Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 104/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1; art. 145 § 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania należności wynikającej z długu celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] roku Nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 1.495,00 (tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...], Nr [...].

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 51, art. 65 ust. 1, ust. 5 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 2, ust. 3, art. 78 ust. 2 i ust. 3, art. 201 ust. 1a, ust. 2 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 215 ust. 1 myślnik pierwszy, art. 217 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19.10.1992 ze zm.), art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 1987 r. ze zm.), art. 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 195 z dnia 19 lipca 2001 roku; Rozdział 11 – Stosunki Zewnętrzne, Tom 38 – Wydanie Specjalne PL-2004 Dz. Urz. UE).

Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, organ I instancji decyzją z dnia [...] dokonał retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (w postaci cła antydumpingowego), w kwocie 6.936,50 zł i powiadomił stronę o zarejestrowaniu tej kwoty. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w dniu 14 stycznia 2005 roku, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu żarówki energooszczędne 15W w ilości 10.000 sztuk objęte uprzednio procedurą składu celnego. Strona zadeklarowała dla w/w towaru kod Wspólnej Taryfy Celnej 8539 22 90 90 (ze stawką celną 2,7% od jego wartości celnej), obejmujący pozostałe żarówki z wyłączeniem promienników lamp nadfioletu lub podczerwieni, o mocy nieprzekraczającej 200W i do napięć przekraczających 100V. W dniu 30 listopada 2006 roku wszczęte zostało z urzędu postępowanie celne dotyczące w/w zgłoszenia celnego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ uznał, że partia żarówek objętych procedurą dopuszczenia do obrotu to lampy wyładowcze fluorescencyjne z termokatodą, niezakończone z obu stron kapturkami, a elektroniczny układ zapłonowo – stabilizacyjny tych lamp jest zintegrowany ze szklaną bańką i umieszczony w trzonku, tj. w/w lampy są elektronicznie kompaktowe z jedną, lub więcej szklanymi bańkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi przymocowanymi do podstawy lampy, lub włączonymi do jej podstawy. Ustalenia te potwierdza Wiążąca Informacja Taryfowa Nr PL- WIT-2005-01035 wydana na wniosek A. w dniu 30 listopada 2005 roku. Dokument ten odnosi się do towarów sprowadzonych przez stronę na podstawie dokumentu [...]. Dostawcą wszystkich świetlówek sprowadzonych przez stronę jest chińska firma B. Nadto organ wskazał, że na wszystkich fakturach wystawionych przez dostawcę towar ten jest identycznie opisany i że dysponuje próbkami towarów złożonych w składzie celnym na podstawie dokumentów [...] i [...]. Jak podał organ ustalenia w tym zakresie nie są sporne.

Na tej podstawie organ I instancji ocenił, że towar objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie dokumentu SAD z dnia [...], należy klasyfikować do kodu 8539 31 90 95 Wspólnej Taryfy Celnej (ze stawką celną 2,7% od wartości celnej towaru), obejmującej pozostałe elektronicznie kompaktowe fluoroscencyjne lampy wyładowcze z jedną lub więcej szklanymi bańkami, ze wszystkimi elementami oświetleniowymi przymocowanymi do podstawy lampy lub włączonymi do jej podstawy. Tymczasem w w/w zgłoszeniu celnym towar ten został zaklasyfikowany niewłaściwie do kodu 8539 22 90 90 Wspólnej Taryfy Celnej (ze stawką 2,7% od wartości celnej towaru), obejmującego pozostałe żarówki z wyłączeniem promienników lampowych nadfioletu lub podczerwieni, o mocy nieprzekraczającej 200W i do napięć przekraczających 100V.

Zgodnie z art. 1 ust 1 i ust 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, od dnia 20 lipca 2001 roku na towary objęte kodem CN ex 8539 31 90 (kod TARIC 8539 31 90 91, zastąpiony w dniu 11 września 2004 roku kodami 8539 31 90 92 i 8539 31 90 95), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe. Stawka tego cła, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, w przypadku przywozu towarów od innych producentów niż wymienionych w rozporządzeniu, wynosi 66,1%, a dodatkowy kod TARIC określony został jako A 999.

Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż na przywóz przedmiotowych świetlówek zaimportowanych na podstawie w/w dokumentu SAD, należne było ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 66,1 % ceny netto na granicy Wspólnoty. Z brzmienia art. 4 pkt 9 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej WKC) wynika, że cło antydumpingowe zawiera się w pojęciu należności celnych przywozowych i stanowi jeden z elementów długu celnego. Zgodnie z regulacją art. 220 ust. 1 WKC jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Na tej podstawie organ dokonał retrospektywnego zaksięgowania długu celnego (cła antydumpingowego) w określonej kwocie.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z regulacją art. 65 ust. 5 Prawa celnego, organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiącej różnicę między kwotą należną, a kwotą pobraną. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji uznał, że strona nie wykazała, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym, spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Owszem strona powoływała się na fakt prowadzenia ustaleń w m. in. Informacji Izby Celnej w Warszawie i w Ł., czego dowodem były przedstawione przez stronę bilingi. Tym niemniej organ ustalił, że powołane przez stronę instytucje nie mogły udzielić takiej informacji. Strona mogła zostać, w toku rozmów telefonicznych, poinformowana m. in. o możliwości złożenia wniosku o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej, bądź o aktach prawnych, regułach taryfikacji oraz budową taryfy celnej. Na tej podstawie organ uznał, że strona prowadząc konsultacje telefoniczne z określonymi instytucjami nie mogła otrzymać jednoznacznej i wiążącej informacji dotyczącej kodu CN dotyczącego importowanego towaru. Strona w toku postępowania powoływała się także na rozbieżności w określeniu importowego towaru między Polską Normą, a Kwalifikacją Taryfową, co mogło mieć wpływ na błędne jego zataryfikowanie. Tym niemniej, zdaniem organu, w imieniu strony zgłoszenia celnego dokonywał pracownik, będący agentem celnym, który powinien wiedzieć, że kwalifikacji towarów dokonuje się zgodnie Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Na tej podstawie organ uznał, że odsetki od długu celnego są należne.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł., wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Strona kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie podania przesłanek, jakimi kierował się organ I instancji pomijając wyjaśnienia strony oraz brak uzasadnienia ze wskazaniem przesłanek, jakimi kierował się organ pomijając niektóre okoliczności podnoszone przez stronę oraz błąd w ustaleniach faktycznych. W motywach odwołania strona wskazała, że organ pominął okoliczności korzystne dla strony – tj. rozbieżności w zakresie kwalifikacji celnej żarówek energooszczędnych, posługiwanie się różnym nazewnictwem. Z jednej strony nazwa normatywna posługuje się pojęciem lampy samostatecznikowej do ogólnych celów oświetleniowych (PN-EN 60968:2000). Stąd też właściwym było określenie przedmiotowych żarówek z uwagi na niski pobór energii elektrycznej jako żarówki energooszczędne, dla których właściwy byłby kod PCN 8539 22 90 90. Konsekwentnie więc, normowa definicja przedmiotowych żarówek nie odpowiada swym brzmieniem dla klasyfikacji celnej, uznającym przedmiotowe żarówki jako lampy wyładowcze, fluorescencyjne z termokatodą – PCN 8539 31 90 95. Nadto, w ocenie strony organ tylko częściowo ustosunkował się do argumentów strony i błędnie przyjął, że osoba dokonująca zgłoszenia w imieniu strony występowała jako agent celny oraz, iż miała możliwość oceny czy zgłaszane żarówki nie są żarówkami z żarnikiem.

Dyrektor Izby Celnej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 14 stycznia 2008 roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 WKC, w przypadku powstania długu celnego wymagane zgodnie z prawem należności określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje m.in. towarową Nomenklaturę Scaloną stawki i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł, oraz opłat przywozowych ustanowionych w ramach wspólnej polityki rolnej lub na podstawie odrębnych przepisów mających zastosowanie do niektórych towarów uzyskiwanych w wyniku przetworzenia produktów rolnych. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega określonym zasadom, na których jest oparta oraz Ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Kod towarowy składa się kodu 10-cyfrowego, przy czym pierwszych sześć cyfr zawiera kod określony w ramach Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów.

