Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 3/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 70  par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Sędzia WSA Wojciech Organiściak, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2003 w kwocie [...] ([...]) złotych; 2) skargę oddala w pozostałym zakresie; 3) orzeka, że decyzja w części dotyczącej uchylenia odsetek nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 4) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. – działając na postawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych ( Dz. U. Nr 54, poz. 654 z 2000 r. z późn. zm. ) oraz przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. Nr 54, poz. 654 z 2000 r. z późn. zm.) – po rozpatrzeniu odwołania Sp. z o.o. "A" z siedzibą w S. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia Spółce wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. w wysokości [...] zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek na w/w podatek w kwocie [...] zł. określając wysokość tego zobowiązania w kwocie [...] zł. tj. w wysokości niższej o [...] zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek w kwocie [...] zł. tj. w wysokości niższej o [...] zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ II instancji w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy, wskazując w tym zakresie, iż w Spółce została przeprowadzona kontrola w zakresie prawidłowości rozliczenia należnego za 2003 r. podatku dochodowego od osób prawnych, w wyniku której zostało wszczęte postępowanie podatkowe, a następnie wydana decyzja w sprawie określenia Towarzystwu wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003r. Organ I instancji przyjął, że Spółka zaniżyła wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych zaniżając uzyskane w 2003 r. przychody oraz zawyżając koszty uzyskania przychodów. W zakresie przychodów organ przyjął, że łączna kwota zaniżenia wyniosła [...] zł. i obejmowała:

1. kwotę [...] zł. z tytułu zamieszczenia ogłoszeń w gazecie "B" w 2003 r.,

2. kwotę [...] zł. z tytułu nieodpłatnego pełnienia funkcji wiceprezesa w w/w Spółce przez J. S.,

3. kwotę [...] zł. z tytułu nieodpłatnego świadczenia usług na rzecz Spółki przez A. G..

W zakresie natomiast kosztów uzyskania przychodów organ przyjął, że Spółka zawyżyła koszty na łączną kwotę [...] zł. poprzez nieprawidłowe zaliczenie do nich wydatków za skład i łamanie tekstu przez firmę "C".

Nie zgadzając się z ustaleniami organu I instancji Towarzystwo wniosło odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając rozstrzygnięciu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.:

a. naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niekompletne zebranie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę,

b. naruszenie art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z brakiem rzetelnej i kompletnej oceny zebranych dowodów oraz brakiem zasadności zastosowania stosowania darmowych ogłoszeń w innych tego typu podmiotach w celu zapełnienia pustych miejsc przy niepełnym obłożeniu reklamami,

c. naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak w uzasadnieniu decyzji podania powodów nie uznania dowodów jako ważnych elementów zarówno w postępowaniu jak ustalenia dochodu,

d. naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie wadliwe rozstrzygnięcie i uzasadnienie faktyczne polegające na bezpodstawnym orzeczeniu i oszacowaniu przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń wykonywanych przez J.S. i A. G., rozliczenie zobowiązania podatkowego bez uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów z tytułu usług świadczonych przez firmę "C" S. Z., zajmującej się składem.

Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub orzeczenie co do istoty sprawy z uwzględnieniem danych podanych przez Towarzystwo w trakcie prowadzonego postępowania.

Ustosunkowując się do treści odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że istota sporu sprowadza się do zasadności zakwestionowania przez organ I instancji zarówno uzyskanych przez Spółkę przychodów, jak i kosztów ich uzyskania w roku podatkowym 2003. Organ stwierdził ponadto, że podziela przyjęte przez organ I instancji ustalenia dotyczące zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł. poprzez ujęcie w nich wydatków poniesionych na rzecz "C", a także zaniżenia przychodów w odniesieniu do ogłoszeń zamieszczonych w "B" oraz nieodpłatnego świadczeń wykonywanych przez A. G.. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił natomiast stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w odniesieniu do zaniżenia przychodów z tytułu nieodpłatnego świadczenia z tytułu pełnienia bez wynagrodzenia funkcji wiceprezesa zarządu przez J. S..

Uzasadniając przyjęte stanowisko, organ II instancji wskazał, że w zakresie wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów "A" Sp. z o.o. – w dalszej części uzasadnienia określanego zamiennie słowami "Towarzystwo" lub "Spółka" – ujęło koszty transakcji z firmą "C" S.Z. z siedzibą w K. dotyczącej składu i łamania tekstu w gazecie "B w/w firmę na przestrzenie 2003 r. Jak zaznaczył organ odwoławczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] 2004 r. zlecił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w K. – Prądniku przeprowadzenie kontroli krzyżowej na okoliczność zawartych transakcji przez firmę "C" i Towarzystwo. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. w piśmie z dnia [...] 2004 r. ( tom I, karta Nr 7 akt podatkowych ) stwierdził m.in., że w ewidencji podatników pośrednich nie figuruje firma "C" S. Z.. Numer identyfikacji podatkowej 945 – 110 – 67 – 39 został nadany natomiast firmie "C" S.Z. [...] K., ul. [...] , która jest czynnym podatnikiem podatku VAT. W piśmie tym została zawarta także informacja, że w/w firma nigdy nie zajmowała się składem i łamaniem tekstu oraz nigdy nie współpracowała ze "A". Kontynuując, organ odwoławczy zaakcentował, że organ I instancji trzema wezwaniami, a organ II instancji jednym wezwały Spółkę do przedłożenia dowodów źródłowych dokumentujących transakcje z firmą "C" S.Z. z siedzibą w K., w tym umów, dowodów zapłaty, przyjęcia zlecenia, potwierdzenia wykonania zlecenia, dowodów KP itp. Prezes Towarzystwa A. Z. w czterech pismach stwierdził po pierwsze, że cała dokumentacja została przekazana do Urzędu Skarbowego, a ponadto, że Spółka nie posiada – poza fakturami – innych dokumentów dotyczących transakcji z "C". Kontynuując, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że faktury VAT jako dokument rozliczeniowy potwierdzają jedynie, że taki dokument został wystawiony. O tym bowiem, czy dany wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu czy też nie, nie mogą w żadnym przypadku jedynie stanowić zapisy w księgach rachunkowych i dowody źródłowe stanowiące podstawę do ich zaksięgowania, przy braku innych dowodów w oparciu o które byłoby możliwe sprawdzenie, a następnie powiązanie tych dokumentów księgowych ze ściśle określonymi czynnościami faktycznymi. Jak podkreślił organ odwoławczy Spółka nie przedłożyła jakichkolwiek – poza fakturami – dokumentów potwierdzających wykonanie usługi takich jak zlecenie wykonania usługi, potwierdzenie przyjęcia jej wykonania, dowodów wykonania usługi ( nośniki elektroniczne, czy elektroniczna korespondencja ), czy też wreszcie dowodów kasowych KW świadczących o wypłacie gotówki – zapłacie na rzecz firmy "C". Reasumując, po szczegółowych omówieniu regulacji zawartych w treści art. 180, 181 i art. 122 Ordynacji podatkowej, organ II instancji za zasadne uznał stanowisko organu I instancji, w odniesieniu do zakwestionowanych wydatków w kwocie [...] zł. wynikających z faktur "C". Organ wskazał ponadto, że podatnik nie złożył wniosku o przesłuchanie S. Z. – wskazując w tym zakresie niezbędne dane do przeprowadzenia dowodu np. adres – a to na niej ciążył taki obowiązek wobec kwestionowania ustaleń organów podatkowych i ustaleniu, że firma "C" nie istniała. Organ wskazał ponadto, że twierdzenie Towarzystwa co do wykluczenia możliwości sfałszowania faktur wobec wyniku prowadzonego postępowania karnego w Prokuraturze B., nie dotyczyło roku podatkowego 2003, a 2002. Dodatkowo podniósł, że z pisma Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...] 2007 r. sygn. akt 3 Ds. 453/05/S wynikało, że nie toczy się postępowanie karne wobec właściciela firmy "C", a ponadto, że w sprawie poświadczenia nieprawdy na fakturach VAT ujawnionych w podmiotach gospodarczych "D" Sp. z o.o., "E", a wystawionych przez S.Z. w 2002 r. wydane zostało postanowienie o powołaniu biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentów w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 271 § 1 K.k.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy podniósł, że rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne to niezbędne elementy każdej decyzji podatkowej. Uzasadnienie to powinno być sformułowane ze szczególną dbałością, gdyż warunkuje prawidłowe wykonanie decyzji. W ocenie organu II instancji wszystkie zebrane w sprawie dokumenty szczegółowo zostały rozpatrzone i ocenione przez organ podatkowy I instancji. Organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Pomiędzy podstawą prawną rozstrzygnięcia i jej uzasadnieniem istniała wewnętrzna spójność, a zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej nie znajduje potwierdzenia w świetle rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji.

