Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 297/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 151 par. 2, art. 156 par. 1 pkt 1, art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G., Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. na decyzję Wojewody z dnia 31 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z 20 grudnia 2016. po rozpatrzeniu wniosków: Wspólnoty Mieszkaniowej [,,]-[,,] po wznowieniu postępowania, postanowieniem z 29 stycznia 2014 r. stwierdził wydanie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr [..] z 1 lutego 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z al. G. na teren dawnych koszar w G. wraz z drogą manewrową, miejscami postojowymi i chodnikami, działka nr [..] obręb [..], z naruszeniem prawa z uwagi na brak udziału wszystkich stron w postępowaniu i odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji bowiem w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta wskazał, że zaistniałe uchybienie proceduralne, polegające na braku uznania wnioskodawców za stronę postępowania, nie miało wpływu na wydaną decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę. W wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Podkreślił Prezydent, że Aleja G. jest drogą wojewódzką, a zjazdy z niej zlokalizowane są w pasie drogowym, zatem wszelkie postępowania dotyczące lokalizacji bądź likwidacji zjazdów leżą w kompetencji Wojewody, który zgodnie z art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 243 poz.1623 z 2010 r.) wydaje pozwolenia m.in. dla dróg publicznych krajowych i wojewódzkich, i zjazdy te nie były przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezydenta. Pozwolenia na budowę nowego zjazdu oraz likwidację zjazdu dotychczasowego udzielił Wojewoda.

Przedmiotem przeprowadzonego postępowania zakończonego decyzją z 1 lutego 2013 r. była budowa drogi manewrowej, chodnika oraz 12 miejsc postojowych usytuowanych na działce nr [..], obręb [..] przy jej północno-wschodniej granicy od strony Alei G., a więc w odległości minimum 11,5 metra od ścian szczytowych budynków o numerach [..] oraz [..] i jednocześnie w takiej samej odległości odpowiednio od granic działek nr [..] i [..]. Powyższe odległości dla budynków o numerach [..] (działka [..]), [..] (działka [..]) oraz [..] (działka [..]) są jeszcze większe. Zgodnie z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. poz. 926 z 2013 r. z późniejszymi zmianami), dla przedmiotowej inwestycji, obejmującej budowę między innymi 12 miejsc postojowych, ich odległości powinny wynosić odpowiednio 10 metrów od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz 6 metrów od granicy działki budowlanej - oba warunki w tym przypadku zostały spełnione.

W ocenie organu I instancji zatwierdzony projekt spełnia wymagane przepisami kryteria oceny. Ponieważ na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego W. - byłe koszary przy ul. S. w mieście – uchwała nr LIV/1825/06 Rady Miasta z dnia 31 sierpnia 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 137 z dnia 21 grudnia 2006 roku, poz. 2812). Zgodnie z ustaleniami zawartymi w karcie terenu nr 001 przedmiotowy teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową zawierającą teren zabudowy mieszkaniowej MW24 i teren usługowy.

Inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez uprawnionych projektantów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120 poz. 1133 z 2003 r. ze zmianami) i posiada wymagane przepisami prawa uzgodnienia, opinie, pozwolenia, a także informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Wojewoda decyzją z 31 marca 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania Wspólnot Mieszkaniowych [..]-[..], reprezentowanych przez pełnomocnika, J.W., od decyzji Prezydenta Miasta z 20 grudnia 2016 r, stwierdzającej wydanie ostatecznej decyzji z 1 lutego 2013 r. o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G. wraz z drogą manewrową, miejscami postojowymi i chodnikami na działce nr [..] obręb [..] w G. z naruszeniem prawa i odmawiającej uchylenia tego rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. Przesłanka braku winy strony oznacza sytuację, gdy strona ta nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania lub nie została dopuszczona do udziału w istotnych czynnościach procesowych albo nie mogła w nich brać udziału z powodów przez nią niezawinionych. Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje niezależnie od tego, czy brak udziału strony wywarł wpływ na treść decyzji. Art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wymaga zatem stwierdzenia, że udział strony spowodowałby inne załatwienie sprawy. Wpływ tego braku udziału na wynik sprawy może być dopiero oceniony w postępowaniu wznowieniowym.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że należące do Wspólnot Mieszkaniowych [..]-[..] nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Powyższe oznacza, iż wymienionym Wspólnotom w postępowaniu zakończonym decyzją z 1 lutego 2013 r., w którym bez własnej winy nie brały one udziału, przysługiwał przymiot stron. Fakt ten czyni zasadnym złożenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez te podmioty wniosków o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Wobec powyższego, ustaliwszy uprzednio, iż wnioski Wspólnot o wznowienie postępowania złożone zostały z zachowaniem określonego w art. 148 § 2 k.p.a. terminu, organ I instancji zobligowany był do jego wszczęcia, co też zostało uczynione postanowieniem z 29 stycznia 2014 r.

