanowił międzynarodowy przewóz drogowy, w związku z którym wymagane było posiadanie świadectwa kierowcy.

Nie budziło wątpliwości Sądu, że wykonywany przez skarżącą spółkę przewóz stanowił przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 ust. 6a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 14141 ze zm., dalej: u.t.d.). Kluczowym był w ocenie Sądu, czy do wykonanego przewóz miały zastosowanie przepisu rozporządzenia 1072/2009 i wynikający z nich wymóg posiadania świadectwa kierowcy, którego brak był podstawą nałożenia na skarżącą kary.

Sąd I instancji, wskazując na niesporne ustalenia kontroli i wynikającą z nich okoliczność, że przewóz z Austrii, Belgii i Niemiec do Rosji przez Polskę ciągnika siodłowego oraz jednej naczepy ciężarowej, przy czym naczepa złączona była z ciągnikiem i na nią załadowano 24 palety płyt pilśniowych, był tak zwanym "przejazd na własnych kołach" oraz przywołując treść art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 1 i 2, art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 5 ust. 1 i 6 rozporządzenia nr 1072/2009, stwierdził, że z jego treści nie wynika wprost, czy przejazd pojazdu "na własnych kołach" jest międzynarodowym przewozem drogowym rzeczy podlegającym kontroli pod kątem spełnienia wymogów tego rozporządzenia, w tym wymogu uzyskania licencji wspólnotowej i świadectwa kierowcy.

W ocenie Sądu wykonany przez skarżącą rodzaj przejazdu (przewozu) nie był wykonywaniem międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, określonego w rozporządzeniu nr 1072/2009. Przewóz rzeczy (ładunków), określonych w tym rozporządzeniu jest zorganizowaną działalnością. Wymaga posiadania określonej bazy transportowej i spełnienia przez przewoźnika wymogów przewidzianych w prawie unijnym oraz ustawodawstwie danego państwa członkowskiego. Przejazd pojazdu "na własnych kołach" do innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego jest działalnością o zupełnie innym charakterze. Jest rodzajem usługi niewymagającej posiadania określonej bazy transportowej, a sam przejazd ma na celu dostarczenie pojazdu do nabywcy. Sąd zauważył ponadto, że tego rodzaju przejazd wiąże się z brakiem ostatecznej rejestracji dostarczanego pojazdu, wobec czego nie spełnia on wymogów definicji pojazdu, zawartej w rozporządzeniu, a która odnosi się do pojazdów służących wykonywaniu zarobkowych przewozów rzeczy.

