Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 160/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 23;  art. 40
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 75 par. 1;  art. 77;  art. 80;  art. 136;  art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi A sp. z .o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wydaną, z upoważnienia Prezydenta W., decyzją Naczelnika Wydziału Ochrony Dróg w Zarządzie Dróg i Utrzymania Miasta we W. z dnia [...] r. (Nr [...]), wymierzono Spółce z o. o . "A" (dalej strona skarżąca) karę pieniężną w wysokości [...] zł, za zajmowanie od dnia [...] r. do [...] r. pasa drogowego drogi powiatowej - ul. [...] we W. , przez reklamę umieszczoną na siatce rozpiętej na rusztowaniu powieszonym na budynku Nr [...], bez zezwolenia zarządcy drogi. Wskazano w decyzji, że wysokość kary pieniężnej stanowi dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej przez reklamę o powierzchni [...] m2, przez 121 dni, według stawki dziennej opłaty, przewidzianej w uchwale Nr XXIV/869/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 11 września 2008 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach Miasta Wrocławia (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego Nr 284, poz. 3104).

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.

W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, błędną wykładnię przepisu art. 40 ust. 12 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że pas drogowy został zajęty, gdy w istocie brak było możliwości wskazania granic pasa drogowego i, że został on zajęty od dnia [...] r. do dnia [...] r. Organ bowiem nie wykazał należycie linii rozgraniczających pas drogowy od innych nieruchomości w sąsiedztwie budynku przy ul. [...] 2-4. Wykazanie owych linii granicznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o uchwalony dla danego obszaru miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i załączoną do niego mapę. Dla obszaru obejmującego m. in. ul. [...] brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia twierdzenie, jakoby pas drogowy ul. [...] został w jakikolwiek sposób zajęty przez Spółkę. Brak takiego dokumentu urzędowego nie mogą zastąpić notatki służbowe i dokumentacja fotograficzna.

W odwołania podniesiono, że w przypadku reklamy umieszczonej na siatce ochronnej rusztowania podwieszonego na elewacji budynku nie ma zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy na gruncie, ani przez umieszczenie jej w przestrzeni, w której znajdują się obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu lub zarządzaniem drogą.

Zarzucono także w odwołaniu błędną wykładnię postanowień uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 11 września 2008 r. w sprawie ustalenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego. W świetle art. 7 i art. 77 kpa zajęcie pasa drogowego wymaga należytego udokumentowania w każdym dniu we wskazanym okresie, oraz prawidłowego udokumentowania powierzchni zamontowanego banera reklamowego. Organ nie udokumentował faktu znajdowania się reklamy na siatce ochronnej rusztowania w każdym z dni we wskazanym okresie.

Nadto zarzucono w odwołaniu naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 39, art. 77, art. 79 oraz art. 81 i art. 107 kpa, przez niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu, nienależyte zbadanie stanu faktycznego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w całości i przez wskazanie w rozstrzygnięciu, że kara jest wymierzona w związku z przekroczeniem terminu zajęcia pasa drogowego.

Rozpatrując odwołanie, zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu wskazano, że w zakwestionowanym rozstrzygnięciu termin zajęcia pasa drogowego nie znajduje pełnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Dokonując wyliczenia kary organ pierwszej instancji nie uwzględnił przypadających w tym okresie od dnia [...] r. do [...] r. dni wolnych od pracy (tj.: [...]); oraz dni, w których nie stwierdzono umieszczenia reklamy, (tj. [...]). W pozostałych dniach wystąpiło zajecie pasa drogowego.

Podniesiono w uzasadnieniu, że w aktach brak jest wskazanego rodzaju dowodów potwierdzających zajecie pasa drogowego w dniach: [...]. Ponadto wskazano, że odnośnie dnia [...] r. umieszono błędną dokumentacje fotograficzną. Natomiast dzień [...] r. pominięto w wymiarze ustalonej kary pieniężnej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zauważono, że przyjecie jedynie skrajnych dat stwierdzonego zajęcia pasa drogowego: od [...] r. do [...] r., jako uzasadniających wymierzenie kary za cały wskazany okres, nie znajduje podstaw z uwagi na wskazane wyżej okoliczności rozpatrywanej sprawy, a ponadto treść umieszonej reklamy w pasie drogowym zmieniana była kilkakrotnie. Te uchybienia, zdaniem organu, dają podstawę do uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu decyzji, podniesiono, że nieuzasadnione są zarzuty co do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Organ dopełnił wszelkich starań aby zapewnić realizacje tej zasady odnośnie udziału strony w postępowaniu, jaki i w zakresie umożliwienia zapoznania się z zgromadzonym materiałem. Doręczył stronie skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania, o jego zakończeniu, zawiadomił stronę o oględzinach, a przed wydaniem decyzji przesłał stronie kopie dokumentów w sprawie. Strona skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień procesowych. Całokształt okoliczności sprawy sugeruje, że strona skarżąca, zdaniem organu, milcząco akceptowała czynności organu pierwszej instancji.

Uchylając decyzję z powodu wad procesowych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że nie jest uprawnione do autorytatywnego przesądzenia o istocie sprawy, czyli o umieszczeniu reklamy na siatce rozpiętej na rusztowaniu umieszczonym na ścianie budynku przy ul. [...] bez wymaganego prawem zezwolenia.

W skardze na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), poprzez przyjęcie, że reklama zajmowała pas drogowy, podczas, gdy brak jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego, bezpodstawne przyjęcie, że pas drogowy został zajęty przez 121 dnia, nieuwzględnienie możliwości wystąpienia bledów geodezyjnych w pomiarach;

2) błędna wykładnie pkt 6 załącznika nr 4 do uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 11 września 2008 r., poprzez przyjecie, że reklama zajmowała pas drogowy przez 121 dni oraz bezpodstawne naliczenie kary pieniężnej;

3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. art. 6, 7,8, 11, 39, 51 52, 77, 79, 81, 138 § 2 oraz 107 kpa, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co spowodowało błędne zastosowanie normy prawa materialnego, poprzez brak odniesienia się do zarzutów strony skarżącej, wyjaśnienia zasadności podjętych czynności, niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie, nie zastosowanie instytucji pomocy prawnej, doręczanie pism poczta kurierską, poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji, brak rozpatrzenia istoty sprawy.

W uzasadnieniu skargi, podzielając wcześniej podniesione argumenty, wskazano, że sporna kwestia w sprawie jest nie tylko umieszczenie przez stronę skarżącą reklamy przez 121 dni w pasie drogowym oraz sposób obliczenia kary pieniężnej ale także przebieg i granica pasa drogowego. Podniesiono zarzut, że organ przy dokonywaniu pomiarów pominął Instrukcje Techniczną G-4, odnośnie dopuszczalności błędu przy ich dokonywaniu.

Wskazano, że organ nie wykazał należycie linii rozgraniczających pas drogowy od innych nieruchomości w sąsiedztwie budynku przy ul. [...]. Wykazanie owych linii granicznych możliwe jest wyłącznie w oparciu o uchwalony dla danego obszaru miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i załączoną do niego mapę. Dla obszaru obejmującego m. in. ul. [...] brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia twierdzenie, jakoby pas drogowy ul. [...] został w jakikolwiek sposób zajęty przez stronę skarżacą. Brak takiego dokumentu urzędowego nie mogą zastąpić notatki służbowe i dokumentacja fotograficzna.

Podniesiono, że w przypadku reklamy umieszczonej na siatce ochronnej rusztowania podwieszonego na elewacji budynku nie ma zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy na gruncie, ani przez umieszczenie jej w przestrzeni, w której znajdują się obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu lub zarządzaniem drogą.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 138 § 2 kpa, poprzez jego zastosowanie, wskazano w uzasadnieniu skargi, że organ odwoławczy posiadał cały materiał dowodowy umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, ewentualnie mógł przeprowadzić postępowanie uzupełniające. Nie wystąpiła więc sytuacja konieczności przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Organ winien w sprawie zastosować przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, że właśnie zarzuty natury procesowej – w tym powoływane przez stronę skarżącą - legły u podstaw podjęcia decyzji kasacyjnej. Podkreślono, że Kolegium wykazało wady postępowania pierwszoinstancyjnego. W ich świetle orzeczenie Kolegium kończące postępowanie stałoby w rażącej sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wskazano także, że Kolegium nie przesądziło o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zarzut ten jest gołosłowny. Natomiast, że w ogóle doszło do zajęcia pasa drogowego Kolegium nie ma wątpliwości i ustalenie to podtrzymuje.