Przystępując do ponownego rozstrzygnięcia sprawy wskazał Wojewoda, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt 1),

* zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (pkt 2),

kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (pkt 3),

* wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia -zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (zaświadczenie o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego).

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3).

Analizując ponownie akta niniejszej sprawy, Wojewoda stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta z 1 lutego 2013 r., posiada jedynie wadliwości formalne, pozbawiona jest natomiast wadliwości materialnej, co tym samym powoduje, iż brak jest podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Teren spornej inwestycji zlokalizowany jest na działce nr [..], która objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego W. - byłe koszary przy ul. S.w mieście G., uchwalonego uchwałą Nr LIV/1825/06 Rady Miasta z dnia 31 sierpnia 2006 r. Teren ten został wyróżniony funkcją M/U32, oznaczającą tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Projektowana inwestycja, polegająca na budowie drogi manewrowej, 12 miejsc postojowych oraz chodnika, jest zgodna z ustaleniami ww. aktu prawa miejscowego.

Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422), odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie, nie może być mniejsza niż 10 m. Natomiast zgodnie z § 19 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej, w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, nie może być mniejsza niż 6 m. Projektowane miejsca postojowe usytuowane zostały przy północno-wschodniej granicy działki inwestycyjnej, a najmniejsza odległość, jaka dzieli je od budynków nr [..]-[..] wynosi 11,5 m (pomiar skalówką). Najmniejsza odległość dzieląca miejsca postojowe od granic sąsiednich działek budowlanych również wynosi 11,5 m. Uznać zatem należy, iż planowana inwestycja jest zgodna z § 19 ww. rozporządzenia.

