Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 481/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 54 par. 3,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14 ust. 8,  art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2011r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono T.W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku restauracyjno-hotelowego wraz ze zjazdem z drogi wewnętrznej, miejscami postojowymi, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m2 na terenie nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] na działkach oznaczonych ewidencyjnie jako nr 8/2, nr 8/3 i nr 10, AM-5, obręb S..

W wyniku rozpatrzenia odwołania J.P., Wojewoda D. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], uchylił w całości opisaną wyżej decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał na naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ponieważ przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełniał normatywnej przesłanki zgodności z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie w jakim przewidywał realizację trzykondygnacyjnego budynku o wysokości kalenicy 12,45 metrów oraz wysokości gzymsu 10,74 metrów - w części - na terenie działki nr 8/3 i nr 10, AM-5, obręb S..

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł inwestor – T.W. Sp. z o.o., zarzucając mu naruszenie przepisów art.6, art.7, art. 77 § 1 k.p.a., w związku z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wejścia w życie - przed wydaniem kwestionowanej decyzji z dnia [...] r. - miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...] we W., /uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...]r./.Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy nie miał podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. o wydaniu pozwolenia na budowę ww. inwestycji, ponieważ nowy plan miejscowy dopuścił na działce nr 8/3 realizowanie obiektów o wysokości do 15 metrów.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewoda D. uchylił własną decyzję z dnia [...]r., Nr [...] i orzekł o utrzymaniu w mocy opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że po zapoznaniu się ze skargą Spółki oraz analizie sprawy Wojewoda D. uznaje, że zasługuje ona w całości na uwzględnienie. Organ odwoławczy cyt. przepis art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podkreślił, że zarówno przedstawiciele literatury oraz ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych utrwaliła pogląd, że zasadniczym warunkiem skorzystania z uprawnienia do autokontroli jest uwzględnienie skargi w całości, a więc uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej (zob. Komentarz do art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III; wyroki NSA: z dnia 5 lutego 2008 r., I OSK 581/07, LEX Nr 355665 oraz z dnia 10 grudnia 2008 r., II OSK 1575/07, LEX Nr 525966).

W ocenie organu odwoławczego - wobec wystąpienia powyższych przesłanek - zaistniała możliwość zastosowania w niniejszej sprawie uprawnienia wynikającego z cyt. wyżej art. 54 § 3 ustawy w stosunku do zaskarżonego przez Spółkę rozstrzygnięcia. W dalszej części organ wskazał, że zasadnicze kryterium kognicji właściwych organów administracji publicznej w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w tym również organów odwoławczych - wyznacza treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z dyspozycją tego przepisu, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Dokładne i rzetelne ustalenie powyższych okoliczności ma o tyle doniosłe znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia tych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Przekładając przywołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy podkreślił, że rozpatrując poprzednio sprawę pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji Wojewoda D. stwierdził jej częściową niezgodność z ustaleniami decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku restauracyjno-hotelowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, przewidzianą do realizacji na terenie położonym we W. przy ul. [...], stanowiącym działkę; nr 8/3, AM-5, obręb S.. Niezgodność ta polegała na oczywistej sprzeczności gabarytów planowanego trzykondygnacyjnego budynku z ustaleniami ww. decyzji, w zakresie w jakim obiekt ten miał być zlokalizowany na objętej jej ustaleniami działce nr 8/3. Istotne jest przy tym, że organ odwoławczy nie stwierdził takiej niezgodności w części inwestycji zlokalizowanej na działce nr 8/2, gdzie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W. zatwierdzonego przez Radę Miejską W. uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. D.. z dnia [...] r.. Nr [...], poz. [...]).

Jednakże Wojewoda D. rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego - tak jak słusznie wskazała Spółka - pominął istotną okoliczność, że w dniu 29 stycznia 2011 r., a zatem dzień po wydaniu kwestionowanej decyzji Prezydenta W. na terenie działki nr 8/3 wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...] we W., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. D.. z dnia [...] r.,). Zgodnie z przepisami tego planu działka nr 8/3 znajduje się w obrębie jednostki strukturalnej oznaczonej symbolem 2U/5, dla której prawodawca lokalny przewidział przeznaczenie - m.in. pod usługi gastronomiczne (restauracje, bary, kawiarnie, w tym kawiarnie internetowe, cukiernie, koktajl - bary, winiarnie, puby, stołówki, obiekty służące działalności kateringowej, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu) oraz obiekty hotelowe (zob. § 16 ust. 1 pkt 1 i 2, w związku z § 4 ust. 2 pkt 2 lit. b, w związku z § 4 ust. 1 pkt 5 uchwały).

