Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 747/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ... lutego 2020 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

[...] lutego 2017 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. wpłynął wniosek [...] sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "skarżąca", "spółka" lub "strona") o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu prowadzącemu w 2016 r. gospodarstwo, w którym utrzymywany jest drób, położone na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym określonych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków.

Z przedłożonego wniosku i załączonych do niego dokumentów wynikało, że spółka ubiegała się o przyznanie pomocy do łącznej ilości 24 586 szt. drobiu utrzymywanego w fermach położonych w R. oraz w D. przy ul. [...]. W treści wniosku strona oświadczyła, iż: 1) gospodarstwo nie zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków, 2) gospodarstwo jest położone w obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym i nie zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków, i w stosunku, do którego Powiatowy Lekarz Weterynarii nie nakazał, w drodze decyzji, zabicia drobiu lub poddania go ubojowi, 3) gospodarstwo jest położone w obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym, w stosunku, do którego Powiatowy Lekarz Weterynarii nie nakazał, w drodze decyzji, zabicia lub uboju drobiu oraz nie zakazał utrzymania w gospodarstwie drobiu. Wraz z wnioskiem skarżąca przedłożyła kserokopię faktury Vat nr [...] z [...].10.2016 r. na zakup piskląt: indor 8472 szt. oraz indyczki 11189 szt., kserokopię faktury Vat nr [...] z [...].10.2016 r. na zakup piskląt: indor 9594 szt. oraz indyczki 9835 szt., kartę producenta indyków rzeźnych dotyczącą miejsca odchowu R., kartę producenta indyków rzeźnych dotyczącą miejsca odchowu D., ul. [...], sprawozdanie z badań nr [...], sprawozdanie z badań nr [...] oraz wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego.

[...] kwietnia 2017 r. strona złożyła zaświadczenie Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. z [...].03.2017 r. znak: [...], w którym wskazano, że gospodarstwo producenta mieszczące się w R. 1, [...], od [...].12.2016 r. znajdowało się w obszarze zagrożonym w powiecie międzyrzeckim utworzonym wokół ogniska wysoce zjadliwej grypy ptaków, zlokalizowanego w G. oraz dotyczące ilości indyków oraz zaświadczenie Lekarza Weterynarii M. J. z [...].03.2017 r., w którym wskazuje ilości drobiu znajdującego się w gospodarstwie w miejscowości D., ul. [...], w tym ilość ptaków, która została sprzedana w grudniu 2016 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...] kwietnia 2017 r. wydał decyzję nr [...] o przyznaniu stronie pomocy finansowej w wysokości 614.650,00 zł brutto, stanowiącej równowartość 144.930,44 euro.

[...] października 2019 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. (dalej: "Dyrektor OR" lub "organ I instancji") wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia, czy decyzja z [...] kwietnia 2017 r., przyznająca stronie pomoc, nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, Dyrektor OR, decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. nr [...] z [...] kwietnia 2017 r.

Dyrektor OR wskazał, że pomoc finansowa nie przysługiwała producentowi rolnemu, którego gospodarstwo:

1) zostało wyznaczone jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków;

2) było położone w obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym, i gospodarstwo to nie zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków, lecz w stosunku, do którego powiatowy lekarz weterynarii nakazał w drodze decyzji, zabicie drobiu lub poddanie go ubojowi;

3) było położone w obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym, i w stosunku, do którego powiatowy lekarz weterynarii, na podstawie art. 48b ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, nakazał w drodze decyzji, zabicie lub ubój drobiu oraz zakazał utrzymywania w gospodarstwie drobiu.

