Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1201/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Protokolant: Anna Terlecka, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia 2003 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W.

z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług S.S. za okres od stycznia do kwietnia i od czerwca do grudnia 2003 r.

Organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez S.S. w firmie A. była w 2003 r. sprzedaż usług montażu urządzeń gazowych, drzwi i zamków do drzwi oraz świadczenie usług pośrednictwa finansowego związanego z zawieraniem umów kredytowych. W 2003 r. podatnik zatrudniał 7 osób, w tym 1 montera i 4 akwizytorów. Jak ustalił organ, podatnik nie zaewidencjonował w rejestrze sprzedaży oraz nie wykazał w deklaracji VAT – 7 za styczeń oraz w pozostałych miesiącach 2003 r. podatku należnego w kwocie [...] zł, wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia

22 stycznia 2003 r., wystawionej na rzecz A.D. z tytułu sprzedaży

i montażu drzwi oraz zamka Gerda.

Ponadto organ ustalił, że podatnik zawyżył w 2003 r. podatek naliczony na łączną kwotę [...] zł o podatek wynikający z faktur zakupu wystawionych przez B.T., prowadzącego Zakład Ogólnobudowlany, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji gospodarczych związanych z montażem drzwi i pieców gazowych w budynkach mieszkalnych. W dokumentacji źródłowej

B. T. nie stwierdzono kopii faktur VAT wystawionych S. S. oraz ustalono, że w rejestrach sprzedaży VAT, w podatkowej księdze przychodów

i rozchodów oraz w deklaracjach VAT – 7 B. T. nie wykazał kwot podatku należnego, wynikających z faktur wystawionych na rzecz podatnika. W trakcie czynności sprawdzających w dniu 8 stycznia 2008 r. B. T. wyjaśnił, że nie świadczył usług montażu drzwi i okien oraz usług montażu kuchenek gazowych, pieców gazowych, ponieważ nie posiadał stosownych uprawnień w tym zakresie.

W toku postępowania kontrolnego podjęto próbę przesłuchania w charakterze świadka B. T., ale świadek nie stawił się. W związku z tym organ włączył jako dowód wyciągi z protokołów przesłuchania B. T. w innych postępowaniach

w dniach [...] i [...] r. Organ wyjaśnił, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz faktu nabycia towaru lub usługi. Skoro usługi montażu drzwi i urządzeń gazowych wykazane w fakturach VAT wystawionych przez B. T. nie zostały

w rzeczywistości przez ten podmiot wykonane, to podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z tych faktur.

W odwołaniu od decyzji podatnik wniósł o jej uchylenie w całości umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając że B. T. jest niewiarygodnym źródłem dowodu

z uwagi na zły stan zdrowia (wylew krwi do mózgu), nie zasługującym na wiarę ze względu na (według jego słów) oszukiwanie Skarbu Państwa i wytwarzanie fałszywych dokumentów. Według podatnika B. T. kłamie, ilekroć twierdzi, że nie rozpoznaje faktur albo ich nie wystawiał. Podatnik zarzucił, że B. T. jako jedyny świadek zeznający przeciwko podatnikowi nie został nigdy przesłuchany

w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ pominął wyjaśnienie kwestii rzekomego niszczenia kopii faktur przez B. T. Organ uznał B. T. jedynie za kioskarza, nie badając czy mógł on świadczyć usługi budowlane dla podatnika. Podatnik zarzucił manipulacje w ocenach organu, polegające na posługiwaniu się pozorem prawdy. Pominięto, że B. T. nie ujął żadnych kopii faktur VAT (nie tylko wystawionych na podatnika), a niewątpliwie sprzedawał usługi budowlane. Nie zapytano też B. T. w trakcie przesłuchania w dniu [...] r., co zrobił

z kopiami faktur, które wystawił na podatnika. Nie ustalono również potencjału wykonawczego u B. T. w zakresie wykonawstwa budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania organ drugiej instancji za zasadne uznał zakwestionowanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez B. T. w 2003 r. Nie można uznać za prawidłową fakturę, gdy wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego faktury wystawione przez B. T. nie dokumentują rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. W rejestrach sprzedaży VAT

B. T. nie wykazał faktur wystawionych na rzecz A., a w jego dokumentacji źródłowej nie stwierdzono kopii faktur VAT wystawionych na rzecz A. Natomiast w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2003 r. ujął jedynie wartość sprzedaży dotyczącą działalności gospodarczej prowadzonej

w kiosku wielobranżowym. Organ odwoławczy wskazał, że mimo kilkakrotnych prób nie udało się przesłuchać B. T. jako świadka również w postępowaniu uzupełniającym. Natomiast z jego wyjaśnień złożonych do protokołu czynności sprawdzających w dniu [...] r. wynika, że faktury wystawiał dla

S. S. na jego polecenie bez wykonania dokumentowanych usług.

W dniach [...] i [...] r. B. T. zeznał również, że nie współpracował z firmą A. w zakresie wykonywania usług montażu, a faktury wystawiał za namową S. S. Także przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu [...] r. B. T. zeznał, że nigdy nie świadczył tych usług na rzecz podmiotów gospodarczych. Z danych uzyskanych z Urzędu Skarbowego w O. wynika, że B. T. nie zatrudniał legalnie żadnych pracowników.

Organ wyjaśnił również, że z opinii sądowo – lekarskich z dnia [...] r. wynika, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby stan zdrowia B. T. uniemożliwiał jego czynny udział w prowadzonym postępowaniu. Wobec nie stawienia się świadka, organ pierwszej instancji włączył do niniejszego postępowania zeznania B. T. złożone w postępowaniach toczących się w odniesieniu do innych podmiotów gospodarczych.

Również nie jest zasadny zarzut nie ustalenia potencjału wykonawczego Zakładu Ogólnobudowlanego B. T. Ustalono bowiem, że B. T. nie posiadał możliwości wykonywania usług budowlanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając w pierwszej kolejności zastosowanie § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług pomimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 27 kwietnia 2004 r. Decyzję oparto bowiem na ustaleniu, że podwykonawca

B. T. nie posiada kopii faktur. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 122, art. 175, art. 180

§ 1 i art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 2, art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżący podniósł, że w rozumieniu art. 181 Ordynacji podatkowej zeznanie

B. T. przed Policją jako podejrzanego objętego przywilejem niekaralności

w przypadku zeznawania nieprawdy nie jest zeznaniem świadka, lecz materiałem zgromadzonym w toku postępowania karnego. W niniejszej sprawie nie dopuszczono żadnych innych materiałów z postępowania karnego, zatem zeznanie podejrzanego jest niepewne i niemożliwe do weryfikacji. Ponadto B. T. nigdy nie został przesłuchany ani jako świadek ani podejrzany w żadnej sprawie, w której stroną byłby skarżący. Tak więc stronie odebrano możliwość procesowego kontaktu ze świadkiem, czyniąc go "świadkiem kapturowym". Organ opisał w decyzji "groteskową niemoc" wobec B. T., ale niemoc ta była pozorna, bowiem, gdy organy chcą to osiągają spolegliwość B. T. Według skarżącego B. T. w żadnej wypowiedzi nie odnosi się konkretnie do skarżącego ani też do konkretnych faktur. Są to wyłącznie ogólne "narracje". Organ nie rozważył majątkowego interesu

B. T. w zeznawaniu o braku fakturowanego obrotu ze skarżącym. Skarżący zarzucił, że organ dopuścił się selekcji materiału dowodowego na niekorzyść strony, pomijając zeznania świadka E. M. i M. B.

