Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1815/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 302 ust 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 680
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant st. sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi O. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2017 r., znak: [...]. Na mocy tej decyzji Szef Urzędu, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4, art. 315 ust. 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2016r. poz. 1990 ze zm.), zwanej także dalej ustawą, rozpatrzył odwołanie obywatela [...] O.V. (dalej także jako skarżący lub cudzoziemiec) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] lipca 2016r. nr [...] orzekającej o zobowiązaniu O.V. do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji i o zakazie jego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania tej decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w tej decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom.

Stan faktyczny sprawy jest następujący.

O.V. wjechał ostatnio legalnie do Polski w dniu 1 września 2015r. na podstawie polskiej, wielokrotnej wizy krajowej z prawem do pracy z terminem ważności od dnia 10 sierpnia 2015r. do dnia 8 maja 2016r.

W dniu 14 stycznia 2016r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] zostało zarejestrowane oświadczenie firmy [...] o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy na stanowisku magazyniera w sklepie [...] w miejscowości [...] z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1000 zł brutto w okresie od dnia 20 stycznia 2016r. do dnia 20 kwietnia 2016r. W dniu 19 maja 2016r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] zostało zarejestrowane następne oświadczenie [...] o zamiarze powierzenia skarżącemu wykonywania pracy, z kolei na stanowisku serwisanta firmy (wyszukiwanie miejsc pracy i pozyskiwanie pracowników) z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1850 zł brutto w okresie od dnia 19 maja 2016r. do dnia 18 listopada 2016r.

W dniu 15 czerwca 2016r. Okręgowy Inspektorat Pracy we [...] rozpoczął kontrolę w firmie [...], będącej agencją pośrednictwa pracy. Podczas kontroli stwierdzono, że 14 stycznia 2016r. firma zawarła z cudzoziemcem umowę - zlecenie na wykonanie pracy polegającej na wykładaniu towarów w sklepie [...] w okresie od dnia 20 stycznia 2016r. do dnia 18 listopada 2016r. z miesięcznym wynagrodzeniem w wysokości 1000 zł brutto. Ponadto organ kontrolujący stwierdził, że w dniu 1 maja 2016r. została z cudzoziemcem zawarta kolejna umowa na okres od 1 maja 2016r. do 18 listopada 2016r. na warunkach odmiennych od pierwszej umowy. Organ kontrolny stwierdził, że w okresie od dnia 18 maja 2016r. do dnia rozpoczęcia kontroli (15 czerwca 2016r.) cudzoziemiec wykonywał pracę na innym stanowisku i na innych warunkach płacowych, niż zostało to określone w drugim oświadczeniu pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy. Mianowicie nadal wykładał towary w sklepie Biedronka.

W związku z powyższymi ustaleniami w dniu 27 lipca 2016r. wszczęte zostało postępowanie w sprawie zobowiązania O.V. do powrotu. Przesłuchany cudzoziemiec zeznał, że pracę w firmie [...] rozpoczął w dniu 13 stycznia 2016r. i został skierowany do pracy w sklepie [...] w [...], gdzie do dnia 29 czerwca 2016r. zajmował się wykładaniem towaru, a jego zarobek wynosił około 1800 zł.

Organ stwierdził, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania w Polsce pracy, jeżeli spełnia warunki określone w art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r., poz. 645). Jednym z tych warunków jest posiadanie zezwolenia na pracę, co wynika z art. 87 ust. 1 pkt 12 tej ustawy. Cudzoziemiec jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę w określonych okolicznościach, które są wymienione w art. 87 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015r. w sprawie wykonywania pracy przez cudzoziemców bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2015r., poz. 588). Zgodnie z § 1 pkt 20 tego rozporządzenia, mi. in. obywatele [...] mogą wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu. Jednym z warunków zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę obywateli [...], do których m.in. regulacja ta jest adresowana jest: wykonywanie pracy na podstawie pisemnej umowy i na warunkach określonych w oświadczeniu.

W ocenie organu II instancji nie ulega wątpliwości, że w okresie od dnia 19 maja 2016r. do dnia 28 czerwca 2016r. cudzoziemiec wykonywał pracę na innych warunkach, niż to zostało określone w oświadczeniu firmy [...] o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, zarejestrowanym w dniu 19 maja 2016r. Skarżący pracował bowiem w dalszym ciągu jako magazynier zajmując się wykładaniem towaru na sklep - a nie jako "serwisant" zajmujący się wyszukiwaniem miejsc pracy i rekrutacją pracowników. Ponadto otrzymywał w dalszym ciągu wynagrodzenie w wysokości 1000 zł. - co wynika z umowy zawartej w dniu 1 maja 2016r., a nie 1850 zł co zostało podane w oświadczeniu.

Stan faktyczny ustalony w sprawie podlega dyspozycji art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy, który stanowi, że decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, iż skarżący mógł zostać celowo wprowadzony w błąd przez pracodawcę odnośnie legalności zatrudnienia.

W dalszym toku rozważań organ stwierdził, że w art. 303 ust. 1 ustawy zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu. Organ wymienił te okoliczności i szczegółowo ocenił przesłanki do udzielenia zgody na pobyt humanitarny (art. 348 ustawy) oraz zgody na pobyt tolerowany (art. 351 ustawy).

Podczas przesłuchania w dniu 27 lipca 2016r. skarżący wyraził obawy przed powrotem na [...] z powodu trwających na wschodzie tego państwa działań wojennych i możliwości wcielenia go do wojska. Cudzoziemiec stwierdził przy tym, że może być prześladowany po powrocie na [...], albowiem został powołany do służby wojskowej, ale się nie zgłosił i wyjechał do Polski.

Organ uznał, że przedstawione przez stronę obawy nie stanowią wystarczającej przesłanki do udzielenie jej zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany. Miejsce stałego zamieszkania cudzoziemca (m. [...], obł. [...]) leży poza terenami objętymi działaniami wojennymi i pozostaje pod kontrolą rządu [...]. Sytuacja panująca na terenach [...] nieobjętych konfliktem ani [...] okupacją wskazuje, że skarżącemu nie grozi tam prześladowanie z jakiejkolwiek przyczyny, w tym o podłożu religijnym czy politycznym, ani też doznanie poważnej krzywdy, w tym poprzez stosowanie przemocy wobec ludności cywilnej w warunkach konfliktu zbrojnego. Skarżący nie przedstawił żadnych faktów mogących potwierdzić, że jego bezpieczeństwo w miejscu zamieszkania na [...] byłoby zagrożone lub, że mogłaby z tego powodu doznać jakiejkolwiek dyskryminacji. Co do służby wojskowej natomiast to powszechnie przyjmuje się, iż państwo ma prawo ustanowić i egzekwować od swoich obywateli obowiązek służby wojskowej. Wiele państw demokratycznych, respektujących prawa człowieka, stawia swoim obywatelom wymóg odbycia obowiązkowej służby wojskowej z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i obrony kraju. Przymus służby wojskowej może być uznany za prześladowanie tylko wówczas, jeżeli jest on równoznaczny z przymusem do popełnienia zbrodni lub czynów sprzecznych z zasadami i celami Narodów Zjednoczonych określonymi w Preambule i art. 1 i 2 Karty Narodów Zjednoczonych. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że armia [...] dopuszcza się zbrodni lub czynów, o których mowa wyżej.

Wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy prawa cudzoziemca do poszanowania jego życia rodzinnego. Organ odwołał się do rozumienia pojęcia życia rodzinnego wypracowanego w orzecznictwie ETPCz. Cudzoziemiec nie jest małżonkiem obywatelki polskiej ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie przedstawił żadnych innych związków o charakterze rodzinnym w naszym kraju. W Polsce przebywa wprawdzie żona skarżącego, jednak jej pobyt - jak dotychczas - ma charakter tymczasowy i wiąże się z wykonywaniem pracy. Ponadto w dniu 27 lipca 2016r. Komendant PSG w [...] wydał decyzję zobowiązującą cudzoziemkę do powrotu, a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie decyzją z dnia [...] maja 2017r. Razem ze skarżącym i jego żoną zamieszkuje ich syn – A.V., który w dniu 23 lutego 2017r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Pobyt skarżącego i jego żony nie jest więc integralnie związany z pobytem ich syna.

W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja nie narusza również prawa cudzoziemca do ochrony życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemiec wjechał do naszego kraju ostatnio w dniu 1 września 2015, a więc nie tak dawno i jego pobyt w Polsce ma charakter czasowy, wiążący się z podjęciem pracy. O.V. nie posiada ponadto w Polsce majątku trwałego ani inwestycji kapitałowych zapewniających mu podstawowe źródło dochodu. Na [...] pozostało drugie dziecko cudzoziemca. Nie można więc stwierdzić, że skarżący przeniósł centrum swojego życia do Polski i istnieją realne trudności z jego powrotem do kraju pochodzenia wiążącym się z drastycznym pogorszeniem jego egzystencji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł O.V. Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i eksponuje, że cudzoziemiec przebywał i pracował na terenie Polski legalnie. Pracę wykonywał sumienie. Tymczasem okazało się, że pracodawca w oświadczeniu podał jako miejsce pracy sklep [...] w innej miejscowości niż ta do której skierował pracownika. Twierdzi, że nie może ponosić odpowiedzialności za nieprawidłowe działania pracodawcy, na które nie miał żadnego wpływu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji zobowiązującej do powrotu był art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Trafnie przyjęły orzekające w sprawie organy, że decyzja w sprawie zobowiązania do powrotu ma charakter decyzji związanej, a nie decyzji uznaniowej (vide wyrok NSA z dnia 26 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2250/16). Tym samym organ nie może, powołując się na ważny interes strony oraz art. 7 k.p.a., odmówić wydania tej decyzji w sytuacji stwierdzenia wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 302 ust. 1 ustawy, przy równoczesnym braku przewidzianych w ustawie okoliczności wyłączających nałożenie na stronę zobowiązania do powrotu.

Jedną z takich okoliczności wymagających opuszczenia terytorium RP jest wykonywanie obecnie lub w przeszłości pracy bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. Kwestię w jakich sytuacjach cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium RP reguluje art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016r., poz. 645). Wymienia on sytuacje prawne i faktyczne, których wystąpienie legitymuje cudzoziemca do wykonywania pracy. Jedną z nich jest posiadanie zezwolenia na pracę, co wynika z art. 87 ust. 1 pkt 12 tej ustawy. Cudzoziemiec jest natomiast zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę w określonych okolicznościach, które są wymienione w art. 87 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2015r., poz. 588). Zgodnie z § 1 pkt 20 tego rozporządzenia, mi. in. obywatele [...] mogą wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, niezależnie od liczby podmiotów powierzających im wykonywanie pracy, jeżeli przed podjęciem przez cudzoziemca pracy powiatowy urząd pracy, właściwy ze względu na miejsce pobytu stałego lub siedzibę podmiotu powierzającego wykonywanie pracy, zarejestrował pisemne oświadczenie tego podmiotu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy temu cudzoziemcowi, określające nazwę zawodu, miejsce wykonywania pracy, datę rozpoczęcia i okres wykonywania pracy, rodzaj umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokość wynagrodzenia brutto za pracę, informujące o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych w oparciu o lokalny rynek pracy oraz o zapoznaniu się z przepisami związanymi z pobytem i pracą cudzoziemców, a praca ta wykonywana jest na podstawie pisemnej umowy na warunkach określonych w oświadczeniu. Jednym zatem z wymogów zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na pracę obywateli [...], do których m.in. regulacja ta jest adresowana jest: wykonywanie pracy na podstawie pisemnej umowy i na warunkach określonych w oświadczeniu. Tym samym jeśli cudzoziemiec uzyska zezwolenie to wykonywanie pracy na jego podstawie wymaga zbadania wszystkich jego wymagań, natomiast w przypadku wyjątku jakim jest podjęcie pracy na podstawie zarejestrowanego oświadczenia – konieczne jest zbadanie czy praca wykonywana przez cudzoziemca odpowiada warunkom, na jakich zostało zgłoszone oświadczenie tj. m. in. zawodu, miejsca wykonywania pracy, daty rozpoczęcia i okresu wykonywania pracy, rodzaju umowy stanowiącej podstawę wykonywania pracy oraz wysokości wynagrodzenia brutto. Oznacza to, że cudzoziemiec wykonuje legalnie pracę nie tylko w sytuacji, gdy wykonuje ją na podstawie uzyskanego zezwolenia czy zarejestrowanego oświadczenia pracodawcy (jak m.in. w przypadku pracy wykonywanej przez [...]), lecz także czy zostały spełnione podczas wykonywania tej pracy warunki wynikające czy to z zezwolenia, czy w tym wypadku zarejestrowanego oświadczenia pracodawcy. Na taką wykładnię normy art. art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy wskazuje także art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2015r., poz. 149 ze zm.). Zgodnie z nim nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust. 1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pracę, z zastrzeżeniem art. 88f ust. 1a-1c, lub który wykonuje pracę na innych warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa wart. 114, art. 126, art. 127 lub art. 142 ust. 3, z zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach. Za taką wykładnią normy art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy opowiada się orzecznictwo NSA (vide wyrok NSA z dnia 25 maja 2017r., sygn. akt II OSK 2437/15).