W myśl § 21 ust. 2 cyt. rozporządzenia, stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów osobowych powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody. Z projektu budowlanego wynika, iż miejsca postojowe wykonane zostaną z ażurowych płyt betonowych MEBA z nachyleniem wynoszącym 2% w kierunku projektowanej drogi wewnętrznej. Przyjęte rozwiązanie spełnia wymogi cyt. przepisu. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m. Z projektu wynika, iż 11 spośród 12 zaprojektowanych miejsc postojowych posiada wymiary 2,3 m x 5 m, natomiast jedno - 3,5 m x 4,6 m, nie spełniając tym samym wymogów zawartych w przytoczonym przepisie. Tym samym miejsce to nie może być uznane i użytkowane jako miejsce postojowe o prawidłowych wymiarach. W ocenie tutejszego organu zaprojektowanie jednego miejsca krótszego o 0,4 m od przepisowego minimum nie ma jednak wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ obowiązujący na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza, w przypadku przedmiotowej inwestycji, obowiązku wykonania określonej liczby miejsc postojowych. W tym miejscu należy dodać, iż z treści dołączonej przez skarżące Wspólnoty do odwołania dokumentacji fotograficznej wynika, iż zarzuty odnoszące się do niespełniania wymogów § 19 i 21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) dotyczą miejsc postojowych, które nie zostały objęte zatwierdzonym projektem i prawdopodobnie stanowią samowolę budowlaną. Rozstrzygnięcie kwestii legalności tej inwestycji należy jednak do organu nadzoru budowlanego, w tym przypadku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W ocenie Wojewody przedmiotowa inwestycja spełnia wymogi zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, ponieważ w żaden sposób nie narusza interesów osób trzecich, w tym skarżących, a w szczególności nie pozbawia ich ani nie ogranicza dostępu do drogi publicznej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez sprzeczność uzasadnienia decyzji z treścią rozstrzygnięcia stwierdził Wojewoda, iż jest on zasadny, nie ma jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy. Istotnie, z treści rozstrzygnięcia wynika, iż organ I instancji stwierdził m.in. wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji z dnia 1 lutego 2013 r. udzielającej pozwolenia na budowę zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G. wraz z drogą manewrową, miejscami postojowymi i chodnikami na działce nr [..] obręb [..] w G. Z uzasadnienia wynika natomiast, iż decyzja z dnia 1 lutego 2013 r. udzielała pozwolenia na budowę drogi manewrowej, miejsc postojowych oraz chodnika. Zarówno we wniosku o pozwolenia na budowę jak i w tytule projektu budowlanego podano, iż wnioskowane zamierzenie obejmuje budowę zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G. wraz z drogą manewrową, miejscami postojowymi i chodnikami. Jednak treść stanowiącego załącznik do decyzji z dnia 1 lutego 2013 r. projektu budowanego bezsprzecznie wskazuje, iż planowane zamierzenie obejmuje jedynie budowę drogi manewrowej, miejsc postojowych i chodnika. Co więcej, w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wyraźnie zaznaczono, że budowa zjazdu z Al. G. objęta będzie odrębnym opracowaniem. Wskazał Wojewoda, że decyzją z 25 stycznia 2013 r. Wojewoda zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. pozwolenia na budowę zjazdu z Al. G. w G. (droga wojewódzka) na teren dawnych koszar, działka nr [..], obr. [..]. Tym samym za nieuprawnione uznał organ odwoławczy twierdzenie skarżących Wspólnot, iż Prezydent Miasta wydał decyzję o pozwoleniu na budowę zjazdu z drogi wojewódzkiej, nie posiadając ku temu kompetencji. Wydając skarżoną decyzję organ I instancji istotnie nie odniósł się do wskazanych przez skarżące Wspólnoty rozbieżności między treścią rozstrzygnięcia a rzeczywistym zakresem zatwierdzonych robót, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że projektowane zamierzenie obejmowało budowę drogi manewrowej, miejsc postojowych oraz chodnika, czym naruszył art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a., jednakże uchybienie to nie miało istotnego wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Jak już bowiem wskazano, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, iż projektowane zamierzenie budowlane nie obejmowało budowy zjazdu z Al. G.

Zatwierdzony decyzją z 1 lutego 2013 r. projekt budowlany jest kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wszelkie wymagane uzgodnienia. Projekt został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące stosownymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto do zatwierdzonego opracowania dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę Inwestor złożył również wymagane w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jego prawdziwość nie budzi wątpliwości tutejszego organu.

W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż złożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takim przypadku, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 cyt. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ I instancji zasadnie decyzją z 1 lutego 2013 r. zatwierdził złożony projekt budowany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a. wskazał organ odwoławczy, iż w myśl art. 151 § 2 k.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jeżeli organ administracji publicznej ustali, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną dotknięte jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to w dalszej kolejności powinien sprawdzić, czy w sprawie występują negatywne przesłanki wznowienia, w tym ustanowiony wart. 146 § 2 k.p.a. zakaz uchylenia decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zastosowanie rozwiązania przewidzianego w art. 146 § 2 k.p.a. wchodzi w grę jedynie wtedy, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Sytuacja taka, jak już wyżej wykazał Wojewoda, ma miejsce w niniejszej sprawie, co skutkowało koniecznością wydania przez organ I instancji skarżonego rozstrzygnięcia. Z analizy akt sprawy nie wynika bowiem, aby stwierdzone uchybienia mogły mieć wpływ na wydanie decyzji o innej treści niż ta, która widnieje w sentencji orzeczenia Prezydenta Miasta z 1 lutego 2013 r.

Z powyższą decyzją nie zgodziły się Wspólnoty Mieszkaniowe [..]-[..], reprezentowane przez radcę prawnego J. W., zarzucając jej naruszenie:

- art 7 k.p.a., art 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy;

- art 82 ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1997 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U 2013r. 1409 j.t) - zwanej dalej "Pb" poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G. przez organ do tego nieuprawniony, co w konsekwencji stanowi kwalifikowaną wadę prawną decyzji wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkującą koniecznością stwierdzenie nieważności wydanej decyzji;

- art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art 146 § 2 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziła konieczność, co najmniej uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem z komparycji decyzji z 20 grudnia 2016 r. wynika, iż przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z 1 lutego 2013 r. było również udzielenie A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G.;

- § 21 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 j.t) poprzez brak zapewnienia odpowiednich gabarytów miejsc postojowych.

