Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 789/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 29 § 2, art. 33 § 1,§ 2, § 3,
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia i dokonania zabezpieczenia na majątku przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2020 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. decyzją z [...] kwietnia 2021 r. określił i jednocześnie zabezpieczył na majątku M. C. (dalej: "skarżący") przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r.

Organ wyjaśnił, że analiza zebranego dotychczas materiału dowodowego wskazuje, że faktury VAT wystawione przez G. Sp. z o.o., H. Sp. z o.o. Sp.k., P. Sp. z o.o. Sp.k., C. S.C. oraz "T. , rozliczone przez P. w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2020 r. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, a ich celem było wyłącznie pomniejszenie podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur VAT.

Na powyższe wskazują zdaniem organu następujące okoliczności:

- jako bezpośredni i pośredni dostawcy towarów w plikach JPK_VAT zostały wykazane podmioty, które wykazują cechy bufora lub znikającego podatnika - którzy zostali wykreśleni z rejestru czynnych podatników w zakresie podatku od towarów i usług,

- w łańcuchu dostawców i odbiorców występują powiązania osobowo-kapitałowe; przykładowo prezesem spółki T. Sp. z o.o. był D. R., który wcześniej pełnił funkcję Prezesa w firmie F. Sp. z o.o. Wspólnikiem C. jest P. W., który posiada udziały w spółce G. Sp. z o.o. Z kolei R. M. był prezesem zarządu i wspólnikiem G. Sp. z o.o. oraz prezesem zarządu P. Sp. z o.o., która jest udziałowcem P. Sp. z o.o. Sp.k. Z kolei P. K. jest prezesem zarządu D. Sp. z o.o., która była udziałowcem P. Sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o. Sp.k. D. R. pełnił funkcję prezesa zarządu, udziałowca oraz beneficjenta rzeczywistego w Spółce T. , od której C. oraz G. Sp. z o.o. deklarują nabycia krajowe. Z poczynionych w przedmiotowej sprawie ustaleń wynika, że ww. spółki oraz Spółka F. stanowiły elementy nierzetelnego łańcucha dostaw towarów w obrocie sprzętem elektronicznym,

- wystawcy faktur VAT pośrednio: T. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o. to podmioty nierzetelne, ponadto F. Sp. z o.o. nie dokonała rozliczenia podatku należnego z tytułu faktur VAT wystawionych bezpośrednio dla T. Sp. z o.o. (w łącznej wartości podatku VAT [...] zł),

- G. Sp. z o.o., C. ., T. Sp. z o.o. oraz F. Sp. z o.o. zostały wykreślone z rejestru podatników VAT,

- zarówno P. W., jak i D. R. oraz R. M. zeznali, że wystawiane faktury przez T. Sp. z o.o. na rzecz C. przez F. Sp. z o.o. na rzecz T. Sp. z o.o., a następnie przez T. Sp. z o.o. na rzecz G. Sp. z o.o. są nierzetelne i nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych,

- brak wiedzy wspólnika Spółki C. W. W. na temat transakcji z T. Sp. z o.o. (dostawcy do Spółki C. ). Świadek kojarzył nazwę firmy T. Sp. z o.o., jednak nie pamiętał jaki ona miała związek z jego spółką. Nie kojarzył nazwy tej spółki z faktur. Nazwę spółki F. Sp. z o.o. znał ze słyszenia od ojca, ale nie był w stanie stwierdzić w jakim kontekście. Nie kojarzył, żeby spółka C. współpracowała ze spółkami T. Sp. z o.o. i F. Sp. z o.o.,

- P. Sp. z o.o. nie dostarczała do biura rachunkowego P. K. żadnych faktur VAT,

- P. otrzymał zasilenie w kwocie [...]zł tytułem [...] w dniu [...] czerwca 2020 r., które to środki w kwocie [...]zł zostały przekazane na rzecz nieuczciwego wystawcy faktur VAT, tj. G. Sp. z o.o., tytułem zapłaty za faktury,

- P. wykazuje w deklaracjach VAT-7 niewielkie kwoty podatku VAT do wpłaty oraz kwoty do przeniesienia, przy obrotach w okresie od stycznia do grudnia 2020 r. powyżej [...] zł.

