Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 9/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: zobowiązano do załatwienia wniosku
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 149, art. 154, art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: Art. 35, art. 61a
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej 1. zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji do załatwienia wniosku K. J. z dnia 22 stycznia 2012 r., w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Powiatowego Policji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego A. A. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

W dniu 18 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga K. J. na "przewlekłość" postępowania Komendanta Powiatowego Policji w zakresie "niezałatwienia w sposób prawem przewidziany podania skarżącego o wypłatę nagrody rocznej w wymiarze 4/12 za rok 2005". Z treści skargi wynikało, że skarżący domaga się od organu wypłacenia wyrównania nagrody rocznej wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 1 maja 2005 r., której część, w wymiarze 4/12, wypłacono mu w 2005 r., w związku z przejściem w stan spoczynku. Wypłata nastąpiła w formie czynności materialno – technicznej.

Komendant Powiatowy Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o uznanie jej za bezzasadną i przedstawił przebieg różnych postępowań wszczynanych przez skarżącego. Wskazał, że niniejsza skarga jest kolejną skargą w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za 2005r., która to sprawa została już prawomocnie rozstrzygnięta.

Pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprecyzował żądanie skargi w ten sposób, że wniósł o stwierdzenie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym domaga się on uznania jego prawa do nagrody rocznej za 2005 r. w pełnej wysokości czyli 12/12 części wywodząc, że skarżącemu przyznano 4/12 części nagrody jednak – według jego twierdzeń – nagroda nie została wypłacona. Jednocześnie skarżący zażądał, aby organ orzekł co do pozostałych 8/12 części nagrody za 2005 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/12 zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SAB/Kr 43/12, której przedmiotem była przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania w/w wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2013r., sygn. akt III SAB/Kr 43/12 oddalił skargę K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt III SAB/Kr 38/12 podjął postępowanie sądowe zawieszone w rozpoznawanej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r. sygn. akt III SAB/Kr 98/15 oddalił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu występuje wówczas, gdy pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność jest bez znaczenia, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi na bezczynność organu jest uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ błędnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność organu ogranicza się do kontroli, czy została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), czy strona przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność postępowania wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie K.p.a.) oraz czy istnieją podstawy do stwierdzenia bezczynności organu. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna.

Odnosząc się do oceny zasadności skargi podał, iż z akt sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] zwolnił K. J. ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Jednocześnie w powołanym rozkazie personalnym orzekł, że wyżej wymienionemu przysługuje nagroda roczna za 2005 r. w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia. Skarżący w skardze przyznał, że nagroda roczna w w/w wysokości została mu wypłacona w 2005 r.

W dniu 22 stycznia 2009 r. K. J. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej nagrody rocznej. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 30 października 2009 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 2005 r. Następnie Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 11 lutego 2010 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i w całości przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia wniosku z dnia 22 stycznia 2009 r., Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 29 kwietnia 2010r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia. Na skutek wniesienia przez stronę od powyższej decyzji odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który decyzją z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr 47 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W związku z wniesieniem przez K. J. skargi na tę decyzję sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. ,sygn. akt II SA/Wa 1608/10 skargę oddalił.

Sąd Administracyjny w Krakowie podał, że w rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność dotyczy postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym wniósł on o wypłatę nagrody rocznej w pełnej wysokości. W odpowiedzi na powyższe żądanie Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 22 lutego 2012 r. poinformował skarżącego, że sprawa nagrody rocznej za 2005 r. była przedmiotem postępowania z jego wniosku z dnia 22 stycznia 2009r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej tej nagrody. Po przedstawieniu przebiegu postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 22 stycznia 2009 r. organ stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] jest decyzją ostateczną zarówno w przedmiocie zwolnienia ze służby, jak i przysługującej skarżącemu nagrody rocznej za 2005r. w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia. Ponadto wyjaśnił, że argumenty zawarte we wniosku z dnia 22 stycznia 2012 r. co do wysokości przysługującej nagrody rocznej za 2005r. były brane pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2009r. zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza akt sprawy potwierdza stanowisko organów, że sprawa K. J. dotycząca nagrody rocznej za 2005 r. została prawomocnie rozstrzygnięta i w tym zakresie nie może być przedmiotem ponownego orzekania przez organy Policji. Podejmowana przez skarżącego próba wzruszenia rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej przysługującej nagrody, w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności również nie przyniosła zamierzonego przez niego rezultatu, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10 oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. W związku z powyższym składane przez skarżącego po dacie uprawomocnienia się rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] pisma, w tym pisma zatytułowane "zażalenia" nie mogły spowodować wszczęcia postępowania, które skutkowałoby uchyleniem tego rozkazu, a po dacie uprawomocnienia się w/w wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10, nie mogły spowodować stwierdzenia nieważności tego rozkazu w części dotyczącej przedmiotowej nagrody, jak tego oczekuje skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdził, że skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r. jest oczywiście bezzasadna. Organy Policji nie są uprawnione do podejmowania jakichkolwiek rozstrzygnięć dotyczących nagrody rocznej przysługującej skarżącemu za 2005 r., które skutkowały zmianą jej wysokości określonej w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...], a w konsekwencji wypłatą tej nagrody w pełnej wysokości. W niniejszej sprawie, z uwagi na prawomocne rozstrzygnięcie w zakresie przysługującej skarżącemu nagrody rocznej za 2005 r., określonej w w/w rozkazie personalnym, Sąd nie może zobowiązać organu do podjęcia aktywności w zakresie wynikającym z treści art. 149 P.p.s.a. Skarżący, mimo wielokrotnych i wyczerpujących wyjaśnień jego sytuacji prawnej dotyczącej przedmiotowej nagrody rocznej, nie chce się z tą argumentacją zgodzić, kwestionując obowiązujące przepisy prawa i wynikające z tych przepisów procedury. Brak ze strony skarżącego akceptacji zaistniałej sytuacji nie jest wystarczający do uznania jego żądania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że celem wprowadzenia przez ustawodawcę instytucji skargi na bezczynność (art. 149 P.p.s.a.) była ochrona uprawnień jednostki do żądania od organu zachowania gwarantowanego przez przepis prawa. W rozpoznawanej sprawie istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia określonych w niej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który uznał, że Komendant Powiatowy Policji nie pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku K. J. z dnia 22 stycznia 2012 r., w jakim zwrócił się on o wydanie orzeczenia w zakresie pozostałych 8/12 części nagrody rocznej za 2005 r., gdyż sprawa nagrody rocznej za 2005 r., w tym jej wysokości, była przedmiotem postępowania z jego wniosku z dnia 22 stycznia 2009 r. o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej tej nagrody. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro sprawa wysokości nagrody rocznej za 2005 r. została już prawomocnie rozstrzygnięta i nie może być przedmiotem ponownego orzekania, to organ, do którego został skierowany w/w wniosek skarżącego, nie pozostaje w bezczynności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie jest bezsporne, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia 6 sierpnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 29 kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia 15 kwietnia 2005 r. nr [...] w części dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. Z uzasadnienia powołanej decyzji Komendanta Głównego Policji wynika, że w tej sprawie rozważana była podnoszona przez wyżej wymienionego kwestia pozbawienia go nagrody rocznej za 2005 r. w wysokości 8/12 jednomiesięcznego uposażenia. W ocenie organu odwoławczego, twierdzenie strony, że jej prawo do nagrody rocznej w pełnej wysokości wynika z ekspektatywy do prawa nabytego, trzeba uznać za bezzasadne. Przy ustalaniu prawa K. J. do nagrody rocznej za 2005 r. należało uwzględnić jedynie okres pełnienia przez niego służby w tym roku, a więc od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia i przyznać nagrodę w wysokości 4/12 jednomiesięcznego uposażenia. Powołana decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1608/10 skargę K. J. oddalił.

Ponadto w sprawie jest niesporne, że Komendant Powiatowy Policji w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 22 stycznia 2012 r., w piśmie z dnia 22 lutego 2012 r. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie nagrody rocznej za 2005 r. i stwierdził, że brak jest podstaw do ponownego rozpatrywania wniosku w przedmiotowej sprawie. Argumenty podane w tym piśmie podtrzymał w kolejnych pismach z dnia 6 marca 2012 r. i z dnia 27 marca 2012 r., stanowiących odpowiedzi na kolejne pisma skarżącego dotyczące tej samej kwestii - z dnia 5 marca 2012 r. i z dnia 23 marca 2012 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przy ocenie bezczynności organu nie dostrzegł uregulowanej w art. 61a K.p.a. instytucji odmowy wszczęcia postępowania, która ma dla jednostki ważne znaczenie. Stwarza jej ona możliwość obrony przez uruchomienie jego weryfikacji za pomocą określonych środków zaskarżenia. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (art. 61a § 2 K.p.a.). Jeżeli bowiem strona składa podanie, domagając się konkretnego zachowania organu, to winno ono przybrać procesową postać. Jedną z nich jest odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego. Ta okoliczność została pominięta zarówno przez organ, jak i Sąd meriti.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w rozpoznawanej sprawie nie rozważył, czy w sytuacji, gdy organ uznał, że żądanie K. J. zawarte w przedmiotowym wniosku zostało już prawomocnie rozstrzygnięte, winien załatwić wniosek z dnia 22 stycznia 2012 r., poprzez udzielenie mu odpowiedzi, czy też w sposób określony w art. 61a K.p.a., a zatem czy pozostaje w bezczynności, czy też nie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zarzut naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania jest zasadny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni przedstawioną argumentację i rozważy zagadnienie bezczynności organu.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. skarga służy także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Powyższe uprawnienia sądu aktualizują się jednakże dopiero wobec ustalenia, że doszło do bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Aby stwierdzić, że w postępowaniu doszło do przewlekłości postępowania, należy przede wszystkim ustalić, że postępowanie takie toczy się lub toczyło.

