Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 33/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wydania faktury VAT postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2007 r. (data stempla pocztowego) M. J. (dalej jako: skarżący) złożył skargę na bezczynność Ministra Infrastruktury w przedmiocie wydania faktury VAT. Skarżący podał, że wnosi o zobowiązanie organu do wydania faktury VAT na faktycznego płatnika zamawiającego usługę.

W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podniósł, że P. S.A. w W. (dalej jako: P.) jest podmiotem wydającym karty do tachografów cyfrowych oraz dokonującym ich personalizacji i organizującym ich wymianę. Organ wskazał, że ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych nie określa sposobu, ani trybu wydawania faktury za kartę do tachografu, ponieważ jest to czynność wyłącznie materialno-techniczna, która nie jest sprawą rozpoznawaną w trybie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwość sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zgodnie z

art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenia decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma zatem kwestia, czy wystawienie faktury VAT bądź odmowa jej wystawienia mają wszystkie cechy pozwalające zakwalifikować je do kategorii aktów bądź czynności w ujęciu powołanego p.p.s.a.

Akt lub czynność, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, charakteryzuje się tym, że jest podejmowany w sprawie indywidualnej, jest skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek miedzy przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Kryterium wyznaczającym zakres dopuszczalności skargi na taki akt lub czynność jest kryterium "z zakresu administracji publicznej".

Kolejnym elementem aktów i czynności jest element władztwa administracyjnego. Działanie władcze to takie, w którym o treści uprawnienia lub obowiązku przesądza jednostronnie organ wykonujący administrację publiczną, adresat jest związany tym jednostronnym działaniem, a jednostronne działanie jest zagwarantowane możliwością stosowania środków przymusu państwowego. Te

trzy elementy nie zawsze muszą wystąpić łącznie.

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów

i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 523, ze zm.) faktura dokumentuje dokonanie sprzedaży. Katalog czynności dokumentowanych fakturami określony został w art. 106 ust. 1 cyt. ustawy. Żaden z przepisów ustawy nie przewiduje dla wystawienia faktury

formy decyzji administracyjnej. Uznać zatem należy, że faktura potwierdzająca nabycie towarów i usług poświadcza transakcją cywilnoprawną i jest to czynność związana z działalnością gospodarczą. Nie dotyczy ona jednak przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach indywidualnie oznaczonego podmiotu o charakterze publicznoprawnym.

Wystawienie faktury VAT potwierdza transakcję pod względem finansowym, a nie pod względem prawnym. Nie jest to zatem czynność wchodząca w zakres działalności administracji publicznej. Pamiętać przy tym należy, że do wystawienia faktury VAT zobowiązani są podatnicy określeni w art. 15 ww. ustawy. Są to osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą.

I już chociażby z tego powodu nie można uznać, że wystawienie faktury VAT jest związane z działalnością administracji publicznej, skoro krąg podmiotów obowiązanych do jej wystawienia nie zawsze pozostaje w związku z tą działalnością. Nawet gdyby Minister Transportu dokonał sprzedaży karty (co obecnie czyni P.) to nie robiłby tego w ramach imperium, a jedynie jako strona umowy cywilnoprawnej.

Dlatego też odmowa wystawienia faktury VAT nie może przybrać postaci decyzji, gdyż byłoby to możliwe jedynie wówczas, gdyby czynność polegająca na wystawieniu faktury VAT była czynnością wchodzącą w zakres działalności administracji publicznej.

Zwrócić należy także uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494, ze zm.) podmiotem wydającym karty jest P. (art. 29 w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy), która pobiera również za czynność wydania karty opłatę i wystawia fakturę VAT na nabywcę karty kierowcy, którym jest kierowca. Karta kierowcy jest imienna. Powyższe oznacza, że Minister Transportu nie jest stroną w transakcji zakupu karty do tachografu cyfrowego, a także, że faktura VAT nie mogłaby być wystawiona na skarżącego, ponieważ nie był on stroną umowy sprzedaży tej karty. Skarżący wnosił o wystawienie faktury na jego nazwisko, wskazując że kartę do tachografu zakupił jego kierowca, przy czym to skarżący poniósł koszty zakupu. W piśmie P. z dnia [...] lipca 2007 r. wskazano, że pracodawca (skarżący) może refundować zatrudnionemu u niego kierowcy opłatę za wydanie, wznowienie lub wymianę karty na podstawie imiennego dowodu uiszczenia tej opłaty, o czym stanowi art. 20 ust. 7 ustawy o systemie tachografów cyfrowych. Nie oznacza to jednak, że pracodawca może żądać wystawienia na jego rzecz kolejnej faktury VAT.

W świetle poczynionych rozważań złożona przez M. J. skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe względy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.