Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1031/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 23(1)
journal: Dz.U. 1974 nr 24 poz 141
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia WSA (del.) Bożena Dziełak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 941/17 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 12 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu 941/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ("WSA") oddalił skargę Skarżącego – A. D., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. ("Dyrektor IAS") z 12 września 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r.

Decyzją tą Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. ("Naczelnik US") z 10 listopada 2015 r., określającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wskazany wyżej okres rozliczeniowy. Zdaniem organów podatkowych Skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze VAT wystawionej 4 stycznia 2013 r. przez K.[...] sp. z o.o. w O.("K.") tytułem świadczenia usług będących przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącego (szycie firan). Faktura ta bowiem nie dokumentowała rzeczywistej transakcji gospodarczej.

2. Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz od Dyrektora IAS kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 145 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – dalej "P.p.s.a., w zw. z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – dalej "O.p.", oraz w zw. z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego ("K.p.c."), przez:

a) niewzięcie przez WSA pod uwagę, w kontekście badania legalności zaskarżonej decyzji, całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jego wadliwą ocenę oraz wyciągnięcie mylnych wniosków, polegające na:

– błędnym przyjęciu, że w sprawie nie doszło do rzeczywistego świadczenia usług na rzecz Skarżącego, i że faktura VAT wystawiona przez K. nie dokumentuje czynności faktycznie dokonanych;

– błędnym założeniu, że istota sporu w sprawie sprowadza się wyłącznie do oceny skuteczności zawartych przez Skarżącego umów "outsourcingu pracowniczego", a w szczególności kto w kontrolowanym okresie był pracodawcą osób wykonujących pracę na rzecz Skarżącego, a tym samym, czy w związku z zawartymi porozumieniami doszło do przejścia zakładu w rozumieniu art. 231 Kodeksu pracy ("K.p.") ze Skarżącego na K., a tym samym czy w kontrolowanym okresie pracodawcą osób wykonujących pracę na rzecz Skarżącego była K.,

– pominięciu przy ocenie materiału dowodowego, jako niemających znaczenia dla sprawy, prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego L. w L. orzekających, że w kontrolowanym okresie Skarżący nie był pracodawcą w stosunku do wcześniej zatrudnionych przez niego pracowników, tj. H. U., A. D., K. S., A. K., I. C. i R. R., wobec faktu, iż nie dotyczą wprost skuteczności przejścia zakładu pracy Skarżącego na nowego pracodawcę, przejęcia pracowników przez K. przy jednoczesnym błędnym twierdzeniu, że osoby te wykonywały pracę na takich samych zasadach i w tym samym miejscu, a podatnik wykonywał czynności należące do pracodawcy bez jakichkolwiek zmian także po zawarciu i wejściu w życie umów z K. (vide str. 15, 16 i 21 uzasadnienia zaskarżonego wyroku),

– błędnym przyjęciu, iż towarzyszącym zawieraniu kwestionowanych umów zamiarem było jedynie przejęcie obsługi kadrowo-płacowej Skarżącego,

– błędnym założeniu, że wynagrodzenia wypłacone pracownikom przez nowe podmioty, tj. R. sp. z o.o. we Wrocławiu ("R."), a następnie K., pochodziły ze środków przekazywanych spółce wcześniej przez Skarżącego,

– błędnym przyjęciu, że Skarżący nie podjął żadnych działań weryfikujących rzetelność K.,

– błędnym przyjęciu, że zawarcie spornych umów (porozumień), na mocy których pracownicy Skarżącego mieli przejść do nowego pracodawcy, a ten z kolei – przy pomocy tych pracowników – miał świadczyć na rzecz Skarżącego usługi, stanowiło działanie zmierzające do uchylenia się od opodatkowania, bądź minimalizacji obciążeń podatkowych,

b) brak faktycznej oceny materiału dowodowego w kontekście należytej staranności Skarżącego przy zawieraniu umów ze spółkami R., a następnie K;

2) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez:

a) niekompletność uzasadnienia zaskarżonego wyroku przejawiającą się faktycznym brakiem odniesienia się do części zarzutów Skarżącego co de facto uniemożliwia w tym zakresie instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, tj. brakiem odniesienia się do zarzutów oraz zgromadzonych w tym zakresie dowodów, że Skarżący był w dobrej wierze i dołożył należytej staranności przy zawieraniu kwestionowanych transakcji;

b) wewnętrznymi sprzecznościami uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającymi na:

– wskazaniu przez WSA, iż nie kwestionuje przedstawionych przez Skarżącego prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego, lecz nie mają one żadnego znaczenia dla sprawy, przy jednoczesnym uznaniu, że kluczową okolicznością było ustalenie kto w kontrolowanym okresie był pracodawcą osób wykonujących pracę na rzecz Skarżącego, a tym samym, czy w związku z zawartymi porozumieniami doszło do przejścia zakładu pracy w rozumieniu art. 231 K.p. ze Skarżącego na K., a tym samym, czy w kontrolowanym okresie pracodawcą osób wykonujących pracę na rzecz Skarżącego była spółka K.,

– powoływaniu się przez WSA z jednej strony na zasadę autonomii prawa podatkowego, a z drugiej zaś strony przypisywanie kluczowej roli kwestii skuteczności przejścia pracowników na nowego pracodawcę w trybie art. 231 K.p., a więc skutków w sferze prawa pracy;

3) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) dalej "u.p.t.u.":

2.1. Dyrektor IAS nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 P.p.s.a.

Skarga kasacyjna Skarżącego, rozpoznana z uwzględnieniem zasady związania podniesionymi w niej zarzutami, okazała się być niezasadna.

3.2. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz w związku z art. 365 § 1 K.p.c.

Przede wszystkim bezpodstawne jest stanowisko skargi kasacyjnej, iż w sprawie błędnie przyjęto, że nie doszło do rzeczywistego świadczenia usług na rzecz Skarżącego i że faktura VAT wystawiona 4 stycznia 2013 r. przez K. nie dokumentuje czynności faktycznie dokonanych.

Uzasadniając ten zarzut Skarżący głównie podniósł, iż Sąd Pracy, wyrokami w sprawach o sygn. akt: [...], [...], [...], [...], [...], [...], prawomocne orzekł, że w okresie objętym rozpoznaną sprawą pomiędzy Skarżącym a jego dotychczasowymi pracownikami, tj. H. U., A. D., K. S., A. K., I. C. i R. R. w okresach wskazanych w sentencjach wyroków, nie istniał stosunek pracy, a zatem kwestia ta jest objęta dyspozycją art. 365 § 1 K.p.c. Przepis ten stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organ państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Odnosząc się do tego argumentu przede wszystkim należy wskazać, że Sądowi pierwszej instancji znane były powyższe wyroki Sądu Pracy i analizując art. 365 § 1 K.p.c. w kontekście tych orzeczeń trafnie stwierdził, że organy podatkowe nie naruszały tego przepisu, a jego norma nie ma wpływu na wynik sprawy.

Należy przypomnieć, co w tym zakresie stwierdził organ odwoławczy:

"Trudno nie zgodzić się z pełnomocnikiem Strony, co do tego, iż wyroki te jednoznacznie wskazują, że pomiędzy ww. pracownikami a A. D. nie istniał stosunek pracy (...). Jednak, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L., nie sposób zgodzić się z dedukcją dokonaną przez pełnomocnika Strony, jakoby było to całkowicie równoznaczne ze wskazaną przez niego okolicznością co do tego, iż:." (str. 42 zaskarżonej decyzji).

Sąd pierwszej instancji natomiast akceptując to stanowisko wskazał, że:

"Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Moc wiążąca orzeczenia wynikająca z regulacji analizowanego przepisu może być rozważana tylko wtedy, gdy rozpoznawana jest inna sprawa niż ta, w której wydano poprzednie orzeczenie oraz gdy kwestia rozstrzygnięta innym wyrokiem stanowi zagadnienie wstępne. Tymczasem należy zauważyć, że w sprawach, w których skarżący przedłożył prawomocne wyroki, Sąd Rejonowy nie rozstrzygał zagadnienia przejścia zakładu pracy skarżącego na nowego pracodawcę. Z wyroków tych, zapadłych z powództwa osób objętych umową ze spółką K.., przeciwko podatnikowi o ustalenie nieistnienia stosunku pracy, wynika, że wskazane w nich osoby i podatnika, we wskazanych okresach (a w jednym przypadku bez wskazywania okresu) nie łączył stosunek pracy. Powyższe okoliczności doprowadziły organ odwoławczy do słusznego wniosku, że z przedłożonych przez skarżącego prawomocnych orzeczeń sądu powszechnego nie wynika wiążące rozstrzygnięcie, że doszło do przejścia zakładu pracy skarżącego na spółkę K. (czy we wcześniejszych okresach na spółkę R. w rozumieniu art. 231 K.p. Twierdzenie skarżącego, że wskazane osoby, w okresach, w których nie były – jak to wynika z prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego – jego pracownikami, stały się pracownikami spółki R., a następnie spółki K., nie znajduje oparcia w treści tych wyroków. Przeciwko temu twierdzeniu skarżącego przemawia również treść decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Odział w L., z których wynika, że w styczniu 2013 r. to podatnik jako pracodawca był płatnikiem składek obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego, rentowego, wypadkowego i chorobowego, pracowników objętych umową z 1 listopada 2012 r. ze spółką K." (str. 15-16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Powyższe stwierdzenia organu odwoławczego oraz Sądu pierwszej instancji w żaden sposób nie wskazują, że w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia art. 365 § 1 K.p.c., gdyż trafnie w stanowiskach tych podniesiono, że z przedmiotowych wyroków Sądu Pracy nie wynika, że wymienione w nich osoby były pracownikami R., a następnie K.

Ponadto kwestia istnienia, czy też nieistnienia stosunku pracy pomiędzy osobami wskazanymi jako powodowie w tych wyrokach nie ma decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, w której spornym jest, czy Skarżący miał prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturze VAT z 4 stycznia 2013 r. wystawionej przez K., w której to fakturze wskazano usługę "zgodnie z umową z dnia 01 listopada 2012 r.".

3.3. Dla rozstrzygnięcia tego zagadnienia istotnymi są ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie w zakresie tego, czy K. faktycznie świadczyła na rzecz Skarżącego, jak to stwierdzono w § 1 pkt 1 ww. umowy o świadczenie usług zawartej przez niego z tą spółką – usługi będące przedmiotem działalności Skarżącego, tj. "usługi polegające na szyciu firan".

W tym zaś zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji, co do braku podstaw kwestionowania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych przez organy podatkowe, w kontekście prawidłowości zebrania materiału dowodowego sprawy oraz jego oceny – jest w pełni prawidłowe.

Co przy tym istotne, argumentacja skargi kasacyjnej w żadnym zakresie nie wskazuje, w czym konkretnie składający skargę kasacyjną upatruje naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 145 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Argumentacja skargi kasacyjnej sprowadza się de facto do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji co do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Zgromadzony natomiast w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza zeznania pracujących u Skarżącego osób, wskazuje jednoznacznie, że w zasadzie nie nastąpiły żadne zmiany w ich pracy: "przejęci pracownicy" zobowiązani zostali do stosowania się do merytorycznych wskazówek osób wyznaczonych przez Skarżącego, do którego również należała decyzyjność w zakresie warunków ich zatrudnienia: rodzaju pracy, miejsca pracy i czasu jej wykonywania (lub niewykonywania – urlopy) oraz stawki wynagrodzenia (jego wysokości), a także kontrola pracowników.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że rola K., tak jak poprzednio rola R., ograniczała się jedynie do stworzenia pozorów szeroko rozumianej obsługi kadrowo-księgowej, na zasadach właściwych dla tzw. biur rachunkowych, w tym głównie obsługi "przejętych" pracowników w zakresie wypłacania im wynagrodzeń, o wysokości których faktycznie decydował Skarżący, przesyłając niezbędne dane dotyczące ich zatrudnienia.

W żadnym natomiast zakresie K. nie realizowała usług, do wykonania których zobowiązała się umową o świadczenie usług zawartą ze Skarżącym, tzn. usług będące przedmiotem działalności Skarżącego, a zatem usług polegających na szyciu firan.

Usługi te w dalszym ciągu wykonywał na rzecz swoich klientów Skarżący, w oparciu o swoje składniki majątkowe: budynki, maszyn, urządzenia konieczne do realizacji usług polegających na szyciu firan, tzn. niezbędnych do prowadzenia działalności w zakresie wynikającym ze spornej umowy o świadczenie usług z 1 listopada 2012 r. Z umowy tej nie wynika aby ww. składniki majątkowe firmy Skarżącego były jej przedmiotem, a bez nich K. nie mogła wykonywać przedmiotowych usług szycia firan (w umowie zawarto jedynie zapis, że "Usługobiorca udostępni bezpłatnie Usługodawcy niezbędny sprzęt zgodnie ze standardami obowiązującymi u niego dla danego stanowiska pracy").

