Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1041/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt dziecka w placówce leczniczo-rehabilitacyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa [...] przez Dyrektora Ośrodka Leczniczo - Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K., nr [...] z dnia [...]w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt K. B. z Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym Psychiatrycznym dla Dzieci i Młodzieży Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. W uzasadnieniu wskazano, że opisana na wstępie decyzja może być dotknięta wadą określoną w art. 156 K.p.a.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]nr [...] stwierdziło nieważność wyżej wskazanej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K.:

- ustalił wysokość miesięcznej opłaty za zakwaterowanie i wyżywienie dziecka K. B. za pobyt w Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym Psychiatrycznym dla Dzieci Młodzieży Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. w kwocie 1.412,58 zł poczynając od miesiąca lipca 2010 r.;

- zobowiązał Wielofunkcyjną Placówkę Opiekuńczo – Wychowawczą w Ś. do uiszczenia miesięcznej opłaty określonej w pkt 1 decyzji w terminie do 15 następnego miesiąca za miesiąc poprzedni przelewem na wskazane konto bankowe lub w kasie Ośrodka;

- zobowiązał do informowania Zakładu o każdej zmianie wysokości dochodu na podstawie którego ustala się odpłatność.

Kolegium przytoczyło argumenty zwarte w uzasadnieniu wskazanej decyzji oraz wskazało, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, które dotknięte są wadami kwalifikowanymi. Organ przytoczył treść art. 156 K.p.a. oraz podał, że z akt sprawy wynika, iż z wnioskiem o przyjęcie do Zakładu Pielęgnacyjno – Opiekuńczego Psychiatrycznego dla Dzieci i Młodzieży Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. zwróciła się Wielofunkcyjna Placówka Opiekuńczo – Wychowawcza w Ś. ze względu na konieczności utrwalenia pozytywnych zmian w funkcjonowaniu małoletniej K. B. Małoletnia została skierowana na sześciomiesięczny pobyt w wyżej wskazanym Zakładzie. Z materiału dowodowego wynika, że ojciec małoletniej – P. B. został pozbawiony władzy rodzicielskiej, a matka dziecka nie żyje. B. M. została ustanowiona opiekunem prawnym małoletniej na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego w Ś. Kolegium powołując się na regulację art. 34a ust. 1-2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej wskazało, że podmiotem zobowiązanym do ponoszenia kosztów wyżywienia i zakwaterowania jest osoba przebywająca w zakładzie opiekuńczo – leczniczym i pielęgnacyjno – opiekuńczym. Organ podał, że przepisy prawa nie przewidują możliwości obciążania tym obowiązkiem jakiegokolwiek innego podmiotu. Uznał więc, że nie było podstaw do obciążania Wielofunkcyjnej Placówki Opiekuńczo – Wychowawczej ani jej Dyrektora do ponoszenia odpłatności za zakwaterowanie i wyżywienie K. B. w Zakładzie Pielęgnacyjno – Opiekuńczym Psychiatrycznym dla Dzieci i Młodzieży Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K..

