Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 131/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. art. 13 ust. 1 pkt 3, 13k ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm. zwanej dalej kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, zwanej dalej udp.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414, ze zm. zwanej dalej utd.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Pana M. S. dalej - strona, skarżący od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2015 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: SAMOCHÓD CIĘŻAROWY) poruszającego się wraz z przyczepą/naczepą o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie 11:35:46, na odcinku drogi krajowej nr [...] Z. (połączenie z drogą krajową nr [...]) – C. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]), wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej.

W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, iż w ww. pojeździe nie znajdowało się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto wskazany pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna.

Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3550 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2800 kg, zaś przyczepy – 750 kg. Ponadto w oparciu o dane przekazane przez poprzedniego właściciela organ prowadzący postępowanie ustalił, iż właścicielem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia był Pan M. S..

Mając powyższe na uwadze, pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas ww. przejazdu, pouczając o treści art. 10 § 1 kpa. Zawiadomienie zostało doręczone w trybie art. 43 kpa, w dniu 20 stycznia 2016 r. Strona do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej nie skorzystała z prawa do czynnego udziału w niniejszym postępowaniu.

Główny Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nałożył na Pana M. S. karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o nr rejestracyjnym [...] w dniu [...] września 2015 r.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podano między innymi, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie w sposób pełny odzwierciedla opisany powyżej stan faktyczny. Organ w sposób prawidłowy ustalił stronę prowadzonego postępowania. Stosownie do treści art. 13k ust. 4 udp. stroną jest podmiot będący właścicielem/posiadaczem pojazdu samochodowego, którym poruszano się po płatnych odcinkach dróg krajowych z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

W ocenie organu okolicznością bezsporną jest to, że zespół pojazdów o ww. numerach rejestracyjnych, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] września 2015 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, zaś z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBox. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Organ podkreślił ,że zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - prd. za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (oznaczone w pozycji F.2 dowodu rejestracyjnego). Z danych uzyskanych przez organ z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika jednoznacznie, iż jego dopuszczalna masa całkowita przedmiotowego zespołu pojazdów była większa niż 3,5 tony.

Organ wskazał również , że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczania opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Istotnym jest także, że wysokość nakładanych kar pieniężnych za konkretne naruszenia jest wyraźnie oznaczona w art. 13k ust. 1 i 3 udp., a organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania ich wysokości ze względu na okoliczności sprawy.

Ustalenia poczynione w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego rozstrzygnięcia , w ocenie organu, niewątpliwie nakazują zastosowanie względem strony sankcji w postaci kary pieniężnej. Zgodnie zaś z art. 13k ust. 1 pkt 2 udp., z tytułu naruszenia obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. za przejazd pojazdu lub zespołu pojazdów innego niż wymienionego w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. wymierza się karę administracyjną w wysokości 1500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych).

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Pana M. S.. W uzasadnieniu wskazał między innymi, że dnia [...] września 2015 r. pożyczył pojazd samochodowy o nr. rej. [...] Panu R. K., zawierając z nim ustną umowę użyczenia.

Przed wydaniem decyzji organ przeprowadził postępowanie dowodowe na okoliczności wskazane we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Pan R. K. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. nie był użytkownikiem w/w pojazdu i nie poruszał się w w/w dniu tym pojazdem.

Strona została zawiadomiona pismem z dnia [...] września 2016 r. o uzupełnieniu materiału dowodowego o pismo Pana R. K. z dnia [...] lipca 2016 r. jednak nie odniosła się do powyższego dowodu.

Wskazaną na wstępie decyzją organ utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasową argumentacje wskazując ponadto, że strona postępowania, nie przedstawiła dowodu na potwierdzenie faktu przeniesienia posiadania pojazdu samochodowego na inną osobę.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynikają różne stany faktyczne, mające wpływ na rozpatrzenie sprawy. W oświadczeniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. strona wskazała, że dnia [...] września 2015 r. przeniosła posiadanie pojazdu samochodowego o nr rej. [...] na osobę trzecią Pana R. K., zawierając z nim ustną umowę użyczenia. Natomiast Pan R. K. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. wskazał, że w dniu [...] września 2015 r. nie był użytkownikiem w/w pojazdu i nie poruszał się w w/w dniu tym pojazdem. Strona została zawiadomiona o powyższym piśmie Pana R. K. i miała możliwości wypowiedzenia się odnośnie materiału dowodowego jednak nie odniosła się do powyższego pisma Pana R. K. i nie przedstawiła dowodu na potwierdzenie faktu przeniesienia posiadania pojazdu samochodowego na inny podmiot. Wobec powyższego organ nie mógł dać wiary wyjaśnieniom strony złożonym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ podkreślił ponadto, iż zgodnie ze stanem faktycznym ustalonym na podstawie pisma z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], droga ekspresowa [...] na w/w odcinku została prawidłowo oznakowana znakami i tabliczkami informacyjnymi wskazującymi, iż jest to płatny odcinek drogi krajowej.

Organ wyjaśnił, że obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox. Brak zainstalowania w pojeździe ww. urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drodze publicznej wymienionej w załączniku nr 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r., skutkowało tym, iż opłata elektroniczna nie została uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany był do wymierzenia kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. Skarżący nie posiadając urządzenia viabox w pojeździe, nie powinien dopuścić do poruszania się pojazdu po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r.

W zaskarżonej decyzji kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 udp, została zatem nałożona prawidłowo.

Organ wyjaśnił ,że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawie kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 1030) dopuszczalnym jest przeprowadzanie kontroli stacjonarnej oraz kontroli mobilnej, celem sprawdzenia prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej. Kontrola stacjonarna polega na kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej za pomocą stacjonarnych lub przenośnych przyrządów automatycznych ujawniających i rejestrujących informacje o naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej (por. § 2 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia z dnia 2 lipca 2015 r.).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Pan M. S. - skarżący. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazując na fakt, że to nie on w dacie przejazdu użytkował przedmiotowy pojazd, w związku z powyższym nie ponosi odpowiedzialności za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Wskazywał, że na lawecie i na przyczepie były przewożone quady, których wypożyczalnie prowadzi Pan Krawczyk.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie kto był posiadaczem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] września 2015 r., gdy zarejestrowano przejazd ww. zespołu pojazdów na odcinku drogi krajowej, na której pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia powyższej opłaty. Ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ są w ocenie Sądu co najmniej niepełne, a co za tym idzie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, 8, 77, 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Jednocześnie przy określaniu dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów sumuje się dopuszczalną masę całkowitą pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy. Ponadto w przepisie art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. wyraźnie zaznaczono, że obowiązek dotyczy pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita to zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 54 prawa o ruchu drogowym dopuszczalna największa określona właściwymi warunkami technicznymi masa pojazdu obciążonego osobami i ładunkiem, dopuszczonego do poruszania się po drodze.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp wysokość kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej uzależniona jest od rodzaju pojazdu, za przejazd którego nie została uiszczona opłata elektroniczna. Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., wymierza się karę pieniężną w wysokości:

1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy;

2) 1 500 zł - w pozostałych przypadkach.

W rozpoznawanej sprawie na podstawie danych znajdujących się w CEPiK ustalono, że kontrolowany pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy i dlatego właścicielowi została wymierzona kara pieniężna na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 udp. tj. w wysokości 1 500 zł.

Powyższe ustalenia dokonane przez organ w niniejszej sprawie Sąd w pełni akceptuje.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu organ nie przeprowadził natomiast pełnych ustaleń mających na celu wskazanie kto powinien być adresatem przedmiotowej decyzji, czy skarżący jak uznał organ, czy też osoba będąca posiadaczem pojazdu w chwili kontroli, jak w toku postępowania wskazywał skarżący. Zgodnie bowiem z art. 13k ust. 4 udp. kary pieniężne, o których mowa w art. 13k ust. 1 udp., wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą. Jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu.

Jak wynika z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] marca 2016 r. złożone przez skarżącego, w dniu [...] września 2015 r. na polecenie swojego syna M. wypożyczył on lawetę Panu R. K., który miał przewieźć nią quada. Skarżący podał, że Pan R. K. posiada firmę zajmującą się wynajmowaniem quadów.

Powyższe stwierdzenia skarżącego prowadzą do wniosku, że w dacie kontroli przeniósł on posiadanie pojazdu na Pana R. K..

Nie można postawić ,w ocenie Sądu, organowi zarzutu, że nie próbował wyjaśnić powyższych twierdzeń, gdyż zwrócił się do Pana R. K. z zapytaniem, czy w dniu [...] września 2015 r. był posiadaczem pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...], na co otrzymał odpowiedz negatywną.

Jednak zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, organ nie mógł poprzestać na oświadczeniu osoby mogącej być zainteresowaną w rozstrzygnięciu sprawy, gdyż jest to dalece niewystarczające.

W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że oświadczenie nadesłane przez Pana R. K. nie było złożone po uprzednim pouczeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań tj. o treści art. 233 § 1 kodeksu karnego.

Poprzestając na oświadczeniu Pana R. K. w ocenie Sądu organ naruszył zasady ogólne k.p.a. zawarte w art. 8, 9, 10 k.p.a.

Art. 8 k.p.a. zobowiązuje organ administracji by prowadził postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 19.10.2007 r., sygn. akt. IV SA/Wa 859/07, LEX nr 394779). Ciężko uznać, że stanowisko przedstawione przez skarżącego w niniejszej sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę .Organ zadowolił się bowiem jedynie oświadczeniem Pana K. nie dążąc do jego potwierdzenia chociażby przez przesłuchanie syna skarżącego ,który pośredniczył zdaniem skarżącego w użyczeniu przedmiotowego pojazdu.

Należy podkreślić, że to na organie administracji ciąży obowiązek dążenia do ujawnienia prawdy materialnej i nie może on z góry przyjmować za prawdziwe okoliczności, które wywodzi na podstawie domniemania niekorzystnego dla strony, nie próbując wcześniej wyjaśnić z nią tak ważnych kwestii. Jak wskazuje się doktrynie: przepis art. 8 k.p.a. nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1, nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego (Przybysz Piotr, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej (wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 16.02.2006 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1744/05, LEX nr 193914). W celu realizacji tej zasady konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Natomiast w wyroku NSA z dnia 09.11.1987 r. (III SA 702/87, ONSA 1987/2/79) wskazano również, że "uchybienia organu administracji państwowej nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji administracyjnej. Odstępstwa od tej elementarnej zasady, znajdującej wyraz w art. 8 i 9 k.p.a., mogą mieć miejsce wyjątkowo i jedynie w sytuacjach wyraźnie przez prawo przewidzianych."

W niniejszej sprawie organ w ocenie Sądu powinien podjąć działania mające na celu potwierdzenie treści oświadczenia Pana R. K. zwłaszcza, że konfrontacja wyjaśnień złożonych przez skarżącego w odwołaniu i wykonanego przez bramownicę zdjęcia kontrolowanego pojazdu potwierdza treść wyjaśnień złożonych przez skarżącego, co do rzeczy przewożonych kontrolowanym pojazdem.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie po otrzymaniu oświadczenia Pana K., organ winien przesłuchać na okoliczność ewentualnego przeniesienia posiadania kontrolowanego pojazdu na Pana K., syna skarżącego M. S., który co wynika z odwołania posiada wiedzę w zakresie pożyczenia przedmiotowego pojazdu w dniu [...] września 2015 r. przez Pana K.. W wypadku potwierdzenia użyczenia pojazdu organ pouczając o treści art. 233 § 1 k.k. winien jeszcze raz przesłuchać Pana R. K., a jego zeznania skonfrontować z zeznaniami M. S. i dopiero po tych czynnościach podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Tego typu działania w ocenie Sądu są niezbędne do prawidłowego ustalenia strony tego postępowania- posiadacza przedmiotowego pojazdu w dniu kontroli, a co za tym idzie adresata decyzji o ukaraniu.

Ponieważ jak wyżej wskazano organ nie wyjaśnił do końca, kto winien zostać ukarany w niniejszej sprawie, w związku z tym koniecznym okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż w ocenie Sądu jej uzasadnienie w zakresie ustalenia strony postępowania, z uwagi na powyższe braki nie poddaje się kontroli Sądu.

Rozpatrując ponownie sprawę organ powinien ustalić, bez najmniejszych wątpliwości, kto był posiadaczem kontrolowanego pojazdu w dniu [...] września 2015 r.

Działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.