3.4. Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że przedmiotową umową o świadczenie usług stworzono sztuczną konstrukcję "przejęcia pracowników" zatrudnionych u Skarżącego, a następnie "ponownego oddelegowania" ich do pracy w jego firmie, co abstrahując od sztuczności tej konstrukcji, w żadnym zakresie nie wyczerpuje znamion wykonywania przez K. usług będących przedmiotem działania Skarżącego, polegających na szyciu firan, co miało być przedmiotem powyższej umowy, a dokumentowane było zakwestionowaną fakturą.

3.5. Ponadto, kwota wykazana w fakturze wystawionej przez K., wynikająca z przedmiotowej umowy zawartej ze Skarżącym, obejmuje jedynie koszty wynagrodzeń brutto pracowników "przejętych" od Skarżącego, w tym składki na ubezpieczenie społeczne, składki na ubezpieczenie zdrowotne, zaliczki na podatek, polisy ubezpieczeniowe, z uwzględnieniem rabatu w wysokości 40% kosztów na które składają się składki ZUS oraz podatek od wynagrodzeń, a więc w żadnym zakresie nawet nie odnosi się do wynagrodzenia, jakie byłoby należne tej spółce z tytułu usług szycia firan, które miały być wykonywane na podstawie tej umowy.

3.6. Trafnie zatem w niniejszej sprawie ustalono, że w sytuacji, gdy ze stanu faktycznego tej sprawy wynika jednoznacznie, że K. nie przejęła i nie realizowała usług szycia firan na rzecz firmy Skarżącego, w tym też środków materialnych, za pomocą których zadania te były realizowane, a jedynie pozornie przejęła obowiązki formalne, dokumentacyjne i zgłoszeniowe dotyczące jego pracowników – w sprawie tej:

– nie miało miejsca przekazanie przez Skarżącego na rzecz K. części przedsiębiorstwa w trybie art. 231 K.p., w tym osób u niego zatrudnionych,

– ze środków pieniężnych Skarżącego opłacano wynagrodzenia osób świadczących u niego pracę za pośrednictwem jedynie rachunków bankowych K.,

– wykonywane przez te osoby usługi szycia firan z wykorzystaniem materiałów, maszyn, narzędzi Skarżącego, pod jego kierownictwem i nadzorem oraz w ramach jego infrastruktury budowlanej, stanowiły tym samym usługi realizowane przez niego na rzecz jego odbiorców.

3.7. Przy wykładni art. 231 K.p. nie można pominąć dorobku wspólnotowego (acquis communautaire), w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE"), które wskazuje na zależność skuteczności transferu zakładu pracy (art. 231 K.p.) od charakteru działalności prowadzonej przez pracodawcę. Chodzi o to, czy jest to jednostka, której decydującym elementem są pracownicy i ich kwalifikacje, czy jest to jednostka, o której de facto decydują składniki materialne. Jeśli jednostka opiera się na pracownikach, to przejście może nastąpić bez przenoszenia majątku. Jako typowe przykłady wymienia się wówczas rodzaj przedsięwzięcia polegającego na sprzątaniu, czy też dozorze. Natomiast gdy funkcjonowanie podmiotu opiera się na składnikach materialnych, formalne przejęcie pracowników nie jest wystarczające dla transferu. Obowiązek przejęcia składników majątkowych, które pozwalają normalnie prowadzić (kontynuować) działalność gospodarczą jest w takim wypadku konieczny i znajduje akceptację również w orzecznictwie TSUE zapadłym na tle poprzednio obowiązującej dyrektywy 77/187/EWG dotyczącej przejścia zakładu pracy (por. wyroki TSUE z: 25 stycznia 2001 r., C-172/99, (...) v[...]; z 20 listopada 2003 r. C-340/01, [...]).

