Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 148/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 16
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału II: Barbara Romanczuk, po rozpoznaniu w dniu 05 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. O. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia opinii o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku przyznał L. Z. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Stosownie do powyższego, Okręgowa Izba Radców Prawnych w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy radcę prawnego K.O. (k. 64).

Dnia 02 sierpnia 2010 r. radca prawny K. O. wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w zakresie sporządzenia opinii o bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 maja 2010 r. (k. 70). Jednocześnie złożył do akt sprawy opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 71).

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) wniosek

o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek złożony przez radcę prawnego K. O. oświadczenia takiego nie zawiera (k. 70-71).

W postanowieniu z dnia 14 października 1998 r. (sygn. akt II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63) Sąd Najwyższy stwierdził, że wskazane oświadczenie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata lub radcy prawnego nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.) lub art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145 ze zm.). Sąd ten podkreślił również, że niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku, toteż nie podlega ewentualnemu uzupełnieniu w trybie art. 130 k.p.c. W konsekwencji wniosek adwokata lub radcy prawnego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części podlega oddaleniu, jako nie uzasadniony. Stanowisko to zostało potwierdzone w opracowaniach dotyczących postępowania sądowoadministracyjnego – m.in. S. Babiarz i inni - Koszty postępowania

w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007, str. 315-316) oraz Tadeusz Woś i inni - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 644). Należy je w pełni zaakceptować na gruncie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz obowiązującego aktualnie rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

W tej sytuacji, stosując przepisy art. 250 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 16 w/w rozporządzenia, orzeczono jak

w sentencji.