Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1679/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1, art. 109 ust. 2 i art. 111 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 73 poz 852
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo telekomunikacyjne.
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135 w zw. z art. 145 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2008 r. sprawy ze skargi C. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych 1. stwierdza nieważność decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]; 2. stwierdza nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...]; 3. stwierdza, że decyzje wymienione w punktach 1 i 2 nie podlegają wykonaniu; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz C. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania


UZASADNIENIE

C. Spółka z o.o. w W., zwana dalej "skarżącą", decyzją Ministra Łączności z dnia [...] kwietnia 1999 r., wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 listopada 1990 r. o łączności (Dz. U. z 1995 r. Nr 117, poz. 564 ze zm.), uzyskała na okres 15 lat koncesję Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Koncesja była zmieniana decyzjami z dnia [...] marca 2000 r. Nr [...], z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...] i z dnia [...] października 2000 r. Nr [...].

Przedmiot działalności koncesyjnej obejmował:

• usługi dostępu do sieci Internet dla abonentów telefonicznej komutowanej sieci użytku publicznego,

• usługi transmisji danych, w tym międzynarodowej transmisji danych,

• usługi polegające na zapewnieniu stałych połączeń typu "punkt-punkt" (tzw. dzierżawa łączy telekomunikacyjnych).

Stosownie do przepisu art. 20a ust. 1 ustawy o łączności, za udostępnienie dokumentacji przetargu oraz za udzielenie koncesji skarżąca miała obowiązek uiszczenia opłaty, której wysokość została ustalona na kwotę [...] EURO, płatną w ratach. Wobec rozszerzenia zakresu koncesji na obszar całego kraju decyzją Ministra Łączności z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...] ustalono opłatę w wysokości [...] EURO, płatną w ratach.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2001 r. ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) wygasła z mocy prawa koncesja udzielona skarżącej, a to stosownie do przepisu art. 142 ust. 5 tej ustawy. Pismem z [...] stycznia 2003 r. skarżąca, działając w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z zezwoleniem, udzielonej skarżącej w dniu [...] kwietnia 1999 r., a także wszystkich decyzji, w tym decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...]. W szczególności, zdaniem skarżącej, wobec wygaśnięcia koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych, odpadła podstawa do pobrania opłat koncesyjnych przypadających do zapłaty po dniu 31 grudnia 2000 r. Jak podkreśliła, od dnia 1 stycznia 2001 r. świadczenie usług telekomunikacyjnych w zakresie określonym w koncesji, o której wyżej mowa, wymaga jedynie zgłoszenia Prezesowi Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty i nie podlega obowiązkowi wnoszenia opłat. W tej sytuacji, jak podkreśliła, uiszczanie opłat przewidzianych w koncesji, która wygasła, stawia skarżącą w niekorzystnej sytuacji prawnej wobec operatorów, którzy podjęli działalność po dniu 1 stycznia 2001 r. Obowiązek wniesienia opłat stanowiłby przejaw dyskryminacji skarżącej, z naruszeniem art. 32 Konstytucji RP.

Decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] umorzono postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku wniesienia następujących rat opłaty koncesyjnej należnych po dniu 1 stycznia 2001 r.: czwartej (III opłata roczna) raty opłaty określonej w decyzji o udzieleniu koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. oraz drugiej (I opłata roczna) i trzeciej (II opłata roczna) raty opłaty, określonych w decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r., a to wobec wniesienia przez skarżącą powyższych opłat. Natomiast w punkcie 2 decyzji Minister Łączności odmówił stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku wniesienia piątej (IV opłaty rocznej) i szóstej (V opłaty rocznej) raty opłaty, określonych w decyzji o udzieleniu koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., należnych po dniu 1 stycznia 2001 r. Wygaśnięcie z mocy prawa omawianej koncesji nie powoduje, zdaniem Ministra Infrastruktury, zwolnienia skarżącej od obowiązku wniesienia rat opłat w wysokościach i terminach określonych w koncesji. Według Ministra Infrastruktury, opłaty za udzielenie koncesji stanowią dochód Skarbu Państwa. Opłaty te są niepodatkowymi należnościami budżetowymi w rozumieniu art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), do których mają zastosowanie przepisy działu III tej ustawy. Ponadto powołano się na przepisy art. 21 § 1, art. 59, art. 64 § 4, art. 66 tej ustawy. Powyższa decyzja stała się ostateczną.