Skarżący nie kwestionuje ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, a Sąd z urzędu dokonując kontroli przepisów procesowych zastosowanych przez organy, nie dopatrzył się ich naruszenia. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo i prowadzi do bezspornego wniosku, że skarżący wykonywał co prawda pracę na podstawie drugiego oświadczenia zarejestrowanego w dniu 19 maja 2016r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] przez pracodawcę na okres od dnia 19 maja 2016r. do dnia 18 listopada 2016r., jednakże niektóre warunki wykonywania tej pracy (zawód, miejsce wykonywania pracy i wynagrodzenie brutto) odbiegały od tych wskazanych w oświadczeniu. Oznacza to, że praca ta wykonywana była nielegalnie w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Ziściła się zatem przesłanka do orzeczenia o zobowiązaniu do powrotu.

Istota tej sprawy, jeśli chodzi o zarzuty skargi, sprowadza się do braku wiedzy cudzoziemca o tym, że w zarejestrowanym w powiatowym urzędzie pracy oświadczeniu pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy zostały zgłoszone inne warunki niż te, na jakich praca ta była wykonywana. Okoliczność ta pozostaje obojętna dla sprawy bowiem odpowiedzialność cudzoziemca za wykonywanie pracy na terenie Polski bez zezwolenia ma charakter obiektywny (niezależny od winy), a przesłanka wydalenia charakter sankcyjny. Poza normatywnym zakresem tego przepisu pozostaje świadomość istnienia stanu niezgodnego z normami wyznaczonymi przez ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1123/10). Pogląd ten został powtórzony w wyroku NSA z dnia 5 września 2017r., sygn. akt II OSK 2931/16. Mianowicie NSA przyjął, że konstrukcja przepisu nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca wprowadził tak daleko idącą sankcję zobowiązania cudzoziemca do powrotu we wszystkich przypadkach, w których cudzoziemiec wykonuje (wykonywał) pracę niezgodnie z przepisami o zatrudnieniu na terytorium Polski niezależnie od stopnia zawinienia. Zdaniem NSA, skoro ustawodawca nie określił w ustawie o promocji zatrudnienia, że czyn ten może być popełniony jedynie w sposób kwalifikowany, to należy uznać, że dla zastosowania omawianej sankcji stopień zawinienia cudzoziemca pozostaje bez znaczenia.

Zatem nie ma znaczenia podnoszona w skardze okoliczność, że skarżący nie wiedział o niezgodności między warunkami oświadczenia pracodawcy (które w wypadku obywateli [...] zastępuje decyzję zezwalającą na wykonywanie pracy), a zakresem oraz warunkami wykonywanych w rzeczywistości obowiązków pracowniczych.

Z urzędu Sąd dodatkowo stwierdza, że w dacie orzekania przez organ odwoławczy skarżący nie posiadał zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy też zgody na pobyt tolerowany. Trafnie także organy przyjęły – dokonując wcześniej analizy przesyłek uzyskania takiej ochrony - że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 i art. 351 ustawy. Z zeznań skarżącego wynika, że w Polsce przebywa jego żona, ale pobyt jej jest związany z czasowym wykonywaniem pracy na terytorium RP, natomiast syn indywidualnie dochodzi swych ewentualnych tytułów pobytowych. Nie wykazał zatem cudzoziemiec żadnych związków w Polsce o charakterze rodzinnym. Sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany, bowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jego powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego. Sąd w pełni podziela rozważania zawarte w tym zakresie w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.