Skarżący wniósł też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

z postanowienia Dyrektora UKS z dnia [...] r., na podstawie którego włączono z postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B. T. do innego postępowania prowadzonego wobec skarżącego protokół z przesłuchania świadka

A. W., który wynajmował lokal B. T. Przedmiotem postępowania dowodowego także w niniejszej sprawie muszą być okoliczności likwidacji lokalu Zakładu Ogólnobudowlanego B. T. i losy jego dokumentacji. Dokument ten dowodzi też, że nieprawdziwa jest bezradność organów wobec

B. T., bowiem organ posiada z nim kontakt jako stroną odrębnego postępowania. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia Dyrektora UKS z dnia [...] r. o przeprowadzeniu

w odrębnym postępowaniu prowadzonym wobec skarżącego dowodu z zeznań świadka A. W. i H. C., która prowadziła B. T. księgi rachunkowe, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. na okoliczność doręczenia protokołu z kontroli pełnomocnikowi skarżącego pomimo wiedzy o jego hospitalizacji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola,

o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie uchybiają prawu.

Dokonując w pierwszej kolejności oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania podatkowego, Sąd stwierdza że postępowanie to czyni zadość zasadom procesowym przewidzianym w przepisach ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.).

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy

w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady zawiera zapis art. 187 § 1, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodać należy, że zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę otwartego systemu dowodów

w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy,

a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być m. in. materiały zgromadzone w toku postępowania karnego (art. 181).

Mając na uwadze powyższe unormowania należy stwierdzić, że organy podatkowe uprawnione były do włączenia w poczet materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie również zeznań B. T. składanych

w charakterze podejrzanego w toku prowadzonego wobec niego postępowania karnego. Przy czym nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że organy bezkrytycznie zaakceptowały prawdziwość tych zeznań składanych w charakterze podejrzanego, który jak słusznie zauważa skarżący może bez ponoszenia konsekwencji prawnych zeznawać nieprawdę. Wiarygodność tych zeznań była bowiem weryfikowana

w powiązaniu z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, tj. wyjaśnieniami B. T. składanymi w trakcie przeprowadzania czynności sprawdzenia prawidłowości i rzetelności dokumentów w dniu [...] r., zeznaniami B. T. złożonymi w charakterze świadka w dniach [...] i [...] r. w trakcie postępowań podatkowych prowadzonych wobec innych podmiotów gospodarczych, dokumentacją źródłową B. T., informacjami uzyskanymi z Urzędu Skarbowego w O. (właściwego dla B. T.) oraz zeznaniami świadków składanymi w toku postępowania powadzonego wobec skarżącego. Należy zauważyć, że B. T. w składanych wyjaśnieniach

i zeznaniach (nie tylko w postępowaniu karnym) konsekwentnie utrzymywał, że nie wykonywał w 2003 r. na rzecz skarżącego usług montażu drzwi i urządzeń gazowych. Zeznania te znajdują potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym

w sprawie materiale dowodowym. Wobec powyższego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej z uwagi na dopuszczenie dowodu z zeznań B. T. złożonych w toku postępowania karnego w charakterze podejrzanego i uznanie tych zeznań za wiarygodne.

Organy podatkowe wprawdzie nie przesłuchały w trakcie postępowania

w charakterze świadka B. T., ale jest to usprawiedliwione szczególnymi okolicznościami związanymi z osobą tego świadka. Z opinii sądowo – lekarskiej

z dnia 14 czerwca 2007 r. sporządzonej przez lekarza medycyny sądowej na potrzeby postępowania karnego wynika, że z medycznego punktu widzenia należy zminimalizować częstotliwość czynności procesowych z udziałem B. T. Jednocześnie stwierdzono brak podstaw do przyjęcia, aby stan zdrowia B. T. uniemożliwiał jego czynny udział w prowadzonym postępowaniu karnym. Również

w piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej lekarz specjalista medycyny rodzinnej poinformowała, że stan zdrowia

B. T. pozwala na sporadyczne i krótkotrwałe wizyty w Urzędzie Kontroli Skarbowej bez obciążania stresem. Dysponując zeznaniami świadka składanym

w innych postępowaniach podatkowych, organy zasadnie odstąpiły od przesłuchania w sprawie B. T., który nie stawiał się na wezwania organu, nie naruszając zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Z załączonego do skargi postanowienia Dyrektora UKS z dnia [...] r. trudno wyprowadzić wniosek, że organ pozostaje w kontakcie z B. T. i celowo nie przesłuchał go jako świadka w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 175 Ordynacji podatkowej (możliwość dołączenia do protokołu zeznań na piśmie podpisanych przez zeznającego), jak wynika z protokołu z dnia [...] r. niedowład prawej ręki uniemożliwił B. T. sporządzenie własnoręcznych wyjaśnień, w związku z czym zastąpiono te wyjaśnienia ustnym oświadczeniem do protokołu czynności sprawdzających.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego z uwagi na nieprzesłuchanie jako świadków w sprawie