Sprowadzony przez stronę towar, tj. świetlówki energooszczędne, to lampy wyładowcze fluorescencyjne z termokatodą z integralnym urządzeniem stabilizującym oraz sterującym zapłonem. Ustalenie takie wynikają z dowodów zgromadzonych w postępowaniu, a w szczególności oświadczenia Prezesa Zarządu A. z dnia 8 sierpnia 2005 roku oraz dokumentów zgromadzonych w postępowaniu o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej. Klasyfikacja taryfowa wskazana przez stronę w zgłoszeniu celnym do kodu 8539 22 90 90 Wspólnej Taryfy Celnej (ze stawką 2,7%) obejmującego pozostałe żarówki z wyłączeniem promienników lampowych nadfioletu lub podczernieni; pozostałe o mocy nieprzekraczającej 200W i do napięć przekraczających 100 V, jest nieprawidłowa i niezgodna z Regułą 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Sprowadzone towary w postaci żarówek energooszczędnych należy klasyfikować do kodu 8539 31 90 95 Wspólnej Taryfy Celnej (ze stawką celną 2,7% od wartości celnej towaru). Tymczasem, zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001 roku nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 195 z dnia 19 lipca 2001 roku), od dnia 20 lipca 2001 roku na towary objęte kodem CN ex 8539 31 90 (kod TARIC 8539 31 90*91, zastąpiony 11 września 2004 roku kodami: 8539 31 90 92 i 8539 31 90 95), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe. Stawka tego cła, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Wspólnoty, przed ocleniem, w przypadku przywozu towarów od innych producentów niż wymienionych w rozporządzeniu, wynosi 66,1% a dodatkowy kod TARIC określony został jako: A999. W tej sytuacji organ stwierdził, iż na przywóz towarów zaimportowanych przez stronę na podstawie określonego zgłoszenia celnego, należne było ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 66,1% ceny netto na granicy Wspólnoty. Zgodnie ze zgromadzonymi w sprawie dokumentami cena netto sprowadzonego towaru wynosiła 10.494 PLN. Przy zastosowaniu stawki 66,1% ostateczne cło antydumpingowe wynosi zatem 6.936,50 PLN.

Zdaniem organu, strona powinna na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa Celnego, zapłacić również odsetki. Zgodnie z tym przepisem organ celny pobiera odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od dnia powstania długu celnego od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną, a kwotą pobraną. Jak ocenił organ strona w toku postępowania nie wykazała, że podanie nieprawidłowych danych w w/w zgłoszeniu celnym, spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania. Ustosunkowując się do podniesionej przez stronę okoliczności, iż kwalifikacji taryfowej dokonała w oparciu o informacje uzyskane w Izbie Celnej w Ł. i Warszawie oraz Ministerstwie Gospodarki w Warszawie, organ szczegółowo opisał treść informacji udzielanych przez powołane instytucje. Z tych ustaleń wynika bezspornie, że strona prowadząc telefoniczne konsultacje z określonymi instytucjami, nie mogła uzyskać jednoznacznej informacji dotyczącej klasyfikacji żarówek energooszczędnych. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tych instytucjach zasadą jest informowanie stron o możliwości wystąpienia o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej. Na tej podstawie organ uznał, że strona nie udowodniła, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania. Niedbalstwo jako forma lekkomyślności nieumyślnej charakteryzuje się powinnością i możliwością przewidzenia określonego zdarzenia, gdyby sprawca zachował wymaganą w danych warunkach ostrożność (należytą staranność). Działania strony (telefoniczne konsultacje z informacją celną) nie wskazują na to, że wykazała się ona należytą starannością.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że owszem istnieje rozbieżność w ocenie charakteru żarówek energooszczędnych w kontekście klasyfikacji celnej, jak również zamienne posługiwanie się różnym nazewnictwem dla żarówek. Zdaniem organu, nazewnictwo stosowane w różnych obszarach branży elektronicznej wynikające z ustanowionych w tym zakresie odrębnych regulacji, może odbiegać od sformułowań użytych w nomenklaturze towarowej taryfy celnej i tym samym nie może stanowić podstawy do orzekania w sprawach dotyczących wymiaru cła. Dla potrzeb celnych podstawą prawną wydawanych decyzji są wyłącznie przepisy prawa celnego, w tym dla potrzeb klasyfikacji taryfowej, wiążące są postanowienia dotyczące nomenklatury towarowej nawet wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach, publikacjach, normach czy opiniach rzeczoznawców.

Jak wyjaśnił organ, na uwzględnienie nie zasługuje również kolejny zarzut strony, iż funkcjonariusze celni bezkrytycznie przyjęli kod taryfikacji wskazany przez stronę. Zgłoszenie celne jest czynnością materialno-techniczną, w której organ celny sprawdza tylko spełnienie wymogów formalnych (czy zostało złożone na prawidłowym formularzu i czy zawiera wszystkie wymagane dokumenty). Natomiast, po zwolnieniu towaru organ celny uprawniony jest do przeprowadzenia kontroli a posteriori. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 78 ust. 2 i 3 WKC, po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. skorzystał ze swoich uprawnień wynikających z art. 78 ust. 2 i 3 WKC i wszczął postępowanie w niniejszej sprawie.