Skarżący wywodzi, iż przewlekłość postępowania wiąże się ze złożonym przez niego pismem z dnia 22 stycznia 2012 r., w którym domaga się on uznania jego prawa do nagrody rocznej za 2005 r. w pełnej wysokości, czyli 12/12 części wywodząc, że skarżącemu przyznano 4/12 części nagrody jednak – według jego twierdzeń – nagroda nie została wypłacona. Jednocześnie skarżący zażądał, aby organ orzekł co do pozostałych 8/12 części nagrody za 2005 r.

Niewątpliwie organ odpowiedział na powyższe pismo pismem z dnia 22 lutego 2012 r. Następnie nastąpiła wymiana korespondencji, w ramach której organ podtrzymał argumentację wskazaną w powyższym piśmie w kolejnych pismach z dnia 6 marca 2012 r. i z dnia 27 marca 2012 r., stanowiących odpowiedzi na kolejne pisma skarżącego dotyczące tej samej kwestii - z dnia 5 marca 2012 r. i z dnia 23 marca 2012 r. W dniu 2 kwietnia 2012 r. skarżący złożył zażalenie na przewlekłość postępowania administracyjnego.

Organ zatem nie pozostawił pisma skarżącego bez jakiegokolwiek biegu. Jednocześnie jednak organ nie zauważył, iż pismo zawierało żądanie stanowiące impuls do wszczęcia postępowania, które należało rozpoznać we właściwej formie. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Do "innych uzasadnionych przyczyn" z powodu których postępowanie nie może być wszczęte należy zaliczyć w szczególności sytuację, w której żądanie jednostki dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Skoro zatem organ upatrywał niemożności prowadzenia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego zawartym w piśmie z dnia 22 stycznia 2012 r., to powinien był o tym wyrzec w postanowieniu wydanym w oparciu o powołany wyżej przepis art. 61a § 1 k.p.a. Skoro organ nie wydał takiego postanowienia, oznacza to pozostawanie w bezczynności, od daty upływu miesięcznego terminu załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Dla uznania bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Podlegają one także ocenie w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, gdzie sąd bada sprawność oraz skuteczność prowadzonego postępowania oraz zasadność jego przedłużania.

Mając na uwadze powyższe, wobec stwierdzonej bezczynności, na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono w pkt 1 wyroku o zobowiązaniu Komendanta Powiatowego Policji do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 7 dni, z uwzględnieniem regulacji, o której mowa w art. 61a k.p.a.

Oceniając w świetle art. 149 § 1a p.p.s.a. stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, w ocenie Sądu należało jednak uznać, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku. W orzecznictwie wskazuje się, że "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Akcentuje się przy tym, że rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości postępowania. Inaczej rzecz ujmując, naruszenie prawa "rażące" znaczy więcej niż "zwykłe" naruszenie prawa. W przedmiotowej sprawie natomiast, choć znacznie przekroczony został termin, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Z akt sprawy wynika bowiem, że po złożeniu wniosku przez skarżącego organ podjął działania w celu jego rozpoznania, co doprowadziło organ do przekonania, że żądanie zawarte we wniosku zostało już rozpoznane we wcześniej prowadzonym postępowaniu i brak jest podstaw do ponownego orzekania w tej sprawie. Uwzględnić należało także fakt, że organ informował skarżącego o zajętym stanowisku i powodach braku dalszego procedowania. W konsekwencji więc bezczynność organu - polegająca na tym, że pomimo podejmowania czynności w sprawie nie została ona zakończona w wymaganym terminie, wydaniem stosownego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, nie była tego rodzaju, aby można ją uznać za zaistniałą z rażącym naruszeniem prawa. Dla oceny, czy w sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne i wręcz przejawiać się w braku reakcji organu na wnioski, a takie działanie, zdaniem Sądu, nie miało miejsca w kontrolowanej w sprawie.

Należy też mieć na uwadze, iż w dniu 18 czerwca 2012 r. akta sprawy administracyjnej zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz ze skargą na przewlekłość postępowania i od tego czasu nie pozostawały w dyspozycji organu.

Rezultatem dokonanej przez Sąd oceny był brak orzeczenia w wyroku o grzywnie. Skoro bowiem zaistniała bezczynność nie miała kwalifikowanego charakteru, w ocenie Sądu, zbędne i niecelowe było orzekanie, na wniosek skarżącego, o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 149 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków

W niniejszej sprawie skarga wniesiona została dnia 22 maja 2012 r., zatem obowiązującym w tej dacie było Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. Nr 163, poz. 1349). Zgodnie z § 14 ust. 1 lit. c stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł.

Skarga kasacyjna wniesiona została w dniu 25 maja 2016 r., zatem obowiązującym wówczas było Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1805). Zgodnie z § 21 ust. 1 lit c opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji l w innej sprawie - 480 zł;

Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu w drugiej instancji:

a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł,

b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł,

c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł.

Zgodnie z obowiązującym obecnie Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. poz. 1715) § 21 ust. 1 lit c wynika, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji 240 zł.

Uwzględniono przy tym treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Z przepisu tego wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.