Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1695/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 8, art. 91 bust. 1,  art. 93 ust. 1, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 6 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowa zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. A sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej: organ odwoławczy lub Kolegium) z [...] nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis.

2. Stan sprawy.

2.1. Pismem z 30 czerwca 2021 r. pełnomocnik strony zgłosił Burmistrzowi C. (dalej: organ pierwszej instancji) zamiar skorzystania z pomocy de minimis na podstawie uchwały nr V/22/15 Rady Miejskiej w Czechowicach-Dziedzicach z 3 lutego 2015 r. w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości (Dz. U. Woj. Śl. Z 2015 r. poz. 716 – dalej: uchwała) i wniósł o zwolnienie z podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, iż został wybudowany nowy budynek zakładu o powierzchni [...] i w dniu 29 kwietnia 2020 r. Powiatowy Organ Nadzoru Budowlanego przyjął bez sprzeciwu zawiadomienie o zakończeniu budowy. Zdaniem skarżącej okoliczność ta spowodowała nabycie prawa do zwolnienia wskazanego w uchwale, przysługującego z mocy prawa, gdyż miała ona miejsce jeszcze w czasie obowiązywania uchwały. Podatnik mógł skorzystać ze zwolnienia od dnia 1 stycznia 2021 r. z mocy prawa w związku ze wzniesieniem nowego budynku, a spełnienie warunku skorzystania ze zwolnienia w postaci złożenia wniosku o zamiarze skorzystania ze zwolnienia nie stanowi o nabyciu tego prawa.

2.2. Pismem z 4 maja 2021 r. organ pierwszej instancji odpowiedział na w/w zgłoszenie i wskazał, iż spółka nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie w/w uchwały. Uchwała ta obowiązywała do dnia 31 grudnia 2020 r. i w tym okresie podatnik mógł nabyć prawo do zwolnienia, zatem w momencie złożenia zgłoszenia uchwała ta stanowiła akt już nieistniejący i zgłoszenie pozbawione jest podstaw prawnych.

Ponadto organ wskazał, iż wnioskodawca nie dotrzymał także terminu, o którym mowa w § 3 uchwały, wskazującego konieczność złożenia zaświadczeń o pomocy de minimis w terminie do dnia 15 stycznia roku podatkowego, bądź w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego.

2.3. W dniu 20 maja 2021 r. pełnomocnik skarżącej złożył w Urzędzie Pocztowym pismo zatytułowane "odwołanie" od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] nr [...]". W uzasadnieniu wskazał, że pismo Burmistrza mimo, iż nie zawiera wszystkich obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnych należy je traktować jako decyzję na mocy art. 104 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), gdyż kończy sprawę w przedmiocie prawa skorzystania przez stronę ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Pełnomocnik wniósł o uchylenie tej decyzji i przyznanie spółce prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie uchwały. Zdaniem pełnomocnika zwolnienie przysługuje z mocy prawa wskutek samego wybudowania budynku i ostatnim rokiem, w którym podatnik mógł nabyć prawo do zwolnienia był 2020 r. Powyższy warunek został spełniony przez spółkę. Zatem złożenie wniosku o zamiarze skorzystania ze zwolnienia nie stanowi o nabyciu tego prawa, a wpływa jedynie na czasookres zwolnienia, który wówczas ulegnie odpowiedniemu skróceniu. Zaprzestanie obowiązywania uchwały wskutek upływu terminu nie uczyniło jej aktem obecnie nieistniejącym. Złożenie wniosku stanowi jedynie realizację przysługującego podatnikowi prawa do skorzystania ze zwolnienia natomiast nie stanowi o jego istnieniu.

2.4. Po rozpoznaniu odwołania, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że zdaniem Kolegium pismo Burmistrza C. z [...] jest decyzją administracyjną. Nie zawiera wprawdzie pouczenia o możliwości odwołania, jednakże brak tego elementu, nie pozbawia decyzji jej statusu. Nadto pełnomocnik strony wniósł odwołanie w terminie, który ustawodawca wytyczył do wnoszenia odwołań, czyli w przeciągu 14 dni od doręczenia pisma - decyzji.

