Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 696/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 3, 4, 11 i 12
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 54
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 roku sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do świadczenia z opieki zdrowotnej i odmowy potwierdzenia tego prawa 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. S., prowadzącemu Kancelarię Radców Prawnych w Ł. przy [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu a.bł.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej K.p.a.), art. 8 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 ze zm., dalej u.p.s.), art. 54 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U.

z 2017 r. poz. 1769 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.

utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z [...] nr [...]:

1) uchylającą decyzję własną z [...], potwierdzającą G. K. (dalej: wnioskodawcy) prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 sierpnia 2015 r. do 29 października 2015 r. oraz

2) odmawiającą potwierdzenia G. K. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 sierpnia 2015 r.

do 29 października 2015 r.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

W oparciu o dokumenty złożone przez wnioskodawcę 7 lipca 2015 r., a także wywiad środowiskowy z 10 lipca 2015 r., Prezydent Miasta P. decyzją

nr [...] z [...] potwierdził G. K. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez okres 90 dni, tj. od 1 sierpnia 2015 r. do 29 października 2015 r. uznając, że spełnia warunki do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej i przyznania wnioskowanego świadczenia, w tym spełnia kryterium dochodowe wynikające z art. 8 ustawy u.p.s.

W październiku 2017 r. do organu I instancji wpłynęło anonimowe zawiadomienie o tym, że Państwo K. spieniężyli posiadany majątek w gminie O.

Po uzyskaniu dodatkowych informacji z Urzędu Gminy O., organ I instancji wszczął postępowanie wyjaśniające dotyczące uprawnień wnioskodawcy do zasiłków

z pomocy społecznej w okresie 2015-2016 roku. Orany ustaliły, że nieruchomość (działka budowlana z lasem oraz gruntami ornymi) została zbyta przez G.

i M. K. w dniu 23 czerwca 2015 r. za kwotę 119.000,00 zł. Kwotę 10.000,00 zł otrzymali w dniu sprzedaży, pozostałą kwotę w wysokości 109.000,00 zł

w lipcu 2015 r. (akt notarialny REPERTORIUM A [...] z [...]).

Wobec poczynionych ustaleń Prezydent Miasta P. postanowieniem

z [...] nr [...] wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postępowanie w sprawie przyznania G. K. świadczeń z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres od 1 sierpnia 2015 r. do 29 października 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia organ powołał się na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, istniejące już, a nieznane organowi w momencie wydawania decyzji kończącej wznawiane postępowanie.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] nr [...], na podstawie art. 104 i 163 K.p.a., Prezydent Miasta P. uchylił z dniem 1 sierpnia 2015 r. własną ostateczną decyzję nr [...], potwierdzającą G. K. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 sierpnia 2015 r. do 29 października 2015 r.

Od powyższej decyzji G. K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...]

nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę

do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na błędną podstawę rozstrzygnięcia i stwierdzając, że po wznowieniu postępowania może zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 K.p.a.

W ramach ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił,

że Państwo K. prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, są bierni zawodowo z powodu długotrwałej choroby i utrzymują się ze środków finansowych otrzymanych przez Miejskie Centrum Pomocy Społecznej w P. Organ

I instancji stwierdził, że dochód rodziny uzyskany ze sprzedaży działki budowlanej

z lasem oraz gruntami ornymi jest dochodem jednorazowym, który należy rozliczyć zgodnie z art. 8 ust. 11 pkt 2 u.p.s. Mając powyższe na względzie organ ustalił,

iż dochód w okresie przyznania składek zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych wynosił 10.166,66 zł (119.000,00 zł : 12 miesięcy + 250,00 zł dochód rodziny). Dochód ten w analizowanym okresie przekroczył zatem kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny o kwotę 9.254,66 zł (10.166,66 zł – dochód rodziny, 912,00 zł –kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny) a w miesiącu październiku 2015 r. o kwotę 9.138,66 zł (10.166,66 zł – dochód rodziny, 1.028,00 zł – kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny).

W konsekwencji powyższych ustaleń Prezydent Miasta P. decyzją

z [...] nr [...] uchylił własną decyzję z [...], potwierdzającą G. K. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych od 1 sierpnia 2015 r.

do 29 października 2015 r. i odmówił potwierdzenia G. K. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w powyższym okresie.

