Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 526/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i art. 27 ust. 4
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Kazimierz Włoch Sędziowie NSA Bożena Wieczorska /spr./ Asesor Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 16 stycznia 2007r. sprawy ze skargi "A" w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, marzec, czerwiec, lipiec i grudzień 2001r. - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 526/06

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) maja 2006 roku (nr (...)) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) grudnia 2005 roku (znak: (...)), którą określono W. D. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "A" w O. J. prawidłową wysokość zwrotu podatku od towarów i usług: za miesiąc luty 2001r. w kwocie 19.151 zł, za miesiąc marzec 2001r. w kwocie 18.263 zł, za miesiąc czerwiec 2001r. w kwocie 19.106 zł, za miesiąc lipiec 2001r. w kwocie 23.571 zł, za miesiąc grudzień 2001r. w kwocie 8.310 zł.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że W. D. prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu międzynarodowego i spedycji, a także sprzedaży paliw płynnych i akcesoriów samochodowych na wynajmowanej stacji paliw. W wyniku postępowania kontrolnego, wszczętego w dniu 15 listopada 2004 roku w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości i terminowości wpłacania podatków stanowiących dochód budżetu państwa, budżetu gminny oraz państwowych funduszy celowych za 2001 rok, z wyłączeniem rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące IV, V, VIII, X 2001 roku, a zakończonego doręczeniem kontrolowanemu protokołu w dniu 10 marca 2005 roku(do którego wniesiono zastrzeżenia), ustalono, iż w kontrolowanym okresie w zakresie podatku VAT W. D. prowadził ręcznie ewidencje zakupu, w których ujmował faktury VAT dotyczące zakupów towarów i usług oraz pozostałe koszty oraz podatek VAT naliczony wynikający z tych dokumentów. Na podstawie tych rejestrów dokonywano obliczenia kwot podatku naliczonego za poszczególne okresy rozliczeniowe, które następnie przenoszono do deklaracji miesięcznych podatku od towarów i usług.

Organ kontroli, na podstawie zapisów z tabeli amortyzacyjnej na rok 2001 ustalił, że podatnik posiadał w 2001 roku tabor samochodowy, w którego skład wchodziło 13 ciągników siodłowych oraz 16 naczep i w związku z tym ewidencjonował koszty związane z utrzymaniem sprawności tych środków transportowych oraz ich eksploatacją. Istotną część kosztów eksploatacji tych środków stanowiły koszty paliwa oraz zakup innych materiałów potrzebnych do świadczenia usług transportowych takich jak oleje, opony. Ponadto w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej ustalono, iż do kosztów zaliczone zostały wydatki związane z naprawami oraz remontami posiadanego taboru samochodowego służącego do świadczenia usług transportowych. Organ kontroli ustalił, iż podatnik obciążył koszty i wykazał w rejestrach zakupu VAT kwotę 159.150,00zł netto z tytułu faktur wystawionych przez "B" - J. W., przy czym za miesiące objęte zakresem postępowania, kwota ta wynosi 130.650,00zł netto oraz kwotę 28.743,00zł podatku naliczonego.

W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej w "B" - J. W. ustalono, iż faktury wystawione przez "B" - J. W. na rzecz "A" nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych. Uzasadniając powyższy wniosek wskazano m. in. na następujące fakty:

- J. W. nie miał możliwości realizowania takich usług, bądź nie miał możliwości uczestniczenia w ich realizacji, w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, jakie wskazał w toku kontroli podatkowej, tj. w garażu przy budynku mieszkalnym położonym w D.,

- ustalono rozbieżności w wysokościach kwot za świadczone podobne usługi pomiędzy należnościami wynikającymi z faktur wystawionych dla "A", a kwotami należności wynikającymi z faktur wystawionych na rzecz innych kontrahentów,

- ustalono kilkukrotny wzrost przychodów z tytułu świadczonych usług, a zarazem kilkukrotny spadek zużycia energii elektrycznej w zakładzie,

- stwierdzono występowanie braku korelacji pomiędzy wykazanym przychodem w 2001r., a zużyciem energii elektrycznej w tym okresie,

- stwierdzono brak dokumentów zakupu zarówno nowych, jak i używanych części mających służyć realizowanym usługom,

- ustalono rozbieżności pomiędzy zeznaniami J. W. a opisem zdarzeń na fakturach, dokonanych przez W. D., a dotyczących wyjazdów J. W. do Niemiec w celu naprawy samochodu i naczepy firmy "A",

- ujawniono sprzeczność pomiędzy zeznaniami J. W. a danymi zawartymi w dokumentach, co do faktu, iż mający podlegać naprawie samochód VOLVO (...) bez ładunku wrócił do kraju w celu jego naprawy, wówczas gdy samochód ten wykonywał kurs do Belgii,

- stwierdzono, że posiadane przez J. W. stosunkowo proste urządzenia i sprzęty nie mogły posłużyć do realizacji szerokiego zakresu prac przy ciągnikach siodłowych wg opisów na fakturach dokonanych przez W. D.,

- ustalono, że w ciągu 2001r. Zakład J. W. ponosił wydatki związane z usługami na rzecz "A" W. D, nie otrzymując jednocześnie pełnych zapłat. Zakład J. W. zmuszony byłby dokonywać zakupu części zamiennych do naprawianych samochodów i naczep, jednocześnie godząc się na nieuiszczanie płatności z tego tytułu przez "A" w terminie, przy ogólnej kwocie należności brutto 194.163,00 zł i zapłatach w ciągu 2001r. kwoty 53.527,50 zł,

- dokonywane płatności w ciągu roku 2001 na rzecz Zakładu J. W. przez ".A" W. D., co do zasady wystarczały tylko na podatki, których wysokość J. W. obliczył na kwotę 54.690,25 zł,

- ustalono rozbieżności pomiędzy zeznaniami J. W. w kwestii wysokości zaliczek wypłaconych mu gotówkowo przez W. D. , a ujęciem ich na prowadzonej przez "A" kartotece rozrachunkowej dla Zakładu [...] J. W.,

- ustalono rozbieżności pomiędzy zakresami prac wynikającymi z zapisów w "zeszycie zleceń" dostarczonym przez J. W. a opisem faktur dokonanym przez W. D.,

- ustalono rozbieżności dotyczące kwestii końcowych rozliczeń pomiędzy Zakładem [...] J. W., a W. D. w 2001 r.,

- J. W. nie przedłożył żadnych dokumentów świadczących o zatrudnianiu w roku 2001 pracowników, bądź o korzystaniu z usług innych podmiotów gospodarczych,

- ustalono, że warunki realizacji usług zastosowane pomiędzy Zakładem J. W. a "A" W. D. nie powtórzyły się w odniesieniu do pozostałych kontrahentów podatnika, w stosunku do których dokonano sprawdzenia faktur (w szczególności w zakresie cen za świadczone usługi oraz warunków płatności).

Powyższe ustalenia pozwoliły organowi kontrolującemu na sformułowanie wniosku, iż faktury sprzedaży VAT wystawione w 2001r. przez Zakład [...] J. W. na rzecz W. D. prowadzącego "A", które stanowiły podstawę do zaewidencjonowania ich na koncie 402 "Usługi obce" jako koszty uzyskania przychodów w wysokości 159.150,00zł oraz stanowiły podstawę do obniżenia podatku należnego poprzez ujęcie ich w rejestrach zakupu VAT za poszczególne miesiące 2001r., w wysokości 35.013,00zł. nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych. Wobec powyższego faktury VAT wystawione przez J. W. nie zostały przyjęte jako dowód w postępowaniu dla celów podatku dochodowego. Dla celów określenia podstawy opodatkowania w podatku dochodowym wzięto pod uwagę charakter prowadzonej działalności gospodarczej, tj. świadczenie usług transportu międzynarodowego oraz liczbę posiadanych przez podatnika ciągników siodłowych i naczep oraz uwzględniono fakt, iż wymagają one serwisu i przeprowadzania remontów, wobec czego podatnik musiał ponosić koszty z tym związane.

W odniesieniu do podatku VAT organ kontroli stwierdził, że rejestry zakupu VAT za miesiące luty, marzec, czerwiec, lipiec i grudzień 2001r. w zakresie obejmującym wpisy dokonane na podstawie w/w faktur VAT wystawionych przez J. W. prowadzone były nierzetelnie, a zatem nie stanowią dowodu tego, co zostało w nich stwierdzone w zakresie zaewidencjonowania kwot podatku naliczonego VAT z w/w faktur. W związku z powyższym organ I instancji określił w prawidłowej wysokości kwoty zwrotu różnicy podatku w w/w miesiącach.