W skardze na powyższą decyzję strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania do czasu rozstrzygnięcia skargi oraz zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania. Strona kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegających na nieprawidłowym ustaleniu, iż żarówki energooszczędne mimo ich szczególnego charakteru (niski pobór energii) winny być zakwalifikowane jako kompaktowe lampy wyładowcze ze scaloną elektroniką, mimo iż importowane towary w rzeczywistości są żarówkami, a tym samym zakwalifikowane powinny być do kodu WTC 8539 22 90 90. Nadto strona zarzuciła naruszenie art. 65 ust. 5 Prawa celnego poprzez przyjęcie, iż czynności podejmowane przez stronę w zakresie ustalenia prawidłowego kodu Wspólnotowej Taryfy Celnej.

W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła zarzuty tożsame z wskazanymi w odwołaniu dodając, że zgromadzone w toku postępowania oświadczenia instytucji, w których strona uzyskiwała informacje i następna ich ocena, w konfrontacji z dowodami w postaci bilingów, nie może być uznana za prawidłową. Zaniechanie przez stronę ze skorzystania z instytucji Wiążącej Informacji Taryfowej, nie może być uznane za zaniedbanie strony. Zdaniem strony, w celu odstąpienia od poboru odsetek wystarczające jest wykazanie, iż strona zachowała należytą staranność w zakresie ustalenia prawidłowego kodu taryfy celnej, poprzez inne czynności niż uzyskanie Wiążącej Interpretacji Taryfowej.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji.

W toku postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2008 roku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy celne naruszyły przepisy prawa materialnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu była klasyfikacja taryfowa żarówek energooszczędnych. Sporna pozostawała kwestia czy produkt ten winien zostać zaklasyfikowany do kodu 83 39 31 90 95 Wspólnej Taryfy Celnej jak przyjęły to organy celne czy też do kodu 85 39 22 90 90 jak wnioskowała o to skarżąca spółka.

Zgodnie z treścią art. 20 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w przypadku powstania długu celnego, wymagane, zgodnie z prawem, należności określane są na podstawie Taryfy Wspólnot Europejskich. Taryfa ta obejmuje między innymi towarową Nomenklaturę Scaloną, stawki celne i inne elementy opłat normalnie stosowane do towarów objętych Nomenklaturą Scaloną odnośnie ceł. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom, określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom zapewniającym jednolitą interpretację co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Według 1-ej Ogólnej Reguły Interpretacyjnej Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów.

W myśl 6-ej Ogólnej Reguły Interpretacyjnej Nomenklatury Scalonej dla celów prawnych, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji przeprowadzona jest zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do niej uwagami, z uwzględnieniem zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywalne. Dla celów rej reguły stosuje się również odpowiednie uwagi do sekcji i działów, chyba, że z kontekstu wynika inaczej.

Kod 85 39 31 90 95 Wspólnej taryfy Celnej obejmuje:

85 39 Żarówki lub lampy wyładowcze, włączając zespoły nierozbieralnych wkładów reflektorów oraz promienniki lampowe nadfioletu lub podczerwieni; lampy łukowe.

- Lampy wyładowcze, z wyjątkiem promienników lampowych nadfioletu

85 39 31--Fluoroscencyjne z termokatodą

85 39 31 00 ---Zakończone z obu stron kapturkami

85 39 31 90 ---Pozostałe

85 39 31 90 92 ----Pozostałe

-----Pozostałe

------Kompaktowe lampy wyładowcze ze scaloną elektroniką zasilane

prądem zmiennym (włącznie z kompaktowymi lampami wyładow-

czymi ze scaloną elektroniką zasilanymi zarówno prądem zmien-

nym jak i stałym) z jedną lub więcej szklanymi rurkami ze wszyst-

kimi elementami oświetleniowymi i elektronicznymi częściami

składowymi przymocowanymi do trzonka lampy lub w niego

wmontowanymi

85 39 31 90 92 ------Przywożone z Wietnamu, Pakistanu lub z Filipin

85 39 31 90 95 ------Pozostałe

Natomiast kod 85 39 22 90 90 Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje:

85 39 21 – Pozostałe żarówki z wyłączeniem promienników lampowych nadfioletu lub

podczerwieni

85 39 22 --Pozostałe o mocy nieprzekraczającej 200 W i do napięć przekraczających