Wobec wezwania skarżącej do uregulowania zaległej raty koncesyjnej w kwocie [...] EURO wraz z odsetkami od dnia [...] listopada 2002 r., skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2003 r., skierowanym do Ministra Infrastruktury, wniosła o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. w zakresie punktu drugiego dotyczącego odmowy stwierdzenia obowiązku wniesienia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej, a także wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z zezwoleniem z dnia [...] kwietnia 1999 r. oraz wszystkich decyzji zmieniających tę koncesję, zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Wniosek ten złożyła w trybie art. 154 k.p.a. Wskazała na niespójność stanowiska Ministra Infrastruktury, który z jednej strony przyznaje fakt wygaśnięcia z mocy prawa decyzji koncesyjnej, z drugiej zaś odmawia tego w odniesieniu do elementu tej decyzji jaką są opłaty koncesyjne. Zdaniem skarżącej, wygaśnięcie decyzji koncesyjnej powoduje tym samym wygaśnięcie podstawy dla pobierania jakichkolwiek opłat koncesyjnych.

Decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 154 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a., w punkcie 1 odmówiono zmiany powołanej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r., zaś w punkcie 2 umorzono postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] i decyzji Ministra Łączności Nr [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. zmieniającej koncesję Nr [...], w zakresie postanowień dotyczących opłat za udzielenie koncesji. Odmawiając zmiany swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko, według którego wprowadzona od dnia 1 stycznia 2001 r. zmiana przepisów w zakresie koncesjonowania działalności w sektorze telekomunikacji, jak i wygaśnięcie z mocy prawa koncesji Nr [...] wraz z późniejszymi zmianami, nie powodują wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, ciążącego na skarżącej na mocy art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Umarzając zaś postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] w zakresie postanowień dotyczących opłat za udzielenie koncesji, organ uzasadnił to rozstrzygnięcie wniesieniem przez skarżącą pięciu rat opłat koncesyjnych, co skutkowało wygaśnięciem zobowiązań skarżącej, stosownie do przepisu art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Od powyższej decyzji, podtrzymując stanowisko prezentowane w sprawie, skarżąca, stosownie do przepisu art. 127 k.p.a., wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnioskując o uchylenie decyzji w części dotyczącej punktu 1 oraz o stwierdzenie wygaśnięcia lub nieistnienia obowiązku wniesienia piątej i szóstej raty opłaty koncesyjnej z tytułu wydania koncesji Nr [...] wraz z zezwoleniem z dnia [...] kwietnia 1999 r. oraz wszystkich decyzji zmieniających tę koncesję. Podtrzymując stanowisko w kwestii braku podstaw do uiszczania spornych opłat, wskazała, iż obowiązująca od 1 stycznia 2001 r. ustawa – Prawo telekomunikacyjne, stanowiąc o wygaśnięciu dotychczasowych koncesji z mocy prawa, nie zawierała przepisu nakładającego na dotychczasowego koncesjonariusza obowiązku uiszczania opłat od tych koncesji. Według skarżącej, powołany przez Ministra Infrastruktury przepis art. 59 ustawy Ordynacja podatkowa odnosi się do zobowiązań istniejących, które mogą wygasnąć przez ich zaspokojenie. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zobowiązanie uiszczenia opłat było związane z konstytutywna decyzją, która z mocy ustawy została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Minister Transportu i Budownictwa, który przejął kompetencje Ministra Infrastruktury, przekazał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanemu dalej "Prezesem".

Decyzją Nr [...] Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 154 k.p.a., uchylono w całości powołaną wyżej decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. Orzekając co do istoty sprawy odmówiono zmiany decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia obowiązku wniesienia piątej i szóstej raty opłaty, określonych w decyzji o udzieleniu koncesji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., należnych po 1 stycznia 2001 r.

