Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2202/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

[...] Spółdzielni Mieszkaniowej [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zaskarżona decyzja istotnie narusza obowiązujący porządek prawny, obarczona jest bowiem rażącymi i oczywistymi naruszeniami prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w związku z czym powinna zostać uchylona. Skarżąca podniosła również, że wykonanie zaskarżonej decyzji umożliwia inwestorowi – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] rozpoczęcie i realizację inwestycji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też zachodzi niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków po stronie inwestora, który byłby ewentualnie zmuszony do wykonania rozbiórki przedmiotowej inwestycji oraz po stronie mieszkańców budynku, którego właścicielem jest skarżąca, poprzez pozbawienie ich naturalnego oświetlenie pomieszczeń.

Pismem z dnia 17 stycznia 2017 r. inwestor wniósł o oddalenie wniosku

o wstrzymanie, wskazując na jego niezasadność, podnosząc, że wcześniej został skierowany do organu i załatwiony odmownie przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] września 2016 r.

W piśmie z dnia 17 lutego 2017 r. skarżąca podtrzymała argumentacje wniosku zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przedmiotem zaskarżonej decyzji, której dotyczy rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania, jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku IV-VIII kondygnacyjnego, 2 częściowego w części nadziemnej, mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze i garażem podziemnym wraz z dojazdem i infrastrukturą techniczną przy ul. [...] w [...], dz. ew. nr [...], [...], [...], [...]w obrębie [...]), kat. Obiektu budowalnego – IV/XIII/XVII.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. To na nim spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: postanowienie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane

w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że wykonanie ostatecznej decyzji

o pozwoleniu na budowę stanowi realizację "prawa zabudowy" (wyrażoną w art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm), w związku z czym wstrzymanie wykonania takiej decyzji musi być zawsze traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe i może dotyczyć tylko tych przypadków,

w których bezspornie zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji został podkreślony przez ustawodawcę poprzez regulację zawartą

w art. 35a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którą sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r. II OZ 54/12 LEX nr 1116331, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt II OZ 1026/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 23 listopada 2011 r. II SA/Wr 467/11 Lex nr 1597579, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 listopada 2011 r. II SA/Gl 509/11 Lex nr 1091280).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą nie może stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącą nie wskazują na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy. Zauważyć trzeba, że ochrona tymczasowa służy zabezpieczeniu przede wszystkim interesów strony i innych uczestników postepowania jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi

z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których ponadto nie można byłoby naprawić

w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy w przypadku decyzji

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przede wszystkim inwestora, a jedynie w niektórych przypadkach może odnosić się także do innych podmiotów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że "kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd rozstrzygnie wniesioną przez sąsiada skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się wyłącznie na ryzyko inwestora, który musi być świadomy,

że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wznoszonego obiektu budowlanego"

(por. postanowienie NSA z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 22/05).

Podkreślić przy tym należy, że argumenty odnoszące się do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. W toku postępowania incydentalnego, jakim jest postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie może badać kwestii legalności zakwestionowanej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że argumenty przedstawione przez skarżącą nie uzasadniają, że w sprawie zachodzi konieczność wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.