Organ I instancji ustalił, że w okresie stosowania środków w zakresie zdrowia zwierząt i środków weterynaryjnych w związku z wystąpieniem na terenie powiatu [...] wysoce zjadliwej grypy ptaków tj. w okresie od 3.12.2016 r do 16.03.2017 r., gospodarstwo prowadzone przez stronę, położone w D. przy ul. [...], w którym odbywał się odchów stada indyków rzeźnych, położone było na obszarze zapowietrzonym i zagrożonym, tzw. "obszarze objętym ograniczeniami". Mocą Rozporządzenia Wojewody [...] z 3 grudnia 2016 r. w sprawie określenia obszaru zapowietrzonego i zagrożonego wystąpieniem grypy ptaków (A1), sposobu oznakowania tego obszaru oraz zakazów i nakazów obowiązujących na tym obszarze (Dz. Urz. Woj. Lubuskiego, poz. 2461 i poz. 2520), w związku ze stwierdzeniem przypadków choroby - grypy ptaków oraz urzędowym potwierdzeniem obecności wirusa H5-N8 u drobiu, w stadzie gęsi na terenie powiatu [...], w miejscowości D. na wniosek [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z 3 grudnia 2016 r. zarządzono teren wokół ogniska ptasiej grypy w promieniu ok. 3 km od tego miejsca obszarem zapowietrzonym oraz teren wokół ogniska ptasiej grypy o promieniu ok. 10 km obszarem zagrożonym. Gospodarstwo strony położone w D. znalazło się tym samym na obszarze zapowietrzonym i zagrożonym. Natomiast na podstawie Rozporządzenia Wojewody [...] z 21 grudnia 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 2708), gospodarstwo strony znajdujące się w miejscowości D., ul. [...] zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków. Pomoc nie przysługiwała producentowi rolnemu, którego gospodarstwo zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...], Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "organ") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora OR.

Organ II instancji podzielił ustalenia Dyrektora OR z których wynika, że gospodarstwo strony położone w D. przy ul. [...] znalazło się w granicach obszaru zapowietrzonego i zagrożonego. Obszar ten został wskazany w Rozporządzeniach Wojewody [...] m.in. z 3.12.2016 r., 13.12.2016 r., 16.12.2016 r., 18.12.2016 r. oraz 21.12.2016 r. Na podstawie Rozporządzenia Wojewody [...] z 21 grudnia 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 2708), określono położenie ogniska nr 6 wysoce zjadliwej grypy ptaków, które zostało stwierdzone w stadzie indyków w gospodarstwie położonym w miejscowości D. przy ul. [...]. Jednocześnie szczegółowo wskazano ulice obejmujące obszar zapowietrzony oraz obszar zagrożony. W konsekwencji gospodarstwo strony znajdujące się w miejscowości D., ul. [...] zostało wyznaczone jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków.

W ocenie Prezesa ARiMR z akt sprawy dotyczącej decyzji przyznającej pomoc wynika, że fakty dotyczące zmiany położenia obszaru zagrożonego i zapowietrzonego, jak również określenie ogniska ptasiej grypy nr 6 w miejscowości D. ul. [...], nie były przedmiotem analizy, bowiem w decyzji przyznającej stronie pomoc finansową o wartości 614.650,00 zł odstąpiono od uzasadnienia z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony.

Dalej organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że [...] lutego 2017 r. został złożony jeden wniosek nr [...] o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu prowadzącemu w 2016 r. gospodarstwo, w którym utrzymywany jest drób, położone na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym określonych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków. We wniosku tym strona wskazała, iż ubiega się o pomoc do 24 586 sztuk indyków, a jego załączniki stanowiły m.in.: zaświadczenie z [...].03.2017 r. Lekarza Weterynarii dotyczące fermy zlokalizowanej w miejscowości D. ul. [...] oraz zaświadczenie z [...].03.2017 r. Powiatowego Lekarza Weterynarii znak: [...] dotyczące gospodarstwa w R., a także i zeszyty wstawień dla stad znajdujących się w R. oraz D. przy ul. [...].

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że dołączone do odwołania wnioski nie zawierają ani numeru, ani daty wpływu do Biura Powiatowego, nie zostały również poświadczone za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego reprezentującego stronę. Brak ich jest w dotychczas zebranych aktach sprawy. Nie jest zatem możliwe, aby strona złożyła trzy wnioski dotyczące tego samego przedmiotu i dwa z nich nie zostały w ogóle rozpatrzone. Ponadto decyzja wydana przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G. odnosi się do jednego wniosku, w którym wskazane były oba gospodarstwa strony oraz łączna liczba drobiu. Po otrzymaniu decyzji pozytywnej spółka nie zgłaszała zastrzeżeń, a zrobiła to dopiero wobec uchylenia tej decyzji. Tym samym okoliczności złożenia przez Stronę dwóch wniosków, zdaniem Organu, nie można uznać za udowodnioną.

