Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1517/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

sygn. akt I SA/Kr 1517/15 Kraków, dnia 10 marca 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Handlowo-Usługowa P.G." w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi P.G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "Firma Handlowo-Usługowa P.G." w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 1 lipca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2013 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. P. G. wskazał na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w postaci zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej na skutek braku płynności finansowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639).

W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie oparty został wyłącznie na ogólnikowych, a przy tym gołosłownych twierdzeniach skarżącego. Poza wskazaniem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w postaci zamknięcia działalności – skarżący nie podał żadnych szczegółów, pozwalających ocenić realność takiego niebezpieczeństwa. Co jednak najistotniejsze, z innych twierdzeń skarżącego w sprawie wynika jasno, że niebezpieczeństwo tego rodzaju szkody w niniejszej sprawie nie zagraża. W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2016r., składanym w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy, P.G. w sposób wyraźny wskazał, że z dniem 30 kwietnia 2015r. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, nie jest już przedsiębiorcą i nie uzyskuje z tego tytułu dochodów. Skoro skarżący działalności gospodarczej nie prowadzi, to niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, polegającej na konieczności zakończenia takiej działalności nie może się ziścić.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.