Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 418/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1art. 14, art. 15, art. 17,  art. 16 ust. 1,art. 20 , art. 28 ust. 1.
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie WSA Teresa Cisyk WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2013r. sprawy ze skargi F. L. na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r., Nr XXXVII/409/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 listopada 2010 r. Rada Miejska w Białej podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, uchwałę Nr XXXVII/409/10, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec. Do części tekstowej planu załączony został m.in. rysunek planu w skali 1:2000.

Pismem z 22 maja 2012 r., skierowanym do Burmistrza Gminy Biała, F. L., reprezentowany przez radcę prawnego, wezwał Burmistrza do usunięcia naruszenia prawa przez powtórzenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec w zakresie pominiętych procedur. Ponadto wniósł o dokonanie stosownych zmian w zapisach uchwały, które zapewnią, że odzyska prawo do korzystania z gruntów stanowiących jego własność, poprzez dalsze ich wykorzystywanie jako grunty orne.

Pismem z 20 lipca 2012 r. (wpływ do organu w dniu 23 lipca 2012 r. - k. 2 akt sądowych) F. L. złożył w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę do WSA w Opolu na uchwałę Rady Miejskiej w Białej z dnia 5 listopada 2010 r., Nr XXXVII/409/10 wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie kosztów postępowania według załączonego wykazu oraz dopuszczenie dowodów wskazanych w skardze. Kwestionowanej uchwale zarzucił naruszenie:

I. art. 1 ust. 2 pkt 9, art. 2 pkt 4, art. 17 pkt 1 ustawy w zw. z art. 3 Europejskiej Karty Samorządu Lokalnego (Dz. U. z 1994 r., Nr 124, poz. 607), poprzez nie uwzględnienie "interesu publicznego" stosownie do treści powołanych przepisów, oraz pozbawienie społeczności należytego udziału w postępowaniu,

II. art. 20 ust. 1. w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy, w zakresie w jakim organ nie uwzględnił postanowień studium w trakcie sporządzania planu, a to m.in.:

a) w zakresie limitacji co do dopuszczalnej wysokości projektowanych elektrowni wiatrowej, odległości od planowanej i istniejącej zabudowy mieszkaniowej, od dróg i cieków wodnych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

b) w zakresie w jakim nie uwzględniono w planie, iż postanowienia studium zakazują na gruntach oznaczonych jako R1 - obszary rolne o wysokich walorach produktywnych lokalizowania elektrowni wiatrowych,

c) w zakresie w jakim nie uwzględniono zakazu lokalizacji farm wiatrowych na terenach o silnym zagrożeniu procesami erozyjnymi,

d) w zakresie w jakim nie zastosowano się w planie do zaleceń ujętych w studium co do minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg utwardzonych oraz obiektów infrastruktury technicznej,

e) w zakresie w jakim nie przeprowadzono prawidłowego - całorocznego i szerokiego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego,

f) w zakresie w jakim przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowych na terenach objętych ochroną ekspozycji dalekiego widoku,

g) w zakresie w jakim w mapie do planu przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowych bezpośrednio na stanowiskach archeologicznych,

h) w zakresie w jakim postanowienia planu co do położenia elektrowni wiatrowych pozostają w sprzeczności z ustaleniami w studium w tym zakresie,

III. art. 14 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu winna wyłącznie określać granice planu, gdy tymczasem uchwała z dnia 20 lutego 2009 r., nr XXII/261/09 określa również cel i zakres podjęcia uchwały,

IV. art. 20 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim organ nie stwierdził zgodności projektu planu ze studium przed jego uchwaleniem,

V. art. 14 ust. 3 ustawy - w zakresie w jakim organ nie objął planem całego obszaru studium, oraz uznał, iż poprzez autorytarne ograniczenie dopuszczalnej powierzchni mającej być przeznaczoną pod budowę elektrowni wiatrowych do 0,49 ha ominie przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 121, poz. 1266),

VI. art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy - w zakresie w jakim plan nie zawiera obowiązkowych informacji o wymaganiach wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych oraz informacji określających granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych,

VII. art. 16 ust. 1 ustawy w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), dalej: rozporządzenie, w zakresie w jakim organ dopuścił się sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w skali 1:2000,

VIII. art. 17 pkt 3 ustawy - w zakresie w jakim organ nie rozstrzygnął wszystkich wniosków złożonych do inkryminowanego planu, zaś uwzględnione nie zostały implementowane do planu,

IX. art. 17 pkt 14 ustawy - w zakresie w jakim w dokumentacji planistycznej brak projektu planu, który został przedstawiony przez Burmistrza Gminy Radzie Miejskiej,

X. art. 21 ust. 1 ustawy - w zakresie w jakim dokumentacja planistyczna sporządzona została ze środków własnych inwestora,

XI. § 12 pkt 14 rozporządzenia w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy w zw. z art. 17 pkt 9 ustawy w zakresie w jakim organ zobowiązany był do dokonania ogłoszenia o wyłożeniu planu w sposób określony w pkt 1, a zatem poprzez zastosowanie tych samych procedur,

XII. § 3 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan w sposób nieprecyzyjny (niezgodny z granicami określonymi w załączniku graficznym) opisuje granice projektowanego planu,

XIII. § 4 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan nie określa obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym nie zawiera nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów,

XIV. art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 pkt 8 rozporządzenia - w zakresie w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego,

XV. § 9 ust 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne barwne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, aniżeli należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia,

XVI. § 9 ust. 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim w projekcie rysunku planu miejscowego zastosowano inne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego aniżeli określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r.,

XVII. § 10 ust. 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne, sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, nie były aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia,

XVIII. art. 15 ust. 1 ustawy w zw. z art. 14 ust. 8 ustawy w zw. z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego nr XLVIII/505/2010 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego - w zakresie w jakim ww. plan zagospodarowania przestrzennego dla województwa opolskiego zakazuje lokalizowania elektrowni wiatrowych na obszarze objętym inkryminowaną uchwała (str. 118), jak i w zakresie w jakim plan pozostaje w sprzeczności co do wskazanych w uchwale nr XLVIII/505/2010 (str. 123) odległości od najbliższych zabudowań,

XIX. § 10 pkt 2 rozporządzenia - w zakresie w jakim materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, nie były aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu,

XX. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy - w zakresie w jakim prognoza skutków finansowych uchwalenia planu sporządzona została przez osobę nie będącą rzeczoznawcą majątkowym,

XXI. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy w zw. z art. 17 pkt 6c ustawy - w zakresie w jakim organ nie pozyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

XXII. art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), dalej: ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim katalog informacji podawanych przez organ w obwieszczeniu nie zawierał informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu,

XXIII. art. 42 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim organ nie dołączył do przyjętego planu uzasadnienia zawierającego informację o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa,

XXIV. art. 51 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec", nie spełnia ustawowych wymogów, a w szczególności nie zawiera rzetelnego opisu szaty roślinnej i informacji ilościowych, rzetelnej inwentaryzacji świata zwierzęcego uzyskanej w ramach monitoringu przedrealizacyjnego (...),

XXV. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP - w zakresie w jakim organ naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącego,

XXVI. art. 2 Konstytucji RP oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia - w zakresie w jakim zapisy planu są nieprecyzyjne, a to poprzez nie rozgraniczenie zakresu przeznaczenia gruntu,

XXVII. art. 7 Konstytucji RP - w zakresie w jakim przepis ten nakłada na organy władzy publicznej obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa,

XXVIII. § 7 pkt 4 rozporządzenia - w zakresie w jakim rysunek nie zawiera oznaczenia granic administracyjnych oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia,

XXIX. § 12 pkt 19 rozporządzenia - w zakresie w jakim dokumentacja prac planistycznych nie zawiera uchwały o uchwaleniu planu wraz z załącznikami i uzasadnieniem,

XXX. art. 11 b ustawy o samorządzie gminnym, a to w zakresie w jakim naruszona została zasada transparentności działań organów publicznych poprzez finansowanie pomimo ustawowego zakazu dokumentacji planistycznej z środków własnych inwestora,

XXXI. art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy w zw. z Dyrektywą 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku ( Dz. U. UE L.02.189.12 ) poprzez nie respektowanie powołanych przepisów prawa, nakazujących uwzględnienie wymagań ochrony zdrowia mieszkańców miejscowości,

XXXII. naruszenie przepisów uchwały nr XXIII/235/05 Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r. - w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami a w szczególności naruszenie § 6, § 7, § 8, § 11 oraz § 12 tejże uchwały,

XXXIII. § 118 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2002 r. Nr 100, poz. 908) - w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenie definicji aktów normatywnych rangi ustawy.

W obszernym uzasadnieniu skarżący wywodził, iż w wyniku podjęcia kwestionowanej uchwały z naruszeniem powyższych przepisów doszło do naruszenia jego interesu prawnego. W szczególności wyjaśniał, że narażony zostanie na emisje ponad przeciętną miarę hałasu pracujących turbin, pól elektromagnetycznych, efektu stroboskopowego oraz na promieniowanie niejonizujące. Zauważył, iż przewidziana planem budowa elektrowni wiatrowych w tak bliskiej odległości od siedlisk ludzkich stanowi zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Nadto - według jego oceny – uchwalenie planu spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącego wskutek pozbawienia ich waloru kulturowo-turystycznego, a ponadto ograniczy swobodę ich dotychczasowego użytkowania (pastwiska, łąki trwałe). Zaznaczył, że negatywne oddziaływanie turbin elektrowni uniemożliwi mu także prowadzenie chowu bydła i ich wypasanie. Zarzucając naruszenie art. 39 pkt 2 w zw. z art. 54 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 17 ust. 9 ustawy skarżący wskazał, że obwieszczenie z 2 września 2009 r. nie zawierało informacji o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu. Zarzucił, że wskutek braku poinformowania społeczności lokalnej o przystąpieniu do opracowania planu, jak również o wyłożeniu planu do wglądu, uniemożliwiono zgłoszenie do planu jakichkolwiek uwag. Wskazał na brak dowodów potwierdzających dokonanie przez organ stosownych ogłoszeń. W dalszej części skargi szeroko argumentował swoje zastrzeżenia, co do braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych, w trybie przewidzianym w uchwale Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXXIII/235/05, w sprawie trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami. Podkreślał, że przygotowana do planu prognoza oddziaływania na środowisko zawierała znaczące braki, dyskwalifikujące ten dokument jako źródło informacji. Brak w niej bowiem było danych jakościowych, ilościowych i gatunkowych, wykonania elementarnych badań, a także analizy wariantów alternatywnych. Zastrzeżenia według skarżącego budziła również przeprowadzona prognoza w zakresie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi. W tym zakresie skarżący wyraził swoje wątpliwości co do przyjętych przez organ kryteriów wyznaczających do 500 m strefę oddziaływania. Dalej, wskazując na wadliwą lokalizację farm wiatrowych zwrócił uwagę na negatywne skutki zbyt bliskiej ich lokalizacji oraz nadmiernej koncentracji. Zauważył, że mapa planu nie została sporządzona w normatywnie przewidzianej skali 1:1000, a w skali 1:2000, pomimo że z planu, jak i z uzasadnienia nie wynikało, aby zaistniały szczególne okoliczności powodujące konieczność sporządzania planu w przyjętej przez organ skali. Stawiając zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ustawy podniósł, że organ w trakcie sporządzania uchwalonego planu nie uwzględnił postanowień studium. Zakwestionował również, że w zaskarżonej uchwale doszło do stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium. Uzasadniając zarzut dotyczący zapisów planu zaakcentował naruszenie § 118 w zw. z art. 143 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", w zakresie w jakim plan zawiera powtórzenia definicji aktów normatywnych rangi ustaw. Wskazał też na nieprecyzyjne określenie sposobu użytkowania gruntów oznaczonych jako RR i RR(EW) oraz podał, że realizacja inwestycji związanych z energetyką wiatrową na terenach przekraczających 0,5 ha wiąże się z koniecznością uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zarzucił brak określenia w planie zasad i warunków przeprowadzenia scalania i podziału nieruchomości, a także, że zarówno prognoza oddziaływania na środowisko jak i prognoza finansowa nie zostały sporządzone przez gminę i nie były opracowane przez rzeczoznawcę majątkowego.

