Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 959/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie WSA Krystyna Daniel AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi B. T. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] 2005 roku, znak[...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust. 1, art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku- Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000roku, Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. nakazał dokonanie rozbiórki budynku gospodarczego, wybudowanego w miejscowości B., na działce oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 220. Decyzja ta została doręczona B. T. w dniu [...] 2005 roku.

Dnia [...] 2005 roku B. T. złożył osobiście odwołanie od ww. decyzji w siedzibie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O.

Postanowieniem z dnia [...] 2005 roku, znak [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając podstawie art. 134 oraz art. 123 k.p.a., a także art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.), stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego

W uzasadnieniu organ drugiej instancji zaznaczył, iż warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowemu terminowi powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie. W niniejszej sprawie skarżona decyzja została doręczona B. T. w dniu [...] 2005r. B. T. złożył osobiście odwołanie od w/w decyzji PINB w dniu [...] 2005r. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia strome decyzji, o czym pouczono w treści zaskarżonego aktu administracyjnego. Mając na uwadze, iż skarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] 2005r. oraz zapis art. 57 § 1 k.p.a., w myśl którego jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło- należy stwierdzić, iż rozpoczęcie biegu 14-sto dniowego terminu do złożenia przez skarżącego odwołania, zgodnie z powołanym wyżej artykułem nastąpiło z dniem [...] 2005r. Wobec powyższego, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., ostatnim dniem do wniesienia odwołania był [..] 2005r. Skarżący wniósł odwołanie [...] 2005r., ti. z jednodniowym przekroczeniem zawitego terminu do jego wniesienia.

W skardze, wniesionej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. T. nie sprecyzował, jakiego zakończenia postępowania się domaga. Podniósł, iż cierpi na chorobę psychiczną, jest inwalidą pierwszej grupy, a termin do wniesienia odwołania źle obliczył. Wskazał, że chciałby korzystać ze swojego budynku gospodarczego aż do śmierci.

W odpowiedzi na skargę i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W uzupełnieniu podniósł, iż gdy skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania, przy równoczesnym braku wniosku o przywrócenie terminu, organ odwoławczy był zobligowany do wydania postanowienia treści takiej, jak zaskarżone. Natomiast rozpoznanie odwołania pomimo uchybienia terminu do jego wniesienia oznaczałoby nieważność decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm., dalej oznaczonej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przyczyny uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego, stwierdzenia jego nieważności bądź stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa wymienia art. 145 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd administracyjny oddala ją w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym Sąd nie dopatrzył się żadnego uchybienia przepisom tak prawa materialnego, jak i procesowego, w szczególności zaś wadami takimi nie jest dotknięte zaskarżone postanowienie. Wobec tego skarga, wniesiona przez B. T. nie mogła odnieść skutku.

W myśl art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, zaś z art. 129 § 2 k.p.a. wynika, iż winno ono zostać wniesione w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia. Skarżone postanowienie zawierało pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Odwołanie może wywołać skutek prawny w postaci zainicjowania merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji wyłącznie wówczas, jeżeli zostało wniesione w terminie. Należy wskazać, iż każde, nawet jednodniowe przekroczenie terminu do wniesienia odwołania stanowi uchybienie terminu (por. wyr. NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32; wyr. NSA z dnia 18 października 1995 r., SA/Gd 2865/94, niepubl.).

W wypadku uchybienia terminu może on zostać przywrócony na prośbę zainteresowanego, w myśl art. 58 § 1 k.p.a., jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia (art. 58 § 2 k.p.a.). Redakcja powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w wypadku złożenia przez zainteresowanego stosownej prośby, zatem wykluczone jest jego przywrócenie z inicjatywy organu administracji publicznej.

W wypadku nieuwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, bądź w sytuacji, kiedy odwołujący się w ogóle takiego wniosku nie złożył, organ odwoławczy jest zobligowany, stosownie do art. 134 k.p.a., stwierdzić wniesienie odwołania z uchybieniem terminu w formie postanowienia. Jest to rozstrzygnięcie formalne, zamykające drogę do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji.

W przedmiotowej sprawie B. T. wniósł odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wobec braku wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy nie miał prawa rozpoznać sprawy co do istoty, miał natomiast obowiązek wydać postanowienie o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Jak słusznie organ ten zauważył, pominięcie kwestii uchybienia terminu i orzeczenie co do istoty sprawy oznaczałoby nieważność wydanej w takim układzie procesowym decyzji. Należy mieć także na uwadze, iż w świetle przytoczonych powyżej przepisów organ odwoławczy nie był umocowany do uwzględnienia okoliczności, które doprowadziły do uchybienia terminu, skoro skarżący nie domagał się jego przywrócenia. Z tych względów zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.