Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 663/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej uchyla zaskarżoną decyzję w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu wniosku W. K. o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ działał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.; dalej "u.d.p.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej "u.t.d..").

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lutego 2012 r. około godziny 12:40, na autostradzie A[...] w okolicy S. – K. został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez W. K. Pojazd jechał do serwisu firmy [...] do G. autostradą A[...]. Pojazd został zatrzymany do kontroli, ponieważ w toku przejazdu po autostradzie A[...] na odcinku K. ([...]) – węzeł K., urządzenie DSRC (skaner) zainstalowane w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego, nie wykryło urządzenia służącego do poboru opłat elektronicznych (jednostki pokładowej viabox). W toku kontroli ustalono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony, natomiast pojazd poruszał się odcinkiem drogi, na którym pobiera się opłatę elektroniczną. Powyższe potwierdza fotografia sporządzona przez bramownicę o nr [...], zainstalowaną w pasie drogowym ww. odcinka drogi płatnej. która o godz. 12:29:02 w dniu [...] lutego 2012 r. zarejestrowała incydent typu "Brak komunikacji z OBU, brak kontraktu". Przedmiotowy incydent zarejestrowano pod nr [...].

Odcinek drogi, po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu, został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 4. ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zespół pojazdów nie posiadał urządzenia viabox. Kierowca kontrolowanego pojazdu oświadczył, że nie posiada urządzenia viabox, oraz że nie wiedział o tym, iż jest odpowiedzialny za posiadanie i używanie takiego urządzenia w pojeździe, który prowadził w chwili kontroli. Ustalono, że kierujący W. K. poruszał się ww. pojazdem po odcinku autostrady A[...] bez uiszczenia obowiązkowej opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej. Sporządzono protokół kontroli nr [...], podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę, oraz kserokopię okazanego dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r., doręczonym bezpośrednio W. K. (dalej zwanego skarżącym) po zakończeniu kontroli, zawiadomiono go o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.

Skarżący, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. wskazał, że samochód, którym się poruszał, należy do Z. w G. Samochód ten nie jest wyposażony w urządzenie viabox i skarżący nie wiedział, że opłata elektroniczna dotyczy pojazdu, którym się poruszał. Pojazd ten porusza się tylko w obrębie gminy G. i służy do wywozu nieczystości stałych, a w dniu [...] lutego 2012 r. jechał z serwisu firmy [...] do G. Skarżący zwrócił się z prośbą o nie wymierzanie kary pieniężnej, gdyż taki incydent pojawił się pierwszy raz, a on nie uchylał się od tej opłaty tylko był jej nieświadomy.

W dniu [...] grudnia 2013 r. do organu wpłynęło pismo Generalnego Dyrektora Dróg krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie budowy krajowego systemu poboru opłat w ciągu autostrady A[...] na odcinku od granicy państwa do węzła K. Zgodnie z informacją zawarta w piśmie, stała organizacja ruchu dotycząca umieszczenia tabliczek typu T-34 została zatwierdzona w dniu 14 września 2011 r. (rzeczywisty termin wprowadzenia organizacji ruchu to 7 października 2011 r.). Stała organizacja ruchy dotycząca ustawienia znaku D-39a została zatwierdzona w dniu 18 października 2011 r. (rzeczywisty termin wprowadzenia organizacji ruchu to 25 listopada 2011 r.). Kontrole oznakowania na przedmiotowym odcinku autostrady A[...] nie wykazały żadnych braków czy nieprawidłowości w ustawieniu oznakowania.

W piśmie z dnia [...] września 2014 r. skarżący wskazał, że w dniu [...] lutego 2012 r. dostał polecenie służbowe dotyczące przeglądu gwarancyjnego samochodu marki [...] do przewozu kontenerów ze śmieciami. Wystawiono mu delegację służbową, kartę drogową oraz książkę serwisową pojazdu. Skarżący zapytał zwierzchnika, czy otrzyma winietę – opłatę za przejazd drogą A[...], na co zwierzchnik odpowiedział że winiety są wycofane i należy jechać na przegląd pojazdu. Skarżący wskazał, że do dnia kontroli jeździł omawianym pojazdem jedynie po drogach gminnych. Nie miał wiedzy o obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Po ww. zdarzeniu miały miejsca nieporozumienia z kierownikiem Z. w G. – właściciela pojazdu i rozwiązano z nim umowę o pracę. Po zdarzeniu kierownik zakupił viabox.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Decyzję wydano w oparciu o art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. oraz art. 104 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu organ powołał się na przepis art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Organ podkreślił, że już sam wjazd na płatny odcinek drogi powoduje, że podmiot staje się korzystającym z dróg publicznych, niezależnie od celu dokonywania przejazdów. Decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z uiszczaniem opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny.