A. W. i H. C. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że skarżący

w niniejszym postępowaniu nie złożył wniosków dowodowych odnośnie przesłuchanie tychże osób jako świadków w sprawie i nie wskazał okoliczności, na które winni być przesłuchani wspomniani świadkowie. Przeprowadzenie dowodów

z przesłuchania tychże świadków w postępowaniu dotyczącym 2004 r. nie oznacza automatycznej konieczności przesłuchania tych osób w postępowaniu dotyczącym 2003 r.

Nie znajduje więc usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 188 (uwzględnianie żądania przeprowadzenia dowodów) oraz art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej (prawo do czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym).

Nieuzasadniony jest również zarzut wybiórczego traktowania materiału dowodowego i pomijanie przez organ zeznań korzystnych dla skarżącego. Zeznania świadka E. M. odnośnie montażu dokonywanego przez Zakład Ogólnobudowlany B. T. zostały ocenione przez organ i jak słusznie wskazał organ, nie znajdują one potwierdzenia w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Świadek ten zeznał wprawdzie, że usługi montażu wykonywali "ludzie B.T." oraz "urządzenia gazowe montowane były przez firmę pana B.T.", nie potrafił jednak podać żadnych danych odnośnie tych osób. Jak wykazano w prowadzonym postępowaniu dowodowym B.T. nie zatrudniał osób zajmujących się montażem urządzeń na rzecz innych podmiotów gospodarczych, w tym osób posiadających specjalistyczne uprawnienia do montażu urządzeń gazowych. W świetle tych okoliczności zasadnie organ uznał zeznania E. M. jako nie zasługujące na wiarę w tym zakresie. Natomiast świadek M. B. wskazał jedynie ogólnie, że "jakaś firma budowlana wykonywała usługi montażu urządzeń gazowych" jako podwykonawca firmy A. Inne czynności dowodowe wykazały, że B. T. nie posiadał uprawnień do montażu urządzeń gazowych ani też nie zatrudniał osób posiadających takie uprawnienia.

W ocenie Sądu bez wpływu na wynik sprawy pozostaje fakt doręczenia protokołu z kontroli w okresie hospitalizacji pełnomocnika skarżącego. Nie pozbawiało to bowiem strony możliwości zgłaszania wyjaśnień i uwag w toku postępowania podatkowego kontynuowanego przez organy obu instancji. Poza tym protokół ten doręczono drugiemu wspólnikowi w Kancelarii Radców Prawnych – K.O., która zorientowana jest z pewnością, jakie kroki należy podjąć w przypadku prowadzenia czynności przez organy w trakcie choroby drugiego wspólnika.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego,

w szczególności przez zastosowanie w sprawie § 48 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27, poz. 268 z późn. zm.). Materialnoprawną podstawę orzekania w sprawie stanowiły bowiem art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 z późn. zm.) oraz

§ 48 ust. 4 pkt 5 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia.

Zasadniczą podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną (ust. 1). Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2 (...) – art. 19 ust. 2. Dopełnienie powołanej podstawy prawnej stanowi § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia, zgodnie z którym w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Należy zaznaczyć, że będący podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 19 ust. 1 ustawy wyraźnie stanowi, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabycie towarów i usług. Oznacza to, że jedynie nabycie towaru lub usługi uprawnia do odliczenia podatku naliczonego, musi zatem wystąpić rzeczywista transakcja, która winna być udokumentowana fakturą. Nie uprawnia natomiast do dokonania obniżenia podatku należnego samo posiadanie faktury, z której wynika kwota podatku naliczonego.