Prezes ARiMR uznał również, iż nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji jedynie w części. W decyzji nr [...] nie można bowiem wyodrębnić samodzielnej części, gdyż w jej treści widnieje zapis odnoszący się do łącznej sumy pomocy dla producenta rolnego a nie dla poszczególnych gospodarstw, znajdujących się w D. ul. [...] oraz R. Ponadto decyzja dotyczy jednego wniosku o pomoc nr [...], odnoszącego się do łącznej ilości drobiu. Z kolei dowody wskazane przez stronę a dotyczące wyjaśnień skarżącej z [...] lipca 2019 r. do wezwania nr [...] wraz z fakturami sprzedaży, znak sprawy [...] r. dotyczą odrębnej sprawy administracyjnej, prowadzonej na podstawie odrębnych przepisów prawa.

Tym samym wobec faktu, iż gospodarstwo znajdujące się w D. przy ul. [...], do którego [...] sp. z o.o. ubiegała się o przyznanie pomocy, zostało wyznaczone, jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków argumenty strony Prezes ARiMR uznał za bezpodstawne.

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Prezesa ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:

1) art 13k ust. 3 i ust. 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że wskazane wyżej przepisy zostały naruszone, a nadto, że zostały naruszone w sposób rażący w decyzji o przyznaniu pomocy spółce,

2) art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z. art. 140 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w braku wykazania i uzasadnienia koniecznej przesłanki do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, to jest przesłanki rażącego naruszenia prawa oraz utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, który również przedmiotowej przesłanki nie wykazał i nie uzasadnił,

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne i prawne do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, bezzasadnie stwierdzającej nieważność decyzji o przyznaniu pomocy spółce,

4) art. 6, 7, 8 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy oraz dokonanie błędnych ustaleń prowadzących do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji,

5) z ostrożności procesowej także naruszenie art. 158 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 7a oraz 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w całości, w sytuacji, gdy organ I instancji miał możliwość stwierdzić ewentualną nieważność decyzji jedynie w części obejmującej pomoc przyznaną skarżącej w zakresie gospodarstwa mieszczącego się w D. przy ul. [...]. Gospodarstwo w R. nie było bowiem objęte rzekomymi nieprawidłowościami, na które powołują się organy administracyjne obydwu instancji a zatem pomoc przyznana skarżącemu w zakresie gospodarstwa mieszczącego się w R. nie powinna być objęta decyzją o stwierdzeniu nieważności oraz jej ewentualnymi skutkami.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

• potwierdzenia przyjęcia dokumentu przez ARiMR Biuro Powiatowe w G. z [...].02.2017r. L.dz. [...],

• potwierdzenia przyjęcia dokumentu przez ARiMR Biuro Powiatowe w G. z [...].02.2017r. L.dz. [...], na okoliczność przyjęcia przez ARiMR Biuro Powiatowe w G. dwóch wniosków skarżącej o udzielenie pomocy finansowej z 17 lutego 2017r., które spółka załączyła do odwołania złożonego w niniejszej sprawie do organu administracyjnego II instancji.

W odpowiedzi na skargę ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej: p.p.s.a.) a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę według powyższych kryteriów uznać należało, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ciężkimi wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Ta instytucja, będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych, a służącej ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji określonych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym badany jest stan prawny oraz elementy konstytutywne sprawy administracyjnej w takim kształcie, jaki istniał w chwili wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Przesłanka rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpi wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, widocznej już przez proste zestawienie ich ze sobą. Sama oczywistość naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o zasadności zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż dla stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka nieważności konieczne jest ustalenie, jakie skutki społecznogospodarcze wywołuje kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, iż niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Tak też przyjął NSA w wyroku z 20 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2090/10, stwierdzając, że "Przy badaniu przesłanki nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w pierwszej kolejności ustaleniu podlega stan prawny obowiązujący w momencie wydania kwestionowanej decyzji i stan faktyczny wówczas istniejący. Natomiast w razie stwierdzenia naruszenia normatywnego wzorca działania należy oceniać charakter tego naruszenia w świetle całokształtu okoliczności sprawy, w tym skutków, które decyzja wywołała. Konsekwencją takiego rozumienia rażącego naruszenia prawa jest więc konieczność uwzględnienia nie tylko stanu faktycznego z momentu wydania decyzji w trybie zwykłym, ale też aktualnego w czasie orzekania przez organ nadzorczy."