Pełnomocnik skarżących wskazał, że organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy przy uwzględnieniu poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów odwołujących. Nie zgodził się również z twierdzeniem Wojewody, iż przedmiotem przeprowadzonego postępowania zakończonego decyzją z 1 lutego 2013 r. była jedynie budowa drogi manewrowej, chodnika, oraz 12 miejsc postojowych usytuowanych na działce nr [..] obręb [..], bowiem z komparycji zarówno decyzji z 1 lutego 2013 r. jak i decyzji z 20 grudnia 2016 r. wynika, iż przedmiotem postępowania zakończonego decyzją z 29 grudnia 2016 r. było również udzielenie A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar w G. i które to pozwolenie zostało przez Prezydenta Miasta wydane inwestorowi. W tym zakresie komparycja decyzji organu I instancji z 20 grudnia 2016 r., która została utrzymana w mocy przez organ II instancji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią jej uzasadnienia.

Wydanie zatem takiego rozstrzygnięcia przez organ I instancji, oraz jego utrzymanie przez organ II instancji w sytuacji, gdy organ ten nie jest organem właściwym stanowi w konsekwencji kwalifikowaną wadę prawną decyzji wyrażoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. skutkującą koniecznością stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Skoro jak wynika z powyższego Prezydent Miasta nie był uprawniony do wydania pozwolenia na budowę zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar to organ winien zezwolić jedynie na budowę drogi manewrowej, miejsc postojowych i chodnika zawiadamiając inwestora, iż w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie zjazdu z Al. G.na teren dawnych koszar inwestor winien wnieść odrębne podanie do właściwego organu.

Skoro zatem jak twierdzi organ II instancji wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie obejmował zjazdu z drogi wojewódzkiej to niewątpliwie Prezydent Miasta, zatwierdził projekt budowlany w zakresie szerszym niż o to wnioskował inwestor, co z punktu widzenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa budowlanego nie było dopuszczalne, bowiem jak wskazuje organ II instancji, jeśli wniosek inwestora spełnia wymagania to organ nie może odmówić wydania decyzji i pozwoleniu na budowę, o ile mieści się to w zakresie jego kompetencji. Skoro zatem zagadnienie wydania pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z Al. G. na teren dawnych koszar nie mieściło się w kompetencjach Prezydenta Miasta, to organ winien postąpić zgodnie z dyspozycji art. 66 k.p.a. Z uzasadnienie decyzji organu II instancji nie wynika, iż powyżej wskazany artykuł znalazł w niniejszej sprawie zastosowanie.

Pełnomocnik strony skarżącej wskazała, iż skarżący nie powinni się domyślać, która część projektu złożonego do akt sprawy została przez organ zatwierdzona, a która jego część nie oraz do jakich prac zgodnie z treścią decyzji jest uprawniony inwestor. W tym zakresie niewątpliwie rozstrzygnięcie organów administracyjnych winno być jasne i niebudzące żadnych wątpliwości. Niestety rozstrzygnięcie tak organu II, i jaki I instancji nie spełnia tychże wymagań.

Za nieprawidłowością rozstrzygnięcia organu II instancji przemawia również to, iż jedno z zaprojektowanych miejsc postojowych nie spełnia wymagań przewidzianych w § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 j.t). Jedno bowiem zaprojektowane miejsce ma wymiary 3,5 m x 4,6 m. Z uwagi równie na ten fakt projekt budowlany przedstawiony przez inwestora, jako niezgodny z ww. rozporządzeniem nie powinien zostać zatwierdzony.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoją argumentacje i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z 31 marca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 20 grudnia 2016 r. stwierdzającą wydanie decyzji ostatecznej tego organu z 1 lutego 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. pozwolenia na roboty budowlane dotyczące budowy zjazdu z al. G. na teren dawnych koszar w G. wraz z drogą manewrową, miejscami postojowymi i chodnikami, działka nr [..] obręb [..] z naruszeniem prawa i jednocześnie odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej.