Organ odwoławczy podtrzymał w całości stanowisko organu I instancji, iż ewidencja księgowa była prowadzona z naruszeniem art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, bowiem nie odzwierciedlała stanu rzeczywistego zdarzeń gospodarczych i nie potwierdziła prawdziwej wielkości poniesionych kosztów związanych z naprawą taboru samochodowego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał - zdaniem tego organu - że zdarzenia gospodarcze uzasadniające przedmiotowe wydatki miały miejsce. Zarówno bowiem podatnik W. D., jak i J. W. nie byli w stanie wskazać w sposób wiarygodny konkretnych wykonanych robót. Stanowi to - zdaniem tego organu - przesłankę do przyjęcia "fikcyjności robót" i wyeliminowania wskazanych wydatków z kosztów uzyskania przychodów.

Ustosunkowując się do treści odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej e nie podzielił zarzutu naruszenia art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej w sprawie terminu prowadzenia kontroli podatkowej i wyjaśnił, iż organ I instancji postanowieniem z dnia (...) listopada 2004r. (nr (...)) wszczął z urzędu postępowanie kontrolne wobec W. D., a następnie sporządził w dniu 8 marca 2005r. protokół z kontroli podatkowej, który został podatnikowi doręczony w dniu 10 marca 2005r.

Zgodnie z art. 291 § 4 Ordynacji podatkowej kontrola podatkowa została zakończona z dniem podpisaniem protokołu kontroli, co nie oznacza jednak, że zostało zakończone postępowanie kontrolne. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej postępowanie kontrolne kończy się wraz z wydaniem rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie po zakończeniu kontroli podatkowej przeprowadzono jeszcze dodatkowe czynności dowodowe, a ponadto włączone zostały protokoły przesłuchań równolegle prowadzonego postępowania wobec J. W. O każdej podejmowanej czynności informowany był na bieżąco pełnomocnik podatnika, a ponadto istniała możliwość wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Oznacza to - zdaniem organu odwoławczego - bezzasadność zarzutu naruszenia art. 190, art. 178 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 210 § 4 ordynacji podatkowej. Stwierdził bowiem, że decyzja organu I instancji zawiera ocenę zgromadzonych dowodów, a uzasadnienie faktyczne decyzji jednoznacznie wskazuje fakty, które organ I instancji uznał za udowodnione, wskazał dowody, którym dał wiarę oraz wyjaśnił przyczyny, dla których innym dowodom, w tym zeznaniom świadka J. L. - odmówiono wiarygodności.

Zdaniem organu odwoławczego nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż kwestionowane okoliczności stwierdzone zostały wystarczająco innymi dowodami, znajdującymi się w aktach sprawy, co oznacza, iż bezzasadny był zarzut naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, iż z treści art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie wynika z nieograniczonego obowiązku organu podatkowego do poszukiwania faktów potwierdzających zasadność przeprowadzonych przez podatnika zdarzeń gospodarczych. Podatnik nie jest zwolniony od współdziałania w realizacji ustalania rzeczywistego stanu faktycznego. Jeżeli, zdaniem podatnika, opinia biegłego miałaby znaczenie dla przeprowadzanego postępowania, może on taką opinię uzyskać z własnej inicjatywy oraz przedstawić ją jako dowód w postępowaniu.

Zdaniem organu odwoławczego brak jest również podstaw do uznania naruszenia innych przepisów prawa procesowego, w tym art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, o czym świadczy zawarty w aktach sprawy materiał dowodowy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ l instancji dopuścił wszystkie te dowody zebrane w toku postępowania, które w istotny sposób miały wpływ na prawidłowe rozstrzygniecie sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję W. D. (reprezentowany przez pełnomocnika - doradcę podatkowego) zarzucił naruszenie:

1 - przepisów prawa materialnego tj. art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych,

2 - przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej,

b) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez "odstąpienie od wyjaśnienia stanu faktycznego rezygnując z zadawania pytań powołanym świadkom, wyjaśniającym istotne zarzuty",

c) art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,

d) art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez "uniemożliwienie uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka, a przesłuchanie kluczowego świadka jako strony w osobnym postępowaniu",

i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego zrelacjonował szczegółowo dotychczasowe postępowanie w sprawie i uznając, iż zaskarżona decyzja jest błędna, bowiem oparto się na błędnie ustalonym stanie faktycznym przedstawił - jak to określił - rzeczywisty stan, który został pominięty w toku przeprowadzonego postępowania.

