Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 722/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 17 , art 28 ust 1 , art 1 ust 2 , art 20 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 101 ust 1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. C., R. G. i K. R. na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r., Nr XVI/184/2007 w sprawie: "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ANTAŁÓWKA-KOZINIEC" skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 722/22

UZASADNIENIE

P. C., R. G.-M. oraz K. R. pismem z dnia 10 marca 2022 r. wnieśli na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminy - skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w sprawie "Miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec" w części odnoszącej się do działek ewid. nr [...], [...] i [...] w obrębie [...] Miasta Zakopane wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w tym zakresie oraz zasądzenie od Rady Miasta Zakopane na ich rzecz kosztów postępowania.

Uchwale tej zarzucili naruszenie przepisów:

1. Art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie w § 1 ust. 1 uchwały, że uchwalenie tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego następuje po stwierdzeniu zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - Antałówka - Koziniec z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, przyjętego uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Zakopanem dnia 15 grudnia 1999 r. gdy tymczasem ów projekt planu miejscowego był niezgodny z ustaleniami studium;

2. Art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został sporządzony przez osobę spełniającą warunki do jego sporządzenia, co stanowi istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

3. Art. 17 pkt 7 lit. a w zw. z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001r. nr 62, póz. 627) poprzez brak uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Wojewodą Małopolskim w formie postanowienia (art. 106 § 5 kpa),

4. Art. 17 pkt 10 w zw. z pkt 7 lit a u.p.z.p. poprzez wyłożenie do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wbrew wymogowi nie został wcześniej uzgodniony z Wojewodą Małopolskim w drodze postanowienia (art. 106 § 5 kpa).

Skarżący swój interes prawny uzasadnili tym, że są właścicielami nieruchomości znajdujących się na obszarze ww. planu. Skarżący P. C. jest bowiem właścicielem dz. nr [...] obr. [...] skarżąca R. G.-M. jest właścicielem dz. nr [...] obr[...] a K. R. jest właścicielem dz. nr [...] obr. [...]

Zarzuty skargi zostały rozwinięte w jej uzasadnieniu i piśmie uzupełniającym – replice skarżącego P. C. z dnia 29 listopada 2022 r.

Jak wyjaśniają skarżący - w terenie oznaczonym symbolem studium TOw została dopuszczona budowa infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), wyciągów narciarskich, ale bez obiektów kubaturowych, bo te nie zostały tam wymienione. Zdaniem skarżących obiekty kubaturowe są dopuszczone do budowy wyłącznie na sąsiednim terenie TOs o średnim reżimie ochrony ale pod warunkiem, że będą powiązane z istniejącą zabudową. W tym upatrują skarżący sprzeczność uchwalonego planu ze studium.

Jak wskazują skarżący wprowadzona zmiana dotycząca rezygnacji przez Gminę Miasta Zakopane z realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego przewidzianego w terenach lasów oznaczonych na rysunku planu 1ZL/ZP i oznaczenia ich na rysunku planu zgodnie ze studium, tak samo jak tereny sąsiednie symbolem 5.R/US tereny rolne, z dopuszczonymi wskazanymi obiektami służącymi uprawianiu sportów zimowych - powodowała konieczność uzgodnienia, czy wyłożenia na podstawie art. 17 u.p.z.p. Pierwotny projekt planu jest opieczętowany pieczęcią mgr inż. M. M. jako jego autorki i przez nią podpisany [...]" i ten projekt został wyłożony, natomiast później dokonano zmian i zmieniono rysunek planu z działkami skarżących, już bez pieczęci i podpisu, który został przedstawiony Radzie Miasta Zakopane do uchwalenia i uchwalony przez nią. Skarżący zarzucają, że ich nieruchomości, a to działki [...], [...], [...] obr [...] widniały podczas wyłożenia planu jako tereny 2.ZL/ZP a nie 5R/US jak w planie uchwalonym. Żadne uwagi dotyczące ich nieruchomości nie zostały złożone w trakcie wyłożenia planu.

Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że uchwała w sprawie planu "ANTAŁÓWKA-KOZINIEC", była przedmiotem oceny legalności:

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem sygn. akt

II SA/Kr 157/08 z 18 kwietnia 2008 r. w sprawie ze skargi S. P. na uchwałę Rady Miasta Zakopane oddalił skargę.

Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 5 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1730/08 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem sygn. akt

II SA/Kr 463/18 z 30 maja 2018 r., w sprawie ze skargi G. M. na uchwałę Rady Miasta Zakopane oddalił skargę.

Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem sygn. akt II OSK 2900/18 z 29 czerwca 2021 r. w sprawie ze skargi, kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 463/18 umorzył postępowanie.

Podkreślono, że w wyroku z dnia 5 maja 2009r. sygn. akt II OSK 1730/08 Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się już kwestią zgodności zaskarżonego planu ze studium oraz prawidłowości uzgodnień i nie dopatrzył się w tej materii żadnego naruszenia prawa.

W wyroku z 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 463/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nawiązując do ww. wyroku NSA zauważył, że chociaż zgodnie z jednolitym stanowiskiem sądów administracyjnych, "nie można wykluczyć skargi z art. 101 u.s.g. na akt prawa miejscowego, w związku z dokonaną już wcześniej oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu, to sąd rozpoznaje ją tylko w granicach naruszenia indywidualnego interesu skarżącego". WSA podkreślił, że sąd orzekający o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, jest związany tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów, a ma obowiązek rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa.

W przedmiocie oznaczenia terenu w studium, organ podniósł, że:

Zgodnie z częścią graficzną i treścią obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane przyjętego uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r.,

działki ewid. nr [...],[...] obr. [...] położone są:

- w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony (w tym ciągi i korytarze ekologiczne) i ograniczonym zakresie wykorzystania dla turystyki i rekreacji, obejmującej:

- tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami itp.); oznaczonej symbolem TOw.

działka ewid. nr [...] obr. [...], położona jest:

- w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony (w tym ciągi i korytarze ekologiczne) i ograniczonym zakresie wykorzystania dla turystyki i rekreacji obejmującej:

- tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami itp.);

- tereny lasów i zadrzewień; oznaczonej symbolem TOw.

Ponadto działki leżą w granicach terenu górniczego.

Polityka przestrzenna w strefie TOw - terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony

dotyczy: terenów leśnych, zadrzewień, w tym zadrzewień śródpolnych, przydrożnychi w otoczeniu cieków wodnych, oraz wymagających szczególnej ochrony nieleśnych terenów otwartych, a w szczególności terenów bezpośredniego przedpola Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz terenów podmokłych i lejów źródliskowych,

polega na ochronie wartości przyrodniczych, poprzez daleko idące ograniczenia możliwości użytkowania i zagospodarowania terenu.

Ustalono następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw:

ochronie podlega przyrodnicza struktura zieleni wysokiej, średniej i niskiej, cieków

wodnych, terenów otwartych, w tym wszystkie tereny tej strefy stanowiące lub mogące stanowić system węzłów i ciągów (korytarzy) ekologicznych, ostoi dla zwierząt i roślin, a także ekosystemy mające istotny wpływ na funkcjonowanie przyrody i odtwarzanie jej zasobów,

istniejące lasy, oznaczone na rysunku studium nr 1, powinny być w całości traktowane jako lasy ochronne: wodo- glebo- i wiatrochronne oraz przeciwerozyjne w partiach "grzbietowych, w tym zwłaszcza na południowych zboczach Gubałówki; w prowadzeniu gospodarki leśnej powinno się zachować następujące zasady:

racjonalne pozyskiwanie drewna i odnawianie drzewostanów,

ograniczony zakres użytkowania owoców runa leśnego,

przebudowa drzewostanów o składzie gatunkowym niezgodnym z siedliskiem,

3) należy uregulować granicę rolno leśną; niezbędne jest zalesienie, zadrzewienie bądź zakrzewienie znacznej części bezleśnych obecnie terenów w obrębie tej granicy; dotyczy to zwłaszcza stromych stoków, terenów zagrożonych osuwiskami lub erozją, terenów źródliskowych oraz otoczenia cieków, oznaczonych jako proponowane do zalesieniana rysunku studium nr 1,

