Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 461/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia : ustanowić dla skarżącego radcę prawnego.


UZASADNIENIE

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 13 czerwca 2014 r., nr [...], w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Op 461/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 22 stycznia 2015 r.

Skarżący w dniu 6 maja 2015 r. złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez wyznaczenie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest osoba niewidomą, inwalidą z I grupą. Nie ma możliwości, aby samemu odczytać pocztę, jedyna dostępna dla niego informacja ma formę głosową, podał swój numer telefonu do kontaktu. Podał, że zamieszkuje sam, nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jego oświadczenia złożonego w rubryce nr 10 wniosku, obecnie ma on dochody z tytułu zasiłku stałego w kwocie 389 zł, zasiłek pielęgnacyjny 153 zł oraz 100 zł z Funduszu rządowego na dożywianie, czyli łącznie dysponuje miesięcznie kwotą 642 zł

Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wykazał, że obecnie ma 642 zł miesięcznego dochodu z zasiłków.

Referendarz sądowy nie wzywał skarżącego do wykazania dodatkowych informacji odnośnie jego sytuacji materialnej, uznał bowiem, że z uwagi na względy ekonomii procesowej, posłuży się dokumentami znajdującymi się w załączonych do sprawy aktach administracyjnych, jako wystarczającymi do jej uprawdopodobnienia.

Jak przyjęło się natomiast w orzecznictwie sądowym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357).

Dokumentem potwierdzającym sytuację materialną i stan zdrowia skarżącego jest znajdująca się w aktach zaskarżona decyzja z dnia 13 czerwca 2014 r.

W ocenie referendarza, należy stwierdzić, bez głębszej analizy wydatków skarżącego, że sam fakt kształtowania się jego dochodów na poziomie 642 zł, pozwala na uznanie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Szczególnie, że jest osobą trwale niepełnosprawną, niezdolną do podjęcia pracy. Sytuacja materialna skarżącego uprawnia go zatem do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i orzekający postanowił ustanowić dla niego radcę prawnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.