Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1568/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie żądania uzupełnienia zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

K. R. pismami z 5 kwietnia 2012 r. i 11 kwietnia 2012 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2012 r. zawiadamiające o sposobie załatwienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu wskazał, że o tym czy pismo jest skargą albo wnioskiem decyduje treść pisma. Skarga powinna odpowiadać dwóm przesłankom tj. nie mieć cech środka prawnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych procedurach oraz zawierać zarzut wadliwej działalności organu lub jego pracownika. Zgodnie zaś z treścią przepisów działu VIII Skargi i wnioski Kodeksu postępowania administracyjnego, do rozpatrywania skarg stosuje się przepisy tego działu, w tym art. 238 § 1, który precyzuje co powinno zawierać zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. Przedmiotowe zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi zawierało elementy z art. 238 Kodeksu postępowania administracyjnego a wymienione w skardze przepisy, których naruszenie zarzuca Skarżący nie mają zastosowania dla ww. trybu skargowego z Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie więc Organu stronie nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Należy podkreślić, iż wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące (katalog zamknięty), a to oznacza, że skarga wniesiona w jakichkolwiek innych przypadkach niż określone w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy jest niedopuszczalna.

Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł skargę na pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W., stanowiące zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi. Forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy, dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Podkreślić należy, że w takim stanie rzeczy kwestie zawarte w skardze z 5 kwietnia 2012 r. i 11 kwietnia 2012 r. nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, a co za tym idzie ww. skarga podlegać musi odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji.