Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1521/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.122, art. 187 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2012 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2011r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...] o zaliczeniu wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym w łącznej kwocie 4.517,35 zł na poczet zaległości W. M. (dalej: “Skarżąca") w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat (PIT-4) za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. oraz na naliczone od tych zaległości odsetki za zwłokę i umorzył postępowanie w sprawie.

Jak wynika z akt sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadził wobec Skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 12 października 2001r., nr [...] oraz tytułu wykonawczego z [...] marca 2002r. Nr [...] .W wyniku zajęcia rachunku bankowego Skarżącej wyegzekwowano 8 kwietnia 2002r. kwotę 3.826,10 zł, a 19 kwietnia 2002r. kwotę 919,95 zł. Po rozpatrzeniu złożonych przez W. M. skarg, w zawiadomieniu o sposobie załatwienia skargi z 17 marca 2003r. Nr BE-7000-141-MS/02-1608 stwierdzon, iż wyegzekwowana kwota w łącznej wysokości 4.746,05 zł (obejmująca należność główną, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne i koszty upomnienia) została wyegzekwowana niezasadnie i Naczelnik Urzędu Skarbowego W. jako wierzyciel zobowiązany został do zwrócenia Skarżącej niesłusznie wyegzekwowanych kwot, o ile nie posiada ona zaległości podatkowych.

2. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powiadomił Skarżącą o zaliczeniu z wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym w wysokości 4.746,05 zł kwoty 4.517,35 zł na poczet zaległości oraz na naliczone od tych zaległości odsetki za zwłokę. Pozostałą kwotę w wysokości 228,70 zł zwrócono Skarzącej na rachunek bankowy 16 maja 2003r.

3. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił ww. postanowienie z [...] lipca 2003r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

4. Postanowieniem z dnia [...] marca 2008r. Nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powiadomił Skarżącą o zaliczeniu wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym w łącznej kwocie 4.517,35 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat (PIT-4) za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. oraz na naliczone od tych zaległości odsetki za zwłokę.

5. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008r. Nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy ww. postanowienie z dnia [...] marca 2008r.

6. Wskutek skargi złożonej przez Skarżącą na ww. postanowienie z dnia [...] grudnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 322/09, uchylił zaskarżone postanowienie.

Sąd uznał, iż postepowanie procesowe Dyrektora Izby Skarbowej stało w sprzeczności z zasadami dwuinstancyjności postępowania i podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w tym zabrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien uzupełnić materiał dowodowy o materiał źródłowy konieczny do własnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do dokonania czynności zarachowania kwot nienależnie uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz przeprowadzić własne postępowanie wyjaśniające dotyczące zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych (PT-4) za okres od kwietnia do sierpnia 1997r.,

a następnie w oparciu o zebrane dowody ustalić stan faktyczny i wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Zdaniem Sądu, tylko pełne wykazanie i wyjaśnienie wysokości ewentualnych zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych obejmujących okres od kwietnia do sierpnia 1997r. w oparciu o materiały źródłowe pozwoli na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w oparciu o który zostanie wydane rozstrzygnięcie.

7. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010r. Nr [...], wydanym w wykonaniu wyroku WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 322/09, uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] marca 2008r. i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dla dokonania oceny, czy na dzień 8 i 19 kwietnia 2002r. Strona posiadała zaległości podatkowe, na poczet których można zaliczyć wpłaty wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym, a jeżeli tak, to w jakich wysokościach, organ pierwszej instancji winien przeprowadzić postępowanie w celu ustalenia: kwot podatku dochodowego od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. wykazanych przez Stronę w deklaracjach PIT-4 za te okresy i wpłat dokonanych na poczet ww. zobowiązań.

8. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego W. powiadomił Skarżącą o zaliczeniu wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym w łącznej kwocie 4.517,35 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat (PIT-4) za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. oraz na naliczone od tych zaległości odsetki za zwłokę.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego, w ramach którego zostały uzyskane wpłaty z dnia 8 kwietnia 2002r.

w kwocie 3.597,40 zł i z dnia 19 kwietnia 2002r. w kwocie 919,95 zł.

Wskazał, iż dokonał ponownej analizy poprawności zapisów na kartach kontowych Skarżącej kwot podatku dochodowego od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. zadeklarowanych przez Stronę za te okresy oraz wpłat dokonanych na poczet ww. zobowiązań podatkowych.

