Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 596/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny za niewykonanie wyroku-art. 154 PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 97  par. 1  pkt 4,  art. 154
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi H. Z., B. G., J. K. na Prezydenta W. w przedmiocie wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I SAB/Wa 141/10 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej H. Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu

1. Skarżący H. Z., B. G. i J. K., na podstawie art. 154 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o nałożenie na Prezydenta W. grzywny w wysokości [...] lub w innej kwocie według uznania Sądu, w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 141/10.

W uzasadnieniu skargi podano, iż pismem z dnia 14 lutego 2011 r. skarżący wezwali organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2010 r., którym Sąd, po rozpoznaniu skargi H. Z., B. G. i J. K., na bezczynność Prezydenta W., zobowiązał ten organ do wydania, w terminie 2 miesięcy od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem, rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżących z dnia 31 stycznia 1949 r. o przyznanie prawa wieczystego użytkowania do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] oznaczonej, jako [...].

Organ otrzymał akta w dniu 14 grudnia 2010 r., na co wskazuje zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądu, a zatem, zdaniem skarżących, 2 miesięczny termin załatwienia sprawy i wydania decyzji minął z dniem 13 lutego 2011 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydent W. zawiesił z urzędu postępowanie w trybie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 103 kpa, na które to postanowienie strony wniosły zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., a które do chwili obecnej nie zostało rozpatrzone.

Skarżący podnieśli, iż w doktrynie i orzecznictwie utrwalił się pogląd, ze jeżeli orzeczenie sądu zobowiązuje organ do wydania aktu administracyjnego w oznaczonym terminie, to zarówno nie wydanie tego aktu, jak również wydanie go po tym terminie oznacza, ze organ nie wykonał wyroku. Termin wyznaczony przez sąd jest terminem dodatkowym w stosunku do art. 35 kpa i nie może być przedłużany, jak również w tym terminie nie można zawieszać postępowania. Możliwość zawieszenia postępowania czyniłoby wskazany przez sąd termin fikcyjnym i pozbawiało go skuteczności, co jednocześnie pozbawiałoby sąd kontroli organów administracji publicznej - wynikający z art.184 Konstytucji RP.

Skarżący wskazali również, że jako uzasadnienie zawieszenia postępowania z urzędu organ wskazał konieczność dokonania podziału działki nr [...] celem zapewnienia służebności na rzecz gestorów sieci ciepłowniczej, gazowniczej, wodociągów i kanalizacji, i podali, że identyczny argument na 8 letnią zwłokę w rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej podał w odpowiedzi na skargę, w prowadzonym przez Sąd postępowaniu na bezczynność organu. W uzasadnieniu wyroku Sąd ocenił przedstawione argumenty, nie uznał ich oraz udzielił wskazówek co do kierunku dalszego postępowania w sposób jednoznaczny, niewymagający domysłów czy interpretacji.

Skarżący podali, że Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2009 r. II OSK 564/08 wyraził pogląd, iż zawieszenie postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 97 kpa przez organ administracji, który prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność został zobowiązany do załatwienia sprawy, nie wykonanie tego obowiązku, stanowi przesłankę do nałożenia grzywny przez Sąd.

2. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi i poinformował, że decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ustanowił na rzecz H. Z., B. G. i J. K., prawo użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], uregulowanego w księdze wieczystej; akt notarialny - umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste nie został zawarty.

III. Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Skarga jest zasadna.

3. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy może wnieść skargę w tym przedmiocie - żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oznacza zaś pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego, mającego na celu zakończenie sprawy administracyjnej w formie prawem przewidzianej.

4. Jak wynika z akt sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 141/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. Z., B. G. i J. K., na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] - zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 31 stycznia 1949 r. o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem .

Prezydent W. otrzymał akta w dniu 14 grudnia 2010 r., termin 2 miesięcy mijał zatem z dniem 14 lutego 2011 r.

Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. zawiesił z urzędu postępowanie celem dokonania podziału działki nr [...].

Pismem z dnia 14 lutego 2011 r. skarżący wezwali organ do wykonania wyroku.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. zatwierdził z urzędu projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka na [...].

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Prezydent W., z urzędu, podjął zawieszone postępowanie, natomiast decyzją z dnia [...] marca 2011 r. ustanowił prawo użytkowania wieczystego do działki nr [...], a odmówił odnośnie nieruchomości stanowiącej część działki ewid. nr [...].

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. uchyliło decyzję z dnia [...] marca 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, a Prezydent W. decyzja z dnia [...] października 2011 r. ustanowił prawo użytkowania wieczystego do działki ewid. nr [...].

5. Z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, przy czym, warunek ten jest spełniony, jeżeli wezwanie organu nastąpiło po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego orzeczenia sądowego, co w niniejszej sprawie nastąpiło.

Zauważyć również należy, że z art. 154 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. wynika, że wydanie decyzji po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi, lecz stanowi okoliczność, którą sąd uwzględnia przy wymiarze grzywny.

Art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi zaś, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozstrzygnięcie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent W. zawiesił postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...], celem dokonania podziału działki ewid. nr [...], a następnie sam, własną decyzją zatwierdził z urzędu projekt podziału tej nieruchomości, i podjął zawieszone postępowanie.

Uznać więc należy, iż przy zawieszaniu postępowania na podstawie 97 § 1 pkt 4 kpa nie została spełniona przesłanka umożliwiająca zawieszenie - rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zawieszenie postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 97 kpa przez organ administracji publicznej, który prawomocnym wyrokiem uwzględniającym skargę na bezczynność został zobowiązany do załatwienia sprawy, jest przesłanką nałożenia grzywny przez sąd. Dotyczy to, zdaniem Sądu, również sytuacji, która miała miejsce w niniejszej sprawie - w której organ wprawdzie rozstrzygnął sprawę po podjęciu uprzednio niezasadnie zawieszonego postępowania, lecz z naruszeniem terminu wyznaczonego przez sąd w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, a jak wynika z powyższego, zawieszenie postępowania nie było zasadne.

Podkreślić więc należy, iż podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia organowi administracji publicznej grzywny na podstawie art. 154 § 1 ppsa jest upływ terminu do wykonania wyroku wyznaczonego przez sąd administracyjny do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej.

Jeśli zaś organ nie wykona w zakreślonym terminie wyroku sądu, pozostaje w bezczynności.

Przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy Sąd miał również na uwadze poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniach wyroków z dnia 26 lutego 2008 r. I OSK 1529/07, z dnia 4 marca 2009 r. I OSK 652/08, z dnia 8 kwietnia 2009 r. II OSK 564/08, z dnia 4 marca 2010 r. II OSK 489/09, z dnia 4 listopada 2010 r. II OSK 1767/10, z dnia 1 października 2010 r. I OSK 1166/10 - podzielając je w zupełności.

Przy ustalaniu wysokości grzywny sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym czas pozostawania organu w zwłoce oraz, czy po wniesieniu skargi, a przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd organ wykonał wyrok. Skoro organ, wprawdzie z pewnym opóźnieniem, jednakże sprawę rozstrzygnął, Sąd uznał, że grzywna wymierzona w wysokości 500 zł spełni swą ustawową funkcję.

7. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.