Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 551/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 2, art. 133 § 1, art. 106 § 3, art. 124 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6 f
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: § 9
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Asesor WSA Michał Ruszyński (spr.), Protokolant Ewa Siudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji podwyższył mł. asp. J.P. z dniem [...] czerwca 2006r. dodatek służbowy o kwotę 110 zł do kwoty 200 zł.

Jako podstawę prawną rozkazu organ I instancji wskazał art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych o Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.)

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że mł. asp. J.P. pełni służbę na stanowisku referenta Zespołu Dyżurnych Referatu Prewencji KP. Organ podał, że J.P. ze swoich obowiązków wywiązuje się poprawnie. W związku z odejściem w/w na emeryturę organ I instancji zwrócił się z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższenie dodatku służbowego. Wniosek ten został zaakceptowany.

Z rozstrzygnięciem organu I instancji nie zgodził się J.P. i złożył od niego odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Odwołujący się stwierdził, że podjęta decyzja jest dla niego krzywdząca, gdyż w związku ze zwolnieniem ze służby podwyższono mu dodatek służbowy jedynie o 110 zł tj. do kwoty 200 zł miesięcznie.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy wskazał, że z zapisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (...) wynika, że przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju

- 2 -

Sygn. akt II SA/Go 551/06

i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Organ II instancji podał, że uprawnionym do przyznawania i podwyższania dodatku służbowego jest przełożony w sprawach osobowych. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przyznał J.P. dodatek służbowy w kwocie 200 zł miesięcznie, uzasadniając należycie swoje stanowisko. Organ wskazał, że określenie wysokości dodatku służbowego ma charakter subiektywny, jednakże w odniesieniu do stanowiska organu I instancji podlega ono zobiektywizowanej weryfikacji w oparciu o dokumenty zawarte w aktach osobowych odwołującego się.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi J.P. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze skarżący wskazał, że w Policji przepracował ponad 24 lata i był wielokrotnie wyróżniany oraz nagradzany. Służbie poświęcił całe życie, rodzinę i przyjaciół i tylko niekorzystny układ życiowych wydarzeń "zaskutkował" inwalidztwem skarżącego i koniecznością odejścia ze służby.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego ( Dz.U. z 2001r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Przepis powyższy przewiduje możliwość przyznawania dodatku służbowego (ust. 1-3), podwyższania dodatku służbowego (ust. 4), obniżania dodatku służbowego (ust. 5), oraz cofania dodatku służbowego (ust. 6).

W niniejszej sprawie organ I instancji podwyższył skarżącemu dodatek służbowy o kwotę 110 zł do kwoty 200 zł. W sprawie mamy zatem do czynienia z podwyższeniem dodatku służbowego a nie jak wskazuje organ odwoławczy z przyznaniem dodatku służbowego.

Jak już wyżej wskazano kwestie związane z podwyższeniem dodatku służbowego reguluje § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z

- 3 -

Sygn. akt II SA/Go 551/07

dnia 6 grudnia 2001r. Zgodnie z tym przepisem dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji podwyższył skarżącemu dodatek służbowy w związku z jego odejściem na emeryturę. Wskazuje na to treść pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia, oraz wniosek personalny organu I instancji z dnia [...] czerwca 2006r. skierowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji. We wniosku tym organ I instancji zwrócił się do organu odwoławczego o "podwyższenie dodatku służbowego w związku z odejściem na emeryturę".

Należy jednoznacznie stwierdzić, że cytowane wyżej rozporządzenie nie przewiduje możliwości podwyższenia dodatku służbowego z uwagi na odejście policjanta na emeryturę. Oznacza to, że w niniejszej sprawie brak było w ogóle podstaw do podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego.

Stosownie do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a), sąd administracyjny nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dlatego wymaga rozważenia, czy decyzja organu II instancji w sprawie podwyższenia skarżącemu dodatku służbowego narusza prawo co skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący w trakcie pełnienia służby w Policji ze swoich obowiązków wywiązywał się w sposób zadowalający. Wskazuje na to treści cytowanego wyżej wniosku organu I instancji z dnia [...] czerwca 2006r. Ogólnie pozytywna charakterystyka skarżącego w okresie służby, która nie miała wprawdzie cech służby wzorowej, przesądza, iż zaskarżona decyzja w sprawie podwyższenia dodatku służbowego nie narusza w sposób rażący obowiązującego prawa.

W piśmie procesowym z dnia 7 marca 2007r. skarżący zwrócił się do Sądu o przesłuchanie w charakterze świadków : st. asp. L.G., mł. asp. R.D. oraz mł. asp A.B. – pracowników KPP, oraz odrzucenie dowodu w postaci opinii służbowej sporządzonej przez

- 4 -

Sygn. akt II SA/Go 551/07

Kierownika Prewencji Komisariatu Policji mł. asp. S.M. z dnia [...] maja 2005r., znajdującego się w aktach osobowych skarżącego.

Sąd na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007r. oddalił wskazane wyżej wnioski dowodowe. Sąd kierował się w tym względzie treścią art. 133 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tymi przepisami sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego (jedynie dowody uzupełniające z dokumentów), zaś kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Stąd też brak było podstaw prawnych do przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych przez skarżącego, oraz "odrzucenia" dowodu w postaci opinii służbowej.

Na rozprawie w dniu 20 września 2007r. skarżący złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy, albowiem nie został rozpatrzony jego wniosek skierowany do Funduszu Ochrony Prawnej Policjantów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa o udzielenie pomocy finansowej na ustanowienie adwokata do reprezentowania w postępowaniu sądowym. Wniosek ten także został oddalony. Należy zwrócić uwagę, iż Sąd dwukrotnie – na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2007r. oraz w dniu 30 maja 2007r. odraczał rozprawę z uwagi na to, że skarżący zwrócił się do w/w instytucji o udzielenie pomocy finansowej w celu ustanowienia adwokata i pomocy tej nie otrzymał. Skarżący złożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem z dnia [...] czerwca 2007r. skarżący poinformował Sąd, iż Komisja Ochrony Prawnej Policjantów NSZZ przyznała mu środki finansowe. Sąd uznał zatem, iż skarżący dąży do przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego i wobec tego postanowił oddalić jego wniosek o odroczenie rozprawy.

Skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wniosku z dnia 14 listopada 2006r. skarżący wskazał, że sprawa będąca przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (Sygn. akt I OSK 184/05) z dnia 28 października 2005r. jest bezpośrednio związana ze sprawą która ma być rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. Dlatego też wnosi o zawieszenie postępowania do czasu sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarżący wskazał ponadto, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku został skierowany do NSA w dniu 14 listopada

- 5 -

Sygn. akt II SA/Go 551/07

2005r. Wcześniej jednak został omyłkowo skierowany do WSA w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 stycznia 2007r. orzekł o odmowie zawieszenia postępowania. Wyjaśnić należy, że przepis art. 124 § 1 p.p.s.a określa powody obligatoryjnego zawieszenia postępowania. I tak Sąd zawiesza postępowanie z urzędu :

- w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności sądowej lub utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela,

- jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie,

- jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu,

- jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości,

- w razie postawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu,

- w przypadku wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania.

Powody fakultatywnego zawieszenia postępowania określa art. 125 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu :

- jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym,

- jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogło by wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej,

- jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadawać sprawie dalszego biegu,

- w razie śmierci pełnomocnika, chyba, że strona działa przed sądem osobiście

Wyżej cytowane przepisy nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania od uprzedniego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie I OSK 184/05. Sąd uznając zatem, że nie istnieją przesłanki uzasadniające zawieszenie postępowania orzekł o odmowie zawieszenia

- 6 -

Sygn. akt II SA/Go 551/07

postępowania.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.

asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA

Michał Ruszyński Grażyna Staniszewska Aleksandra Wieczorek

Sygn. akt II SA/Go 551/07 Gorzów Wlkp. dnia 10 października 2007r.

Z A R Z Ą D Z E N I E

1. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć skarżącemu z pouczeniem o skardze kasacyjnej,

2. Za 30 dni.

As. WSA Michał Ruszyński