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji. Powtórzył argumentację zawartą w pismach z dnia [...] lutego 2012 r. oraz z dnia [...] września 2014 r.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2014 r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ wskazał, że kierujący pojazdami samochodowymi maja obowiązek znać podstawowy zakres przepisów dotyczących dróg publicznych. Brak wiedzy czy też świadomości w zakresie obowiązującej w Polsce kategorii dróg publicznych czy też opłat elektronicznych nie może być usprawiedliwieniem dla naruszenia przepisów. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych do uznania, że stroną w przedmiotowym postepowaniu jest przedsiębiorstwo Z. w G. Skarżący może się zwrócić z powództwem cywilnym wobec pracodawcy, jeżeli faktycznie zarejestrowane przez system naruszenie powstało wskutek realizacji przez niego obowiązków pracowniczych, a kierujący został narażony na odpowiedzialność administracyjną wskutek zaniedbań pracodawcy.

Organ podkreślił, że w dniu realizowanego przejazdu, tj. w dniu [...] lutego 2012 r. na płatnym odcinku autostrady A[...] były umieszczone tabliczki informacyjne T-34 i D-39a informujące o konieczności dokonania opłaty elektronicznej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Powtórzył zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia [...] września 2015 skarżący podniósł, że z dniem 2 stycznia 2015 r. znowelizowano art. 13k u.d.p., wprowadzając w szczególności zasadę, iż nie kierujący pojazdem a jego właściciel lub posiadacz zobowiązany jest do ponoszenia ewentualnych za uiszczenia opłaty elektronicznej. Nowelizacja była wynikiem uznania wcześniej obowiązujących przepisów za niekonstytucyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. - polegającego przede wszystkim na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

Treść pism składanych przez skarżącego dowodzi, iż nie jest on osobą posiadającą wysoką świadomość prawną, co obligowało tym bardziej do wnikliwej oceny jego stanowiska przy pełnym zachowaniu jego uprawnień procesowych, ze szczególnym uwzględnieniem zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Pomimo swojej nieporadności w ww. zakresie, skarżący konsekwentnie (vide – pisma z dnia [...] lutego 2012 r. oraz z dnia [...] września 2014 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarga) podnosił, iż nie naruszył prawa w sposób świadomy. Jednocześnie nie negował samego faktu poruszania się po drodze objętej obowiązkiem uiszczania opłat elektronicznych mimo niewypełnienia tego obowiązku.

Tego rodzaju argumentacja czyniła koniecznym zbadanie, czy skarżący miał zapewnioną realną możliwość wypełnienia nałożonego na niego obowiązku.

Wskazać należy, że obowiązek ponoszenia opłaty elektronicznej wynika bezpośrednio z cytowanych wyżej przepisów ustawy o drogach publicznych jednakże w stanie faktycznym niniejszej sprawy podstawowe znaczenie ma odpowiedź na pytanie, czy przesłanką wymierzenia kary pieniężnej, określonej w przepisach art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest odpowiednie oznakowanie drogi publicznej, czy też brak takiego oznakowania nie ma wpływu na wymierzenie tej kary.

W świetle art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy po drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym , za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 ha ust. 6 u.d.p.. w dniu 22 marca 2011 r. zostało wydane ww. rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy A i S oraz klasy GP i G - określonych w załączniku nr 1 i 2 do tego rozporządzenia.

Z kolei rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych - Dz. U. Nr 170, poz. 1393 ze zm. (dalej rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych) wydane na podstawie art. 7 ust. 2 p.r.d. określa znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. Konkretne znaczenie znaku, z wyjątkiem znaków ostrzegawczych, wynika z treści danego znaku lub objaśnienia zawartego w treści rozporządzenia. Zgodnie z § 1 ust. 4 w związku z § 2 ust. 4 rozporządzenia napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku. Natomiast stosownie do § 65 ust. 3 tego rozporządzenia umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Przepis ten został dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 124, poz. 705) zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych z dniem 30 czerwca 2011 r.

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 p.r.d., uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, Minister Infrastruktury rozporządzeniem z 3 lipca 2003 r. określił szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181). Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 3 czerwca 2011 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie, ustalono, że tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E - 15c, drogi ekspresowej E - 15d lub innej drogi krajowej E - 15a, występującym samodzielnie (§ 6.3.7.9.).