W odpowiedzi na skargę Gmina Biała wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu skargi nr I wskazała, że organ, podejmując zaskarżoną uchwałę kierował się przede wszystkim interesem publicznym społeczności ogólnopaństwowej i regionalnej. Podkreśliła, że Burmistrz Białej przed i po opracowaniu projektu planu dopełnił wszelkich obowiązków związanych z informowaniem społeczeństwa. W szczególności poprzez publikację stosownych ogłoszeń w prasie, Biuletynie Informacji Publicznej i umieszczenie obwieszczeń w sposób zwyczajowo przyjęty, w których wskazano m.in. na miejsce i czas składania uwag do projektu planu jak również po opracowaniu projektu miejsce, w którym możliwy jest wgląd do dokumentacji sprawy. Zauważyła, iż informowano także o miejscu i czasie przeprowadzanej dyskusji publicznej. Wskazując na zarzut skargi nr II lit. a) i d) argumentowała, że zarówno w studium, jak i w planie, część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe, a skoro tak, to nie można zarzucić sprzeczności planu ze studium, gdyż zasadnicze znaczenie ma kwestia przeznaczenia terenu. W ocenie Gminy uchwalony plan nie przewiduje także rozwiązań, które pozwoliłyby na lokalizację obiektów energetyki wiatrowej w odległości mniejszej od zabudowań, lasów i cieków wodnych, niż minimalne odległości ustalone w Studium. Odnosząc się do przyjętej w planie innej wysokości wieży od tej niż wskazywanej w studium 150 m wyjaśniła, że tylko w ten sposób może zostać osiągnięty cel jakim jest budowa elektrowni wiatrowych. Nadto twierdziła, iż zawarty w postanowieniu studium zwrot "ustala się następujące warunki lokalizacji ferm wiatrowych (...) o wysokości 150 m do szczytu śmigła" nie ma charakteru kategorycznego, do których zakwalifikowano tylko zwroty "nakaz", "zakaz", "należy", "dopuszcza się". Co do zarzutu skargi nr II lit. b) Gmina podniosła, że w zapisach studium jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach R1 z uwzględnieniem korekty granic "do max. 200 m. od zewnętrznego obrysu". Powyższe z kolei oznacza, że nie jest wykluczone, aby część elektrowni wiatrowej "zachodziła" niejako na teren o oznaczeniu R1. Natomiast zgodnie z przedstawioną mapą będącą integralną częścią planu nie nastąpiła lokalizacja farm wiatrowych na obszarze oznaczonym w studium jako R1. Jako bezzasadny oceniony został zarzut skargi nr II lit. c) albowiem wobec ustanowionego w planie zakazu usytuowania elektrowni wiatrowych na terenach zagrożonych erozją, od zawartego w studium jedynie ograniczenia lokalizacji tych obiektów plan ustala silniejszą niż w studium ochronę gruntów o znacznym narażeniu na procesy erozyjne. Odnosząc się do zarzutu skargi nr II lit. e) Gmina argumentowała, iż wbrew twierdzeniom skarżącego - zapisy studium nie nakładają w tej kwestii żadnego obowiązku na organy gminy. Postanowienia studium, mają w omawianym zakresie charakter wyłącznie zaleceń. Gmina natomiast choć nie miała takiego obowiązku wobec braku kategoryczności zapisów studium przeprowadziła analizę przyrodniczo – środowiskową. Za nietrafiony został uznany zarzut skargi nr II lit. f). Gmina w tym zakresie wywodziła, iż z porównania części tekstowych i graficznych studium oraz planu terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec, w żaden sposób nie wynika, że tereny przewidziane na lokalizację farm wiatrowych znajdują się w strefach ochrony ekspozycji dalekiego widoku i te strefy naruszają. W przedmiocie postawionego w skardze zarzutu nr XXIV Gmina podniosła, że sporządzona do sprawy prognoza oddziaływania na środowisko zawiera wszystkie elementy składowe (informacje, analizy, oceny, prognozy) wymagane art. 51 ustawy dla tego rodzaju dokumentów. Podkreśliła, że w prognozie tej zawarto szczegółową inwentaryzację świata zwierzęcego, a zwłaszcza awifauny, natomiast analiza ornitologiczna oraz analiza chiropterologiczna stanowią załączniki do prognozy, a zatem są jej integralną częścią prezentującą wyczerpująco wyniki badań ptactwa i nietoperzy na badanym obszarze. Nadto wpływ farmy wiatrowej na awifaunę został przedstawiony w załącznikach do prognozy, a kwestia wpływu farm wiatrowych na tereny położone poza granicami planu została w niej zbadana. Prognoza zawiera także informacje o metodyce badań. Nadmieniła, że w prognozie wykorzystano cały szereg opracowań, w tym sporządzone przez gminę "Opracowanie ekofizjograficzne dla Gminy Biała", a ich lista została wymieniona jako "Literatura i materiały źródłowe". W konsekwencji stwierdziła, że prognoza opracowana została w sposób rzetelny, ma charakter obiektywny i spełnia wymagania formalne wynikające z art. 51 ust. 2 ustawy. Gmina nie zgodziła się również z zarzutem skargi nr IV twierdząc, iż w części wstępnej uchwały bezsprzecznie stwierdzona została zgodność projektowanych przepisów planu miejscowego ze studium, a analogiczny zarzut był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt. II OSK 996/12. Odnosząc się do zarzutu skargi nr X, XXX oraz XVII Gmina szeroko, cytując orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz literaturę przedmiotu wskazała, że przepisy prawa nie formułują wprost zakazu finansowania w części lub w całości miejscowego planu przez zewnętrzne podmioty obok lub zamiast Gminy i możliwe jest sfinansowanie dokumentacji planistycznej przez podmioty spoza aparatu administracji publicznej. Jednocześnie podniosła, że ze środków własnych sfinansowała szereg opracowań, które są niezbędne dla uchwalenia planu w tym prognozę skutków finansowych oraz samo studium. Dlatego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, zasady legalizmu działania organów państwa, jak również zarzut naruszenia art. 11b ustawy o samorządzie gminnym, albowiem cała dokumentacja planistyczna była dostępna dla każdego w ramach dostępu do informacji. W ramach postawionego zarzutu skargi nr XVIII skonstatowała, iż plan województwa w odróżnieniu od uchwalonego planu nie jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, iż nie ma on charakteru wiążącego dla organów gmin, w związku z czym brak jest przesłanek do uznania, że uchwalony plan narusza jego postanowienia. Podniosła, także, iż zgodnie z jego postanowieniami najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują m.in. na terenie powiatu prudnickiego. W kwestii zarzutu skargi nr III Gmina argumentowała, że sama uchwała o przystąpieniu nie przesadza ani o przeznaczeniu gruntów, ani nie wypowiada się w wiążący sposób o sposobach zagospodarowania. W konsekwencji nie można zatem podnosić, że przez samo sformułowanie tytułu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu w taki czy inny sposób Rada Miejska w Białej naruszyła zasady oraz procedurę jego sporządzania. Przedstawiając zarzut skargi nr XX skargi Gmina odnotowała, że mając na uwadze, iż prognoza skutków finansowych nie jest integralną częścią planu miejscowego i nie jest dokumentem wiążącym należy przyjąć, że sporządzenie jej przez osobę niebędącą rzeczoznawcą majątkowym nie ma charakteru istotnego naruszenia i nie może być podstawą do uchylenia planu. Jako chybiony Gmina uznała zarzut skargi nr VII wyjaśniając, iż wyboru skali 1 : 2000 dokonała ze względu na fakt objęcia ustaleniami planu obszaru powierzchni 580 ha, opierając się podstawie § 6 rozporządzenia, tj. na przesłance znacznej powierzchni obszaru objętego planem. Zdaniem Gminy, także zarzut skargi nr XIV podlegać winien oddaleniu, albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego w treści planu znajdują się przepisy dotyczące podziału i scalania nieruchomości (§ 15 uchwały). Odnosząc się natomiast do określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego Gmina uznała, że w przedmiotowym stanie faktycznym było ono zbędne, a co za tym idzie nie było konieczne ustalenie w treści planu tego rodzaju przepisu. Argumentowała, że skoro przy planowanym usytuowaniu elektrowni wiatrowych, wśród pól, wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, brak jest potrzeby ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego. Także zarzut skargi nr XIII został przez gminę uznany za bezzasadny. Gmina zaznaczyła, że w § 14 skarżonej uchwały zawarte zostały zarzucane ustalenia. Przechodząc do zarzutu skargi nr V i XXI, podniosła że nieprawidłowe jest takie rozumienie przepisu art. 14 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przeznaczenie w planie gruntów rolnych/leśnych na inne cele powoduje konieczność objęcia w planie wszystkich terenów rolnych i leśnych, które według postanowień studium wymagają zmiany przeznaczenia. W kwestii wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia Gmina wskazała, iż nie jest ona wymagana albowiem dla terenu oznaczonego RR(EW) zastrzeżone zostało, iż powierzchnia gruntów rolnych związana z realizacja celu nierolniczego (elektrowni wiatrowych) nie może przekroczyć 0,49 ha, a grunty te nie tworzą zwartego obszaru projektowanego. Relacjonując zarzut skargi nr VI Gmina podkreśliła, że organ nie naruszył zasad sporządzania planu, gdyż w treści planu znalazła się odpowiednia informacja na temat braku uwarunkowań dotyczących pkt 5 i pkt 7 art. 15 ustawy. Mając na uwadze zarzut skargi nr IX Gmina podniosła, że brak jest przepisu ustawowego, który nakazywałby dołączenie do dokumentacji planistycznej, po zakończonej procedurze planistycznej, projektu planu. Gmina nie zgodziła się również z podniesionym w skardze zarzutem nr XI, zaznaczając, iż w dokumentacji planistycznej znajduje się podpisana przez pracownika notatka świadcząca, że informacja o wyłożeniu projektu planu została ogłoszona w sposób prawidłowy w sposób zwyczajowo przyjęty w danej gminie. W przedmiocie zarzutów skargi nr XVIII i XIX Gmina wywodziła, że zgromadzona dokumentacja na potrzeby przedmiotowego planu została sporządzona w okresie 2009 - 2010 r. w związku z czym trudno jest uznać, że dokumentacja ta była na dzień uchwalania planu nieaktualna. Jednakże, nawet gdyby przyjąć, że dokumentacja ta nie nosiła cechy "aktualności" to należy stwierdzić, że nie może być to przesłanką uchylenia planu miejscowego.

W piśmie procesowym organu z 5 listopada 2012 r., organ, odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi nr: V, XXIII, XXXII oraz XXXIII doprecyzował stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę.

Odnosząc się do odpowiedzi organu, skarżący w piśmie z 7 listopada 2012 r. podtrzymał w całości żądania i argumentację podniesioną w skardze, na poparcie której przedstawił szereg dokumentów.

W wykonaniu wezwania sądu organ w piśmie z dnia 20 listopada 2012 r., powtórzył stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę w zakresie uznania za zbędne wskazania kąta położenia działek objętych podziałem scaleniem w stosunku do pasa drogowego jak i wskazania zwartych kompleksów gruntów dla poszczególnych wiatraków. Wypowiedział się również w przedmiocie sporządzenia oceny wpływu inwestycji w postaci farm wiatrowych na człowieka i przedstawił strefy ochrony dalekiego widoku w Gminie Biała.

Odnosząc się do argumentacji Gminy zawartej w piśmie z dnia 5 listopada 2012 r., skarżący w piśmie z 3 grudnia 2012 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodatkowo nie zgodził się z zaprezentowanym przez organ pojęciem "działki", które pozostaje w sprzeczności z normatywnie określoną definicją działki ewidencyjnej (gruntowej). Powyższe świadczy o tym, że Gmina, uchwalając plan przypisywała normatywnym pojęciom inne znaczenie, a przyjęte rozwiązania, zgodnie z którymi pod wiatraki zostałyby wydzielone działki gruntu o pow. do 450 m² plus powierzchnia gruntu pod drogi dojazdowe, naruszają dyspozycję art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Należy także rozważyć, czy zapis planu dotyczący wydzielenia działek pod budowę elektrowni wiatrowych oraz dróg dojazdowych, wobec ustawowych ograniczeń, nie narusza przepisów dotyczących prawnej możliwości wydzielenia gruntów rolnych pod budowę elektrowni wiatrowych. Nadto § 15 pkt 2 planu pomija powierzchnię gruntu wydzieloną pod sieci energetyczne łączące poszczególne elektrownie, natomiast zdefiniowana przez Gminę "farma wiatrowa" nie jest zgodna z definicją rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Skarżący wyjaśnił także, że przedstawione przez niego dane dotyczące odległości elektrowni wiatrowych od poszczególnych elementów infrastruktury technicznej oraz zabudowań są możliwe do sprawdzenia.

W kolejnym piśmie procesowym z 17 grudnia 2012 r. skarżący, odnosząc się szczegółowo do pisma organu z 20 listopada 2012 r., zakwestionował oba załączone do tego pisma załączniki graficzne. Nie zgodził się również z zaprezentowaną w tym piśmie argumentacją organu, wskazując, iż skoro zaskarżona uchwała nie zawiera zasad scalania i podziału nieruchomości oraz kąta położenia granicy działek w stosunku do pasa drogowego to zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności planu. Zwrócił uwagę, iż zaskarżona uchwała nie zawiera informacji dotyczącej potencjalnego położenia i powierzchni placów eksploatacyjnych oraz dróg dojazdowych do planowanych elektrowni wiatrowych. Jednocześnie podtrzymał twierdzenia co do konieczności zastosowania w sprawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Szeroko przedstawił także główne zagrożenia dla ludzi wynikające z lokalizacji w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych elektrowni wiatrowych.

W piśmie z 9 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci umowy z 23 maja 2011 r. dotyczącej udostępnienia gruntów na cele budowlane oraz umowy z 25 marca 2009 r. wraz z aneksami.

W piśmie z 18 stycznia 2013 r., skarżący kolejny raz podtrzymał podnoszone we wcześniejszych pismach procesowych zarzuty naruszeń procedury planistycznej. Wskazał także, że z załącznika graficznego planu wynika, że organ przewidział lokalizację jednej elektrowni wiatrowej poza terenem RR(EW).

Na rozprawie sądowej w dniu 21 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał stanowisko w sprawie i wszystkie podniesione zarzuty, w tym zarzut dotyczący wadliwego określenia granic planu. W tym zakresie wskazał, że sprzeczność ta spowodowana jest rozbieżnością pomiędzy obszarem objętym uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia planu, a samą uchwałą, przy czym zarzut ten nie jest związany z przekroczeniem granic objętych planem ale z usytuowaniem elektrowni wiatrowych na terenie oznaczonym symbolem innym niż RR(EW). Jednocześnie wyjaśnił, że skarżący jest właścicielem działek o numerach B. k.m. [...], A. k.m. [...], C. k.m. [...], których przeznaczenie w planie pod elektrownie wiatrowe spowoduje ich wyłączenie z możliwości zmiany przeznaczenia tych gruntów, jako gruntów rolnych już po podjęciu tej uchwały.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei, w oparciu o regulację art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Oceniając zaskarżoną uchwałę Sąd uznał, że skarga F. L. nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnotować należy, że skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tą regulacją każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jednocześnie z przepisu art. 53 § 2 P.p.s.a. wynika trzydziestodniowy termin na złożenie takiej skargi, liczony od daty doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w przypadku braku odpowiedzi, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.

W pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu było więc zbadanie, czy wniesiona przez F. L. skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy zostały spełnione warunki formalne do jej skutecznego złożenia (bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie skargi oraz zachowanie terminu do jej wniesienia).

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarga - z uwagi na materię podlegającą regulacji w drodze zakwestionowanej uchwały - dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej. Kompetencje do podjęcia zaskarżonej uchwały przez organ stanowiący gminy określone zostały w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast jej uchwalenie następuje na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (cyt. wcześniej i zwana m.in. ustawą). Plan miejscowy jako akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy), którego uchwalenie należy do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1 ustawy), jest zatem aktem normatywnym z zakresu administracji publicznej. Rozpatrzenie skargi pozostaje zatem w kompetencji sądu administracyjnego.

Skarżący - w ocenie Sądu - dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, gdyż wystąpił z takim wezwaniem do Gminy Biała, na które organ nie udzielił odpowiedzi. Uwzględniając zatem treść art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę w rozpatrywanym przypadku wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona do Sądu z zachowaniem ustawowego terminu.

Dalsze rozważania w niniejszej sprawie dotyczą legitymacji procesowej F. L. do złożenia skargi na kwestionowaną uchwałę. Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżając uchwałę w trybie tej regulacji trzeba zatem dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest przede wszystkim bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Oceniając legitymację procesową skarżącego w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należało uznać, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, skoro jej postanowienia określają przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem RR(EW), na którym położne są działki nr A. k. m. 4 i nr B. k .m. [...], stanowiące własność skarżącego (wskazywana trzecia działka skarżącego oznaczona nr C. k. m. [...] posadowiona jest na terenie RR). Zaskarżony akt, wprowadzając określone postanowienia w kwestii zagospodarowania nieruchomości skarżącego, niewątpliwie kształtuje przysługujące mu prawo własności, które podlega ochronie na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Od razu też wyjaśnić trzeba, że samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego nie może jednak przesądzić o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (tak: NSA w wyroku z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczonym na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedstawione wyżej ustalenia pozwoliły Sądowi na ocenę zasadności skargi. Rozważania w tym zakresie należy rozpocząć od wskazania, że po myśli art. 28 ust. 1 ustawy naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tej regulacji wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei, zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 ustawy, przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardy oraz sposób dokumentowania prac planistycznych) określa art. 16 ust. 1 ustawy oraz wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 tego przepisu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (cyt. wcześniej i zwane rozporządzeniem). Podkreślić trzeba, że w przypadku naruszenia zasad sporządzania planu ustawodawca nie wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Natomiast odnośnie naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę - istotności tego naruszenia. Nie każde zatem naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" 6. wydanie, C. H. Beck, Warszawa 2011, s. 263 i nast.).

Sąd, dokonując kontroli kwestionowanej uchwały, nie stwierdził naruszenia przez organ zasad sporządzania planu miejscowego i istotnych naruszeń trybu jego sporządzania, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. W tym zakresie w pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że z dokumentacji planistycznej wynika, iż 24 lutego 2009 r. Rada Miejska w Białej podjęła uchwałę Nr XXII/261/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec. Obwieszczenie z dnia 2 września 2009 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz możliwości i terminie składania wniosków zostało zamieszczone na stronie BIP-u Urzędu Miejskiego w Białej, ukazało się w lokalnej prasie, a także zostało przekazane sołtysom wsi Krobusz, Gostomia i Solec w celu zamieszczenia go na wiejskiej tablicy ogłoszeń, a faktu tego ogłoszenia strony nie kwestionują. Powiadomiono również, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego braku w obwieszczeniu z dnia 2 września 2009 r. informacji o możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy oraz miejscu, w którym została ona wyłożona do wglądu (zarzut nr XXII), należy stwierdzić, że na etapie przystąpienia do sporządzenia planu dokumentacja, o jakiej mowa w art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie została opracowana, stąd organ nie mógł zamieścić informacji o możliwości zapoznania się z nią.

Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzut dotyczący nieprawidłowości w zakresie procedury ogłoszenia o wyłożeniu projektu miejscowego planu do publicznego wglądu (zarzut nr XI). Zgodnie z art. 17 pkt 10 ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami. Jednocześnie wyznacza w tym ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 ustawy). Dokonując oceny prawidłowości czynności podejmowanych przez Burmistrza Białej w świetle powyższych przepisów, Sąd nie stwierdził żadnych uchybień w zakresie kwestionowanego przez skarżącego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Z dokumentacji planistycznej wynika, że ogłoszenie Burmistrza Białej dotyczące: wyłożenia projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 16 września do 14 października 2010 r., terminu dyskusji publicznej w dniu 5 października 2010 r. oraz terminu wnoszenia uwag do dnia 28 października 2010 r., zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej UM w Białej oraz w Nowej Trybunie Opolskiej - wydanie z dnia 8 września 2010 r. Ponadto przedmiotowe obwieszczenie zostało w dniach od 8 września do 28 października 2010 r. zamieszczone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz wiejskich tablicach ogłoszeń we wsi: Krobusz, Gostomia, Solec, co potwierdza stosowna adnotacja zawarta na tym dokumencie, sporządzona i podpisana przez pracownika organu (k. 214 akt adm.). Uznać zatem należy, że nawet w sytuacji, gdyby skarżący nie miał możliwości odnalezienia tego ogłoszenia na wiejskiej tablicy ogłoszeń, to mógł z jego treścią zapoznać się na stronach BIP-u Urzędu Miejskiego lub w lokalnej prasie. Poza tym nie można nie dostrzec, że w dniu 5 października 2010 r. odbyła się dyskusja publiczna na temat rozwiązań przyjętych w projekcie planu miejscowego, co potwierdza znajdujący w aktach sprawy protokół, w załączniku którego odnotowano osoby biorące udział w dyskusji. Z treści tego protokołu wynika, że w dyskusji uczestniczyły osoby reprezentujące inwestora, projektant oraz Kierownik Referatu Inżynierii Komunalnej i Integracji Europejskiej. Ponadto organ poinformował wszystkich zainteresowanych udziałem w postępowaniu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania projektu planu na środowisko o miejscu i terminie wyłożenia projektu planu wraz z niezbędną dokumentacją sprawy, jak również o możliwości wnoszenia uwag i wniosków, wypełniając w ten sposób również wymogi art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. F. L. nie skorzystał ani z przysługującego mu prawa do wniesienia uwag do projektu planu, ani też nie brał udziału w dyskusji publicznej, tak więc zarzuty skarżącego co do prowadzenia procedury planistycznej z pominięciem jego udziału należy uznać za bezzasadne. W tym miejscu od razu zauważyć przyjdzie, że skoro w dyskusji publicznej nie brał udziału żaden z reprezentantów społeczności lokalnej, to nie można mówić - co czyni skarżący - o zdecydowanym sprzeciwie tych osób, wyrażonym w stosownym terminie, wobec przyjętych w planie rozwiązań. Poza tym z rozstrzygnięcia Burmistrza Białej z dnia 29 listopada 2010 r. (k. 219 akt adm.) wynika, że w trakcie wyłożenia projektu do publicznego wglądu, dyskusji publicznej, a także w terminie 14 dni od zakończenia okresu wyłożenia planu, nie wpłynęła żadna uwaga osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, stąd do akt planistycznych nie załączono informacji o udziale społeczeństwa, jak tego oczekuje skarżący. Przywołane powyżej okoliczności skłaniają raczej do wniosku, że przewidziana w planie lokalizacja planowanej inwestycji - w czasie miarodajnym dla oceny legalności działań organu - spotkała się z akceptacją społeczności lokalnej.

Stosownie do powyższego za chybiony trzeba również uznać zarzut skarżącego w zakresie braku przeprowadzenia przez organ konsultacji społecznych w trybie uchwały Rady Miejskiej w Białej z dnia 30 czerwca 2005 r., Nr XXIII/235/05, w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Biała (zarzut nr XXXII). W ocenie Sądu, zgodzić należało się z argumentacją organu, że wobec zachowania procedury planistycznej określonej w art. 17 ustawy, nie było już potrzeby prowadzenia konsultacji w trybie ww. uchwały. Podkreślić bowiem trzeba, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia udział czynnika społecznego w procesie sporządzania i uchwalania planu miejscowego. Na etapie wstępnym prac nad projektem planu społeczeństwo zostaje powiadomione o podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu i możliwości zgłaszania wniosków do planu. Kolejną możliwość wpływania na treść planu lokalne społeczeństwo uzyskuje w toku dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu oraz w czasie trwania wyłożenia projektu do publicznego wglądu i możliwości składania do niego uwag (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 188-189). Zdaniem Sądu, Gmina Biała w pełni wywiązała się z powyższych obowiązków, a więc skarżący nie może skutecznie zarzucać organowi, że nie zapewnił udziału społeczeństwa w toku procedury planistycznej.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 14 ustawy (zarzut nr IX) wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem burmistrz przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Z przytoczonej regulacji nie wynika, wywodzony przez skarżącego na jej podstawie, obowiązek dołączenia projektu planu do dokumentacji planistycznej. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu, brak projektu planu w tej dokumentacji nie może - w okolicznościach rozpoznawanej sprawy - świadczyć o uchybieniu kwalifikującym się do stwierdzenia nieważności uchwały. Zauważyć również przyjdzie, że skarżący może odrębnie zażądać udostępnienia takiego projektu jako materiału z sesji Rady Miejskiej. Podobnie ocenić należy zarzut skarżącego dotyczący niedołączenia do dokumentacji planistycznej wykorzystanych przez organ ekspertyz (zarzut nr XI).

Poza tym, badając akta sprawy Sąd uznał, że czynności podejmowane przez Burmistrza, o których mowa w art. 17 ustawy, zostały należycie i w pełni udokumentowane, w zakresie określonym w § 12 rozporządzenia (zarzut nr XI).

Oceniając dalej kwestionowaną uchwałę należy stwierdzić, że Rada Miejska w Białej dokonała stwierdzenia zgodności przepisów projektu miejscowego planu ze studium, a więc spełniła wymóg określony w art. 20 ustawy (zarzut IV). Stosownie do tego przepisu, w brzmieniu obwiązującym w dniu wydania przedmiotowej uchwały, rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przyjmuje się, że wymóg podjęcia przez radę gminy uchwały o zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, określony w art. 20 ust. 1 ustawy, zostaje spełniony zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak również wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium podjęta zostanie w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie podnosi się również, że art. 20 ust. 1 ustawy wskazuje na zasadność podjęcia odrębnej uchwały rady gminy w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, ale wymogu tam zawartego nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku rady, skutkującego nieważnością planu miejscowego, wówczas gdy rada gminy ową zgodność stwierdzi w uchwale podejmującej plan. Natomiast, gdyby nawet przyjąć, że rada gminy narusza normę art. 20 ust. 1 ustawy stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie w poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, powodujące konieczność stwierdzenia nieważności podjętego planu. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia zarówno dyspozycja art. 10 ust. 1 ustawy nieprzewidująca wprost obowiązku podejmowania odrębnej uchwały w analizowanej kwestii, jak i restrykcyjny charakter regulacji art. 28 ustawy, zastrzeżonej do przypadków najcięższych naruszeń prawa przy sporządzaniu projektu planu (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12; z 27 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1679/11; z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 776/11; z 16 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1875/10; z 19 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 1627/07; z 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 698/06 - zamieszczone na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z 22 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1863/06, opubl. ONSAiwsa 2008/1/4, OSP 2008/4/37). W rozpoznawanej sprawie Rada Miejska w Białej, realizując wymóg z art. 20 ust. 1 ustawy, stwierdziła zgodność ustaleń planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Biała w części wstępnej uchwały z dnia 5 listopada 2010 r., po wskazaniu przepisów stanowiących podstawę jej wydania. Skład orzekający w niniejszej sprawie, podzielając powyżej przytoczone poglądy, uznał zatem za chybiony zarzut skarżącego dotyczący niedokonania oceny zgodności planu ze studium.

Od razu też wyjaśnić przyjdzie, że nawet jeśli Rada w uchwale stwierdzi zgodność planu ze studium, to w ocenie Sądu i tak podlega prawidłowość stwierdzenia tej zgodności. W tej mierze wskazać należy, że określona w art. 20 ustawy zgodność planu nie może być traktowana jako zgodność dosłowna, gdyż pozbawiłoby to sensu istnienia dwóch odrębnych aktów planistycznych. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest odmiennym aktem od miejscowego planu, tworzonym na podstawie innej procedury, o charakterze bardziej ogólnym od planu miejscowego. Z natury rzeczy plan jest więc szczegółowszy od studium, może konkretyzować jego ustalenia, a także operuje rysunkiem (mapą) o zupełnie innej skali, co często nie pozwala na proste porównanie obu dokumentów. Dlatego kategoria ustawowa "zgodności" studium i planu powinna być traktowana elastycznie i powinna być analizowana zawsze dla konkretnego studium i konkretnego planu. Nadto stopień związania miejscowego planu studium jest uzależniony od szczegółowych zapisów studium, co oznacza, że związanie może być silniejsze bądź słabsze, jednakże zawsze odnosi się to do kwestii podstawowego przeznaczenia terenu, a nie rozwiązań precyzujących powyższe kwestie. W rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości, że zarówno w studium, jak i w uchwalonym planie część terenów przeznaczona została pod farmy wiatrowe i co do zasady oba wskazane akty planistyczne są w tej materii tożsame, przewidując takie właśnie przeznaczenie. Zatem nie można w tym zakresie mówić o sprzeczności planu ze studium, gdyż decydujące znaczenie ma kwestia zasadnicza przeznaczenia terenu, a ta - co jest oczywiste - jest taka sama dla planu i studium. Uwzględniając powyższe, za nieuzasadnione uznać trzeba zarzuty skarżącego dotyczące braku zgodności projektu planu miejscowego ze studium z uwagi na przyjęcie w obu tych aktach odmiennej wysokości elektrowni wiatrowych (zarzut nr II lit. a). Nietrafne są także kolejne zarzuty skarżącego co do braku zgodności postanowień planu z zapisami studium. I tak, odnośnie nieuwzględnienia przez organ w planie zakazu ujętego w studium lokowania farm wiatrowych na obszarach rolnych oznaczonych jako R1 (zarzut nr II lit. b) wskazać przyjdzie, że z porównania zapisów planu i studium wynika, iż wszystkie farmy w planie zlokalizowane zostały na terenie oznaczonym w studium symbolem P2, czyli obszarach produkcji energii ze źródeł odnawialnych - obszarach niskiego ryzyka lokalizacji obiektów energetyki wiatrowej, a więc na terenach, na których dopuszczona została lokalizacja elektrowni. Nadto zauważyć przyjdzie, że w zapisach studium, na terenie oznaczonym symbolem P2, jest możliwa lokalizacja elektrowni wiatrowych na terenach R1 z uwzględnieniem korekty granic "do max. 200 m. od zewnętrznego obrysu". Powyższe z kolei oznacza, że nie jest wykluczone, aby część elektrowni wiatrowej "zachodziła" niejako na teren o oznaczeniu R1. Wskazać przyjdzie, że zgodnie z mapą planu będącą integralną częścią planu nie nastąpiła lokalizacja farm wiatrowych na obszarze oznaczonym w studium jako R1, a wszystkie urządzenia elektrowni wiatrowych zlokalizowane zostały na terenach oznaczonych symbolem RR(EW). Co do natomiast zarzucanej przez skarżącego jednej elektrowni wiatrowej, która zdaniem skarżącego posadowiona została na obszarze R1 stwierdzić przyjdzie, że i w tym przypadku samo urządzenie (wieża wraz z wirnikiem, gondolą i śmigłami) zlokalizowane jest na terenie RR(EW) natomiast poza ten obszar wychodzi jedynie potencjalny zasięg uciążliwego oddziaływania tej elektrowni, co w ramach przyjętej w studium 200 m korekty pozostaje zgodne z zapisami studium. Organ - wbrew twierdzeniom skarżącego - uwzględnił także przewidzianą w studium ochronę terenów narażonych na erozję wodno-powietrzną, wprowadzając w § 11 planu stosowne zakazy, m.in. zakaz sytuowania na takich obszarach elektrowni wiatrowych. Ponadto, jak wynika z rysunku planu, na terenach zakwalifikowanych jako zagrożone silną erozją nie została zlokalizowana żadna z planowanych elektrowni wiatrowych (zarzut nr II lit. c). W kwestii zarzutu lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach objętych ochroną ekspozycji dalekiego widoku (zarzut nr II lit. f) stwierdzić przyjdzie, iż z porównania części tekstowych i graficznych studium oraz planu terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia – Solec wynika, że tereny przewidziane na lokalizację farm wiatrowych nie znajdują się w strefach ochrony ekspozycji dalekiego widoku. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego dotyczącego lokalizacji w planie elektrowni wiatrowych na stanowiskach archeologicznych (zarzut nr II lit. g), należy zauważyć, że w studium na obszarze objętym planem nie wyznaczono żadnych stref W, czyli ścisłej ochrony archeologiczno-konserwatorskiej, tj. obszarów i terenów ujętych w rejestrze zabytków, natomiast wyznaczono strefy OW, czyli obserwacji archeologicznej - stanowiska archeologiczne ujęte w ewidencji zabytków. Uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że ujęte w studium stanowiska archeologiczne zostały oznaczone na rysunku tego planu, a w § 14 ust. 1 planu objęto je ochroną konserwatorską. Jednocześnie w § 14 ust. 2 planu określono, że w obrębie tych stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych. Nie można zatem zgodzić się ze skarżącym, że organ nie przewidział w planie zasad ochrony tychże stanowisk.

W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ prawidłowego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego (zarzut nr II lit. e), wskazać przyjdzie, że w odniesieniu do terenu oznaczonego w studium symbolem P2, czyli obszaru, na którym jako funkcję uzupełniającą dopuszczono lokalizację farm wiatrowych postanowiono, iż przed sporządzeniem miejscowego planu zaleca się przeprowadzenie szczegółowej analizy przyrodniczo-środowiskowej obejmującej inwentaryzację ornitologiczną i chiropterologiczną. Odnotować również trzeba, że w rozdziale VI studium "Kierunki zagospodarowania przestrzennego i zasady polityki przestrzennej", w dziale 2.3.2 "Kierunki zmian w strukturze funkcjonalno-przestrzennej oraz zasady ich realizacji" zdefiniowane zostało pojęcie "zaleca się", które oznacza propozycję dla rady gminy podjęcia działań w celu wykorzystania pomysłu korzystnego dla realizacji przyjętych celów rozwoju funkcjonalno-przestrzennego i społeczno-gospodarczego. W świetle powyższych postanowień studium uznać należało, że wykonanie przez gminę inwentaryzacji w zakresie wskazanym przez skarżącego nie było obowiązkiem gminy, lecz jedynie propozycją do podjęcia działań w tym przedmiocie. Jednocześnie z przytoczonych zapisów studium nie wynika, aby Gmina była zobowiązana do przeprowadzenia całorocznego monitoringu. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdził, na podstawie dokumentacji planistycznej, że gmina uwzględniła zalecenia studium w omawianym zakresie i dokonała analizy przyrodniczo-środowiskowej w oparciu o wyniki monitoringu ornitologicznego rocznego w przypadku ptaków, a w przypadku nietoperzy - inwentaryzacji chiropterologicznej. Przy czym od razu też trzeba zaznaczyć, że bez wpływu na wartość merytoryczną tych opracowań pozostaje fakt, iż dokumenty te zostały przygotowane na zlecenie podmiotu zewnętrznego, tj. potencjalnego inwestora. W świetle powyższego, zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowości (brak obiektywnej oceny organu) w zakresie przeprowadzonej analizy przyrodniczo-środowiskowej (zarzut nr X), są nieuzasadnione. W tym miejscu warto dodatkowo zauważyć - w związku z podniesioną argumentacją skarżącego - że w Rozdziale 3 planu "Zasady ochrony środowiska i przyrody", a dokładnie w § 7 ust. 3 dla farmy wiatrowej ustalono obowiązek wykonania monitoringu w okresie migracji wiosennej i jesiennej nietoperzy, który pozwoli na ocenę wpływu planowanych elektrowni wiatrowych na chiropterofaunę.

Z kolei, oceniając zarzut skarżącego dotyczący niezastosowania się przez organ do postanowień studium w zakresie minimalnej odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkaniowych, dróg oraz obiektów infrastruktury technicznej (zarzut nr II lit. d), Sąd miał na uwadze, że z treści Studium wynika, iż postanowienia te stanowią jedynie zalecenia, a więc stanowią one propozycję dla Gminy. Tym niemniej, jak wynika z postanowień zaskarżonego planu, w tym z rysunku planu, Gmina nie dopuszcza lokalizowania farm wiatrowych w odległościach mniejszych niż przewidziane w studium (zarzut nr II lit. h). Również w Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko przewidziano odsunięcie terenów zabudowanych na 500 m od turbin, czyli odległość wskazaną w studium. Natomiast skarżący wykazując niezachowanie - jego zdaniem - przez Gminę powyższych odległości, po pierwsze posługuje się wartościami przybliżonymi, bo wynikającymi z materiałów, które nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Po drugie, zaś odnosi je do obszarów, na których nie znajdują się zabudowane nieruchomości stanowiące jego własność, a jednocześnie nie wskazuje związku pomiędzy stwierdzonym uchybieniem w tym zakresie z własnym interesem prawnym.

Przechodząc do oceny zasadności zarzutu dotyczącego nieprawidłowego wyznaczenia granic obszaru objętego planem na rysunku planu w skali 1:2000, zamiast w skali 1:1000 (zarzut nr VII), celowe jest odwołanie się do stosownych regulacji prawnych w tej materii. Otóż, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, albo w przypadku ich braku - map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Stosownie zaś do § 6 ust. 1 rozporządzenia stosowanie map w skali 1:2000 dopuszcza się w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. W rozpoznawanej sprawie obszar objęty zaskarżonym planem stanowi 580 ha, zatem niewątpliwie jest to obszar, który należy zakwalifikować jako znaczną powierzchnię, uzasadniającą odstąpienie przez organ od sporządzenia rysunku planu w skali podstawowej 1:1000 i zastosowanie skali 1:2000 (§ 1 ust. 2 planu). Tym samym zarzut skarżącego w tej mierze jest nieusprawiedliwiony.

Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego, rysunek planu potwierdza spełnienie wymagań określonych w § 7 rozporządzenia (zarzut nr XXVIII) odnośnie oznaczenia granic administracyjnych gminy i sołectw oraz linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, wyznaczone ściśle. Podobnie należy ocenić należało zarzut naruszenia § 3 pkt 2 rozporządzenia w zakresie nieprecyzyjnego określenia granic projektowanego planu (zarzut nr XII).

Chybiony okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia § 4 pkt 1 rozporządzenia (zarzut nr XXVI). Stosownie do tego przepisu w tekście planu miejscowego ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Analiza treści planu pozwala na uznanie, że spełnione zostały wymogi określone w powołanej regulacji. Wskazać bowiem trzeba, że w Rozdziale 2 planu "Przeznaczenie terenów" w § 6 ust. 1 w kolejnych punktach wskazano tereny o poszczególnych przeznaczeniach, które oznaczone zostały symbolem literowym wraz z ich opisem. Następnie w przepisach szczególnych Działu II dla każdego z wyznaczonych terenów określono jego przeznaczenie oraz zasady jego zabudowy i zagospodarowania. Wbrew stanowisku skarżącego, oceniany plan zawiera też stosowne ustalenia określone w § 4 pkt 4 rozporządzenia (zarzut nr XIII). W Rozdziale 4 planu "Zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków", w § 14 ust. 1 ochroną konserwatorską objęto stanowiska archeologiczne, wskazane na rysunku planu. Jednocześnie postanowiono, że w obrębie tychże stanowisk oraz w promieniu 50 m od ich granic, wszelkie roboty ziemne, zmiany sposobu użytkowania lub zagospodarowania oraz zadrzewienie i zalesienie terenu należy wyprzedzająco zgłosić i uzgodnić z organem właściwym do spraw ochrony zabytków oraz prowadzić je zgodnie z wymogami określonymi w przepisach odrębnych (§ 14 ust. 2 planu). Z kolei, w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia robót ziemnych przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, że jest on zabytkiem, wskazano, że należy postępować w sposób określony w przepisach odrębnych w zakresie ochrony zabytków i opieki nad zabytkami (§ 14 ust. 3 planu). Z treści przytoczonych zapisów planu jednoznacznie wynika, że Gmina określiła zasady ochrony tych terenów, które występują na obszarze objętym planem.

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące naruszenia § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (zarzut XV i XVI). Zdaniem Sądu, Rada Miejska miała prawo do rozszerzenia podstawowych barwnych oznaczeń graficznych i literowych dotyczących przeznaczenia terenów zawartych w załączniku nr 1 do rozporządzenia oraz Polskiej Normie z dnia 11 lipca 2002 r. Takie uprawnienie zostało przewidziane w § 9 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że załącznik nr 1 do rozporządzenia określa jedynie podstawowe oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego. Oznacza to możliwość wprowadzenia w projekcie planu innych oznaczeń przeznaczenia terenów, w szczególności oznaczeń dotyczących terenów, których przeznaczenie ma mieć charakter mieszany (por. wyrok NSA z 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy zapisów planu w omawianych zakresie należy stwierdzić, że w sposób niewątpliwy można odczytać przeznaczenie poszczególnych terenów, a ustalone na terenie funkcje nie stanowią funkcji rozłącznych czy sprzecznych. Ponadto na rysunku planu przedstawiono, określone liniami rozgraniczającymi oraz oznaczeniami literowymi i barwnymi, tereny o różnym przeznaczeniu umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu. Przyjęte oznaczenia nie stwarzają żadnych wątpliwości co do przeznaczenia konkretnego obszaru i pozwalają na określenie, jaka część terenu została przeznaczona np. na tereny rolnicze, a która pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Natomiast dołączone do rysunku planu objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń zapewniają jego czytelność i nie tworzą żadnych niejasności.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia § 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (zarzut XVII, XIX). Przede wszystkim trzeba odnotować, że skarżący formułując ten zarzut nie wyjaśnił, dlaczego uważa, że materiały planistyczne utraciły swoją aktualność. Pomimo tego Sąd wskazuje, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego powinny być aktualne na dzień przekazania tego projektu do opiniowania i uzgodnienia. Zdaniem Sądu, sporządzone w niniejszej sprawie materiały planistyczne stanowią aktualny materiał planistyczny w rozumieniu § 10 ust. 1 rozporządzenia, ponieważ przekazanie projektu planu do opiniowania i uzgadniania miało miejsce w lipcu 2010 r., a dokumenty te zostały sporządzone w okresie od 2009 r. do 2010 r. Natomiast okoliczność, że w Strategicznej prognozie oddziaływania na środowisko oparto się nie tylko na materiałach pochodzących z lat 2009-2010, ale również na opracowaniach i koncepcjach z lat wcześniejszych nie powoduje, że dokument ten traci walor aktualności. W ocenie Sądu, nie ma żadnych podstaw do uznania, zwłaszcza gdy strona nie przedstawia na tę okoliczność żadnego dowodu, że dane pochodzące z wcześniejszych opracowań są wadliwe i nie mogą stanowić podstawy prognozy.

Z kolei, co do zarzucanego przez F. L. braku spełnienia przez zaskarżony plan wymogów określonych w § 12 pkt 19 rozporządzenia (zarzut nr XXIX) wskazać należy, że załącznikami do zaskarżonej uchwały są: rysunek planu - załącznik nr 1 (§ 2 ust. 1 planu) oraz niestanowiące ustaleń planu rozstrzygnięcia: o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu - załącznik nr 2 i o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz o zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - załącznik nr 3 (§ 2 ust. 2 planu). Stosownie do powyższego Sąd uznał, opierając się na przesłanych dokumentach, że kwestionowany plan zawiera wszystkie ustawowo wymagane załączniki. Odnośnie natomiast braku uzasadnienia stwierdzić przyjdzie, że brak takiego uzasadnienia nie może przesądzać o jej nieważności zaskarżonej uchwały (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 996/12 zamieszczony na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl;).

W odniesieniu do kolejnej kwestii podniesionej przez skarżącego, tj. obowiązku pozyskania przez Gminę zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze (zarzut nr XXI), odnotowania przede wszystkim wymaga, że w aktach planistycznych znajduje się oświadczenie Burmistrza Gminy z dnia 7 lipca 2010 r. wykazujące na brak konieczności uzyskania takiej zgody zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), zwanej dalej ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Ponadto w świetle art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w sytuacji gdy plan ustala dla terenu oznaczonego symbolem RR(EW) przeznaczenie rolnicze i jednocześnie zastrzega, że powierzchnia gruntów rolnych związanych z celem nierolniczym (elektrownia wiatrowa) nie może przekraczać 0,49 ha, a grunty te nie tworzą zwartego obszaru projektowanego dla takiego przedsięwzięcia, to zgoda na zmianę przeznaczenia nie jest wymagana. Zauważyć przyjdzie, że pod pojęciem "zwartego obszaru", o jakim stanowi przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy uwzględnieniu jego literalnego rozumienia, należy przyjąć, że w sprawie dotyczącej uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z przeznaczeniem gruntów rolnych na zespół elektrowni wiatrowych (farmę wiatrową) jest to obszar złożony z elementów znajdujących się blisko jeden obok drugiego, skupiony i nierozczłonkowany, a nie suma wszystkich obszarów przeznaczonych na tę inwestycję, bez względu na ich wzajemne położenie. Odnosząc powyższe do § 15 ust. 2 pkt 2 planu, z którego wynika wyłącznie to, iż na obszarze objętym planem dopuszcza się wydzielenie działek gruntu pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe przy zachowaniu następujących warunków: powierzchnia wydzielonej działki gruntu pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha, z zastrzeżeniem lit. b (lit. a), łączna powierzchnia działki gruntu wydzielonej pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha (lit. b). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić przyjdzie, że organ nie był zobowiązany do pozyskania przedmiotowej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych przeznaczonych pod budowę elektrowni wiatrowych na cele nierolnicze, a tym samym za niezasadne należało uznać argumenty skarżącego w tym zakresie.

Ponadto chybiony okazał się następny zarzut skargi, dotyczący naruszenia art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w zakresie w jakim "Strategiczna prognoza oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lokalizacji farmy wiatrowej na gruntach wsi Krobusz - Gostomia - Solec", zwana dalej Prognozą, nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie (zarzut XXIV). Dokonując szczegółowej analizy treści przedmiotowej Prognozy wraz ze sporządzonym do niej aneksem stwierdzić trzeba, że została ona opracowana w zakresie pełnym, wynikającym z art. 51 ust. 2 ww. ustawy. Do sporządzenia Prognozy wykorzystano dokumentację w postaci: "Inwentaryzacja chiropterologiczna terenu farmy wiatrowej w Białej" z 2009 r., "Monitoring Ornitologiczny Przedrealizacyjny Obszaru Planowanej Lokalizacji Farmy Elektrowni Wiatrowych w Rejonie Miejscowości Olbrachcice Gmina: Biała" z 2010 r., "Analiza i waloryzacja krajobrazu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze gminy Biała, w rejonie wsi Krobusz-Gostomia-Solec, Biała-Olbrachcice, Krobusz - Gostomia - Solec" z 2009 r. Ponadto uwzględniono informacje zawarte w aktualnym opracowaniu ekofizjograficznym gminy Biała, w uchwalonym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w inwentaryzacji ornitologicznej terenu farmy, w terenowej inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych chronionych i innych walorów przyrodniczych wykonanej w 2009 r., w istniejących prognozach oddziaływań na środowisko ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz opracowań ekofizjograficznych do tych planów, w dokumentacji istniejących i projektowanych ostoi Natura 2000 województwa opolskiego, a także w wynikach prac WZS Opole, w programie ochrony środowiska gminy, powiatu i województwa opolskiego, w planie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, w strategicznych opracowaniach ochrony georóżnorodności i różnorodności krajobrazowej województwa opolskiego, w dokumentacji docelowego systemu obszarowej ochrony przyrody na terenie województwa opolskiego, w materiałach zebranych do sporządzenia zmiany planu zagospodarowania przestrzennego województwa, w tym szczególnie z zawartymi w raporcie o stanie zagospodarowania przestrzennego województwa opolskiego, strategii rozwoju województwa opolskiego na lata 2000-2015 oraz regionalnym programie operacyjnym województwa opolskiego na lata 2007-2013. Przedstawiony zakres materiałów wykorzystanych do przygotowania omawianej Prognozy świadczy nie tylko o wysokiej wartości merytorycznej tego opracowania, ale przede wszystkim dowodzi, że w dokumencie tym dokonano szczegółowej analizy poszczególnych elementów środowiska, spełniając tym samym wymogi określone w art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto stwierdzić trzeba, że zakres Prognozy, stosownie do art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Prudniku. Następnie dokument ten uzyskał pozytywne opinie powyższych organów (por. pismo RDOŚ w Opolu z dnia 2 października 2010 r., nr [...] oraz pismo PWIS w Prudniku z dnia 8 września 2009 r., nr [...] ), co stanowi o wypełnieniu przez organ wymogu określonego w art. 54 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy (zarzut nr VI) w pierwszym rzędzie zauważyć należy, że obowiązek zawarcia w planie zagadnień określonych w art. 15 ust. 2 nie jest bezwzględny, gdyż musi ulegać dostosowaniu do warunków faktycznych panujących na obszarze objętym planem. Oznacza to, że plan miejscowy zawiera obligatoryjne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, jeśli w terenie powstają okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Jeżeli stan faktyczny obszaru objętego planem nie daje podstaw do zamieszczenia w planie ustaleń wymienionych w art. 15 ust. 2 - brak takich ustaleń w planie nie może stanowić o jego niezgodności z prawem (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 162). Stosownie do powyższego zauważenia wymaga, że w zaskarżonym planie wyraźnie stwierdzono, iż zagadnienia określone treścią art. 15 ust. 2 pkt 5 i 7 nie występują na obszarze objętym planem. Stanowi o tym § 3 ust. 2 pkt 1 planu, zgodnie z którym w planie nie określa się wymaganych obowiązkowo zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, zasad ochrony dóbr kultury współczesnej, wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie przepisów odrębnych, w tym terenów górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, ponieważ takie tereny i obiekty nie występują na obszarze objętym planem. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zarzut skarżącego dotyczący niewprowadzenia do planu obowiązkowych ustaleń należało uznać za bezzasadny. Dodatkowo warto jeszcze odnotować, że plan zawiera również informację o braku potrzeby ustalenia niektórych wymagań wynikających z art. 15 ust. 3 ustawy. I tak, w § 3 ust. 2 pkt 2 planu stwierdzono, że nie określa się granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, granic obszarów rehabilitacji istniejącej zabudowy i infrastruktury technicznej, granic obszarów wymagających przekształceń lub rekultywacji, granic terenów pod budowę wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, granic terenów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz terenów służących organizacji imprez masowych, a także granic pomników zagłady oraz ich stref ochronnych, "ze względu na brak takich potrzeb".

Zdaniem Sądu, nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w zw. z § 4 ust. 8 rozporządzenia w zakresie, w jakim plan nie określa parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego (zarzut nr XIV). W tej kwestii wskazać trzeba, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy w planie zamieszcza się obowiązkowo szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Szczegółową charakterystykę tych warunków zawiera § 4 pkt 8 rozporządzenia stanowiąc, że powinny one zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. W zaskarżonym planie zasady i warunki scalania oraz podziału nieruchomości zawarte zostały w Rozdziale 5, w § 15. W ustępie pierwszym tego paragrafu postanowiono, że dopuszcza się podział i scalanie nieruchomości w granicach obszaru objętego planem, zgodnie z przepisami odrębnymi, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kolei w ustępie 2 § 15 ustalono, że na obszarze objętym planem dopuszcza się wydzielenie:

1) działek gruntu pod urządzenia infrastruktury technicznej o powierzchni do 0,02 ha;

2) działek gruntu pod elektrownie wiatrowe i drogi dojazdowe, przy zachowaniu następujących warunków:

a) powierzchnia wydzielonej działki gruntu pod jedną elektrownię wiatrową nie może być większa niż 0,20 ha, z zastrzeżeniem lit. b,

b) łączna powierzchnia działki gruntu wydzielonej pod elektrownię wiatrową i drogę dojazdową do niej nie może być większa niż 0,49 ha.

Przytoczone przepisy planu bezsprzecznie dowodzą o braku podstaw do twierdzenia, że Rada Miejska nie określiła zasad oraz warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym wraz z określeniem poszczególnych parametrów. Odnośnie natomiast pominięcia w planie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, należało się zgodzić z argumentacją Gminy, popartą stosownym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, że w sytuacji, kiedy z ustaleń faktycznych wynika, iż określenie danego parametru jest zbędne, nie jest konieczne jego ustalenie w przepisach planu. Trafnie dalej wywodził organ, że skoro przy planowanym usytuowaniu elektrowni wiatrowych, wśród pól, wydzielane działki nie przylegają do pasów drogowych, brak jest potrzeby ustalania kąta położenia granicy działki w stosunku do nieistniejącego pasa drogowego.

Pożądanego przez skarżącego skutku w postaci stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały nie może odnieść również zarzut dotyczący sporządzenia prognozy skutków finansowych przez osobą niebędącą rzeczoznawcą majątkowym (zarzut nr XX). Stosownie do art. 17 pkt 5 ustawy jednym z etapów procedury planistycznej jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego i pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej (por. Z. Niewiadomski, op. cit., str. 187-188). W niniejszej sprawie, analiza treści prognozy skutków finansowych potwierdza, że zawiera ona wszystkie elementy wymienione w przytoczonej regulacji prawnej. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że opracowanie prognozy skutków finansowych przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, tj. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy, lecz nie jest naruszeniem istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy, ponieważ prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 29 października 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 888/08, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu dostrzec także warto, że sam pełnomocnik skarżącego odwołał się do tezy powyższego wyroku, jednakże przytoczył ją jedynie częściowo, pomijając zupełnie kwestię istotności omawianego naruszenia.

Odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości, w pobliżu których przewidziano lokalizację elektrowni wiatrowej (zarzut XXV). Przede wszystkim zauważyć trzeba, że o ile prawo własności korzysta z ochrony konstytucyjnej (art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP), nie ma ono charakteru bezwzględnego i może podlegać ograniczeniom, a jego treść kształtuje m.in. właśnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Możliwość ograniczenia prawa własności dopuszczona została w samej Konstytucji RP. I tak, przepis art. 21 ust. 2, art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ze wskazanych regulacji prawnych można wyprowadzić wniosek, że ingerencja w sferę prawa własności jest według Konstytucji RP dopuszczalna. Musi jednak pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia ustawowych ograniczeń wskazuje także przepis art. 140 K.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

Z kolei uprawnienie gminy do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze przewidziane zostało w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych. Stosownie do art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwalając plan gmina realizuje przysługujące jej uprawnienia określane w doktrynie jako władztwo planistyczne gminy. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy gmina w sposób władczy reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem. Upoważnienie gminy do ingerencji w prawo własności zawarte zostało w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy, który stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wpływają zatem na sposób wykonywania prawa własności, a gmina ma możliwość planowania przestrzeni publicznej niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Przyznanych uprawnień gmina nie może jednak wykonywać dowolnie. Przepis art. 1 ust. 2 omawianej ustawy wymienia szereg równorzędnych przesłanek, które winny zostać wzięte pod uwagę w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wymieniając wśród nich w pkt 2 walory architektoniczne i krajobrazowe, w pkt 3 wymagania ochrony środowiska, w pkt 7 prawo własności, w pkt 9 potrzeby interesu publicznego, przez który w myśl art. 2 pkt 4 rozumieć należy uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Ustawodawca nie przyznaje przy tym szczególnej ochrony prawu własności, stawiając je na równi z innymi wartościami, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, a które winny być w działaniach gminy wyważone, stosownie do realizowanych celów. Z wyliczenia tych wartości, które należy uwzględniać w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc również przy tworzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wynika, że nie zawsze jest możliwe ich uwzględnienie w maksymalnym zakresie według żądań zainteresowanych podmiotów, gdyż niejednokrotnie dochodzi do kolizji tych wartości. W tej sytuacji prawo własności musi być często ograniczone ze względu na konieczność uwzględnienia innych wartości, jak potrzeby interesu publicznego, czy wymagania ochrony środowiska. Nie oznacza to dowolności powodującej przekroczenie granic władztwa planistycznego gminy. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Jeszcze raz zatem powtórzyć przyjdzie, że prawo własności, mimo objęcia konstytucyjną ochroną, nie jest prawem absolutnym i doznaje szeregu ograniczeń wynikających z ustaw, co jest zgodne z art. 64 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 13/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokonując w kontekście powyższych wywodów oceny zarzutu F. L. dotyczącego naruszenia przysługującego mu prawa własności nieruchomości położonych na terenie oznaczonym symbolem RR(EW), Sąd w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdził, że zapisy zakwestionowanego planu miejscowego nie wprowadzają takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Miejską przysługującego jej na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy władztwa planistycznego. W tym zakresie zauważyć należy, że nie doszło do zmiany przeznaczenia podstawowego terenu, na którym położone są nieruchomości stanowiące własność skarżącego. W planie w § 24 ust. 1 ustalono bowiem na terenach oznaczonych symbolem RR i RR(EW), jako przeznaczenie podstawowe: grunty orne wraz z drogami rolniczymi oraz urządzeniami melioracji wodnych. Natomiast na terenach oznaczonych symbolem RR(EW) dopuszczono lokalizację farm wiatrowych, dróg dojazdowych, masztu z urządzeniami do pomiaru mocy energetycznej wiatru, łąk trwałych i pastwisk trwałych. Z powyższych ustaleń planu wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Natomiast wprowadzona w planie zmiana sposobu zagospodarowania terenów poprzez dopuszczenie sytuowania farm wiatrowych nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. To z kolei oznacza, że postanowienia zaskarżonego planu nie mają wpływu na ustalenia związane z wartością nieruchomości skarżącego. Nie wprowadzają również ograniczenia w zakresie możliwości prowadzenia działalności hodowlanej, gdyż na terenie oznaczonym symbolem RR(EW) dopuszczono możliwość przeznaczenia gruntów ornych pod łąki trwałe i pastwiska trwałe. Przy ocenie zarzutu skarżącego dotyczącego - jego zdaniem - niekorzystnego zapisu o możliwości lokalizacji na terenie RR(EW) elektrowni wiatrowych należało również uwzględnić i to, że skarżący nie zgłaszał żadnych uwag do wyłożonego projektu planu, w którym zawarto powyższy zapis. Nie uczestniczył również w dyskusji publicznej nad tym projektem, która odbyła się w dniu 5 października 2010 r. Zatem w sytuacji, gdy właściciel nieruchomości objętej planem nie korzystał z instrumentów prawnych przewidzianych przez ustawodawcę na etapie sporządzania planu miejscowego, nie może skutecznie zarzucać organom gminy przekroczenia granic władztwa planistycznego (por. wyrok NSA z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zauważyć trzeba, że w planie - wbrew twierdzeniom skarżącego - określone zostały stosowne zasady chroniące środowisko przed potencjalnym negatywnym oddziaływaniem planowanych elektrowni wiatrowych. I tak, w § 7 ust. 1 planu postanowiono, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - a do takich zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) należy zaliczyć planowane elektrownie wiatrowe - wymagają przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ponadto na obszarze objętym planem w § 7 ust. 2 pkt 1 planu nakazano, w przedsięwzięciach mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosować rozwiązania techniczne i technologiczne minimalizujące wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska. Jednocześnie plan dopuszcza wyłącznie lokalizację elektrowni wiatrowych, w których zastosowane są najlepsze dostępne techniki ograniczające emisję hałasu i wibracji, emisję infradźwięków oraz błyski słoneczne, tzw. efekt stroboskopowy (§ 7 ust. 2 pkt 2 planu). Natomiast w razie wystąpienia okoliczności wskazujących na szkodliwy wpływ na środowisko przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga ono sporządzenia przeglądu ekologicznego, zgodnie z przepisami odrębnymi (§ 7 ust. 4 planu). W świetle powyższych postanowień planu skarżący nie może skutecznie zarzucać, że Gmina dopuszczając lokalizację farm wiatrowych nie przewidziała w tym zakresie stosownych zasad ochrony środowiska i ludzi przed ewentualnym negatywnym odziaływaniem elektrowni wiatrowych.

Za niezasadny należało również uznać zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez Gminę zasad ochrony zdrowia mieszkańców, w tym samego skarżącego, przed emisją hałasu pochodzącego z pracujących elektrowni wiatrowych, które wynikają z dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (Dz. U. UE L 2002.189.12) (zarzut nr XXXI). W pierwszym rzędzie odnotować należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego. Powyższe wynika również z treści § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wedle którego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.). W przepisie art. 72 ust. 1, w pkt 6 wskazano m.in. na potrzeby w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. Dostrzec również trzeba, że ustawa Prawo ochrony środowiska dokonała w zakresie swojej regulacji wdrożenia wskazanej przez skarżącego dyrektywy 2002/49/WE. Dokonując zatem oceny prawidłowości postanowień przyjętych w zaskarżonej uchwale w świetle powyższych regulacji uznać należy, że organ określił w planie zasady ochrony przed hałasem emitowanym przez farmę wiatrową, ustalając w § 8 ust. 1 pkt 2, że nie może on powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów:

a) w obowiązujących planach miejscowych,

b) zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w przypadku braku planu miejscowego, na granicy dopuszczalnego zainwestowania.

Jednocześnie stwierdzić należy, że w § 8 ust. 3 planu postanowiono, że istniejącej i planowanej zabudowie należy zapewnić ochronę przed promieniowaniem niejonizującym.

Poza powyższym wskazać również przyjdzie, iż Gmina w sposób przekonujący argumentowała, że interes publiczny rozumiany - stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 2 pkt 4 ustawy - jako zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związane z zagospodarowaniem przestrzennym, uzasadnia dopuszczenie na obszarze objętym planem możliwość lokalizacji farm wiatrowych (zarzut nr 1). W tej mierze odnotować trzeba, że Gmina uzasadniając uchwalenie zaskarżonego planu uznała rozwój energetyki ze źródeł odnawialnych za niezbędny czynnik zrównoważonego rozwoju gospodarczego kraju i regionu, konieczny ze względu na:

1) zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego przez rozproszenie miejsc produkcji energii oraz zabezpieczenia rosnących potrzeb energetycznych;

2) zmniejszenie emisji gazów i cząstek stałych do atmosfery, a w konsekwencji zmniejszenie efektu cieplarnianego i poprawę stanu środowiska przyrodniczego.

Ponadto Gmina - jak wskazała - kierowała się interesem publicznym społeczności ogólnopaństwowej, związanym z realizacją postanowień dyrektywy 2001/77/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (Dz. U. UE. L 2001.283.33). Zwrócić trzeba również uwagę na dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającą i w następstwie uchylającą dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz. U. UE. L 2009.140.16), która zobowiązuje Polskę do znaczącej poprawy efektywności energetycznej we wszystkich sektorach w celu łatwiejszego osiągnięcia celów państw członkowskich dotyczących energii ze źródeł odnawialnych, zgodnie z którymi we Wspólnocie w 2020 r. ze źródeł odnawialnych pochodzić będzie 20% energii. Dyrektywa stanowi również, że głównym celem wyznaczenia obowiązkowych krajowych celów jest zagwarantowanie pewności dla inwestorów i zachęcanie do ciągłego rozwijania technologii, które wytwarzają energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Mając zatem na uwadze powyższe regulacje prawne oraz przedstawioną przez organ argumentację należy stwierdzić, że niewątpliwie dopuszczenie możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowych na obszarze objętym planem nie tylko jest uzasadnione interesem publicznym, ale również służy wykonaniu nałożonych na Polskę zobowiązań w zakresie pozyskiwania energii z odnawialnych źródeł. Reasumując Sąd uznał, że zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżącego nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem Gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Nadto nie można również zapominać o tym, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Jak słusznie akcentuje się w orzecznictwie, żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2010 r., sygn. II OSK 1947/10; z 23 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 834/10, zamieszczone na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ocenę zasadności kolejnego z postawionych przez skarżącego zarzutów, dotyczącego powtórzenia w zaskarżonym planie definicji zawartych w aktach normatywnych rangi ustawy (zarzut XXXIII), należy poprzedzić przypomnieniem, że zgodnie z § 125 pkt 2 w zw. z art. 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" w aktach prawa miejscowego w przepisach ogólnych zamieszcza się postanowienia o stosowanych w tym akcie definicjach i skrótach. Organ zastosował zasadę wynikającą z przytoczonej regulacji, ponieważ w planie, w Dziale I. Przepisy ogólne, Rozdziale 1. Ustalenia ogólne, w § 5 w kolejnych punktach wyjaśnił znaczenie pojęć stosowanych w uchwale, wskazując w ten sposób adresatom, w jakim znaczeniu w akcie posługuje się definiowanym pojęciem. Przy czym - wbrew twierdzeniom skarżącego - organ nie powtórzył w planie definicji zamieszczonych w innych ustawach, jeśli chodzi o zdefiniowane pojęcia "infrastruktura techniczna" oraz "teren". Przepis art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do którego odwołuje się skarżący, nie definiuje pojęcia "infrastruktury technicznej", ale wyjaśnia sposób rozumienia pojęcia "budowa urządzeń infrastruktury technicznej". Również wskazany przez skarżącego przepis art. 61 ust. 1 ustawy nie odnosi się do definicji "terenu", ale określa jeden z warunków, którego spełnienie jest konieczne do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wskazywana przez skarżącego definicja "farmy wiatrowej" jest definicją sporządzoną tylko na potrzeby rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. z 2007 r. Nr 93, poz. 623) i nie stanowi definicji ustawowej. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby w zaskarżonym planie organ w przepisach ogólnych powtórzył definicje ustawowe, w tym wskazane przez skarżącego.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego sprzeczności zaskarżonego planu z uchwałą Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 28 września 2010 r., nr XLVIII/505/2010, w sprawie uchwalenia zmiany Planu Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Opolskiego (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2010 r. Nr 132, poz. 1509 - zwany dalej planem województwa) – (zarzut nr XVIII) Sąd podzielił argumentację Gminy, że plan województwa nie jest aktem prawa miejscowego, a zatem nie wywołuje bezpośrednich skutków prawnych. Oznacza to, że plan województwa nie ma charakteru wiążącego dla gminy, z wyjątkiem - jak słusznie odnotował organ - ustaleń w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o czym stanowi art. 44 ustawy. Ponadto należy dostrzec, że również w planie województwa w Dziale I. Wprowadzenie, Rozdziale 3. Zakres opracowania, wyjaśniono, że zgodnie z zapisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan zagospodarowania przestrzennego województwa nie jest aktem prawa miejscowego i nie narusza wyłącznych uprawnień gmin w zakresie podejmowania decyzji o przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania terenów. Związki planu zagospodarowania przestrzennego województwa z planami miejscowymi realizowane są drogą uzgadniania i negocjowania rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym oraz uzgadniania projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Niezależnie od powyższego, odwołując się do postanowień planu województwa dotyczących zagadnienia energii wiatrowej, trzeba zwrócić uwagę, że w Dziale III. Polityka rozwoju przestrzennego województwa opolskiego, Rozdziale 7. Polityka przestrzenna w przekroju podstawowych dziedzin zagospodarowania przestrzennego, Podrozdziale 7.7. Energetyka i telekomunikacja, w pkt 7.7.3. Kierunki polityki przestrzennej, stwierdzono, że obszarami predysponowanymi dla lokalizacji elektrowni wiatrowych są tereny niezalesione oraz wyniesione ponad poziom otoczenia, z wyłączeniem dolin rzecznych i terenów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, w tym poza rezerwatami przyrody, parkami krajobrazowymi i ich otulinami, obszarami chronionego krajobrazu, obszarami Natura 2000 oraz poza terenami w granicach projektowanych rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, a także poza korytarzami ekologicznymi i poza obszarami wskazanymi w stanowisku Wojewódzkiej Rady Ochrony Przyrody z 1 października 2008 r. w sprawie ochrony krajobrazu w procesie lokalizacji farm elektrowni wiatrowych na terenie województwa opolskiego. W województwie opolskim najlepsze warunki do rozwoju energetyki wiatrowej występują w południowej jego części na terenie powiatu nyskiego, prudnickiego i głubczyckiego oraz w północnowschodniej części regionu w powiatach oleskim i kluczborskim. Zakłada się lokalizację nowych obiektów, w tym kontynuację już podjętych działań związanych z realizacjami elektrowni wiatrowych na tych obszarach. W świetle przytoczonych zapisów Sąd uznał, że zaskarżony plan niewątpliwie stanowi realizację wskazanych w planie województwa kierunków polityki przestrzennej dotyczącej rozwoju energii wiatrowej. Również przyjęta w ocenianym planie lokalizacja farm wiatrowych na terenie Gminy Biała odpowiada postanowieniom planu województwa, które wskazują m.in. teren powiatu prudnickiego, jako obszar o najlepszych warunkach do rozwoju energetyki wiatrowej. Ponadto okoliczność, że teren, na którym zaplanowano elektrownie wiatrowe jest obszarem predysponowanym do ich lokalizacji znajduje potwierdzenie na mapie nr 11 planu województwa, przedstawiającej koncepcję rozwoju infrastruktury energetycznej. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że zarzuty skarżącego odnośnie sprzeczności zaskarżonego planu z planem województwa okazały się bezzasadne.

Podsumowując powiedziane wyżej Sąd nie stwierdził, by doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego skarżącego. Poza tym, znacznej części zarzutów (np. dotyczących sprzeczności planu z rozporządzeniem, nadaniu wadliwego znaczenia pojęciom stosowanym w uchwale) skarżący w ogóle nie powiązał z naruszeniem własnego, indywidualnego interesu prawnego, a - jak sygnalizowano wyżej - jest to jedna z przesłanek koniecznych do uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że skarga złożona w tym trybie nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność uchwały z prawem. Mimo to, Sąd poddał ocenie zasadność tych zarzutów, ale jedynie w kontekście ewentualnego wystąpienia takich wadliwości, które należałoby uwzględnić z urzędu. Takich naruszeń prawa, o jakich mowa w art. 28 ust. 1 ustawy, Sąd się jednak nie dopatrzył.

W odniesieniu natomiast do złożonego przy piśmie z 9 stycznia 2013 r. przez pełnomocnika skarżącego wniosku dowodowego w postaci przedłożonych umów z dnia 23 maja 2011 r. oraz umowy z dnia 25 marca 2009 r. wraz z aneksami jak również szeregu dokumentów przy piśmie z dnia 7 listopada 2012 r., zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu przez Sąd w trybie powyższego przepisu jest więc dopuszczalne w razie spełnienia dwóch warunków, z których pierwszym jest brak możliwości rozstrzygnięcia istniejących w sprawie istotnych wątpliwości. Wskazywane dowody, zdaniem Sądu, nie były konieczne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W związku z tym Sąd oddalił przedmiotowy wniosek dowodowy, a więc formalnie wniosek został rozpatrzony, zatem wniesione zastrzeżenie pełnomocnika skarżącego do protokołu posiedzenia jest nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.