W celu ustalenia przesłanek do dokonania zabezpieczenia przyszłych zobowiązań na majątku P. Naczelnik W. Urzędu Celno-Skarbowego w P. dokonał analizy sytuacji majątkowej ww. podmiotu. Z pozyskanych informacji dotyczących majątku M. C. wynika, że:

a) według bazy CEPIK - posiada pojazd V. ,

b) wg bazy Księgi Wieczyste - posiada nieruchomość, która jest przedmiotem zabezpieczenia przez bank z tytułu udzielonego kredytu na zakup przedmiotowej nieruchomości,

c) w złożonych deklaracjach VAT-7 podmiot P. wykazał nabycia środków trwałych o wartości netto [...] zł.

Ponadto z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wynika, że M. C. posiada zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiące: kwiecień, maj i lipiec 2020 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł.

Powyższe ustalenia uzasadniają zdaniem organu I instancji tezę, że rokowania w zakresie ewentualnej egzekucji należności publicznoprawnych uznać należy za niepewne, analiza aktualnej sytuacji majątkowej podatnika z dużym prawdopodobieństwem wskazuje, że nie posiada on środków finansowych na pokrycie przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 r., które łącznie (wraz z odsetkami) może przekroczyć kwotę [...]zł.

Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej opisane przez organ podatkowy okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona obawa niewykonania przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ww. miesiące. Brak majątku nieruchomego umożliwiającego zabezpieczenie w pierwszej kolejności przyszłych zobowiązań podatkowych, niska w stosunku do przewidywanych zobowiązań podatkowych wartość majątku ruchomego, znaczna wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych, posiadanie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń w dniu orzekania przez organ I instancji oraz wysokość osiąganych obrotów przy jednoczesnych wysokich kosztach zakupu towarów i usług przesądzają o zaistnieniu uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązania podatkowe określone ww. decyzją Naczelnika W. Urzędu Celno - Skarbowego w P. nie zostaną wykonane, a ewentualna egzekucja tych należności z braku zabezpieczenia mogłaby stać się całkowicie lub częściowo bezskuteczna. Oceniając przesłanki zastosowania art. 33 ust. 1 o.p. wzięto również pod uwagę stwierdzone w kontroli celno - skarbowej nieprawidłowości w rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, polegające na ewidencjonowaniu faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które są również okolicznością wskazująca na "uzasadnioną obawę", o której mowa w powołanym przepisie.

Pismem z dnia [...] września 2021 r., pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, wnosząc o jej zmianę, poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 33 § 1 i 4 o.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy skarżący nie podejmuje czynności zmierzających do utrudnienia lub udaremnienia egzekucji oraz nie zachodzi okoliczność trwałego nieuiszczania przez skarżącego wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a nadto poprzez wydanie decyzji o zabezpieczeniu i określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego pomimo braku dowodów uzasadniających wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego;

2) art. 191 o.p., poprzez wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego nakierowaną na dokonanie niekorzystnych dla skarżącego ustaleń, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że zgromadzone przez organy dane uprawdopodabniają istnienie zobowiązania określonego w sposób przybliżony w decyzji organu I instancji, a w konsekwencji uzasadnione jest dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego we wskazanej w decyzji wysokości, w sytuacji gdy brak jest dowodów wskazujących na nierzetelność transakcji zawieranych przez skarżącego z dostawcami, brak jest możliwości przyjęcia, że towary sprzedawane przez skarżącego są towarami niewiadomego pochodzenia, a w konsekwencji nieuprawnione jest ustalenie przybliżonego zobowiązania podatkowego w kwocie wskazanej w decyzji i dokonanie zabezpieczenia na majątku odwołującego w tej kwocie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu I instancji, w której określono przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych oraz orzeczono o zabezpieczeniu tych należności na majątku skarżącego. Zdaniem organów istnieje uzasadniona obawa, że skarżący nie ureguluje zobowiązań. Powyższe rozstrzygnięcie w ocenie Sądu odpowiada prawu.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Zaznaczyć należy, że organ odwoławczy merytorycznie rozpatrzył sprawę we wszystkich jej aspektach, czemu nadał wyraz w obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wskazuje nie tylko na formalne utrzymanie w mocy bytu decyzji organu I instancji, ale również na to, że treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego jest tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, co stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ odwoławczy postępowania. W sprawie będącej przedmiotem skargi ocena materiału dowodowego i przedstawiona argumentacja jest logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Organy podjęły działania celem zbadania zarówno stanu majątkowego skarżącego, jak i wykazały wystąpienie uzasadnionej obawy niewykonania przyszłych należności podatkowych z tytułu nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji okresy rozliczeniowe. Poczynione ustalenia w rezultacie tych czynności znalazły swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz uzasadnieniach decyzji.

