Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 104/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw od decyzji
Zasądzono zwrot wpisu sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy M. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia 1. odrzucić sprzeciw 2. zwrócić skarżącej Gminie M. uiszczony wpis od sprzeciwu w kwocie [...]([...]) złotych. /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...] działając m.in. na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256, dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania [...] Parku Narodowego uchyliło decyzję Burmistrza Gminy M. z [...] października 2020 r. ustalającą na rzecz Gminy M. warunki zabudowy i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Gmina M. reprezentowana przez Burmistrza Gminy M. , wnosząc o uchylenie ww. decyzji SKO w P..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw podlegał odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (por. art. 50 § 2).

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 ww. przepisu. Przyczyną niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, wynikającą z powyższego przepisu, jest złożenie skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Na gruncie art. 50 P.p.s.a. w doktrynie podkreśla się, że struktura postępowania sądowoadministracyjnego ukształtowana jest jako spór prowadzony przed niezawisłym sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej (skarżącego) i organ administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. Postępowanie sądowoadministracyjne, analogicznie jak każde sporne postępowanie sądowe, nie może zostać wszczęte z urzędu przez sam sąd. Nie może też zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani przez inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (zob. T. Woś [w:] T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 212).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wypracowany został pogląd o braku przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym po stronie organu, który w postępowaniu administracyjnym wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt OSK 460/05, dostępne na str. internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się również, że organ jednostki samorządu terytorialnego nie może zajmować w tej samej sprawie z zakresu administracji publicznej różnej pozycji, to jest: organu wydającego decyzję lub strony postępowania, w zależności od etapu załatwiania sprawy. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że organ orzekający w sprawie w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na orzeczenie organu odwoławczego wydane w tej sprawie (por. wyrok NSA z 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, publ. na str. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rezultacie skarga (odpowiednio sprzeciw) wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a więc organ niemający co do zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2006/17, opub. w Lex nr 2363429; z 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12, opub. w Lex nr 1137662; z 5 marca 2019 r. sygn. I OSK 321/19, opub. w Lex nr 2630970, z 4 listopada 2020 r.., sygn. II OSK 2634/20, z 16 września 20230 r., sygn. II OSK 1449/20 – niepubl., ).

Sąd rozstrzygający niniejszą sprawę, w pełni aprobuje zaprezentowane wyżej poglądy judykatury. Podkreślić bowiem trzeba, że dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez Gminę, której organ wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony - uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia sprawy, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje takie rozstrzygnięcie w drodze skargi. Decyzję w pierwszej instancji wydał Burmistrz Gminy M. , natomiast sprzeciw od decyzji SKO w P. uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną wniosła Gmina M. . Zdaniem Sądu gmina nie może być stroną postępowania w sprawie indywidualnej, w której w pierwszej instancji decyzję wydaje burmistrz tej gminy, ponieważ nie jest możliwe równoczesne występowanie jako strona kierująca się własnym interesem prawnym i organ prowadzący postępowanie. Tym samym niewątpliwym jest - zdaniem Sądu - że Gmina M. reprezentowana przez Burmistrza Gminy M. , który orzekał jako organ pierwszej instancji w sprawie zakończonej powołaną wyżej ostateczną decyzją Kolegium, zaskarżoną przez tą Gminę, nie posiada przymiotu strony skarżącej w postępowaniu przed tut. Sądem.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu sprzeciwu.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

/-/ T. Świstak