Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 709/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Służba celna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 103 ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 168 poz 1323
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej.

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2013 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] dotyczącą przedłużenia okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i zwolnienia z wykonywania obowiązków do czasu zakończenia postępowania karnego w stosunku do M. P., starszego specjalisty Służby Celnej w Urzędzie Celnym II w Ł.

W toku postępowania organ ustalił, że M. P. pełni służbę od dnia [...], a aktualnie zajmuje stanowisko starszego specjalisty Służby Celnej w stopniu aspiranta celnego w Oddziale Celnym Port Lotniczy "A" w Urzędzie Celnym II w Ł.

Na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2011 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.) decyzją z dnia 13 grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. zawiesił funkcjonariusza celnego w pełnieniu obowiązków służbowych na okres od 13 grudnia 2011 r. do 12 marca 2012 r. i zwolnił go od wykonywania obowiązków służbowych. Powyższe związane było z wszczęciem przez Prokuraturę Okręgową w [...] przeciwko funkcjonariuszowi celnemu postępowania karnego o czyn z art. 228 § 1 Kodeksu karnego.

Organ wystąpił następnie w dniu 23 lutego 2012 r. do Prokuratury Okręgowej w [...] o informację na temat stanu sprawy i przewidywanego terminu jej zakończenia. Z informacji przekazanej przez Prokuraturę wynikało, że postępowanie prowadzone przeciwko M. P. jest nadal w toku i z uwagi na obszerność i wielowątkowość prowadzonego śledztwa nie można wskazać terminu jego zakończenia.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej przedłużył okres zawieszenia M. P. i zwolnił go z wykonywania zadań służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty postawione w postępowaniu mają bezpośredni związek ze Służbą Celną i mogą powodować wątpliwości co do rzetelności wykonywanych przez skarżącego obowiązków służbowych. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej uznał za zasadne skorzystanie z fakultatywnego przedłużenia okresu zawieszenia funkcjonariusza celnego.

W dniu 20 marca 2012 r. do Izby Celnej w [...] wpłynął wniosek M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucono:

* naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 103

ust. 3 ustawy o Służbie Celnej, a w konsekwencji przedłużenie okresu zawieszenia w

pełnieniu obowiązków funkcjonariusza celnego M. P.;

* naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie

przez organ l instancji niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia, gdy było możliwe inne

rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony oraz naruszenie art. 107

§ 1 i § 3 k.p.a poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego

rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do konieczności przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego.

Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wobec aspiranta celnego M. P. toczy się postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w [...]. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji przyczyna będąca podstawą zawieszenia nie ustąpiła (postępowanie karne jest w toku). Co więcej z uwagi -jak podała Prokuratura - na "obszerność i wielowątkowość prowadzonego śledztwa" nie jest możliwe wskazanie terminu jego zakończenia.

W tej sytuacji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, za wydaniem decyzji o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach przemawiała natura i rodzaj czynu zarzucanego M. P. Jak wynika bowiem z postanowienia Prokuratury Okresowej w [...] skarżący podejrzany jest o przyjęcie korzyści majątkowej w związku z pełnioną funkcją publiczną, tj. o czyn określony w 228 § 1 kodeksu karnego.

Organ podkreślał, że jest to jedno z najcięższych tzw. przestępstw urzędniczych jakich dopuścić się może urzędnik państwowy. Przedłużenie okresu zawieszenia w obliczu takich właśnie zarzutów jest - w świetle art. 103 ust. 3 - szczególnie uzasadnione i uprawnione.

Dalej organ odwołał się do treści art. 76 ustawy o Służbie Celnej, zgodnie z którym - funkcjonariuszem celnym może być osoba, która jest obywatelem polskim, korzysta z pełni praw publicznych, nie była karana za przestępstwa popełnione umyślnie, ma co najmniej średnie wykształcenie, posiada stan zdrowia pozwalający na pełnienie służby na określonym stanowisku oraz cieszy się nieposzlakowaną opinią.

Jak w związku z tym podniósł organ, z definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN nieposzlakowany to "taki, któremu nic nie można zarzucić, nienaganny, nieskazitelny, doskonały, idealny".

Z tych też względów, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, stwierdzić należy, iż zastosowanie fakultatywnego zawieszenia M. P. jest w pełni zgodne z prawem. Sytuacja bowiem w jakiej znalazł się funkcjonariusz celny nie pozwala - w chwili obecnej - na pełnienie przez niego obowiązków służbowych. W niniejszej sprawie charakter postawionych zarzutów, w zestawieniu z wysokimi wymaganiami, jakich wymaga się od funkcjonariusza Służby Celnej w zakresie postawy etycznej pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, co w konsekwencji powoduje, iż przywrócenie funkcjonariusza celnego do czynnej służby jest niezasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ l instancji zasady domniemania niewinności Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych ma gwarantować, że funkcjonariusz celny przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne, a nie przyznaje się on do stawianych mu zarzutów, pozostawał będzie w służbie. W przypadku przyznania się do winny Dyrektor Izby Celnej mógłby skorzystać z zapisów ustawy stanowiących o możliwości zwolnienia ze Służby Celnej.

W skardze M. P. wniósł o uchylenie ww. decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji postawił zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego, w sytuacji gdy prawidłowa interpretacja tegoż przepisu prowadzi nieodparcie do wniosku, iż jego zastosowanie przez organ II instancji nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz uznaniowy, wymagający spełnienia dodatkowej przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku".

2. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

a) naruszenie art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia

uzasadnienia prawnego i faktycznego rozstrzygnięcia w zakresie odnoszącym się do konieczności przedłużenia okresu zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego,

b) naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. statuujących zasadę uwzględniania

słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów

administracji publicznej, poprzez wydanie przez organ II instancji niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w [...] podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego, w treści, którego Sąd zakwestionował konstytucyjność przepisów ustawy o Służbie Celnej będących podstawą wydania zaskarżonej decyzji (sygn. P 27/12) tj. art. 188 ust. 1 i ust. 4 tej ustawy.

Wyrokiem z dnia 14 maja 2013 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 188 ust. 1i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej ( Dz U. nr 168, oz. 1323 ze zm.) w zakresie, w jakim dotyczy zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych, jest zgodny z art. 78 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz, że art. 188 ust. 1 i 4 w związku z art. 188 ust.5 ustawy powołanej w punkcie 1 jest zgodny z art. 2 Konstytucji (Dz. U. z 2013 r. poz. 652).

W dniu 12 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] nadesłał do akt sprawy kserokopie: pisma Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 23 listopada 2011 r. o skierowaniu aktu oskarżenia przeciwko M. P., decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w związku z upływem 12-sto miesięcznego okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych oraz nieustąpieniem przyczyny będącej podstawą zawieszenia tj. postępowania karnego.

W dniu 4 lipca 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego popierał skargę , a pełnomocnik organu wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga M. P. jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] w przedmiocie przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych jest zgodna prawem.

W rozpoznawanej sprawie podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 188 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej. Wobec uznania przez Trybunał Konstytucyjny, że wskazany wyżej przepis jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP , Sąd zobowiązany był do merytorycznego rozpoznania skargi.

Istotę sporu pomiędzy skarżącym a organem administracji stanowi ustalenie, czy organ miał podstawy do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych i zwolnienia od wykonywania obowiązków do czasu zakończenia postępowania karnego toczącego się przeciwko skarżącemu, tj. czy zachodził szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający przedłużenie okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Jako podstawę decyzji organ wskazał bowiem przepis art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 16, poz. 1323 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. (Dz. U. 2000 r. nr 98, poz. 1071 t.j. ze zm.). Skarżący twierdzi, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył zasadę domniemania niewinności, w ogóle nie odniósł się do treści stawianych funkcjonariuszowi zarzutów w postępowaniu karnym, a skarżący od początku postępowania nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Organ nie wziął także pod uwagę uzasadnionego interesu strony i słusznego interesu obywateli. Przekroczył zatem granice swobodnego uznania administracyjnego. Powinien bowiem wszechstronnie wyjaśnić sprawę i w pierwszej kolejności rozważyć czy i jakim stopniu prowadzone postępowanie karne wpływa na wykonywanie przez skarżącego określonych obowiązków służbowych. Powinien także uwzględnić dotychczasową nienaganną służbę skarżącego

W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 103 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariusza zawiesza się w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku wszczęcia przeciwko niemu: 1. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub 2. postępowania karnego skarbowego w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe.