Wyjaśnił również, iż nie dysponuje dokumentami źródłowymi, ponieważ deklaracje dla podatku dochodowego od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat (PIT-4) za okres od kwietnia do sierpnia 1997r., z których wynikały zobowiązania podlegające wpłacie do urzędu zostały przekazane do archiwum zgodnie z zarządzeniem Nr 14 Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2001r. w sprawie obsługi kancelaryjnej Izb i Urzędów Skarbowych oraz organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt w tych organach, zmienionym zarządzeniem Nr 34 Ministra Finansów z dnia 30 października 2003r. oraz zarządzeniem Nr 6 Ministra Finansów z dnia 17 lutego 2005r., a następnie do zniszczenia, co potwierdza protokół z 10 marca 2009r. Nr 3/2009.

Dodatkowo organ pierwszej instancji wskazał, iż Skarżąca nigdy nie kwestionowała wysokości zobowiązań podatkowych podlegających wpłacie, a jedynie wysokość zaległości podatkowej i sposobu zaliczenia wpłat i nadpłat.

9. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca podniosła, iż nie posiada zaległości podatkowych, na poczet których organ podatkowy dokonał zaliczenia. W związku z powyższym wniosła o zwrot kwot niesłusznie zajętych w postępowaniu egzekucyjnym wraz z odsetkami.

Ponadto podniosła zarzuty dotyczące prawidłowości postępowania podatkowego i egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do niej od roku 1995, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-4 i PIT-5) oraz podatku od towarów i usług.

10. Wskutek złożonego przez Skarżącą zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] marca 2011r., Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył postępowanie w sprawie.

Powołując się na art 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – organ odwoławczy odwołał się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009r., sygn. akt III SA/Wa 322/09, odnoszących się do braku materiałów źródłowych. W związku z powyższym podniósł, iż organy podatkowe, działając w wykonaniu ww. wyroku, winny wskazać materiał źródłowy dotyczący kwot zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat za okres od kwietnia do października 1997r., wynikających ze złożonych przez Stronę deklaracji PIT – 4 oraz kwot wpłat i nadpłat, a także sposóbu ich zaliczenia na poczet ww. należności.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby organ pierwszej instancji dysponował dokumentami źródłowymi, tj. deklaracjami PIT-4 za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. czy innymi dokumentami, na podstawie których można byłoby ustalić wysokość zadeklarowanych przez Skarżącą zobowiązań podatkowych (np. wydrukami z systemu Poltax), których analiza stanowi punkt wyjścia do wykazania, iż w dniu uzyskania przez organ podatkowy wpłat z 8 i 19 kwietnia 2002r. Strona posiadała zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wpłat za okres od kwietnia do sierpnia 1997r.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest materiału źródłowego pozwalającego na ustalenie stanu faktycznego, w oparciu o który dokonano zaliczenia kwot nienależnie uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym.

W konsekwencji, w ocenie Dyektora Izby Skarbowej, w związku z brakiem materiałów źródłowych, tj. deklaracji PIT- 4 za okres od kwietnia do sierpnia 2002r. Iub ich wydruków, brak jest możliwości ustalenia w sposób bezsporny – stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: “O.p.", stanu faktycznego sprawy, w tym wykazania ciążących na Skarżącej w dniach 8 i 19 kwietnia 2002r. zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych od łącznej kwoty wypłat za okres od kwietnia do sierpnia 1997r.

10. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie z dnia [...] marca 2011r. Skarżąca wniosła o jego uchylenie i uznanie roszczenia w kwocie 4.517,35 zł.

W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, iż organ podatkowy nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 10 grudnia 2009r. sygn. akt III SA/Wa 322/09.

Pomimo prowadzonego postępowania sądowego zarówno w sprawie podatkowej jak i cywilnej “zlikwidował" dokumenty źródłowe, a następnie umorzył postępowanie, co - zdaniem Skarżącej - miało uniemożliwić jej dochodzenia słusznych roszczeń.

Ponadto Skarżąca wskazała, że dostarczyła organowi odwoławczemu dokumenty źródłowe świadczące o tym, że tytuły egzekucyjne były wydawane bezprawnie i powinny być unieważnione oraz poinformowała, że posiada postanowienia, odwołania, deklaracje oraz wnioski o przerachowanie nadpłat,

a mimo to umorzono postępowanie w sprawie.