W konsekwencji tego Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko organów podatkowych, iż nie doszło do przejścia na podstawie art. 231K.p. pracowników Skarżącego do nowych pracodawców (mimo wystąpienia formalnych działań wizualizujących to przejście: wyrejestrowanie pracowników z ubezpieczenia społecznego jako pracowników Skarżącego i zgłoszenie ich przez K.; wypłata wynagrodzenia za pracę była realizowana przez tą spółkę, choć dopiero w momencie uzyskania płatności od Skarżącego). O tym, czy dochodzi do spełnienia przesłanek zawartych w art. 231 § 1 K.p. nie decydują umowy i porozumienia zawarte między stronami, ale okoliczności faktyczne identyfikujące normatywne pojęcie przejścia zakładu pracy. Jak wskazano powyżej, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przekazania K. substancji majątkowej służącej realizacji zadań Skarżącego, wskutek czego pracownicy wykonywali pracę za pomocą majątku będącego w jego dyspozycji i na jego rzecz. Ponadto pracownicy mimo formalnej umowy o pracę z K. nie wykonywali pracy pod jej kierunkiem i na jej rzecz. To Skarżący stale pełnił wobec nich funkcje kierownicze i nadzorcze. Wszystkie czynności kierownicze, zależność co do czasu, miejsca i sposobu wykonania pracy, a także okresy urlopów, podlegały Skarżącemu.

3.8. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że sporna umowa została wykonana jedynie co do formalnego wykazania "przejęcia" pracowników Skarżącego, a w żadnym razie w zakresie, o jakim stanowiła umowa o świadczenie usług pomiędzy Skarżącym a K., tj. usług polegających na szyciu firan.

3.9. W konsekwencji tego, skoro powyższe niepodważone niczym okoliczności wskazują, że sporne usługi (szycie firan) wykonywane były przez Skarżącego, a nie K., zakwestionowana faktura tej spółki wystawiona na rzecz Skarżącego z tytułu usług, których spółka ta nie wykonała, nie mogą być podstawą odliczenia przez Skarżącego podatku naliczonego, z uwagi na treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Tym samym za bezpodstawny uznać należy zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 86 ust. 1 u.p.t.u.

3.10. Nie można się przy tym zgodzić z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, że Skarżący "przez cały okres współpracy z firmami R. i K.U. działał w dobrej wierze, będąc nieświadomym nieprawidłowości, jakie firmy te dopuściły się względem ZUS".

W sprawie tej nie chodzi bowiem o to, czy Skarżący był nieświadomy tego, iż powyższe spółki (a dokładnie K.) nie odprowadzały składek ZUS należnych od "przejętych" pracowników, lecz o to, iż był świadomy tego, że sporne usługi szycia firan były w dalszym ciągu realizowane przez niego, z wykorzystaniem jego środków materialnych oraz dotychczasowych pracowników, których "przejęcie" przez ww. spółki maiło charakter jedynie pozorny i nie wywołało żadnych skutków prawnych i faktycznych. W takim zaś przypadku nie może być mowy o jakiejkolwiek dobrej wierze Skarżącego oraz braku świadomości tych okoliczności.

3.11. W świetle powyższego nie ma także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., jako że wbrew stanowisku skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest w pełni kompletne i wewnętrznie niesprzeczne. WSA prawidłowo wskazał, że autonomia prawa podatkowego pozwala organom podatkowym na czynienie ustaleń istotnych z punktu widzenia tegoż prawa, analizując głównie sferę faktyczną ustalonych okoliczności skutkujących w zakresie tego prawa, z posiłkowym jedynie znaczeniem ich skutków w sferze innych gałęzi prawa. Jest to szczególnie istotne w zakresie podatku od towarów i usług jako regulacji implementowanej na podstawie dyrektywy unijnej, wymagającej jego jednolitego rozumienia we wszystkich państwach unijnych, niezależnie od ich wewnętrznych regulacji w przedmiocie innych gałęzi prawa. Oczywiście, tak jak w tej sprawie, należy uwzględniać skutki zawarcia spornych umów na tle prawa pracy, lecz dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy donioślejsze znaczenie mają poczynione w niej ustalenia faktyczne, z uwzględnieniem powyższych skutków prawnych ww. umów w sferze prawa pracy, jako jednej z okoliczności wymagającej oceny w aspekcie ich wpływu na zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług. W tym świetle nie ma żadnej sprzeczności w stwierdzeniach Sądu pierwszej instancji co do znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wyroków Sądu pracy oraz skuteczności przejścia pracowników do nowego pracodawcę w trybie art. 231 K.p.

3.12. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącego, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.