Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 633/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. od decyzji Burmistrza Miasta nr [...] z dnia 13 lutego 2009 r. w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 308.045,10 zł, działając na podstawie 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.), w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt 9, art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz.1118 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu SKO stwierdza, iż zaskarżoną decyzją organ pierwszej instancji określił podatnikowi "A" S.A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 308.045,10 złotych.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Skarżącej Spółki zaskarżył ją i wniósł o jej uchylenie o umorzenie postępowania w sprawie, zarzucając jej naruszenie: art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy prawo budowlane, poprzez nieprawidłową interpretację i przyjęcie, że linia telekomunikacyjna stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania podatnika do organów podatkowych, art. 122 ordynacji podatkowej poprzez brak rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, art. 197 ordynacji podatkowej poprzez brak jego zastosowania i w konsekwencji brak powołania biegłego w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku wskazania podstawy prawnej decyzji. Następnie w piśmie z dnia 28 maja 2009 roku pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, iż w dalszym ciągu podtrzymuje twierdzenia zawarte w odwołaniu od decyzji oraz ponownie przywołał kluczowe elementy przemawiające za prawidłowością jego stanowiska odnośnie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych położonych w kanalizacji, szaf i urządzeń telekomunikacyjnych.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w związku z wniesionym odwołaniem Kolegium ustaliło i zważyło, co następuje:

Skarżący w dniu 19 stycznia 2004 roku złożył deklaracje na podatek od nieruchomości określając w niej wartość budowli na kwotę 15.483.385 złotych, a kwotę podatku w wysokości 309.676,10 złotych. Dnia 19 marca 2004 roku skarżący dokonał korekty deklaracji na podatek dochodowy zmniejszając wartość budowli do kwoty 15.401.834,00 złote, a kwotę podatku do 308.045,10 złotych. Następnie skarżący w sierpniu 2008 roku ponownie złożył korektę deklaracji podatku od nieruchomości podając wartość budowli na kwotę 9.133.102,00 złote, a kwotę podatku na 182.670,40 złotych. Pismem z dnia 22 sierpnia 2008 roku skarżący zwrócił się do organu podatkowego o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 125.374,70 złotych z tytułu nienależnie pobranego podatku od nieruchomości za 2004 rok oraz zwrot w/w nadpłaty na rachunek podatnika. Decyzją z dnia 25 września 2008 roku, następnie uchyloną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 stycznia 2009 roku, sygn. akt 4373/08 Burmistrz Miasta odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości Spółce za rok 2004.

Organ podatkowy określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 rok w kwocie 308.045,10 złotych to jest w kwocie ustalonej na podstawie deklaracji złożonej przez podatnika w dniu 19 stycznia 2004 roku wraz z uwzględnieniem korekty z dnia 19 marca 2004 roku.

Zdaniem SKO stan faktyczny jest w istocie niesporny i polega na tym, że Spółka pierwotnie zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się między innymi z linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych skarżącej Spółki oraz szaf telekomunikacyjnych. Następnie w korekcie deklaracji wykazała do opodatkowania majątek Spółki z wyłączeniem szaf telekomunikacyjnych i linii telekomunikacyjnych. Spór dotyczy zatem wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania szaf telekomunikacyjnych i linii telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie SKO stwierdza, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. 2006 r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.), użyte w ustawie określenie budowli oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebedący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Natomiast art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.) określa, iż pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, natomiast art. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi, iż pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Natomiast urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art. 3 pkt 9 ustawy prawo budowlane).

Z powołanych przepisów zdaniem SKO wynika, iż linie telekomunikacyjne jak i szafy telekomunikacyjne są budowlą i podlegają opodatkowaniu od nieruchomości. SKO podkreśla, iż powyższe stanowisko potwierdza także ugruntowane stanowisko orzecznictwa. W tym zakresie SKO przywołało wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 901/08, LEX nr 477563, w którym to wyroku sąd stwierdził, że kable oraz kanały kablowe będące własnością przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, połączone w całość techniczno - użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i związane z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej są siecią techniczną i stanowią budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 1 lit. a prawa budowlanego w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tożsame stanowisko wyraził WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 604/08, LEX nr 447865, oraz WSA w Łodzi w wyroku z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 139/08, LEX 447863, który stwierdził, iż budowlami są niewątpliwie sieci techniczne, w tym również sieci telekomunikacyjne. W przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych w celu realizacji określonego zadania. Linia kablowa stanowi taki właśnie element budowli, bez względu na sposób połączenia z siecią czy innym jej elementem. W związku z powyższym w w/w wyroku Sąd oparł się na interpretacji funkcji jaką spełniają zarówno szafy telekomunikacyjne jak i linie telekomunikacyjne w procesie zapewniania przez przedsiębiorcę łączności telekomunikacyjnej i które składają się na budowlę jako całość. SKO zacytowało także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który w wyroku z dnia 26 stycznia 2009 roku, sygn. akt. I SA/GL 792/08 stwierdził, że przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości przepisy prawa budowlanego mają ograniczone zastosowanie. W rzeczywistości sprowadzają się one jedynie do definicji budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym zawartych w przepisach art. 3 pkt 3 i 9 prawo budowlanego. Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza, że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Budowlą są zarówno kable jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową.

Zgodnie z art. 21 Ordynacji podatkowej jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w §1 pkt 1 (z mocy prawa w drodze samowymiaru), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty (§ 2); z tym, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego (§ 3). Mając na uwadze stan faktyczny zaistniały w przedmiotowej sprawie - wobec złożenia przez podatnika korekty deklaracji podatkowej za 2004 r. wraz z uzasadnieniem (z którego wynika odmienna od organów podatkowych interpretacja przepisów prawa podatkowego) - konieczne zdaniem SKO stało się zastosowanie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i wydanie decyzji orzekającej o wymiarze podatku od nieruchomości za 2004 r. (tj. decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r.). Kolegium stwierdza, iż organ podatkowy pierwszej instancji w sposób prawidłowy określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego za 2004 r., przyjmując za podstawę opodatkowania budowli ich wartość (podstawę opodatkowania) wykazaną przez podatnika w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości.za rok 2004.

Ponadto SKO powołując się na stanowisko poparte też przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 roku, sygn. akt. I SA/Sz 734/07, że organy podatkowe nie mają obowiązku przeprowadzania postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych i szaf telekomunikacyjnych.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej - SKO stwierdza, iż organy podatkowe - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości telekomunikacyjnych linii kablowych, skoro wartość tych linii wynikała z porównania danych wykazanych przez Spółkę w deklaracji za 2004 r. i korekty tej deklaracji. Strona odwołująca się - zarówno na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, jak też w odwołaniu - nie wskazywała na niezgodność tych danych z rzeczywistym stanem rzeczy; kwestionowała jedynie zasadność opodatkowania części wykazywanych (deklarowanych) dotychczas budowli w związku z przyjętą przez podatnika "nową" interpretację prawa podatkowego. W tym zakresie SKO powołało się na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 734/07. W konsekwencji zdaniem SKO w stanie faktycznym zaistniałym w rozpoznawanej sprawie zarzuty strony odwołującej się, co do nie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych (art. 121 Ordynacji podatkowej), nie powołania biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi (art. 197 Ordynacji podatkowej) należy uznać za bezzasadne. Zaskarżona decyzja nie zawiera też naruszeń przepisów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż posiada wszystkie elementy, jakie spełniać musi decyzja podatkowa, dlatego zarzuty w tym zakresie należy także uznać za bezzasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżąca Spółka wnosząc o jej uchylenie zarzuca, iż zaskarżona decyzja narusza: art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, w szczególności nie powołania biegłego posiadającego wiedzę specjalistyczną w zakresie prawa budowlanego oraz nie przeprowadzenie oględzin spornych środków trwałych, art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez uwzględnienie w podstawie opodatkowania obiektów, które nie stanowią budowli tj. przyjęcie, że linie telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji oraz szafy telekomunikacyjne są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni przepisów prawa, w szczególności art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przyjęcie założenia, iż w sprawie stan faktyczny nie jest sporny, art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku odniesienia się do argumentacji skarżącego, art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w sprawie wymagającej wiedzy specjalistycznej w zakresie prawa budowlanego i nie powołania dowodu z opinii biegłego w w/w zakresie, art. 210 § 1 ust. 1 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe oznaczenie organu wydającego decyzję, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez jego wadliwe zastosowanie polegające na braku przedstawienia uzasadnienia faktycznego i prawnego zgodnego z wymogami Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi odpowiada prawu.