Sąd podkreśla, że postępowanie zabezpieczające, o którym mowa w art. 33 o.p., przeprowadzone w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno - skarbowej a przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz należnego zwrotu, jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy względem postępowania egzekucyjnego. Zasadniczym celem tego postępowania nie jest przymusowy pobór podatków (co jest istotą postępowania egzekucyjnego), lecz zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku uprawdopodobnienia, że istnieje zaległość w wysokości określonej w sposób przybliżony, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów, nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz należnego zwrotu ma charakter informacyjny, w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania/zaległości, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Tym samym, ocena dowodów, stanowiących podstawę przyszłych - merytorycznych - rozstrzygnięć, dotyczących m.in. wysokości zobowiązania podatkowego oraz należnego zwrotu, czy też ustalenia kontrolujących poczynione w zakresie rzeczywistości transakcji pomiędzy skarżącym a jego kontrahentami, powiązań między podatnikami, działania podatnika w dobrej wierze, czy też badanie rzetelności ksiąg podatkowych i rachunkowych, wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania.

Zgodnie z art. 33 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio.

Na mocy art. 33 § 2 o.p. zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji: ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (pkt 1); określającej wysokość zobowiązania podatkowego (pkt 2); określającej wysokość zwrotu podatku (pkt 3).

Zgodnie z art. 33 § 3 o.p. w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 o.p., także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone [tak: wyrok NSA z 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać oczywiście dowolności działania organu, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, jakimi w danym momencie organ dysponuje (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2725/13). W kontekście brzmienia art. 33 § 1 o.p. należy podkreślić, że przesłanką zabezpieczenia jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Wymienione wprost w powołanym przepisie zdarzenia w postaci trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych lub zbywanie majątku są tylko przykładami zachowań wskazujących na zaistnienie powyższej przesłanki. Oznacza to, że organy podatkowe mogą za pomocą wszelkich okoliczności i dowodów wykazywać, że istnieje groźba niewykonania zobowiązania podatkowego w przyszłości, przy czym uzasadniona obawa musi istnieć w chwili rozstrzygania w przedmiocie zabezpieczenia [tak: wyrok NSA z 25 czerwca 2019 r., I FSK 1261/17].

Brzmienie art. 33 § 1 o.p. świadczy o tym, że warunkiem wydania decyzji o zabezpieczeniu jest wykazanie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, nie zaś udowodnienie powyższej okoliczności. W orzecznictwie wprost stwierdza się, że w przypadku orzekania w sprawie zabezpieczenia nie można mówić o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach [tak: wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., II FSK 2725/13]. Na gruncie art. 33 o.p. mowa jest o sytuacjach, w których wprawdzie przepisy podatkowe wprost nie wskazują na możliwość uprawdopodobnienia pewnych okoliczności, natomiast posługują się sformułowaniami o skutkach porównywalnych. W powołanym przepisie mowa jest o przesłankach zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika, które mogą uzasadniać przypuszczenie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Oznacza to, że organy mogą uprawdopodobnić brak zapłaty podatku w przyszłości. Obowiązek uprawdopodobnienia występuje z reguły wówczas, gdy dokładne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a więc dającego pewność co do istnienia faktów prawotwórczych, nie jest praktycznie możliwe lub celowe [tak: wyrok NSA z 7 marca 2017 r., II FSK 305/15].