Za nieprawidłowe uznał organ odwoławczy stanowisko organu I instancji w zakresie zaliczenia do przychodów nieodpłatnego świadczenia w kwocie [...] zł. z tytułu wykonywania przez J. S. funkcji wiceprezesa Towarzystwa bez wynagrodzenia. W tym zakresie organ II instancji wskazał na uchwałę Nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia [...] 2002 r., zgodnie z którą na stanowisko wiceprezesa zarządu powołano J. S., który funkcję tę miał pełnić bezpłatnie na zasadzie wolontariatu. Powyższy fakt został także potwierdzony w piśmie Sądu Rejonowego K., Wydział VIII Krajowego Rejestru Sądowego z dnia [...] 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych, zgodnie z którym zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Składa się z jednego lub większej liczby członków, powołanych z grona wspólników lub z poza nich. Członek zarządu jest powoływany i odwoływany uchwałą wspólników, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Oznacza to, że powołanie członka zarządu tworzy stosunek organizacyjny, jaki powstaje pomiędzy daną osobą fizyczną a spółką. Niezależnie od tego pomiędzy członkiem zarządu a spółką może powstać drugi stosunek prawny mający swe źródło regulacji w prawie umów czy to umowy o pracę, umowy zlecenia czy też umowy menedżerskiej. Umowy te jednak mają charakter wtórny wobec stosunku organizacyjnego, który łączy członka zarządu ze spółką. Obowiązek członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wykonania czynności związanych z prowadzeniem spraw spółki wynikać może bezpośrednio z art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych, jeżeli nie została zawarta z nim inna umowa. W ocenie organu odwoławczego pełnienie funkcji wiceprezesa zarządu przez J. S. nie nosiło cech świadczenia nieodpłatnego, gdyż było wykonywane tylko na podstawie uchwały, bez jakiejkolwiek umowy, a zatem po stronie Spółki nie powstał przychód, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego zaliczenia do przychodów kwoty w wysokości [...] zł. z tytułu nieodpłatnego świadczenia przez A. G. funkcji redaktora naczelnego w Spółce, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na protokół przesłuchania w/w w charakterze świadka w dniu [...] 2009 r., z którego wynikało, że zeznający w/w funkcję pełnił bez wynagrodzenia, a praca polegała na zbieraniu materiałów do artykułów, redagowaniu tych materiałów, uczestnictwie w spotkaniach oraz przekazywania treści artykułów K. S.. Według zeznań świadka praca ta zajmowała mu od 15 do 20 godzin miesięcznie. Jak zaakcentował organ odwoławczy dodatkowo organ I instancji pismami z dnia [...] 2009 r. i z dnia [...] 2009 r. odpowiednio wystąpił do świadka i Spółki o złożenie wyjaśnień co do charakteru usług wykonywanych przez A.G., jednakże A. Z. w odpowiedzi na w/w wezwania wskazał, że "nie zna osobiście A. G. i P. I., nie zna ich adresów i nie pamięta czy w ogóle świadczyli jakieś usługi dla Spółki". Organ I instancji przyjął w konsekwencji, że po stronie Spółki wystąpiło nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i dokonał ustalenia jego wysokości w oparciu o dane uzyskane ze strony rp.pl portalu Google a dotyczące przeciętnych miesięcznych wynagrodzeń w sektorze przedsiębiorstw w miesiącach od [...] do [...] 2003 r. Jako podstawę wyliczenia wartości świadczenia przyjęto wartość tego świadczenia w kwocie [...] zł. miesięcznie, a następnie przyjmując, że ilość 15 – 20 godzin miesięcznie odpowiadała dwóm dniom roboczym przyjęto, że jeden dzień odpowiadał wartości świadczenia w kwocie [...] zł. ([...] zł.: 21 dni roboczych= [...] zł. ). Ostatecznie organ przyjął, że wartość łączna świadczonej przez A. G. usługi wyniosła kwotę [...] zł. ([...] zł.x2= [...] miesięcznie x 11 miesięcy= [...] zł. ). W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ podatkowy I instancji zwiększył przychody Spółki o wyżej w/w kwotę, a to z tego tytułu, że z regulacji zawartej w treści art. 12 ust. 1 pkt 2 updop wynika, że przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14 są w szczególności: wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń oraz przychodów w naturze, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków przekazanych w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Odnosząc się do twierdzenia Spółki, że A. G. świadczył w/w pracę społecznie, jako członek Stowarzyszenia "B", organ II instancji stwierdził, że:

- po pierwsze, z protokołu przesłuchania świadka w żaden sposób nie wynika, że był członkiem Stowarzyszenia "B" i że prace związane z funkcją redaktora naczelnego gazety "B" prowadził z tytułu tego właśnie członkostwa,

- po drugie, że w dniu [...] 2002 r. została zawarta pomiędzy "E" "wydawcą" a "D" Sp. z o.o. umowa, zgodnie z którą "wydawca" przekazał "spółce" od dnia [...] 2003 r. na czas nieokreślony prawa do wydawania tytułu prasowego w cyklu miesięcznym w nakładzie ustalonym przez Spółkę. Na czas trwania umowy Spółka uzyskała prawo do ewentualnych korzyści związanych z akwizycją reklam do gazety, przy czym zobowiązała się do pokrywania kosztów druku i kolportażu gazety a także otrzymała prawo do redagowania gazety.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skoro od dnia [...] 2003 r. prawo do redagowania gazety przysługiwało spółce z o.o. "D" to zasadnie organ I instancji przyjął, że Spółka zaniżyła przychody o wartość nieodpłatnych świadczeń wykonywanych przez A. G..

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 5 i 6 Ordynacji podatkowej podniósł, iż zarzut ten nie znajduje uzasadnienia ani w zgromadzonym materiale dowodowym ani w jego ocenie, a rozstrzygnięcie w tym zakresie, uzasadnienie faktyczne i prawne w pełni wyczerpują przesłanki określone w tych przepisach. Za nie mający znaczenia uznał też organ odwoławczy argument, że sprawa świadczonych przez A. G. usług nie była w ogóle omawiana ani w decyzjach organu I instancji, ani w decyzjach odwoławczych, podnosząc, że pierwsza decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r. określająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie [...] zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę w kwocie [...] zł. została wyeliminowana na zasadzie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. Podobnie organ II instancji postąpił w odniesieniu do decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określającą Spółce wysokość zobowiązania w kwocie [...] zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł. Jak zaakcentował organ odwoławczy, decyzję o której mowa w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej można wydać tylko wówczas, gdy spełnione są przesłanki w nim określone tj. wówczas, gdy organ pierwszej instancji albo w ogóle nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego albo też gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i jednocześnie brak podstawy do zastosowania przez organ odwoławczy art. 229 Ordynacji podatkowej. Zastosowanie tej normy prawnej oznacza, że organ podatkowy I instancji zobligowany został do właściwego ustalenia stanu faktycznego i na tej podstawie dokonanie subsumcji przepisu, zatem twierdzenie strony, co do nieporozumienia w tym przedmiocie nie zasługiwało – w ocenie organu – na uwzględnienie.

Odnosząc się do twierdzenia odwołania, że Spółka nie została wezwana przez organ I instancji do złożenia wyjaśnień w tej kwestii, Dyrektor Izby Skarbowej uznając go za całkowicie bezzasadny wskazał, że pismem z dnia [...] 2009 r. wezwano stronę do wyjaśnienia kwestii usług świadczonych przez A. G.. Pismo to zostało odebrane przez Prezesa Zarządu Spółki "D" w dniu [...] 2009 r. W odpowiedzi na w/w wezwanie Spółka wniosła o przedłużenie terminu do przygotowania dokumentów w w/w sprawie. Ponadto, jak podniósł organ II instancji pismem z dnia [...] 2009 r. ( odebranym przez Prezesa Zarządu Spółki "D" w dniu [...] 2009 r. ) poinformowano Spółkę o planowanym terminie przesłuchania świadka A. G. na okoliczność wykonywanych czynności w Spółce w 2003 r. Dodatkowo pismem z dnia [...] 2009 r. ponownie wezwano Spółkę do udzielenia wyjaśnień m.in. co do odpłatności usług świadczonych przez A. G.. W odpowiedzi na to wezwanie, w piśmie z dnia [...] 2009 r. Prezes Spółki oświadczył, że nie zna osobiście A. G., nie zna jego adresu i nie pamięta, czy w ogóle w/w świadczył jakieś usługi na rzecz Spółki. Spółka nie skorzystała także z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego.

Za niezasadny uznał Dyrektor Izby Skarbowej zarzut dotyczący zaliczenia do przychodu kwoty w wysokości [...] zł. z tytułu zamieszczania ogłoszeń w gazecie "B", wskazując w tym zakresie, że kontrola podatkowa wykazała, że Spółka w sporządzonym za rok podatkowy 2003 sprawozdaniu wykazała przychody w wysokości [...] zł. z czego z tytułu sprzedaży usług reklamowych zamieszczonych w gazecie "B" w wysokości [...] . Z uwagi na różnice występujące pomiędzy zestawieniami faktur dokumentujących sprzedaż usług reklamowych a miesięcznymi zestawieniami sprzedaży zobowiązano Spółkę pismem do ich wyjaśnienia. Wyjaśnienia przesłane przez Spółkę w piśmie z dnia [...] 2004 r. okazały się niewystarczające do wyjaśnienia rozbieżności, dlatego też organ I instancji podjął szereg czynności sprawdzających w tym zakresie. Organ I instancji dokonał przesłuchania świadków – kontrahentów zamieszczających czy to reklamy czy ogłoszenia w gazecie "B" na takie okoliczności jak: moment faktycznego uregulowania płatności za ich zakup, otrzymania faktur lub rachunków. W wyniku tychże czynności ustalono, że Spółka zaniżyła uzyskane z tego tytułu przychody na kwotę [...] zł. W punkcie 7 uzasadnienia decyzji organu I instancji wymieniono 19 kontrahentów Spółki, którzy potwierdzili, że ogłoszenia bądź reklamy ukazywały się w gazecie "B" w 2003 r., że dokonali zapłaty za w/w usługę, jednakże nie posiadają bądź nie otrzymali faktury dokumentującej tę okoliczność. Odwołując się do zgromadzonego w tej kwestii materiału dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść umowy zawartej w dniu [...] 2002 r. pomiędzy "E" "wydawcą" a "D" Sp. z o.o. umowa, zgodnie z którą "wydawca" przekazał "spółce" od dnia [...] 2003 r. na czas nieokreślony prawa do wydawania tytułu prasowego w cyklu miesięcznym w nakładzie ustalonym przez Spółkę. Na czas trwania umowy Spółka uzyskała prawo do ewentualnych korzyści związanych z akwizycją reklam do gazety, przy czym zobowiązała się do pokrywania kosztów druku i kolportażu gazety a także otrzymała prawo do redagowania gazety. W § 5 umowy Spółka zobowiązała się do realizacji wszelkich wcześniejszych zobowiązań Wydawcy wobec ogłoszeniodawców, którzy w okresie działalności Wydawcy wykupili bądź zamówili ogłoszenia prasowe. Umowa nie zawierała jednakże ani listy tychże ogłoszeniodawców, ani też wartości wcześniejszych zobowiązań Wydawcy, które Spółka przejęła.

Organ podatkowy – w tej sytuacji – wystosował szereg pism wzywających stronę do udzielenia szczegółowych wyjaśnień ( pismo z dnia [...] 2008 r., z dnia [...] 2008 r., z dnia [...] 2008 r. oraz pismo z dnia [...] 2009 r.). Na w/w wezwania Spółka odpowiedziała wymijającą sugerując, że dokumenty takie znajdują się w posiadaniu organu, wnosiła także o przedłużenie terminu, informowała np., że nie posiada oryginałów itp.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej uprawnione – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – jest twierdzenie organu, że Spółka zaniżyła przychody o kwotę [...] zł. z tytułu reklam i ogłoszeń – o których mowa w art. 12 ust. 3 updop. Taka konstatacja zasadna jest na podstawie przeprowadzonych czynności sprawdzających u kontrahentów a także ich przesłuchania na w/w okoliczność. Świadkowie wymienieni na stronach 16 – 18 uzasadnienia decyzji organu I instancji zeznali, że albo faktury otrzymali ale ich nie posiadają, albo że nie żądali faktur albo też, że "E" nie dostarczyła faktur. Skoro zatem świadkowie nie posiadali faktur, nie posiadała ich też Spółka to trudno mówić o w/w zobowiązana była do zamieszczania reklam w gazecie w 2003 r. w wyniku podpisania umowy z poprzednim wydawcą tj. "E". Odnosząc się do twierdzenia odwołania, że organ podatkowy I instancji nie odniósł się do składanych przez Spółkę wyjaśnień, z których jasno wynikało, że faktury za w/w ogłoszenia zostały wystawione przez poprzedniego wydawcę w 2001 r. i że wydawca potwierdził to w złożonych zeznaniach, składając deklarację okazania tychże faktur organowi I instancji, z których to sugestii organ nie skorzystał i nie przeprowadził postępowania na tę okoliczność, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że od 2003 r. wydawaniem gazety zajmowała się Sp. z o.o. "A". Jak ustalono Spółka zamieszczała w 2003 r. oprócz bieżących zamówień także ogłoszenia, do których faktury VAT były wystawiane i opłaty pobierane przez firmę "E" w 2001 r. i w 2002 r. Należności te nie były zaliczane do przychodów 2003 r., gdyż nie były regulowane w 2003 r. Organ enumeratywnie wskazał na 11 sztuk kserokopii faktur VAT wystawionych w dniu [...] 2001 r. przez firmę "E" za zamieszczanie ogłoszeń w gazecie "B" oraz fakturę VAT z dnia [...] 2002 r. wystawioną na rzecz A. B. za zamieszczanie ogłoszeń w w/w gazecie w miesiącu [...] 2002 r. oraz [...] i [...] 2003 r. Na kserokopiach w/w faktur widnieje jednakowa adnotacja "Promocja Noworoczna – 2002 – 2003. Płatne w ratach miesięcznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka była wielokrotnie wzywana przez organ I instancji do przedłożenia bądź oryginałów faktur bądź też ich kopii ( a nie kserokopii ) oraz złożenia wyjaśnień ( pisma organu z dnia [...] 2007 r., z dnia [...] 2008 r. z dnia [...] 2008 r. ) jednakże w pismach z dnia [...] 2007 r., z dnia [...] 2008 r. i z dnia [...] 2009 r. Prezes Zarządu Spółki A. Z. oświadczył odpowiednio że Spółka działalność gospodarczą rozpoczęła w [...] 2002 r., stąd też nie posiada żadnych faktur za 2001 r., że nie posiada żadnych faktur, gdyż w 2001 r. Spółka nie była wydawcą pisma "B" czy wreszcie, że kserokopie faktur za 2001 r. otrzymał grzecznościowo od innego podmiotu i że nie jest możliwe, aby dokumentację danego podmiotu mógł przekazywać inny podmiot.