Dalej wskazano, że ponieważ istotą sprawy jest prawidłowa interpretacja zapisów tekstu przepisów uchwały, Kolegium wskazało w ramach uzasadnienia prawnego paragrafy uchwały, które kształtują całokształt tego zwolnienia.

Zgodnie z § 1 ust. 1 uchwały, zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki wybudowane oraz budynki rozbudowywane, których powierzchnia rozbudowy wynosi minimum 100 m2 - zwolnienie obejmuje w przypadku rozbudowy wyłącznie rozbudowaną część budynku, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym ich budowa lub rozbudowa została zakończona i oddano je do użytku.

Zgodnie z § 1 ust. 2, zwolnienie z podatku od nieruchomości wynikające z § 1 ust. 1 przysługuje począwszy od następnego miesiąca po złożeniu zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy de minimis na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do niniejszej uchwały złożonego łącznie z dokumentami potwierdzającymi prawo do uzyskania zwolnienia.

W myśl § 1 ust. 3 okres zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1 wynosi 36 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym powstanie zobowiązanie podatkowe i podatnik mógłby nabyć prawo do zwolnienia.

Zgodnie z § 2 jeżeli zwolnienie, o którym mowa w § 1 ust. 1 stanowi pomoc publiczną, to jest stosowane jako pomoc de minimis, na zasadach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE L 352 z 24.12.2013 r.).

W myśl § 3 w przypadku, o którym mowa w § 2 niniejszej uchwały, podmiot ubiegający się o udzielenie pomocy zobowiązany jest, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z póżn. zm.) do złożenia w terminie do dnia 15 stycznia roku podatkowego, a w przypadku powstania obowiązku podatkowego po tej dacie, w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających jego powstanie;

1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minims otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis na formularzu stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311).

Zgodnie z § 4 ust. 1 w przypadku utraty warunków uprawniających do zwolnienia, o którym mowa w § 1 ust. 1, podatnik jest zobowiązany powiadomić pisemnie organ podatkowy w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności powodujących utratę prawa do zwolnienia.

Zgodnie z § 4 ust. 2 podatnik traci prawo do zwolnienia od pierwszego dnia miesiąca, w którym wystąpiły okoliczności powodujące utratę tego prawa, w szczególności przekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy de minimis.

§ 4 ust. 3 przewiduje, że w przypadku nie dotrzymania przez podatnika któregokolwiek z wymienionych w uchwale warunków, w szczególności nie dostarczenia dokumentów określonych w art. 37 ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej zwolnienie nie przysługuje.

Zgodnie z § 5 uchwała obowiązuje do dnia 31 grudnia 2020 r. i w tym okresie podatnik może nabyć prawo do zwolnienia.

Kolegium podkreśliło, iż zasadą jest płacenie podatków i wszelkie odstępstwa od tej zasady nie powinny być poddawane wykładni rozszerzającej.

Zdaniem Kolegium, kolejność przedstawionych paragrafów uchwały wskazuje, iż § 1 wprowadza zwolnienie z mocy prawa dla wszystkich nowo wybudowanych nieruchomości lub ich rozbudowanych części w określonym terminie, od roku, w którym powstał obowiązek podatkowy od nich, na mocy art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – u.p.o.l.).

Jednakże wbrew poglądowi pełnomocnika strony, to nie wystarczy aby doszło do zastosowania tego zwolnienia w wymiarze podatku od nieruchomości, w przeciwnym razie zbędne byłyby pozostałe przepisy tej uchwały.

Treść tych przepisów nie daje organowi kompetencji do decydowania o przyznaniu omawianego zwolnienia, jednakże wprowadza dodatkowe warunki, które dany podatnik musi spełnić łącznie z wybudowaniem nowego budynku.

Jednym z takich warunków, obowiązujących wszystkich podatników, jest złożenie zgłoszenia zamiaru skorzystania z tej pomocy de minimis łącznie z dokumentacją. Wskazuje na to sformułowanie "przysługuje" zawarte w § 1 ust. 2 uchwały. Gdyby nie było obowiązku składania np. formularza, to ze zwolnienia korzystałby każdy podatnik, który wybudował nową nieruchomość lub ją rozbudował, tylko poprzez odpowiednie zapisy w deklaracji podatkowej. Należy przyjąć tu zasadę ratio legis formułowanych przepisów przez organ uchwałodawczy i w konsekwencji przyjąć, iż warunków do przysługiwania zwolnienia ex lege jest więcej, niż wskazuje strona.

Zgodnie z § 5 uchwały, podatnik "może nabyć prawo do zwolnienia" w okresie obowiązywania uchwały. Zdaniem Kolegium oznacza to, iż podatnik powinien spełnić w tym okresie wszystkie warunki przysługiwania zwolnienia. Także złożenia zgłoszenia oraz dokumentacji związanej z pomocą publiczną. Strona nie spełniła tego warunku, gdyż złożyła zgłoszenie dopiero w kwietniu 2021 r.

Podsumowując zdaniem Kolegium zwolnienie wprowadzone w uchwale obejmuje lata następne po wygaśnięciu uchwały z dniem 31 grudnia 2020r., bo taką możliwość wprowadza długość terminu obowiązywania zwolnienia na podstawie § 1 pkt 3 uchwały. Natomiast należy od tego odróżnić nabycie prawa do zwolnienia, którego warunki powinny być spełnione w czasie obowiązywania uchwały.

3.1. Powyższa decyzja Kolegium została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Zarzucono jej:

- naruszenie przepisów prawa materialnego wskutek błędnej wykładni § 1 ust. 1-3 uchwały, wskutek odmowy przyznania skarżącemu prawa do skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, podczas gdy skarżący dopełnił wszystkich warunków formalnych związanych ze zgłoszeniem zamiaru skorzystania ze zwolnienia,

- naruszenie przepisów prawa materialnego wskutek błędnej wykładni § 5 uchwały, polegającej na przyjęciu, iż zakreślony termin obowiązywania uchwały, tj. 31 grudnia 2020 r. uniemożliwia skarżącemu skorzystanie ze zwolnienia z podatku od nieruchomości w przypadku zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia po jego upływie.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazano, że spółka nabyła prawo do skorzystania ze zwolnienia wskutek wybudowania obiektu budowlanego w dacie obowiązywania uchwały, tj. przed 31 grudnia 2020 r. (okoliczność bezsporna). Wobec tego, zgodnie z brzmieniem § 5 uchwały, skarżąca nabyła prawo do zwolnienia.

Czym innym jest natomiast kwestia skorzystania z już nabytego prawa do zwolnienia z podatku. Zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały: "Zwolnienie z podatku od nieruchomości, wynikające z § 1 ust. 1 przysługuje począwszy od następnego miesiąca po złożeniu zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy de rninirnis na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do niniejszej uchwały złożonego łącznie z dokumentami potwierdzającymi prawo do uzyskania zezwolenia". W treści zacytowanego przepisu brak jest rozstrzygnięcia, co do terminu, w jakim należy zgłosić zamiar korzystania ze zwolnienia. W ocenie skarżącej takiej granicznej daty nie wyznacza także § 5 uchwały, gdyż w tym przepisie jest tylko wzmianka o terminie, w którym skarżąca może nabyć prawo do zwolnienia, co następuje wskutek wybudowania obiektu budowlanego.

