Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 883/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 13 i 15, art. 38 ust. 2, art. 41 ust. 1 i art. 146a
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.
article: art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 194 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Alojzy Skrodzki, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 1520/16 w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 14 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 1800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna R. A. dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 28 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1520/16. W orzeczeniu tym Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", oddalił skargę R. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z 14 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Z przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynikało, że Skarżący – prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą I. – w ślad za zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., nr [...], zadeklarował w dniu 18 marca 2011 r. towar do procedury celnej dopuszczenia do obrotu.

Naczelnik Urzędu Celnego w K., po przeprowadzeniu u Podatnika kontroli w zakresie prawidłowości obrotu towarowego z krajami trzecimi w zakresie wartości celnej importowanych towarów za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2012 r. i wszczęciu z urzędu postępowania celnego zmierzającego do weryfikacji ww. zgłoszenia celnego, w postanowieniu z 18 kwietnia 2016 r zmienił nieprawidłowe dane zawarte w zgłoszeniu celnym z 18 marca 2011 r., tzn. zmienił zapis w polu 37 ww. zgłoszenia celnego z procedury 4200 na procedurę 4000 w pozycjach 2 -16 SAD.

W wyniku wszczętego równolegle z postępowaniem celnym, postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. w decyzji z 6 maja 2016 r., mając na uwadze różnicę pomiędzy kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów określoną w decyzji, a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym, określił Skarżącemu prawidłową kwotę podatku od towarów i usług, z tytułu importu towaru objętego zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 6 maja 2016 r., Dyrektor Izby Celnej w Krakowie, w zaskarżonej decyzji z 14 lipca 2016 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie kwestionowano ani sposobu podważenia ani też sposobu ustalenia wartości celnej towaru. Zarzuty odwołania koncentrowały się natomiast na błędnej ocenie pełnomocnika, iż podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia była decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z 18 kwietnia 2016 r. znak [...] - wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz brak doręczenia decyzji dotyczącej przedmiotowego zgłoszenia celnego do dnia wniesienia odwołania. Tymczasem, jak zauważył organ odwoławczy, chociaż treść decyzji podatkowej jest ściśle związana z ustaleniami poczynionymi przez organy celne w postępowaniu celnym w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru, to w omawianym przypadku ustalenie wartości celnej towaru nie miało miejsca w postępowaniu celnym, przeprowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w K. pod numerem [...] i zakończonym wydaniem postanowienia z 18 kwietnia 2016 r. Wartość celna towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., została bowiem ustalona w postępowaniu podatkowym - co dopuszcza przepis art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, ze zm.), zwanej dalej "u.p.t.u." - w decyzji podatkowej z 6 maja 2016 r.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z 14 lipca 2016 r. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi.

Dokonując sądowej kontroli zaskarżonych decyzji organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie naruszają one prawa. Zdaniem WSA, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom podstawę do powzięcia uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana przez Skarżącego wartość celna towaru w zgłoszeniu celnym stanowiła całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 29 WKC. Podstawę tych wątpliwości stanowiły informacje o postępowaniu karnym prowadzonym przez prokuraturę i postępowaniu prowadzonym przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a następnie informacje przekazane przez chińskie władze celne, uzyskane w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, a wskazujące na wielokrotne zaniżanie wartości celnej towarów importowanych przez Skarżącego. Organy celne pozyskały też informacje z EUROSTATU odnośnie średniej ceny jednostkowej towaru zadeklarowanego do kodu [...], sprowadzonego z Chin w zbliżonym przedziale czasowym, by określić średnią cenę dla towarów zakwalifikowanych do wskazanego kodu CN, zestawiając je z cenami towarów ze wszystkich krajów unijnych na podstawie kodu taryfy celnej, sprowadzonych z Chin w okresie zbliżonym do daty zgłoszenia celnego, porównując je jeszcze dodatkowo ze średnią ceną podaną w SAD przez Skarżącego.

