Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2293/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone  zażaleniem postanowienie Sądu
Powołane przepisy: article: art. art. 13 par. 1 i 2, 195 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 604
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania  innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 89 poz 506
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim  sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2293/12 stwierdzającego swoją niewłaściwość i przekazującego sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2012 r.


UZASADNIENIE

Skarżąca spółka – T. Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję tego organu

z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

22 listopada 2012 r. stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw

z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. Nr 89,

poz. 506, cytowane dalej jako "rozporządzenie"). Podano również, że stosownie do treści § 1 rozporządzenia, rozpoznanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

(Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., cytowanej dalej jako "utd."), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie, w związku z faktem, że siedzibą skarżącej spółki jest G., która znajduje się na terenie województwa [...], Sąd doszedł do przekonania, że właściwym dla rozpoznania jej skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku.

W tym stanie rzeczy, Sąd powołując się na przepis art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, cytowanej dalej jako "p.p.s.a.") stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę skarżącej spółki właściwemu sądowi administracyjnemu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył zażalenie na ww. postanowienie Sądu, wnosząc o jego uchylenie. W zażaleniu zarzucił naruszenie

art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, poprzez jego błędną wykładnię,

a w konsekwencji przyjęcie, że sprawa podlega właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, Sąd dokonał błędniej wykładni § 1 rozporządzenia, pomijając, iż rozporządzenie to uległo nowelizacji. Niniejsze postępowanie dotyczy pośrednio kary pieniężnej nałożonej na podstawie art. 92 ustawy o transporcie drogowym. W nowym stanie prawnym, możliwość przekazania sprawy odnosi się wyłącznie do kar pieniężnych nałożonych na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazał Główny Inspektor Transportu Drogowego, postępowanie w niniejszej sprawie jest pośrednio powiązane

z wymierzeniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na podstawie przepisu art. 92 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym

do 31 grudnia 2011 r. W związku z tym, zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, co wynika

z art. 13 § 2 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.).

Nadto należy podkreślić, że w dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 604) zmieniające rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. Według § 1 rozporządzenia z dnia 15 maja 2012 r. (po nowelizacji) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących kar pieniężnych, o których mowa

w art. 92a utd., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Oznacza to, że w dacie podejmowania przez Sąd zaskarżonego postanowienia obowiązywał § 1 rozporządzenia z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego w brzmieniu nadanym mu przez § 1 rozporządzenia z 15 maja 2012 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W przedmiotowej sprawie na skarżącą spółkę została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 92 utd. (decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego

z dnia [...] sierpnia 2011 r.), a nie na podstawie art. 92a tej ustawy.

W konsekwencji do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, gdyż nie ma zastosowania wobec wniesionej przez skarżącą spółkę skargi § 1 omawianego rozporządzenia

w treści sprzed nowelizacji. Wprawdzie rozpoznanie sprawy skarżącej z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczy nałożenia kary pieniężnej, jednakże nie w oparciu o przepis obowiązującego w dniu wydania przez Sąd postanowienia z dnia 22 listopada 2012 r. art. 92a utd., ale na podstawie art. 92 utd., do którego w obecnym stanie prawnym nie odnosi się § 1 rozporządzenia

w brzmieniu nadanym mu przez § 1 rozporządzenia z dnia 15 maja 2012 r.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, uznając, że zażalenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego jest oczywiście uzasadnione, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a., uwzględnił zażalenie i uchylił zaskarżone nim postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2012 r.