Fakt, że uchwała przestała obowiązywać z dniem 31 grudnia 2020 r. nie oznacza, że skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, do którego nabyła prawo w okresie obowiązywania uchwały. Złożenie zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia stanowi jedynie realizację przysługującego podatnikowi prawa do korzystania ze zwolnienia natomiast nie stanowi o jego istnieniu. Data złożenia zgłoszenia powinna wpływać jedynie na czasookres korzystania ze zwolnienia, w myśl § 1 ust. 3 uchwały. Przepis ten pełni niejako funkcję dyscyplinującą podatników, aby zgłaszali zamiar korzystania ze zwolnienia w najwcześniej możliwym terminie. Zgłoszenie takiego zamiaru w późniejszym okresie skutkować powinno skróceniem 36-miesięcznego okresu korzystania ze zwolnienia, ale nie jego całkowitym wyłączaniem. Przyjmując, że zamiar korzystania ze zwolnienia został zgłoszony przez podatnika w dniu 30 marca 2021 r., powinien być on uprawniony do korzystania ze zwolnienia począwszy od kwietnia 2021 r. przez okres 33 miesięcy. Na prawidłowość powyższego rozumowania wskazuje również fakt, iż wbrew temu co stanowi § 1 ust. 2 uchwały, w przypadku złożenia wniosku o zamiarze korzystania ze zwolnienia w kwietniu 2020 r. (data rozpoczęcia użytkowania obiektu) podatnik nie nabyłby prawa do korzystania ze zwolnienia od maja 2020 r. z tego względu, że obowiązek podatkowy oraz prawo do korzystania ze zwolnienia mogłyby powstać najwcześniej w dniu 1 stycznia 2021 r. Trzymając się literalnie treści uchwały jednym miesiącem, w którym dozwolone byłoby złożenie wniosku byłby grudzień, gdyż tylko wtedy zwolnienie przysługiwałoby "począwszy od następnego miesiąca po złożeniu zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy de minimis". Taka praktyka stanowiłaby w istocie przejaw nadmiernego formalizmu i nie zasługuje na aprobatę. Wobec tego należy przyznać rację skarżącej, że zgłoszenie zamiaru korzystania ze zwolnienia nie zostało ograniczone datą 31 grudnia 2020 r.

Skarżąca nigdy nie twierdziła, iż do skorzystania ze zwolnienia wystarczające jest samo tylko wybudowanie lub rozbudowanie budynku. Skarżąca jedynie podnosi, iż złożenie wniosku wraz z niezbędną dokumentacją było możliwe również po dniu 31 grudnia 2020 r., a to z tego względu, iż termin wskazany w § 5 uchwały dotyczył okresu, w którym podatnik mógł nabyć prawo do zwolnienia, a nie z tego prawa skorzystać.

Przepisy uchwały określają dalsze warunki, których spełnienie jest konieczne, aby możliwe było skorzystanie ze zwolnienia. Wszystkie te warunki zostały jednak przez skarżącą spełnione - do zgłoszenia zostały dołączone niezbędne dokumenty, których kompletności organ nie kwestionował. Należy jednak odróżnić sytuację nabycia prawa do zwolnienia ex lege od kwestii dopełnienia pozostałych formalności uprawniających do skorzystania z już nabytego prawa. Jeżeli wolą uchwałodawcy byłoby ograniczenie prawa do skorzystania ze zwolnienia tylko do przypadku, gdy zgłoszenie zamiaru korzystania ze zwolnienia zostało złożone przed końcem roku 2020, w treści § 5 uchwały użyte zostałyby sformułowanie: uchwała obowiązuje do dnia 31 grudnia 2020 r. i w tym okresie podatnik może skorzystać z prawa do zwolnienia. Przepis ten stanowi jednak o nabyciu prawa do zwolnienia, co jak zostało wyżej wskazane, następuje wskutek wybudowania lub rozbudowania budynku.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej: p.p.s.a.).

Spór dotyczy tego, czy skarżąca spółka mogła zostać objęta zwolnieniem z podatku od nieruchomości od miesiąca marca 2021 r. na mocy uchwały Rady Miejskiej w Czechowicach-Dziedzicach z dnia 3 lutego 2025 r. nr V/22/15.

