Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 950/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1 pkt 4, art. 33 § 2 pkt 3, art. 34a
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 i 3, art. 5 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2020 poz 1689
law: Usatwa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz J. W. kwotę 100 złotych (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej jako: "organ egzekucyjny") prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec majątku J. W. (dalej jako: "skarżący", "zobowiązany") na podstawie tytułu wykonawczego nr[...], wystawionego w dniu 26 czerwca 2019 r. przez P. S.A, obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej za użytkowanie odbiornika, za okres od 1 stycznia 2014 r. do 28 lutego 2019 r., w kwocie należności głównej 1352,20 zł oraz należne odsetki i koszty egzekucyjne.

Organ egzekucyjny, na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018, poz. 1314 ze zm., dalej także "upea") dokonał czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zawiadomieniem:

- nr [...]z dnia 5 lipca 2019 r. w Banku [...]S.A (doręczone Zobowiązanemu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 18 lipca 2019 r.),

- nr [...]z dnia 14 lutego 2020 r. w [...] Banku [...]S.A. w W. (doręczone Zobowiązanemu w dniu 28 lutego 2020 r.).

W dniu 2 marca 2020 r. J. W. złożył w Urzędzie Skarbowym W. pismo zatytułowane "Podanie" w którym poinformował, iż nie korzysta z abonamentu radiowo-telewizyjnego, ponieważ nie zamieszkuje pod danym adresem. Zobowiązany zaznaczył, że użytkownikiem odbiornika telewizyjnego jest jego ojciec – K. W., który jako emeryt w wieku 92 lat jest zwolniony z opłat. W przedmiotowym piśmie zobowiązany wniósł o anulowanie należności.

Mając wątpliwość co do treści żądania, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 8 kwietnia 2020 r. wezwał zobowiązanego do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 2 marca 2020 roku.

W dniu 23 kwietnia 2020 r. zobowiązany wniósł podanie uzupełniające pismo z dnia 2 marca 2020 r., w którym podniósł zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty oraz błędu co do osoby zobowiązanego, a także wniósł o anulowanie należności pieniężnej.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. w dniu 13 maja 2020 r., zwrócił się z prośbą do Wierzyciela – P. S.A. o zajęcie stanowiska w zakresie złożonego pisma z dnia 2 marca 2020 r., które zakwalifikował jako zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.

W odpowiedzi na prośbę organu egzekucyjnego, P. S.A pismem z dnia 18 czerwca 2020 r. wskazała, iż w powyższej sprawie brak jest podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego, a należności objęte tytułem wykonawczym nr [...]z dnia 26 czerwca 2019 r. pozostają wymagalne. W uzasadnieniu Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, iż odnotowano rejestrację odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego na dane osobowe J. W., ul. [...]W., o indywidualnym numerze identyfikacyjnym –[...]. Zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane do zobowiązanego na powyższy adres w dniu 18 sierpnia 2008 roku. W piśmie zostało również wskazane, że wierzyciel nie odnotował na nadanym przy rejestracji numerze identyfikacyjnym faktu dopełniania przez zobowiązanego formalności wyrejestrowania odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego w okresie objętym tytułem wykonawczym, które stwierdziłoby nieistnienie obowiązku dochodzonej w drodze egzekucji administracyjnej należności abonamentowej. Wierzyciel wyjaśnił, że zobowiązany nie przedstawił dokumentu potwierdzającego dopełniania formalności w wymaganym zakresie. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej P. S.A wskazał, że J. W. posiada status abonenta, zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych.

Pismem z dnia 5 listopada 2020 r. P. poinformowała Organ egzekucyjny, iż zarzuty zostały złożone z uchybieniem terminu, wobec tego nie zostały one rozpatrzone w trybie art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz zostały rozpatrzone jako wniosek o umorzenie postępowania.

