Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2453/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Tomasz Sałek P, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli drogowej Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] nałożył na [...] Sp. z o. o., ul. [...] (dalej: "spółka, "strona" lub "skarżąca") karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Powyższa decyzja została doręczona Stronie dnia 12 czerwca 2015 r. wraz z pouczeniem o czternastodniowym terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Strona pismem z dnia 22 czerwca 2015 r., nadanym dnia 29 czerwca 2015 r. w Urzędzie Pocztowym [...] złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. decyzją. Termin dla strony do złożenia przedmiotowego wniosku wynosił 14 dni i kończył swój bieg dnia 26 czerwca 2015 r.

Z uwagi na powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego po wstępnym rozpatrzeniu wniosku strony o ponowne rozpoznanie sprawy postanowieniem z dnia [...] lipcu 2015 r.. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Strona pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. wniosła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 73, art. 77, art. 80, art. 81, art. 84 i art. 85, art., 86 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi Strona wskazała, że koperta oraz potwierdzenie odbioru na które powołuje się organ administracji zostały źle zinterpretowane i wcale nie wynika z nich jakoby przesyłka została odebrana dnia 12 czerwca 2015 r. oraz nadana dnia 29 czerwca 2015 r. Strona zarzuciła, że nie zbadano czy doręczenia dokonano do rąk osoby uprawnionej w Spółce. Strona wskazała ponadto na panujące upały, z powodu których przedsiębiorstwa nie pracowały i nie pracowała także poczta. Skarżąca podniosła, iż nie było możliwe w takim upale zawiezienie przesyłki poleconej w wymaganym terminie pojazdem ciężarowym do Urzędu Pocztowego [...], choćby z uwagi na ograniczenia w ruchu drogowym pojazdów ciężarowych na trasie. Strona podniosła także, iż nie przeprowadzono postępowania reklamacyjnego na poczcie.

Strona także kwestionuje umocowanie osoby podpisanej pod skarżonym postanowieniem do reprezentowania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji oraz o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, gdyż jego niedochowanie nie nastąpiło z winy Spółki.

W ocenie organu zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia, w związku z czym skarga podlega oddaleniu. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że strona nie przedstawiła dowodów na potwierdzenie powyższych twierdzeń i uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Organ powołując się na stanowisko orzecznictwa wskazał, ze ciężar udowodnienia faktów z których strona wywodzi skutki prawne mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na stronie ( vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008 r. II OSK 2020/06, z dnia 27 sierpnia 2010 r.; II OSK 1 i 11/10).

Jednocześnie organ wskazał, że przy ocenie braku winy należy mieć na względzie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy i przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podkreślił przy tym, że brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowych w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.) sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła; skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu.

.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.500,00 (słownie: jeden tysiąc pięćset) złotych została doręczona w dniu 12 czerwca 2015 r. wraz z pouczeniem o terminie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (dowód: decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r. z potwierdzeniem odbioru).

Pismem nadanym w Urzędzie Pocztowym [...] strona złożyła w dniu 29 czerwca 2015 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (koperta z datą nadania - w aktach sprawy). Zaznaczyć należy, że 14 - dniowy termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 26 czerwca 2015 r. Termin ten biegł od dnia doręczenia stronie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Zgodnie z art. 57 § 1 kpa przy obliczaniu czternastodniowego terminu nie uwzględnia się dnia w którym doręczono (ogłoszono) decyzję.

Zgodnie z treścią art. 57 § 5 pkt 2 kpa, termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu 29 czerwca 2015 r. Należy zatem wskazać, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez skarżącą już po upływie 14 - dniowego terminu, jaki przysługuje na wniesienie tego wniosku.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić zatem należy, że strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto strona nie złożyła w terminie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia ww. środka prawnego, o którym mowa w art. 58 kpa.

W tych okolicznościach sprawy pozostało zatem ustalić, czy w tym przypadku wystąpiły szczególne nieprzewidziane okoliczności dla dochowania ww. terminów przez stronę skarżącą.

Strona wskazała na warunki atmosferyczne (upały), które uniemożliwiły dostarczenie korespondencji na czas do urzędu pocztowego, jak również na spowodowane tymi warunkami problemy w funkcjonowaniu poczty, lecz poza ww. stwierdzeniami nie przedstawiła na ich poparcie żadnych konkretnych dowodów, które pozwoliłyby na ich obiektywną ocenę. W szczególności nie jest wystarczające wskazanie na okoliczność, iż nie mogła ona dostarczyć przesyłki do urzędu pocztowego, gdyż na trasie występowały z powodu upałów ograniczenia w ruchu pojazdów ciężarowych, a skarżąca tylko w ten sposób mogła dostarczyć wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, skoro w żaden sposób nie udowodniła braku innej możliwości dostarczenia przedmiotowej korespondencji (innym pojazdem, kurierem itp.). Skarżąca mogła ponadto skorzystać z innych środków do zaskarżenia, zgodnie z przepisem art. 63 § 1 k.p.a., który stanowi, że podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w rozpoznawanej sprawi nie wystąpiły okoliczności na które skarżąca nie miała wpływu, dla uznania przez organ administracji, na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., że uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego nastąpiło bez jej winy.

Odnosząc do pozostałych zarzutów skargi dotyczących doręczenia korespondencji przez organ osobie w tej sprawie nieuprawnionej wskazania wymaga, iż zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru zaskarżona decyzja została doręczona dnia 12 czerwca 2015 r. Pani M. G. ze wskazaniem, iż jest ona osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. M. G. na zwrotnym potwierdzeniu odbioru otrzymanej korespondencji przybiła pieczęć strony skarżącej tj. [...] Sp. z o.o. z jej pełną nazwą, w związku z czym nie budzi wątpliwości, iż ww. korespondencja została doręczona dnia 12 czerwca 2015 r. do rąk osoby uprawnionej do jej odbioru.

Z uwagi na powyższe organ miał wystarczające podstawy do uznania za bezcelowe prowadzenie w tej sprawie postępowania reklamacyjnego, gdyż powyższe okoliczności, w zakresie ustalenia stanu faktycznego, nie budzą wątpliwości.

Ponadto w kwestii prawidłowego umocowania osoby podpisanej pod skarżonym postanowieniem organ wykazał, że zostało ono podpisane przez osobę działającą bezpośrednio z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Odnośnie pozostałych zarzutów skargi wskazać trzeba, ze dotyczą one wadliwości wydanej decyzji w sprawie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, w związku z czym nie podlegają rozpoznaniu w postępowaniu zakończonym postanowieniem o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.