stosowanie wyłącznie biologicznej obudowy cieków, a w przypadku konieczności ich

regulacji - unikanie prostowania i skracania przebiegu koryt, zabezpieczanie koryt przed erozją przez zabudowę roślinną najniższych teras,

dopuszczenie wykorzystania do celów gospodarki hodowlanej, jako użytków zielonych (pastwiska, łąki), terenów nieleśnych tej strefy,

dopuszczenie ograniczonego (w celu zapewnienia ochrony najbardziej wrażliwych elementów środowiska przyrodniczego) wykorzystania terenu dla turystyki i wypoczynku, przy zachowaniu następujących zasad:

ruch turystyczny pieszy, powinien odbywać się na wyznaczonych ścieżkach,

z dopuszczeniem swobodnej penetracji terenu,

ruch turystyczny rowerowy i konny powinien być ograniczony do wyznaczonych

i odpowiednio urządzonych tras, w tym śródleśnych, z zapewnieniem kontroli erozyjnych zagrożeń gleby,

uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), z wykorzystaniem śródleśnych polan i enklaw oraz dopuszczeniem niezbędnych przecinek, jednak nie naruszających ochronnej funkcji drzewostanów, zwłaszcza na stromych zboczach,

na terenach otwartych urządzanie punktów widokowych i miejsc odpoczynku;

7) wyklucza się całkowicie wykorzystywanie terenów dla funkcji osadniczej, w tym również związanej z działalnością rolniczą,

8) eliminowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, w miarę utraty przez nią wartości technicznych i użytkowych, z wyjątkiem obiektów reprezentujących wartości kulturowe,

9) w obiektach utrzymywanych lub czasowo utrzymywanych - dopuszczenie remontów i modernizacji, uzupełnianie wyposażenia w zakresie infrastruktury technicznej, z wykorzystaniem systemów miejskich i z dopuszczeniem lokalnych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz ogrzewania (z warunkiem przechodzenia na nieuciążliwe dla środowiska media grzewcze),

10) osłanianie zabudowy, zwłaszcza dysharmonijnej w krajobrazie, pasmami lub grupami zadrzewień i zakrzewień, eliminowanie elementów agresywnych w krajobrazie, w drodze ich przebudowy i zmian kolorystyki obiektów, zwłaszcza dachów (zmiana koloru na ciemny),

11) utrzymanie istniejących tras komunikacyjnych i ciągów infrastruktury technicznej, z dopuszczeniem ich uzupełnień w niezbędnym zakresie (np. konieczne nowe powiązania drogowe, telekomunikacyjne, niezbędne przebiegi przewodów wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych itp.), przy zachowaniu następujących zasad;

prowadzenie linii energetycznych i telekomunikacyjnych jako podziemnych,

korygowanie przebiegu dysharmonijnych w krajobrazie, naziemnych przewodów i konstrukcji infrastruktury technicznej.

W kwestii dotyczącej ustaleń planu i zgodności ze studium organ wskazał:

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "ANTAŁÓWKA-KOZINIEC":

- działki ewid. nr [...], [...] obr. [...] położone są w terenach rolnych oznaczonych symbolem 5.R/US,

- działka ewid. nr [...] obr[...] położona jest częściowo w terenach rolnych oznaczonych

symbolem 5.R/US, w terenach lasów oznaczonych symbolem1ZL/ZP.

Ponadto działki leżą w obszarze górniczym "Zakopane".

W § 6 ust. 5 zaskarżonej uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1ZL/ZP, wskazano następujące ustalenia:

Zagospodarowanie terenu może być związane z realizacją celu publicznego;

Utrzymuje się istniejące kompleksy leśne, pełniące rolę parku leśnego;

Dopuszcza się lokalizację dróg leśnych służących obsłudze gospodarki leśnej oraz urządzeń turystycznych, w tym realizację ciągów spacerowych (ścieżek pieszych i rowerowych, turystycznych tras narciarskich), urządzonych miejsc do odpoczynku, altan leśnych i zadaszeń, zgodnie z przepisami odrębnymi;

Dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń małej architektury służących rekreacji

codziennej.

W § 7 ust. 3 zaskarżonej uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 5.R/US, wskazano następujące ustalenia:

Przeznaczenie podstawowe terenów - tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska;

Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - tereny sportów zimowych realizowane jako tereny zjazdowe i pola narciarskie do nauki jazdy na nartach;

Na całym terenie obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, obiektów

tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi oraz ogrodzeń za wyjątkiem:

kolei krzesełkowej, przedstawionej orientacyjnie na rysunku planu oraz orczykowych

wyciągów narciarskich;

obiektów związanych z funkcjonowaniem kolei krzesełkowej, wyciągów i tras narciarskich - stacji dolnych i górnych dla obsługi wyciągów orczykowych, sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczenia dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20 m2, realizowanych przy dolnych stacjach.

Przy realizacji ww. obiektów obowiązuje zakaz stosowania jaskrawych kolorów;

c) obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, w tym:

-instalacji do sztucznego śnieżenia tras narciarskich;

-w rejonie działek ewid. Nr [...] zbiorników do gromadzenia wody dla sztucznego śnieżenia i celów przeciw pożarowych; -oświetlenia tras narciarskich

4) Dopuszcza się realizację oraz;

5) Obowiązuje zakaz zmiany przeznaczenia istniejących budynków (mieszkalnych i gospodarczych), w tym pokazanych na rysunku planu;

6) Dopuszcza się odbudowę lub rozbudowę istniejących pokazanych na rysunku planu budynków mieszkalnych oraz zlokalizowanego na działce o nr [...] budynku domu wczasowego wyłącznie w celu poprawy standardu obiektu, poprzez realizację m.in. wiatrołapów, tarasów, łazienek lub garaży, przy zachowaniu następujących zasad (...)

Działki [...], [...] w całości i większość dz. [...] oznaczono w planie symbolem 5.R/US tereny rolne, natomiast niewielki fragment dz. [...] symbolem 1ZL/ZP- tereny lasów.

Zgodnie z wcześniej wymienionymi zapisami studium uwarunkowań i kierunków i zagospodarowania przestrzennego, w strefie TOw - terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony istniejące lasy, oznaczone na rysunku studium nr 1, powinny być w całości traktowane jako lasy ochronne. Zatem wyznaczenie w zaskarżonej uchwale na części działki nr [...], terenów lasów oznaczonych symbolem 1ZL/ZP, jest zgodne ze studium.

Ponadto zgodnie z zapisami studium - w kierunkach zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw jest dopuszczone ograniczone (w celu zapewnienia ochrony najbardziej wrażliwych elementów środowiska przyrodniczego) wykorzystanie terenu dla turystyki i wypoczynku. To wykorzystanie terenu musi odbywać się przy zachowaniu zasad polegających na uprawianiu narciarstwa zjazdowego i biegowego i na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania) (...)

W powyższych kierunkach zagospodarowania przestrzennego strefy TOw ustalono eliminowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, w miarę utraty przez nią wartości technicznych i użytkowych, z wyjątkiem obiektów reprezentujących wartości kulturowe.

Zatem, jak wskazuje organ - skoro w powyższych kierunkach zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw ustalono uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), to Rada Miasta Zakopane uprawniona i zobowiązana była do takiego uszczegółowienia w planie zagospodarowania przestrzennego postanowień w studium aby dopuszczał on wszystkie elementy kolei i wyciągów, bez których nie mogą one funkcjonować.