Organ podkreślił ponadto, że żaden z kontrahentów wymienionych na stronach 16 – 18 decyzji organu I instancji nie okazał wystawionej przez Spółkę faktury VAT. Podmioty wykazane natomiast w zestawieniu Ad. 3 na stronach 11 – 12 decyzji przedstawili wystawione w [...] 2001 r. faktury i zeznali, że za publikację ogłoszeń w gazecie "B" w 2002 i w 2003 r. zapłacili jednorazowo w 2001 r. Zgodnie z tak zebranym materiałem dowodowym organ I instancji – przy braku aktywności podatnika – przyjął, że Spółka zaniżyła przychody wobec ogłoszeń wykazanych na stronach 16 – 18 decyzji organu I instancji.

Organ II instancji, odnosząc się twierdzenia strony, że organ nie wezwał K. S. do przedłożenia faktur wskazał, że po pierwsze, K. S. nie zgłosił się – na wezwanie organu z dnia [...] 2009 r. – w charakterze świadka i przedłożył pisemne wyjaśnienie z dnia [...] 2009 r., w którym m.in. wskazał, że może przedłożyć faktury wystawione w 2001 r. w ramach Promocji Noworocznej 2002 – 2003. Pismem z dnia [...] 2009 r. organ wezwał K. S. do przedłożenia faktur ( ich kopii ) wystawionych w 2001 r. dla kontrahentów, których ogłoszenia ukazały się w 2003 r., jednakże przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona organowi. K. S. nie przedłożył/dostarczył wspomnianych faktur. Organ podkreślił także, że w świetle uregulowań § 5 umowy dotyczącej przekazania do wydawania tytułu prasowego "B" Spółce niezbędne była wiedza, które podmioty zamówiły, a które wykupiły ogłoszenia prasowe w "E". Dokumenty te były niezbędne do określenia, od których z tych podmiotów pobierać opłaty, od których zaś nie pobierać. Jak zaakcentował organ II instancji mimo trzykrotnego wezwania Spółki do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w tym zakresie, Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów, nie złożyła też wyjaśnień, z których wynikałoby jaką zasadą lub zasadami kierowała się w 2003 r. pobierając opłaty za 2003 r., tj. skąd posiadała wiedzę od kogo pobrać zapłatę, a od kogo jej nie pobierać, bo została uregulowana w latach wcześniejszych "E".

Za pozbawione zasadności uznał też organ II instancji zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z brakiem rzetelnej i kompletnej oceny zebranych dowodów oraz zasadności stosowania darmowych ogłoszeń przez inne tego typu podmioty w celu zapełnienia pustych miejsc przy niepełnym obłożeniu reklam. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że uwzględniony został wniosek dowodowy strony dotyczący przesłuchania świadków zawarty w odwołaniu z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] 2007 r. wezwał Spółkę do wskazania firm, które mogłyby potwierdzić otrzymanie faktur VAT w 2001 r. za zamieszczanie ogłoszeń w 2003 r., jednakże Spółka pismem z dnia [...] 2007 r. poinformowała organ, że nie posiada zestawienia firm i ich adresów, nie jest zatem możliwe ich podanie, w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków. Organ podkreślił ponadto, że zgodnie z art. 9 ust. 1 updop podatnik zobowiązany jest do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu, podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu tj. nie uznania jako dowodów faktur wystawionych przez Spółkę w 2003 r. i w tymże też roku zaksięgowanym na rzecz P. L., J. W. i A. B., Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w pozycji 14 tabeli Ad. 7 rozgraniczono przychody wykazane przez Spółkę z zamieszczonych ogłoszeń w gazecie lokalnej "B" dotyczące m.in. J. W., który do protokołu zeznań świadka z dnia [...] 2007 r. oświadczył, że za ukazujące się ogłoszenia w/w gazecie w okresie [...] – [...] 2003 r. zapłacił łącznie [...] zł. brutto tj. [...] zł za kwartał. Spółka wystawiła na tę okoliczność dwie faktury obejmujące miesiące [...] , [...] i [...] i [...],[...] i [...] . W fakturach tych nie ujęto natomiast miesięcy [...],[...],[...] i [...] 2003 r. w których ukazały się ogłoszenia i z tego też tytułu doliczono do przychodów kwotę związaną z tymi ogłoszeniami. Podobna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do faktury VAT wystawionej w dniu [...] 2002 r. Nr [...] przez "E" na rzecz A. B. na kwotę brutto [...] zł. obejmującej okres [...] 2002 r. oraz [...] i [...] 2003 r. A. B. przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał ( protokół z dnia [...] 2007 r. ) że płatność następowała prawdopodobnie kilkakrotnie, otrzymywał potwierdzenie zapłaty. Nie było to zatem jednorazowa opłata, zatem za kolejne ogłoszenia ukazujące się w miesiącach [...],[...],[...],[...],[...] i [...] 2003 r. doliczono opłaty do przychodów 2003 r.

Odnośnie przychodów dotyczących umieszczenia w gazecie reklam zleconych przez P. L. organ podatkowy I instancji nie dokonał zwiększenia przychodów z w/w tytułu, stąd też zarzut ten organ uznał za całkowicie chybiony. Za niezasadny uznał też organ zarzut wskazujący, że Spółka nie została złożona do złożenia wyjaśnień w odniesieniu do tych podmiotów. Jak zaznaczył organ II instancji organ podatkowy I instancji wystosował do Spółki szereg pism wzywających do złożenia pisemnych wyjaśnień i przedłożenia stosownych dokumentów, jednakże Spółka co do zasady nie przedłożyła żądanych dowodów, a składane pisemne wyjaśnienia nie przyczyniły się w żaden sposób do wyjaśnienia wątpliwości zawartych w w/w wezwaniach.

Końcowo organ wskazał, że nie dokonano szacowania przychodów na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej, a dokonano korekty przychodów Spółki na podstawie faktur VAT i zeznań świadków. Reasumując, organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie nie naruszono zasad postępowania podatkowego określonych w art. 180, 187, 210 § 4, 5 i 6 Ordynacji podatkowej. Jak zaznaczył organ kluczowe znaczenie dla każdego postępowania podatkowego jest właściwe ustalenie stanu faktycznego, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony prowadzonego postępowania. Organ zaakcentował, że zarówno zgromadzony materiał dowodowy jak i jego ocena, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie i jego uzasadnienia prawne i faktyczne uzasadniały określenie Spółce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. z powodów wykazanych w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., poza jednym elementem tj. przychodów z tytułu nieodpłatnego świadczenia w związku z pełnieniem funkcji bez wynagrodzenia przez Wiceprezesa Zarządu. Dokonując korekty decyzji organu I instancji o kwotę [...] zł. z tytułu w/w przychodów organ określił wysokość tego zobowiązania w wysokości [...] zł. tj. w wysokości niższej niż określił to organ I instancji o kwotę [...] zł.

Kontynuując, organ wskazał na treść art. 27 updop, zgodnie z którym podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie – według określonego wzoru – o wysokości dochodu ( osiągniętej straty ) w roku podatkowym – do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku podatkowego. Organ wskazał także na regulację zawartą w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, nakładającej na organ podatkowy wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo gdy wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji. Konsekwencją określenia wysokości zobowiązania podatkowego było ustalenie – na zasadzie określonej w art. 53 a Ordynacji podatkowej – wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób prawnych za poszczególne miesiące 2003 r., przyjmując przy tym prawidłową wysokość tych zaliczek na w/w podatek. Określając wysokość odsetek za zwłokę organ uwzględnił stawkę wynikającą z obwieszczeń Ministra Finansów w sprawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Organ określił wysokość tych odsetek w łącznej kwocie [...] zł.

Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona przez "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Towarzystwo zarzuciło organowi podatkowemu naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 i 6 Ordynacji podatkowej poprzez całkowite wadliwe rozstrzygnięcie i uzasadnienie faktyczne polegające na bezpodstawnym orzeczeniu i oszacowaniu kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, a także bezpodstawnego nie uznania przekazanych w postępowaniu dowodów księgowych – faktur z poprzedniego okresu rozliczeniowego,

2. prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i niekompletne zebranie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę w związku z brakiem przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie.