W odwołaniu od powyższej decyzji G. K. wyraził swoje niezadowolenie, powołując się na trudną sytuację życiową, zdrowotną, bytową oraz finansową. Wskazał, że pieniądze, które otrzymał ze sprzedaży domu wraz z działką przeznaczył na spłatę długów i remont mieszkań. Podkreślił, że w czasie kiedy miał pieniądze ze sprzedaży domu nie prosił o pomoc finansową. Jego zdaniem sytuacja jaką przedstawił w odwołaniu wystarczająco wyjaśnia prawo do korzystania z pomocy

w tym czasie, w tym przyczyny sprzedaży domu i cele na jakie przeznaczył pieniądze.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wskazaną na wstępie decyzją z [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. Kolegium podzieliło opinię organu I instancji, iż wnioskowane świadczenia nie przysługują wnioskodawcy w analizowanym okresie z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego, a zatem zasadne było uchylenie decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] potwierdzającej G. K. prawo do tych świadczeń i odmowa prawa do ich uzyskania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących sposobu wydatkowania środków uzyskanych przez wnioskodawcę ze sprzedaży nieruchomości i gruntów ornych, organ wskazał, że z treści przepisów ustawy o pomocy społecznej jednoznacznie wynika, że do dochodu należy zaliczyć wszystkie dochody poza tymi, które mocą wyraźnego postanowienia ustawy zostały wyłączone. Katalog przychodów, których nie wlicza się do dochodu, w tym zarówno katalog odliczeń, jak i katalog pomniejszeń dochodów, od którego zależy prawo do świadczeń z pomocy społecznej, jest zamknięty i nie obejmuje kwot z tytułu sprzedaży działki budowlanej z lasem oraz gruntami ornymi. Na gruncie powołanych w treści uzasadnienia decyzji przepisów prawa okoliczność, w jaki sposób i na jaki cel osoba ubiegająca się o świadczenia

z pomocy społecznej wydatkowała uzyskany dochód, pozostaje bez wpływu na zasady jego rozliczania przy ustalaniu dochodu rodziny na mocy ustawy o pomocy społecznej. Liczy się sam fakt możliwości dysponowania dochodem, natomiast jego przeznaczenie oraz kwestia jaki wpływ wywiera on na sytuację życiową wnioskodawczy, czy jego rodziny nie może być przedmiotem oceny organów.

W tym stanie rzeczy organ stwierdził, że dochód z tytułu sprzedaży działki budowlanej z lasem oraz gruntami ornymi nie może zostać pominięty przy obliczaniu dochodu stanowiącego podstawę do przyznania świadczeń z pomocy społecznej

i w rozpatrywanej sprawie przesądza o braku spełnienia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego przyznania takich świadczeń. Konsekwencją powyższego jest z kolei stwierdzenie braku podstaw do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., organ I instancji rzetelnie i szczegółowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Łodzi wniósł G. K., powielając argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego, to jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta P. wydaną w wyniku wznowienia postępowania i uchylającą wcześniejszą decyzję tego organu potwierdzającą G. K. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i odmawiającą potwierdzenia G. K. prawa do tych świadczeń za wskazany w decyzji okres.

Z treści zaskarżonej decyzji, jak i z treści poprzedzającej ją decyzji Prezydenta P. wynika, że przyczyną wznowienia postępowania, w wyniku którego w lipcu 2015 r. potwierdzono prawo G. K. do świadczeń z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w okresie od 1 sierpnia do 29 października 2015 r. było uzyskanie w październiku 2017 r. przez organ administracji wiedzy, że w czerwcu 2015 r. G. i M. K. sprzedali należącą do nich działkę budowlaną z lasem i gruntami ornymi i uzyskali z tej sprzedaży 119.000,00 zł, wypłaconych im w dwóch kwotach, to jest 10.000,00 zł w czerwcu 2015 r. i 109.000,00 zł w lipcu 2015 r., o czym skarżący nie zawiadomił organu ani w chwili składania wniosku o potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ani później, choć informacja o uzyskaniu takiego dochodu miałaby wpływ na stwierdzenie spełnienia kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, a przez to miałaby wpływ na możliwość korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych

ze środków publicznych. A zatem podstawą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] potwierdzającą G. K. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych było ujawnienie nowych istotnych okoliczności faktycznych (uzyskania dochodu ze zbycia nieruchomości) i nowych dowodów (aktu notarialnego), które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi.