100 V

85 39 22 10---Żarówki reflektorowe

85 39 22 90---Pozostałe

85 39 22 90 10----Lampy oświetleniowe, do stosowania w niektórych rodzajach

statków powietrznych

85 39 22 90 90----Pozostałe

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem importu są świetlówki energooszczędne. Są to lampy wyładowcze fluoroscencyjne z termokatodą z integralnym urządzeniem stabilizującym oraz sterującym zapłonem i nie są one zakończone z obu stron kapturkami. Są to lampy elektroniczne kompaktowe z jedną lub więcej szklanymi bańkami ze wszystkimi elementami oświetleniowymi przymocowanymi do podstawy lampy lub włączonymi do jej podstawy. Wynika to z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej nr PLPL-WIT-2005-01035, a w szczególności z pism Pracowni Lamp Wyładowczych Instytutu Elektrotechniki w Warszawie. Należy zaznaczyć, iż Wiążąca Informacja Taryfowa nr PLPL-WIT-2005-01035 została wydana na wniosek strony skarżącej i dotyczyła towaru objętego dokumentem SAD {...]. Dostawcą świetlówek objętych tym dokumentem oraz zgłoszeniem celnym w niniejszej sprawie jest ta sama firma, tzn. B. i na wszystkich fakturach wystawionych przez dostawcę towar ten jest identycznie opisany. Organy celne dysponowały próbkami świetlówek pobranymi w niniejszej sprawie. Opakowanie tych próbek, ich wygląd i oznaczenie odpowiada zdjęciom stanowiącym załącznik do WIT nr [...]. Prowadzi to do wniosku, iż istnieje tożsamość świetlówek sprowadzonych w niniejszej sprawie oraz tych, których dotyczy Wiążąca Informacja Taryfowa. Okoliczność ta nie była zresztą sporna i spółka jej nie kwestionowała w postępowaniu przed organami celnymi.

Opierając się na Wiążącej Informacji Taryfowej z 30 listopada 2005 r. oraz dokumentacji zgromadzonej w tym postępowaniu a także uwzględniając treść Reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, organy celne słusznie zaklasyfikowały sprowadzony towar do kodu 85 39 31 90 95.

Klasyfikacja taryfowa wskazana przez stronę w zgłoszeniu celnym jest nieprawidłowa i niezgodna treścią Reguł 1 i 6 ORINS. Zgodnie z treścią Not Wyjaśniających do Taryfy Celnej (M.P. z 2006 r. Nr 86, poz.880) pozostałe żarówki z wyłączeniem promienników lampowych nadfioletu lub poczerwieni, o mocy nieprzekraczającej 200 W i do napięć nieprzekraczających 100 V (kod 85 39 22) są to lampy, w których promieniowanie świetlne wytwarza odpowiedni żarnik (metalowy lub węglowy) rozgrzewany do stanu żarzenia przepływającym przez niego prądem elektrycznym. Natomiast w myśl tych samych Not Wyjaśniających, lampy wyładowcze, inne niż promienniki lampowe nadfioletu (kod 85 39 31) to lampy mające bańkę szklaną lub kwarcową, zaopatrzoną w elektrody i zawierające wewnątrz albo gaz o niskim ciśnieniu, który świeci pod wpływem wyładowań elektrycznych albo substancję wydzielającą parę o podobnych właściwościach. W rozpoznawanej sprawie sprowadzone żarówki nie posiadają żarników (metalowych lub węglowych), które rozgrzane do stanu żarzenia wytwarzają promieniowanie świetlne, lecz mają elektrody emitujące elektrony pod wpływem temperatury(termokatody) i powodujące wyładowania łukowe. Są to więc lampy wyładowcze i winny być one klasyfikowane do kodu 85 39 31. Zaklasyfikowanie ich do kodu 85 39 22 byłoby sprzeczne z Regułami 1 i 6 ORINS, zgodnie z którymi klasyfikacje towaru należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów zaś klasyfikacja do podpozycji tej samej pozycji, przeprowadzona jest zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do niej uwagami.

Konsekwencją uznania, iż sprowadzone żarówki winny zostać zaklasyfikowane do kodu 85 39 31 90 95 było nałożenie cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia Rady(WE) nr 1470/2001 z dnia 16 lipca 2001r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz świetlówek kompaktowych ze scaloną elektroniką (CFL) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L 01.185.8 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i ust. 2 wymienionego rozporządzenia od dnia 20 lipca 2001 r. na towary objęte kodem CN ex 85 39 31 90 (kod TARIC 85 39 31 90 91, zastąpiony od 11 lipca 2004r. kodami 85 39 31 90 92 i 85 39 31 90 95), pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe. Stawka tego cła, w przypadku przywozu towarów od innych producentów niż wymienionych w rozporządzeniu, wynosi 66,1% ceny netto towaru a dodatkowy kod TARIC określony został jako A999. W rozpoznawanej sprawie cena netto sprowadzonego towaru wynosiła 10.323,10 PLN zaś cło antydumpingowe, przy zastosowaniu stawki 66,1% wyniosło 6.936,50 PLN. W takiej też kwocie organy celne dokonały retrospektywnego zaksięgowania długu celnego.