W ocenie Sądu, decyzja ta nie narusza prawa.

Zważyć trzeba, iż ww. decyzja z 31 marca 2017 r., została wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, wszczętego z wniosku Wspólnot Mieszkaniowych mieszczących się przy Al. G. [..]-[..] w G., opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 k.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz (wydając rozstrzygnięcia) stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania.

Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś -mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu- dotyczy badania istnienia przyczyny wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu czy inaczej - stwierdzeniu przyczyny wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, iż wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146), stosując wówczas nowy stan prawny.

Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznego oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy.

Wskazać w końcu należy, iż art. 151 reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowanie) wystąpiła, zaistniały zatem podstawy do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jednak w wyniku ponownego rozstrzygania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż zasady rządzące postępowaniem wznowieniowym zostały w sprawie zachowane (prawidłowo bowiem wznowiono postępowanie przyjmując, iż zachowano termin miesięczny uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz, że badanie przesłanki wznowienia określonej we wniosku może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu), a ustalenia poczynione - uzasadniały zastosowanie w I instancji przepisu art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rację mają bowiem organy orzekające, iż w sprawie mogłaby zapaść jedynie decyzja o tożsamym rozstrzygnięciu, co decyzja z 1 lutego 2013 r.

W pierwszej kolejności wymaga oceny kwestia zakresu orzekania tak przez organy jak i Sąd. Strona skarżąca zgłosiła zarzut co do zakresu decyzji ostatecznej z 1 lutego 2013 r., twierdząc, że decyzja ta dotyczyła nie tylko wybudowania drogi manewrowej, miejsc postojowych i chodników na działce nr [..] obręb [..], ale także obejmowała wybudowanie zjazdu z Al. G. na działkę nr [..]. Zaznaczyć w tym miejscu zależy, że każda decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zawsze zawiera załącznik graficzny i najczęściej także projekt budowlany. Celem rozstrzygnięcia sporu o zakres decyzji Prezydenta Miasta z 1 lutego 2013 r. sięgnąć należy do załączników, gdyż istotnie z treści rozstrzygnięcia można by wnioskować, że swoim zakresem obejmuje ona także budowę zjazdu z Al. G. na działkę nr [..]. Decyzja z 1 lutego 2013 r. posiada zarówno załącznik graficzny, jak również załącznik w postaci projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania terenu. Oznacza to, że te trzy elementy razem decydują o zakresie robót jakich dotyczy decyzja. Z analizy załączników jednoznacznie wynika, że decyzja zezwala na wykonanie drogi manewrowej, miejsc postojowych i chodników na działce nr [..]. Sąd nie ma co do tego żadnych wątpliwości. Natomiast budowa zjazdu z Al. G. na działkę nr [..] odbywała się w dwóch etapach i na podstawie dwóch decyzji. Zezwolenie na wykonanie zjazdu bezpośrednio z Al. G. (będącej drogą wojewódzką) odbyło się w oparciu o decyzje Wojewody z 25 stycznia 2013 r. i decyzja ta dotyczyła działki nr [..]. Natomiast dalsza część zjazdu – za pasem drogowym Al. G., a także plac manewrowy i parkingiem wraz z chodnikami na działce nr [..], zostały wykonane w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta z 1 lutego 2013 r. Nie ma zatem racji skarżąca, że decyzja ostateczna z 1 lutego 2013 r. objęła swym zakresem realizację zjazdu z drogi wojewódzkiej Al. G. Analiza decyzji wraz z załącznikami jednoznacznie wskazuje, że decyzja dotyczyła tylko prac poza drogą i pasem drogowym drogi wojewódzkiej. Natomiast niezbyt szczegółowe sformułowanie komparycji decyzji z 1 lutego 2013 r., jak również decyzji wydanych po wznowieniu postępowania nie stanowi wady mającej wpływ na wynik postępowania, i nie może prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Czyni także chybionym zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczący braku właściwości Prezydenta Miasta do orzekania w przedmiocie zezwolenia na wykonanie zjazdu z drogi wojewódzkiej, bowiem żadna z decyzji kontrolowanych w niniejszym postępowaniu nie dotyczy tej części zjazdu.