W ocenie organów, spółka nie może zostać objęta powyższym zwolnieniem z uwagi na fakt, że uchwała ta obowiązywała do 31 grudnia 2020 r., z kolei zgłoszenie zamiaru korzystania ze zwolnienia spółka złożyła w kwietniu 2021 r., zatem w dniu złożenia zgłoszenia uchwała już nie obowiązywała. Nadto skarżąca nie dotrzymała terminu, o którym mowa w § 3 uchwały, wskazującego konieczność złożenia zaświadczeń o pomocy de minimis w terminie do dnia 15 stycznia roku podatkowego, bądź w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego.

Z kolei w ocenie spółki winna zostać objęta przedmiotowym zwolnieniem, albowiem fakt, że uchwała przestała obowiązywać z dniem 31 grudnia 2020 r. nie oznacza, że skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, do którego nabyła prawo w okresie obowiązywania uchwały. Złożenie zgłoszenia zamiaru korzystania ze zwolnienia stanowi jedynie realizację przysługującego podatnikowi prawa do korzystania ze zwolnienia, natomiast nie stanowi o jego istnieniu.

W sporze tym Sąd przyznał rację organom.

5. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Takim aktem była uchwała nr V/22/15 wydana na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 3, art. 20b, art. 20d ust. 2 pkt. 2 ustawy u.p.o.l. Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późn. zm. - dalej u.s.g.) do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach podatków i opłat w granicach określonych w odrębnych ustawach.

Dalej godzi się wyjaśnić, że jak podnosi się w judykaturze "uchwały rady gminy podlegają kontroli przez organ nadzoru pod kątem ich zgodności z prawem (art. 91 ust. 1 u.s.g.), zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 90, art. 91 ust. 2-5 i art. 92a u.s.g. Jeżeli stwierdzenie nieważności uchwały nie zostanie orzeczone przez organ nadzoru w terminie wskazanym w art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwałę taką z uwagi na niezgodność z prawem organ nadzoru może zaskarżyć do sądu administracyjnego (art. 93 ust. 1 u.s.g.). Prawo do zaskarżenia uchwały do sądu administracyjnego przysługuje także każdemu, kogo interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej (art. 101 ust. 1 u.s.g.). W postępowaniu wszczętym skargą organu nadzoru bądź osoby, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. sąd administracyjny bada, czy uchwała jest zgodna z prawem, a w wyniku uwzględnienia skargi może stwierdzić nieważność uchwały w całości lub w części - art. 147 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2014 r. II FSK 2833/12 czy wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II FSK 3934/17).

Jeśli zatem - tak jak miało to miejsce w rozpoznanej sprawie - uchwała nie została poddana kontroli ani organu nadzoru, ani sądu administracyjnego, to jej przepisy, jako obowiązujące w dacie podejmowania decyzji, organy podatkowe miały obowiązek zastosować.

Natomiast Sąd, kontrolując legalność decyzji wydanej w przedmiocie zwolnienia z podatku od nieruchomości, nie jest władny rozstrzygać kwestii zgodności z prawem uchwały. Jak już wyżej wskazano przepisy prawa przewidują bowiem odrębny tryb zaskarżania uchwał organu gminy. Ponadto badanie przez Sąd w niniejszym postępowaniu zgodności z prawem kwestionowanych przez skarżącą zapisów uchwały wykracza poza określone granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 316/20 czy też wyrok z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 201/21).

W niniejszej sprawie strona nie złożyła skargi na przedmiotową uchwałę, a jedynie na decyzję wydaną na jej podstawie. Brak też informacji, aby uchwała została wyeliminowana przez organ nadzoru. Nie stwierdzono zatem nieważności uchwały, ani jej niezgodności z prawem. Tym samym organy wydające decyzje były związane wskazanymi regulacjami, zawartymi w uchwale nr V/22/15.

6. Przechodząc zatem do sedna sporu między stronami wskazać należy, że zgodnie z § 1 ust. 2 uchwały: "Zwolnienie z podatku od nieruchomości, wynikające z § 1 ust. 1 przysługuje począwszy od następnego miesiąca po złożeniu zgłoszenia zamiaru korzystania z pomocy de minimis na formularzu, którego wzór stanowi załącznik do niniejszej uchwały złożonego łącznie z dokumentami potwierdzającymi prawo do uzyskania zezwolenia".