Pismem z dnia [...] Dyrektor Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając organowi naruszenie art. 7, 8, 10, 16, 77 § 1, 28, 29, 107 § 1 oraz 156 K.p.a. jak również art. 34a ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu wnioskodawca przywołał argumenty uzasadniające jego twierdzenie, że w sprawie jest on uprawnionym do zaskarżenia wyżej omówionej decyzji. Wnioskodawca odniósł się w szczególności do pojęcia strony w postępowaniu administracyjnym podnosząc, że jest nią każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Dlatego stroną uprawnioną do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest również podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu prowadzonym w I instancji. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo oraz doktrynę wskazując ostatecznie, że kwestionowana decyzja ma wpływ na uprawnienia skarżącego – Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w postaci prawa otrzymania opłaty w stosownej wysokości. Jednocześnie wnioskodawca odniósł się merytorycznie do argumentów zawartych w skarżonym rozstrzygnięciu Kolegium wskazując w konkluzji obszernych rozważań, że skoro określony średni koszt utrzymania dziecka w Wielofunkcyjnej Placówce Opiekuńczo Leczniczej w Ś. wynosi 3.005,12 zł miesięcznie i skoro placówka ta otrzymuje dotację na dziecko właśnie w tej kwocie zasadnym jest pokrywanie przez tą placówkę kosztów utrzymania dziecka, które w określonym czasie jest pod pieczą innej placówki.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło niedopuszczalność złożenia wniosku o ponowne rozparzenie sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz zaakcentował, że stosownie do art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Kolegium wskazało również, że zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne. Niedopuszczalność natomiast odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych jak i podmiotowych. Te ostatnie przyczyny obejmują sytuacje wniesienia środka odwoławczego przez osobę nie mającą legitymacji do jego wniesienia. W ocenie Kolegium Dyrektor Ośrodka Leczniczo - Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. nie posiada legitymacji do złożenia środka zaskarżenia w niniejszej sprawie bowiem występuje on tu w charakterze organu administracji. Organ wyjaśnił, że wówczas, gdy ustawa powierza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 K.p.a. organ ten może "bronić" interesu jednostki w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Dlatego powierzenie Marszałkowi Województwa [...] właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza posiadanie przez ten organ lub organ działający z upoważnienia Marszałka interesu prawnego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wyżej opisane postanowienie złożył Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej Ośrodek Leczniczo – Rehabilitacyjny dla Dzieci K. w K. W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący posiada status strony postępowania zgodnie z regulacją art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na interes prawny w korzystnym dla niego rozstrzygnięciu sprawy. Skarżący podniósł również, że w postępowaniu administracyjnym nie można ograniczać pojęcia strony jedynie do podmiotów uprawnionych do wszczęcia postępowania. SPZOZ zaznaczył, iż jego interes prawny wynika z wydania przez Marszałka Województwa [...] decyzji o skierowaniu małoletniej do zakładu pielęgnacyjno – opiekuńczego, a z drugiej strony z uwagi na powstanie obowiązku przyjęcia do tego zakładu osoby kierowanej. Dlatego w ocenie skarżącego decyzja ustalająca wysokość odpłatności za pobyt dziecka w Zakładzie dotyczy zarówno uprawnienia osoby skierowanej, jak i obowiązku zakładu opiekuńczo – leczniczego. Tym samym SPZOZ Ośrodek Leczniczo Rehabilitacyjny dla Dzieci K. w K. posiada status strony w tym postępowaniu. Zaakcentowano, że Zakład posiada uprawnienie do otrzymania opłaty w stosownej wysokości za zakwaterowanie i wyżywienie dziecka w czasie jego pobytu w Zakładzie. Skarżący podkreślił, że działa jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej zatem jest osobą prawną wydzieloną organizacyjnie od podmiotu, który go utworzył, a również zobligowany jest do pokrywania we własnym zakresie ujemnego wyniku finansowego (art. 60 ust. 1 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej). Przyznał ponadto, iż w postępowaniu zachodzi tożsamość osoby wydającej zaskarżoną decyzję oraz osoby reprezentującej Zakład to jednak Dyrektor Ośrodka ma status kierownika w rozumieniu art. 44 ust. 2 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, a z drugiej strony reprezentuje organ administracji – Marszałka Województwa [...], na podstawie upoważnienia nr [...]. W ocenie skarżącego w sytuacji, gdy z decyzji Marszałka Województwa o skierowaniu dziecka do ośrodka wynikałaby wysokość odpłatności za zakwaterowanie i wyżywienie wówczas Ośrodek miałby status strony i mógłby zaskarżyć decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu nieważności w sprawie odpłatności z mocy art. 34a ustawy o zakładach opieki zdrowotnej. Dodatkowo skarżący podniósł szereg zarzutów merytorycznych odnoszących się do decyzji Kolegium stwierdzającej nieważność decyzji ustalającej wysokość odpłatności za pobyt małoletniej w Ośrodku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z regulacją art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż jej przedmiotem jest ocena prawidłowości prowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Sąd administracyjny ocenia czy wydana w sprawie decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Wojewódzki Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie wydane zostało w oparciu o regulację art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej K.p.a. Zgodnie ze wskazaną normą organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie sadów administracyjnych, na tle przytoczonego uregulowania oraz kwestii ustalenia przez organ istnienia lub nie interesu prawnego wnoszącego odwołanie (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy) wyłoniły się rozbieżności, które rozstrzygnięte zostały uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (przed reformą) z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98 (publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Teza wskazanej uchwały stanowi, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Kategoryczne brzmienie tej tezy zdaje się przesądzać, że w każdym przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania skutkuje umorzeniem postępowania odwoławczego. Jednakże w uzasadnieniu omawianej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż skuteczne powinno być odwołanie wniesione na podstawie przekonania podmiotu, że decyzja organu I instancji dotyczy jej praw i obowiązków. Twierdzenie to w ocenie Sądu może zostać zweryfikowane tylko w sposób procesowy, na podstawie zasad przewidzianych dla postępowania odwoławczego jako takiego. Sąd podkreślił, że jeżeli twierdzenie owo nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to należy wydać decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

