Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 181/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 74 ust 1 pkt 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 141, art. 144 ust 1, 2
journal: Dz.U. 2016 poz 672
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej Spółki kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 18 lutego 2016 r. Prezydent Miasta K. w oparciu art. 104 i art. 107 § 1 Kpa oraz art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 82 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 353, zwanej dalej ustawą lub ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku), po rozpatrzeniu wniosku inwestora – półki [A] sp. z o.o. z siedzibą w D. z dnia 4 września 2012 r. – w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: "[...]", określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji tego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, realizowanego na działkach o numerach ewidencyjnych 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, (k.m. [...], obręb: S.), zlokalizowanych w D. w rejonie ul. [...].

Określił w niej m.in.: 1) warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich; 2) wymagania dotyczące ochrony środowiska, które należy uwzględnić w projekcie budowlanym lub w zgłoszeniu robót budowlanych; 3) sposób realizacji obowiązków w zakresie zapobiegania i ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 4) dodatkowe obowiązki przeprowadzenia i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego i emisji zanieczyszczeń do powietrza.

W uzasadnieniu decyzji omówił szczegółowo przebieg postępowania, stanowisko organów współdziałających, ustosunkował się do uwag i zarzutów zgłaszanych przez strony i uczestniczące w postępowaniu organizacje społeczne oraz przedstawił argumenty przemawiające jego zdaniem za wydanym rozstrzygnięciem.

Charakterystyka przedsięwzięcia została przedstawiona w załączniku do tej decyzji.

Odwołania od tej decyzji wniosły: Stowarzyszenie [B] z siedzibą w D., Stowarzyszenie [C] z siedzibą w D. oraz Stowarzyszenie [D] z siedzibą w S., wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, jako wydanej ich zdaniem z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

Po rozpoznaniu tych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchyliło w całości w/w decyzję Prezydenta Miasta K. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W obszernym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia przestawiło przebieg czynności procesowych podjętych przez organ pierwszej instancji oraz przywołało treść mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego. Dokonując w związku z treścią tych przepisów oceny objętej odwołaniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdziło, że zakres popełnionych przez organ pierwszej instancji naruszeń prawa oraz konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, uniemożliwia eliminację tych naruszeń w postępowaniu odwoławczym, co uzasadnia wydanie decyzji kasatoryjnej.

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że z dniem 1 stycznia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r. poz. 1133). Na mocy jej art. 7pkt 5 lit. a) tiret pierwszy do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku został dodany pkt 3a o treści: "załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia." Z datą 1 stycznia 2015 r. załącznik taki stał się elementem obligatoryjnym, dołączanym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pomimo tego organ pierwszej instancji nie wezwał inwestorki do uzupełnienia wniosku o ten dokument i rozpoznał sprawę przy jego braku. Z uwagi na charakter tego uchybienia nie może ono być usunięte na etapie postępowania odwoławczego. Z tego powodu konieczne jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ ten winien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 50 Kpa. W konsekwencji winien doprowadzić do sytuacji, w której wniosek strony, który zainicjował postępowanie w sprawie, będzie zawierał wszystkie elementy wymagane w świetle przepisów prawa obowiązujących na dzień wydania orzeczenia w toku ponownego rozpatrywania sprawy.

Dalej SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie ustalił właściwie stron postępowania błędnie przyjmując, że zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do działek inwestorki, na których inwestycja będzie realizowana, co ma wnikać ze znajdującej się w aktach kopii mapy ewidencyjnej. W aktach znajduje się złożony przez inwestorkę wypis z rejestru gruntów z dnia 31 stycznia 2013 r. obejmujący jedynie działki na których ma być realizowane przedsięwzięcie oraz działki bezpośrednio sąsiadujące z tym terenem. Z karty informacyjnej i raportu oddziaływania na środowisko wynika jednak szerszy zakres tego oddziaływania. Przy ustalaniu stron postępowania należało bowiem uwzględnić również oddziaływanie, które nie przekracza obowiązujących norm czego Prezydent Miasta K. nie uczynił. Fakt zastosowania w sprawie treści art. 49 Kpa w zw. z treścią art. 74 ust. 3 ustawy nie zwalnia z ustalenia wszystkich stron postępowania z uwzględnieniem także oddziaływania normatywnego, obejmującego m.in. oddziaływanie hałasu i pyłów stłuczki szklanej. Tym samym zdaniem SKO Prezydent Miasta K. naruszył uprawnienia szeregu właścicieli działek znajdujących się z zasięgu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia do udziału w toczącym się postępowaniu. Zostało to spowodowane błędnym ustaleniem zasięgu jego oddziaływania. Chodzi przy tym o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenie mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony. Z tego też powodu zdaniem SKO organ pierwszej instancji będzie zobowiązany jeszcze raz przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie i ustalić prawidłowo krąg stron przedmiotowego postępowania, a następnie zapewnić im czynny udział w postępowaniu.