Większość terenów oznaczonych na rysunku zaskarżonego planu symbolem 5.R/US, położona jest w studium w strefie w strefie TOs - terenów otwartych o średnim reżimie ochrony. Do najistotniejszych ustaleń dla tej strefy należą:

Polityka przestrzenna w strefie TOs - terenów otwartych o średnim reżimie ochrony

1) polega na: udostępnianiu tych terenów dla turystyki i wypoczynku, w granicach umożliwiających zachowanie ich wartości przyrodniczych, przy przyjęciu priorytetu udostępnienia i odpowiedniego zagospodarowania pól narciarskich, oraz zorganizowania ich w postaci spójnego systemu terenów, tras i urządzeń narciarskich.

2. Ustala się następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOs:

1) utrzymanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej oraz usługowej;

Ochrona zabudowy o wartościach kulturowych, przy zachowaniu następujących zasad:

a) dopuszczenie remontów i modernizacji, uzupełnianie wyposażenia istniejącej zabudowy w zakresie infrastruktury technicznej, z wykorzystaniem systemów miejskich i z dopuszczeniem lokalnych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz ogrzewania (z warunkiem przechodzenia na nieuciążliwe dla środowiska media grzewcze),

wykluczenie sytuowania nowej zabudowy, w tym również związanej z działalnością

rolniczą,

wykorzystanie terenów na cele turystyki i wypoczynku, z urządzaniem w pierwszej kolejności terenów o szczególnych predyspozycjach, oznaczonych na rysunku studium nr 1, w tym:

a) urządzanie pól narciarskich z niezbędnym, odpowiednim zagospodarowaniem terenu (powiązane wzajemnie pola i trasy narciarskie, wyciągi, zaplecze obsługi narciarzy, dojazdy, parkingi),

b) urządzanie narciarskich tras zjazdowych i biegowych, terenów saneczkarskich oraz terenów gier i zabaw na śniegu, terenów spacerowo wycieczkowych, terenów kąpieli słonecznych, urządzanie tras turystyki pieszej, narciarskiej, rowerowej i konnej, punktów widokowych i miejsc odpoczynku itp.,

c)dopuszczenie sztucznego śnieżenia stoków, z zastrzeżeniem nieuciążliwości tych urządzeń w stosunku do obszarów mieszkaniowych i braku wykluczeń w tym zakresie, określonych w odniesieniu do specjalnych stref polityki przestrzennej,

d)obiekty kubaturowe związane z obsługą urządzeń, o których mowa w pkt a-c, należy sytuować wyłącznie w dolnych partiach terenu, w powiązaniu z istniejącą zabudową i odpowiednio osłaniane zielenią; wyklucza się sytuowanie ich na grzbietach i wyniesieniach oraz na stokach eksponowanych widokowo,

e)wyciągi narciarskie powinny być sytuowane na obrzeżach polan i osłaniane zielenią,

Organ wyjaśnił, że orientacyjny przebieg kolei linowej w zaskarżonym planie zlokalizowany jest głównie w wyznaczonej na rysunku studium strefy TOs. Kończy się on w położonych w dolnych partiach, terenach oznaczonych w zaskarżonym planie symbolem U, tereny zabudowy usługowej, dla których najistotniejsze ustalenia to:

Przeznaczenie podstawowe terenu - usługi komercyjne związane z obsługą narciarstwa;

Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - miejsca postojowe, zieleń urządzona, obiekty budowlane infrastruktury technicznej;

Dopuszcza się realizację:

a) dolnych stacji wyciągów narciarskich, w tym dolnej stacji kolei krzesełkowej z zapleczem technicznym dla obsługi terenów narciarskich typu: pomieszczenia GOPR (...)

b) jednego obiektu usług komercyjnych, realizowanego jako obiekt gastronomiczny oraz tymczasowych obiektów gastronomicznych i handlowych;

c) realizacja w/w obiektów jako wolnostojących lub w formie zespołu obiektów, połączonych funkcjonalnie i architektonicznie o łącznej powierzchni zabudowy nie większej niż 30% powierzchni terenu;

Zatem jak wynika z powyższego, zdaniem organu - zapewniono w planie warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska m.in. przez wyznaczenie w nim w dolnych partiach kolei krzesełkowej terenu usług komercyjnych oznaczonego symbolem U związanego z obsługą narciarstwa i dopuszczenie realizacji w terenie oznaczonym symbolem 5.R/US tylko obiektów kubaturowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania kolei i wyciągów.

W zakresie legalności planu organ wskazał, że Sąd w wyroku z 18 kwietnia 2008r. II SA/Kr 157/08 stwierdził, że nie został naruszony art. 17 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z materiału dowodowego wynika, że projekt planu został uzgodniony z wszystkimi organami i instytucjami. W analizowanej sprawie Sąd stwierdził, iż nie został naruszony art. 17 pkt 10 u.p.z.p.

Organ wskazał, że zarzuty, które były już przedmiotem oceny w przywołanych wyżej wyrokach sądów administracyjnych (sygn. akt II SA/Kr 157/08 oraz II OSK 1730/08), w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie bowiem z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wątpliwości skarżących co do zgodności postanowień planu miejscowego i ustaleń studium zdają się mieć przyczynę w nieuwzględnieniu różnicy stopnia szczegółowości planu i studium oraz charakteru dokumentu jakim jest Studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego - jak nazwał go sam ustawodawca - jest uchwałą kierunkową, wskazująca kierunki polityki przestrzennej gminy na poszczególnych terenach. Nie jest jednak w żadnym wypadku jego celem ustalenie konkretnego przeznaczenia nieruchomości, bo tę role spełnia plan miejscowy. Nie jest zatem tak - i jest to stanowisko w zasadzie w orzecznictwie niesporne - że plan miejscowy ma powielać ustalenia Studium. Zapisy studium nawet nie mogą zawierać konkretnych rozwiązań planistycznych, choć niewątpliwie przesądzają o przeznaczeniu danego terenu, w tym wskazują w jakim kierunku plan miejscowy powinien ograniczać sposób wykonywania prawa własności. Plan ma natomiast ustalenia Studium precyzować i uszczegółowiać.

Odnosząc się do zarzutu nadużycia władztwa planistycznego przez Gminę Miasta Zakopane, wskazano, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.z.p. ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tejże ustawy wprost wskazuje, że zdaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Plany zagospodarowania przestrzennego zawsze dotyczą indywidualnych interesów prawnych i uprawnień właścicieli nieruchomości, albo naruszają te interesy, czy uprawnienia. Na tym, bowiem polega istota administracyjnoprawnej ingerencji w stosunki prawa cywilnego. Organy wykonujące administrację publiczną mają prawo ingerowania w te stosunki w sposób wyznaczony ustawą, a prawo własności (inne prawa rzeczowe) nie jest prawem absolutnym i nienaruszalnym (bezwzględnym).

W kwestii opiniowania i uzgadniania planu, organ podniósł, że:

Generalną zasadą w procedurze planistycznej, jest stosowanie przepisów prawa z daty podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany plan. Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., w brzmieniu na dzień opiniowania i uzgadniania miejscowego planu Antałówka-Koziniec, tj. u.p.z.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 80 póz. 717 z późn. zm.):

Powołano się następnie na Art. 17. Ust. 7 tej ustawy zgodnie z którym - Wójt, burmistrz albo prezydent miasta uzgadnia projekt planu m.in. z wojewodą. Stosownie do art. 24. 1.Organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. 2. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie.

Jak wynika z powyższego zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotyczyło tylko uzgodnień o których mowa w art. 17 pkt 7, nie były nim objęte opinie o których mowa w pkt. 6 art. 17 u.p.z.p. Na dzień dzisiejszy u.p.z.p. również nie przewiduje w przypadku opinii zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia.

Wyjaśniono, że opiniowanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka Koziniec przez Małopolski Urząd Wojewódzki - Wydział Ochrony Środowiska, odbywało się na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, który w brzmieniu na dzień opiniowania (tekst iedn. Dz. U. z 2006 r. nr 129 póz. 902 z późn. zm.), nie przewidywał zastosowanie art. 106 kpa. Zatem przedmiotowe opiniowanie zostało dokonane w sposób prawidłowy.