Skarżąca podniosła również, że pomimo, iż Sąd wyjaśnił Dyrektorowi Izby Skarbowej na czym polega dwuinstancyjność urzędu, organ odwoławczy uznał, że procedury stosowania zaliczeń podatków i nadpłat podatkowych nie są przedmiotem niniejszego postępowania.

Ponadto wskazała, że jeżeli organ podatkowy niszczy dokumenty źródłowe celem uniknięcia odpowiedzialności za wydawanie postanowień z rażącym naruszeniem prawa, to tym samym odbiera sobie możliwość udowodnienia, że zgłoszone przez Skarżącą roszczenia są niezasadne.

11. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

12. W piśmie procesowym z dnia 1 stycznia 2012r Skarżąca ustosunkowała się do stanowiska organu podatkowego przedstawionego w odpowiedzi na skargę, podtrzymała stanowisko prezentowane w skardze i wniosła o wydanie jednoznacznej decyzj kończacej proces postepowania w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

13.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

13.2. Istota sporu sprowadza się do stwierdzenia czy Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zaliczenia nienależnie wyegzekwowanych kwot w postępowaniu egzekucyjnym na poczet zaległości Skarżącej w podatku dochodowym od osób fizycznych obejmujących okres od kwietnia do sierpnia 1997 r. i umorzył postępowanie w sprawie.

W skardze Strona podnosi, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 322/09, Sąd stwierdził szereg nieprawidłowości w dotychczasowym postępowaniu podatkowym i wskazał organom jak powinno być przeprowadzone to postępowanie.

Strona zarzuciła, że organ podatkowy nie zastosował się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w powołanym wyroku.

13.3. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego.

Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tarno, LexisNexis, Warszawa 2008r.).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392).

13.4. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydając postanowienie z dnia [...] marca 2011r. zastosował się do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 322/09 .

W powołanym orzeczeniu Sąd uchylając zaskarżony akt celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i dokonania przez organ ustaleń faktycznych sprawy z poszanowaniem zasad postępowania podatkowego m.in. wskazał, że: ,, W ponownie prowadzonym postępowaniu Dyrektor IS uzupełni materiał dowodowy o materiał źródłowy konieczny do własnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do dokonania czynności zarachowania kwot nienależnie uzyskanych w postępowaniu egzekucyjnym. Wynikiem tego winno być pełne wykazanie i wyjaśnienie wysokości ewentualnych zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych obejmujących okres od kwietnia do sierpnia 1997 r., wskazanie podstaw faktycznych przyjętych ustaleń, w szczególności dowodów w oparciu o które stan faktyczny zostanie ustalony, a następnie dokonanie ponownego rozstrzygnięcia sprawy.’’

Należy podkreślić, że organ podatkowy pierwszej instancji prowadząc ponownie postępowanie podatkowe stwierdził, że deklaracje podatkowe PIT-4 dla podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od kwietnia do sierpnia 1997 r. z których wynikało zobowiązanie podatkowe Skarżącej zostało przekazane do archiwum zgodnie z zarządzeniem Nr 14 Ministra Finansów z dnia z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie obsługi kancelaryjnej Izb i Urzędów Skarbowych oraz organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt w tych organach, a następnie do zniszczenia co potwierdza spisany protokół.

Pomimo braku deklaracji podatkowych PIT-4 za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. czy innych dokumentów, na podstawie których można byłoby ustalić wysokość zadeklarowanych przez Skarżącą zobowiązań podatkowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazując, że strona nie kwestionowała wysokości zobowiązania podatkowego podlegającego wpłacie do organu podatkowego zza w/w okres ponownie zaliczył kwoty nienależnie wyegzekwowane kwoty w dniu 8 kwietnia 2002 r. oraz w dniu 19 kwietnia 2002 r. w łącznej wysokości 4.517,35 zł na poczet zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych ( PIT -4 ) za okres od kwietnia do sierpnia 1997 r.

W ocenie Sądu Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wydając ponownie postanowienie w przedmiocie zaliczenia wpłat nienależnie wyegzekwowanych kwot na poczet wskazanej zaległości podatkowej pomimo braku materiału dowodowego wskazującego na wysokość zaległości podatkowej niezastosował się do oceny prawnej i wskazówek zawartych w powołanym wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 322/09 .