Powyższe, w ocenie Sądu pierwszej instancji, dawało podstawę do zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towarów i uznania, że podana przez Skarżącego w zgłoszeniu celnym wartość celna towaru nie mogła stanowić ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, o której mowa w art. 29 WKC.

Sąd podniósł, że zgodnie z art. 38 ust. 2 u.p.t.u. jeżeli, stosownie do przepisów celnych, powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego nie może nastąpić z uwagi na przedawnienie, a nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, organ może określić elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Wartość celna towarów została prawidłowo ustalona w postępowaniu podatkowym.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji, podzielił stanowisko organów że w sprawie, mając na uwadze brzmienie - na dzień powstania obowiązku podatkowego - art. 29 ust. 13 i 15 u.p.t.u., zaistniały przesłanki do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 33 ust. 2 u.p.t.u., jako że kwota tego podatku obliczona i wykazana w zgłoszeniu celnym była nieprawidłowa.

R. A., działając za pośrednictwem pełnomocnika – adwokata, w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Podatnik, powołując się na art. 176 P.p.s.a., zarzucił przy tym orzeczeniu WSA naruszenie:

I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r., Nr 137, poz. 926 ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", poprzez oddalenie skargi administracyjnej na decyzje organu drugiej instancji, pomimo, iż wystąpiły przesłanki do jej uchylenia w całości, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ślad za organami pierwszej oraz drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje w sposób rażący naruszające przepisy postępowania, a to:

a. art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 oraz ust. 4. Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez wydanie przedmiotowej decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego oraz całkowicie dowolnym, jak również gołosłownym przyjęciu, wyłącznie na potrzeby niniejszego postępowania podatkowego, iż "dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego",

b. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73. ust. 1 Prawa celnego, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., nr [...], przez organy pierwszej oraz drugiej instancji w sposób niebudzący zaufania stron, tj. oparciu ustaleń dotyczących rzekomej ceny transakcyjnej zadeklarowanych towarów na bliżej nieokreślonym dokumencie wystawiony przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń dotyczących procedury jego wystawienia, czy też zasad zgłaszania towarów do ewidencji obowiązującej w Chińskiej Republice Ludowej,

c. art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez zaniechanie przez organy pierwszej oraz drugiej instancji przeprowadzenia wszelkich czynności niezbędnych dla wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego a wartością wskazaną w dokumentach przedłożonych przez organy Chińskiej Republiki Ludowej, w szczególności poprzez zaniechanie zwrócenia się do organów Chińskiej Republiki Ludowej o przedłożenie dokumentów źródłowych w postaci np. faktur VAT, będących podstawą zgłoszenia do ewidencji podatkowej,

d. art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez przeprowadzenie postępowania w zakresie ustalenia wartości transakcyjnej towaru objętego zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., nr [...], przez organy pierwszej oraz drugiej instancji bez udziału Skarżącego, a polegającego na całkowicie bezkrytycznym oparciu zaskarżonej decyzji na dokumencie wystawionym przez organy Chińskiej Republiki Ludowej bez zapewnienia stronie możliwości jakiegokolwiek uprzedniego odniesienia się do treści przedmiotowego dokumentu, zweryfikowania jego poprawności, jak również wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy wartością transakcyjną wskazaną w dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego, a dokumentami przedłożonymi przez organy Chińskiej Republiki Ludowej,

e. art. 86 ust. 1 Prawa celnego, poprzez całkowicie wadliwe nadanie przez organy pierwszej oraz drugiej instancji mocy dokumentu urzędowego dokumentowi otrzymanemu od organów Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie ceny transakcyjnej towarów, podczas gdy wskazany dokument stanowić może jedynie dowód tego, jaką kwotę bliżej nieokreślony podmiot trzeci deklarował w swym rozliczeniu podatkowym, jak i tego, że organ celny Chińskiej Republiki Ludowej odebrał od podmiotu trzeciego oświadczenie o treści wynikającej z ww. pisma, a w żadnym wypadku, iż wskazana kwota stanowi urzędowo stwierdzoną cenę transakcyjną,

II. prawa materialnego, a to art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 oraz art. 146a u.p.t.u. w zw. z art. 29 ust. 1, art. 30 - 32 WKC, art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. oraz art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, a prowadzące do przyjęcia znacznie wyższego niż zapłacony przez Skarżącego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, objętego zgłoszeniem celnym z 18 marca 2011 r., nr [...].

