Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 738/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 272 ust. 8
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: par 9 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2502
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Informacją z dnia [...] maja 2020 r., znak [...], Prezydent Miasta ustalił dla O. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. (dalej "spółka", "skarżąca") opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej w wysokości [...] zł dalej "opłata) na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2, tj. na działce nr [...] obręb [...], położonej w S. przy ul. [...], robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej – za okres od 1 stycznia 2020 r. do 31 marca 2020 r.

W informacji wskazano, że opłata stała została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty wyrażonej w m˛ wielkości utraconej powierzchni biologicznie czynnej oraz czasu wyrażonego w latach zgodnie z art. 272 ust. 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310 ze zm., dalej "u.p.w.") oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r.

w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502, dalej "rozporządzenie RM").

Z uzasadnienia tej informacji wynikało, że dane do obliczenia opłaty uzyskano na podstawie oświadczeń za I, II i III kwartał 2018 r. wystawionych przez Prezesa spółki z dnia [...] stycznia 2019 r., uzupełnionych pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz w oparciu o informacje zawarte w Systemie Informacji Przestrzennej Miasta S., w tym decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie przez urządzenia wodne - skrzynki rozsączające wód opadowych do ziemi, wydanego dla przedmiotowej nieruchomości.

Spółka złożyła reklamację od ww. informacji, w której zakwestionowała obciążanie jej obowiązkiem zapłaty za zmniejszenie naturalnej retencji, wskazując na brak podstaw faktycznych i prawnych uzasadniających ustalenie opłaty z uwagi na to, że działka nr [...] ujęta jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Prezydent Miasta wydał w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję nr [...] na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 269 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 7, art. 272 ust. 8, 10, 22 i 23 u.p.w. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "K.p.a."), w której określił spółce opłatę w wysokości [...] zł za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na przedmiotowej nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji, przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, za okres od 1 stycznia

2020 r. do 31 marca 2018 r.

Organ wskazał, że opłata została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 8 u.p.w.

i § 9 rozporządzenia RM oraz podał dane przyjęte do jej obliczenia. Organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśnił, że przy obliczeniu opłaty wziął pod uwagę przesłanki w postaci powierzchni przedmiotowej działki i jej lokalizacji na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej; wykonanie robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mającym wpływ na zmniejszenie retencji; wyłączenie powyżej 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, skutkującej zmniejszeniem naturalnej retencji terenowej. Organ podał, że przedmiotowa nieruchomość posiada powierzchnię 9.771 m2, z czego 8.987 m2 objęte jest zabudową, co stanowi 90,28% całkowitej powierzchni nieruchomości. Organ wyjaśnił, że z uwagi przyjęte na ww. działce rozwiązanie w postaci wylotu kanalizacji deszczowej oraz zespołów skrzynek rozsączających, przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarach nieujętych

w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, zatem spełniona została przesłanka, uzasadniająca naliczenie opłaty. Na poparcie swoich twierdzeń organ przywołał wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 października 2018 r., o sygn. akt II SA/Sz 738/18. Organ wyjaśnił, że system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, o którym mowa w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. winien funkcjonować na danym obszarze, a nie tylko na nieruchomości zagospodarowanej w sposób, który doprowadził do zmniejszenia naturalnej retencji terenowej. Co więcej, samo funkcjonowanie systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej jest niewystarczające do przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka do ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Dodatkowo konieczne jest przyłączenie nieruchomości do funkcjonującego na danym obszarze systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nie została przyłączona do systemu kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej funkcjonującej w okolicy. Wody opadowe i roztopowe zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym odprowadzane są poprzez urządzenia wodne - skrzynki rozsączające do ziemi na terenie przedmiotowej nieruchomości, co było podstawa zwrócenia się przez organ do właściciela terenu o wypełnienie oświadczeń, zawierających inne niezbędne dane potrzebne do naliczenia opłaty. Zapisy operatu wodnoprawnego, na podstawie którego wydano decyzję, jak i samej decyzji, posłużyły dalej do wyboru przez organ odpowiedniego wskaźnika jednostkowej stawki opłat za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Organ przedstawił sposób wyliczenia opłaty.