Należy zaznaczyć, iż teksty aktów wspólnotowych zostały przetłumaczone na język polski w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej w 20 rozdziałach. W obrębie każdego rozdziału teksty zostały zgrupowane w tomach w porządku chronologicznym według daty ich pierwotnej publikacji w zwykłym wydaniu Dziennika. W przypadku rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001 to zostało ono opublikowane w wydaniu specjalnym Dziennika Urzędowego UE w rozdziale 11 tom 38 pozycja 43 w dniu 5 sierpnia 2005 r. Dopiero zatem w dniu 5 sierpnia 2005 r. opublikowano przetłumaczony, na język polski, tekst rozporządzenia Rady (WE) nr 1470/2001. W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie celne maiło miejsce w dniu 14 stycznia 2005 r. Na stronę skarżącą nałożono zatem obowiązek zapłaty cła antydumpingowego w oparciu o przepisy rozporządzenia, które zostało opublikowane w języku polskim po upływie prawie 7-iu miesięcy od dnia zgłoszenia. W związku z czym powstaje pytanie czy dopuszczalne było nałożenie obowiązku zapłaty cła na podstawie przepisów rozporządzenia niepublikowanego w języku polskim w dacie zgłoszenia celnego. Odpowiedź na to pytanie wiąże się z interpretacją przepisów art. 254 ust. 2 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) oraz art. 2 i 58 Traktatu z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz.864 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 254 ust. 2 TWE rozporządzenia Rady i Komisji, jak również dyrektywy tych instytucji, które są skierowane do wszystkich Państw Członkowskich, są publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Wchodzą one w życie z dniem w nich określonym, lub przy jego braku, dwudziestego dnia po ich publikacji.

W myśl art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia, od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot Europejskich i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym Akcie.

Zgodnie z treścią art. 58 wymienionego Aktu, teksty aktów instytucji oraz Europejskiego Banku Centralnego przyjętych przed przystąpieniem i sporządzone przez Radę, Komisję lub Europejski Bank Centralny w językach: czeskim, estońskim, litewskim, łotewskim, maltańskim, polskim, słowackim, słoweńskim i węgierskim są od dnia przystąpienia tekstami autentycznymi na tych samych warunkach, co teksty sporządzone w obecnych jedenastu językach. Zostaną one opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeśli teksty w obecnych językach były w ten sposób opublikowane.

Kwestia dopuszczalności nakładania na jednostkę obowiązków zawartych w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym UE, w języku nowego państwa członkowskiego, była przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W wyroku w składzie Wielkiej Izby z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-161/06 Skoma-Lux s.r.o. przeciwko Celni reditelstvi Olomouc Trybunał uznał, iż art. 58 aktu dotyczącego przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, sprzeciwia się temu, aby można było powołać się na obowiązki zawarte w przepisach wspólnotowych, które nie zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w języku nowego Państwa Członkowskiego, jeżeli język ten jest językiem urzędowym Unii Europejskiej, wobec jednostek w tym państwie, nawet jeżeli mogły one zapoznać się z tymi przepisami przy użyciu innych środków.(Lex nr 354 395).

W wymienionym wyroku Trybunał uznał, iż akt wspólnotowy może wywoływać skutki prawne wyłącznie wtedy, gdy został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Prawidłowa publikacja aktu wspólnotowego oznacza natomiast publikacje tego aktu w Dzienniku Urzędowym UE w języku państwa członkowskiego, jeżeli jest to język urzędowy Unii. W ocenie Trybunału zasada pewności prawa wymaga aby przepisy wspólnotowe umożliwiały zainteresowanym osobom dokładne zapoznanie się z zakresem obowiązków, które na nie nakładają, co jest zagwarantowane wyłącznie poprzez prawidłową publikację przepisów w języku urzędowym adresata. Byłoby sprzeczne z prawem aby państwa członkowskie nakładały na jednostki obowiązki zawarte w tekstach o zasięgu ogólnym, które nie zostały opublikowane w ich urzędowym języku. Powoływanie się na akt, który nie został prawidłowo opublikowany, oznaczałoby obciążenie jednostki w zainteresowanym państwie członkowskim negatywnymi skutkami niewykonania obowiązku, który spoczywał na wspólnotowej administracji, jakim było udostępnienie, w dniu przystąpienia do Unii, całego dorobku wspólnotowego we wszystkich językach urzędowych Unii.