Mając na uwadze podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej, na podstawie art. 176 P.p.s.a., Skarżący wniósł o:

- o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji;

- rozpoznanie sprawy na rozprawie;

- zwrócenie się przez NSA do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "czy art. 56 ustawy - Prawo celne, w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania celnego w związku z uznaniem przez organ celny, iż dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia wszczęciu postępowania karnego, o którym to przedłużeniu terminu przedawnienia podatnik nie jest informowany, jest zgodny z art. 2 oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej";

- zawieszenie postępowania ze względu na powyższe pytanie prawne.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, zastępujący Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie radca prawny, uznając wywiedziony przez Stronę przeciwną środek zaskarżenia za niemający usprawiedliwionych podstaw, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o której mowa w § 2 tego artykułu, a która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższego wynika więc, że sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Sąd kasacyjny nie ma obowiązku ani prawa domyślać się i uzupełniać argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z 6 września 2012 r., I FSK 1536/11, opubl. CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej poprzez ich artykułowanie, jeżeli naruszonego przepisu nie wskaże autor skargi kasacyjnej, ani też uściślać bądź w inny sposób korygować podstaw kasacyjnych. Ponadto do elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, stosownie do art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. należą nie tylko podstawy kasacyjne, ale także ich uzasadnienie, którego brak uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do takiego zarzutu.

W rozpatrywanej skardze kasacyjnej Skarżący zarzucił naruszenie zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. W takim przypadku w pierwszej kolejności należy odnieść się do zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych. Zarzuty te w całości zmierzają do podważenia prawidłowości ustaleń organów w zakresie wartości celnej towarów. W ramach tych zarzutów Skarżący ujął również kwestie wydania decyzji po upływie trzech lat od powstania długu celnego.

W związku z tym należy podkreślić, że w rozpatrywanej sprawie wartość celna została ustalona nie postępowaniu celnym, a w postępowaniu podatkowym na skutek wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 38 ust 2 u.p.t.u. W niniejszej sprawie nie została bowiem wydana decyzja w sprawie celnej i nie nastąpiło retrospektywne zaksięgowanie długu celnego. W związku z tym zarzut powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego z naruszeniem art. 56 Prawa celnego w zw. z art. 221 ust. 3 i 4 WKC jest bezpodstawny. Zarzuty dotyczące przedawnienia długu celnego nie mogą być stawiane w skardze kasacyjnej dotyczącej prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w której określane były jedynie elementy kalkulacyjne według zasad określonych w przepisach celnych na potrzeby prawidłowego określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.

W związku z powyższym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący przedawnienia należności celnych nie mógł być uwzględniony. Zastosowanie w sprawie art. 38 ust. 2 u.p.t.u., czego Skarżący w podstawach kasacyjnych nie podważa, oznacza, że w niniejszym przypadku nie nastąpiło powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego z uwagi na przedawnienie, natomiast nie upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów, i istniała podstawa do obliczenia lub zweryfikowania należności podatkowych.

Także z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Skarżącego o zastosowanie art. 193 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Propozycja pytania przedstawiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczyła bowiem zbadania zgodności z ustawą zasadniczą art. 56 Prawa celnego tj. przepisu, który nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie podatkowej.

Pozostałe zarzuty procesowe, dotyczące wad postępowania podatkowego związanych z ustalaniem zakwestionowanej wartości transakcyjnej towaru, podanej przez Stronę w zgłoszeniu celnym oparte są zarzutach dotyczących błędnie przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli zastosowania w sprawie zasad ogólnych postępowania podatkowego – art. 121 § 1, art. 122 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1 tej ustawy.