Uzasadniając skargę przedstawiono wyniki kontroli przeprowadzonej w Towarzystwie przez organ podatkowy oraz dokonane w jej następstwie ustalenia oraz zakwestionowano zasadność zaliczenia wydatków poniesionych na podstawie faktur wystawionych przez firmę "C" S. Z. do kosztów uzyskania przychodu. W ocenie autora skargi, w sytuacji, gdy w wyniku przeprowadzenia postępowania w Prokuraturze B. w 2007 r. wykluczono możliwość sfałszowania tych faktur przez Spółkę lub inne osoby z nią związane to zgodnie z zasadą określoną w art. 181 Ordynacji podatkowej należało dopuścić te materiały jako dowód w sprawie. Jak zaznaczyła Spółka, jeżeli bowiem okaże się że taki podmiot istniał i wykonywał wymienione w fakturach czynności – bez względu na to czy je ewidencjował czy też nie – wydatki poniesione na ich podstawie stanowiły koszty uzyskania przychodu. Nie jest także istotna okoliczność, czy wykonawca usługi zarejestrował działalność gospodarczą. Skarżąca zaznaczyła, że nie przedstawiono Spółce protokołu z przesłuchania S. Z. na okoliczność dokonywania transakcji z Towarzystwem. Brak przelewów na rzecz w/w firmy wynikał z faktu regulowania należności gotówką po wykonaniu usługi. Jak zaznaczyła Spółka dowodem na wykonanie spornej transakcji były wydane kolejne numery gazety "B", które organy podatkowe posiadały a które nie zostały uwzględnione.

Za niezasadne uznała też skarżąca Spółka doliczenie do przychodów kwoty [...] zł. z tytułu świadczenia usług przez A. G., podkreślając po pierwsze, że zakres jego pracy nie wchodził w zakres obowiązków wydawcy gazety, a wykonywana praca była związana z pracą dla gazety "B" społecznie jako członka stowarzyszenia "B". Skarżąca zarzuciła też organowi brak wezwania do złożenia wyjaśnień w tej kwestii.

Za nieprawdziwe uznała skarżąca twierdzenie organu o nie opodatkowaniu całego obrotu uzyskanego z tytułu zrealizowanych w 2003 usług reklamowych. Jak podkreśliła Spółka wszystkie ogłoszenia zamieszczane w wydawanej gazecie były dokumentowane fakturami VAT. W ocenie wnoszącej skargę Spółki, organ II instancji, podobnie jak organ I instancji popełnił szereg nieprawidłowości, w tym:

1. nie określił jednoznacznie, które ogłoszenia były rzekomo drukowane bezpłatnie na podstawie umowy zawartej z poprzednim wydawcą,

2. nie uwzględnił faktu, że podatek dochodowy od umieszczonych ogłoszeń został zapłacony we wcześniejszych okresach podatkowych i ponowne jego regulowanie jest bezzasadne,

3. nie określił jednoznacznie, które ogłoszenia były drukowane bezpłatnie bez wystawienia faktury,

4. nie uwzględnił ogłoszeń długookresowych, ukazujących się w kilku kolejnych numerach pisma, a opłaconych i zafakturowanych wcześniej,

5. nie odróżnił materiałów mających charakter informacji prasowych od materiałów mających charakter reklam komercyjnych,

6. nie przyjął wyjaśnień powołanych świadków, że faktury VAT za ogłoszenia reklamowe mieli wystawione wcześniej, natomiast płatności były dokonywane sukcesywnie,

7. na niezrozumiałych zasadach przyjął wyliczenie obrotu z podmiotami, które nie zgłosiły się na przesłuchanie,

8. nie odniósł się do sprzecznych oświadczeń w kolejnych przesłuchaniach tych samych podmiotów,

9. popełnił szereg innych uchybień merytorycznych i formalnych.

Spółka podkreśliła ponadto, że nie uwzględniono składanych wyjaśnień, zgodnie z którymi, faktury za ogłoszenia zostały wystawione w 2001 r., gdyż był to rok pozyskiwania dużej rzeszy reklamodawców, a to z kolei przesądzało o tym, że ogłoszenia w roku 2003 były już opłacone. Jak podkreśliła skarżąca Spółka miało to swoje uzasadnienie gdyż wiązało klienta z gazetą.

Skarżąca podkreśliła także, że twierdzenie organu podatkowego dotyczące nie przedłożenia kopii faktur przez K. S. jest nieprawdziwe, gdyż wezwania takiego w/w nigdy nie otrzymał, tym samym nie mógł się dowiedzieć o konieczności przedłożenia tychże faktur. Za błędne uznała strona skarżąca stanowisko organu w tej kwestii podkreślając, że wszystkie przychody uzyskane z tytułu reklam, co do których obowiązek podatkowy powstał w 2003 r. zostały wykazane przez Spółkę. Zaznaczyła, że osoby przesłuchane w charakterze świadków nie negowali faktu otrzymania faktur za 2001 r., jednakże wskazywali, że ich nie posiadają ze względu na prowadzenie działalności jako płatnicy podatku zryczałtowanego. Jak zaznaczyła skarżąca nieposiadanie faktury przy sobie nie jest równoznaczne z jej nieistnieniem. Wskazano także, że w roku podatkowym 2009 podatnik nie ma obowiązku przechowywania faktur za 2001 r. Spółka podniosła także, iż z niewiadomych przyczyn nie zostały uznane jako dowód w sprawie faktury wystawione kontrahentom w 2003 r. i w tym roku zaksięgowane na rzecz P. L., J. W., a także faktura wystawiona w 2002 r na rzecz kontrahenta A. B.. Spółka podniosła, że w żadnym przypadku w odniesieniu do w/w podmiotów nie została wezwana do złożenia wyjaśnień. Końcowo skarżąca wskazała, że pomimo istnienia faktur organ dokonał szacowania przychodów od kontrahentów, tymczasem zgodnie z art. 23 Ordynacji podatkowej oszacowanie przychodów może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy organ podatkowy nie może na podstawie innych dowodów ustalić właściwej wartości dochodu. Jak zaznaczyła Spółka w uzasadnieniu decyzji nie podano powodów nie skorzystania z materiałów zgromadzonych w ramach kontroli krzyżowych u kontrahentów.

Strona skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji,

2. zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej dokonując weryfikacji pierwotnych twierdzeń wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek. Uzasadniając zmianę stanowiska organ odwoławczy powołał się na treść uchwały NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 5/09 rozstrzygającą kwestię przedawnienia odsetek od zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych zapłaconych w zaniżonej wysokości.

Na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części wskazanej w piśmie procesowym organu z dnia [...] 2010 r. Podtrzymał natomiast stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w odniesieniu do pozostałych zagadnień i wniósł o oddalenie skargi w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie, zasadnym jest wskazanie, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" ( art. 1 § 2 cyt. ustawy ).