Kwestia sporna w rozważanej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy linie telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji oraz szafy telekomunikacyjne są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Skarżąca Spółka stawiając zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego a w szczególności art. 197 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej reprezentuje pogląd, że w rozważanej sprawie wadliwie przeprowadzono postępowanie dowodowe gdyż w szczególności nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego i oględzin, które doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Z powyższym zarzutem nie sposób się zgodzić. To czy przedmiotowe linie telekomunikacyjne oraz szafy telekomunikacyjne są budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie wymaga dogłębnej weryfikacji charakteru tychże obiektów (poprzez opinię biegłego) lecz odpowiedź na to pytanie stanowiąc zagadnienie merytoryczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia rozważanej kwestii spornej wymaga tylko i wyłącznie prawidłowej wykładni przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo Budowlane.

W analizowanym roku podatkowym skarżąca Spółka prowadziła działalność gospodarczą w zakresie usług telekomunikacyjnych, wykorzystując w niej sporne linie telekomunikacyjne oraz szafy telekomunikacyjne. O ile pierwotnie Spółka zadeklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej w/w linie i szafy telekomunikacyjne o tyle w korekcie deklaracji za 2004 r. wykazała do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem w/w linii i szaf wyrażając pogląd, że nie stanowią one budowli.

Spór dotyczy zatem jak trafnie uznało SKO w zaskarżonej decyzji wyłącznie interpretacji przepisów prawa i rozstrzygnięcia spornego zagadnienia co do opodatkowania linii telekomunikacyjnych oraz szaf telekomunikacyjnych podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Sądu organy prawidłowo zdefiniowały przedmiot opodatkowania. Ustalony stan faktyczny upoważniał organy podatkowe do oceny opartej o przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego o zaliczeniu linii i szaf telekomunikacyjnych do budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tym samym Sąd nie podziela zarzutu skargi naruszenia w sprawie wskazanych przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.

Definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego zawiera art. 3 pkt 9 tej ustawy.

W świetle pierwszej z tych definicji przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury jak: (...) między innymi sieci techniczne.

Ponadto w art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego wyjaśniono, że obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.

Z kolei art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego za urządzenie budowlane uznaje urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wyliczając m.in. urządzenia instalacyjne.

Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że szafy telekomunikacyjne oraz linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W wyroku z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pojęcie budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy ustalać na podstawie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego oraz, że z przepisów tych wynika, że linie (sieci) telekomunikacyjne są budowlą stanowiącą przedmiot opodatkowania tym podatkiem, a także, że na budowlę tę składają się zarówno podziemne kanały kanalizacyjne jak i kable stanowiące część składową tej budowli. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że powołane przepisy były wystarczające do wyjaśnienia przedmiotu opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości, oraz że nie było podstaw ani takiej potrzeby aby dla rozstrzygnięcia sporu odwoływać się do innych przepisów, bowiem art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. nie stwarza tego rodzaju podstawy.

Okoliczność, że linie telekomunikacyjne nie zawsze muszą być umieszczone w kanalizacji, gdyż mogą także być umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie oznacza że nie są budowlą i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest to bowiem sieć techniczna stanowiąca budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w sytuacji występującej w sprawie budowlą są zarówno kable, jak i kanały połączone w całość techniczno - użytkową. Sąd nie podziela twierdzeń strony skarżącej jakoby kable i kanały nie były ze sobą wzajemnie powiązane. O tym czy określone elementy stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, rozstrzyga bowiem obiektywna ocena gospodarczego znaczenia istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania. Jeżeli są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie, tak że tworzą razem gospodarczą całość - stanowią części składowej jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zdementować (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1313/07 opubl. OSNA i WSA nr 3, z 2009 r., poz. 57).

Reasumując stwierdzić należy, iż w przypadku sieci telekomunikacyjnej budowlą jest zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych, urządzeń i instalacji połączonych w celu realizacji określonego zadania.

Linia kablowa oraz szafy telekomunikacyjne zasadnie zatem uznane zostały przez organy podatkowe ze względu na pełnioną funkcję w procesie zapewnienia przez skarżącą Spółkę jako przedsiębiorcy łączności telekomunikacyjnej jako elementy budowli, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Trafnie natomiast podniesiono zarzut nieprawidłowego a raczej niepełnego oznaczenia organu w zaskarżonej decyzji. Jednakże uchybienie polegające na tym, iż nie wskazano, że decyzję wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze "w [...]" nie budzi wątpliwości, że decyzję wydał organ właściwy w sprawie.

Z powyższych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.