A zatem, obecnie Wojewoda D., badając przesłankę z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego - w świetle prawidłowo ustalonego stanu prawnego i faktycznego terenu objętego wnioskiem Spółki - stwierdził pełną zgodności inwestycji z przepisami ww. planów miejscowych w aspekcie jego postulowanej funkcji. Realizacja budynku restauracyjno-hotelowego jest zgodna zarówno z funkcją ustaloną dla działki nr 8/2 w jednostce strukturalnej 1U/3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W., dla której prawodawca lokalny ustalił przeznaczenie - m.in. - pod hotele (zob. § 14 ust. 1 pkt 2 uchwały) jak i funkcją ustaloną dla działki nr 8/3 w miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...] we W. (zob. opisana wyżej jednostka strukturalna oznaczona symbolem 2U/5).

Jest to istotne zastrzeżenie, albowiem w toku postępowania administracyjnego sąsiedzi planowanej inwestycji sprzeciwiali się jej realizacji właśnie ze względu na funkcję. Tymczasem zapisy ww. planów miejscowych jako aktów powszechnie obowiązującego prawa przyznały inwestorowi publiczne prawo podmiotowe do realizacji na przedmiotowym terenie właśnie budynku restauracyjno-hotelowego. W tym też zakresie żadne protesty - w tym odwołującego się - nie mogły uzyskać aprobaty organu odwoławczego.

Poza tym, w ocenie organu drugiej instancji przedłożony przez inwestora projekt budowlany respektuje wszystkie dyrektywy ww. planów miejscowych w zakresie gabarytów planowanego obiektu. Podkreślił, że realizacja trzykondygnacyjnego budynku hotelowego o wysokości kalenicy 12,45 metrów oraz wysokości gzymsu 10,74 metrów jak i parterowego budynku restauracyjnego o wysokości 5 metrów jest oczywiście zgodna z ustalonymi tam normatywami maksymalnej wysokości obiektów (odpowiednio: 20 metrów lub 15 metrów).

Ustalono również zgodność inwestycji w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy: na terenie działki nr 8/3 od strony drogi 4 KDD/5 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...] we W. oraz na terenie działki nr 8/2 od strony drogi 4 KDD/2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego S.-R. we W.. Ponadto inwestor w pełni uwzględnił pozostałe ustalenia planów miejscowych, w tym zapewnił inwestycji wystarczającą ilość miejsc parkingowych.

Nie dopatrzono się także niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.zm.). Zastrzeżenie to jest szczególnie istotne w aspekcie zarzutów J.P. dotyczących zapewnienia nasłonecznienia sąsiadujących z terenem inwestycji budynków jednorodzinnych.

Również w ocenie organu odwoławczego spełnione zostały normy dotyczące naturalnego oświetlenia, o których mowa w § 13 rozporządzenia. Kluczowe w tym miejscu jest ustalenie, że projektowany budynek 3-kondygnacyjny, którego planowana wysokość wynosi 12,45 metrów, będzie realizowany w odległości ok. 16 metrów od budynku należącego do odwołującej się strony. Odległość budynku jednorodzinnego od budynku potencjalnie przesłaniającego jest zatem oczywiście większa od wysokości przesłaniania tego budynku, którą mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego (czyli budynków odwołującej się strony) do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Oznacza to zatem że budynek należący do J.P. z pewnością nie będzie przesłaniany - w rozumieniu § 13 rozporządzenia - przez planowaną inwestycję:

Przechodząc z kolei do kwestii nasłonecznienia budynków sąsiednich organ odwoławczy wyjaśnił, że wymogi w tej kwestii ustala § 60 ust. 1 w/w rozporządzenia, stanowiąc, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 700-1700. Jak natomiast wynika z treści przedłożonej przez inwestora "Analizy zacienienia", która została sporządzona przez autora projektu budowlanego, należący do odwołującego się budynek mieszkalny będzie miał zapewnione prawidłowe nasłonecznienie, albowiem w dniach 21 marca i 21 września cień rzucany przez projektowany hotel ("cień ruchomy") w ogóle nie będzie go obejmować.