Ponadto, podkreślono, że Burmistrz Miasta Zakopane nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Wojewody Małopolskiego i nie posiada kompetencji do oceniania prawidłowości jego rozstrzygnięć.

W związku z wystąpieniem Burmistrza Miasta Zakopane pismem z dnia 08.05.2007 r. w oparciu o art. 17 pkt 7 lit. a u.p.z.p., Wojewoda Małopolski postanowieniem znak WI.IV.7041-2-56-07 z dnia 30 maja 2007 r. prawidłowo uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ANTAŁÓWKA KOZINIEC, w zakresie zadań rządowych. Postanowienie to znajduje się w aktach sprawy.

Zgodnie z art. 17 pkt. 13 u.p.z.p., organ planistyczny wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag do projektu, zgłoszonych po wyłożeniu projektu do publicznego wglądu. Następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Zatem to, czy projekt powinien podlegać ponownemu uzgodnieniu oraz z jakim organem należy uzgodnienie ponowić, zależy od charakteru wprowadzonych zmian.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślano, że "dokonanie zmian w projekcie wynikłych z uwzględnienia uwag do projektu planu miejscowego, powoduje obowiązek ponowienia czynności z art. 17 u.p.z.p. w niezbędnym do dokonania tych zmian zakresie. W ramach tej wykładni zauważono, że obowiązek ponowienia czynności planistycznych, o jakich mowa w art. 17 u.p.z.p. nie istnieje generalnie, tzn. nie można go odnieść do każdej sytuacji, w której doszło do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag. Musi on być analizowany w przypadku każdej zmiany osobno, przy uwzględnieniu za każdym razem osobno czynnika niezbędności." (wyrok NSA z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1281/11, dostępny w: CBOSA). Kryterium tej oceny winien być stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały sprzed dokonania zmian (Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 353/17).

Wprowadzone zmiany nie powodowały konieczności kolejnego uzgodnienia, czy wyłożenia.

Zmiana dotycząca przeznaczenia działki o nr [...] obr[...] była wprowadzona na skutek rozpatrzenia uwagi właścicieli działki i polegała na oznaczeniu na rysunku istniejącego budynku kolorem brązowym i doprecyzowaniu w tekście planu, że zapisy części tekstowej planu dla terenów rolnych oznaczonych symbolem 5.R/US, w których dopuszcza się odbudowę lub rozbudowę istniejących pokazanych na rysunku planu budynków wyłącznie w celu poprawy standardu obiektu, poprzez realizację m.in. wiatrołapów, tarasów, łazienek lub garaży, odnoszą się również do znajdującego się na tej działce budynku domu wczasowego.

Zmiana dla działek skarżących ewid. nr [...], [...],[...] obr. [...] polegała na rezygnacji przez Gminę Miasto Zakopane z realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego przewidzianego w terenach lasów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1ZL/ZP (za wyjątkiem fragmentu terenu posiadającego użytek leśny) i oznaczenia ich na rysunku planu zgodnie ze studium, tak samo jak tereny sąsiednie symbolem 5.R/US tereny rolne, z dopuszczonymi wskazanymi powyżej obiektami służącymi uprawianiu sportów zimowych. Przy czym tylko i wyłącznie od skarżących zależy czy skorzystają z przeznaczenia dopuszczalnego, określonego w planie. Tym samym plan po zmianie zawiera rozwiązania korzystniejsze dla skarżących. W tej sytuacji trudno twierdzić, że jest to niezgodność, która naruszałaby interes prawny skarżących.

Odnośnie kwestii sporządzenia projektu planu przez osobę uprawnioną organ wyjaśnił, że :

Zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., w brzmieniu na dzień podjęcia uchwały w sprawie przyjęcia miejscowego planu Antałówka-Koziniec:

Art. 5. Opracowywanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest projektowaniem zagospodarowania przestrzennego, odpowiednio w skali regionalnej i lokalnej, w rozumieniu art. 2 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, póz. 42 oraz z 2002 r. Nr 23, póz. 221, Nr 153, póz. 1271 i Nr 240, póz. 2052). Art. 15 ust l Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną.

Art. 20. ust. 1 Plan miejscowy uchwala rada gminy.

Jak wynika z powyższego organem właściwym do sporządzania projektu miejscowego planu jest burmistrz miasta, natomiast organem który go przyjmuje w drodze uchwały jest rada gminy. Burmistrz Miasta Zakopane powierzył przygotowanie projektu zaskarżonego planu podmiotowi zewnętrznemu Biuru Urbanistycznemu M. M.. W dokumentacji planistycznej znajduję się projekt planu autoryzowany przez w/w Biuro. Przedstawiciele Biura zgodnie z protokołem z sesji Rady Miasta Zakopane, brali udział w prezentowaniu projektu planu radnym przed jego uchwaleniem. Natomiast sama uchwała w sprawie przyjęcia planu jest aktem prawa miejscowego, stanowionym przez radę miasta, zatem nie może podlegać autoryzacji przez zewnętrzny podmiot.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze

Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Obecnie stan epidemii został zmieniony na

stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z

zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz.

374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r.

(Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu

roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych

umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące

nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia

niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem

obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony

postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu

elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości

technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Strony nie wskazały w zakreślonym terminie adresów na platformie ePUAP, w związku z czym sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, jak

w zarządzeniach z dnia 26 października 2022 r i 24 listopada 2022 r.(k – 140-141)

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.),

sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów

kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi

organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią

inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012

r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności

orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty

organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei, jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak

związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżących do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101

ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05) Stosownie do tego przepisu każdy,

czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej,

może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami

kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie,

uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie

zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i

otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku

prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub

uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie

art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną

uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn.

akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004

r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem,

stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę

(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1

ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego

przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK

715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr

53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr

4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II

SA/Bk 763/05).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący P. C., R. G.-M. i K. R. – jako właściciele

nieruchomości składających się z działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] w obrębie [...] Miasta Zakopane ( P. C. jest

właścicielem dz. nr [...] obr[...] skarżąca R. G.-M. jest właścicielem dz. nr [...] obr. [...] a K. R. jest

właścicielem dz. nr [...] obr[...] ) położonych w obszarze o którym stanowi uchwała Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr

XVI/184/2007 w sprawie "Miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec" - wykazali swą legitymację do wniesienia

skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140

Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego. To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszących skargę

otwiera im drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje

skarżącym legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02).

Podnoszone zarzuty skargi mają dwojaki charakter: proceduralny - związany z trybem uchwalania uchwały planistycznej (art. 5 , art. 17 pkt

7 lit a w zw. z art. 24 ust 1 , art. 17 pkt 10 w zw. z pkt 7 lit a u.p.z.p ), a następnie merytoryczny - który odnosił się wyłącznie do

sfery naruszenia interesu prawnego skarżącego związanego z wykonywaniem jego prawa własności ( art. 20 ust 1 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym) .

W kwestiach zachowania wymogów prawa przy uchwalaniu uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w

sprawie "Miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec", wbrew twierdzeniom skargi, nie sposób zarzucić Radzie

Miasta Krakowa naruszenia zasad i istotnego naruszenia trybu określonych w art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02), co mogłoby spowodować nieważność uchwały w całości lub części.

Zastosowane procedury, prowadzenie postępowania planistycznego, zachowanie zasad planistycznych oraz wyważanie różnego rodzaju interesów

(publicznego – zachowanie i wzbogacenie środowiska przyrodniczego i jego wartości krajobrazowych, zdrowia ludzkiego, równowagi

przyrodniczej i racjonalnej gospodarki zasobami środowiska przy uwzględnieniu walorów ekonomicznych i estetycznych przestrzeni,

utrzymanie i rozwinięcie funkcji Zakopanego jako ośrodka sportu amatorskiego i wyczynowego oraz indywidualnego prawa własności, itd.), a

więc tego wszystkiego, co składa się na ocenę przestrzegania prawa przez organy planistyczne, było prawidłowe.