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji o przyznaniu pomocy stanowił § 13k rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2015, poz. 187 z późn. zm.).

Zgodnie z § 13k ust. 1 rozporządzenia, w 2017 r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, prowadzącemu w 2016 r. gospodarstwo: 1) w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, w którym jest utrzymywany drób w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej ustawy, położone na obszarze zapowietrzonym lub zagrożonym określonych w związku z wystąpieniem wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz 2) będące mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika nr 1 do rozporządzenia nr 702/2014. Powodem stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji było uznanie przez organy, że decyzja ta rażąco narusza § 13k ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, w myśl którego pomoc, o której mowa w ust. 1, nie przysługuje producentowi rolnemu, którego gospodarstwo zostało wyznaczone jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków.

W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że wniosek skarżącego o przyznanie pomocy, na podstawie którego została wydana kontrolowana decyzja, dotyczył w istocie przyznania pomocy do dwóch gospodarstw w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt – fermy drobiu w R. i fermy drobiu w D., co wynika z dołączonych do wniosku dokumentów, a w szczególności kart producenta indyków rzeźnych.

W myśl, zawartej w art. 2 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt definicji legalnej, przez określenie "gospodarstwo" należy rozumieć - obiekty budowlane, przestrzenie wolne lub inne miejsca, gdzie przebywają zwierzęta gospodarskie, a w przypadku zwierząt akwakultury - jakiekolwiek miejsca, w tym miejsca zamknięte, lub obiekty budowlane wykorzystywane przez przedsiębiorstwo produkcyjne sektora akwakultury, gdzie zwierzęta te są hodowane z zamiarem umieszczenia na rynku, z wyłączeniem miejsc, w których dzikie zwierzęta wodne złowione lub zebrane w celu spożycia przez ludzi są tymczasowo, bez karmienia, przetrzymywane przed poddaniem ich ubojowi. W świetle tej definicji gospodarstwem jest więc zespół budynków lub innych urządzeń, w którym utrzymywane są zwierzęta, a nie działalność w zakresie hodowli zwierząt prowadzona przez dany podmiot.