Równocześnie, stosownie do ustępu 2 powołanego przepisu, funkcjonariusza można zawiesić w pełnieniu obowiązków służbowych, na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w razie wszczęcia przeciwko niemu: 1. postępowania karnego w sprawie o przestępstwo nieumyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub 2. postępowania karnego skarbowego w sprawie o nieumyślne przestępstwo skarbowe lub 3. postępowania dyscyplinarnego - jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby.

W szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego lub postępowania karnego skarbowego (art. 103 ust. 3 ustawy).

Przepis art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej dotyczy tych funkcjonariuszy Służby Celnej, wobec których wydano już decyzję administracyjną o zawieszeniu w czynnościach służbowych w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego na okres do trzech miesięcy. Przy czym, co należy podkreślić, zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych na czas nie dłuższy niż 3 miesiące, w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego jest obowiązkowe. Taka regulacja podkreśla, jakie znaczenie ustawodawca przywiązuje do tego, aby służbę pełniły tylko osoby wolne od podejrzeń. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o Służbie Celnej w [...] zawiesił M. P. w pełnieniu obowiązków służbowych na okres od 13 grudnia 2011 r. do 12 marca 2012 r. w związku z wydaniem przez Prokuraturę Okręgową w [...] postanowienia o przedstawieniu skarżącemu zarzutów o czyn z art. 228 § 1 k.k. oraz zwolnił go od wykonywania obowiązków służbowych w tym czasie (nr [...]).

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej, wydana na podstawie art. 103 ust. 3 powołanej ustawy, ma już charakter uznaniowy. Ustawodawca przyznał organowi możliwość przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Służby Celnej, w stosunku do którego toczy się postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego na okres powyżej trzech miesięcy, jeśli w sprawie wystąpią okoliczności wskazujące, że stanowi ona szczególnie uzasadniony przypadek. W konsekwencji organ, dokonując swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, może rozstrzygnąć daną sprawę uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. W trakcie dokonywania oceny, organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny. Uznaniowy charakter decyzji administracyjnej zakreśla zakres jej sądowej kontroli, która nie jest wyłączona, lecz ograniczona w szczególności do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I k.p.a. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Oceniając niniejszą sprawę według powyższych kryteriów, Sąd uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Nie jest kwestionowany fakt, że wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów z art. 228 § 1 k.k. (Dz. U. z 1997 r. nr 88, poz. 553 ze zm.), które stanowią przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. Zarzucane skarżącemu czyny przestępcze są związane z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych. Ponadto, jak wynika z nadesłanego w dniu 12 czerwca 2013 r. przez organ administracji pisma Naczelnika VI Wydziału Prokuratury Okręgowej w [...] z dnia 23 listopada 2012 r., Prokuratura Okręgowa wniosła przeciwko skarżącemu akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w [...] (k. 49).

