Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 723/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1,3,5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

K. Ł. prowadząca działalność gospodarczą [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W skardze K. Ł. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniła okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska, co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Wskazała na podobieństwo niniejszej sprawy do prowadzonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oraz przywołała postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, którymi wstrzymano wykonanie decyzji w przedmiocie kar pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.).

Przy rozstrzyganiu o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne, w ramach tych przesłanek, dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji, będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane.

Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej – post. NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 (Lex Polonica nr 402376). Wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej zawarty w skardze nie odnosił się w ogóle do sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Skarżąca nie przedstawiła argumentów, z których wynikałoby, że uiszczenie przez nią kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi, rodzi niebezpieczeństwo skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła, że nie zastosowanie ochrony tymczasowej spowoduje znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Wprawdzie kwota wymierzonej kary nie jest niska, ale nie może to stanowić samoistnej podstawy do wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Konieczne jest wykazanie, że uiszczenie czy egzekucja tej kwoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej. W razie uchylenia zaskarżonej decyzji skarżąca będzie bowiem mogła otrzymać zwrot tej kwoty.

Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja czy postanowienie zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2009r., II GSK 331/09).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.