Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 398/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu emitowanego do środowiska na terenach podlegających ochronie oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 roku na podstawie art.115a ust. 1, ust. 3, ust. 4 pkt 2 i 4 , ust. 5 oraz art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013.267 ze zmianami) I. określił dla Spółki A dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego do środowiska na terenach

podlegających ochronie (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej):

1) równoważny poziom dźwięku dla pory dziennej ( 6.00-22.00 ):LAeq D = 50 dB,

2) równoważny poziom dźwięku dla pory nocnej ( 22.00-6.00 ):L,AEQ N = 40 dB

II. Nakazał Spółce A prowadzenie pomiarów hałasu i przekazywanie ich wyników:

1) w terminie do 6 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna a tym samym wykonać pierwsze pomiary poziomu hałasu,

2) kolejne pomiary prowadzić z częstotliwością co dwa lata, począwszy od pomiaru określonego w pkt II ppkt 1.

3) punkty pomiarowe należy lokalizować zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną dot. lokalizacji punktów pomiarowych hałasu

4) sprawozdanie z pomiarów przedkładać w formie pisemnej, w układzie zgodnym z obowiązującymi przepisami w tym zakresie do Starosty [...] oraz W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska nie później, niż w ciągu 30 dni od daty ich wykonania. Starosta [...] uzasadnił decyzję w następujący sposób.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej Kolegium albo SKO)uchyliło decyzję Starosty [...] [...] z dnia [...] listopada 2014r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia . Organ odwoławczy przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście [...] z uwagi na konieczność dokonania niebudzących wątpliwości faktycznych ustaleń w zakresie sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich w stosunku do zakładu będącego źródłem hałasu oraz określenia przesłanek i dowodów, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji.

Spółka A prowadzi działalność produkcyjną w hali położonej na działce [...] w N. Źródłem hałasu są maszyny wykorzystywane do produkcji, urządzenia chłodnicze oraz centrala wentylacyjna.

Pismem z dnia [...] marca 2015r. Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w celu ponownego rozpoznania sprawy, informując jednocześnie o przeprowadzeniu oględzin terenu wokół zakładu, w którym prowadzi działalność gospodarczą Spółka A

W przedmiotowej sprawie stronami postępowania są Spółka A jako właścicielka ww. Zakładu oraz J. i J. P. jako właściciele nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka [...] obręb N. . Obowiązek dotrzymywania standardów jakości środowiska w zakresie emisji hałasu przez właściciela instalacji będącej źródłem hałasu wynika z art. 112 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przedmiotowej sprawie fakt ponadnormatywnego oddziaływania hałasu na teren działki [...] został stwierdzony przeprowadzonymi w dn. [...].08.2014 pomiarami [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (sprawozdanie nr [...] z przeprowadzonych pomiarów hałasu w dn. [...].08.2014r. powodowanego przez urządzenia pracujące na terenie zakładu zlokalizowanego na działce [...] w N. ). W wyniku przeprowadzonych pomiarów otrzymano następujące wartości natężenia dźwięku:

Równoważny poziom dźwięku w porze dziennej wynosił:

- w punkcie pomiarowym PI - 54,7 dB

- w punkcie pomiarowym P2 - 52,8 dB Równoważny poziom dźwięku w porze nocnej wynosił:

- w punkcie pomiarowym PI - 51,3 dB

- w punkcie pomiarowym P2 - 49,1 dB

Ustaleń tych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego żadna ze stron nie kwestionowała Pomimo prawidłowego (zgodnego z KPA) zawiadomienia żadna ze stron nie uczestniczyła w oględzinach. Zgodnie ze stanem faktycznym na dzień przeprowadzania oględzin terenów sąsiednich w stosunku do działki [...] obręb N. (Zakład L. P.) ustalono następujące zagospodarowanie tych terenów wg podziału na działki geodezyjne:

dz. [...],[...] - teren zabudowy mieszkaniowej

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej z usługami,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowany halą magazynową,

[...],[...],[...],[...],[...] - tereny mieszkaniowe,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren handlu i usług,

[...] - teren budowy (budynki gospodarczo - garażowe).

Numery oraz granice działek ustalono w oparciu o mapę ewidencyjną aktualną wg stanu na dzień [...].04.2015r. Mapę oraz protokół z oględzin załączono do akt sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami. W dniu [...] kwietnia 2015r. L. P. osobiście zapoznała się z zebranymi w sprawie dokumentami sygnalizując jednocześnie chęć ustosunkowania się do zebranego materiału w terminie do [...].04.2015r.Pismem z dnia [...] kwietnia 2015r. radca prawny T. B. reprezentujący L. P. ustosunkowując się do zebranych dowodów wniósł o uwzględnienie (powołując się na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej sprawie), iż na terenach sąsiadujących z Zakładem L. P. znajdują się tereny o różnych funkcjach w tym działalności gospodarczych oraz rozważenie przeprowadzenia ponownego pomiaru poziomu hałasu na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako [...]. Ponieważ poczynione w trakcie oględzin ustalenia jedynie w części pokrywały się z ww. stanowiskiem strony tut. organ wezwał stronę pismem z dnia [...] maja 2015 roku do złożenia wyjaśnień.