Uchwała Rady Miasta Zakopane w sprawie planu "ANTAŁÓWKA-KOZINIEC", była przedmiotem oceny legalności : Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem sygn. akt II SA/Kr 157/08 z 18 kwietnia 2008 r. oddalił skargę, Naczelnego Sądu

Administracyjnego, który wyrokiem z 5 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1730/08 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku, następnie

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem do sygn. akt II SA/Kr 463/18 z 30 maja 2018 r. oddalił skargę, Naczelnego

Sądu Administracyjnego, który postanowieniem sygn. akt II OSK 2900/18 z 29 czerwca 2021 r. w sprawie ze skargi, kasacyjnej od wyroku

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 463/18 umorzył postępowanie.

W wyroku z dnia 5 maja 2009r. sygn. akt II OSK 1730/08 Naczelny Sąd Administracyjny zajmował się już kwestią zgodności zaskarżonego planu

ze studium oraz prawidłowości uzgodnień i nie dopatrzył się żadnych naruszeń prawa.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w prawomocnym wyroku z dnia 18 kwietnia 2008 r , sygn. akt II SA/Kr 157/08 : "Z

materiału dowodowego wynika, że projekt planu został uzgodniony z wszystkimi organami i instytucjami, co również stwierdził Wojewoda

Małopolski, badając zgodność projektu planu z prawem." ... "W analizowanej sprawie Sąd stwierdził, iż nie został naruszony art. 17 pkt 10

ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku, poprzez nie zorganizowanie debaty publicznej w

przedmiocie projektu planu. Z materiałów procedury planistycznej wynika, że dyskusja publiczna miała miejsce 23 sierpnia 2007 roku o

godzinie 14 na sali posiedzeń Urzędu Miasta Zakopane. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień podnoszonych przez stronę skarżącą w

zakresie prowadzenia procedury planistycznej przez właściwe organy w odniesieniu do zaskarżonej uchwały."

W związku z dokonaną już wcześniej prawomocną oceną legalności tego aktu ze skargi innego podmiotu, aktualnie sąd rozpoznaje ją tylko w

granicach naruszenia indywidualnego interesu skarżących P. C., R. G.-M. i K. R. . Zgodnie z

ugruntowanymi poglądami orzecznictwa i doktryny prawa Sąd orzekający o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli

sądowej ze skargi innego podmiotu, jest związany tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń

dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów, a ma obowiązek rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie

mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa.

Rozstrzygnięcie Rady Miasta Krakowa o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag (załącznik Nr 3 do uchwały) miało charakter

merytoryczny i towarzyszyła mu ocena zasadności każdej z uwag. Rada stanowczo wypowiedziała się, których uwag nie uwzględnia, czemu dała

wyraz w załączniku do uchwały. Każdy radny mógł w ramach uprawnień związanych z wykonywaniem mandatu zażądać treści każdej z uwag i

zapoznać się z jej treścią. Radni mieli pełną możliwość wprowadzenia zmian – poprawek do projektu uchwały. Projekt planu był szczegółowo

analizowany na posiedzeniu Komisji Urbanistyki i Architektury Rady Miasta Zakopane i na Sesji Rady miasta Zakopane bezpośrednio

poprzedzającej przyjęcie uchwały - w obecności radnych.

Wymogi art. 20 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały zachowane, bowiem sama czynność uchwalenia planu

nastąpiła jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag i jednocześnie z dokonaniem oceny w przedmiocie zgodności planu ze

studium. Radni mieli pełną możliwość wprowadzenia zmian - poprawek do projekty uchwały wynikających z odmiennego rozpatrzenia uwag, które

nie zostały uwzględnione. Inicjatywa w tym względzie należała do radnych i była nieskrępowana. Podczas całego procedowania nad uchwałą

zachowano, zatem w pełni udział czynnika społecznego w procedurze sporządzania zmiany planu zgodnie z art. 12 ust 1 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym. Projekt planu był właściwie konsultowany, opiniowany i uzgadniany. W trakcie procedury zostały zachowane

wymogi art. 17 pkt 7 i 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Miało miejsce prawidłowe udostępnienie projektu planu przez wyłożenie do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko,

ogłoszenie oraz dyskusja publiczna. Taki sposób udostępnienia odpowiadał wymogom prawnym, co umożliwiło wszystkim zainteresowanym

zapoznanie się z treścią projektu i wniesieniem ewentualnych uwag. Sami skarżący nie mieli żadnych trudności z zapoznaniem się z

projektem. W ten sposób udział czynnika społecznego w tworzeniu planu miejscowego stosownie do art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym został zachowany. Powtarzano procedury uzgodnień w wystarczającym zakresie. Zgodnie z art. 24 ust 1

ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., w brzmieniu na dzień opiniowania i uzgadniania miejscowego

planu Antałówka-Koziniec, tj. u.p.z.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 80 póz. 717 z późn. zm.). organy, o których mowa w art. 11 pkt 6

i 7 oraz art. 17 pkt 7, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium

albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. 2. Wójt, burmistrz albo

prezydent miasta może uznać za uzgodniony projekt studium albo projekt planu miejscowego w przypadku, w którym organy, o których mowa w

ust. 1, nie określą warunków, na jakich uzgodnienie może nastąpić, albo nie powołają podstawy prawnej uzasadniającej ich określenie.

Jak wynika z powyższego zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego,

dotyczyło tylko uzgodnień o których mowa w art. 17 pkt 7, nie były nim objęte opinie o których mowa w pkt. 6 art. 17 u.p.z.p. ustawa o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała w przypadku opinii zajęcie stanowiska przez organ w formie postanowienia.

Opiniowanie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Antałówka Koziniec przez Małopolski Urząd Wojewódzki - Wydział

Ochrony środowiska, odbywało się na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, który w brzmieniu na dzień opiniowania

(tekst iedn. Dz. U. z 2006 r. nr 129 póz. 902 z późn. zm.), nie przewidywał zastosowanie art. 106 kpa. Zatem przedmiotowe opiniowanie

zostało dokonane w sposób prawidłowy.

Wojewoda Małopolski postanowieniem znak WI.IV.7041-2-56-07 z dnia 30 maja 2007 r., oparciu o art. 17 pkt 7 lit. a i art. 24 ust 1

u.p.z.p., po zapoznaniu się z tekstem i rysunkiem projektu planu uzgodnił w zakresie zadań rządowych, służących realizacji inwestycji

celu publicznego o znaczeniu krajowym projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ANTAŁÓWKA KOZINIEC, w zakresie zadań

rządowych. Postanowienie to znajduje się w tomie 2 dokumentacji planistycznej.

Zgodnie z art. 17 pkt. 13 u.p.z.p., organ planistyczny wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag do

projektu, zgłoszonych po wyłożeniu projektu do publicznego wglądu. Następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. W ugruntowanym

orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że : "dokonanie zmian w projekcie wynikłych z uwzględnienia uwag do projektu planu

miejscowego, powoduje obowiązek ponowienia czynności z art. 17 u.p.z.p. w niezbędnym do dokonania tych zmian zakresie. W ramach tej

wykładni zauważyć należy, że obowiązek ponowienia czynności planistycznych, o jakich mowa w art. 17 u.p.z.p. nie istnieje generalnie,

tzn. nie można go odnieść do każdej sytuacji, w której doszło do zmiany w planie w wyniku uwzględnienia uwag. Musi on być analizowany w

przypadku każdej zmiany osobno, przy uwzględnieniu za każdym razem osobno czynnika niezbędności." (wyrok NSA z dnia 23 września 2011 r.,

sygn. akt II OSK 1281/11). Kryterium tej oceny winien być stopień modyfikacji treści projektu uchwały w stosunku do projektu uchwały

sprzed dokonania zmian ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II OSK 353/17).