W takim stanie rzeczy nie było zdaniem organu podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Reasumując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy podkreślił, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę nie można stracić z pola widzenia brzmienia przepisu art. 4 Prawa budowlanego, który stanowi że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl art. 35 ust. 4, Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Tymczasem jak wyżej wskazano, w trybie przeprowadzonej autokontroli nie wykazano, aby kwestionowana przez odwołującego się inwestycja naruszała jakiekolwiek normy prawne istotne z pozycji procesu budowlanego. Tym samym kwestionowaną przez J.P. decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] należało zdaniem organu odwoławczego utrzymać w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. wniósł J.P., zarzucając m. innymi:

- naruszenie art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a., polegające na nieprawidłowym pouczeniu skarżącego co do możliwych podstaw na których oparta może zostać skarga, błędne pouczenie co do ilości egzemplarzy w jakiej powinna być ona złożona,

- naruszenie art. 65 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 65 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na utrzymaniu w mocy skarżoną decyzją, decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr. [...] o warunkach zabudowy, gdy tymczasem w myśl naruszonego przepisu, Prezydent W. powinien stwierdzić wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy jako bezprzedmiotowej, jeżeli dla terenu dla którego została ona wydana, uchwalono już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, a do tego czasu (tzn. do czasu uchwalenia miejscowego planu) decyzja o pozwoleniu na budowę nie stała się ostateczna,

- naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, polegające na stwierdzeniu de facto przez Wojewodę D., zgodności projektu budowlanego z utrzymaną w mocy wraz z decyzją o pozwoleniu na budowę (nr. [...]), decyzją o warunkach zabudowy (nr. [...]), której wygaśnięcie winno być uprzednio stwierdzone w trybie art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. (tiret 2),

- naruszenie art. 4 prawa budowlanego, poprzez uznanie prawa inwestora - Spółki z o.o. T. do zabudowy nieruchomości gruntowej, pomimo oczywistej niezgodności zgłoszonego zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa,

- naruszenie § 11 pkt. 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. polegające na utrzymaniu skarżoną decyzją w mocy, decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, dopuszczającą wykonanie "zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe" (szambo), gdy tymczasem, naruszony przepis uchwały, dopuszcza odprowadzanie ścieków komunalnych, wyłącznie siecią kanalizacyjną,

- naruszenie § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na wprowadzeniu - w projekcie budowlanym - ruchu na drogę oznaczoną kodem 4KDD/2, którego droga ta nie jest w stanie przenieść,

- naruszenie art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 110 k.p.a., polegające na dokonaniu "samokontroli", w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, dalece wykraczającej poza dopuszczalne granice i powodujące naruszenie zasady dwuinstancyjności prowadzonych postępowań administracyjnych, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów.

Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja powinna zostać wyłączona z obrotu z powodu faktu, że zawiera błędy w pouczeniach, odnoszące się do możliwych podstaw skargi i ilości złożenia jej odpisów. W pouczeniu zawarto jako jedyną podstawę "naruszenie prawa", które nie wyczerpuje możliwych zarzutów. Zalicza się do nich także naruszenie "interesu prawnego" skarżącego, mogącego w aspekcie rozpoznawanej sprawy odegrać niepoślednią rolę. Forma, a przede wszystkim szczegółowość pouczenia na którą zdecydował się wydający skarżoną decyzję organ, wymagałaby także wskazania wysokości należnego Sądowi od skargi wpisu.

Skarżący ponownie wskazał, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę w oparciu o decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] o warunkach zabudowy dla działki 8/3., gdy dla działki tej Rada Miejska W. już 4 listopada 2010 r. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obejmujący obszar w rejonie ulicy [...] (uchwała Rady Miejskiej W. nr [...]), co skutkuje koniecznością zastosowania art. 65 ust. 1 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., jako, że ustalenia tegoż planu pozostają w oczywistej sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy.