Wskazano w odpowiedzi, że Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania dotyczących czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu i podtrzymuje ocenę zawartą w zaskarżonej decyzji. Wobec treści zaskarżonej decyzji, zdaniem organu, bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutu dotyczącego pominięcia Instrukcji Technicznej G4. Także bezprzedmiotowe w obecnym stanie sprawy są zarzuty błędnego wyliczenia kary. Podkreślono, że powoływana uchwała Rady Miejskiej Wrocławia przewiduje dokładnie taką stawkę za zajęcie pasa drogowego, jaką zastosował organ pierwszej instancji.

Podniesiono w odpowiedzi, że chybione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie dostarczenie pism przez kuriera. Osoba doręczająca decyzję była pracownikiem operatora publicznego Poczty [Polskiej (Pocztex). Doszło zatem do doręczenia pisma za pokwitowaniem przez pocztę, w rozumieniu art. 39 kpa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia obowiązku korzystania z tzw. pomocy prawnej (art. 52 kpa). Biorąc bowiem pod uwagę, że środkiem dowodowym były oględziny pasa drogowego, a zatem nieruchomości położonej we W., to rzeczą oczywistą, że tej czynności dowodowej nie można było zlecić w ramach pomocy innemu organowi właściwemu miejscowo ze względu na siedzibę strony. W sprawach, jak zajęcie pasa drogowego notatka służbowa i dokumentacja fotograficzna są to jak najbardziej miarodajne źródła dowodów, mieszczące się w normatywnej definicji art. 75 § 1 kpa. Podkreślono, że stronie skarżącej umożliwiono zapoznanie się z tak zebranym materiałem dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane w przedmiocie kar za zajęcia pasa drogowego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

W niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania jest decyzja organu drugiej instancji uchylają decyzję organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W związku z powyższym oceny wymaga, czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z art. 138 § 2 kpa.

Według art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Oznacza to, że decyzja kasacyjna może być wydana tylko wówczas, gdy - zdaniem organu odwoławczego - organ pierwszej instancji albo nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, albo przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa. Przy jej wydaniu organ odwoławczy ogranicza się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Wymieniony organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

Skoro decyzja kasacyjna może być wydana w określonej sytuacji, istotne jest w sprawie, czy organ odwoławczy zasadnie uznał konieczność przeprowadzenia takiego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia.

Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organ odwoławczy zasadnie uznał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, że nie może zostać uzupełnione w dodatkowym postępowaniu o którym mowa w art.136 kpa, trafnie wskazał w jakim zakresie powinno być przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i jakich nadto czynności procesowych winien dokonać organ pierwszej instancji orzekając w przedmiotowej sprawie. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem skarga nie mogła być uwzględniona.

Zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 Nr 19, poz. 115 ze zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie powyższe dotyczy min. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (ust. 2 pkt 3). Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 6). Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 8). Natomiast zgodnie z do art. 40 ust. 12 powyższej ustawy, za zajęcie pasa drogowego, bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty należnej za zajęcie pasa drogowego.

Z powyższych regulacji wynika, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zajmowanie przestrzeni pasa drogi publicznej przez umieszczone rusztowanie kiedy nie ma reklamy albo przez umieszczoną reklamę, może następować tylko za zezwoleniem wydanym przez zarządcę drogi. Natomiast zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia wiąże się z wymierzeniem kary przez zarządcę drogi, w drodze decyzji administracyjnej, podmiotowi, który umieścił rusztowanie, czy reklamę, w wysokości 10-krotnej opłaty która zależy albo od rzutu poziomego konstrukcji rusztowania, albo od powierzchni reklamy, oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego drogi powiatowej, w stawce unormowanej w stosownej uchwale Rady Miejskiej Wrocławia.

Istotnym zagadnieniem w sprawie jest więc, obok ustalenia czy mamy do czynienia z zajęciem pasa drogowego przez umieszoną reklamę, także ustalenie, kto dokonał tego zajęcia, przez jaki okres i na jakiej powierzchni.

Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie w powyższym zakresie stanu faktycznego – zgodnie z przepisami proceduralnymi. Po myśli art. 7 kpa, wyrażającego m.in. zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 kpa, organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 kpa, organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym według art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Wskazać należy, że właśnie naruszenie tych przepisów przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy strona skarżąca zarzuca organom orzekającemu w sprawie. I właśnie te zarzuty natury procesowej – powołane także przez stronę skarżącą - legły u podstaw decyzji kasacyjnej, o wydanie której strona skarżąca wniosła także w odwołaniu

Jak ustalił organ odwoławczy, poczynione ustalenia nie pozwalają jednoznacznie uznać przyjętego okresu umieszczenia reklamy jak i zajętej powierzchnia pasa drogowego, co również podnosiła strona skarżąca. Niewątpliwie, jak podniósł organ odwoławczy, brak uzasadnienia odnośnie ujecie lub nie niektórych dni przy wymierzaniu kary, brak fotografii i notatek służbowych odnośnie niektórych dni w okresie objętym decyzją organu pierwszej instancji, oraz zmiana w tym okresie treści reklamy, wywołuje uzasadnione wątpliwości odnośnie przyjęcia, że reklama była umieszczona przez 121 dni.

W świetle powyższych naruszeń procesowych, podjęcie przez Kolegium postępowania uzupełniającego, w znaczeniu art. 136 kpa, jak i podjęcie rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, stałoby w rażącej sprzeczności z zasadą czynnego udziały strony w postępowaniu a także z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Wskazać należy, że Kolegium nie przesądziło o treści przyszłego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odnośnie wskazania czasu jej umieszczenia i powierzchni zajętego pasa drogowego. Wskazało na naruszenia postępowania w tym zakresie i na okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Odnośnie zarzutu co do naruszenia innych przepisów proceduralnych, w tym odnośnie czynnego udziału strony w postępowaniu, podzielić należy stanowisko SKO o ich niezasadności. Wobec treści zaskarżonej decyzji – uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej do ponownego rozpoznania - bezprzedmiotowe było odnoszenie się do zarzutu dotyczącego pominięcia Instrukcji Technicznej G4, jak i błędnego wyliczenia kary. Doręczenie decyzji nastąpiło zgodnie z wymogami art. 39 kpa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia obowiązku korzystania z tzw. pomocy prawnej (art. 52 kpa), z uwagi na rodzaj środka dowodowego - oględziny zajętego pasa drogowego. Notatka służbowa i dokumentacja fotograficzna są niewątpliwie w tego rodzaju sprawach miarodajnym źródła dowodów, mieszczące się w normatywnej definicji art. 75 § 1 kpa.

Wskazać należy, że , linię rozgraniczającą pas drogowy ul. [...] od sąsiednich działek gruntu nie musi wyznaczać tylko uchwalony dla danego obszaru miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i załączona do niego mapa. Taki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może wyznaczać pas gruntu pod przyszłą, jeszcze nieistniejącą, drogę publiczną. Natomiast pas drogowy ul. [...], istniejący od kilkudziesięciu lat, obejmuje stanowiącą własność Gminy W. działkę gruntu nr [...], obręb S. T.

Niewątpliwie, umieszczona na siatce rozpiętej na rusztowaniu reklama, w pełni wyczerpuje przesłanki reklamy, w rozumieniu przepisu art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji, reklama rozpięta na rusztowaniu umocowanym na ścianie budynku, odległa od 1,19, m od ściany tego budynku, znajduje się w pasie drogowy. Natomiast umieszenie reklamy może następować tylko za zezwoleniem wydanym przez zarządcę drogi. Z kolei, za zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia, zarządca drogi wymierza karę.

Z tych wszystkich względów, wbrew podniesionym zarzutom, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga – jako nie zasługująca na uwzględnienie – podlega oddaleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.