Nieprawidłowe określenie kręgu stron postępowania stanowi kwalifikowaną wadę procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa).

Zdaniem SKO z naruszeniem treści art. 107 § 3 Kpa organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do wszystkich wymienionych (zamieszczonych) w osnowie decyzji warunków realizacji objętego nią przedsięwzięcia. Bez przedstawienia uzasadnienia nie uwzględnił również w znacznej części opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. Nadto, z naruszeniem art. 106 § 1 organ pierwszej instancji zmodyfikował dokonane przez organ współdziałający uzgodnienie w części sformułowanych wniosków. Z akt nie wynika przy tym, aby nastąpiło to z udziałem organu uzgadniającego.

Z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 Kpa oraz art. 7 i art. 77 Kpa nie dokonał również własnych ustaleń i analizy gdy chodzi o zgodność przedsięwzięcia z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S. w rejonie [...], [...], [...] i [...] (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r.). Działki objęte planowaną inwestycją znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 8PU – przeznaczenie pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz zabudowę usługową. Zgodnie z § 25 ust. 2 ww. uchwały na ternie oznaczonym na rysunku planu symbolem 8PU dopuszcza się realizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jak również przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko pod warunkiem, że oddziaływanie na środowisko realizowanego przedsięwzięcia nie przekroczy granicy terenu lub nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Jednocześnie § 15 ust. 4 pkt 3 wprost dopuszcza na tym terenie lokalizację obiektów związanych z odzyskiem surowców z materiałów.

Przyjmując, że planowane przedsięwzięcie nie narusza treści planu organ pierwszej instancji błędnie przyjął, że jego oddziaływanie nie przekroczy terenu do którego inwestorka ma tytuł prawny. Oparł się przy tym w tym względzie jedynie na treści pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miejskiego w D. z dnia [...] r., znak [...].

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO reprezentowana przez adwokata [A] Sp. z o.o. w D. wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła, że decyzja została wydana z naruszeniem:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 2 Kpa w zakresie w jakim SKO orzekło o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania mimo, że zakres sprawy wyjaśniony został przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący i nie zachodziły przesłanki uzasadniające konieczność prowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w odniesieniu do okoliczności mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie;

b) art. 49 Kpa w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez przyjęcie, że w sytuacji gdy stron postępowania jest więcej niż dwadzieścia, a przepis prawa materialnego zezwala na stosowanie uproszczonej procedury doręczeń pism w drodze obwieszczenia, organ i tak obowiązany jest ustalić imiennie każdą ze stron postępowania i sporządzić na potrzeby akt sprawy wykaz takich stron.

c) art. 7 i 77 § 1 Kpa w zakresie w jakim SKO przyjęło, że stan faktyczny sprawy w zakresie ustalenia przez organ pierwszej instancji zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie został należycie i wyczerpująco wyjaśniony;

d) art. 28 Kpa w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o udostępnianiu informacji poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie;

e) art. 107 § 3 Kpa w zakresie w jakim SKO w ogóle nie uzasadniło zarzutu nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji części opinii organu współdziałającego – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. poprzestając na samym lakonicznym sformułowaniu zarzutu;

2. prawa materialnego, przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w brzmieniu obowiązującym w dniu 18 lutego 2016 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia musiał być odrębnym dokumentem, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie zasięg oddziaływania przedsięwzięcia przedstawiony został graficznie na kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, znajdującej się już w aktach sprawy i z której wynikało, że zasięg oddziaływania przedsięwzięcia ogranicza się do terenu będącego w posiadaniu inwestora, co uzasadniało odstąpienie przez Prezydenta Miasta K. od wzywania skarżącej do uzupełnienia wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie po wejściu w życie ustawy dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw;

b) art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zw. z art. 106 § 1 Kpa zakresie w jakim SKO przyjęło, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił znacznej części opinii organu współdziałającego – Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D.

W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że decyzja organu pierwszej instancji zawierająca wszystkie wymagane przepisami elementy została sformułowana w oparciu o pełny raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (wielokrotnie uzupełniany). Objęta nią inwestycja nie narusza obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Sformułowany przez SKO zarzut naruszenia art. 74 ust. 1 pkt 3 a ustawy opiera się na nieaktualnym brzmieniu tego przepisu. Zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został ustalony prawidłowo w oparciu o raport jego oddziaływania na środowisko. Z punktu widzenia ochrony środowiska istotne jest przy tym natężenie (wielkość) niepożądanych emisji. Nie może ono poza granicami terenu do którego inwestor ma tytuł prawny, przekraczać standardów ustalonych zgodnie z przepisami prawa ochrony środowiska, który to wymóg został w sprawie dochowany. Wynika to z art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm., zwanej dalej p.o.ś.). Oznacza to jednocześnie, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił strony postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując co do zasady stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem w większości należy podzielić sformułowane w niej pod adresem zaskarżonej decyzji zarzuty.