Spółka złożyła skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzuciła organowi naruszenie:

1. art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., przez przyjęcie, iż na przedmiotowej nieruchomości doszło do zmniejszenia naturalnej retencji wodnej, podczas gdy nieruchomość wyposażona jest w system urządzeń wodnych w postaci:

- wylotów kanalizacji deszczowej;

- zespołu 220 skrzynek retencyjno-rozsączających do wprowadzania oczyszczonych ścieków deszczowych;

- urządzeń do podczyszczania ścieków opadowych (separatorów lamelowych zintegrowanych z piaskownikiem o nominalnym przepływie 15 dmł/s);

które to urządzenia wodne stanowią system kanalizacji, co jednoznacznie wskazuje na fakt, iż naturalna retencja wodna nieruchomości nie uległa zmniejszeniu;

2. art. 272 ust. 8 u.p.w., przez ustalenie opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, podczas gdy zdolność retencyjna nieruchomości nie uległa pomniejszeniu z uwagi na zainstalowany na nieruchomości system kanalizacji;

3. art. 269 u.p.w., w zw. 3 pkt 3a i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez zakwalifikowanie placów i dróg znajdujących się na działce nr [...] obręb [...] w S. jako obiektów budowlanych podczas gdy zgodnie ze wskazywanymi powyżej przepisami prawa budowlanego, drogi stanowią obiekty liniowe, a place - urządzenia budowlane;

4. § 9 pkt 1 rozporządzenia RM, przez jego zastosowanie, podczas gdy działka nr [...] z obrębu [...] w S. wyposażona jest w system urządzeń wodnych

w postaci:

- wylotów kanalizacji deszczowej;

- zespołu 220 skrzynek retencyjno-rozsączających do wprowadzania oczyszczonych ścieków deszczowych;

- urządzeń do podczyszczania ścieków opadowych (separatorów lamelowych zintegrowanych z piaskownikiem o nominalnym przepływie 15 dm3/s),

które to w konsekwencji stanowią, iż nieruchomość jest ujęta w system kanalizacji zamkniętej bądź otwartej;

5. art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., przez:

a. nieuzasadnione przyjęcie, że na działce nr [...] obręb [...] w S. doszło do zajęcia powierzchni biologicznie czynnej o wartości ponad 70% powierzchni działki, podczas gdy na przedmiotowej nieruchomości posadowione są budynki, drogi oraz place, co nie pozwala na uznanie, iż doszło do zajęcia ponad 70% powierzchni biologicznie czynnej, a tym samym wymierzenia opłaty w oparciu

o treść art. 272 u.p.w.;

b. pominięciu, że działka nr [...] obręb [...] w S. wyposażona jest

w system urządzeń wodnych w postaci:

- wylotów kanalizacji deszczowej;

- zespołu 220 skrzynek retencyjno-rozsączającym do wprowadzania oczyszczonych ścieków deszczowych;

- urządzeń do podczyszczania ścieków opadowych (separatorów lamelowych zintegrowanych z piaskownikiem o nominalnym przepływie 15 dm3/s),

które to w konsekwencji stanowią, iż nieruchomość jest ujęta w system kanalizacji zamkniętej bądź otwartej, a ziemia na działce nr [...] obręb [...] stanowi miejsce odprowadzania wody zgodnie z treścią pozwolenia wodno-prawnego z dnia [...] września 2011 r. wydanego przez Prezydenta Miasta nr [...];

6. art. 7 i art. 8 K.p.a., przez brak precyzyjnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci braku weryfikacji systemu kanalizacji posadowionego na działce nr [...] z obrębu [...] w S., co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych rzutujących na ustalenie merytorycznie wadliwego obowiązku podważającego zaufanie obywateli do organów

administracji publicznej;

7. art. 7a K.p.a., przez ustalenie opłaty, a tym samym nałożenie na stronę obowiązku w oparciu o brak definicji legalnych i jednoznaczne wskazanie czy system kanalizacji posadowiony na działce skarżącego ma charakter zamknięty czy otwarty, posiłkowanie się interpretacjami i wykładnią z aktów prawnych niższych rangą (vide: rozporządzenia), tudzież definicjami słownikowymi podczas gdy wskazany przepis postępowania nakazuje organom administracji publicznej - w sytuacjach, w których pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej - wątpliwości te rozstrzygać na korzyść strony;