Odpowiedź została udzielona pismem z dnia [...] maja 2015r., w którym podano informację o 12 podmiotach prowadzących działalność gospodarczą w sąsiedztwie Zakładu L. P. wraz z adresami, numerami działek ewidencyjnych oraz załączono wydruki z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Dopuszczalne poziomy hałasu dla terenów podlegających ochronie zostały ustalone w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112 j.t.). Zgodnie z rozporządzeniem dopuszczalne wartości natężenia dźwięku uzależniono od sposobu zagospodarowania terenu. To, czy zmierzone wartości natężenia dźwięku można uznać za dopuszczalne lub przekroczone uzależnione jest od wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma obszar, który należy uwzględnić ustalając faktyczne zagospodarowania i wykorzystanie terenów sąsiednich o którym mowa w art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami). Zgodnie z art. 114 i 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami) sposób zagospodarowania terenu, a w ślad za tym dopuszczalne normy hałasu określa się w planach zagospodarowania przestrzennego. W przypadku jego braku kwalifikacji dokonują właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania tego i sąsiednich terenów. Informację, czy przedmiotowy teren jest objęty planem tut. organ powziął z pisma Burmistrza [...] [...] z dnia [...].07.2014r. W piśmie tym zawarto też informację o sposobie zagospodarowania terenów sąsiednich dla działki [...] w N. . Tut organ nie uwzględnił tych informacji z uwagi na własne ustalenia, nie w pełni pokrywające się z danymi zawartymi w piśmie Burmistrza. Ponadto, z uwagi na różnorodne zagospodarowanie terenu przy braku informacji o udziale poszczególnych sposobów wykorzystania terenów, na podstawie pisma Burmistrza nie ma możliwości ustalenia, który z nich jest wiodący - zgodnie z art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami).

W celu ustalenia faktycznego sposobu zagospodarowania przeprowadzono oględziny terenów sąsiednich w dn. [...].04.2015r. Z uwagi na brak uregulowań prawnych, jaki obszar należy uwzględnić rozpatrując tę kwestię tut. organ przyjął jako sąsiednie tereny najbliższych nieruchomości gruntowych przylegających do działki [...], na które może oddziaływać zlokalizowany tam zakład oraz zagospodarowanych w sposób, dla którego określono dopuszczalne poziomy hałasu zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112 j.t.). W przypadku sporządzania map do celów projektowych ustawodawca przewidział obowiązek analizowania obszaru otaczającego teren inwestycji w pasie

o szerokości co najmniej 30m (§ 5 Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej

1 Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno- kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995r., Nr 25, poz. 133)).

Oddziaływanie Zakładu będzie ograniczane przez budynki znajdujące się na działkach sąsiednich szczególnie, że poza mieszkaniami położonymi na północ, za którymi znajdują się tereny niepodlegające ochronie przed hałasem pozostałe obiekty są wyższe od budynku na działce [...] W związku z tym możliwość propagacji hałasu z działki [...] ogranicza się do najbliższej zabudowy i w takim zakresie tut organ rozpatrywał sąsiedztwo. Na tej podstawie jako teren sąsiedni ustalono obszar zamykający się w granicach działek: [...] (Zakład P. L. Polcyn) - działalność produkcyjno - usługowa, l,[...],[...] - teren zabudowy mieszkaniowej

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej, [...] - teren zabudowy mieszkaniowej, [...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej z usługami,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren zabudowany halą magazynową,

[...],[...],[...],[...],[...] - tereny mieszkaniowe,

[...] - teren zabudowy mieszkaniowej,

[...] - teren handlu i usług,

[...] - teren budowy (budynki gospodarczo - garażowe) [...] - tereny mieszkaniowo usługowe,

[...] - tereny mieszkaniowe.

Z powyższych ustaleń wynika różnorodny sposób zagospodarowania. Ustalono więc, który z nich dominuje (zgodnie z art. 114 ust. 2 POS). Z analizy wyłączono działki dróg publicznych, dróg wewnętrznych oraz obszar działek [...] (hala magazynowa), [...] (teren handlu i usług) oraz [...] (aktywizacja gospodarcza), gdyż ww. przepis odsyła do art. 113 ust.2, pkt 1. POS, w którym określono zamknięty katalog terenów, które można uznać za wiodące. Terenów dróg oraz miejsc przeznaczonych wyłącznie na cele działalności gospodarczej katalog ten nie uwzględnia.