Ani skarga, ani odwołanie nie zawierają precyzyjnych zarzutów wobec wydanych w sprawie decyzji. Jednakże z treści obu tych pism wynika, że skarżący nie zgadza się z uchyleniem wcześniejszej decyzji potwierdzającej mu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej i z odmową potwierdzenia prawa do tych świadczeń. Uzasadnieniem jego stanowiska ma być to, że pieniądze ze sprzedaży nieruchomości położonej

w O. przeznaczył na spłatę wcześniejszych długów oraz na remont mieszkania

i na przeprowadzkę. Skarżący nie kwestionuje zatem faktu, że w czerwcu 2015 r. uzyskał łącznie z żoną M. K. dochód ze sprzedaży nieruchomości

w łącznej kwocie 119.000,00 zł i że kwota tego dochodu nie była uwzględniona

w określeniu sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego w treści złożonego przez niego w dniu 7 lipca 2015 r. wniosku o przyznanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz w treści przeprowadzonego w dniu

10 lipca 2015 r. wywiadu środowiskowego, jednakże uważa, że wydatkowanie tej kwoty na wskazane przez niego cele powinno prowadzić do wniosku, że uzyskanie tego dochodu nie miało wpływu na przysługujące mu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Pełnomocnik skarżącego, wykonujący tę funkcję w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, o tyle rozwinął uzasadnienie skargi, że zarzucił organowi administracji wadliwą interpretację art. 8 ust. 3, 4, 11 i 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.) poprzez uznanie, że dochód ze sprzedaży nieruchomości stanowi źródło dochodu, które powinno być uwzględnione przy ustalaniu kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń

z pomocy społecznej.

Zasadniczy przedmiot sporu w tej sprawie dotyczy zatem tego, czy organy administracji prawidłowo przyjęły, że dochód uzyskany przez małżonków K. ze sprzedaży nieruchomości położonej w O. powinien być uwzględniony

przy ustalaniu kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej, ustalanego zgodnie z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, bowiem spełnienie tego kryterium uprawniało skarżącego do uzyskanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z art. 54 ust. 1, ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r.

o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 581 ze zm.).

Poza sporem jest natomiast fakt, że w chwili wydawania decyzji potwierdzającej prawo skarżącego do świadczeń opieki zdrowotnej organ administracji nie miał informacji o uzyskaniu przez skarżącego dochodu ze zbycia nieruchomości i wiedzę

w tym zakresie uzyskał w 2017 r.

Skarga nie jest uzasadniona. Organy nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego.

Organy prawidłowo ustaliły i nie jest to kwestionowane, że w sytuacji osobistej skarżącego korzystanie przez niego ze świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych we wskazanej ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej

w rozpatrywanym w tej sprawie okresie było możliwe po spełnieniu wymogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. A zatem koniczne było stwierdzenie m.in. spełnienia kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej przy jednoczesnym braku okoliczności, o których mowa w art. 12 ostatnio wymienionej ustawy.

Sposób ustalenia kryterium dochodowego uprawniającego do świadczeń pieniężnych z opieki społecznej określony został w art. 8 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu kryterium dochodowe na osobę w rodzinie w stanie prawnym obowiązującym od 1 do 30 sierpnia 2015 r. wynosiło 456 zł zgodnie z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej

(Dz.U. z 2012 r., poz. 823), a od 1 października do 29 października 2015 r.

(okres objęty decyzją potwierdzającą prawo do świadczeń opieki zdrowotnej) wynosiło 514 zł zgodnie z § 1 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 14 lipca 2015 r.

w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych

z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058).

Zgodnie z ust. 3 art. 8 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub

w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Zgodnie zaś z ust. 4 tego artykułu do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3

nie wlicza się:

1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;

2) zasiłku celowego;

3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej

na podstawie przepisów o systemie oświaty;

4) wartości świadczenia w naturze;

5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;

6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego.

Omawiana ustawa określa także sposób ustalania dochodu w rodzinie dla porównywania z ustalonym kryterium dochodowym w razie uzyskania dochodu jednorazowego. Zgodnie z art. 8 ust. 11 tej ustawy w przypadku uzyskania w ciągu

12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty:

1) kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej,

2 ) kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie

- kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.

Zgodnie zaś z art. 8 ust. 12 tej ustawy w przypadku uzyskania jednorazowo dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód.