Następnie, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. odmówił umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wyjaśnił, że umorzenie postępowania egzekucyjnego jest zasadne, jeżeli stwierdzi się wystąpienie przesłanek określonych w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W jego ocenie w sprawie niniejszej nie występują przesłanki uzasadniające stwierdzenie błędu co do osoby zobowiązanego, ani faktu, że odbiornik RTV jest zarejestrowany na ojca zobowiązanego. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela oraz załączonym zawiadomieniem o nadaniu osobistego numeru identyfikacyjnego odbiornik był zarejestrowany na J. W.

Na powyższe postanowienie w dniu 7 grudnia 2020 r. J. W. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Zobowiązany wskazał, że odbiornik RTV nigdy nie był zarejestrowany, ani nie został potwierdzony własnoręcznym podpisem zobowiązanego. Stwierdził, że odbiornik był zarejestrowany na matkę Skarżącego – M. W., który po jej śmierci obligatoryjnie przeszedł na ojca – K. W., który jest seniorem w wieku 93 lat i jest zwolniony z opłat RTV. Mając na uwadze powyższy fakt, zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "organ odwoławczy", "DIAS") postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia DIAS stwierdził, że z akt sprawy wynika, że rejestrację odbiorników RTV dokonano na dane J. W., zamieszkałego przy ul. [...]w W. oraz że przez P. SA został nadany indywidualny numer identyfikacyjny, który został przesłany do zobowiązanego na adres zgodny z rejestracją.

Organ odwoławczy wskazał, że błąd co do osoby zobowiązanego stanowi podstawę umorzenia wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana osoba, na której nie ciąży obowiązek. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy DIAS zauważył, że w niniejszej sprawie obowiązek (zaległe opłaty RTV) istnieje, obciąża właściwego zobowiązanego (J. W.) i jest wymagalny. W związku z powyższym organ egzekucyjny nie miał podstaw w niniejszej sprawie do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia 26 czerwca 2020 r. wystawionego przez P. S.A. obejmującego zaległość z tytułu opłaty abonamentowej RTV.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem DIAS pismem z 17 marca 2021 r. zobowiązany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze oświadczył, że nie zarejestrował odbiornika RTV na swoje dane osobiste, a zawiadomienie o nadaniu numeru indentyfikacyjnego rejestracji RTV nie zostało dostarczone przez P. S.A. Skarżący dodatkowo wskazał, iż właścicielem nieruchomości jest jego ojciec – K. W. - emeryt w wieku 93 lat i obligatoryjnie jest zwolniony z opłat abonamentu RTV. W opinii skarżącego, P. S.A samowolnie narzuca rejestrowanie abonamentu RTV.

W odpowiedzi na skargę Organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia, że zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ppsa).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 ppsa). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 ppsa, sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 ppsa, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 ppsa dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ppsa, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

W ocenie sądu, skarga jest zasadna, a zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem prawa.

W sprawie niniejszej skarżący wnosił o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na to, że nie ciąży na nim obowiązek wskazany w tytule wykonawczym. Prawidłowo – zdaniem sądu – organy zakwalifikowały wniosek skarżącego jako wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 4) u.p.e.a.. Zgodnie z treścią tego przepisu, postępowanie egzekucyjne umarza się gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego.

Należy wyjaśnić, że błąd co do osoby zobowiązanego polega na tym, że w tytule wykonawczym, jednolitym tytule wykonawczym lub zagranicznym tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązany osoba, na której nie ciąży obowiązek. Zwykle stwierdzenie błędu co do zobowiązanego jest możliwe poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jeżeli zaś inna osoba jest wskazana jako zobowiązany, może być to skutkiem przejścia obowiązku na następcę prawnego zobowiązanego. Konieczne jest wówczas ustalenie, czy obowiązek został przeniesiony na osobę wskazaną w tytule wykonawczym. Stwierdzenie, że obowiązek został przeniesiony na taką osobę w mniejszym zakresie, niż to wynika z tytułu wykonawczego, stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego w tym zakresie.