Analiza treści art. 74 ust. 1, ust. 1a i ust. 1b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku daje podstawę do stwierdzenia, iż wolą prawodawcy było dołączenie do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach załączników o jakich mowa w ust. 1 pkt 3 i pkt 3a tej ustawy, jako odrębnych dokumentów. Zgodzić się też trzeba w tym względzie ze stanowiskiem SKO, że wymóg ten powinien być oceniany na dzień wydania decyzji środowiskowej. Wbrew stanowisku strony skarżącej brak przepisów przejściowych gdy chodzi o zastosowanie dodanego z dniem 1 stycznia 2015 r. do ustawy art. 74 ust. 1 pkt 3a w brzmieniu "3a załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia" oznacza, że przepis ten miał zastosowanie również w niniejszej sprawie (a to zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 kolejnej ustawy zmieniającej z dnia 9 października 2015 r. – Dz. U. z 2015 r. poz. 1936), chociaż w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta K. miał już inną treść.

Wbrew stanowisku SKO niedołączenie tego załącznika przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji nie stanowiło jednak samo przez się braku skutkującego zastosowaniem w sprawie treści art. 138 § 2 Kpa. Brak ten powinien być bowiem oceniany poprzez jego wpływ na prawidłowe załatwienie sprawy przez wydanie kończącej ją decyzji środowiskowej. Pod tym względem z naruszeniem treści art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa brak ten nie został on przez SKO oceniony. W tym względzie należy zważyć, że w istocie załączniki do wniosku wymienione w art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy mają bardzo zbliżoną treść (poza zapisem mapy w formie elektronicznej). Chodzi mianowicie o przedstawienie na odpowiedniej mapie w czytelny sposób terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie oraz terenu (obszaru) na który będzie ono oddziaływać. Nie można zatem wykluczyć, że dane te będzie można ustalić w dostateczny sposób już w oparciu o dokument o jakim mowa w pkt 3 analizowanego przepisu. Wtedy też brak dokumentu o jakim mowa w jego pkt 3a nie mógłby mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym samym nie stanowiłby przeszkody w wydaniu kończącej sprawę decyzji. Niezależnie od tego, wbrew stanowisku SKO, w związku z treścią art. 15 Kpa, brak w tym zakresie mógł być uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego w trybie art. 136 Kpa.

W świetle treści art. 49 Kpa w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 107 § 1 Kpa Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie spoczął na organie pierwszej instancji obowiązek dokładnego ustalenia i wymienienia w decyzji stron postępowania w rozumieniu tych przepisów i art. 28 § 1 Kpa. W tym zakresie należy podzielić pogląd wyrażany w powołanych w skardze wyrokach sądów administracyjnych, że w sprawach w którym ma zastosowanie art. 49 Kpa nie ma obowiązku imiennego ustalenia w toku postępowania i wymienienia w decyzji wszystkich stron postępowania. Obowiązek taki byłby zresztą w wielu sprawach praktycznie niewykonalny, gdy zważy się na znaczny w wielu sprawach teren oddziaływania danego przedsięwzięcia, mogący obejmować np. przy obszarach ograniczonego użytkowania (wokół lotnisk czy przy strefach przemysłowych) kilka czy kilkanaście tysięcy podmiotów, których liczba i skład może podlegać ciągłej zmianie (umowy cywilne, spadkobrania).

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zostało też w wystarczający sposób wskazane i uzasadnione zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko co do niewłaściwego określenia przez organ pierwszej instancji obszaru (terenu), zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy, na który będzie oddziaływać objęte postępowaniem przedsięwzięcie.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie podziela wyrażanego w orzecznictwie oraz zajętego w zaskarżonej decyzji stanowiska, że chodzi w tym przypadku o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Określenie tak definiowanego obszaru ( zakresu) oddziaływania inwestycji nie jest bowiem w oparciu o obiektywne czynniki możliwe i tym samym nie nadaje się do podlegającej ocenie kontroli. Bardzo często byłoby oparte na subiektywnych (niezmierzalnych) odczuciach danego podmiotu, np. w przypadku zanieczyszczeń odorowych dla których brak norm dopuszczalnego poziomu. W tym zakresie Sąd przychyla się m.in. do stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 794/16, że w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wystarczające (zasadne) dla wykazania przymiotu strony powoływanie się na interes prawny wynikający z ochrony własności przed immisjami pośrednimi. W tym zakresie właściwa jest droga cywilna. Kwestia przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 i art. 49 Kpa oraz art. 74 ust. 3 pkt 1 ustawy, w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest zresztą tożsama z kwestią z zakresu obszaru oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy. Nie jest zatem wykluczone wykazanie przymiotu strony postępowania przez podmiot, którego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu tych przepisów.