Dyrektor Izby Celnej w takiej sytuacji prawidłowo przyjął, iż w warunkach rozstrzyganej sprawy zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, który dawał organowi podstawę do przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych skarżącego, a uzasadniając zaskarżoną decyzję wskazał powody, dla których uznał jego zaistnienie. Organ dokonał oceny słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, utożsamianego z interesem służby i temu drugiemu dobru przypisał przymiot pierwszeństwa. Zasadność podjętej decyzji wynika z faktu, że nie może być akceptowane pozostawianie funkcjonariusza publicznego w czynnej służbie, który posiada zdolność do wykonywania czynności służbowych, w sytuacji, gdy zostały mu postawione przez prokuratora zarzuty przyjęcia korzyści majątkowej w związku z pełnioną służbą publiczną. Wobec charakteru postawionego skarżącemu zarzutu, organ miał podstawy do zapobieżenia pełnieniu służby przez tego funkcjonariusza do czasu ukończenia postępowania karnego. W przeciwnym wypadku zaniechanie podjęcia przewidzianych ustawą o Służbie Celnej środków prowadziłoby do naruszenia dobrego imienia Służby Celnej jako formacji publicznej i podważałoby zaufanie społeczne do niej. Nie ma możliwości aby organ celny, czy sąd administracyjny na etapie postępowania sądowo administracyjnego w sprawie dotyczącej zawieszenia w czynnościach służbowych oceniały zasadność i wagę zarzutów postawionych skarżącemu przez organy ścigania. O winie skarżącego w tym zakresie może rozstrzygnąć tylko sąd powszechny.

Na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (Dz. U. z 2004 r. nr 156, poz. 1641 t.j. ze zm.) orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało pogląd, że wykładnia przepisu art. 23 ust. 3 (obecnie art. 103 ust. 3) ustawy nie powinna prowadzić do rozszerzenia pojęcia "szczególnie uzasadnione przypadki", ale powinna oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe dalsze pełnienie obowiązków służbowych przez celnika, a konieczność jego odsunięcia od pełnienia tych obowiązków zachodzi ze względu na ważny interes służby. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2010 r. I OSK 793/09 stwierdził, że instytucja ta może znaleźć zastosowanie, gdy organ wykaże zaistnienie tej przesłanki przez pryzmat możliwości wykonywania obowiązków służbowych przez funkcjonariusza (Lex nr 595540). W wyroku natomiast z dnia 17 września 2010 r. sygn. I OSK 957/10 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podejrzenie o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. jest szczególnym przypadkiem uzasadniającym zawieszenie w pełnieniu obowiązków, zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy z 1999 r. o Służbie Celnej (Lex nr 745388). Warto również wskazać na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w sprawie II SA 1364/01, w którym przyjęto, że stan, w którym w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na postawienie skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego i wniesienie przez prokuratora stosownego aktu oskarżenia do sądu rejonowego należy ocenić, jako szczególny przypadek uzasadniający przedłużenie zawieszenia w pełnieniu obowiązków, zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej (Lex nr 81808). Orzecznictwo wypracowane na gruncie ustawy z 1994r. o Służbie Celnej zachowuje nadal aktualność.

Reasumując, w ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej miał podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, uznając, ze waga i rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu, stanowiącego przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, poddaje w wątpliwość nieposzlakowaną opinię skarżącego, a w takiej sytuacji, do chwili wyjaśnienia tych wątpliwości na korzyść skarżącego nie jest możliwe pełnienie przez niego obowiązków służbowych. Przedłużenie okresu zawieszenia w takim przypadku jest, zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy, w pełni uzasadnione. W tej sytuacji, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 103 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej za niezasadny.

Niezasadny jest podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia przez organ zasady domniemanie niewinności. Organ nie rozstrzygał o zasadności zarzutów w postępowaniu karnym i winie skarżącego , ale oceniał możliwość czynnego pełnienia służby przez funkcjonariusza, któremu uprawnione do tego organy państwa postawiły zarzuty popełnienia w celu uzyskania korzyści majątkowych przestępstw urzędniczych, gdy nie doszło jednak jeszcze do wydania prawomocnego wyroku przez sąd karny.

Odnosząc się natomiast do naruszenia procedury administracyjnej Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób wyczerpujący wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia, w sposób prawidłowy wskazuje uzasadnienie faktyczne i prawne podjętej decyzji, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia treści art. 7 i 8 k.p.a., statuujących zasadę prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do organów. Przeprowadzone postępowanie dawało podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie ze słusznym interesem społecznym, uznając w tym konkretnym przypadku, że ma on pierwszeństwo przez interesem strony. Sąd nie podzielił zatem zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

b.a.