Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 445/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12 i 12a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 zd. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2009r. sprawy ze skargi C. S.A. K. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. 1. uchyla zaskarżoną indywidualną interpretację; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. S.A. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów w indywidualnej interpretacji z dnia [...]. Nr [...]stwierdził, że stanowisko C. – D. S.A. w K. (poprzednia nazwa K. D.), przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży własności lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego znajdującego się w hali garażowej zlokalizowanej w budynku - jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu indywidualnej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów stwierdził, że we wniosku złożonym w dniu 26 maja 2008r. uzupełnionym pismem z dnia 14 sierpnia 2008r. przedstawiony został następujący stan faktyczny:

Spółka prowadzi działalność deweloperską. Mieszkania będące przedmiotem sprzedaży Spółki spełniają definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Podpisany z klientem akt notarialny stanowi, że Spółka zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 sprzedaje na rzecz klienta samodzielny lokal mieszkalny wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku niesłużących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali i udziałem w działce gruntu. Strony ustaliły nadto, że z własnością lokalu związane jest prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej zlokalizowanej w przedmiotowym budynku. Za ww. przedmiot sprzedaży strony określiły cenę w łącznej kwocie brutto, w której zawarty jest podatek VAT w obowiązującej stawce 7%. Dokumentacja ustanowienia odrębnej własności lokali mieszkalnych w charakterystyce obiektu stwierdza, że w podpiwniczeniu każdego z budynków mieści się hala garażowa. Stan ten, potwierdza w swoim piśmie Prezydent Miasta K. wskazując, że w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym, są dwadzieścia trzy samodzielne lokale mieszkalne od nr 1 do nr 23 wraz z pomieszczeniami przynależnymi i wspólnymi. Stąd też, dla poszczególnych miejsc postojowych, ani dla całego podziemnego pomieszczenia garażowego nie są utworzone odrębne księgi wieczyste.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy mając na uwadze stan faktyczny, czyli wynikający z decyzji administracyjnej brak wyodrębnionego w budynku samodzielnego lokalu użytkowego - garażu, Spółka prawidłowo zastosowała stawkę 7% do sprzedaży własności lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego znajdującego się w hali garażowej zlokalizowanej w budynku?;

2. Jeżeli w opinii Organu Skarbowego Spółka nieprawidłowo zastosowała stawkę 7%, to na podstawie jakiej decyzji administracyjnej Spółka może potraktować związane z własnością lokalu mieszkalnego prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej zlokalizowanej w podziemiach budynku jako podstawę do określenia stawki VAT innej niż 7%?;

3. Jeżeli w opinii Organu Skarbowego Spółka nieprawidłowo określiła podstawy opodatkowania poszczególnymi stawkami VAT to jaką wartość przyjąć jako podstawę opodatkowania dla prawa do korzystania z miejsca postojowego znajdującego się w budynku mieszkalnym, które nie zostało wyodrębnione jako osobny lokal użytkowy a stanowi zgodnie z decyzją administracyjną nierozerwalną część lokalu mieszkalnego?.

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej zlokalizowanej w budynku mieszkalnym, które to prawo jest decyzją administracyjną nierozerwalnie związane z własnością tegoż lokalu, winna być opodatkowana stawką właściwą dla lokalu mieszkalnego, tj. 7%.

Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca wskazał decyzje Izb Skarbowych w P. Ośrodek Zamiejscowy w P., w W., a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawach sygn. akt: I FSK 103/05

i I FSK 945/05. W wyrokach tych NSA orzekł, że miejsca postojowe nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych oraz, że "w przypadku czynności o charakterze kompleksowym, na które składa się czynność podstawowa i czynności pomocnicze niezbędne do wykonania tej pierwszej, przyjmować należy jednolitą stawkę VAT dla całego kompleksu czynności, właściwą dla czynności podstawowej. W tym przypadku sprzedaż mieszkania można uznać za czynność podstawową, a sprzedaż garażu za pomocniczą".

Wnioskodawca powołał także wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2007r. (III SA/Wa 1052/07) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 lutego 2008r. (I SA/Po 1206/07) w których Sąd orzekł, że miejsce postojowe nie stanowi odrębnego od gruntu przedmiotu własności oraz sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce VAT, właściwej dla lokalu mieszkalnego, to jest 7% stawce VAT.

Spółka twierdzi, ze jej stanowisko jest zgodne z art. 41 ust. 12 i ust. 12a (ust. 12b i 12c nie dotyczy prezentowanego przez Spółkę stanu faktycznego) ustawy o VAT, które stanowią, że preferencyjną stawkę 7% stosuje się w odniesieniu do (...) obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części z wyłączeniem lokali użytkowych (...).