Sąd podkreślił, że uznanie przejazdu pojazdu niespełniającego wymogów rozporządzenia nr 1072/2009, transportowanego "na własnych kołach", za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, podlegającego przepisom rozporządzenia, wymagało wykazania, iż celem tego przewozu był przewóz ładunków albo przejazd bez ładunku, ale w związku z przejazdem pojazdu z ładunkiem - art. 2 pkt 2 lit. a-d) rozporządzenia. Z akt sprawy nie wynikało natomiast w sposób jednoznaczny ażeby skontrolowany przejazd był przewozem ładunków w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009. Sąd stwierdził, że organ ustalił wyłącznie, iż ciągnik siodłowy i jedna z naczep przemieszczały się na własnych kołach oraz, że na naczepie znajdowały się palety płyt pilśniowych objęte listami przewozowymi. Zdaniem Sądu taki przejazd pojazdu nie wykluczał jednoczesnego przewozu części zamiennych do tego pojazdu lub części, które z tym pojazdem stanowić mają pewną funkcjonalną całość. Zauważył, że płyt pilśniowych nie można było uznać za części zamienne do skontrolowanego zespołu pojazdów. Nie można było również przyjąć, aby z tym pojazdem stanowiły pewną funkcjonalną całość. Z akt administracyjnych nie wynikało natomiast, na podstawie jakiej umowy powierzono ten towar kierowcy. Sąd wskazał, że umowa o przewóz samochodów zawarta pomiędzy N. F. a skarżącą spółką przewidywała w paragrafie 1 że: "podwykonawca na zlecenie firmy V. Ges. M.b.H. będzie wykonywał przewozy samochodów. Typ samochodu lub miejsce przeznaczenia przewozu będą podawane w każdym pojedynczym zleceniu. Te ustalenia będą uzupełnieniem niniejszej umowy ramowej." Tych kluczowych, zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności organ nie ustalił. W szczególności nie wyjaśnił, jaki był cel główny przejazdu czy też może przedmiotowym przejazdem realizowano różne, równoważne cele; przejazd pojazdu na "własnych kołach" oraz przewóz towarów. Nie wiadomo również kiedy i gdzie załadowano palety z płytami pilśniowymi oraz kto polecił dokonania załadunku. Czy ten zespół pojazdów specjalnie udawał się po nie celem dokonania załadunku, czy też w inny sposób te towary znalazły się na naczepie. Wymienione braki, stanowiły w ocenie Sądu I instancji, naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów rozporządzenia nr 1072/2009, a w konsekwencji do stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135, art. 152 oraz 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Dyrektor Izby Celnej w B. P. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ administracji nie dokonał wystarczających ustaleń co do charakteru przewozu wykonywanego przez spółkę V., co zdaniem Sądu doprowadziło do błędnego zastosowania przepisów powołanego rozporządzenia nr 1072/2009, a w konsekwencji do stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d., podczas gdy organy obu instancji w sposób dostateczny dokonały ustaleń i wyjaśniły cel i charakter przejazdu w tej sprawie, jak i charakter i sposób dokonania przewozu ładunku w postaci płyt pilśniowych, na zlecenie innego nadawcy oraz do innego odbiorcy niż pojazd silnikowy.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ocenę działań organów administracji publicznej przez pryzmat własnych odmiennych od przyjętych przez organ ustaleń stanu faktycznego i prawnego polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że sposób i charakter przejazdu kontrolowanego pojazdu miał warunkować charakter przewozu ładunku, bez uwzględnienia rzeczywistego charakteru ładunku i zarobkowego jego przewozu, co wynika również z dołączonych dokumentów przewozowych CMR potwierdzających zawarcie umowy przewozu, jak również poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że rodzaj tablic rejestracyjnych (tymczasowych) miał decydować, czy pojazd jest pojazdem w rozumieniu rozporządzenia 1072/2009,

3) art. 141 § 4 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz zamieszczenie wskazań, co do dalszego postępowania, które w świetle materiału dowodowego są bezcelowe, bowiem dokonane przez Sąd wskazanie co do dalszego postępowania, a mianowicie wyjaśnienie, czy przejazd pojazdu "na własnych kołach" jest wykonywaniem międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy w rozumieniu rozporządzenia nie ma znaczenia, bowiem - co organ dokładnie wyjaśnił - zarobkowy przewóz ładunku jest zupełnie inną kwestią niż przejazd pojazdu na własnych kołach bez ładunku,

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 5 ust. 1 i art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2011, Nr 43, poz. 224 ze zm.) poprzez uznanie, że brak tłumaczenia na język polski dokumentów przewozowych sporządzonych i przedstawionych organowi przez stronę powoduje, iż dokument taki jest dowodem sprzecznym z prawem.

Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu:

1) art. 2 pkt 1 rozporządzenia 1072/2009 poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż "pojazdem" w rozumieniu rozporządzenia jest pojazd zarejestrowany w państwie członkowskim na stałe, podczas gdy z rozporządzenia to nie wynika, a określenie "zarejestrowany w państwie członkowskim" dotyczy zarówno rejestracji stałej, jak i tymczasowej w państwie członkowskim,

2) art. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 3 rozporządzenia 1072/2009 poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przejazd pojazdu z ładunkiem (w niniejszej sprawie z płytami pilśniowymi) nie jest przewozem międzynarodowym, w sytuacji gdy tylko sam przejazd tego pojazdu bez ładunku nie może być uważany za przewóz międzynarodowy w rozumieniu rozporządzenia, i w konsekwencji odstąpienie od jego zastosowania, co doprowadziło do błędnego wniosku o braku konieczności posiadania świadectwa kierowcy przez kierowcę obywatela państwa obcego i w rezultacie do naruszenia art. 87 ust. 1 pkt 4, art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz poz. 3.3 załącznika Nr 3 do ustawy transporcie drogowym,

3) art. 1 ust. 1 i 2, art. 4 i art. 9 ust. 1 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów (CMR) i Protokołu Podpisania sporządzonych w Genewie w dniu 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.), poprzez nie zastosowanie ich w niniejszej sprawie i pominięcie okoliczności, że listy przewozowe są dowodem zawarcia umów przewozu i potwierdzeniem, iż strona dokonywała międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego towarów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie.