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę z tytułu zapłaconych w zaniżonej wysokości zaliczkach na podatek dochodowy od osób prawnych w 2003 r. winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a to z tej przyczyny, że w tej części narusza przepisy prawa materialnego ( art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ). Jak zasadnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, w piśmie procesowym z dnia [...] 2010 r. decyzje organów podatkowych w zakresie określenia skarżącej Spółce wysokości zobowiązania podatkowego oraz wysokości odsetek za zwłokę zostały wydane w 2009 r., przy czym decyzja organu I instancji w dniu [...] 2009 r., a decyzja organu odwoławczego w dniu [...] 2010 r. Rację należy także przyznać organowi odwoławczemu, że w niniejszej sprawie będzie miał pełne zastosowanie pogląd prawny wyrażony w uchwale NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 5/09, zgodnie z którym "na podstawie przepisów art. 70 § 1 w związku z art. 53 § 3 lit a oraz art. 21 § 4, a także art. 3 lit a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. ) w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych zapłacone w zaniżonej wysokości oraz odsetki od zaliczek niewniesionych w terminie przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek zapłaty zaliczek". Co prawda w/w uchwała została podjęta w odniesieniu do podatku dochodowego od osób fizycznych, jednakże kwestia zaliczek na podatek została w sposób niemalże tożsamy określona w ustawach regulujących podatki dochodowe, stąd też – przy uwzględnieniu zasadniczej kwestii, tj. terminu ich regulowania – pogląd wyrażony w/w uchwale ma także zastosowanie do podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Wymaga bowiem podkreślenia, że zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych deklaracje i zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1 za okres od pierwszego do przedostatniego miesiąca roku podatkowego składa się i uiszcza w terminie do dnia 20 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczka za ostatni miesiąc jest uiszczana w wysokości zaliczki za miesiąc poprzedni do dnia 20 ostatniego miesiąca roku podatkowego. Nie ulega zatem wątpliwości – w świetle zacytowanego przepisu – że obowiązek zapłaty zaliczek za dany rok podatkowy, przypada w tymże roku. W badanej sprawie odsetki od zaliczek zostały określone w odniesieniu do roku podatkowego 2003. Przyjmując zatem, że bieg terminu przedawnienia należy liczyć – w odniesieniu do zaliczek – od końca roku, w którym upłynął obowiązek ich zapłaty, to w badanej sprawie bieg ten zakończył się z dniem [...] 2008 r. Wydanie zatem decyzji w 2009 r. – w odniesieniu do odsetek od zaliczek – nastąpiło po upływie terminu przedawnienia, a skoro tak, to na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a należało w tej części uchylić zaskarżoną decyzję.

W pozostałym zakresie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, należy wskazać, że strona skarżąca zarzuciła organom podatkowym naruszenie przepisów prawa procesowego, głównie zaś zasad prowadzenie postępowania dowodowego oraz błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W tej materii – w ocenie skarżącej Spółki – organy bezpodstawnie nie zaliczyły do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na rzecz firmy "C" S. Z. oraz bezpodstawnie zaliczyły do przychodów Spółki wartość nieodpłatnego świadczenia A. G. ( wykonującego funkcję redaktora naczelnego w gazecie "B" ) oraz przychodów z tytułu umieszczania w gazecie "B" ogłoszeń. W konsekwencji, skarżąca wskazała na naruszenie przez organy podatkowe art. 122, art. 180, art. 187 i art. 210 § 5 i 6 Ordynacji podatkowej.

Dokonując oceny prowadzonego przez organy podatkowe postępowania, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, na które powołała się skarżąca Spółka. Odnosząc się do zarzutu niezasadnego zakwestionowania jako kosztu uzyskania przychodu wydatku w kwocie [...] zł. poniesionego na rzecz "C" S. Z., to zasadne jest wskazanie, że postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe wykazało, że:

- po pierwsze, firma wskazana przez Spółkę, pod wskazanym adresem nie istnieje. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego K. z dnia [...] 2004 r. – któremu Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zlecił kontrolę krzyżową – wynika, że Firma "C" S. Z. nie jest zarejestrowana w ewidencji podatników. Numer identyfikacji podatkowej [...] nadany natomiast został S.Z., prowadzącemu firmę "C" z siedzibą w K., przy ul. [...]. W piśmie tym została także zawarta informacja, że w/w podatnik nigdy nie zajmował się łamaniem i składem tekstów i nie współpracował oraz nie wykonywał żadnych usług na rzecz skarżącej Spółki,

- po drugie, wzywana wielokrotnie skarżąca Spółka o przedłożenie dokumentów potwierdzających rzeczywisty przebieg transakcji, oprócz 11 faktur nie przedłożyła żadnego dowodu, twierdząc w wyjaśnieniach, że usługa wykonywała była drogą elektroniczną.

W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego nie sposób nie przyznać racji organom podatkowym, że skarżące Towarzystwo de facto nie udokumentowało faktu wykonania usługi, której koszt został uwzględniony w kosztach uzyskania przychodu. Rozumowanie organów podatkowych w tej kwestii zasługuje na pełną aprobatę. Trudno bowiem przyjąć, że wykonano usługę, bez umowy określającej warunki jej realizacji, terminy i wysokość wynagrodzenia za usługę. Mało tego, że wynagrodzenie za usługę zostało uregulowane gotówką, jednakże skarżąca nie posiada na dowód tego jakiegokolwiek udokumentowania jej odebrania ( dane osoby odbierającej gotówkę, jej wielkość oraz termin ). Nieprawdopodobne jest wręcz twierdzenie, że Spółka nie posiadała danych kontrahenta, któremu rzekomo zleciła realizację jednego z najistotniejszych elementów generujących przychód. Wskazanie zatem przez organ, że nie jest zobligowany do poszukiwania w sposób nieograniczony dowodów na twierdzenia przeciwne niż wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego jest zasadne, a to chociażby z tego tytułu, że to podatnik odnosi korzyści z tytułu zaliczenia danego wydatku do kosztu uzyskania przychodu. Obowiązki wynikające z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – w ocenie Sądu – należy tak rozumieć, jak wynika z ich literalnego brzmienia. Organ zobowiązany jest więc do zebrania całokształtu materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej oceny, jednakże w granicach swoich możliwości, a to oznacza, że w sytuacji, gdy strona nie przedkłada czy to dowodów czy też nie składa wniosków dowodowych, a materiał zgromadzony przez organ uzasadnia przyjęcie określonego twierdzenia przy wyczerpaniu dostępnych środków dowodowych, postępowanie organu czyni zadość wymienionym przepisom. Zdaniem Sądu nie uznając za koszt uzyskania przychodu wydatku w wysokości [...] zł. organy nie naruszyły prawa, a dokonana ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się w zasadzie swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji organu zarówno pierwszej instancji jak organu II instancji w tym przedmiocie nie uchybia – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ( a nie jak wskazała strona § 5 i 6 tego przepisu, gdyż po pierwsze, przepis ten nie posiada jednostki redakcyjnej w postaci § 6, natomiast § 5 dotyczy tylko sytuacji, gdy w całości uwzględnione zostanie żądanie strony – co w badanej sytuacji nie miało miejsca ), gdyż omówione zostały w sposób szczegółowe dowody zgromadzone w sprawie, stan faktyczny przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie prawnej podstawy rozstrzygnięcia. W tej ostatniej materii, organy odwołały się do regulacji zawartej w treści art. 15 ust. 1 updop, wyjaśniając, że kosztem uzyskania przychodu mogą być wydatki faktycznie poniesione i udokumentowane. Jak zasadnie podkreślił przy tym organ I instancji postępowanie w tej kwestii wykazało, że firma "C" S. Z. w K. nie istnieje, a skoro tak, to wystawione przez nią faktury nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczej. Argumentacji tej – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – nie sposób nie zaakceptować.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prowadzenia postępowania dowodowego i niewłaściwego wyjaśnienia stanu faktycznego, w odniesieniu do podwyższenia przychodów skarżącej Spółki o kwotę [...] zł. z tytułu nieodpłatnego świadczenia, wykonywanego w roku podatkowym 2003 r. przez A. G. w związku z wykonywaniem funkcji redaktora naczelnego w gazecie "B", którego wydawcą w 2003 r. było Towarzystwo/Spółka. Przede wszystkim należy wskazać, że w aktach podatkowych przekazanych sądowi znajduje się protokół przesłuchania A. G. z dnia [...] 2009 r. w charakterze świadka, który zeznał m.in. że jego czynności w zespole redakcyjnym polegały na sprawdzaniu ortografii, zbieranie tekstów i materiałów do artykułów, uczestnictwa w różnych uroczystościach organizowanych na teranie miasta. Materiał do druku zapisywany był na dyskietce i przekazywany K. S.. Świadek wskazał ponadto, że miesięcznie praca ta zajmowała mu około 15 – 20 godzin. Zeznał także, że nie pobierał z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Fakt pełnienia przez A. G. funkcji redaktora naczelnego "B" wynikał także ze stopki redakcyjnej gazety. Spółka kwestionując zasadność podwyższenia przychodów o kwotę nieodpłatnego świadczenia, podniosła, że w/w pełnił funkcję redaktora naczelnego gazety społecznie z tytułu członkostwa w Stowarzyszeniu "B". Dokonując zasadności zaliczenia do przychodów skarżącej Spółki/Stowarzyszenia nieodpłatnego świadczenia z tytułu wykonywanej bez wynagrodzenia funkcji redaktora naczelnego gazety "B" należy wskazać, że poza sporem pozostaje okoliczność, że Spółka była w roku podatkowym wydawcą w/w pisma i że A. G. pełnił w redakcji gazety funkcję redaktora naczelnego oraz że nie pobierał z tego tytułu wynagrodzenia. W takiej sytuacji, organy podatkowe zasadnie – w ocenie Sądu – zastosowały regulację zawartą w treści art. 12 ust. 1 pkt 2 updop zgodnie z którą, przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 13 i 14 są w szczególności: wartość otrzymanych nieodpłatnych świadczeń oraz przychodów w naturze, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez zakłady budżetowe, gospodarstwa pomocnicze jednostek budżetowych, spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków przekazanych w nieodpłatny zarząd lub używanie. Reasumując, stwierdzenie przez organ, że określona osoba świadczyła na rzecz Spółki/Towarzystwa pracę w charakterze redaktora naczelnego gazety "B" bez wynagrodzenia, którego wydawcą była skarżąca Spółka/Towarzystwo uprawniało organ do zastosowania w/w przepisu. Podnoszone przez Spółkę/Towarzystwo okoliczności nie mogły mieć żadnego wpływu na zakwalifikowanie w/w pracy jako nieodpłatnego świadczenia. Gdyby nawet przyjąć, że A. G. świadczył społecznie w/w funkcję z racji członkostwa w towarzystwie ( Spółka nie miała zatem obowiązku wypłacać wynagrodzenia ), to i tak nie zmienia to faktu, że praca ta – w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – miała charakter nieodpłatnego świadczenia.

Nie można też podzielić argumentacji skarżącej Spółki/Towarzystwa co do bezzasadnego podwyższenia przychodów o kwotę [...] zł. z tytułu nie wykazania w zeznaniu CIT – 8 przychodu z tytułu zamieszczania ogłoszeń w gazecie "B". W tym zakresie zasadne jest wskazanie na okoliczności faktyczne sprawy i na zakres przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego. Organ ten bowiem dokonał pełnego porównania faktur wystawionych i zaksięgowanych do przychodów w 2003 r. oraz ogłoszeń zamieszczonych w gazecie – dokonując weryfikacji twierdzeń zawartych w wyjaśnieniach Spółki poprzez przesłuchanie w charakterze świadków kontrahentów. W wyniku tychże czynności, organ ustalił, że w 2003 r. skorzystało z ogłoszeń w gazecie "B" łącznie 181 firm, z czego:

1. 82 to firmy, którym wystawiono faktury VAT, zaliczając je do przychodów,

2. 9 to firmy, którym nie wystawiono faktur VAT za ogłoszenia w 2003 r., gdyż ogłoszenia te były kontynuacją usługi zafakturowanej w 2001 i w 2002 r. przez firmę "E" – wcześniejszego wydawcę gazety,

3. 3 to firmy, dla których nie ustalono nazwy i adresu,

4. 21 to firmy, które pomimo wielokrotnych wezwań nie stawiły się na wezwanie organu,

5. 44 to firmy, których ogłoszenie według oświadczeń i zeznań świadków ukazały się nieodpłatnie,

6. 19 to firmy, które potwierdziły płatność za usługę, a przychody nie zostały zaksięgowane,

7. 3 to firmy, które potwierdziły płatność za usługę w toku czynności sprawdzających, przychody nie zostały zaksięgowane – właściciele firm nie zgłosili się na przesłuchanie w charakterze świadka.

Podkreślenia wymaga, że organ I instancji zawarł w decyzji zestawienie wszystkich w/w firm wraz z odpowiadającymi im numerami gazet, w których zamieszczone zostały ogłoszenia, dokonując przy tym na 15 stronach ( 3 – 18 ) szczegółowego wyliczenia w odniesieniu do każdej z w/w kategorii firm oraz osiągniętych przychodów z tytułu ogłoszeń, wskazując dla poparcia przyjętego stanu faktycznego konkretny materiał dowodowy, który przesądził o kwalifikacji ogłoszeń i przychodów uzyskanych w wyniku ich publikacji.

Uprawnione – w świetle zgromadzonego materiału dowodowego – w ocenie Sądu, jest twierdzenie organów, że Spółka zaniżyła przychody o kwotę [...] zł. z tytułu reklam i ogłoszeń – o których mowa w art. 12 ust. 3 updop. Taka konstatacja zasadna jest na podstawie przeprowadzonych czynności sprawdzających u kontrahentów a także ich przesłuchania na w/w okoliczność. Świadkowie wymienieni na stronach 16 – 18 uzasadnienia decyzji organu I instancji zeznali, że albo faktury otrzymali, ale ich nie posiadają, albo że nie żądali faktur albo też, że "E" nie dostarczyła faktur. Skoro zatem świadkowie nie posiadali faktur, nie posiadała ich też Spółka to trudno mówić o w/w zobowiązana była do zamieszczania reklam w gazecie w 2003 r. w wyniku podpisania umowy z poprzednim wydawcą tj. "E" K.S.. Odnosząc się do twierdzenia skargi, że organ podatkowy II instancji nie odniósł się do składanych przez Spółkę wyjaśnień, z których jasno wynikało, że faktury za w/w ogłoszenia zostały wystawione przez poprzedniego wydawcę w 2001 r. i że wydawca potwierdził to w złożonych zeznaniach, składając deklarację okazania tychże faktur organowi I instancji, z których to sugestii organ nie skorzystał i nie przeprowadził postępowania na tę okoliczność, wskazać należy, na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji, że od 2003 r. wydawaniem gazety zajmowała się Sp. z o.o. "A". Jak ustalono Spółka zamieszczała w 2003 r. oprócz bieżących zamówień także ogłoszenia, do których faktury VAT były wystawiane i opłaty pobierane przez firmę "E" w 2001 r. i w 2002 r. Należności te nie były zaliczane do przychodów 2003 r., gdyż nie były regulowane w 2003 r. Organ enumeratywnie wskazał na 11 sztuk kserokopii faktur VAT wystawionych w dniu [...] 2001 r. przez firmę "E" za zamieszczanie ogłoszeń w gazecie "B" oraz fakturę VAT z dnia [...] 2002 r. wystawioną na rzecz A. B. za zamieszczanie ogłoszeń w w/w gazecie w miesiącu [...] 2002 r. oraz [...] i [...] 2003 r. Na kserokopiach w/w faktur widnieje jednakowa adnotacja "Promocja Noworoczna – 2002 – 2003. Płatne w ratach miesięcznych.

Organ odwoławczy podkreślił, że Spółka była wielokrotnie wzywana przez organ I instancji do przedłożenia bądź oryginałów faktur bądź też ich kopii ( a nie kserokopii ) oraz złożenia wyjaśnień ( pisma organu z dnia [...] 2007 r., z dnia [...] 2008 r. z dnia [...] 2008 r. ) jednakże w pismach z dnia [...] 2007 r., z dnia [...] 2008 r. i z dnia [...] 2009 r. Prezes Zarządu Spółki A. Z. oświadczył odpowiednio, że Spółka działalność gospodarczą rozpoczęła w kwietniu 2002 r., stąd też nie posiada żadnych faktur za 2001 r., że nie posiada żadnych faktur, gdyż w 2001 r. Spółka nie była wydawcą pisma "B" czy wreszcie, że kserokopie faktur za 2001 r. otrzymał grzecznościowo od innego podmiotu i że nie jest możliwe, aby dokumentację danego podmiotu mógł przekazywać inny podmiot.