I tak pełnomocnik skarżącego:

1) zakwestionował porównanie kosztów napraw w stosunku do ilości pojazdów i w stosunku do poprzednich lat dokonane przez organ finansowy, a nie profesjonalistów,

2) podkreślił, powołując się na zeznania świadków, w tym J. L., iż w pomieszczeniach garażów i warsztatów przy ul. P. w J. wykonywano większość prac remontowych i wykonywał jej właśnie J. W.. Organ kontrolny nie sprawdził wielkości zużycia energii w tych pomieszczeniach w kontrolowanym okresie i nie wskazał jakich narzędzi nie posiadał J. W., aby zrealizować usługi,

3) za nieuzasadnione uznał porównanie ceny świadczonych usług przez J. W. z cenami innych podmiotów. J. W. - jak wyjaśnił autor skargi - "świadczył każdą usługę niezależnie od pory dnia, tygodnia czy okresu świątecznego, a ponadto sam zajmował się częścią spraw, co u innych usługodawców było niemożliwe, a ponadto nie wymagał ścisłego przestrzegania terminów płatności",

4) zakwestionował porównanie zużycia energii elektrycznej w zakładzie J. W. w D. z pominięciem zużycia energii elektrycznej w w/w obiektach garażowych przy ul. P.,

5) wyjaśnił, iż "większość zakupu nowych części do napraw wykonywanych przez J. W. była dokonywana na rzecz W. D. i takie rachunki były rozliczane. Jeżeli J. W. nie przedstawił rachunku - to nie zwracano mu kwoty za te części". Bez znaczenia są natomiast dowody zakupu używanych części,

6) wyjaśnił, iż "opisu faktur" dokonał skarżący na wyraźne żądanie inspektora kontroli w 2005r., a zatem w cztery lata po wykonaniu usług, co mogło mieć wpływ na odtworzenie wszystkich faktów,

7) zapłata z tytuły wykonania usługi nie jest dowodem wykonania tej usługi. J. W. dokonywano zapłaty zarówno w drodze przelewu, jak i w gotówce. Na fakturach zaznaczano wielkość wpłaconej zaliczki. Rozliczenie części faktur nastąpiło do końca 2002r., a zatem brak jest zaległości,

8) za obojętny dla wykonania usług uznał fakt zatrudniania pracowników przez J. W.. Wyjaśnił, iż przy naprawie "swojego" pojazdu, pomagali kierowcy, jak również dwaj "prawie dorośli synowie J. W.", którzy mają wykształcenie w zakresie mechaniki pojazdowej". Obydwaj mogli dokonać części napraw samodzielnie,

9) zarzucił, iż nie przesłuchano pracownika "A" - zatrudnionego "na etacie spedytora", który zajmuje się wszystkimi szczegółami dotyczącymi numerów samochodów. Również kierowcy samochodów mogli wyjaśnić różnicę między numerem samochodu widniejącego w dokumentach, a numerem samochodu który "dokończył wykonanie kursu do Belgii".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny Sądu są decyzje określające wysokość zwrotu podatku VAT w kwotach niższych od wykazanych przez podatnika w 2001r. odpowiednio w miesiącach: w lutym o 2200 zł, w marcu o 2277 zł, w czerwcu o 12364 zł, w lipcu o 5720 zł i w grudniu o 6182 zł.

Zasadą utrwaloną w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT jest prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Wyjątki od tej zasady przewiduje m.in. art. 25 ust. 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym, obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Oznacza to, że niemożność zaliczenia przez podatnika określonego wydatku do kosztów uzyskania przychodu powoduje również nieważność obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, z którymi taki niestanowiący kosztu wydatek jest związany.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do tego, czy wydatki związane z wykonaniem usług w zakresie napraw i remontów taboru samochodowego przez J. W. prowadzącego Zakład [...] mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów przez skarżącego.

Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, iż wydatki z tytułu napraw i remontów taboru samochodowego dokumentowane fakturami VAT wystawianymi przez J. W. prowadzącego Zakład [...] nie mogą zostać zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest brak podstaw do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach VAT wystawionych przez J. W. prowadzącego Zakład [...].