W rozpoznawanej sprawie wprowadzona zmiana dla działek ewid. nr [...], [...],[...] obr[...] polegała na rezygnacji przez Gminę Miasto

Zakopane z realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego przewidzianego w terenach lasów oznaczonych na rysunku planu

symbolem 1ZL/ZP (za wyjątkiem fragmentu terenu posiadającego użytek leśny) i oznaczenia ich na rysunku planu zgodnie ze studium, tak samo

jak tereny sąsiednie symbolem 5.R/US tereny rolne, z dopuszczonymi obiektami służącymi uprawianiu sportów zimowych. Jak trafnie wskazano

w odpowiedzi na skargę - tylko i wyłącznie od skarżących zależy czy skorzystają z przeznaczenia dopuszczalnego, określonego w planie.

Plan po zmianie zawiera rozwiązania korzystniejsze dla skarżących i wobec tego trudno twierdzić, że ta zmiana naruszała interes prawny

skarżących i wymagała ponowienia uzgodnień.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do

uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z

obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem

wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Takich

wadliwości Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie stwierdza.

Z przepisów art. 9 ust. 4, art. 14 ust 5, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wynika obowiązek organów planistycznych do zachowania

zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy. Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych.

Zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część

tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Plan miejscowy

uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do

projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań

własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. ( art. 20 ust. 1 zd. 1 )

Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich

sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą treści merytorycznej, a więc obejmują badanie zawartości planu miejscowego, braku

naruszenia treści planu miejscowego w stosunku do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, stanowiska organów

uzgadniających i opiniujących, zakresu stosowania władztwa planistycznego oraz standardów dokumentacji planistycznej.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego,

rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,

zwanego dalej "studium".

Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego ( jego perspektywy) a także same uwarunkowania zagospodarowania

przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu

miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego.

Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to, jako akt planistyczny określa politykę

przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu

miejscowego są konsekwencją zapisów studium ( z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2012 r sygn.II OSK 329/12).

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie tylko jest aktem określającym założenia lokalnej polityki

przestrzennej, lecz także zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy

regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Studium ma być z założenia

aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i

potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. ( Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod

red. prof. Z. Niewiadomskiego, 7. Wydanie C.H. Beck , Warszawa 2013, str. 79-81)

Analiza postanowień obowiązującego w Mieście Zakopane studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz ich

konfrontacja z postanowieniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że postanowienia planu zgodne

są ze studium. Ta okoliczność była kwestionowana przez skarżących.

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zakopane, przyjęte uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta w Zakopanem

dnia 15 grudnia 1999 r. zakwalifikowało nieruchomości skarżących do następujących strukturalnych jednostek :

działki ewid. nr [...],[...] obr[...] położone są:

- w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony (w tym ciągi i korytarze ekologiczne) i ograniczonym zakresie wykorzystania dla

turystyki i rekreacji, obejmującej: - tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i

osuwiskami itp.); oznaczonej symbolem TOw.

działka ewid. nr [...] obr[...] położona jest:

- w strefie terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony (w tym ciągi i korytarze ekologiczne) i ograniczonym zakresie wykorzystania dla

turystyki i rekreacji obejmującej:

- tereny otwarte nieleśne wymagające ochrony (tereny źródliskowe, podmokłe, zagrożone erozją i osuwiskami itp.);

- tereny lasów i zadrzewień; oznaczonej symbolem TOw.

Ponadto działki leżą w granicach terenu górniczego.

Polityka przestrzenna w strefie TOw - terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony

1.dotyczy: terenów leśnych, zadrzewień, w tym zadrzewień śródpolnych, przydrożnychi w otoczeniu cieków wodnych, oraz wymagających

szczególnej ochrony nieleśnych terenów otwartych, a w szczególności terenów bezpośredniego przedpola Tatrzańskiego Parku Narodowego oraz

terenów podmokłych i lejów źródliskowych,

2.polega na ochronie wartości przyrodniczych, poprzez daleko idące ograniczenia możliwości użytkowania i zagospodarowania terenu.

Ustalono następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego obszarów strefy TOw:

1.ochronie podlega przyrodnicza struktura zieleni wysokiej, średniej i niskiej, cieków

wodnych, terenów otwartych, w tym wszystkie tereny tej strefy stanowiące lub mogące stanowić system węzłów i ciągów (korytarzy)

ekologicznych, ostoi dla zwierząt i roślin, a także ekosystemy mające istotny wpływ na funkcjonowanie przyrody i odtwarzanie jej zasobów,

2.istniejące lasy, oznaczone na rysunku studium nr 1, powinny być w całości traktowane jako lasy ochronne: wodo- glebo- i wiatrochronne

oraz przeciwerozyjne w partiach "grzbietowych, w tym zwłaszcza na południowych zboczach Gubałówki; w prowadzeniu gospodarki leśnej

powinno się zachować następujące zasady:

a)racjonalne pozyskiwanie drewna i odnawianie drzewostanów,

b)ograniczony zakres użytkowania owoców runa leśnego,

c)przebudowa drzewostanów o składzie gatunkowym niezgodnym z siedliskiem,

3.należy uregulować granicę rolno leśną; niezbędne jest zalesienie, zadrzewienie bądź zakrzewienie znacznej części bezleśnych obecnie

terenów w obrębie tej granicy; dotyczy to zwłaszcza stromych stoków, terenów zagrożonych osuwiskami lub erozją, terenów źródliskowych

oraz otoczenia cieków, oznaczonych jako proponowane do zalesieniana rysunku studium nr 1,

4.stosowanie wyłącznie biologicznej obudowy cieków, a w przypadku konieczności ich

regulacji - unikanie prostowania i skracania przebiegu koryt, zabezpieczanie koryt przed erozją przez zabudowę roślinną najniższych

teras,

5.dopuszczenie wykorzystania do celów gospodarki hodowlanej, jako użytków zielonych (pastwiska, łąki), terenów nieleśnych tej strefy,

6.dopuszczenie ograniczonego (w celu zapewnienia ochrony najbardziej wrażliwych elementów środowiska przyrodniczego)

wykorzystania terenu dla turystyki i wypoczynku, przy zachowaniu następujących zasad:

a)ruch turystyczny pieszy, powinien odbywać się na wyznaczonych ścieżkach,z dopuszczeniem swobodnej penetracji terenu,

b)ruch turystyczny rowerowy i konny powinien być ograniczony do wyznaczonych

i odpowiednio urządzonych tras, w tym śródleśnych, z zapewnieniem kontroli erozyjnych zagrożeń gleby,

c)uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z

dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania), z wykorzystaniem

śródleśnych polan i enklaw oraz dopuszczeniem niezbędnych przecinek, jednak nie naruszających ochronnej funkcji drzewostanów, zwłaszcza

na stromych zboczach,

d)na terenach otwartych urządzanie punktów widokowych i miejsc odpoczynku;

7) wyklucza się całkowicie wykorzystywanie terenów dla funkcji osadniczej, w tym również związanej z działalnością rolniczą,

8) eliminowanie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej, w miarę utraty przez nią wartości technicznych i użytkowych, z

wyjątkiem obiektów reprezentujących wartości kulturowe,

9) w obiektach utrzymywanych lub czasowo utrzymywanych - dopuszczenie remontów i modernizacji, uzupełnianie wyposażenia w zakresie

infrastruktury technicznej, z wykorzystaniem systemów miejskich i z dopuszczeniem lokalnych rozwiązań w zakresie zaopatrzenia w wodę,

odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz ogrzewania (z warunkiem przechodzenia na nieuciążliwe dla środowiska media grzewcze),

(...).

W zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Antałówka – Koziniec :

- działki ewid. nr [...], [...] obr[...] położone są w terenach rolnych oznaczonych symbolem 5.R/US,

- działka ewid. nr [...] obr. [...] położona jest częściowo w terenach rolnych oznaczonych symbolem 5.R/US, w terenach lasów oznaczonych

symbolem1ZL/ZP.