Organ podkreślił ponadto, że żaden z kontrahentów wymienionych na stronach 16 – 18 decyzji organu I instancji nie okazał wystawionej przez Spółkę faktury VAT. Podmioty wykazane natomiast w zestawieniu Ad. 3 na stronach 11 – 12 decyzji przedstawili wystawione w [...] 2001 r. faktury i zeznali, że za publikację ogłoszeń w gazecie "B" w 2002 i w 2003 r. zapłacili jednorazowo w 2001 r. Zgodnie z tak zebranym materiałem dowodowym organ I instancji – przy braku aktywności podatnika – przyjął, że Spółka zaniżyła przychody wobec ogłoszeń wykazanych na stronach 16 – 18 decyzji organu I instancji.

Odnosząc się twierdzenia strony, że organ nie wezwał K. S. do przedłożenia faktur wskazać należy, po pierwsze, że K. S. nie zgłosił się – na wezwanie organu z dnia [...] 2009 r. – w charakterze świadka i przedłożył pisemne wyjaśnienie z dnia [...] 2009 r., w którym m.in. wskazał, że może przedłożyć faktury wystawione w 2001 r. w ramach Promocji Noworocznej 2002 – 2003. Pismem z dnia [...] 2009 r. organ wezwał K. S. do przedłożenia faktur ( ich kopii ) wystawionych w 2001 r. dla kontrahentów, których ogłoszenia ukazały się w 2003 r., jednakże przesyłka po dwukrotnym awizowaniu została zwrócona organowi. K. S. nie przedłożył/dostarczył wspomnianych faktur. W świetle uregulowań § 5 umowy dotyczącej przekazania do wydawania tytułu prasowego "B" Spółce niezbędne była wiedza, które podmioty zamówiły, a które wykupiły ogłoszenia prasowe w "E". Dokumenty te były niezbędne do określenia, od których z tych podmiotów pobierać opłaty, od których zaś nie pobierać. Słusznie zatem organ II instancji zaakcentował, że mimo trzykrotnego wezwania Spółki do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów w tym zakresie, Spółka nie przedłożyła żadnych dowodów, nie złożyła też wyjaśnień, z których wynikałoby jaką zasadą lub zasadami kierowała się w 2003 r. pobierając opłaty za 2003 r., tj. skąd posiadała wiedzę od kogo pobrać zapłatę, a od kogo jej nie pobierać, bo została uregulowana w latach wcześniejszych "E".

Z uwagi na powyższe, zarzuty dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z brakiem rzetelnej i kompletnej oceny zebranych dowodów oraz zasadności stosowania darmowych ogłoszeń przez inne tego typu podmioty w celu zapełnienia pustych miejsc przy niepełnym obłożeniu reklam, nie znajdują uzasadnienia. Przede wszystkim wskazać należy, że zakres postępowania podatkowego/dowodowego wykonany głównie przez organ I instancji był bardzo szeroki. Uwzględniony został każdy wniosek dowodowy strony skarżącej, w tym dotyczący przesłuchania świadków zawarty w odwołaniu z dnia [...] 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. pismem z dnia [...] 2007 r. wezwał Spółkę do wskazania firm, które mogłyby potwierdzić otrzymanie faktur VAT w 2001 r. za zamieszczanie ogłoszeń w 2003 r., jednakże Spółka pismem z dnia [...] 2007 r. poinformowała organ, że nie posiada zestawienia firm i ich adresów, nie jest zatem możliwe ich podanie, w celu przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu tj. nie uznania jako dowodów faktur wystawionych przez Spółkę w 2003 r. i w tymże też roku zaksięgowanym na rzecz P.L., J.W. i A. B., to należałoby podkreślić, że Dyrektor Izby Skarbowej wyraźnie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że organ I instancji dokonał rozgraniczenia przychodów wykazanych przez Spółkę z zamieszczonych ogłoszeń w gazecie lokalnej "B" dotyczących m.in. J. W., który do protokołu zeznań świadka z dnia [...] 2007 r. oświadczył, że za ukazujące się ogłoszenia w/w gazecie w okresie [...] – [...] 2003 r. zapłacił łącznie [...] zł. brutto tj. [...] zł za kwartał. Spółka wystawiła na tę okoliczność dwie faktury obejmujące miesiące [...],[...] i [...] i [...],[...] i [...] . W fakturach tych nie ujęto natomiast miesięcy [...],[...],[...] i [...] 2003 r. w których ukazały się ogłoszenia i z tego też tytułu doliczono do przychodów kwotę związaną z tymi ogłoszeniami. Podobna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do faktury VAT wystawionej w dniu [...] 2002 r. Nr [...] przez "E" na rzecz A. B. na kwotę brutto [...] zł. obejmującej okres [...] 2002 r. oraz [...] i [...] 2003 r. A. B. przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał ( protokół z dnia [...] 2007 r. ), że płatność następowała prawdopodobnie kilkakrotnie, otrzymywał potwierdzenie zapłaty. Nie było to zatem jednorazowa opłata, zatem za kolejne ogłoszenia ukazujące się w miesiącach [...],[...],[...],[...],[...] i [...] 2003 r. doliczono opłaty do przychodów 2003 r.

Odnośnie przychodów dotyczących umieszczenia w gazecie reklam zleconych przez P. L. organ podatkowy II instancji wskazał, że organ podatkowy I instancji nie dokonał zwiększenia przychodów z w/w tytułu, stąd też zarzut ten organ uznał za całkowicie chybiony.

Za niezasadne uznać należy zarzuty, sprowadzające się do wykazania naruszenia przez organ zasady czynnego udziału podatnika w prowadzonym postępowaniu. Formułując ten zarzut Spółka podniosła, że nie została wezwana do złożenia wyjaśnień w odniesieniu do w/w kontrahentów. Przede wszystkim zasadnym jest wskazanie, że zasada czynnego udziału stron stanowi jedną z naczelnych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, a jej realizacja "obwarowana" została konkretnymi przepisami, nakładającymi na organ podatkowy określone obowiązki. Przykładem takiej normy jest art. 200 § 1czy też art. 199 § 1 Ordynacji podatkowej. Oceniając przestrzeganie tej zasady w niniejszym postępowaniu stwierdzić należy, że organy podatkowe informowały stronę skarżącą o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków ( przykładowo karta Nr 80, karta Nr 68, karta Nr 69, karta Nr 73 itp. ), wskazały też stronie termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem i możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...] ( doręczone Spółce w dniu [...] 2009 r. karta Nr 92 akt podatkowych ) oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] ( doręczonego Spółce w dniu [...] 2009 r. – karta nieoznaczona numerem, umieszczona chronologicznie przed decyzją organu II instancji ). Nie jest obowiązkiem organu – co zdaje się sugerować strona skarżąca – wzywanie do złożenia wyjaśnień w odniesieniu do każdego zgromadzonego dowodu w sprawie. Odniesienie się bowiem do całokształtu materiału dowodowego gwarantuje treść art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, który w tej sprawie został prawidłowo zastosowany, z którego jednakże prawa Spółka nie skorzystała.

Końcowo wskazać należy, że nie dokonano szacowania przychodów na podstawie art. 23 Ordynacji podatkowej, a dokonano korekty przychodów Spółki na podstawie faktur VAT i zeznań świadków.

Reasumując, zasadnym jest podkreślenie, że w sprawie nie naruszono zasad postępowania podatkowego określonych w art. 180, 187, 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, zarówno zgromadzony materiał dowodowy jak i jego ocena, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie i jego uzasadnienia prawne i faktyczne uzasadniały określenie Spółce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wysokości [...] zł. Niezasadnie natomiast tj. z naruszeniem art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dokonano określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaniżonych zaliczek na w/w podatek, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia. Z tych też względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odsetek za zwłokę na zasadzie określonej w art. 145 ust. 1 § 1 lit a ppsa , oddalając jednocześnie skargę na zasadzie art. 151 tej ustawy w pozostałym zakresie. Sąd ponadto orzekł na podstawie art. 152, w/w ustawy, że w części uchylonej decyzja nie podlega wykonaniu. Koszty sądowe zostały zasądzone na podstawie art. 199, art. 200 i art. 206 ppsa, w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193).