W stanie faktycznym przedstawionym przez Spółkę wskazano, że nie będzie dochodziło do wyodrębnienia pomieszczenia garażowego jako odrębnego lokalu użytkowego. Hala z miejscami postojowymi wchodzi w skład nieruchomości wspólnej, stanowiącej współwłasność właścicieli lokali, stanowi otwartą przestrzeń a miejsca parkingowe nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb (co potwierdza załącznik do projektu wykonawczego: "Rzut Piwnic"). Miejsce postojowe samo w sobie nie stanowi więc samodzielnego lokalu w rozumieniu ustawy o własności lokali. Stąd przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe ale prawo do wyłącznego korzystania z konkretnego miejsca postojowego oznaczonego danym numerem, znajdującego się w części podziemnej budynku. Prawo do miejsca postojowego jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Potwierdzają to akty notarialne podpisane przez Spółkę. W punkcie 3.2. aktu notarialnego zawarto oświadczenie: " Strony ustalają nadto, że z własnością lokalu związane jest prawo do wyłącznego korzystania z jednego miejsca postojowego w garażu podziemnym, oznaczonego numerem..." dla lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego jako udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego została założona tylko jedna księga wieczysta.

Spółka uzasadniając swoje stanowisko stwierdza ponadto, że w tym przypadku występuje tylko jeden przedmiot umowy sprzedaży, a także, że przedmiotem obrotu nie może być tylko część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu. Wskazując na treść art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali podnosi, że nie można żądać zniesienia współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali.

Mając powyższe na uwadze Spółka uważa, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego tj. 7%.

W związku z ww. stanowiskiem Spółka uważa, że nie istnieje decyzja administracyjna upoważniająca Spółkę do wyodrębnienia wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej (...) a co za tym idzie Spółka nie jest władna określić wartości, jaką winna przyjąć do podstawy opodatkowania dla prawa do korzystania z miejsca postojowego znajdującego się w budynku mieszkalnym, które nie zostało wyodrębnione jako osobny lokal użytkowy a stanowi zgodnie z decyzją administracyjną nierozerwalną część lokalu mieszkalnego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów uznał za nieprawidłowe.

W indywidualnej interpretacji organ przywołał art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, 41 ust. 1 oraz 41 ust. 12 i ust. 12a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, przytaczając ich pełna treść. Powołując się na art. 2 pkt i art. 12 12 a ustawy o VAT zdefiniował budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym

Równocześnie wskazał, że przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 249, poz. 1861) w § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.) dodano ust. 1a pkt 2, zgodnie z którym stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7% również w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 w zakresie w jakim wymienione obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy.

Z uwagi na fakt, iż przepisy prawa podatkowego (ustawa o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej) nie zawierają definicji lokalu mieszkalnego ani lokalu użytkowego, zdaniem organu należy po nie sięgnąć do ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

Mając na uwadze przedstawiony przez Spółkę w złożonym wniosku stan faktyczny oraz treść powołanych przepisów, organ stwierdził, iż sprzedaż miejsca postojowego w garażu podziemnym podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż lokalu mieszkalnego - 7% stawką tego podatku. Przy tym podkreślono, iż obniżone stawki mają charakter wyjątkowy i winny mieć zastosowanie do towarów i usług wskazanych przez ustawodawcę w ustawie o podatku od towarów i usług lub w przepisach wykonawczych do tej ustawy. Wyłączenie sprzedaży lokali użytkowych spod działania przepisu art. 41 ust. 12 ww. ustawy, w powiązaniu z ust. 12a-12c tego artykułu oraz zapisu § 5 ust. 1a ww. rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, wskazuje, że intencją ustawodawcy było objęcie preferencyjną stawką wyłącznie tych obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, które spełniają funkcje mieszkaniowe.

Organ stwierdzając, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości powołał zawartą w wyroku z dnia 6 lipca 2006r. wydanym w sprawie C-251/05 ETS tezę: "Jedna dostawa towarów, co do zasady, podlega jednej stawce podatku VAT. Jednakże możliwe jest również oddzielne opodatkowanie określonych składników tej dostawy, jeżeli z przepisów wyraźnie wynika taka ewentualność i taka konieczność. Oznacza to, że okoliczność, iż określone towary stanowią przedmiot jednej dostawy, która z jednej strony obejmuje towar główny objęty preferencją podatkową w podatku VAT oraz z drugiej strony towary wyłączone z tej preferencji, nie stoi na przeszkodzie temu, aby od dostawy towarów wyłączonych z preferencji podatek VAT był pobierany według stawki podstawowej".