Jak wynika m.in. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt: II GSK 1467/12: "z unormowań prawnych wynika, że zarządcy dróg zobowiązani zostali do oznakowania dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna tabliczkami T-34. Znaki kierunku i miejscowości wraz z tabliczką T-34, stanowią dla użytkowników dróg informację, na jakiej drodze się znajdują i czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki te jednocześnie umożliwiają uczestnikom ruchu podjąć decyzję, co do wyboru drogi, płatnej bądź bezpłatnej. Oznacza to, że znak drogowy w postaci tabliczki T-34 wskazuje odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata. Przejazd po drodze oznaczonej znakiem T-34 bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej stanowi naruszenie treści tego znaku. W konsekwencji należy uznać, że obok funkcji informacyjnej znak T-34 zawiera zakaz poruszania się po drodze krajowej bez opłaty, a zatem łączy w swojej treści zarówno funkcję informacji, jaki i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 prawo o ruchu drogowym, znaki i sygnały drogowe wyrażają ostrzeżenia, zakazy, nakazy lub informacje. Wykładnia językowa cytowanego przepisy nie daje podstaw do kwestionowania rozwiązania polegającego na połączeniu w treści znaku kilku funkcji."

Czyniąc powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że umieszczona pod znakiem drogowym tabliczka T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym. Brak odpowiedniej informacji o płatnym odcinki drogi, uniemożliwia użytkownikowi drogi zorientowanie się, na jakiej drodze znajduje się i dokonania odpowiedniego wyboru pomiędzy drogą płatną, a alternatywną drogą bezpłatną. Korzystającego w takiej sytuacji z drogi płatnej, nieoznaczonej tabliczką T-34, nie można obciążać odpowiedzialnością za nieuiszczenie opłaty i wymierzać karę pieniężną. Przepis art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. funkcjonuje w określonym otoczeniu prawnym, zatem jego znaczenie powinno być odczytywane w łączności z innymi przepisami i celami, jakie ustawodawca chciał osiągnąć określoną regulacją prawną. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Wyrażona w powołanym art. 2 Konstytucji zasada opiera się, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, na "pewności prawa a więc takim zespole cech przysługujących prawu, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne; umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie ich działania mogą pociągnąć za sobą. Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa, a także prognozowanie działań własnych" (wyrok z 14 czerwca 2000 r., sygn. P 3/00, OTK ZU nr 5/2000, poz. 138).

Podsumowując swoje rozważania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można poprawnie stosować prawa bez ustalenia znaczenia, czyli sensu przepisów prawa i norm prawnych, a więc bez przeprowadzenia ich wykładni. Zgodnie z regułami wynikającymi z art. 2 Konstytucji, warunkiem zastosowania sankcji administracyjnej z art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. jest doprowadzenie do stanu zgodnego z zasadami państwa prawa poprzez odpowiednie oznakowanie drogi, tak, aby korzystający z dróg publicznych mieli świadomość ciążącego na nich obowiązku.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w cytowanym wyżej wyroku.

Mając na uwadze powyższe stwierdzenia i poglądy należy wskazać, iż rolą organu w toczącym się na nowo postępowaniu, będzie zbadanie, czy skarżący miał możliwość zjazdu z drogi, którą się poruszał, po dostrzeżeniu wyżej omówionego znaku informacyjnego T-34, a przed wjazdem na drogę płatną.

Należy bowiem podkreślić, iż gdyby z ustaleń faktycznych wynikło, że po uzyskaniu informacji zawartej w znaku T-34 brak było zjazdu, to należy też konsekwentnie przyjąć, że skarżący nie miał już wówczas możliwości zachowania zgodnego z prawem.

Jeżeli bowiem przyjmujemy, że znak T-34 konkretyzuje obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym, to należy też konsekwentnie przyjąć, że niezbędne jest takie usytuowanie znaku, aby możliwe było wypełnienie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez podmiot do tego zobowiązany. Nie sposób bowiem uznać za prawidłowe takie rozumienie znaczenia tego znaku, aby sam fakt umieszczenia go zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r. (vide - str. 8 zaskarżonej decyzji), nawet bez zapewnienia użytkownikom dróg publicznych zjazdu na drogę bezpłatną, czyli w wypadku braku urządzenia viabox - jedynego możliwego zachowania zgodnego z prawem - stanowił wystarczającą podstawę nałożenia kary pieniężnej za brak opłaty elektronicznej.

Organ administracyjny wobec twierdzenia skarżącego o nieświadomości bezprawności jego zachowania winien w sposób jednoznaczny wyjaśnić, czy w realiach przejazdu skarżący mógł zadośćuczynić spoczywającemu na nim obowiązkowi, który w stosunku do niego powstał wraz z pojawieniem się na drodze znaku T-34.

Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzje stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy.