Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 942/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 ust.1 lit"a" i "c"; art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. R.-J. na decyzję Wojewody z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz Z. R. –J. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...], Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. N. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w B. gm. K.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na wniosek M.N. Starosta decyzją z dnia [...]. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na planowaną nadbudowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. R.-J., podnosząc zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. oraz przepisów prawa budowlanego.

Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na niezgodność usytuowania planowanej nadbudowy z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wykonanie projektu zagospodarowania działki z naruszeniem art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego oraz brak uprawnień do przedstawiania części konstrukcyjnej projektu przez autora opracowania części architektonicznej.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji wystąpił na wniosek inwestora do Ministra Budownictwa o przyznanie upoważnienia do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych oraz wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedstawionej dokumentacji. Postanowieniem z dnia [...] Starosta, po uzyskaniu upoważnienia, udzielił zgody na odstępstwo polegające na wykonaniu okapu dachowego w odległości 90 centymetrów od granicy z sąsiednią działką, następnie decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji Z. R.-J. podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa budowlanego, w szczególności art. 34 ust. 3 pkt 1 i ust. 3 a oraz art. 35, a także przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych. Ponadto zakwestionowała przebieg granicy między przedmiotowymi działkami oraz wskazała, iż odległość od fundamentów budynku inwestora a granicą jej działki wynosi 90 centymetrów. Zarzuciła niekonsekwencję organu administracji w określeniu odległości między budynkiem inwestora a granicą jej działki, gdyż we wniosku do Ministra Budownictwa odległość ta została określona na 1,5 metra, zaś w decyzji na 90 centymetrów.

Wojewoda po rozpoznaniu wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc, iż przedłożony projekt spełnia wszystkie wymogi określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co w świetle ust. 4 tego przepisu zobowiązuje organ administracji do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podniósł ponadto, że projekt zagospodarowania działki sporządzony został na aktualnej mapie do celów projektowych, będącej podstawą informacji o usytuowaniu nadbudowanego budynku względem granicy z działką sąsiednią. Wojewoda wyjaśnił również, że podana przez skarżącą odległość 90 centymetrów mierzona od fundamentów nie przesądza o braku poprawności we wskazaniu wymiaru 1,5 metra opisującego usytuowanie ściany, ponieważ to właśnie odległość ściany została opisana we wniosku do Ministra Budownictwa, podczas gdy w decyzji zajęto się okapem dachowym, który przy wysięgu 60 centymetrów zbliża się do granicy działki skarżącej na odległość 90 centymetrów.

Od tej decyzji Z. R.-J. wniosła skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji organu administracji. Skarżąca wskazuje na nierzetelne rozpatrzenie przez Wojewodę problemu odległości pomiędzy budynkiem inwestora a granicą jej działki. Podnosi, iż nie istnieje prawomocny dokument (mapa), z którego wynikałaby inna odległość niż 90 centymetrów, a zatwierdzony projekt dachu o wysięgu 60 centymetrów narazi ogrodzenie jej działki na zniszczenie, co kolei stanowi wymuszenie przesunięcia ogrodzenia i przekazanie inwestorowi części jej działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Skarga jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa.

Rozpatrując sprawę Sąd jest zdania, że organ administracji nie rozpatrzył i nie wyjaśnił wielu czynników, sytuacji faktycznej, które rzutują na prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego.

W sprawie występuje sytuacja wyjątkowa, a mianowicie odstępstwo od normalnych odległości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690). Powołane rozporządzenie w § 12 określa odległość budynku na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną. W przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, wynosi ona nie mniej niż 4 metry, a w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy nie mniej niż 3 metry. Dopuszcza się sytuowanie ściany budynku w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości 3 metrów ze względu na rozmiary działki.

Zgodnie zaś z art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych i odstępstwo to nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a także stanu środowiska.

W stanie obecnym budynek inwestora jest usytuowany od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 metra. W sytuacji już wyjątkowego usytuowania budynku, organy administracji dopuściły wyjątek określony w § 12 powołanego rozporządzenia, a mianowicie usytuowanie w projektowanej rozbudowie okapu wystającego o 60 centymetrów od ściany nowo projektowanego budynku. Zatem w sytuacji występującej w sprawie odległość pomiędzy okapem a granicą działki skarżącej wynosiłaby 90 centymetrów. Zdaniem Sądu jest to odstępstwo od istniejącego już odstępstwa, w związku z czym musi być szczegółowo uzasadnione. Badając sprawę Sąd stwierdza, że to zagadnienie nie zostało wyjaśnione.

Podkreślić należy, iż organ administracji powinien wypowiedzieć się w decyzji, dlaczego możliwe jest to odstępstwo, wypowiadając się co do warunków pożarowych, kwestii zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, pogorszenia warunków sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Ocena bowiem czy w danej sytuacji zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony dla odstępstwa należy do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok WSA z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1272/06).

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w jej całokształcie, nie może zaś ograniczać się tylko do kontroli decyzji objętej odwołaniem. Skoro więc strona odwołała się od decyzji pierwszej instancji, organ odwoławczy powinien był odnieść się do przepisów technicznych, uzasadnić odstępstwo od warunków technicznych i przedstawić własną ocenę, dlaczego odstępstwo od warunków technicznych traktuje jako szczególny przypadek. Jednocześnie traktując odstępstwo jako szczególnie uzasadniony przypadek organ powinien wskazać, czy w niniejszej sprawie to odstępstwo może mieć zastosowanie z uwagi na wymagania przedstawione w cytowanym art. 9 prawa budowlanego.

W sprawie występuje również zagadnienie granicy pomiędzy działką inwestora a działką skarżącej. Sprawa rozgraniczenia podnoszona wielokrotnie przez skarżącą należy do innego postępowania. W obecnej sprawie granica została przyjęta zgodnie z mapą do celów projektowych i kwestia granic nie może być rozpatrywana w obecnej sprawie.

W sytuacji występującej w sprawie stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i proceduralnego.

Wobec powyższego, na podstawie art.145 § 1 ust. 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.