8. art. 7b w zw. z art. 77 ust. 1 K.p.a., przez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w postaci braku uwzględnienia decyzji z dnia [...] września 2011 r., wydanej przez Prezydenta Miasta nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, która w swojej treści zawiera informacje dotyczące wyposażenia działek nr [...] i [...] obręb [...] w S. przy ul. [...] w urządzenia wodne w postaci wylotów kanalizacji deszczowej oraz skrzynek retencyjno-rozsączających, wskazuje, iż odbiornikiem ścieków i wód opadowych jest ziemia, a więc powierzchnia biologicznie-czynna w postaci działki nr [...], [...] obręb [...] w S., oraz, a może przede wszystkim wskazuje na brak zmniejszenia zdolności retencyjnej działek nr [...] i [...] obręb [...] w S., co

w konsekwencji przekłada się na wadliwie ustalone okoliczności faktyczne, rzutujące na treść wydanej decyzji;

9. art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i 3 K.p.a. (powinno być art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a – dopisek Sądu), przez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych polegających na braku wskazania dlaczego opłata za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej została określona dla całej powierzchni nieruchomości.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z:

- oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego wraz z opisem technicznym;

- planu sytuacyjnego kanalizacji deszczowej rozsączającej;

- mapy powykonawczej;

- decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r. nr [...]

na okoliczność spełnienia przez skarżącą wymagań wynikających z przepisów u.p.w., tj. istnienia urządzeń systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, niezmniejszenia zdolności retencyjnej nieruchomości gruntowej.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, w którym podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wskazał na wyroki WSA

w Szczecinie w sprawach dotyczących przedmiotowej nieruchomości za inne okresy rozliczeniowe zapadłe w stosunku do skarżącej.

Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd rozstrzygnął w postanowieniu z dnia [...] października 2020 r.

Sąd postanowił na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 106 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), dalej "p.p.s.a.", oddalić wnioski dowodowe dołączone do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje:

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy u.p.w., w których ujęto regulacje związane z korzystaniem z wód i z usługami wodnymi, z czym wiąże się obowiązek uiszczania opłat, który stanowi jeden

z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami.

Zgodnie z art. 34 pkt 4 u.p.w., jako szczególne korzystanie z wód zakwalifikowane zostało wykonywanie na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie naturalnej retencji terenowej przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Stosownie do postanowień art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w., opłatę za usługi wodne uiszcza się za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m2 robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Jak wynika z powyższego przepisu, przesłankami skutkującymi obowiązkiem poniesienia przedmiotowej opłaty są:

- odpowiednia powierzchnia (powyżej 3.500 m2) i lokalizacja nieruchomości na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej,

- wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej, poprzez wykonywanie robót i obiektów budowlanych trwale związanych

z gruntem, skutkujące zmniejszeniem naturalnej retencji terenowej.

Wskazać należy, że dane dotyczące powierzchni nieruchomości ustalone zostały na podstawie oświadczenia spółki z dnia [...] stycznia 2019 r., w którym wskazano, że powierzchnia nieruchomości wynosi 9.771 m2, w tym powierzchnia zabudowy (w skład której wchodzą: zabudowa, magazyny, inne obiekty budowlane,

a także parkingi, chodniki i inne szczelne powierzchnie wchodzące w skład nieruchomości) to 8.987 m2, zaś powierzchnia biologicznie czynna wynosi 784 m2.

Zasadniczą sporną kwestią w sprawie jest to, czy istniejące na terenie przedmiotowej nieruchomości urządzenia wodne służące do odprowadzania wód opadowych powinny być zakwalifikowane, jako istniejący system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, którego istnienie, w ocenie skarżącej, wyklucza możliwość naliczenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej tych wód, tj. czy jej nieruchomość powinna być zakwalifikowana jako obszar objęty systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej.

Rozważając tę kwestię należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. posłużył się pojęciem "nieruchomości" oraz odwołał się do jej usytuowania na "obszarach", nieujętych w system kanalizacji. Prawodawca odróżnił zatem powierzchnię samej nieruchomości od powierzchni obszaru tej nieruchomości nieujętego w systemie kanalizacji. Przepisy u.p.w. wielokrotnie odwołują się do pojęcia obszaru rozumianego jako część przestrzeni. Dotyczy to m.in. obszarów dorzeczy (art. 16 pkt 31), obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi (art. 16 pkt 33), obszarów szczególnego narażenia powodzią (art. 16 pkt 34), regionów wodnych (art. 16 pkt 46), zlewni (art. 16 pkt 77). Każde z tych pojęć zasadniczo odnosi się do większych powierzchniowo obszarów (por. M. Białek, D. Chojnacki,

T. Grabarczyk "Opłaty za usługi wodne w nowym prawie wodnym", wyd. z 2018 r.,

s. 46-47). Zdaniem Sądu, obszar w rozumieniu art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. to pojęcie szersze od samej nieruchomości, której dane postępowanie dotyczy.

Wskazać należy, że przepisach u.p.w. brak jest definicji "systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". W ocenie Sądu, należy przez to pojęcie rozumieć zespół urządzeń służących do odprowadzania z danego obszaru wód opadowych

i roztopowych. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 11 października 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 738/18, zgodnie z którym intencją prawodawcy było objęcie opłatą za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej tych podmiotów, których nieruchomości nie znajdują się na obszarach ujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej, co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Nie jest zatem wystarczające istnienie na danej nieruchomości systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej, jeżeli system ten nie współfunkcjonuje

z istniejącym na danym obszarze (a nie wyłącznie na danej nieruchomości) systemem kanalizacji.

Zdaniem Sądu, nie wyłącza zatem z obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji zebranie wód opadowych i roztopowych przez skarżącą poprzez istniejący na danej nieruchomości system. W analizowanym przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. nie chodzi o zebranie wód z opadów atmosferycznych do jakiegokolwiek wewnętrznego systemu kanalizacji, ale o ich odprowadzenie do systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych

i roztopowych, czyli odpowiednio w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania odpadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Istotne są tu pojęcia "obszar" oraz "system kanalizacji", wskazujące na zewnętrzny wobec nieruchomości zabudowanej w sposób określony w art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w. aspekt odprowadzania wód opadowych. Z powyższego wynika, że urządzenia wodne na określonej nieruchomości, służące zbieraniu i odprowadzaniu wód opadowych

z terenu zabudowanego do wewnętrznego systemu kanalizacji, nie stanowią systemu kanalizacji, o którym mowa w ww. przepisie.

Wskazać należy, że obowiązek poniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji wód jest opłatą alternatywną do opłaty za usługi wodne, wiążące się

z odprowadzaniem do wód, wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast (art. 35 ust. 3 pkt 7 u.p.w.). Przy tym opłaty za odprowadzanie do wód - wód opadowych i roztopowych pobiera Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, a za zmniejszenie retencji - organ administracji samorządowej szczebla gminnego.

Obowiązek uiszczenia przedmiotowej opłaty jest ściśle związany z wykonaniem na nieruchomości robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, mających wpływ na zmniejszenie retencji. Zgodnie z definicją obiektu budowlanego sformułowaną w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U.

z 2020 r. poz. 1333, dalej "u.p.b."), pojęcie to oznacza budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych.

Nietrafny okazał się zatem podnoszony w skardze argument, jakoby organ błędnie zakwalifikował drogi wewnętrzne na nieruchomości jako obiekty budowlane wobec definicji obiektów liniowych, o jakich mowa w art. 3 pkt 3a u.p.b. W myśl tego przepisu, ilekroć w tej ustawie mowa jest o obiekcie liniowym – należy przez to rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość,

w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna

i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Skoro w samej definicji obiektu liniowego prawodawca jego charakterystykę rozpoczął od wskazania, że jest to obiekt budowlany, kwestionowanie przez stronę skarżącą uznania drogi za obiekt budowlany jest niezrozumiałe.

Z kolei place postojowe to urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, jakim jest droga (art. 3 pkt 9 u.p.b.). Niewątpliwie stanowią one efekt wykonanych robót budowlanych, których skutkiem jest zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Zarówno drogi wewnętrzne, jak i place postojowe są trwale związane z gruntem i wyłączają powierzchnię nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej. Pojęcie "terenu biologicznie czynnego", wynikające

z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), oznacza teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie (§ 3 pkt 22 rozporządzenia MI).

Za niezasadny należy także uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organ

§ 9 pkt 1 rozporządzenia RM. Zgodnie z tym przepisem, jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonywania na nieruchomości o powierzchni powyżej 3.500 m˛ robót lub obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem mających wpływ na zmniejszenie tej retencji przez wyłączenie więcej niż 70% powierzchni nieruchomości z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji otwartej lub zamkniętej wynoszą:

1) bez urządzeń do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,50 zł za 1 m2 na 1 rok;

2) z urządzeniami do retencjonowania wody z powierzchni uszczelnionych

o pojemności:

a) do 10% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych

z gruntem - 0,30 zł za 1 m2 na 1 rok,

b) od 10 do 30% odpływu rocznego z obszarów uszczelnionych trwale związanych

z gruntem - 0,15 zł za 1 m2 na 1 rok,

c) powyżej 30% odpływu rocznego z powierzchni uszczelnionych trwale związanych z gruntem - 0,05 zł za 1 m2 na 1 rok.

Jak wynikało z treści zaskarżonej decyzji, organ uwzględniając okoliczność, że na terenie nieruchomości znajdują się skrzynki rozsączające o pojemności retencyjnej 84,67 m2, obniżył jednostkową stawkę opłaty z 0,50 zł do 0,30 zł za m2.

Z przyczyn, o których była już mowa powyżej, fakt zastosowania na terenie danej nieruchomości tego typu urządzeń nie oznacza jeszcze, że została ona ujęta

w system kanalizacji zamkniętej lub otwartej. Sąd podzielił zatem stanowisko organu, że brak było podstaw do wyłączenia przedmiotowej nieruchomości z opłat za zmniejszenie retencji.

Wskazać należy również, że z ustaleń organu wynikało, iż ponad 90% przedmiotowej nieruchomości zostało zabudowane w sposób ograniczający retencję wód z opadów atmosferycznych, przy czym nieruchomość ta nie została przyłączona do systemu kanalizacji zamkniętej lub otwartej funkcjonującej w okolicy.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że organ w sposób prawidłowy ustalił sporną opłatę

i wyjaśnił sposób jej obliczenia oraz wskazał stosowne przepisy.

Bezsporne było w sprawie, że wody opadowe i roztopowe zgodnie

z pozwoleniem wodnoprawnym wydanym spółce przez Prezydenta Miasta w dniu [...] września 2011 r. (decyzja nr [...]), odprowadzane są poprzez urządzenia wodne – skrzynki retencyjno-rozsączające znajdujące się na terenie tej nieruchomości. Zatem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego

w zakresie art. 269 oraz 272 ustawy Prawo wodne poprzez przyjęcie, że na działce dochodzi do zmniejszenia retencji wodnej, pomimo iż nieruchomość wyposażona jest w system urządzeń wodnych, uznać należy za nieuzasadniony.

W konsekwencji nie sposób za uzasadnione uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy,

a więc art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a., a także art. 7a K.p.a. i art. 11

w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a.

W ocenie Sądu, organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, dokonał jego oceny i wwiódł z niego logiczne wnioski. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżąca wywodzi inne wnioski niż organ, nie świadczy

o tym, że organ naruszył w sprawie przepisy postępowania administracyjnego. Organ w zaskarżonej decyzji poprawnie ustalił stan faktyczny oraz wskazał stosowne przepisy prawa i wyjaśnił ich zastosowanie. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały żadne wątpliwości interpretacyjne odnośnie art. 269 ust. 1 pkt 1 u.p.w, zaś przeprowadzona przez organ wykładnia spornych przepisów była prawidłowa, przy tym przekonująca i merytorycznie uzasadniona.

Odnośnie złożonych wniosków dowodowych, wskazać należy, że Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania

w sprawie. W ocenie Sądu, dokumenty dołączone do skargi nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż potwierdzają one bezsporną okoliczność, tj. fakt wyposażenia przedmiotowej działki w odpowiednie urządzenia. wskazywane przez stronę, jednak okoliczność ta jest bezsporna. Ponadto odpis decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2011 r. znajduje się w aktach administracyjnych.

W niniejszej sprawie Sąd podzielił swoje dotychczasowe stanowisko

w sprawach ze skarg skarżącej dotyczących opłaty związanej z przedmiotową nieruchomością (por. wyroki: z dnia 11 lutego 2021 r. o sygn. akt II SA/Sz 430/20;

z 10 września 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 196/20; z dnia 13 sierpnia 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 1187/19; z dnia 16 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 1189/19; z dnia

9 lipca 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 1188/19; z dnia 6 lutego 2020 r. o sygn. akt II SA/Sz 775/19 i II SA/Sz 776/19, z dnia 29 listopada 2019 r. o sygn. akt II SA/Sz 774/19).

Przywołane orzeczenia sądowe dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.