Trybunał rozważał również kwestię zastosowania niepublikowanych przepisów wspólnotowych w stosunku do jednostki w sytuacji gdy zainteresowana osoba miała możliwość zapoznania się z przepisem w jakiś inny sposób (np. w internecie). Trybunał uznał, iż obecnie podmioty powszechnie zapoznają się z przepisami prawa wspólnotowego w wersji elektronicznej, gdyż ustawodawstwo wspólnotowe jest powszechnie dostępne w internecie. Taki sposób udostępnienia aktów wspólnotowych, w ocenie Trybunału, nie jest równoznaczny z prawidłową publikacją w Dzienniku Urzędowym UE. Taka forma udostępnienia ustawodawstwa wspólnotowego nie jest dostateczna dla zapewnienia możliwości powołania się na to ustawodawstwo. Jedyną autentyczną wersją aktu wspólnotowego jest wersja opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE co oznacza, że nie można powołać się wobec jednostki na wersję elektroniczną wcześniejszą od tej publikacji nawet jeśli następnie okaże się ona zgodna z wersją opublikowaną.

Analiza wymienionego wyroku wskazuje, iż akt wspólnotowy, który nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym UE w języku nowego państwa członkowskiego, obowiązuje ale od ogłoszenia w danym edycji językowej Dziennika uzależniona jest możliwość wprowadzenia obowiązku jego przestrzegania w porządku prawnym kraju Unii, w którym język danej edycji Dziennika jest językiem urzędowym. Od ogłoszenia aktu zależy zatem jego skuteczność rozumiana jako możliwość wywodzenia praw i obowiązków przewidzianych w tym akcie. Podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 275/05 (Lex nr 173889 z aprobującą glosą Grzegorza Wierczyńskiego – Gdańskie Studia Prawnicze – Przegląd Orzecznictwa nr 3 z 2006r. str.177 i n. oraz krytycznymi glosami Andrzeja Wróbla – Europejski Przegląd Sądowy nr 1 z 2006 r. str.48 i n. oraz Krzysztofa Lasińskiego-Suleckiego i Wojciecha Morawskiego – Przegląd Podatkowy nr 2 z 2006 r. str. 48 i n.). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wyroku ETS z 11 grudnia 2007 r. oraz w wyroku WSA w Bydgoszczy z 20 lipca 2005 r.

Pogląd wyrażony przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 11 grudnia 2007 r. zaaprobował Grzegorz Wierczyński w glosie "Skutki braku publikacji rozporządzenia w języku urzędowym nowego państwa członkowskiego" (Europejski Przegląd Sądowy nr 3 z 2008 r. str. 45 i n.). Autor glosy przychylił się do poglądu, iż warunkiem stosowania aktu wspólnotowego w danym państwie jest jego ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym w języku urzędowym nowego państwa członkowskiego. Pogląd, iż tylko urzędowe ogłoszenie aktu prawnego pozwala na jego stosowanie jest powszechnie przyjęty w polskiej nauce prawa oraz w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Autor glosy podkreślił, iż pogląd taki obowiązuje także w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Jedynie w wyroku z dnia 1 marca 1982 r. w sprawie o sygn. akt V KRN 50/82 (OSNKW nr 6 z 1982 r. poz. 39), w czasie obowiązywania stanu wojennego, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, "iż nie można powoływać się na nieświadomość bezprawności czynu, jeżeli określone w ustawie (dekrecie) zakazy, nakazy lub ograniczenia, przed ogłoszeniem aktu prawnego w "Dzienniku Ustaw", podane zostały do wiadomości publicznej w środkach masowego przekazu (chodziło o odczytanie dekretu o stanie wojennym w Dzienniku Telewizyjnym)". Jak słusznie zauważył Grzegorz Wierczyński pogląd ten jest przygnębiającym znakiem upadku kultury prawnej w czasie stanu wojennego i w wyroku w składzie 7 sędziów z 20 września 1991 r. Sąd Najwyższy odrzucił ten pogląd. Pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z 1 marca 1982 r. był zresztą krytykowany w doktrynie przez J. Kochanowskiego i T. de Virion, którzy stwierdzili, że pogląd ten mógłby być trafny "gdyby Dziennik Telewizyjny był organem promulgacyjnym". Pomijając wyrok Sądu Najwyższego z 1 marca 1982 r., jak trafnie zauważył Grzegorz Wierczyński, w polskiej nauce prawa i w polskim orzecznictwie istnieje zgodność co do tego, że funkcje promulgacyjne przysługują tylko i wyłącznie przewidzianym przez prawo dziennikom urzędowym. Argumentacja przytoczona w glosie Grzegorza Wierczyńskiego jest logiczna i przekonywująca.