W odniesieniu do tego stwierdzenia wskazać należy, że organ badając dopuszczalność złożenia odwołania, czy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w pierwszej kolejności dokonuje badania dopuszczalności takiego odwołania pod względem zarówno przedmiotowym (miedzy innymi istnienie przedmiotu zaskarżenia, a więc decyzji czy postanowienia lub innego aktu wydanego przez organ administracji) ale również bada jego dopuszczalność pod względem podmiotowym. Następuje więc niejako wstępna ocena podstawowych przesłanek dopuszczalności wniesienia odwołania, czy złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W ocenie Sądu, jeżeli już na tym etapie oczywistym jest, że podmiot składający odwołanie, czy wniosek nie ma interesu prawnego w składaniu tych środków wówczas organ winien stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Przy czym pod pojęciem oczywistości należy rozumieć tak ukształtowany stan faktyczny, że już na jego podstawie bez wątpienia można stwierdzić, iż osoba składająca odwołanie nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Należy więc rozróżnić sytuację, w której po wniesieniu odwołania organ administracji dokonuje czynności mających na celu ustalenie istnienia tego interesu po stronie wnoszącego odwołanie, i w tym zakresie podejmuje stosowne czynności od sytuacji, w której owo wstępne badanie odwołania, bez przeprowadzania w tym zakresie dodatkowych działań, prowadzi do niebudzącego wątpliwości stwierdzenia, że odwołującemu nie można przypisać przymiotu strony. W takim bowiem przypadku organ odwoławczy winien wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania.

Podobny wniosek można wysnuć z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08 (publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Sąd wskazał, że jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób niebudzacy wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. W razie gdy ustalenie istnienia tego interesu wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym wówczas organ zobowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze i w razie ustalenia, że wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego zakończyć postępowanie odwoławcze wydając decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Dlatego w ocenie Sądu dopuszczalne jest, w sytuacji oczywistości nieistnienia interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy braku dokonywania przez organ jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania czy wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Wobec powyższego należy rozważyć kwestię istnienia po stronie Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K. interesu prawnego w złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy odpłatności za pobyt dziecka w tymże Zakładzie. Zgodnie z regulacją art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu za względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stosownie do treści art. 29 K.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

W tym miejscu wskazać należy, że Ośrodek Leczniczo – Rehabilitacyjny dla Dzieci K. w K. działa jako Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej. Przy czym wyjaśnić przyjdzie, że obecnie podstawą prawną działania Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej stanowi ustawa z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U Nr 112, poz. 654 ze zm.), która zgodnie z jej art. 221 weszła w życie z dniem 1 lipca 2011 r., z wyjątkiem art. 17 ust. 2 i 3, art. 25, art. 88 ust. 3, art. 106 ust. 2 zdanie trzecie, ust. 3 pkt 13, ust. 4 pkt 11 i ust. 5, art. 148 pkt 6 oraz art. 172 pkt 10 które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z regulacją art. 4 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy podmiotem leczniczym jest między innymi samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej. Stosownie natomiast do treści art. 44 ustawy podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą (a zatem SPZOZ) udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością.

Jednakże w toku postępowania w sprawie odpłatności za pobyt dziecka w placówce leczniczo – rehabilitacyjnej Ośrodek Leczniczo – Rehabilitacyjny dla Dzieci K. w K. działał również jako organ administracji publicznej, a nie tylko jako podmiot realizujący działalność leczniczą. Legitymację do wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnych posiada na podstawie upoważnienia udzielonego przez Marszałka Województwa[...], wydanego na podstawie art. 46 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.). Zgodnie z przywołaną regulacją marszałek województwa może upoważnić wicemarszałków, pozostałych członków zarządu województwa, pracowników urzędu marszałkowskiego oraz kierowników wojewódzkich samorządowych jednostek organizacyjnych do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Marszałek Województwa przekazuje więc na podstawie przytoczonej normy upoważnionemu przez siebie podmiotowi całość władztwa administracyjnego w określonym zakresie. Takie właśnie upoważnienie, a co się tym wiąże i przekazanie władztwa administracyjnego, zostało udzielone Dyrektorowi Ośrodka. Decyzja zatem w sprawie ustalenia miesięcznej wysokości odpłatności za zakwaterowanie i wyżywienie K. B. z dnia [...]., nr [...] wydana została w imieniu Marszałka Województwa [...]. Dlatego uznać należy, że Dyrektor Ośrodka staje się organem administracji w rozumieniu art. 5 § 3 K.p.a., wydając decyzję administracyjną w pierwszej instancji i w sposób władczy regulując prawa oraz obowiązki strony postępowania administracyjnego w sprawie odpłatności.

Przy czym uznanie Dyrektora Ośrodka za organ administracji wiąże się nierozerwalnie z problematyką interesu prawnego samego Ośrodka działającego w formie organizacyjnoprawnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej. Istotnie Zakład ten może występować w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony postępowania. W takim przypadku zakład ten będzie reprezentowany przez jego kierownika (dyrektora), który występując jako reprezentant będzie w pełni korzystał z gwarancji procesowych ustanowionych przez przepisy K.p.a. stronom postępowania. W sytuacji natomiast w której na podstawie przepisów prawa kierownik takiego zakładu zostanie upoważniony do wydawania w jakimś zakresie decyzji administracyjnych wyłączone jest działanie zakładu, którego "interesy" reprezentuje ten kierownik, w tym postępowaniu charakterze strony (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1559/11 publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej przywołanym postanowieniu włączenie organu reprezentującego Ośrodek do sytemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, ogranicza zakres uprawnień procesowych zakładu jako osoby prawnej. Nie jest bowiem do przyjęcia stanowisko, że Dyrektor, a co za tym idzie, także Ośródek - może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.

W sprawie zatem ustalenia wysokości odpłatności za wyżywienie i zakwaterowanie dziecka w Ośrodku przymiot strony nie przysługuje Dyrektorowi Ośrodka Leczniczo – Rehabilitacyjnego dla Dzieci K. w K., który wydał decyzję administracyjną jako organ pierwszej instancji. Przymiotu tego nie posiada również sam Ośrodek, który w rozpoznawanej sprawie wniósł skargę – będąc reprezentowanym przez Dyrektora (występującego wcześniej jako organ pierwszej instancji). Wyżej wymieniony Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej nie był bowiem w ogóle stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie tejże odpłatności.

W konsekwencji skoro ani sam Dyrektor Ośrodka, ani Ośrodek jako osoba prawna nie posiadali interesu prawnego w zaskarżaniu decyzji związanej z ustaleniem odpłatności za świadczenia udzielone przez ten Ośrodek zatem w świetle wyżej poczynionych rozważań należało uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając, że w sprawie istnieje oczywisty brak interesu prawnego w żądaniu ponownego rozpoznania sprawy odpłatności za pobyt w placówce, prawidłowo postanowiło stwierdzić niedopuszczalność złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.