Po ostatecznym przesądzeniu zakresu decyzji ostatecznej z 1 lutego 2013 r. przejść należy do kontroli twierdzenia organu czy istotnie w wyniku postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Istotą wznowionego postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Postępowanie to prowadzi się tak, jakby pierwotna decyzja jeszcze nie została wydana, należy zatem po pierwsze uwzględnić aktualny stan faktyczny sprawy, po drugie zaś obecny stan prawny (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 15 grudnia 2008 r., IV SA/Wa 1641/08, LEX Nr 529558, z dnia 30 listopada 2010 r., VII SA/Wa 1649/10, LEX Nr 760030).

W rozpoznawanej sprawie organy dokonały analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego i pozostałych wymaganych art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów, tak jak winien to uczynić organ I instancji udzielający pozwolenia na budowę w postępowaniu zwykłym. Ta analiza, obejmująca także zarzuty podnoszone przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, doprowadziła do konkluzji, że brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora, a tym samym, że po uchyleniu wadliwej decyzji mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie takie jak dotychczas.

Tego rodzaju rozstrzygnięcie umożliwia art. 151 § 2 k.p.a. w związku z art. 146 § 2 k.p.a.

Pierwszy z wymienionych przepisów stanowi, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wykazał, że Wspólnoty Mieszkaniowe przy A. G. [..]-[..] w G. bezspornie powinny być stronami pierwotnego postępowania o pozwolenie na budowę zakończonego wydaniem decyzji z 1 lutego 2013 r.. Z uwagi na to, że nie byli uznani za stronę postępowania doszło do naruszenia ich prawa do czynnego udziału w tym postępowaniu. Mimo wydania decyzji z 1 lutego 2013 r. z naruszeniem prawa procesowego, nie naruszała ona prawa materialnego. Organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Projekt ten sporządzony został zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G. teren dawnych koszar przez projektantów posiadających właściwe uprawnienia budowlane. Projekty budowlane poszczególnych branż zostały pozytywnie uzgodnione z właściwymi dysponentami sieci i opracowane na aktualnej mapie do celów projektowych.

Do rozstrzygnięcia pozostał jeden zarzut skargi dotyczący § 21 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422 j.t) poprzez brak zapewnienia odpowiednich gabarytów miejsc postojowych. Jedno bowiem zaprojektowane miejsce ma wymiary 3,5 m x 4,6 m.

Przywołany przepis § 21 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m. Z projektu wynika, iż 11 spośród 12 zaprojektowanych miejsc postojowych posiada wymiary 2,3 m x 5 m, natomiast jedno - 3,5 m x 4,6 m. To jedno miejsce nie spełnia wymogów zawartych w przytoczonym przepisie. Wojewoda wskazał, że miejsce to nie może być uznane i użytkowane jako miejsce postojowe o prawidłowych wymiarach. W ocenie Wojewody zaprojektowanie jednego miejsca krótszego o 0,4 m od przepisowego minimum nie ma jednak wpływu na wynik podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ obowiązujący na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadza, w przypadku przedmiotowej inwestycji, obowiązku wykonania określonej liczby miejsc postojowych. Sąd podziela stanowisko organu w tej kwestii. Istotnie jedno z zaprojektowanych miejsc postojowych jest mniejsze niż wymagają przepisy, zatem przedmiotowy parking posiada 11 pełnowymiarowych miejsc postojowych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie stawia wymogów co do ilości miejsc postojowych na tym terenie, zatem 11 pełnowymiarowych miejsc postojowych nie narusza jego postanowień. Taka ilość miejsc postojowych nie narusza żadnych przepisów. Natomiast jedno mniejsze miejsce postojowe na stanowi takiego naruszenia prawa, które mogłoby prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej czy też do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanych we wznowionym postępowaniu.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa budowlanego ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji stwierdził, że decyzja z 1 lutego 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa, bowiem w postępowaniu tym nie brały udziału w charakterze strony Wspólnoty Mieszkaniowe bezpośrednio graniczące z terenem robót budowlanych. Jednakże organ przeanalizował przedłożony przez inwestora projekt budowlany wraz z kompletem dokumentów i uznał, że należy odmówić uchylenia tej decyzji, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Z wszystkich tych względów, uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016r., poz. 718) skargę oddalił.