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów zajął stanowisko, że sprzedaż lokali mieszkalnych podlega opodatkowaniu według 7% stawki podatku VAT, natomiast sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego znajdującego się w podpiwniczeniu każdego z budynków tzn. w hali garażowej, podlega opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT, niezależnie od tego, iż zgodnie z oceną wnioskodawcy na gruncie odrębnych przepisów (decyzji administracyjnej) stanowią nierozerwalną całość. Czynność tę bowiem zgodnie z przepisami prawa podatku od towarów i usług należy traktować jako dwie odrębne transakcje.

Jednocześnie wskazano, że nie istnieją żadne decyzje administracyjne na podstawie których można by potraktować związane z własnością lokalu mieszkalnego prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej zlokalizowanej w podziemiach budynku jako podstawę do określenia stawki VAT innej niż 7%.

W kwestii natomiast ustalenia podstawy opodatkowania do sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego organ stwierdził, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Określenie ww. kwoty należnej z tytułu sprzedaży przedmiotowego prawa wykracza poza zakres prawa podatkowego. Ustalenie bowiem wartości prawa do miejsca parkingowego należy do zbywcy, który może tego dokonać np. na podstawie dokumentacji kosztorysowej.

Odnośnie wskazanych we wniosku decyzji Izby Skarbowej w P. i w W. oraz orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wyjaśnił, że przy wydawaniu interpretacji indywidualnej nie ma obowiązku kierować się stanowiskiem sądów i innych organów podatkowych.

W dniu 15 września 2008 roku Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa interpretacji indywidualnej i wydanie interpretacji zatwierdzającej stanowisko skarżącego. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy potrzymał swoje stanowisko wyrażone w interpretacji.

W skardze na indywidualną interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Finansów skarżąca C. – D. S.A. w K. zarzuciła naruszenie art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 12a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług przez błędne przyjęcie, iż sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, przynależnego do konkretnego lokalu mieszkalnego, objęta jest podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %. Wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, ewentualnie stwierdzenie wydania interpretacji z naruszeniem prawa oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Powyższa interpretacja zdaniem skarżącej jest oparta na błędnym założeniu, iż można dokonać sprzedaży prawa wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego w oderwaniu od sprzedawanego lokalu. Konsekwencją takiego rozumowania jest przyjęcie, że sprzedawane prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego, jest w istocie sprzedażą samodzielnego lokalu użytkowego. Stanowisko takie jest w ocenie skarżącej Spółki nie logiczne i nie znajduje potwierdzenia w faktycznie zawieranych umowach ustanowienia odrębnej własności lokali i ich sprzedaży. Skarżąca oraz strona umowy dokonują podziału, do korzystania, podziemnej części budynków, przypisując konkretną powierzchnię do każdoczesnego właściciela lokalu. Przepisy prawa podatkowego nie mogą pozostawać w sprzeczności z przepisami cywilnoprawnymi, które traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży.

Stanowisko takie potwierdza linia orzecznicza sądów administracyjnych wyrażona m.in. wyrokami WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2008 roku (sygn.

I SA/Po 1206/07,) WSA w Warszawie z dnia 5 października 2007 roku (sygn. III SA/Wa 1181/07), a także NSA z dnia 22 czerwca 2005 roku ( sygn. FSK 103/05) oraz wieloma innymi orzeczeniami.

Mając powyższe na uwadze Spółka uznaje za niewłaściwe stanowisko organu podatkowego w kwestii zastosowania zawyżonej stawki podatku od towarów i usług dla sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego. Sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego, znajdującego się w danym budynku, podlegać będzie zdaniem skarżącej jednej stawce podatku od VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego - tj. stawce 7%.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej indywidualnej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga okazała się zasadna.