Pomimo oceny dokonanej przez Sąd wskazującej na naruszenie przez organy podatkowe przepisów postepowania, w szczególności w zakresie zebrania materiałów źródłowych majacych wpływ na ustalenie wysokości zaległości podatkowej w podatku dochodowym za poszczególne miesiące od kwietnia do sierpnia 1997 r. i jednoznacznych wskazówek Sądu co do konieczności uzpełnienia materiału dowodowego o materiał źródłowy konieczny do ustalenia stanu faktycznego, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził jedynie brak materiałów źródłowych, jednakże ponownie zaliczył wyegzekwowane kwoty na poczet zaległości podatkowej, której istnienie nie potwierdził żadnym dokumentem.

Należy podkreślić, że Dyrektor Izby Skarbowej zauważył nieprawidłowość działania organu podatkowego pierwszej instancji i wskazał, że organ ten wydajac rozstrzygnięcie nie dysponował dokumentami źródłowymi, na podstwie których można byłoby ustalić wysokość zadeklarowanych przez stronę zobowiazań podatkowych.

Organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że nie ma znaczenia dla sprawy fakt, że Skarżąca nie kwestionowała kwoty zobowiązań wykazanych w deklaracjach PIT-4, w sytuacji gdy z uwagi na brak tych deklaracji nie można stwierdzić co deklarowała strona. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że w związku z brakiem materiałów źródłowych brak jest możliwości ustalenia w sposób bezsporny stanu faktycznego sprawy, w tym kwot ciążących na stronie w dniu 8 i 19 kwietnia 2002 r. zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od kwietnia do sierpnia 1997r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na obowiązki organów podatkowych wynikające z art. 122 i 187 § 1 O.p. dotyczące dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego zasadnie uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i umorzył postępowanie.

W ocenie Sądu skoro brak jest materiałów źródłowych koniecznych do ustalenia stanu faktycznego w szczególności stwierdzenia istnienia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od kwietnia do sierpnia 1997r. to nie może być prowadzone dalsze postępowanie w przedmiocie zaliczenia wpłat nienależnie wyegzekwowanych kwot na poczet wskazanej zaległości podatkowej, a tym samym organ odwoławczy prawidłowo postępowanie umorzył.

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na nieprawidłowości postępowania organu pierwszej instancji i uchylając postanowienie tego organu oraz umarzając postępowanie podporządkował się ocenie prawnej i wskazówkom wyrażonym w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 322/09, a tym samym nie został naruszony przepis art. 153 p.p.s.a.

13.5. Należy również wskazać, że zgodnie z art.134 § 1. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z brzmieniem powołanego przepisu należy zaznaczyć, że przedmiotem rozpoznania legalności jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie zaliczenia wpłat wyegzekwowanych w postępowaniu egzekucyjnym na poczet zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od kwietnia do sierpnia 1997r.

Dlatego też organy podatkowe nie były zobowiązane w tym postępowaniu dokonać oceny żądania Skarżącej zwrotu nadpłaty tytułem nienależnie wyegzekwowanej kwoty 4.517,35 zł.

W związku z powyższym również Sąd będąc związany granicami niniejszej sprawy nie może w tym zakresie wydać rozstrzygnięcia, pomimo takiego żądania zawartego w skardze.

Należy wskazać, że w przedmiocie żądania stwierdzenia nadpłaty obejmującego również nienależnie wyegzekwowane kwoty w dniu 8 kwietnia 2002 r. oraz w dniu 19 kwietnia 2002 r. w łącznej wysokości 4.517,35 zł prowadzone jest odrębne postępowanie podatkowe, co potwierdziła również Skarżąca w trakcie rozprawy. Rozstrzygnięcia wydane w tym postępowaniu były przedmiotem kontroli tut. Sądu, który w wyroku z dnia 21 czerwca 2010r. sygn. akt III SA/Wa 24/10 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W..

Dlatego też w niniejszym postępowaniu nie mogło być przedmiotem rozpatrzenia żądanie zawarte w skardze ,,nakazania urzędowi skarbowemu zwrotu kwoty 4517,35 zł".

13.6. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.