Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1715/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 2, art. 3 § 2 pkt 4, art. 3 § 2a, art. 51 § 1 pkt 1 i § 3, art. 51 § 1 pkt 1, 58 § 3, art. 232 § 1 pkt 1 i § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 43a ust. 2,  art. 10 ust. 2 i 5
journal: Dz.U. 2020 poz 805
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - t.j.
article: art. 138 § 2 k.p.a.
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 07 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S.A. na wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nadesłania wyjaśnień postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków finansowych budżetu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz T. S.A. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

T. S.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 22 lutego 2022 r. w przedmiocie wezwania do wyjaśnień w trybie art. 10 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji [(Dz. U. 1993 Nr 7 poz. 34 ze zm.) dalej: u.r.t.] w sprawie realizacji obowiązku wynikającego z art. 43 ust.1 wskazanej ustawy dotyczącej usługi rozprowadzania programów świadczonej w ramach platformy TVP GO.

T. S.A. (dalej: T. S.A.) w skardze wniosła o uchylenie przedmiotowego wezwania (aktu) z uwagi na naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy. W treści zarzutów, Skarżąca podniosła, że świadcząc usługę poprzez platformę [...] nie jest operatorem rozprowadzającym program w rozumieniu art. 43 ust. 1 u.r.t. Wskazała również, że Organ "określił" wezwanie i jego uzasadnienie bez podstawy faktycznej i prawnej, w szczególności w związku z błędną interpretacją art. 43 ust. 1 i art. 4 pkt 8 u.r.t, oraz że nie rozważył dogłębnie interesów prawnych Skarżącej związanych z realizacją jej misji jako nadawcy.

W odpowiedzi na skargę, organ – Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zarzucił, że przedmiotowa skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w tym nie podlega kwalifikacji jako akt, czynność z zakresu administracji publicznej dotyczących obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu prawa materialnego podkreślił, że przez operatora rozprowadzającego program w sieci telekomunikacyjnej rozumie się także operatora rozprowadzającego program przez Internet.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy owej kontroli wskazuje art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Stanowi on, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, 1491 i 2052; powoływany jako: k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, 1598, 2076 i 2105), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 422 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.).

Objęte skargą wezwanie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie może zostać uznane za żadne z wymienionych powyżej rozstrzygnięć podlegających kognicji sądów administracyjnych. Należało przychylić się do stanowiska Organu, że przedmiotowe wezwanie nie stanowi innego aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., które rozstrzygają żądanie co do istoty.

Podstawą twierdzenia o niemożliwości zakwalifikowania wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z 22 lutego 2022 r., które było de iure wezwaniem do złożenia wyjaśnień przez operatora w trybie art. 10 ust. 2 i 5 u.t.r., do zbioru określonego przez art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, jest brak istnienia ścisłego oraz bezpośredniego związku między działaniem organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez T. S.A. Czynność jaką podjął organ Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie miała na celu bezpośredniego wywołania skutków o charakterze publicznoprawnym w stosunku do podmiotu niepowiązanego organizacyjnie z organem orzekającym, czyli T. S.A. (por. postanowienie NSA /w Warszawie/ z 27 września 1996 r., sygn. akt: I SA 1326/96, oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, 2011 r.).

Przewodniczący podjął wyłącznie czynności weryfikacyjne, mające na celu ustalenie zgodności działania dostawcy usługi medialnej z obowiązującymi przepisami ustawy, warunkami koncesji, etc. Nie było ono w ogóle nakierowane na wywołanie określonych skutków prawnych a jeśli mogło jakieś wywołać, to wyłącznie następczo, tj. poprzez nałożenie kary pieniężnej w momencie ustalenia przez organ niewykonania nałożonego obowiązku. Biorąc to pod uwagę, skarżone wezwanie może być jedynie uznane za czynności faktyczną, ergo materialno – techniczną, która nie podlega kognicji sądu administracyjnego, w tym nie może być przedmiotem zaskarżenia (por. S. Piątek [w:] E. Czarny – Drożdżejko Ustawa o radiofonii i telewizji. Komentarz, 2014 r.).

Na marginesie należy wskazać, że nie można utożsamiać wezwania do złożenia wyjaśnień z art. 10 ust. 2 i 5 ustawy o radiofonii i telewizji z wezwaniem z art. 43a ust. 2 tej samej ustawy, które jest bezpośrednio nakierowane na wywołanie skutku publicznoprawnego w postaci nieodpłatnego udostępnienia programu.

Reasumując, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Skoro więc zaskarżone pismo nie mieści się w wymienionym katalogu form działalności organów administracji, które mogą stanowić przedmiot skargi do sądu administracyjnego, niniejsza skarga musi zostać uznana za niedopuszczalną i w konsekwencji podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W zakresie kosztów zwróconych w punkcie drugim, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.