W opinii Sądu organy podatkowe obu instancji wykazały istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe skarżącego w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę nie zostanie wykonane. Uprawdopodobniono, że skarżący w deklaracjach VAT-7 złożonych za okres od stycznia do grudnia 2020 r. rozliczył faktury niedokumentujące faktycznych zdarzeń gospodarczych wystawione przez H. Sp. z o.o. Sp.k., P. Sp. z o.o. Sp.k., G. Sp. z o.o., C. . oraz "T. .

Materiał dowodowy wykazał, że faktury wystawione przez H. Sp. z o.o. Sp.k. w ilości [...] sztuk nie są rzetelne. Za powyższym przemawia fakt, że H. Sp. z o.o. Sp.k. w okresie od stycznia do grudnia 2020 r. nie wykazała żadnej sprzedaży. Na podstawie Jednolitego Pliku Kontrolnego (JPK_VAT) stwierdzono, że ww. spółka nie zaewidencjonowała i nie rozliczyła podatku Vat wykazanego w fakturach, które stanowiły podstawę umniejszenia podatku należnego u skarżącego.

Faktury wystawione przez C. uznano, za nie dokumentujące rzeczywistych zdarzeń, gdyż materiał dowodowy w postaci zeznań świadków: P. W. (wspólnika spółki C. i D. R. (byłego prezesa T. sp. z o.o. - kontrahent C. .), wykazał, że faktury wystawiane przez ww. firmy miały charakter faktur nierzetelnych i nie dokumentujących rzeczywistych dostaw towaru. Zeznania świadka R. M. (prezesa zarządu G. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o.) i D. R. potwierdziły, że spółki występujące na wcześniejszym etapie łańcucha dostaw tj. T. Sp. z o.o., G. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o., F. Sp. z o.o. posługiwały się tzw. "pustymi fakturami".

Faktury wystawione przez G. Sp. z o.o. na rzecz P. w okresie od czerwca do września 2020 r. nie zostały uwzględnione w składanych przez tę spółkę JPK-ach. W pozostałych miesiącach tj. od stycznia do maja 2020 r. kwoty wynikające z JPK spółki G. Sp. z o.o. dotyczące sprzedaży są niezgodne z kwotami zakupu wykazanymi w JPK M. C.. Łącznie stwierdzono w JPK skarżącego [...] zapisy dotyczące transakcji zakupu od G. Sp. z o.o. na łączną kwotę netto [...] zł i podatek VAT [...] zł.

Faktury zakupu wstawione przez P. Sp. z o.o. i uwzględnione przez skarżącego w rozliczeniu podatku należnego w kontrolowanym okresie uznano za nie dokumentujące rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż i ta spółka dokonywała zakupu od G. Sp. z o.o., która dokonywała zakupu od spółek T. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o., które jak wykazał materiał dowodowy ujmowały w swoich rozliczeniach podatkowych nierzetelne faktury. Zgodnie z JPK_VAT skarżącego [...] zapisów dotyczyło transakcji zakupu od P. Sp. z o.o. sp.k. na łączna kwotę netto [...] zł i podatek VAT [...] zł.

Organy podatkowe nie uznały również za prawdziwy zakup towarów udokumentowany fakturami wystawionymi przez "TELE-. w łącznej kwocie netto [...] zł i podatek VAT [...] zł. O pozorności dostaw udokumentowanych ww. fakturami w ocenie organu podatkowego świadczy zawieranie transakcji zakupu z firmą G. Sp. z o.o., jak wykazano ujmującą w swoich rozliczeniach "puste faktury".

Na ocenę rzetelności ww. firm i prawdziwości dokonanych dostaw rzutował dodatkowo fakt, że analiza Jednolitego Pliku Kontrolnego (JPK) kontrolowanego oraz jego kontrahentów wykazała rozbieżności w ewidencjonowaniu faktur przez strony transakcji a także istniejące pomiędzy ww. spółkami powiązania osobowe, tj. prezesem spółki T. Sp. z o.o. był D. R., który wcześniej pełnił funkcję prezesa w firmie F. Sp. z o.o. Wspólnikiem C. jest P. W., który posiada udziały w spółce G. sp. z o.o. Natomiast R. M. jest byłym prezesem zarządu P. Sp. z o.o., która jest udziałowcem P. Sp. z o.o. Sp.k. Z kolei P. K. jest prezesem zarządu D. Sp. z o.o., która jest udziałowcem P. sp. z o.o. oraz P. Sp. z o.o.

