Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 394/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 I 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. z o.o. w Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 2 ust. 3, art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz § 9.1.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. – nie zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] w miejscowości Z. na teren działki nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 3 oraz art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych organ wydający decyzję o lokalizacji zjazdu z nieruchomości do drogi publicznej winien brać również pod uwagę obowiązujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Stwierdził, iż zgodnie z § 9.1.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zjazdy z drogi klasy GP, jaką jest droga nr [...], można stosować wyjątkowo, jeśli nie ma możliwości innego dojazdu. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla m. Z., dojazd do działki nr [...] jest zapewniony od strony planowanej drogi [...]. Ponadto organ podał, iż § 23 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakazuje wprowadzania nowych zjazdów, za wyjątkiem wskazanych na rysunku planu, natomiast na rysunku tym nie ma wskazanego bezpośredniego zjazdu do działki nr [...].

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. - po rozpoznaniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż na objętej wnioskiem działce nr [...], zlokalizowanej poza terenem zabudowy, strona planuje wybudować stację paliw, obsługiwaną przez zjazd publiczny z drogi krajowej nr [...]. Droga ta została zakwalifikowana zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. nr [...] do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie zaś z § 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji paliw nie powinna być mniejsza niż 5 km poza terenem zabudowy. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że w odległości 0,9 km od planowanego zjazdu znajduje się w km 1+400 po tej samej stronie drogi zjazd do działki, na terenie której funkcjonuje już inna stacja paliw (w centrum handlowym [...]). W ocenie organu odwoławczego, okoliczność ta stanowi przesłankę odmowy udzielenia zgody na lokalizację zjazdu.

Organ drugiej instancji wskazał, że § 23 pkt 4 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy [...] w Z., zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Z. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], w odniesieniu do obszaru oznaczonego symbolem [...] - na którym zlokalizowana jest działka [...] - zakazuje budowy nowych zjazdów, za wyjątkiem wskazanych na rysunku planu. Z części graficznej wypisu z ww. planu wynika, że nie jest dopuszczalna budowa zjazdów z drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, obsługa komunikacyjna działki nr [...] powinna odbywać się z wykorzystaniem sieci dróg niższych klas, przede wszystkim – dróg dojazdowych i lokalnych. Organ podał, że w niniejszej sprawie interes faktyczny strony stoi w sprzeczność z interesem społecznym, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., zarzucając naruszenie:

- art. 7 k.p.a. przez błędne ustalenie, iż w odległości 0,9 km od zjazdu mającego obsługiwać działkę nr [...] znajduje się po tej samej stronie drogi krajowej nr [...] zjazd do działki, na której funkcjonuje inna stacja paliw, gdy w rzeczywistości w tym miejscu znajduje się skrzyżowanie dróg publicznych,

- art. 8 k.p.a. przez wydanie decyzji o odmiennej treści niż zawarta we wcześniejszych oświadczeniach kierowanych do skarżącego oraz powoływanie się na ograniczenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy zapisy planu nie wykluczają budowy zjazdu z drogi krajowej nr [...],

- art. 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez jego błędne zastosowanie do obliczenia obowiązujących odległości między planowanym zjazdem a istniejącym skrzyżowaniem dróg publicznych, gdy przepis ten dotyczy tylko ustalania odległości między zjazdami sąsiadujących stacji,

- § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy do działki nr [...] nie istnieje inny dojazd.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły.

Sąd kontrolował decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...], nie zezwalającą na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] w miejscowości Z. na teren działki nr [...].

Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji nie zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.

Decyzja wydana na podstawie art. 29 ustawy o drogach publicznych jest tzw. decyzją uznaniową, a zatem organ administracyjny może, ale nie musi uwzględnić wniosku inwestora. Decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz sąd nie bada celowości wydania tego rodzaju decyzji. Kontrola ogranicza się wówczas do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a także czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami.

Wydana w niniejszej sprawie decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad jest prawidłowa, gdyż zgodnie z przepisem § 23 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dzielnicy [...] w Z. (uchwała Rady Miasta Z. z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]), na obszarze oznaczonym symbolem [...] - na którym zlokalizowana jest działka nr [...] - zakazuje się wprowadzania nowych zjazdów, za wyjątkiem wskazanych na rysunku planu, po uzyskaniu zgody zarządcy drogi. Ponieważ rysunek planu nie uwidacznia zjazdu do przedmiotowej działki, organ prawidłowo nie zezwolił na lokalizację zjazdu, objętego wnioskiem skarżącej spółki.

Już chociażby z tej przyczyny organ nie mógł rozpatrzyć wniosku skarżącego pozytywnie. A zatem, zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia art. 123 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, jak również § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, nie mogły mieć wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, o czym stanowi art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą nie tylko właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale również organy administracji państwowej.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.