Wskazać należy, iż analogiczne sprawy między tymi samymi stronami były już przedmiotem rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokami z dnia 3 marca 2015 r. o sygn. akt: II GSK 2105/13, II GSK 2104/13, II GSK 2103/13. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela zdanie NSA zaprezentowane we wskazanych wyrokach, co uzasadnia posłużenie się argumentami NSA zawartymi w uzasadnieniach tych wyroków.

W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, bez uzasadnionych ku temu powodów Sąd pierwszej instancji uchylił się od rozpoznania skargi. Okoliczności wskazane za podstawę dla uchylenia zaskarżonej decyzji nie sposób zaakceptować.

Nie ma oparcia w ustawie o transporcie drogowym, jak i w prawie unijnym, argumentacja Sądu pierwszej instancji, uzależniająca możliwość wykonania przewozu rzeczy (ładunku) na podstawie wystawionego listu przewozowego CMR, w świetle powołanego art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1072/2009, od posiadania przez przewoźnika określonej bazy transportowej. Natomiast, jak to trafnie wskazała skarga kasacyjna, na gruncie powołanych wyżej przepisów dla bytu prawnego umowy przewozu jest istotne wystawienie przez przewoźnika listu przewozowego i przyjęcie przesyłki do przewozu, co w okolicznościach sprawy miało miejsce.

Również bez istotnego znaczenia w sprawie ma poruszona przez Sąd pierwszej instancji kwestia wyposażenia pojazdów poruszających się po drogach publicznych w tablice rejestracyjne, stałe lub tymczasowe. Okoliczność ta jest obojętna z punktu widzenia celów ustawy o transporcie drogowym, jak i przepisów unijnych, a w szczególności rozporządzenia nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, które to przepisy koncentrują się na kwestiach związanych z regulacją dostępu do rynku przewozów samochodowych. Natomiast posiadanie przez pojazd samochodowy tablicy rejestracyjnej, czy to stałej, czy też tymczasowej, jest spełnieniem przez pojazd wymogów administracyjnych, w szczególności pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nie z punktu widzenia ochrony interesów ekonomicznych przewoźników unijnych.

W sprawie nie ma także istotnego znaczenia, co było jednym z powodów dla uchylenia przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji, wyjaśnienie przez organ, jaki był cel główny przejazdu w rozpoznawanej sprawie, a także czy znajdujące się na naczepie o tymczasowych numerach rejestracyjnych płyty pilśniowe stanowić miały całość z ciągnikiem siodłowym przeprowadzanym na własnych kołach, czy też były to odrębne ładunki. Dla zaistnienia w sprawie umowy przewozu rzeczy (ładunku) decydujące jest, o czym już wspomniano, wystawienie listu przewozowego CMR i przyjęcie przesyłki do przewozu. Z uwagi zaś na formalny charakter listu przewozowego, określającego treść umowy, brak jest podstaw dla doszukiwania się w umowie przewozu innych celów, niż te, które wynikają z treści listu przewozowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji Spółki V., według której omawiany zespół pojazdów podlegał ocenie przepisu art. 3 lit. g powołanego rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., w świetle którego, o czym była już mowa, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Omawiany zespół pojazdów utracił przymiot pojazdu nowego z momentem wyposażenia go, przynajmniej w tymczasowe, tablice rejestracyjne, dopuszczające pojazd do ruchu po drogach publicznych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie został zgromadzony pełny materiał dowodowy dla poddania kontroli zaskarżonej decyzji, z którego to obowiązku Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania (art. 185 p.p.s.a.).

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd pierwszej instancji skoncentruje się na ustaleniu istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie, czy przewóz przez spółkę V. ładunku w postaci 24 palet płyty pilśniowej, wyczerpywał znamiona przewozu, w rozumieniu art. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia nr 1072/2009. W zależności od tego ustalenia, podda on kontroli trafność zaskarżonej decyzji, nakładającej na spółkę karę pieniężną z tytułu naruszenia przepisu art. 3 tego rozporządzenia, za brak wyposażenia w świadectwo kierowcy osoby kierującą zespołem pojazdów, będącą obywatelem państwa trzeciego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.