Błąd co do zobowiązanego w tytule wykonawczym został wskazany w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jako podstawa zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Jeżeli zaś zobowiązany nie wniósł zarzutu na tej podstawie, to wystąpienie tej okoliczności obliguje wierzyciela do wystąpienia z urzędu do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego (zob. art. 34a u.p.e.a.). Jeżeli zaś zobowiązany i wierzyciel nie złożą stosownego wniosku, ale organ egzekucyjny we własnym zakresie stwierdzi tę okoliczność, to winien z urzędu umorzyć postępowanie egzekucyjne (por. Piotr Marek Przybysz "Postępowanie egzekucyjne w administracji", Komentarz, wydanie IX,).

W sprawie niniejszej – jak to zostało wskazane w tytule wykonawczym – podstawą jego wystawienia były przepisy ustawy o opłatach abonamentowych. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z 21 kwietnia 2005 roku o opłatach abonamentowych, za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ustępu 2. wskazanego przepisu ww. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Natomiast przepis art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 tej ustawy, odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zgodnie z treścią § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Natomiast w myśl ust. 1 tego artykułu rozporządzenia, z upływem ww. terminu, dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika.

W świetle powyższego - jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 maja 2019 roku (II FSK 132/19) - materialnoprawnymi warunkami powstania zobowiązania w opłacie abonamentowej na podstawie art. 2 ust. 3 u.o.a. w związku z § 5 ust. 2 i § 3 pkt 2 rozporządzenia są: (1) nadanie użytkownikowi przez operatora publicznego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz (2) powiadomienie tego użytkownika na druku określonym w załączniku do ustawy o opłatach abonamentowych.

W sprawie niniejszej skarżący konsekwentnie w toku postępowania wskazywał, że nie rejestrował nigdy odbiornika RTV na swoje nazwisko. Już w piśmie z 2 marca 2020 roku skarżący wskazał, że użytkownikiem odbiornika RTV jest jego ojciec. W uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego skarżący wyjaśnił: "Stwierdzam, iż odbiornik RTV nigdy nigdy nie rejestrowałem ani nie potwierdzałem własnoręcznym podpisem" (uzasadnienie zażalenia k. 48 akt administracyjnych). Także w skardze skarżący jednoznacznie stwierdził, że nie rejestrował odbiornika RTV "na swoje dane osobowe". Nadto, w uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził jednoznacznie, że nie zostało mu przesłane żadne zawiadomienie o nadaniu numeru indentyfikacyjnego rejestracji RTV.

Wobec tak jednoznacznego stanowiska skarżącego, rolą organu egzekucyjnego było przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy w odniesieniu do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych, w szczególności faktu rejestracji odbiornika RTV na nazwisko skarżącego.

W ocenie sądu - wbrew stanowisku organu odwoławczego – z akt sprawy okoliczności takie nie wynikają. Z załącznika do pisma P. z 18 czerwca 2020 roku wynika jedynie, że wierzyciel sporządził zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Pozostałe okoliczności – zdaniem sądu – nie zostały w sprawie wykazane. W odniesieniu do okoliczności rejestracji odbiornika RTV na nazwisko skarżącego i zawiadomienie o nadaniu mu indywidualnego numeru identyfikacyjnego mamy do czynienia wyłącznie z twierdzeniami wierzyciela, który nie poparł ich stosownymi dowodami. Zdaniem sądu, było to konieczne, wobec zaprzeczenia tych okoliczności przez skarżącego. W aktach sprawy brak jest realnych dowodów potwierdzających fakt rejestracji odbiornika RTV na nazwisko skarżącego. Z akt sprawy nie wynika czy i kiedy skarżący zarejestrował odbiornik RTV. Wierzyciel nie przedstawił też wniosku o rejestrację. Dlatego też – na obecnym etapie postępowania – bezprzedmiotowe są uwagi wierzyciela odnoszące się do braku dowodów potwierdzających wyrejestrowanie odbiornika RTV przez skarżącego.

Podkreślić raz jeszcze należy, że obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został powiązany z obowiązkiem rejestracji. W takiej sytuacji, konieczne jest wykazanie przez wierzyciela tego faktu w sposób nie budzący wątpliwości, gdyż to rejestracja przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku.

