Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2097/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej I) uchyla zaskarżoną decyzję, II) orzeka, że wymieniona w pkt I) nie podlega wykonaniu; III) zasądza na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę 177 (słownie: sto siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji/ organ odwoławczy) z dnia [...]maja 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta K. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...], określającą A S.A. w W. (dalej: spółka / skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od dnia 1 grudnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., w kwocie 120 zł.

1.2. W uzasadnieniu decyzji z dnia 27 stycznia 2014 r., organ podatkowy pierwszej instancji podał, że w grudniu 2013 r., łącznie przez dwadzieścia cztery dni, prowadzona była sprzedaż w kiosku położonym na działce dzierżawionej przez spółkę od Gminy K.. Określił w związku z tym wysokość zobowiązania podatkowego

w opłacie targowej jako iloczyn stawki opłaty wynikającej z uchwały nr XXX/204/13

z dnia 27 marca 2013 r. Rady Miejskiej Kudowy Zdroju w sprawie opłaty targowej na terenie miasta Kudowa- Zdrój ( Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego z 2013 r. poz. 3963; dalej: uchwała) i liczby dni, w trakcie których prowadzona była sprzedaż.

1.3. Po rozpoznaniu odwołania spółki organ podatkowy drugiej instancji zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji.

Przedstawiając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na art. 15 ust 1, ust 2 i ust. 2b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l.), stwierdzając, że spółka podlega opłacie targowej z uwagi na to, że dokonywała sprzedaży na targowisku; to jest w kiosku będącym własnością spółki i położonym na dzierżawionej od Gminy K. działce. Ustalenia faktyczne w tym zakresie wynikają ze stosownego oświadczenia inkasenta opłaty targowej z dnia 3 stycznia 2014r. Następnie stwierdził, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 16 u.p.o.l., przewidujący zwolnienie od opłaty targowej tych podmiotów, które są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości w związku z tym, że przedmiot opodatkowania położony jest na targowisku. Nie zgodził się bowiem, że kiosk związany z działalnością gospodarczą spółki, w którym była dokonywana sprzedaż, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla.

W pierwszym rzędzie organ odwoławczy powołał się na decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], na mocy której określona została spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. jedynie co do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po drugie, jak wskazał, sporny kiosk jest konstrukcją drewnianą, nietrwale związaną z gruntem i stanowi tymczasowy obiekt budowlany

w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: p.b.).

Natomiast istotą sporu w sprawie jest ocena, czy kiosk ten stanowi budowlę

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem organu odwoławczego nie jest taką budowlą, albowiem problem ten należy rozpatrywać na gruncie Prawa budowlanego, do którego w ograniczonym zakresie odwołuje wskazany wyżej art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

I tak art. 3 pkt 3 p.b. definiuje pojęcie budowli, poprzez wyliczenie obiektów budowlanych, które za taką uznaje. Co prawda wyliczenie to ma charakter przykładowy, niemniej wspólną cechą wszystkich wymienionych obiektów budowlanych jest ich trwałe związanie z gruntem. Jednocześnie, art. 3 pkt 5 p.b. definiuje pojęcie "tymczasowego obiektu budowlanego", w której to kategorii mieści się jego zdaniem sporny kiosk.

Podnosząc powyższe organ podatkowy drugiej instancji uznał, że u.p.o.l., definiując w art. 2 ust. 1 przedmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, nie rozciąga użytego w niej pojęcia "budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej" na obiekty tymczasowe, o których mowa

w art. 3 pkt 5 p.b. Zwłaszcza, że art. 3 p.b. uznaje budowlę za obiektem wyróżniającym się spośród innych obiektów budowlanych trwałym związaniem z gruntem. W taki też sposób rozumiana jest budowla w języku potocznym.

Zatem kiosk niepołączony trwale z gruntem, nie mieści się w wymienionej w art. 2 ust 1 u.p.o.l. pojęciu nieruchomości bądź obiektu budowlanego, gdyż nie stanowi ani budynku, ani budowli, w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 p.b.

Organ odwoławczy stwierdził również, że takie rozumienie "budowli" znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Co więcej, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 687/13 oddalił skargę spółki na decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od dnia 01 sierpnia 2012 r. do dnia 30 września 2012 r. Sprawa dotyczyła tego samego kiosku.

2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu.

2.1. W skardze na powyższą decyzję spółka podniosła zarzuty naruszenia:

- art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3), art. 3, art. 16 u.p.o.l.;

- art. 3 pkt 1, pkt 3 i pkt 5 p.b.

Podnosząc powyższe wniosła o uchylenie w całości decyzji organów podatkowych obydwu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów sądowych oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości określonej przepisami prawa.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że według niej sporny kiosk stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, co zwalnia ją

z opłaty targowej należnej od sprzedaży dokonywanej w tym kiosku. Jak argumentowała definicja zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie uzależnia uznania danego obiektu za budowlę od trwałego związania tego obiektu z gruntem. Odwołuje się bowiem do p.b., co oznacza, że na gruncie u.p.o.l. każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury będzie budowlą. Wskazując z kolei na art. 3 pkt 1 p.b. spółka wskazała, że definicja "obiektu budowlanego" w Prawie budowlanym została utworzona przy użyciu zwrotów: "budynek", "budowla" i "obiekt małej architektury". Z brzmienia powołanego przepisu wynika jej zdaniem, że dokonane wyliczenie ma charakter wyczerpujący a zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii. To zaś oznacza, że "tymczasowe obiekty budowlane" zdefiniowane w art. 3 pkt 5 p.b. są odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne właściwe im cechy. Ponadto spółka stwierdziła, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 p.b. mogą przesądzać również inne przepisy rozważanej ustawy, oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych. Zaznaczyła również, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego ani definicja budowli zawarta w u.p.o.l., ani definicja budowli zawarta w p.b. nie wskazuje, że budowlą jest tylko i wyłącznie obiekt budowlany trwale związany z gruntem. Takie zastrzeżenie zawarte jest wyłącznie

w odniesieniu do definicji budynków. Skoro zaś p.b. nie formułuje takiego wymogu

w stosunku do obiektów budowlanych, to cecha ta nie może przesądzając o tym, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu obu ustaw. W konsekwencji, według spółki, przykładowe wymienienie w ustawowej definicji budowli obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem, nie może być uznane za przesadzające

o uznaniu za budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wyłącznie budowli trwale z gruntem związanych. Zwłaszcza, że u.p.o.l. formułując legalną definicję budowli dla potrzeb, w szczególności podatku od nieruchomości nie odsyła do definicji budowli zawartej w p.b., lecz do definicji obiektu budowlanego. Wobec powyższego definicja budowli zawarta w p.b. nie może być automatycznie stosowana na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej spółka wskazała, że przywołana przez organ odwoławczy decyzja określająca kwotę podatku od nieruchomości za 2012 r. nie może być uznana za wiążącą w niniejszej sprawie. Zapadła w innej sprawie podatkowej i nie jest decyzją ustalającą. Podniosła przy tym, że zwolnienie od opłaty targowej wynikające z art. 16 u.p.o.l. nie jest uzależnione od zapłaty podatku od nieruchomości należnego od przedmiotu opodatkowania. Spółka natomiast na mocy art. 3 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jest podatnikiem podatku od nieruchomości od spornego kiosku. Spółka wskazała wreszcie, że uznanie tymczasowych obiektów budowlane za odmianę obiektów budowlanych znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest zasadna choć nie tylko z przyczyn wskazanych w samej skardze.

3.2. Na wstępie warto przypomnieć, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wynika zaś, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub części albo stwierdza jej nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organowi podatkowemu można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.3. Spór między stronami dotyczy interpretacji art. 16 u.p.o.l. zgodnie z którym zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Zdaniem skarżącej sprzedaż w kiosku nie podlega opodatkowaniu opłatą targową z uwagi na jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości. Odmiennego zdania jest organ podatkowy.

3.4. Należy zauważyć, że kluczową dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014r. sygn. akt II FPS 11/13, opubl. CBOSA, której treść pominął w swej decyzji wydanej

w dniu [...] maja 2014r. organ podatkowy drugiej instancji. W uchwale tej wskazano, że tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. może być budowlą

w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. jeżeli jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 p.b. lub w innych przepisach tej ustawy oraz załączniku do niej, stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) p.b. Spełniający wskazane kryteria tymczasowy obiekt budowlany, o ile jest związany

z prowadzeniem działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zatem wbrew temu co twierdzi organ podatkowy drugiej instancji art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. nie uzależnia uznania danego obiektu za budowlę od trwałego związania tego obiektu z gruntem.

3.5. Aby zatem dokonać subsumpcji tak rozumianych przepisów art. 3 pkt 5 p.b. w zw.

z art. 3 pkt 3 p.b. i art. 3 pkt 1 lit. b) p.b. oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w przedmiotowej sprawie konieczna jest wiedza na temat istniejącego stanu faktycznego. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakiego rodzaju kioskiem mamy do czynienia. Organ podatkowy skoncentrował się w swoim uzasadnieniu na rozważaniach natury prawnej pomijając zupełnie uzasadnienie faktyczne. Ogólnikowe stwierdzenia typu: "kiosk będący własnością spółki i położony na dzierżawionej od Gminy K. działce" czy "drewniany kiosk nietrwale związany z gruntem" są niewystarczające do dokonania przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Zwłaszcza, że z oświadczenia inkasenta z dnia 3 stycznia 2014 r., na które powołują się organy podatkowe, wynika, że w sprawie mamy do czynienia nie tyle z kioskiem, co z kontenerem.

Należy tym samym stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) albowiem organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, jak też art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji na skutek braku wskazania faktów istotnych dla sprawy.

3.6. Należy także zauważyć, że wyrok tut. Sądu z dnia 19 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 687/13, opubl. CBOSA zapadł przed wydaniem ww. uchwały NSA, zatem

z uwagi na zmianę stanu prawnego nie może być argumentem przemawiającym za stanowiskiem organu podatkowego.

3.7. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono w oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

3.8. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ odwoławczy powinien uwzględnić wykładnię poczynioną w składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2014r. sygn. akt II FPS 11/13, opubl. CBOSA

i dokonać ustaleń z jakim rodzajem obiektu mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Powyższe ustalenia będą skutkować stwierdzeniem czy mamy do czynienia

z tymczasowym obiektem budowlanym będącym budowlą opodatkowaną podatkiem od nieruchomości czy też nie. Dopiero skutkiem tego ostatniego może być poczyniona konkluzja co do opodatkowania skarżącej opłatą targową.