Dalej podkreślono, że warunkiem koniecznym uzyskania prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej jest zgodność zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami. Uchwalony w dniu [...] r. plan zagospodarowania przestrzennego dla ulicy [...] (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W.) w paragrafie 11 wyraźnie wskazuje sposób przyłączenia budynku do infrastruktury technicznej, dopuszczając odprowadzenie ścieków komunalnych wyłącznie siecią kanalizacyjną. Tymczasem, z załączonego przez inwestora do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projektu budowlanego wynika, że zaprojektowano niedozwolony tym przepisem bezodpływowy zbiornik ścieków (szambo) o pojemności 10 m3. Wiąże się to - zdaniem skarżącego - z niedopuszczalnymi immisjami sąsiedzkimi, także w odniesieniu do nieruchomości skarżącego. Nadto w ocenie skarżącego, jest mało prawdopodobne, by droga oznaczona na planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 4KDD/2, zdolna była przenieść obciążenia pojazdów o masie całkowitej 18 bądź nawet 26 ton. Skarżący stwierdził, że unoszący się permanentnie fetor z pewnością wpłynie na wartość nieruchomości granicznych oraz komfort życia ich mieszkańców. Dla okoliczności sprawy, nie ma w ocenie skarżącego - znaczenie brzmienie w tym zakresie § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszczające stosowanie zbiorników na nieczystości ciekłe na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do kanalizacji sanitarnej. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej W.), stanowi względem tego rozporządzenia lex specialis, tym samym deroguje akty prawne o charakterze ogólnym - lex generalis - do których zaliczyć należy wskazane rozporządzenie. Innymi słowy, rozporządzenie znajdzie zastosowanie jedynie w przypadkach w których określona nim materia nie została uregulowana planami zagospodarowania przestrzennego, uchwalanymi przez rady gmin.

W konkluzji, skarżący stwierdził, że dokonana przez Wojewodę D. samokontrola /art. 54 § 3 p.p.s.a./ jest niedopuszczalna, a to z tej przede wszystkim przyczyny, iż najpierw powinno nastąpić wyłączenie z obrotu decyzji o warunkach zabudowy dla którego to wyłączenia, ustawodawca określa szczególny tryb, wyznaczony art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazanym tam odesłaniem do art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a., a dopiero później, możliwe jest ewentualnie, powtórnie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, opartej już wyłącznie o uchwalone miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji,. Wbrew bowiem zarzutom skargi, zaskarżona w niniejszej sprawie, a opisana wyżej decyzja Wojewody D. z dnia [...]r., Nr [...] wydana w oparciu o przepis art.54 § 3 p.p.s.a. - nie narusza przepisów tak prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, a które to uchybienia mogłyby dopiero stanowić podstawę do uwzględnienia skargi /art.145 § 1 p.p.s.a./.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że tak w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji publicznej. Jedynym warunkiem jaki musi zostać spełniony, aby organ mógł zastosować tę instytucję, jest uwzględnienie przez ten organ w całości skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Ocena, czy wskazana przesłanka została spełniona, powinna zaś nastąpić w kontekście żądania zawartego w skardze. W zasadzie przez "uwzględnienie skargi w całości" należy rozumieć uwzględnienie skargi co do istoty sprawy, chyba, że skarżący wyraźnie wskazuje, że chodzi mu o inne rozstrzygnięcie /por.J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 str. 162).

Wskazać przy tym również należy, że powszechnie przyjmuje się, iż celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem. Autokontrola prowadzi w związku z tym do szybszego załatwienia sprawy i to zgodnie z żądaniem skarżącego, a zatem służy realizacji zasady szybkości postępowania wyrażonej w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. A. Kabat, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Zakamycze 2005, s. 146).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] i utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] jest zgodne z żądaniem inwestora - Spółki z o.o. T.W. /skarga wniesiona do tut.Sądu – sygn.akt II S.A./Wr 329/11, odrzucona postanowieniem z dnia 22 czerwca 2011r./.

Wojewoda D. działając jako organ odwoławczy uchylając swą - w/w decyzję kasacyjną z dnia [...]r. i utrzymując w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, spełnił zawarte w skardze inwestora oczekiwania.

Takie rozstrzygnięcie wypełnia zatem w ocenie Sądu warunki umożliwiające skorzystanie z autokontroli, określone w art. 54 § 3 p.p.s.a., co oznacza, że zaskarżona decyzja zapadła z poszanowaniem ww. zasad określonych art. 54 § 3 p.p.s.a.

Przechodząc do kwestii merytorycznych, wskazać należy, że zasadą jest, iż organ odwoławczy orzeka w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydawania decyzji.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że na dzień rozpatrywania przez organ II instancji odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T.W. Sp. z o.o. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę spornej inwestycji, dla terenu objętego przedmiotową inwestycją /teren oznaczony jako działka nr 8/2 i 8/3, obręb S./ obowiązywały ustalenia odpowiednio dwóch miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

I tak dla terenu oznaczonego jako działka nr 8/2, AM, obręb S. obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...]r. (Dz. Urz. Woj. D. z dnia [...] r.. Nr [...], poz. [...]).

Zaś dla terenu oznaczonego jako działka nr 8/3, AM, obręb S. obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...] we W., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. D. z dnia [...] r., Nr [...], poz.[...]).