Organ odwoławczy (podobnie jak organ egzekucyjny) w ślad za stanowiskiem Poczty Polskiej ustalił, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane skarżącemu. To ustalenie – jak już zostało to podniesione – nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. W aktach jest jedynie kopia zawiadomienia z 18 sierpnia 2008 roku.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w prawomocnym wyroku z 5 czerwca 2019 roku (I SA/Go 194/19), trzeba zauważyć, że tego rodzaju zawiadomienie – jak wynika z ww. rozporządzenia - jest dowodem rejestracji dla abonentów, którzy wniosek o rejestrację złożyli po dniu wejścia w życie rozporządzenia (§ 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r.) jak i dowodem rejestracji zastępującym dotychczasowe imienne książeczki opłaty abonamentowej (§ 5 ust. 1 ww. rozporządzenia). W sytuacji, gdy w aktach sprawy brak wniosku o rejestrację, brak imiennej książeczki opłat, czy też potwierdzeń opłacania abonamentu (co pośrednio mogłoby potwierdzić, że skarżący dokonała wcześniej rejestracji odbiornika rtv), to wątpliwym dowodem na zarejestrowanie odbiornika rtv staje się nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W takich okolicznościach sprawy, na obecnym jej etapie, w świetle aktualnie zgromadzonego materiału dowodowego, nie można uznać że wierzyciel zrealizował obowiązek poinformowania skarżącego o nadaniu tego numeru. W aktach sprawy brak na to jakiegokolwiek dowodu. Wprawdzie wierzyciel nie ma obowiązku doręczenia abonentowi takiego zawiadomienia listem poleconym lub za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, to powinien przedstawić jakikolwiek dowód nadania pisma, gdyż w przeciwnym razie nie można uznać, że je wysłano (por. wyrok WSA w Szczecinie z 23 maja 2018 r. , I SA/Sz 73/18).

Raz jeszcze należy podkreślić, że wobec jednoznacznego stanowiska skarżącego, organ egzekucyjny winien dysponować dowodami potwierdzającymi rejestrację odbiornika RTV na nazwisko skarżącego, a nie poprzestać jedynie na twierdzeniach wierzyciela. W piśmie z 18 czerwca 2020 roku wierzyciel stwierdził, że "odnotowano rejestrację odbiornika radiowego i telewizyjnego na dane osobowe J. W. oraz zgłoszone przy rejestracji dane adresowe" (por. pismo P. SA k. 31 akt administracyjnych). Na potwierdzenie tych twierdzeń (zaprzeczonych przez skarżącego) nie ma w aktach żadnego dowodu. W konsekwencji – zdaniem sądu – organ odwoławczy przedwcześnie ustalił, że obowiązek w zakresie zaległych opłat abonamentu RTV istnieje i obciąża skarżącego oraz że jest on wymagalny.

Zdaniem sądu, poprzestanie w niniejszej sprawie na twierdzeniach wierzyciela, bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 18 u.p.e.a. Powyższe stanowi również o naruszeniu przez organ zasady prowadzenia postepowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wskazanej w art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. W ocenie sądu, wskazane uchybienia mają niewątpliwy wpływ na wynik postępowania w sprawie niniejszej. Ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości fakt rejestracji odbiornika RTV na nazwisko skarżącego jest warunkiem koniecznym do przypisania mu odpowiedzialności za zaległe opłaty abonamentu RTV. Natomiast brak rejestracji odbiornika RTV wskazywałby na brak obowiązku zapłaty opat abonamentowych.

Z uwagi na powyższe uchybienia, zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) ppsa. W toku dalszego postępowania w sprawie organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu. W pierwszej kolejności organ odwoławczy ustali czy wierzyciel dokonał rejestracji odbiornika RTV na skarżącego, tj. czy uprzednio była wydana na jego rzecz imienna książeczka opłat abonamentowych, bądź czy skarżący złożył wniosek o rejestrację odbiornika RTV.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w punkcie 1) sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2) sentencji wyroku. Kwotę 100 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego stanowi uiszczony przez niego wpis od skargi.

Orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.