W przedstawionym przez skarżącą stanie faktycznym wskazano, że Spółka prowadzi działalność deweloperską. Mieszkania będące przedmiotem sprzedaży Spółki spełniają definicję budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, o którym mowa w art. 41 ust. 12a ustawy o VAT. Podpisany z klientem akt notarialny stanowi, że Spółka zgodnie z § 3 pkt 1 i 2 sprzedaje na rzecz klienta samodzielny lokal mieszkalny wraz z udziałem w częściach wspólnych budynku niesłużących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali i udziałem w działce gruntu. Strony ustaliły nadto, że z własnością lokalu związane jest prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w hali garażowej zlokalizowanej w przedmiotowym budynku. Za przedmiot sprzedaży strony określiły cenę w łącznej kwocie brutto, w której zawarty jest podatek VAT w obowiązującej stawce 7%.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami stało się ustalenie właściwej stawki podatku od towarów i usług jaką należy zastosować przy czynności sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z miejscem parkingowym dla tego miejsca. Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynika, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego nie jest garaż, czy samo miejsce parkingowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca parkingowego, integralnie związanego z prawem własności konkretnego lokalu mieszkalnego. W danym przypadku nie ma możliwości nabycia lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca parkingowego, gdyż nie są one samodzielnymi lokalami użytkowymi ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie jednego budynku. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z tak wydzielonych miejsc parkingowych, które znajdują się w tym samym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla danego lokalu mieszkalnego.

Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko

i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku), skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży. Miejsce postojowe nie stanowi w tym przypadku odrębnego od gruntu przedmiotu własności (por. orzeczenia NSA sygn. akt: FSK 2480/04 publ. LEX nr 175282 oraz I FSK 103/2005 - niepubl. i WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1052/07).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem jednej czynności cywilnoprawnej - umowy sprzedaży, był lokal mieszkalny wraz z przypisanym mu miejscem parkingowym, określonym jako udział w częściach wspólnych całej nieruchomości. Czynność ta, wbrew stanowisku organów podatkowych prawidłowo została objęta jednym aktem notarialnym. Dla lokalu mieszkalnego i miejsca parkingowego jako udziału w częściach wspólnych budynku mieszkalnego została założona tylko jedna księga wieczysta, bez konieczności rozbicia na dwie niezależne od siebie nieruchomości. W związku z powyższym za błędny zdaniem Sądu należy uznać wyrażony pogląd organów podatkowych, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze swoistym rozbiciem czynności cywilnoprawnej na dwie części, tj. sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz sprzedaży miejsca parkingowego. Przedmiotem obrotu nie może być tylko część budynku, o ile nie ma ona charakteru odrębnego lokalu (por. A Cisek , Rejent z 1997/10/44). Dodatkowo podkreślić należy, że z mocy art.3 ust.1 zd.2 ustawy o własności lokali wynika, że współwłasność nieruchomości wspólnej (na którą składają się grunt oraz części budynku i urządzenia służące do wspólnego użytku właścicieli lokali jak w niniejszej sprawie pomieszczenie garażowe) ma charakter przymusowy, a to oznacza, że nie można żądać zniesienia tej współwłasności dopóki trwa odrębna własność lokali. Ponadto to od właściciela budynku mieszkalnego zależy, co do miejsc postojowych w garażu wielostanowiskowym, czy dokona uznania tego pomieszczenia jako elementu nieruchomości wspólnej z określeniem korzystania z poszczególnych miejsc w ramach podziału quo ad usum, albo wydzieli garaż na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art.2 ust.1 ustawy o własności lokali i dokona jego sprzedaży oddzielnie od lokalu mieszkalnego. Tymczasem będący przedmiotem zabiegów interpretacyjnych przepis z z art. 41 ust. 12 i ust. 12a ustawy o VAT stanowi, że preferencyjną stawkę 7 % stosuje się w odniesieniu do obiektów budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych.

W stanie faktycznym przedstawionym przez podatnika wskazano, że nie będzie dochodziło do wyodrębnienia pomieszczenia garażowego jako odrębnego lokalu użytkowego.

Mając powyższe na uwadze uznać należy za nieprawidłowe stanowisko organu podatkowego w kwestii zastosowania zawyżonej stawki podatku od towarów

i usług dla sprzedaży miejsca parkingowego i stwierdzić, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wyodrębnionego miejsca parkingowego znajdującego się w danym budynku podlegać będzie jednej stawce podatku od VAT, która jest właściwa dla lokalu mieszkalnego - tj. stawce 7%.

Tym samym należy podzielić zarzuty skargi o naruszeniu art. 41 ust. 12 w związku z art. 41 ust. 12a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.), przez błędne przyjęcie, iż sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, przynależnego do konkretnego lokalu mieszkalnego, objęta jest podstawową stawką podatku od towarów i usług w wysokości 22 %.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy zobligowany będzie do zmiany zaskarżonego postanowienia i uznania stanowiska podatnika za prawidłowe.

W związku powyższym na podstawie art.145 §1 pkt.1 lit. a p.p.s.a. należało orzec jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r, Nr 163, poz. 1349), które obejmują wpis od skargi

- 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego - 240 zł. oraz opłatę skarbową - 17 zł.