Ponadto działki leżą w obszarze górniczym "Zakopane".

W § 6 ust. 5 zaskarżonej uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 1ZL/ZP, wskazano następujące ustalenia:

1.Zagospodarowanie terenu może być związane z realizacją celu publicznego;

2.Utrzymuje się istniejące kompleksy leśne, pełniące rolę parku leśnego;

3.Dopuszcza się lokalizację dróg leśnych służących obsłudze gospodarki leśnej oraz urządzeń turystycznych, w tym

realizację ciągów spacerowych (ścieżek pieszych i rowerowych, turystycznych tras narciarskich), urządzonych miejsc do odpoczynku, altan

leśnych i zadaszeń, zgodnie z przepisami odrębnymi;

4.Dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń małej architektury służących rekreacji

codziennej.

W § 7 ust. 3 zaskarżonej uchwały, dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 5.R/US, wskazano następujące ustalenia:

1.Przeznaczenie podstawowe terenów - tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska;

2.Przeznaczenie dopuszczalne realizowane w ramach przeznaczenia podstawowego - tereny sportów zimowych realizowane jako tereny zjazdowe i

pola narciarskie do nauki jazdy na nartach;

3.Na całym terenie obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, obiektów

tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi oraz ogrodzeń za wyjątkiem:

a)kolei krzesełkowej, przedstawionej orientacyjnie na rysunku planu oraz orczykowych

wyciągów narciarskich;

b)obiektów związanych z funkcjonowaniem kolei krzesełkowej, wyciągów i tras narciarskich - stacji dolnych i górnych dla

obsługi wyciągów orczykowych, sezonowych tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczenia dla obsługi o

powierzchni zabudowy nie większej niż 20 m2, realizowanych przy dolnych stacjach.

Przy realizacji ww. obiektów obowiązuje zakaz stosowania jaskrawych kolorów;

c) obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, w tym:

-instalacji do sztucznego śnieżenia tras narciarskich;

-w rejonie działek ewid. Nr [...] zbiorników do gromadzenia wody dla sztucznego śnieżenia

i celów przeciw pożarowych; -oświetlenia tras narciarskich

4) Dopuszcza się realizację oraz;

5) Obowiązuje zakaz zmiany przeznaczenia istniejących budynków (mieszkalnych i gospodarczych), w tym pokazanych na rysunku

planu;

6) Dopuszcza się odbudowę lub rozbudowę istniejących pokazanych na rysunku planu budynków mieszkalnych oraz zlokalizowanego na działce o

nr [...] budynku domu wczasowego wyłącznie w celu poprawy standardu obiektu, poprzez realizację m.in. wiatrołapów, tarasów,

łazienek lub garaży, przy zachowaniu następujących zasad (...)

Działki [...], [...] w całości i większość dz. [...] oznaczono w planie symbolem 5.R/US tereny rolne, natomiast niewielki fragment dz.

428 symbolem 1ZL/ZP- tereny lasów.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie

przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne,

społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Z kolei w art. 2 pkt 2 u.p.z.p. ustawodawca, w odniesieniu

do pojęcia "zrównoważonego rozwoju", odsyła do art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021

r. poz. 1973). Zgodnie z tym przepisem, przez "zrównoważony rozwój" rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje

proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych

procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli

zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń.

Kierując się zatem zapewnieniem ładu przestrzennego przy sporządzeniu planu miejscowego organ miał obowiązek tak ukształtować przestrzeń

aby tworzyła harmonijną całość oraz uwzględniała w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne,

społeczno-gospodarcze i środowiskowe. Przeznaczenie w planie działek skarżących do terenów 5.R/US i 1ZL/ZP zapewniło warunki utrzymania

równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska m.in. przez wyznaczenie w nim w dolnych partiach kolei krzesełkowej

terenu usług komercyjnych oznaczonego symbolem U związanego z obsługą narciarstwa i dopuszczeniem realizacji w terenie oznaczonym

symbolem 5.R/US tylko obiektów kubaturowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania kolei i wyciągów, co spełnia wymagania ustawy.

Wyznaczenie na działkach skarżących terenów 5.R/US z jego dopuszczalnym przeznaczeniem w postaci wszystkich elementów kolei i wyciągów

było zgodne ze studium, bowiem studium w terenach TOw jako kierunki zagospodarowania przestrzennego ustaliło uprawianie narciarstwa

zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem

infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania). Rada Miasta Zakopane w mpzp w sposób

racjonalny uszczegółowiła postanowienia studium w ten prawidłowy sposób, aby plan dopuszczał w terenie 5.R/US wszystkie elementy kolei i

wyciągów funkcjonalnie i koniecznie z nimi związane. W strefie TOw - terenów otwartych o wysokim reżimie ochrony istniejące lasy, powinny

być w całości traktowane jako lasy ochronne. Wobec tego wyznaczone w zaskarżonej uchwale na części działki ewidencyjnej nr 28, terenów

lasów oznaczonych symbolem 1ZL/ZP, jest zgodne ze studium.

Wniesiona skarga odwołuje się do terenów TOs – terenów otwartych o średnim reżimie ochrony, w którym dopuszcza się w pkt 3 wykorzystanie

terenów na cele turystyki i wypoczynku, z urządzeniami w pierwszej kolejności terenów o szczególnych predyspozycjach , oznaczonych na

rysunku studium nr 1 w tym:

- w pkt d obiekty kubaturowe związane z obsługą urządzeń , o których mowa w pkt a-c, należy sytuować wyłącznie w dolnych partiach terenu,

w powiązaniu z istniejąca zabudową i odpowiednio osłaniane zielenią ; wyklucza się sytuowanie ich na grzbietach i wniesieniach oraz na

stokach eksponowanych widokowo.

Wbrew twierdzeniom skargi z takich postanowień studium nie wynika, że w obszarze terenów TOw - "skoro nie przewidziano możliwości

realizacji jakiejkolwiek zabudowy kubaturowej to i przepis planu takowej dopuszczać nie mógł". Postanowienia studium w obszarze TOw

dopuściły przecież na tych terenach uprawianie narciarstwa zjazdowego i biegowego na wyznaczonych trasach na terenach otwartych

nieleśnych oraz w kompleksach leśnych, z dopuszczeniem infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa (koleje wyciągi, urządzenia do

zaśnieżania). Możliwe jest sytuowanie na tym obszarze wszelkiej infrastruktury związanej z uprawianiem narciarstwa a jako przykładowe

studium wymienia : " koleje, wyciągi, urządzenia do zaśnieżania." Trafne jest stanowisko organu, że kolej linowa i wyciągi to nie tylko

pojedyncze liny, krzesełka, urządzenia holujące, ale także sam napęd, wyposażenie mechaniczne, urządzenia stacyjne, urządzenia

elektrotechniczne sterowania, kontroli, bezpieczeństwa, stanowiące integralną całość zastosowanych rozwiązań. Kolej linowa i wyciągi

narciarskie nie mogą funkcjonować bez infrastruktury i podsystemów określonych w § 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11

grudnia 2003 r w sprawie zasadniczych wymagań dla kolei linowych przeznaczonych do przewozu osób (Dz.U.2004.15.130 z dnia 2004.02.03)

Rozporządzenie w § 4 stanowi:

1) koleje linowe - zespół urządzeń przeznaczonych do przewozu osób przy użyciu pojazdów lub urządzeń wyciągowych, w których

przemieszczanie odbywa się za pomocą lin usytuowanych wzdłuż toru jazdy. Kolejami linowymi są:

a) koleje linowo-terenowe - w których pojazd osadzony jest na kołach lub na innych urządzeniach podtrzymujących, a do przemieszczania go

na całej trasie lub części trasy służy jedna lub więcej lin; urządzeniami tymi są również urządzenia holowane w górę za pomocą lin, które

przy przemieszczaniu w dół mogą poruszać się samodzielnie po własnym torze,

b) koleje napowietrzne - w których kabiny na całej trasie lub na części trasy są przemieszczane za pomocą jednej lub więcej lin nośnych,

w tym również koleje gondolowe i koleje krzesełkowe,

c) wyciągi - w których użytkownicy są przemieszczani za pomocą liny lub innego nośnika;

2) infrastruktura - budynki stacji, części budowlane urządzeń oraz ich fundamenty usytuowane wzdłuż trasy, niezbędne do montażu i

funkcjonowania kolei linowych;

3) urządzenie bezpieczeństwa - samodzielne urządzenie, grupę urządzeń, podzespół lub samodzielny zespół wyposażenia, stosowane w kolejach

linowych w celu zapewnienia ich bezpiecznego działania.