Jak wskazał Prezes, powołując się na przepis art. 20a ust. 1 ustawy o łączności, podmiot, któremu została udzielona koncesja na świadczenie usług telekomunikacyjnych, był zobowiązany do uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji. Opłatę za udzielenie koncesji uiszcza się jednorazowo lub ratalnie. Wysokość oraz sposób uiszczania opłaty za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych były określone obowiązującymi w tej mierze przepisami. I tak, w dacie, w której Minister Łączności udzielił skarżącej koncesję na świadczenie usług telekomunikacyjnych, tj. w dniu [...] kwietnia 1999 r., obowiązywało rozporządzenie Ministra Łączności z dnia 9 października 1995 r. w sprawie wysokości i sposobu uiszczania opłat za udzielenie koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych i pocztowych oraz za udostępnienie dokumentacji przetargu (Dz. U. Nr 118, poz. 572), zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia, opłatę za udzielenie koncesji, podmiot, któremu została udzielona koncesja, był zobowiązany uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia o udzieleniu koncesji, nie później jednak niż przed jej odbiorem lub jej wysłaniem temu podmiotowi drogą pocztową. Na wniosek zainteresowanego podmiotu opłata za udzielenie koncesji mogła być jednak uiszczana ratalnie, co wynika z treści § 2 ust. 3 rozporządzenia.

Wygaśnięcie z dniem 31 grudnia 2000 r. koncesji na świadczenie usług telekomunikacyjnych, o których mowa w przepisie art. 142 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r., pozostawało, zdaniem Prezesa, bez wpływu na obowiązek uiszczenia przez podmioty, którym koncesje takie zostały udzielone, całej opłaty koncesyjnej. Wskazuje na to nie tylko przedstawiony wyżej charakter opłaty koncesyjnej, ale również przepisy ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o restrukturyzacji zobowiązań koncesyjnych operatorów stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych (Dz. U. Nr 233, poz. 1956). Z przepisów tej ustawy wynika jasno, iż ma ona zastosowanie do zobowiązań koncesyjnych, których termin płatności został określony w decyzji o udzieleniu koncesji, przekształconej na podstawie art. 142 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne w zezwolenie telekomunikacyjne, lub w decyzji wydanej przez ministra właściwego do spraw łączności i przypada po dniu wejścia w życie ustawy. Gdyby zobowiązania koncesyjne wygasły z dniem 31 grudnia 2000 r., ustawodawca nie ustanawiałby przepisów o restrukturyzacji tych zobowiązań. Przepisy takie istnieją jednak, co oznacza, iż zobowiązania koncesyjne nie wygasły. Przywołanie powyższej ustawy i rozumowanie organu jest obarczone błędem, gdyż powyższa ustawa odnosi się do podmiotów o odmiennym statusie niż skarżący, na których spoczywał i nadal spoczywa obowiązek wnoszenia opłat, co wynika z działu IX ustawy – Prawo telekomunikacyjne z 2004 r.

W końcowej części uzasadnienia Prezes wskazał na powołany już przepis art. 142 ust. 5 ustawy Prawo telekomunikacyjne, w myśl którego koncesja skarżącej wraz z zezwoleniem oraz decyzjami zmieniającymi ją wygasła z mocy prawa. Tym samym nie pozostaje ona w obrocie prawnym. Nie wpływa to jednak na obowiązek dotyczący uiszczenia opłaty koncesyjnej za udzielenie danej koncesji.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 138, 154 i 162 k.p.a. Podtrzymała zarzuty i argumenty przedstawione we wniosku o zmianę decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. Powołując się na przepis § 2 ust. 8 rozporządzenia, wskazała, iż tylko w przypadku podjęcia przez Ministra Łączności, w trybie art. 19 ust. 1-3 ustawy o łączności, decyzji o cofnięciu koncesji lub ograniczeniu przedmiotu, zakresu lub obszaru działalności, nieuiszczone raty podlegają natychmiastowej, jednorazowej wpłacie w wysokości określonej w koncesji przed podjęciem decyzji. Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w odniesieniu do decyzji, które zostały wyeliminowane z obrotu prawnego w inny sposób, niż cofnięcie koncesji. Podniosła, że źródłem obowiązku uiszczenia opłaty nie mogło być zawiadomienie Ministra Infrastruktury, lecz koncesja. Podniosła również zarzut błędnego przywołania w zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 23 listopada 2003 r. o restrukturyzacji zobowiązań koncesyjnych operatorów stacjonarnych sieci telefonicznych, gdyż na mocy art. 142 ust. 1 pkt 1 a ustawy – Prawo telekomunikacyjne, koncesje wydane na rzecz takich podmiotów nie wygasły, lecz zostały przekształcone w zezwolenia telekomunikacyjne. Ustawa z dnia 23 listopada 2003 r. dotyczyła więc opłat koncesyjnych, które nie wygasły z mocy prawa, tak jak to miało miejsce w odniesieniu do omawianej koncesji.