Stanowisko, iż nie można uznać wydatków dokumentowanych w/w fakturami za koszty uzyskania przychodu organy podatkowe uzasadniły tym, iż faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych w sposób w nich opisany. Uznano bowiem, iż J. W. nie miał możliwości realizowania takich usług, bądź nie mógł uczestniczyć w ich realizacji, w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, jaki wskazał w toku kontroli podatkowej tj. w garażu przy budynku mieszkalnym w D. Świadczy o tym - zdaniem orzekających w sprawie organów - całokształt ustaleń dokonanych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym szereg faktów, których obszerny katalog zaprezentowały w uzasadnieniach decyzji organy obu instancji. W szczególności organy te - w toku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec J. W. prowadzącego Zakład [...] - stwierdziły:

- brak rachunków dokumentujących zakup części używanych, jak i nowych, które służyły realizacji usług dla skarżącego w 2001r.

- brak pełnej zapłaty przez skarżącego kwot wynikających z przedmiotowych faktur. Skarżący uiścił bowiem w 2001r. kwotę 53.527,50zł, przy ogólnej kwocie należności brutto 194.163,00zł i przy kwocie podatków wyliczonych przez J. W. 54.690,25zł. Oznacza to, zdaniem organów podatkowych - iż uiszczona przez skarżącego kwota wystarczyła na uiszczenie przez J. W. wyłącznie podatków, w związku z czym finansował on zakup części zamiennych do naprawy taboru samochodowego, nie otrzymując jednocześnie zapłaty. Dodatkowo organy podatkowe podkreśliły rozbieżność między zeznaniami J. W. w kwestii wysokości zaliczek gotówkowych wypłacanych mu przez skarżącego, a kwotami wynikającymi z kartoteki rozrachunkowej prowadzonej przez "A",

- rozbieżności między zakresami prac wynikających z zapisów dostarczonych przez J. W. a opisem faktur dokonanych przez skarżącego,

- brak możliwości dysponowania urządzeniami i narzędziami do wykonywania szerokiego zakresu napraw taboru samochodowego,

- brak dowodów na zatrudnianie pracowników przez J. W. przy równoczesnym przebywaniu przez J. W. na zasiłku chorobowym przez 110 dni w 2001r.,

- rozbieżności między relacjami J. W. o przebiegu zdarzeń, a dokumentacją otrzymaną od ubezpieczycieli przedmiotowych pojazdów.

Ocena szczegółowo przytoczonych faktów i potwierdzających je dowodów jest lakoniczna, zarówno zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jak i organu odwoławczego, niemniej jednak zdaniem Sądu nie narusza zasad swobodnej oceny dowodów, w tym zasad logiki i doświadczenia życiowego. Brak jest również podstaw do przyjęcia, iż organy podatkowe w sposób niedostateczny wyjaśniły wszystkie okoliczności sprawy.

Za bezzasadny w związku z tym Sąd uznaje zarzut zaprezentowany w pisemnej skardze, co do niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy, a w szczególności mało zrozumiały zarzut "rezygnacji z zadawania pytań powołanym świadkom".

Nieuzasadniony jest również inny zarzut, dotyczący wadliwego prowadzenia postępowania dowodowego, a mianowicie nieuwzględnienie żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy kwestionowane okoliczności potwierdzone zostały innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy.

Nie może zostać również uwzględniony zarzut polegający na uniemożliwieniu skarżącemu uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadka J. W., którego przesłuchano jako stronę w odrębnym postępowaniu. Protokoły z przesłuchania J. W. były każdorazowo włączone do akt postępowania prowadzonego wobec skarżącego, który mógł się z tymi dowodami zapoznać w toku postępowania, a ponadto miał możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w trybie przewidzianym w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Nie budzi również wątpliwości Sądu odmowa uznania za wiarygodne zeznań świadka J. L. w sytuacji odmiennych ustaleń wynikających z dokumentów.

Pozostałe twierdzenia pisemnej skargi sprowadzają się w istocie do odmiennej, od orzekających w sprawie organów, oceny faktów ustalonych w toku postępowania dowodowego, których Sąd nie podziela.

W związku z powyższym organy podatkowe zasadnie zakwestionowały przebieg operacji gospodarczych, które były podstawą wystawienia w 2001r. faktur VAT przez J. W. prowadzącego Zakład [...] dla skarżącego z tytułu napraw taboru samochodowego. W tej sytuacji organy podatkowe były uprawnione do przyjęcia stanowiska, iż ewidencja księgowa skarżącego była prowadzona z naruszeniem art. 27 ust. 4 ustawy o VAT, bowiem nie odzwierciedlała rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Tym samym zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT i art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych również należy uznać za bezzasadny.

Biorąc powyższe wywody pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) orzekł jak w sentencji.