W § 5 Rozporządzenie określa, że w skład kolei linowych wchodzą następujące podsystemy:

1) liny i połączenia linowe;

2) napęd i hamulce;

3) wyposażenie mechaniczne:

a) mechanizm przewijania liny,

b) urządzenia stacyjne,

c) urządzenia trasowe;

4) pojazdy i elementy pojazdów:

a) wagoniki, kabiny, krzesełka, urządzenia holujące,

b) mechanizmy zawieszenia pojazdów,

c) mechanizm napędowy,

d) urządzenia wprzęgłowe, wprzęgła stałe i rozłączne;

5) urządzenia elektrotechniczne:

a) sterowania, kontroli, bezpieczeństwa i sygnalizacji,

b) łączności i nagłaśniające,

c) odgromowe;

6) sprzęt ratowniczy: stały i przenośny.

Wynika z tego, że w pojęciu systemu kolei i wyciągów mieszczą się części budowlanych urządzeń oraz ich fundamentów usytuowanych wzdłuż

trasy, niezbędnych do montażu i funkcjonowania kolei linowych. Urządzenia napędu i podpory muszą być wyposażone w fundamenty gwarantujące

ich stabilność, budynki stacji (ze względu na obecność personelu i narciarzy) oraz sanitariaty. W tej sytuacji nie sposób dopatrywać się

niezgodności postanowień studium i planu, jak przedstawili skarżący. Wątpliwości skarżących co do zgodności postanowień planu miejscowego

i ustaleń studium zapewne mają przyczynę w różnicy stopnia szczegółowości planu i studium oraz w ograniczonym zakresie miejscowego planu.

Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP

w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Sądy

administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy

podkreślić, że Rada Miasta Krakowa, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami

wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady

samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być

zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa (wymóg

istotności naruszenia prawa wynika również z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U.2023.40 t.j. z

dnia 2023.01.05 ).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że zakwestionowanie postanowień uchwały planistycznej dotyczącej przeznaczenia terenów

oznaczonych symbolem 5.R/US i 1ZL/ZP z powołaniem się na zarzuty dotyczące ocennych kategorii zasad kształtowania polityki przestrzennej

(art. 1 ust 1 i 2 u.p.z.p.), mogłoby mieć miejsce tylko w sytuacjach szczególnych – to znaczy w ramach oceny uznanej za oczywistą.

Przyjęcie innego poglądu skutkowałoby tym, że to sąd administracyjny, a nie rada gminy, wykonywałby władztwo planistyczne.

Te wszystkie przedstawione okoliczności sprawiają, że zaskarżona przez skarżących uchwała w zakresie dotyczącym poszczególnych ich

działek nie narusza zapisów studium a realizuje jego wytyczne. Przeznaczenie terenu 5R/US , 1ZL/ZP (przewidziane planem), na którym

położone są nieruchomości należące do skarżących (na całym tym terenie obowiązuje zakaz realizacji obiektów budowlanych, obiektów

tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi oraz ogrodzeń za wyjątkiem obiektów związanych z

funkcjonowaniem kolei krzesełkowej, wyciągów i tras narciarskich - stacji dolnych i górnych dla obsługi wyciągów orczykowych, sezonowych

tymczasowych obiektów dla lokalizacji sanitariatów i pomieszczenia dla obsługi o powierzchni zabudowy nie większej niż 20 m kw.,

realizowanych przy dolnych stacjach, przy realizacji tych obiektów obowiązuje zakaz stosowania jaskrawych kolorów. ) jest zgodne ze

studium a postulowane przez skarżących zmiany nie zostały uwzględnione przez organ planistyczny w ramach wykonywanego władztwa

planistycznego.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet

konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu

społecznego, wymagania ochrony środowiska, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury, sportu, rekreacji i

inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób

jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a

powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji

RP. Wszelkie wartości podlegające ustawowej ochronie zostały właściwie przez organ planistyczny rozważone i zachowane. Trafnie w

rozpatrywanej sprawie wyważono interes publiczny i prywatny.

Zarzuty skarżących zmierzające do wykazania naruszenia ich prawa własności nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały.

Należy, bowiem mieć na względzie, często przywoływane w orzecznictwie argumenty, że normy planowe określają cele, które powinny być

osiągnięte nie przesądzając środków, które mogą być zastosowane do osiągnięcia celu. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi

podstawę do ingerencji w prawo własności, dotyczyć to może sposobu wykonywania prawa a nie samego prawa ( wyrok NSA z dnia 11 czerwca

1999 r , IV SA 295/96 , str 167 komentarza prof. Z. Niewiadomskiego do ustawy o planowaniu przestrzennym)

Skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, że ich prawo własności i wyłączny interes właścicielski bądź ekonomiczny zasługuje na wyższą

ochronę, niż brane pod uwagę interesy pozostałych właścicieli nieruchomości objętych planem i społeczności lokalnej, potrzeby ochrony

środowiska, rozwój sportu i turystyki. Wbrew twierdzeniom skargi zmiana dla działek skarżących ewid. nr [...], [...] obr. 6, polegała

na rezygnacji przez Gminę Miasto Zakopane z realizacji na nich celu publicznego w postaci parku leśnego przewidzianego w terenach lasów

oznaczonych na rysunku planu symbolem 1ZL/ZP (za wyjątkiem fragmentu terenu posiadającego użytek leśny) i oznaczenia ich na rysunku planu

zgodnie ze studium, tak samo jak tereny sąsiednie symbolem 5.R/US tereny rolne, z dopuszczonymi wskazanymi powyżej obiektami służącymi

uprawianiu sportów zimowych. Przy czym tylko i wyłącznie od skarżących zależy czy skorzystają z przeznaczenia dopuszczalnego, określonego

w planie.

Wbrew twierdzeniom skargi nie został naruszony art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz Miasta

Zakopane powierzył przygotowanie projektu zaskarżonego planu podmiotowi zewnętrznemu Biuru Urbanistycznemu M. M.. W

dokumentacji planistycznej znajduję się projekt planu autoryzowany przez to Biuro. Przedstawiciele Biura brali udział w prezentowaniu

projektu planu radnym przed jego uchwaleniem. Uchwała w sprawie przyjęcia planu jest aktem prawa miejscowego, stanowionym przez radę

miasta, zatem nie może podlegać autoryzacji przez zewnętrzny podmiot.

Nie zostały naruszone art. 17 pkt 7 lit a w zw. z art. 24 ust 1 i art. 17 pkt 10 w zw. z pkt 7 lit a ustawy o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowił art. 17 pkt 7 lit a i pkt 10 u.p.z.p w brzmieniu z daty uchwalania planu : wójt, burmistrz

albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: uzgadnia projekt

planu z : wojewodą , zarządem województwa , zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych (art. 17 pkt 7a),

ogłasza w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada

ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie

dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (art. 17 pkt 10).

Te wymogi obowiązującego prawa zostały przez Radę Miasta Zakopanego w wystarczającym stopniu zachowane.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Zakopane z dnia 25 października 2007 r. nr XVI/184/2007 w sprawie "Miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego Antałówka - Koziniec", biorąc jednak pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby przesądzić o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.