W ocenie Sądu mając na uwadze wskazane okoliczności organy miały prawo przypuszczać, że sporne transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca, a skarżący wykorzystywał wystawione przez jego kontrahentów puste faktury w celu obniżenia należnego VAT. Istnieje uzasadnione podejrzenie, że spółki te wykorzystują sektor finansowy do wyłudzeń podatkowych. W związku z powyższym istnieje przypuszczenie, że skarżący był uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.

Ponadto dokonano oceny sytuacji finansowej skarżącego. Ustalono, że wg bazy "Księgi Wieczyste" skarżący posiada nieruchomość położoną w P. przy os. [...] obciążoną hipoteką umowną kaucyjną na rzecz P. S.A. w wysokości [...] oraz hipoteką umowną zwykłą na rzecz P. S.A. w wysokości [...]. Wobec czego brak jest możliwości ustanowienia na powyższej nieruchomości hipoteki zabezpieczającej ww. przybliżone zobowiązania (zaległości), które korzystałaby z pierwszeństwa zaspokojenia. W ramach majątku ruchomego na podstawie Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) ustalono, że skarżący jest właścicielem samochodu marki V. rok produkcji [...] o szacunkowej wartości ustalonej w oparciu o ogłoszenia umieszczone na portalu internetowym ok. [...] zł. Skarżący wg złożonych deklaracji dla podatku od towarów i usług w maju 2020 r. wykazał nabycie środków trwałych w wysokości [...] zł. Z informacji otrzymanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego P. wynika, że skarżący w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia posiadał zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiące kwiecień, maj i lipiec 2020 r. w łącznej kwocie głównej [...] zł. Skarżący zgodnie z danymi zadeklarowanymi w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT- 7 za okresy od stycznia 2020 r. do grudnia 2020 oraz za miesiące styczeń i luty 2021 r. zadeklarował obrót w łącznej wysokości [...] zł ponosząc w tym czasie koszty zakupu towarów i usług netto w wysokości [...] zł plus zakup środka trwałego w maju 2020 r.

Mając na uwadze ustalenia organów w zakresie sytuacji finansowej skarżącego za uzasadnione należy uznać obawy o możliwość wykonania przez niego zobowiązań podatkowych w przewidzianej kwocie. Suma samych szacowanych zobowiązań podatkowych wynosi [...] zł (bez należnych odsetek). Co więcej skarżący nie posiada żadnych nieruchomości i ruchomości, na których możliwe byłoby ustanowienie hipoteki lub zastawu skarbowego. Ponadto niska w stosunku do przewidywanych zobowiązań podatkowych wartość majątku ruchomego, znaczna wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych, posiadanie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń w dniu orzekania przez organ pierwszej instancji oraz wysokość osiąganych obrotów przy jednoczesnych wysokich kosztach zakupu towarów i usług przesądzają o zaistnieniu uzasadnionej obawy, że przyszłe zobowiązania podatkowe określone ww. decyzją organu I instancji nie zostaną wykonane a ewentualna egzekucja tych należności z braku zabezpieczenia mogłaby stać się całkowicie lub częściowo bezskuteczna.

Oceniając przesłanki zastosowania art. 33 § 1 o.p., organy wzięły pod uwagę stwierdzone w kontroli celno-skarbowej nieprawidłowości w rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, polegające na ewidencjonowaniu faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, które zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych są również okolicznością wskazującą na " uzasadnioną obawę", o której mowa w tym przepisie. Fakt nierzetelnego prowadzenia dokumentacji podatkowej (ksiąg podatkowych, posługiwanie się nierzetelnymi fakturami) dowodzi, że skarżący w sposób nierzetelny realizuje swoje obowiązki podatkowe. To w konsekwencji oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący nie wykona również zobowiązania, co do którego wydano decyzję o zabezpieczeniu.

Podsumowując należy stwierdzić, że wydając zapadłe w sprawie decyzje wywiązano się z obowiązku uprawdopodobnienia ryzyka niewykonania zobowiązań podatkowych w przewidywanych kwotach. W tym zakresie dokonano trafnej oceny sytuacji skarżącego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) należało orzec jak w sentencji.