W rozpoznawanej sprawie rozporządzenie Rady (WE) nr 1470/2001 zostało opublikowane języku polskim dopiero w dniu 5 sierpnia 2005 r. Natomiast strona skarżąca zgłosiła towar do odprawy celnej w dniu 14 stycznia 2005 r. czyli prawie 7 miesięcy wcześniej. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 11 grudnia 2007 r. na podstawie aktu wspólnotowego, który nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym UE w języku urzędowym nowego państwa członkowskiego, w państwie tym nie można nakładać na podmiot obowiązku wynikającego z tego aktu. Skoro zatem w dniu 14 stycznia 2005 r. nie było jeszcze opublikowane w języku polskim rozporządzenie nr 1470/2001 to organy celne nie miały podstaw prawnych aby, w oparciu o te rozporządzenie nakładać na stronę skarżącą obowiązek zapłaty cła antydumpingowego. W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność czy rozporządzenie to było wcześniej przetłumaczone i udostępnione w wersji elektronicznej jak również to czy strona skarżąca znała jego treść w dniu zgłoszenia celnego. Okolicznością niesporną jest fakt, że akty wspólnotowe były wcześniej tłumaczone na język polski i udostępniane w wersji elektronicznej (np. na stronie internetowej Ministerstwa Finansów). Były to jednak teksty nieoficjalne a poza tym tłumaczenia dostępne na stronie Ministerstwa Finansów różniły się czasami od później opublikowanego oficjalnego tłumaczenia. Dla uznania, iż dany akt wspólnotowy wywołuje skutki prawne istotna jest data jego publikacji w języku nowego państwa członkowskiego w Dzienniku Urzędowym UE a nie dzień jego udostępnienia w języku polskim w internecie. Warto tutaj przytoczyć argument podniesiony przez glosatorów wyroku Sądu Najwyższego z 1 marca 1982 r., iż internet nie jest organem promulgacyjnym. Organem takim jest jedynie Dziennik Urzędowy UE i data publikacji aktu wspólnotowego w tym Dzienniku powoduje, iż akt zaczyna wywoływać skutki prawne. Nie ma więc znaczenia to czy i ewentualnie kiedy rozporządzenie nr 1470/2001 zostało udostępnione w języku polskim w wersji elektronicznej, ani to czy strona mogła się zapoznać z tym tłumaczeniem w Internecie.

W przekonaniu sądu stosowania przepisów rozporządzenia nr 1470/2001 w stosunku do strony skarżącej nie można uzasadniać tym, iż skoro rozporządzenie to zostało opublikowane w dniu 5 sierpnia 2005 r. to ma ono zastosowanie także do zdarzeń zaistniałych przed tym dniem. Przyjęcie takiego poglądu stanowiłoby naruszenie zakazu retroaktywności a więc zakazu stosowania aktu wspólnotowego z mocą wsteczną w części dotyczącej nakładania na podmioty dodatkowego obowiązku. Zakaz retroaktywności aktu prawnego jest zasadą powszechnie obowiązującą w prawie wspólnotowym i jej naruszenie jest niedopuszczalne.

Reasumując sąd uznał, iż skarga jest zasadna. Organy celne nałożyły na stronę skarżącą obowiązek zapłaty cła antydumpingowego mimo, że rozporządzenie nr 1470/2001 zostało opublikowane w języku polskim dopiero w dniu 5 sierpnia 2005 r. czyli prawie 7 miesięcy po zgłoszeniu towaru do obrotu. W istocie organy celne nałożyły obowiązek na podstawie niepublikowanego, w dacie zgłoszenia celnego, aktu wspólnotowego. Naruszyły tym przepis prawa materialnego a mianowicie art. 1 ust. 1 i ust. 2 wymienionego rozporządzenia co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie strona skarżąca nie podnosiła faktu braku publikacji wymienionego rozporządzenia w języku polskim lecz, w myśl art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Oznacza to, iż sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę, rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją, z punktu widzenia zgodności z prawem, całego postępowania administracyjnego. Obowiązkiem sądu w niniejszej sprawie było zatem skontrolowanie legalności całej zaskarżonej decyzji w tym także tego, czy akt prawny będący podstawą prawną wydania decyzji został prawidłowo opublikowany w dacie zgłoszenia celnego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § pkt. 1a.) ustawy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł..

Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt. 1a.) i § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) sąd zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1.495 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na sumę tę złożyło się: kwota 278 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego, kwota 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej.

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy celne winny uwzględnić uwagi zawarte w niniejszych rozważaniach, a następnie wydać rozstrzygnięcie w oparciu o obowiązujące przepisy prawne, prawidłowo podane do wiadomości adresata.

RA