Należy zatem podkreślić, że zasadnie organy uwzględniły w dochodzie rodziny skarżącego, czyli małżonków K., także dochód ze zbycia nieruchomości, bowiem jest to zgodne z powyższą, wyrażoną w ustawie zasadą uwzględniania każdego uzyskanego we wskazanym okresie dochodu, niezależnie od źródła pozyskania, a ponadto sporna kwota ze sprzedaży nieruchomości nie mieści się ani w katalogu pomniejszeń sumy przychodów (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), ani w zamkniętym katalogu przychodów nie wliczanych do dochodu (art. 8 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej), ani też z żadnego przepisu tej ustawy nie wynika, aby nie wliczanie takiej kwoty do dochodów rodziny mogło wynikać z określonego przeznaczenia takiego dochodu, w szczególności wydatkowania go na remont mieszkania, spłatę wcześniejszych długów lub koszty przeprowadzki. W tym zakresie nie są także uzasadnione zarzuty podniesione przez pełnomocnika skarżącego, bowiem organy dokonały prawidłowej wykładni art. 8 ustawy o pomocy społecznej.

W rozpatrywanej sprawie miał zatem zastosowanie art. 8 ust. 11 ustawy

o pomocy społecznej. Nie miał zaś zastosowania art. 8 ust. 12 tej ustawy, bo uzyskany przez małżonków K. jednorazowy dochód ze zbycia nieruchomości nie był dochodem za konkretny okres czasu, a okoliczność ta nie jest sporna.

Poza sporem jest także to, że jednorazowy dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości położonej w O. przekracza pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego rodziny i to także przy porównywaniu tego kryterium do poszczególnych rat uzyskanych ze sprzedaży nieruchomości, czyli kwoty 10.000,00 zł uzyskanej

w czerwcu 2015 r. i kwoty 109.000,00 zł uzyskanej w lipcu 2015 r. Pięciokrotność tego kryterium to kwota 4.560,00 zł w okresie do końca września 2015 r. (456,00 zł ×2×5), oraz kwota 5140,00 zł od 1 października 2015 r. (514,00 zł×2×5). Sporny jednorazowy dochód został niewątpliwie uzyskany w okresie w skazanym w art. 8 ust. 11 ustawy

o pomocy społecznej i niewątpliwie rozliczony w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy przekroczył znacznie kryterium dochodowe dwuosobowej rodziny m.in.

w okresie od 1 sierpnia do 29 października 2015 r.

Pełnomocnik skarżącego nie uzasadnił precyzyjnie, na jakich podstawach opiera swoje stanowisko, że jednorazowy dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości położonej w O. nie powinien być brany pod uwagę przy wyliczaniu dochodu

na osobę w rodzinie skarżącego. Jednakże stanowisko strony skarżącej w tym zakresie jest nieuzasadnione. Przede wszystkim, na co Sąd już zwrócił uwagę, ustawodawca wskazał sposób obliczenia tego dochodu w poszczególnych ustępach art. 8 ustawy

o pomocy społecznej i z treści tego przepisu nie wynika w żaden sposób, żeby dochód ten pomniejszać lub do niego nie wliczać kwoty uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości.

Ponadto, Sądowi znane są orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące

na konieczność wykładania pojęć "przychodu" i "dochodu" użytych w art. 8 ust. 3 i ust. 11 ustawy o pomocy społecznej w kontekście przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc wskazujące na nieuwzględnianie takich dochodów ze zbycia nieruchomości, które podlegają zwolnieniu od podatku

na podstawie ustawy podatkowej. Jednakże Sąd takiej wykładni nie podziela. Art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej na tyle precyzyjnie określa sposób obliczania dochodu, że nie ma potrzeby sięgania do innych ustaw, w tym do ustawy podatkowej.

Tym samym nie ma podstaw do traktowania dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości i przeznaczonego nawet na zakup lokalu mieszkalnego, domu mieszkalnego lub na remont domu lub lokalu jako dochodu pomniejszającego sumę przychodów lub odliczanego od sumy dochodów lub jako dochodu utraconego

w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej i to niezależnie od tego czy taki dochód ze sprzedaży nieruchomości podlegałby zwolnieniu od podatku dochodowego, czy też by zwolnieniu nie podlegał.

Dodatkowo tylko można wskazać, że skarżący przeznaczył, jak sam twierdzi, dochód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości na cele zupełnie inne niż na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 oraz ust. 25 i 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem na spłatę długów i na przeprowadzkę, oraz na remont mieszkania najmowanego. Jest to jednak bez znaczenia, skoro w ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że uzyskany jednorazowy dochód

ze sprzedaży nieruchomości podlega uwzględnieniu przy obliczaniu dochodu uprawnionego do świadczeń, przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej.

Z uwagi na powyższe należało skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302). O przyznaniu kosztów pełnomocnikowi z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715).

a.tp.