Ze względu na sposób zagospodarowania sąsiedztwo przedstawia się więc następująco: tereny zabudowy mieszkaniowej dz.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2 tereny mieszkaniowo - usługowe dz.: [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2 Organ ostatecznie stwierdził, że w sąsiedztwie Zakładu L.P. przeważają tereny o funkcji mieszkaniowej. Charakter otaczających budynków znajdujących się na terenach podlegających ochronie przed hałasem wypełnia definicję budynków mieszkalnych jednorodzinnych o których mowa w art. 3 pkt 2a Ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013., poz. 1409 ze zm.). Dla terenów o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej w Rozporządzeniu z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112 j.t.). Minister Środowiska określił dopuszczalne poziomy hałasu biorąc pod uwagę sposób zagospodarowania terenu. Zgodnie z tabelą nr 1 pkt 2 lit. a) umieszczoną w załączniku do rozporządzenia dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, określono następujące wielkości kryterialne hałasu od obiektów nie będących drogą lub linią kolejową (kolumny pozostałe obiekty i działalności będące źródłem hałasu):

- równoważny poziom dźwięku dla pory dziennej (6.00-22.00) = LAeqD50 dB

- równoważny poziom dźwięku dla pory nocnej (22.00-6.00) = LAcqN 40 dB

W związku z pismem L. P. z [...] maja 2015r. organ uwzględnił również oceniając sposób zagospodarowania terenów sąsiednich teren działki [...] Zgodnie z pismem strony działkę uznano jako tereny mieszkaniowo - usługowe. Pozostałe miejsca prowadzenia działalności wymienione w piśmie z [...].05.2015r. tj. dz. [...], [...], [...] oraz teren Przedszkola "[...]" wraz z placem zabaw znajdują się poza terenem stanowiącym sąsiedztwo dla działki [...] Teren Gminnych Składów oraz miejsce opisane jako magazyn i renowacja starych mebli nie zostały wymienione w katalogu obszarów podlegających ochronie przed hałasem zgodnie z art. 133 ust. 2 pkt 1.

Zakład został zobowiązany do zmniejszenia poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego. Ponadto zobowiązano zakład - na podstawie art. 147 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska - do prowadzenia pomiarów poziomu hałasu z częstotliwością raz na dwa lata, przy czym pierwszy pomiar winien być dokonany w terminie do 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Kolejne pomiary należy prowadzić co dwa lata zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem dot. pomiarów hałasu.

Badania pomiaru poziomu hałasu winno przeprowadzić laboratorium posiadające akredytację zgodnie z obowiązującą metodyką referencyjną. Na dzień wydania decyzji obowiązująca melodyka referencyjna określona jest w Załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 129). Zgodnie z art. 147 ust. 6 jest zobowiązany do ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez okres 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą. Sprawozdanie z wykonanych badań opracowane zgodnie z obowiązującym prawem mają być przekazywane organowi ochrony środowiska, który wydał decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu oraz W. Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrany Środowiska. Przekazywanie wyników badań ma następować w terminie 30 dni od daty ich wykonania. Sposób opracowania wyników określa w dniu wydania niniejszej decyzji Załącznik nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody ( Dz. U. Nr 206, poz. 1291)

W piśmie z [...] kwietnia 2015 r. T.B. reprezentujący L.P. wniósł o przeprowadzenie ponownego pomiaru hałasu. Tut. organ wziął pod uwagę, że już stwierdzone jednokrotne przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu stanowi podstawę do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu. Stanowisko takie przyjęło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Staroście [...]. W sytuacji, gdy na żadnym etapie postępowania strona nie kwestionowała zmierzonych wartości natężenia hałasu tut. organ nie znalazł podstaw do przychylenia się do wniosku o przeprowadzenie dodatkowych pomiarów. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik właścicielki zobowiązanego zakładu. Decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów procedury administracyjnej:

- art. 138 § 2 KPA poprzez brak uwzględnienia w skarżonej decyzji istotnych okoliczności wskazanych w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2014 r. i wydanie przez to decyzji nie odpowiadającej prawu oraz stanowi faktycznemu, który w niniejszej sprawie należało rozważyć.

- art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 221 KPA poprzez brak rozważenia całości materiału dowodowego w sprawie, pomimo złożonego w tym zakresie wniosku Skarżącej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., w którym wskazując na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2014 r., sygnalizowała ona konieczność uwzględnienia charakteru usługowego i mieszanego działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie działki Skarżącej i przez to wydanie decyzji nie odpowiadającej prawu w zakresie dopuszczalnych norm hałasu, która uwzględnia wyłącznie mieszkaniowy charakter zabudowy.

