Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 381/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 19 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu usunięcia pojazdu postanawia: - utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r.


UZASADNIENIE

W dniu 26 stycznia 2016 r. J. K., dalej: "Skarżąca" lub "Strona", wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. – skargę na opisaną w komparycji postanowienia decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2015 r.

Przy piśmie Sądu z dnia 14 marca 2016 r. Skarżącej przesłano odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 10 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu ww. zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższą korespondencję doręczono Skarżącej 29 marca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 32 akt sądowych sprawy).

Przed doręczeniem odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w dniu 18 marca 2016 r. Skarżąca nadała do Sądu pismo, w którym powołała się na trudną sytuację materialną i które zostało potraktowane (zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 30 marca 2016 r.) jako wiosek o przyznanie prawa pomocy.

W związku z powyższym, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 31 marca 2016 r., przy piśmie z 7 kwietnia 2016 r. Sąd przesłał Skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone osobiście Skarżącej w dniu 26 kwietnia 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 35 akt sądowych sprawy). Ostatni dzień siedmiodniowego terminu do nadesłania wypełnionego formularza przypadał na dzień 3 maja 2016 r. będącym dniem ustawowo wolnym od pracy (Święto Narodowe Trzeciego Maja - vide art. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy – tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 90). W takim przypadku, w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a., za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy, tj. 4 maja 2016 r.

Ponieważ Skarżąca w wyznaczonym terminie, tj. do 4 maja 2016 r. nie uzupełniła braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 13 maja 2016 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżąca wniosła sprzeciw od tego zarządzenia.

Istotne jest również, że w dniu 13 maja 2016 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy, na obowiązującym urzędowym formularzu PPF.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpatrywanej sprawie Skarżąca złożyła pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 7 kwietnia 2016 r. Sąd przesłał Skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Jednak w zakreślonym terminie, a więc do dnia 4 maja 2016 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ Skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.

W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.

Niezależnie od powyższego rozstrzygnięcia wyjaśnić Stronie należy, że stosownie do art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W niniejszej sprawie Skarżąca nadała na poczcie wniosek na urzędowym formularzu PPF w dniu 10 maja 2016 r. Wniosek ten, jako złożony w prawidłowej formie zostanie rozpoznany niezależnie od niniejszego rozstrzygnięcia w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku Strony z dnia 18 marca 2016 r.