Należy przyznać zatem rację stronie skarżącej, że w treści zacytowanego przepisu brak jest rozstrzygnięcia, co do terminu, w jakim należy zgłosić zamiar korzystania ze zwolnienia. Takiej granicznej daty nie wyznacza także § 5 uchwały, gdyż w tym przepisie jest tylko wzmianka o terminie, w którym skarżąca może nabyć prawo do zwolnienia, co następuje wskutek wybudowania obiektu budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, uchwała obowiązuje do dnia 31 grudnia 2020 r. i w tym okresie podatnik może nabyć prawo do zwolnienia.

Fakt, że uchwała przestała obowiązywać z dniem 31 grudnia 2020 r. nie oznacza, że skarżąca nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, do którego nabyła prawo w okresie obowiązywania uchwały.

W niniejszej sprawie skarżąca nabyła prawo do zwolnienia w okresie obowiązywania uchwały, albowiem wybudowała nowy budynek zakładu o powierzchni [...]m2 i w dniu 29 kwietnia 2020 r. Powiatowy Organ Nadzoru Budowlanego przyjął bez sprzeciwu zawiadomienie o zakończeniu budowy. Okoliczność ta spowodowała nabycie prawa do zwolnienia wskazanego w uchwale, przysługującego z mocy prawa, gdyż miało ono miejsce jeszcze w czasie obowiązywania uchwały.

Zatem treść przepisu § 1 ust. 2 oraz § 5 uchwały jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Również treść § 3 uchwały jasno wskazuje jakie dokumenty spółka była zobowiązana złożyć ubiegając się o udzielenie pomocy wynikającej z uchwały i w jakim czasie miało to nastąpić, żeby zwolnienie jej przysługiwało.

Zgodnie z ostatnio wskazanym paragrafem uchwały "w przypadku, o którym mowa w § 2 niniejszej uchwały, podmiot ubiegający się o udzielenie pomocy zobowiązany jest, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z póżn. zm.) do złożenia w terminie do dnia 15 stycznia roku podatkowego, a w przypadku powstania obowiązku podatkowego po tej dacie, w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających jego powstanie:

1) wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minims otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie;

2) informacji niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis, dotyczących w szczególności wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis na formularzu stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311).

Dalej w myśl § 4 ust. 3 uchwały, w przypadku nie dotrzymania przez podatnika któregokolwiek z wymienionych w uchwale warunków, w szczególności nie dostarczenia dokumentów określonych w art. 37 ust. 1 i ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwolnienie nie przysługuje.

Zatem zgodnie z ww. przepisami podatnik zobowiązany był do dostarczenia wskazanych w tymże przepisie dokumentów do dnia 15 stycznia 2021 r., albowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Z kolei zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Zatem w niniejszej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstał z dniem 1 stycznia 2021 r. i do dnia 15 stycznia tego roku, strona na mocy § 3 przedmiotowej uchwały zobowiązana była do złożenia wskazanych w tym przepisie dokumentów. Z kolei brak ich złożenia w ww. terminie, powodował utratę uprawnienia do zwolnienia z podatku na mocy § 4 ust. 3 wskazanej uchwały.

W niniejszej sprawie dokumenty wymienione w ww. § 3 uchwały, jak wynika z akt sprawy złożone zostały przez spółkę wraz z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości w dniu 2 kwietnia 2021 r., czyli po terminie. Powyższe z kolei uprawniało organ do odmowy zwolnienia z podatku od nieruchomości.

O ile zwolnienie - jak trafnie podnosi się w skardze - powstaje z mocy prawa, to jednak uchwała wymagała, aby podatnik zwolniony z podatku na jej podstawie złożył określone w § 3 dokumenty do dnia 15 stycznia 2021 r. W związku z tym, złożenie wymaganych uchwałą dokumentów po czasie spowodowało, że podatnik nie mógł skorzystać z przedmiotowej ulgi podatkowej.

7. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.