Sąd w pełni podziela stanowisko skarżącego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ jest aktem prawa miejscowego, co oznacza w myśl postanowień art.87 ust.2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, że jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa.

Skoro tak i skoro na dzień rozpatrywania odwołania przez organ II instancji zmieniony był stan prawny, jako, że niewątpliwe jest w sprawie, że od dnia 29 stycznia 2011r.,tj. dnia wejścia w życie opisanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. [...], obowiązywały już dla w/w działki Nr 8/3 ustalenia tegoż planu, będącego niewątpliwie źródłem prawa, to zasadne było stosowanie przez ten organ ustaleń tego planu, jako, że ustalenia te wiązały organ odwoławczy.

Wprawdzie jak trafnie zauważa skarżący dla w/w działki oznaczonej nr 8/3, Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...] ustalił warunki zabudowy, gdy zaś z akt sprawy nie wynika, by względem tej decyzji, wydana została decyzja w trybie art.65 ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w związku z art.162 k.p.a., tym niemniej nie oznacza to, że decyzja ta, a właściwie ustalenia w niej zawarte są nadal wiążące, jeżeli dla przedmiotowego terenu – działka oznaczona nr 8/3 - obowiązuje już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i którego ustalenia są niewątpliwie inne niż ustalone w opisanej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewoda D. jako organ II instancji rozpatrując odwołanie skarżącego nie mógł ograniczyć się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, czyli 28 stycznia 2011r., lecz musiał uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący na dzień orzekania przez tenże organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu zgromadzony w sprawie materiał dowody - w pełni podzielił stanowisko i argumentację organu odwoławczego o spełnieniu przez inwestora wymogów z art.35 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r., Nr 243, poz.1623), co z kolei powoduje, że w myśl przepisu art.35 ust.4 Prawa budowlanego, brak było podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że w sprawie naruszone zostały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), a to z tej przede wszystkim przyczyny, że skarżący nie wykazał naruszenia konkretnych norm prawnych, gdy nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza podniesionego zarzutu.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała §15 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. I tak w aktach sprawy znajduje się /k.23 projektu budowlanego /uzgodnienie z dnia 11.10.1010r. z Zarządem Dróg i Utrzymania Miasta we W. obsługi komunikacyjnej w/w inwestycji poprzez działkę nr 10, AM-5, obręb S. /droga wewnętrzna w zarządzie ZDUIM/ do ul. [...] z uwagą, że przed rozpoczęciem prac inwestor winien utwardzić drogę dojazdową do planowanej inwestycji. Istotne jest przy tym, że na k.27 MAPA ZASADNICZA - projektu budowlanego w/w Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta uzgodnił z datą 17.01.2011r. utwardzenie działki nr 10, AM-5 oraz części działki nr 9 w miejscu włączenia dla potrzeb obsługi komunikacyjnej budynku restauracyjno-hotelowego na działce nr 8/2, 8/3, AM-5 obręb S..

Także Sąd nie stwierdził, aby w sprawie naruszony został powoływany przez skarżącego zapis § 11 pkt. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla północnej części zespołu urbanistycznego S.-R. we W. z dnia [...]r., ponieważ decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, zezwala na wykonanie bezodpływowego zbiornika na ścieki z lokalizacją na działce oznaczonej nr 8/3 /część graficzna projektu zagospodarowania terenu/, nie zaś na działce oznaczonej nr 8/2 - objętej ustaleniami przedmiotowego planu .

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego, że kwestionowana w sprawie decyzja Wojewody D. narusza art. 156 § 1 pkt. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

Istotne jest w sprawie, że zgodnie z art.107 §1 k.p.a., decyzja powinna zawierać m. innymi pouczenie o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, zamieszczone w zaskarżonej decyzji pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego z równoczesnym wskazaniem terminu oraz trybu jej wniesienia, a także informacją, że skargę składa się w dwóch egzemplarzach pod zarzutem naruszenia prawa, wypełnia wymóg określony w cyt. wyżej przepisie art.107 §1 k.p.a., zwłaszcza, że tak jak to już wyżej Sąd podkreślił, zgodnie z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawa prawną.

Dodatkowo Sąd zauważa, że w pełni podziela ukształtowany w orzecznictwie pogląd, iż przepis art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność /por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1988 r., sygn.akt IV S.A. 941/87, ONSA 1988/1/30/.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, tak jak to już wyżej Sąd zauważył, by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi, a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

H.B. 21.12.2011 r.