Zgromadzony w sprawie i szczegółowo przeanalizowany materiał dowodowy pozwala na ustalenie, że wystawione przez B. T. na rzecz skarżącego faktury na wykonanie usług montażu drzwi i urządzeń gazowych nie odzwierciedlały czynności faktycznie wykonanych. Jedynymi dokumentami na okoliczność wykonanych przez Zakład Ogólnobudowlany B. T. w 2003 r. usług montażu drzwi i piecy gazowych były wystawione przez B. T. faktury. B. T. wystawił 17 faktur dokumentujących wykonanie 204 montaży drzwi oraz 14 faktur dokumentujących wykonanie 199 montaży piecy gazowych. Jak ustalono B. T. w 2003 r. prowadził jedynie działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży towarów w kiosku wielobranżowym, którą ewidencjonował za pomocą kasy rejestrującej. W prowadzonych urządzeniach księgowych oraz składanych deklaracjach podatkowych wykazywał jedynie obroty związane z działalnością handlową w kiosku wielobranżowym. W rejestrach VAT i deklaracjach VAT – 7 nie wykazywał obrotu z tytułu wykonywania usług montażu na rzecz S. S. oraz nie posiadał kopii faktur wystawionych skarżącemu. W wyjaśnieniach złożonych w trakcie przeprowadzonych czynności sprawdzających w dniu [...] r.,

w zeznaniach z dnia [...] r. i [...] r. składanych przed organami Policji oraz w zeznaniach z dnia [...] i [...] r. składanych w trakcie postępowań podatkowych prowadzonych wobec innych podmiotów B. T. konsekwentnie stwierdzał, że nigdy nie świadczył usług montażu na rzecz podmiotów gospodarczych, w tym dla firmy prowadzonej przez S. S. Jak przyznał B. T. faktury wystawiał za wynagrodzeniem i za namową S. S., a kopie tych faktur niszczył zaraz po wystawieniu. B. T. przyznał również, że nie zatrudniał pracowników zajmujących się montażem drzwi

i urządzeń gazowych, w tym pracowników posiadających specjalistyczne uprawnienia do montowania urządzeń gazowych (B. T. także nie posiadał uprawnień do montowania urządzeń gazowych). Z dokumentacji znajdującej się we właściwym dla B. T. Urzędzie Skarbowym w O. nie wynika, aby zatrudniał on pracowników. Natomiast świadek D. M. "pracownik" biurowy B. T. zeznał, że faktury wystawiał na polecenie B. T., który podawał mu ilości i wartości, na jakie winny opiewać faktury. Świadek ten nie był zorientowany, kto faktycznie wykonał usługi dokumentowane wystawianymi fakturami.

Natomiast skarżący nie przedłożył, oprócz spornych faktur, innych dowodów wykonania na jego rzecz usług przez B.T. Skarżący wyjaśniał w toku postępowania, że nie posiada dowodów potwierdzających rozliczenie się montażystów B. T. z pobranych materiałów, ponieważ dokumenty te były niszczone po wykonaniu usługi. Nie przedłożył też dokumentów, z których wynikałoby dla kogo były montowane drzwi i urządzenia gazowe przez Zakład Ogólnobudowlany B. T. Z pisma skarżącego z dnia [...] r., wynika, że dokumenty te były niszczone, ponieważ nie posiada on odpowiednio dużego pomieszczenia archiwum. Skarżący nie potrafił też podać żadnych danych montażystów B. T., pobierających materiały do montażu. Mając na uwadze, że zakwestionowane faktury dotyczyły montażu [...] sztuk drzwi oraz [...] sztuk piecy gazowych, a wartość usług wynosiła niebagatelną kwotę [...] zł, trudno dać wiarę wyjaśnieniom skarżącego, że obrót w tej wysokości dokumentowany był jedynie fakturami wystawionymi przez B. T.

Okoliczności te niezbicie wskazują, że B.T. nie wykonywał usług montażu drzwi i piecy gazowych na rzecz S. S., w związku z czym organy zasadnie odmówiły prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B. T. – Zakład Ogólnobudowlany. Faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży usług jest bezskuteczna prawnie i w związku

z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych u jej odbiorcy.

Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.