Skoro ferma drobiu w R. i ferma drobiu w D. stanowiły dwa fizycznie odrębne miejsca geograficzne, w których skarżący utrzymywał drób, to każda z tych ferm stanowiła oddzielne gospodarstwo w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Natomiast z treści złożonego przez skarżącego wniosku o udzielenie pomocy (w szczególności z pkt IV "Oświadczenia dotyczące warunków udzielania pomocy" oraz z pkt V "Oświadczenia dotyczące liczby ptaków utrzymywanych w gospodarstwie") wynika, że wniosek ten dotyczy jednego gospodarstwa. Natomiast według dołączonych do wniosku dokumentów oraz później dołączonych dwóch zaświadczeń z [...].03.2017 r., wystawionych Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. i Lekarza Weterynarii prowadzącego stado, należy uznać, że wniosek dotyczy łącznej liczby indyków utrzymywanych na fermach w R. i w D. W punkcie V wniosku podana została łączna liczba indyków 24 586 sztuk, bez wskazania jaka liczba ptactwa była utrzymywana w gospodarstwie w D., a jaka w gospodarstwie w R., na dzień poprzedzający dzień otrzymania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii zawiadomienia o podejrzeniu wystąpienia wysoce zjadliwej grypy ptaków. Skarżąca dopiero piśmie z [...].07.2019 r., skierowanym do ARiMR i stanowiącym odpowiedź na wezwanie z 19.07.2019 r., wyjaśniła, że kontrolowana decyzja o przyznaniu pomocy obejmuje rekompensatę za 5 696 sztuk indyków z gospodarstwa w D.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że w stadzie indyków utrzymywanych w gospodarstwie skarżącego w D. stwierdzono ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków. Wynika to wprost z § 1 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 21 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia obszaru zapowietrzonego i zagrożonego wystąpieniem ognisk wysoce zjadliwej grypy ptaków (HPAI), sposobu oznakowania tych obszarów oraz zakazów i nakazów obowiązujących na tych obszarach (opubl. w Dz. Urz. Województwa [...] poz. 2708). Tym samym w odniesieniu do gospodarstwa w D. wystąpiła przesłanka określona w § 13k ust. 7 pkt 1 rozporządzenia, wykluczająca przyznanie pomocy. Wobec powyższego kontrolowana decyzja, którą przyznano pomoc obejmującą rekompensatę za indyki utrzymywane w gospodarstwie wyznaczonym jako ognisko wysoce zjadliwej grypy ptaków, narusza § 13k ust. 7 pkt 1 rozporządzenia. Treść naruszonego przepisu jest jednoznaczna i nie wymaga rekonstrukcji. Opisana wada prawna decyzji o ma charakter kwalifikowany, gdyż jest oczywistym naruszeniem normy bezwzględnie obowiązującej i wywołuje skutki nie do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Skutki finansowe dokonanego naruszenia powodują bowiem, że kontrolowane rozstrzygnięcie o przyznaniu pomocy nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, ponieważ prowadzi ono do uzyskania przez skarżącego nienależnej korzyści ze środków publicznych o znacznej wartości (jeśli przyjąć za skarżącym, że udzielona pomoc publiczna obejmuje rekompensatę za 5 696 sztuk indyków z gospodarstwa w D., to wysokość pomocy udzielonej niezgodnie z prawem wyniosłaby: 5 696 x 25,00 zł = 142 400,00 zł). Z uwagi na powyższe sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego, że kontrolowana decyzja o przyznaniu pomocy obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną w postaci rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie niemożliwe było stwierdzenie nieważności tylko części decyzji o przyznaniu pomocy, ponieważ na podstawie treści tej decyzji, jak też treści wniosku o przyznanie pomocy i dołączonych do niego dokumentów, nie można ustalić w jakiej części przyznana pomoc dotyczy drobiu utrzymywanego w gospodarstwie w R., a w jakiej części drobiu z gospodarstwa w D. Strona dopiero w piśmie z [...].07.2019 r., a więc już po wydaniu kontrolowanej decyzji, podała liczbę indyków z gospodarstwa w D., którą ujęła w łącznej liczbie indyków wskazanej w pkt V wniosku. Natomiast, jak już wyżej wskazano, ocena, czy decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., jest dokonywana według stanu faktycznego jaki był znany organowi orzekającemu w momencie wydawania tej decyzji.

Sąd pominął zgłoszony w skardze wniosek o dopuszczenie dowodu z dwóch dokumentów "Potwierdzenia przyjęcia dokumentu" przez ARiMR z [...].02.2017 r. L.dz. [...] i L.dz. [...], jako nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Kontrolowana decyzja [...] kwietnia 2017 r. nr [...] została wydana na skutek wszczęcia postępowania konkretnym wnioskiem, który, jak wynika z pieczęci ARiMR na wniosku i załącznikach, wpłynął do Agencji [...] lutego 2017 r. i został zarejestrowany pod liczbą dziennika 364. Skarżący nie wykazał, by przez wydaniem kontrolowanej decyzji dokonywał zmian tego wniosku. Dla rozpoznawanej sprawy bez znaczenia jest, że skarżący złożył do Agencji [...] lutego 2017 r. pod liczbą dziennika [...] również inne dokumenty, skoro nie wykazał jakie to były dokumenty oraz jaki mają one związek z rozpoznawaną sprawą. Niewiarygodne jest twierdzenie skarżącego, że "Potwierdzenia przyjęcia dokumentu" z [...].02.2017 r. L.dz. [...] i L.dz. [...] dotyczą dwóch innych wniosków o udzielenie pomocy dołączonych przez skarżącego do odwołania (dotyczących odrębnie 18 890 i 5 696 sztuk indyków), albowiem z akt administracyjnych jednoznacznie wynika, że [...] lutego 2017 r. pod liczbą dziennika [...] skarżący złożył wniosek dotyczący 24 586 sztuk indyków, na podstawie którego została wydana kontrolowana decyzja. Na dołączonych do odwołania dwóch wniosków o udzielenie pomocy do 18 890 i 5 696 sztuk indyków brak pieczątki potwierdzającej złożenie tych dokumentów w Oddziale ARIMR.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonał prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

.