Co do przesłanek wyznaczenia tego obszaru na użytek postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej Sąd przychyla się do stanowiska zawartego w skardze. Jest ono bowiem oparte na obiektywnych kryteriach wynikających z treści art. 112, art. 141 i art. 144 p.o.ś.

Niewątpliwie prawie każda inwestycja i eksploatacja związanej z nią instalacji lub urządzenia oddziaływuje na środowisko. Oddziaływania tego najczęściej nie można w całości wyeliminować i zakaz taki nie wynika z obowiązujących przepisów. Jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, co do zasady zakaz dotyczy jedynie przekraczania standardów jakości środowiska, a więc przekraczania standardów emisyjnych wynikających z obowiązujących norm. W odniesieniu do tych norm należy też odnieść przewidywany obszar oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w rozumieniu art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy. Tylko przy takim rozumowaniu jego wyznaczenie jest oparte na obiektywnych podstawach i tym samym w ogóle możliwe. Jak inaczej wyznaczyć bowiem np. zakres emisji hałasu względnie zakres rozprowadzania gazów lub pyłów, zależny w wielu przypadkach od różnych zmiennych i niedających się czasami przewidzieć oraz obliczyć czynników, takich jak warunki atmosferyczne (opady, siła i kierunek wiatru) czy też tło akustyczne, względnie od trudnych do przewidzenia jednostkach zachowań człowieka (np. użycia klaksonu).

Odmienne, zawarte w tym względzie w zaskarżonej decyzji stanowisko SKO nie zasługuje na akceptację. Tym samym należało stwierdzić, że nie zostało dostatecznie wykazane i uzasadnione stanowisko SKO, iż przyjęty przez organ pierwszej instancji zasięg oddziaływania inwestycji na środowisko został ustalony nieprawidłowo i niezgodnie z treścią karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz z treścią raportu oddziaływania na środowisko. Stanowisko to zostało bowiem oparte głównie na błędnym zdaniem Sądu zapatrywaniu, że chodzi w takim przypadku o każde oddziaływanie, a nie tylko takie które przekracza standardy (określone normy) jakości środowiska. SKO nie wzięło też w tym względzie pod uwagę stanowiska Regionalnej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko zawartej w jej piśmie z dnia 23 września 2015 r. To niewłaściwe zapatrywanie legło też u podstaw sformułowanych przez SKO wątpliwości co do zgodności objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego z treścią § 25 ust. 2 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym oddziaływanie na środowisko realizowanego przedsięwzięcia nie powinno przekraczać granicy terenu lub nieruchomości, do której prowadzący działalność posiada tytuł prawny. Również bowiem przy wykładni tego przepisu planu należało mieć na uwadze nie jakiekolwiek oddziaływanie, a oddziaływanie przekraczające określone przepisami normy.

Sąd nie podziela też stanowiska SKO, że co do przedmiotowej zgodności z obowiązującym planem miejscowym organ pierwszej instancji nie dokonał własnych ustaleń. Z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta K. wynika bowiem jednoznaczne stanowisko tego organu o zgodności zamierzenia z planem miejscowym. Stwierdzenia tego nie może podważać okoliczność, że zostało ono wyrażone z powołaniem się głównie na treść pisma Zastępcy Wydziału Urbanistyki i Architektury UM w D. z dnia [...] r., w sytuacji gdy organ pierwszej instancji wypływające z tego pisma wnioski i ich motywy uznał za własne.

Biorąc pod uwagę treść decyzji organu pierwszej instancji oraz treść wydanego w trybie art. 106 § 1 Kpa postanowienia uzgadniającego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] r. brak jest też podstaw do przyjęcia, że w decyzji tej doszło, w części sformułowanych wniosków, do zmodyfikowania dokonanego przez organ współdziałający uzgodnienia. SKO stawiając ten zarzut z naruszeniem treści art. 80 i art. 107 § 3 Kpa nie wyjaśniło przy tym o jakie konkretnie modyfikacje chodzi. Podobnego naruszenia dopuściło się SKO gdy chodzi o zarzut nieuwzględnienia przez organ pierwszej instancji znacznej części opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z dnia 30 maja 2015 r., która dodatkowo nie była przecież dla Prezydenta Miasta K. wiążąca. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji (str. 59 decyzji) wynika przy tym, że treść tej opinii organ ten analizował i wziął pod uwagę przy jej wydawaniu.

Wobec powyższego sformułowane w skardze zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego należało uznać za zasadne.

Z tych też względów zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznawaniu przez SKO odwołań wynikają wprost z przedstawionych wyżej rozważań Sądu.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.).

ec