- art. 80 KPA poprzez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego przy wydaniu decyzji, w tym okoliczności podniesionych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., w którym wskazano na usługowy i mieszanych charakter działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie działki Skarżącej i przez to wydanie decyzji nie dopowiadającej prawu w zakresie ustalenia dopuszczalnych norm hałasu,

- art. 107 KPA poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji braku uwzględnienia okoliczności wskazanych w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nie uwzględnienie całości okoliczności wskazanych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., który na tę konieczność bezpośrednio wskazywał.

1. Uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 1 KPA i orzeczenie co do istoty sprawy w zakresie dopuszczalnych norm hałasu, przy uwzględnieniu usługowego i mieszanego charakteru obszaru znajdującego się w sąsiedztwie działki Skarżącej.

Ewentualnie:

2. Uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 KPA w całości i przekazanie organowi I instancji do ponownego rozpoznania wraz z ponownym wskazaniem okoliczności, które organ winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2017 roku.

Utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty [...] utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy.

Zgodnie z art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016, poz. 672) (p.o.ś.) w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskażnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Na podstawie art. 112 a pkt 2 tej ustawy wskaźniki hałasu LAeq D luB' LAeq N to wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200),

b) LAeq N - równoważny poziom dźwięku A dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 2200 do godz. 600).

W decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Decyzji nie wydaje się jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą.

Zgodnie z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska zróżnicowane dopuszczalne poziomu hałasu określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014, poz. 112), z rozróżnieniem przeznaczenia terenów.

Dla terenów których dotyczy przedmiotowa decyzja dopuszczalne poziomy hałasu wynoszą LAeq D= 55dB i LAeq N=45dB *pkt 3a, 3b, 3c i 3d tabeli 1 w załączniku do ww. rozporządzenia). Określenia rodzaju terenów (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) dokonują właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji, o dopuszczalnym poziomie hałasu, wszczyna się z urzędu. W decyzji tej, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu (art. 115a ust. 6 i 4 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Najistotniejsze znaczenie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy wg Kolegium ma ustalenie, czy istnieją podstawy faktyczne i prawne do wydania przedmiotowej decyzji, czy doszło do przekroczenia poziomu hałasu oraz czy hałas powstaje w związku z działalnością Strony.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż w III kwartale 2014 r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poprzez upoważnionych pracowników przeprowadził kontrolę dot. działalności zakładu prowadzonego przez L. P.. W wyniku pomiarów dokonanych w dniu [...].08.2014 r. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), stwierdzono w dwóch punktach pomiarowych PI i P2 na terenie najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz 1, 0 od elewacji budynku, w porze nocnej podczas normalnej pracy jednostki 51,3 i 52,1 dB, a w porze dziennej 54,7 i 55,8 dB. W celu dokonania przedmiotowego pomiaru dokonano podczas przerwy w pracy zakładu pomiaru tła akustycznego. Jako źródła emisji hałasu zlokalizowane na terenie zakładu wskazano maszyny i urządzenia używane do produkcji, urządzenia chłodnicze oraz centralę wentylacyjna. W ocenie Kolegium, do dla wydania przedmiotowej decyzji wystarczy jednokrotne stwierdzenie przekroczenia poziomów emitowanego hałasu. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Po 909/10, gdzie wskazano iż już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy - Prawo ochrony środowiska.

W związku z faktem, iż na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, teren wokół prowadzonego zakładu właściwy organ zakwalifikował na podstawie faktycznego zagospodarowania do terenów zabudowy mieszkaniowej (w oparciu o pismo z dnia [...].07.2014 r.- w aktach sprawy). Określenia rodzaju terenów (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) dokonują właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Wykonując zalecenia zawarte w wydanej w sprawie decyzji Kolegium Organ I instancji dokonał dodatkowych ustaleń faktycznych w postaci wizji lokalnej, które potwierdziły ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego. W otoczeniu zakładu przeważa zabudowa mieszkaniowa.

W ocenie Kolegium dla wydania przedmiotowej decyzji wystarczy jednokrotne stwierdzenie przekroczenia poziomów emitowanego hałasu, co w analizowanej sprawie niewątpliwie miało miejsce. Określone powyżej wyniki pomiarów hałasu dokonane przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środoowiska (WIOŚ) tj. w punkcie pomiarowym PI 65,2 dB i w punkcie pomiarowym P2 63,3 dB w porze dziennej stanowią prawidłową podstawę do wydania niniejszej decyzji.

Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Po 909/10, gdzie wskazano iż już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Kolegium uznało je za chybione.

Zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa ochrony środowiska ilekroć w ustawie mowa o oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Człowieka należy bowiem traktować jako element środowiska (zob. B. Wierzbowski, B. Rakoczy, Prawo ochrony środowiska, zagadnienia podstawowe, Warszawa 2010, s. 17; M. Górski, Prawo ochrony środowiska, Warszawa, s. 25). Z kolei art. 6 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska formułują zasadę prewencji i przezorności. Zasady te rzutują na wykładnię przepisów szczególnych z zakresu ochrony środowiska (por. A. Lipiń¬ski, Prawne podstawy ochrony środowiska, Kraków 2010, s. 34-35). Z zasady prewencji i przezorno¬ści wywieść można, że w sytuacjach wątpliwych należy raczej kierować się koniecznością ogranicze¬nia (zapobieżenia) negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na człowieka.

Stosowanie norm dotyczących ochrony akustycznej odnoszących się do obszarów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska ma chronić przede wszystkim zdrowie ludzi; nie budzi to wątpliwości zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że chodzi właśnie o obszary bytowania człowieka.

Zgodnie z art. 115 a ust. 1 Prawa ochrony środowiska w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

W niniejszej sprawie głównym dowodem są wyniki pomiaru hałasu emitowanego przez zakład, z uwzględnieniem tła akustycznego na otaczającym go terenie. Warto również wskazać, iż ustalona emisja hałasu, przekraczająca dopuszczalne normy została skorygowana o współczynnik niepewności pomiaru.

W ocenie Kolegium dowód ten jest wiarygodny, a pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym dostarczony przez Stronę nie stoi z nim w sprzeczności. Ponowne przeprowadzenie badań, o które wnioskował pełnomocnik L. P. nie miałoby wpływu na prawidłowość wydania zaskarżonej decyzji.

SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo wykonał wskazania Kolegium zawarte w wydanej uprzednio w sprawie decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy doprowadziło Kolegium do wniosku, że wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

W ocenie Kolegium uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone prawidłowo i wyjaśnia w sposób należyty przesłanki, którymi kierował się Organ I instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2017 r do tutejszego Sądu złożył jako Prezes Spółki B, będącej następcą prawnym Spółki B.

siedzibą w tym samym miejscu, w powołaniu na treść załączonego do niniejszej skargi wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego zarzucając jej naruszenie następujących przepisów procedury administracyjnej, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego:

- art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uwzględnienia w skarżonej decyzji istotnych okoliczności wskazanych we wcześniejszej decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2014 r. i wydanie przez to decyzji nie odpowiadającej prawu oraz stanowi faktycznemu, który w niniejszej sprawie Organ winien był rozważyć, jako postawę rozstrzygnięcia.

- art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 221 K.p.a. poprzez brak rozważenia całości materiału dowodowego w sprawie, pomimo złożonego w tym zakresie wniosku Skarżącej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r.. vi' którym wskazując na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2014 r.. sygnalizowała ona konieczność uwzględnieniu charakteru usługowego i mieszanego działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie

działki Skarżącej i przez to wydanie decyzji nie odpowiadającej prawu w zakresie dopuszczalnych norm hałasu, która uwzględnia wyłącznie mieszkaniowy charakter zabudowy.

- art. 80 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego przy wydaniu decyzji, w tym okoliczności podniesionych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] maja 2015 r., w którym wskazano na usługowy i mieszanych charakter działek znajdujących się w bliskim sąsiedztwie działki Skarżącej i przez to wydanie decyzji nie dopowiadającej prawu w zakresie ustalenia dopuszczalnych norm hałasu,

- art. 107 KPA poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonej decyzji braku uwzględnienia okoliczności wskazanych w decyzji SKO z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz nie uwzględnienie całości okoliczności wskazanych przez Skarżącą w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r., który na tę konieczność bezpośrednio wskazywał,

Jak również naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

- art. 113 ust. 2 pkt 1. w zw. z art. 114 ust. w i 115 Ustawy z dnia 27 kwietni 2001 r.

- Prawo ochrony Środowiska w zw. Rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku poprzez określenie w decyzji dopuszczalnych norm hałasu w odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej, podczas, gdy analizowany obszar posiada w istocie charakter mieszany i usługowo mieszkaniowy, co zaskutkowalo wydaniem decyzji nie odpowiadającej prawu.

Z uwagi na powyższe, skarżąca spółka wniosła o:

1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

2. Zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. zwrotu kosztów postępowania na rzecz Skarżącego.

3. Wydanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowienia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

4. Wstrzymanie na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skargę uzasadniła tym, że decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak sprawy [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania Staroście [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w trybie art. 138 § 2 KPA wskazało, iż "przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wziąć pod uwagę, iż na terenach sąsiadujących bezpośrednio z przedsiębiorstwem L.P. znajdują się nie tylko tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ale również tereny mieszkaniowo - usługowe, tereny usług oraz tereny innych działalności gospodarczych np. zakład wulkanizatorski, przedszkole, stacja diagnostyczna, punkt naprawczy samochodów, hurtownia i dokonać niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych w tym zakresie, wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego. "

W trakcie prowadzonego postępowania toczącego się pod nr sprawy [...], Skarżąca wniosła w dniu [...] kwietnia 2015 r. pismo, w którym postulowała o konieczność uwzględnienia tychże pouczeń SKO oraz ewentualnie wskazała, iż należałoby uwzględnić możliwość dokonania kolejnych pomiarów hałasu. W dniu [...] maja 2015 r. Skarżąca, zobowiązana przez Organ, wniosła kolejne pismo, w którym wskazała wszystkie działki znajdujące się w bliskim sąsiedztwie działki Skarżącej, na których prowadzona jest działalność gospodarcza. Skarżąca podała numery tychże działek, mapę określającą ich umiejscowienie oraz stosowne wydruki z CEIDG.

W dniu [...] maja 2015 r. Organ I instancji wydał decyzję, całkowicie tożsamą z decyzją wydaną przed przekazaniem mu sprawy do ponownego rozpoznania, a więc określającą dopuszczalne poziomy hałasu dla działki Skarżącej w porze dziennej na 50 dB, natomiast w porze nocnej na 40 dB.

W dniu [...] stycznia 2017 r" Kolegium Odwoławcze w P. wydało decyzję utrzymującą decyzję Starosty [...] w mocy.

Skarżąca podnosi, iż Decyzja ta jako nie uwzględniająca zaistniałego stanowi faktycznego, nie odpowiada tym samym prawu. Naruszenia bowiem procedury administracyjnej, których dopuściły się organy obydwu instancji, stanowią jednoznacznie o konieczności uchylenia decyzji SKO.

Przede wszystkim wskazać należy, że Organ I instancji nie zastosował się do pouczenia SKO zawartego w wydanej przez Kolegium decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Odnosiło się ono bowiem do konieczności uwzględnienia usługowego i mieszanego charakteru zabudowy pozostającej w sąsiedztwie działki Skarżącej. Ww. naruszenie miało w ocenie Skarżącej kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Organ określił bowiem dopuszczalne poziomy hałasu dla działki Skarżącej na poziomie właściwym dla zabudowy wyłącznie mieszkaniowej, nie uwzględniając jej prawdziwego charakteru, w zakresie przeważających zakładów usługowych działających na przedmiotowym terenie.

Starosta [...] wskazał w uzasadnieniu, co podtrzymał Organ II instancji, iż podstawą takiego założenia było rzekome tłumienie hałasu przez zabudowę znajdującą się w sąsiedztwie budynku Skarżącej ergo brak konieczności uwzględnienia dalszych zabudowań, jak również ograniczenie analizowanego terenu wyłącznie do 30 metrów.

Skarżąca wskazuje, iż takie zawężenie analizowanego terenu, wyłącznie do wskazanych 30 metrów, stanowi w pierwszej kolejności naruszenie wytycznych, które zawarł SKO w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. Po raz kolejny bowiem Organy obydwu instancji, w prowadzonym ponownie postępowaniu, wzięły pod uwagę wyłącznie sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej, nie biorąc jednocześnie pod uwagę jej usługowego i mieszanego charakteru.

Co więcej bardzo istotnym, iż powołując się na treść wskazanego w uzasadnieniu skarżonej decyzji § 5 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. podnieść należy, że obszar o szerokości 30 m stanowi najmniejszy możliwy obszar, który poddać należy analizie przy określaniu charakteru zabudowy. Organ w skarżonej decyzji posiadał zatem pełną możliwość dokonania analizy, w oparciu o obszar znacznie tą szerokość przekraczający, co w kontekście uprzedniego pouczenia SKO oraz dalszych okoliczności podnoszonych przez Skarżącą w jej pismach - stanowiło w jej ocenie nie tylko możliwość, a uzasadnioną okolicznościami sprawy - konieczność. Naruszenie Organu w tym zakresie spowodowało wydanie decyzji nie odpowiadającej prawu, bowiem uwzględniającej wyłącznie zabudowę mieszkaniową w ścisłym sąsiedztwie działki Skarżącej i w tym zakresie określającą normy dopuszczalnego hałasu. Jednocześnie Organ całkowicie pominął kwestie pozostałej zabudowy, która w pasie już 40 - 50 metrów ma zdecydowanie usługowy charakter, co Skarżąca podnosiła już w swoim piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Przedmiotowa decyzja nie odpowiada zatem prawu na podstawie ustalonego i ocenionego blednie stanu faktycznego i jako taka winna zostać uchylona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując ustalenia faktyczne i rozważania prawne z postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm. - zwanej dalej w skrócie "ustawą") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.).

I tak stosownie do treści art. 112 ustawy, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszaniu poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Ponadto w myśl z art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Przy czym za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Poza tym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 1 i 2 ustawy przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB), w tym wskaźniki hałasu mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby:

a) LAeq D - równoważny poziom hałasu dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 6:00 do godz. 22:00),

b) LAeq N - równoważny poziom hałasu dla pory nocy (rozumianej jako przedział czasu od godz. 22:00 do godz. 6:00).

Istotne jest, iż w myśl art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych dopuszczalne poziomy hałasu określają przepisy Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014r., poz. 112 j.t.). Zgodnie z rozporządzeniem dopuszczalne wartości natężenia dźwięku uzależniono od sposobu zagospodarowania terenu. To, czy zmierzone wartości natężenia dźwięku można uznać za dopuszczalne lub przekroczone uzależnione jest od wartości dopuszczalnego poziomu hałasu. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma obszar, który należy uwzględnić ustalając faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie terenów sąsiednich o którym mowa w art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami). Zgodnie z art. 114 i 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. z 2013r., poz. 1232 ze zmianami) sposób zagospodarowania terenu, a w ślad za tym dopuszczalne normy hałasu określa się w planach zagospodarowania przestrzennego. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 właściwy organ dokonuje kwalifikacji tegoż terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu.Uwzględniając powyższe należy wskazać, iż decyzją wydaną w oparciu o art. 115a ustawy właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną, o którym mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy. Organ stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi, określone w powołanym rozporządzeniu dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem.Zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa ochrony środowiska ilekroć w ustawie mowa o oddziaływaniu na środowisko - rozumie się przez to również oddziaływanie na zdrowie ludzi. Człowieka należy bowiem traktować jako element środowiska (zob. B. Wierzbowski, B. Rakoczy, Prawo ochrony środowiska, zagadnienia podstawowe, Warszawa 2010, s. 17; M. Górski, Prawo ochrony środowiska, Warszawa, s. 25). Z kolei art. 6 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska formułują zasadę prewencji i przezorności. Zasady te rzutują na wykładnię przepisów szczególnych z zakresu ochrony środowiska (por. A. Lipiński, Prawne podstawy ochrony środowiska, Kraków 2010, s. 34-35). Z zasady prewencji i przezorności wywieść można, że w sytuacjach wątpliwych należy raczej kierować się koniecznością ograniczenia (zapobieżenia) negatywnego oddziaływania na środowisko, w tym na człowieka.

Stosowanie norm dotyczących ochrony akustycznej odnoszących się do obszarów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska ma chronić przede wszystkim zdrowie ludzi; nie budzi to wątpliwości zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę, że chodzi właśnie o obszary bytowania człowieka.

W niniejszej sprawie głównym dowodem są wyniki pomiaru hałasu emitowanego przez zakład, z uwzględnieniem tła akustycznego na otaczającym go terenie. Warto również wskazać, iż ustalona emisja hałasu, przekraczająca dopuszczalne normy została skorygowana o współczynnik niepewności pomiaru.

Z wywodów uzasadnienia skargi wynika, że domaga się ona uznania, iż w sprawie należy uwzględnić dominujący usługowo-przemysłowy charakter terenów, na których generalnie znajduje się jej zakład i że obszar oznaczony do zbadania zabudowy dominującej został oznaczony błędnie. W ocenie Sądu jest to rozumowanie nieprawidłowe. Warto zwrócić uwagę, że art. 115 odsyła wyraźnie do art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś., w którym wymienione są konkretne rodzaje terenów objętych ochroną akustyczną (są to tereny: a) pod zabudowę mieszkaniową, b) pod szpitale i domy opieki społecznej, c) pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, d) na cele uzdrowiskowe, e) na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, f) na cele mieszkaniowo-usługowe). Oznacza to, że zidentyfikowanie istnienia w obszarze oddziaływania akustycznego jednego z terenów wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 P.o.ś. oznacza, że to ten teren, w konkretnych granicach, podlega ochronie. Nie ma przy tym znaczenia, że w sąsiedztwie znajduje się obszar nie wymagający ochrony akustycznej, np. przemysłowy czy przemysłowo-usługowy. Celnie przedstawił to zagadnienie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 października 2012 r., II OSK 1028/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl): "Przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska nakładają na organ obowiązek wyznaczenia obszaru analizowanego i dokonania oceny, jaki rodzaj terenu przeważa na tym obszarze, ale dotyczy to tylko obszaru, który podlega ochronie przed hałasem. Punktem wyjścia dla ustalenia, czy na danym obszarze obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu powinno być ustalenie źródła emitującego hałas i zasięgu jego oddziaływania. Jeżeli teren, na który oddziałuje hałas, jest faktycznie zagospodarowany i wykorzystywany w ten sposób, że można zaliczyć go do kategorii wymienionych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, to należy ustalić obowiązujące na tym terenie dopuszczalne poziomy hałasu określone w powołanym wyżej rozporządzeniu".