Stawiając zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej tj. naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób realizujący budowanie zaufania podatnika do organów podatkowych Skarżący podnosi, że organy oparły ustalenia dotyczące rzekomej ceny transakcyjnej zadeklarowanych towarów na bliżej nieokreślonym dokumencie wystawionym przez organy ChRL. Jednocześnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżący przyznaje, że tym dokumentem były informacje przysłane przez Główny Urząd Celny ChRL, które organ uznał za dokument urzędowy. Również pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania podatkowego – art. 122 i art. 123, a także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej związane są z tym dokumentem, podobnie jak zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 Prawa celnego. Stawiając te zarzuty, kwestionujące w istocie dopuszczalność podejmowania kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia związanego z wartością celną towaru w oparciu o informacje, otrzymane od chińskiego organu celnego, mające - według organów - walor dokumentu urzędowego, Skarżący nie podnosi w podstawach skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 194 Ordynacji podatkowej. Brak takiego zarzutu powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma przesłanek do wypowiadania się w tej materii i jest związany stanowiskiem Sądu administracyjnego pierwszej instancji, iż "poddane analizie materiały porównawcze oraz wskazane przez nie (organy orzekające w sprawie) dokumenty były wystarczające i miarodajne do zakwestionowania wartości transakcyjnej przedmiotowego towaru". Zgodnie bowiem z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a za taki dokument zostało uznane pismo chińskich organów celnych.

Dodatkowo należy też podnieść, że podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, iż w analogicznej z niniejszą sprawie zapadł wyrok z 21 czerwca 2016 r. sygn. akt I GSK 1828/14, w którym NSA stwierdził wadliwość procedowania organów celnych w zakresie oparcia swoich decyzji na "wydruku z ewidencji administracji chińskiej", nie może mieć znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Sprawa, do której odwołuje się Strona Skarżąca, została bowiem prawomocnie zakończona wyrokiem z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1245/16, w którym po ponownym jej rozpoznaniu, WSA w Krakowie oddalił skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Krakowie w przedmiocie określenia długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Skarga kasacyjna R. A. od tego wyroku została przez NSA oddalona wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt I GSK 278/17. W tej skardze kasacyjnej Skarżący zawarł takie same zarzuty, jak w niniejszej sprawie, dotyczące wykorzystania do ustalania ceny transakcyjnej towaru i w konsekwencji wartości celnej towaru, dokumentu otrzymanego od chińskich władz celnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela ocenę i stanowisko zawarte w tej materii na s. 13 – 16 uzasadnienia wyżej wymienionego wyroku sygn. akt I GSK 278/17, a ponieważ sprawa dotyczy tego samego Skarżącego i zbliżonych okoliczności związanych z importem towaru z ChRL nie jest konieczne powtarzanie zawartej tam argumentacji, znanej już Stronie.

Z tej przyczyny nie mogły zostać uznane za zasadne postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1 oraz art. 187 § 1, Ordynacji podatkowej w zw. z wskazanymi wyżej w podstawach kasacyjnych przepisami Prawa celnego oraz przepisami rozporządzenia Rady (EWG). Tym samym nieuprawniony jest zarzut naruszenia przez WSA w Krakowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. gdyż brak było podstaw do wydania przez WSA wyroku na podstawie tego przepisu.

W związku z powyższym za nieusprawiedliwiony należy uznać również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 29 ust. 13, art. 41 ust. 1 i art. 146a u.p.t.u. w zw. z wymienionymi w postawach kasacyjnych przepisami unijnymi oraz art. 23 ust. 3 Prawa celnego. Jego ocena była również w całości determinowana oceną postępowania prowadzonego w zakresie ustalenia prawidłowej wartości celnej towarów, której Skarżący nie podważył. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 13 zdanie pierwsze u.p.t.u. podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło.

Dodatkowo można zauważyć, że zawarte w podstawach skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące obrazy wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie zostały uzasadnione w motywach tej skargi, co z uwagi na art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., również wyklucza odniesienie się do nich przez Naczelny Sąd Administracyjny

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.)