Skarżąca podkreśliła także nietrafność stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji w przedmiocie braku interesu prawnego dla wydania decyzji w trybie art. 154 k.p.a. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że interes prawny może być wywiedziony z konstytucyjnej zasady wolności gospodarczej (wyrok WSA z 17 stycznia 2007 r. VI SA/Wa 1679/07).

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2008 r. skarżąca rozszerzyła skargę, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r., a także ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. Podniosła, że od dnia 1 stycznia 2001 r. na mocy art. 110 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjnej (Dz. U. Nr 73, poz. 852 ze zm.) organem właściwym dla wydania wszystkich wspomnianych decyzji był Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji, a od 1 kwietnia 2002 r. – Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Zatem, Minister Infrastruktury nie był właściwym organem dla podjęcia decyzji, o których wyżej mowa. Uzasadnia to stwierdzenie nieważności tych decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Istnieje także podstawa do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż Prezes UKE nie usunął wspomnianego mankamentu w odniesieniu do pierwszoinstancyjnej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wobec złożenia przez skarżącą najdalej idącego wniosku, jakim jest stwierdzenie nieważności powołanych wyżej decyzji, wniosek ten podlega rozpoznaniu w pierwszej kolejności.

Na podstawie art. 7 ust. 1, art. 109 ust. 2 i art. 111 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego właściwym w sprawach zezwoleń był Prezes URTiP jako centralny organ administracji rządowej, przed którym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy wydawaniu decyzji ma on kompetencje ministra i uprawnienia do stwierdzenia nieważności decyzji należących wcześniej do właściwości Ministra Łączności (art. 5 § 2 pkt 4 i art. 157 § 1 k.p.a.). Skoro skarżąca wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia koncesji, a nadto kwestionowała zasadność pobrania rat opłat za koncesję, decyzje w tym przedmiocie mógł wydać tylko organ właściwy, którym był Prezes URTiP, nie zaś Minister Infrastruktury.

Powyższe stanowisko zajął także NSA w wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r., II GSK 23/05.

Uzasadnia to stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r., stosownie do przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stwierdzeniu nieważności podlega także zaskarżona decyzja, która zapadła z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie uwzględniła bowiem wspomnianego istotnego dla ważności decyzji mankamentu procesowego.

Skarżąca, jak już wskazano, wnioskowała także o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], w trybie przepisu art. 135 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przez sformułowanie "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga", o którym mowa w tym przepisie, rozumie się sprawę w znaczeniu materialnoprawnym (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2004 r. OSK 807/04). Ponadto, w świetle piśmiennictwa i orzecznictwa (zob. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 295), sformułowanie przepisu art. 135 p.p.s.a. "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, oznacza zarówno postępowanie zaliczane do trybu zwyczajnego, jak i postępowania nadzwyczajne (np. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 1996 r., III SA 967/96, ONSA 1997, nr 4, poz. 170). Ponadto za decyzję wydaną w granicach danej sprawy może być uznana decyzja wydana w trybie art. 155 k.p.a. (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r. FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7).

Decyzja z dnia [...] czerwca 2003 r. niewątpliwie pozostaje w materialnoprawnym związku z zaskarżoną decyzją. Wyeliminowanie omawianej decyzji z obrotu prawnego jest przy tym niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Decyzja ta bowiem nie zawierała rozstrzygnięcia w granicach wniosku skarżącej, która, jak to wyżej wskazano, w piśmie z dnia [...] stycznia 2003 r. wnioskowała o wydanie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia koncesji Nr [...] na świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z zezwoleniem, udzielonej skarżącej w dniu [...] kwietnia 1999 r., a także wszystkich decyzji, w tym decyzji z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...]. Natomiast powołana wyżej sentencja wspomnianej decyzji w oczywisty sposób wykraczała poza przedmiot wniosku skarżącej, do czego Minister Infrastruktury nie był uprawniony. Zachodzą więc podstawy prawne do wyjścia przez Sąd poza granice skargi i objęcia rozstrzygnięciem również decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r. Przepis art. 135 p.p.s.a. nie tylko uprawnia, lecz obliguje Sąd do wyjścia poza granice skargi, jeżeli zostaną spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie, co ma miejsce w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów Sąd, stosownie do przepisu art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność również powołanej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2003 r.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.