W uznaniu Sądu organ pierwszej instancji uczynił w niniejszej sprawie prawidłowo ustalając ,że w najbliższym sąsiedztwie oznaczonym w promieniu 30 m znajduje się zabudowa mieszkaniowa. W uznaniu Sądu mieszkańcy takiej zabudowy otaczającej zakład skarżącej zasługują na ochronę akustyczną w zakresie ustalenia norm emitowanego hałasu przy prowadzeniu w sąsiedztwie ich domów działalności gospodarczej uciążliwej. Najistotniejsze w tej sprawie jest życie i zdrowie ludzi. W związku z faktem, iż na przedmiotowym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, teren wokół prowadzonego zakładu właściwy organ zakwalifikował na podstawie faktycznego zagospodarowania do terenów zabudowy mieszkaniowej .

Odnosząc się do żądań skarżącej dotyczącej uzupełnienia postępowania dowodowego, Sąd pragnie podkreślić, iż jakkolwiek przepisy k.p.a. formułują określone standardy obiektywnego, wyczerpującego i całościowego badania sprawy administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), to jednak ze standardów tych nie można wywodzić, iż postępowanie administracyjne musi być nieskończenie szczegółowe. Art. 80 K.p.a. stanowi jednoznacznie, że "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Dla wydania przedmiotowej decyzji wystarczy jednokrotne stwierdzenie przekroczenia poziomów emitowanego hałasu. Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2011 r. II SA/Po 909/10, gdzie wskazano iż już jednokrotne naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu zobowiązuje organ do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 115a ustawy – Prawo ochrony środowiska. Zbędne więc było dodatkowe robienie pomiarów.

Przepis ten pozostawia zatem organowi pewne pole do oceny, kiedy można uznać fakt za udowodniony. Skoro w niniejszej sprawie z akt sprawy wynika, że obszar znajdujący się w sąsiedztwie zakładu to przeważająca zabudowa mieszkaniowa a wynika to również z wizji lokalnej to dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie jest zbędne.

Nie ma racji skarżąca, że organ I instancji nie wykonał wytycznych Kolegium. W celu ustalenia faktycznego sposobu zagospodarowania przeprowadzono oględziny terenów sąsiednich w dn. [...].04.2015r .

Wykonując więc zalecenia zawarte w wydanej w sprawie decyzji Kolegium Organ I instancji dokonał dodatkowych ustaleń faktycznych w postaci wizji lokalnej, które potwierdziły ustalenia dokonane na podstawie zgromadzonego dotychczas w sprawie materiału dowodowego. W otoczeniu zakładu przeważa zabudowa mieszkaniowa. W ten sposób organ zweryfikował dane przekazane w piśmie skarżącej oraz z pisma Burmistrza [...] [...] z dnia [...] I instancji odniósł się do pisma pełnomocnika skarżącej o innym sposobie zagospodarowania działek w sąsiedztwie przesądzając o dominującej zabudowie mieszkaniowej.

Określenia rodzaju terenów (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) dokonują właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów (art. 115 ustawy - Prawo ochrony środowiska).

Zdaniem Sądu argumentacja wskazująca na informacje Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i inne dane o działalności podmiotów na terenie sąsiednim nie jest wystarczająca, aby podważyć ocenę, że jest to obszar zabudowy mieszkaniowej.

Z punktu widzenia art. 115a ust. 1 P.o.ś. nie ma większego znaczenia to, że obszar objęty ochroną akustyczną ma określony kształt oraz to, w jakiej jego części przeprowadzono badania. Przesłanką wydania decyzji jest bowiem okoliczność, iż poza zakładem , w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu.

Mając na uwadze wymienione wyżej argumenty Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdzić bowiem można, że na obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, a to uzasadniało określenie dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego przez zakład prowadzony przez skarżącą na podstawie art. 115a ust. 1 i 3 P.o.ś.

Wobec powyższego Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględniania skargi, oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.