Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1013/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 40, art. 42 ust. 1, ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi B. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Nr [...] z dnia [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. przy ul. A pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej ø 300 mm, między ulicami: B a C od punktu 1 do punktu 8 w Ł.. Decyzja została podjęta na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, ze. zm.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze. zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła B.B., podnosząc, że narusza ona jej prawo własności. Zdaniem strony odwołującej się przedmiotowa magistrala powoduje zagrożenie dla ludzi i mienia, bowiem jako mienie można rozumieć prawo własności do działki, a ono właśnie jest zagrożone poprzez ograniczenie użytkowania. Strona skarżąca wskazała także, iż z pisma Urzędu Miasta Ł. z dnia 5 grudnia 2006 r. wynika, że plan zagospodarowania z lat 1976-1990 nie przewidywał możliwości budowy wskazanej magistrali. Skarżąca poddała również w wątpliwość autentyczność protokołów z 1986 r. dotyczących sieci wodociągowej między ul. B a ul. C, sugerując, że mogą one być "sprefabrykowane post factum".

Strona zwróciła przy tym uwagę, że chybione jest stwierdzenie, jakoby Gmina Ł. była właścicielem magistrali wodociągowej, bowiem nie ma utworzonej odrębnej księgi wieczystej na tę magistralę. W jej ocenie możliwe jest, że magistralę wybudowano po 1994 r., ponieważ grunt, na którym ją wybudowano, został przekazany w 1994 r. bez naniesień. Odwołująca się stwierdziła przy tym, że skoro magistrala wodociągowa związana jest z gruntem, a brak jest umowy cywilnoprawnej zezwalającej na użytkowanie jej gruntu, to sieć wodociągowa w jego obrębie stanowi jej własność. Nadto wydawanie pozwolenia na użytkowanie w oparciu o przepisy z 1974 r. jest niezgodne z obecnie przyjętymi normami prawnymi, a wymagania w stosunku do stanu technicznego z 1974 r. nie odpowiadają obowiązkowi zapewnienia określonego standardu jakości wody w 2007 r.

W uzupełnieniu odwołania, które wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 14 sierpnia 2007 r., strona podniosła, że na trasie wodociągu nie dokonywano żadnych odkrywek, a zatem przedłożona inwentaryzacja jest fikcją, z której nie wynika, czy tak naprawdę sporna magistrala istnieje w lokalizacji przedstawionej w inwentaryzacji. Nie wiadomo przy tym z jakiego materiału jest wykonana i czy w takim razie chlorowana woda wypływająca poprzez potencjalne nieszczelności, nie zatruwa otoczenia.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem, które wpłynęło do organu w dniu 15 września 2005 r., B.B. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. między innymi o wszczęcie postępowania przeciwko A Sp. z o.o. w sprawie samowolnie wykonanego wodociągu na działce nr 17/9, obręb S-9, przy ul. D w Łodzi. Pismem z dnia 23 września 2005 r. organ ten zawiadomił strony o planowanej w dniu 12 października 2005 r. wizji lokalnej na wymienionej nieruchomości.

Jednocześnie organ ten podniósł, że w czasie dokonanej w wyznaczonym terminie wizji lokalnej, przedstawiciel A okazał mapę, z której wynikało, że przez wskazaną powyżej nieruchomość przebiega wodociąg żeliwny ø 300 mm. Ustalono, że wodociąg ten został wybudowany w latach 1985-1986 przez Dyrekcję Budowy Oczyszczalni Ścieków i Wodociągu S.-Ł. i przyjęty do eksploatacji przez B. 31 grudnia 1986 r. Pozwolenia na budowę wodociągu nie odnaleziono.

W następstwie dokonanych ustaleń organ I instancji, postanowieniem Nr [...] z dnia [..]., wydanym na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze. zm.) w związku z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016, ze. zm.), nakazał A Sp. z o.o.- następcy prawnemu B, przedłożenie do dnia 30 kwietnia 2006 r. określonych dokumentów, w tym orzeczenia o stanie technicznym przedmiotowego wodociągu.

Przy piśmie z dnia 26 kwietnia 2006 r. zobowiązany przesłał wymagane dokumenty. Protokołem Nr [...] z dnia [...] sporna magistrala wodociągowa ø 300 mm została przekazana przez C do eksploatacji przez B. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kserokopia projektu technicznego wskazanej magistrali, wykonanego w sierpniu 1983 r.

W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że magistrala wodociągowa została wybudowana w latach 1983-1986, co uzasadnia, w myśl art. 103 ust 2-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zastosowanie w sprawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Jednocześnie organ ten wyjaśnił, że zastosowanie przepisów tej ustawy jest zasadne sytuacji, gdy wystąpią łącznie dwie przesłanki, tj. obiekt wybudowano bez pozwolenia na budowę, budowę zakończono przed dniem 1 stycznia 1995 r. bądź przed tym dniem wszczęto w stosunku do obiektu budowlanego postępowanie administracyjne.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że powyższe przesłanki zostały spełnione w rozpatrywanej sprawie, a zatem, wbrew stanowisku strony odwołującej się, zasadnie organ I instancji dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane i korzystając z unormowania art. 42 ust. 3 tej ustawy, udzielił wnioskodawcy pozwolenia na użytkowanie.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, iż w razie wzniesienia obiektu bez wymaganego pozwolenia, organ orzekający na gruncie ustawy z dnia 24 października 1974 r. miał możliwość zastosowania dwóch instrumentów prawnych, to jest nakazania przymusowej rozbiórki obiektu bądź jego części na podstawie art. 37 ust. 1 albo dokonania legalizacji samowolnej budowy przez wydanie pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 42 ustawy.

Następnie organ ten wskazał, że w przypadku legalizacji wzniesionego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, najpierw należało wykluczyć przesłanki z art. 37 ust. 1 ustawy. W tym kontekście organ ten podniósł, że pismem z dnia 5 grudnia 2006 r., znak: U.A.III.AP/73593/32/2006, Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł., w odpowiedzi na pytanie, czy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w latach 1983-1986 dopuszczał budowę przedmiotowej magistrali, poinformował powiatowy organ nadzoru budowlanego, że we wskazanych latach na terenie objętym budową magistrali obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego województwa miejskiego łódzkiego na lata 1976-1990 zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...]. (Dz. U. RN miasta Ł. z 1977 r. Nr 3, poz. 18), który zawierał jedynie zapis, że w zakresie infrastruktury technicznej przewiduje się wybudowanie około 337 km sieci wodociągowej (magistralnej, rozdzielczej i podłączeń budynków).

Uwzględniając powyższe, organ ten przyjął, że wskazany zapis nie pozwala na stwierdzenie istnienia przesłanki kolizji magistrali wodociągowej z zapisami ww. planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie budowy tej magistrali. Ponadto magistrala nie stanowi zabudowy, lecz infrastrukturę obsługującą zabudowę. Zdaniem organu, nie można także wykazać, że jej istnienie powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Przywołując następnie treść art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, organ ten podniósł, że nie znajduje ważnych przyczyn przemawiających za koniecznością wydania w sprawie decyzji o przymusowej rozbiórce i tym samym uznał za zasadne wykluczyć przesłanki powołanego art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, do nakazania przymusowej rozbiórki wodociągu.

Odwołując się przy tym do dokumentacji magistrali wodociągowej ø 300 mm, między ulicami B a ul. C w Ł., organ odwoławczy za chybione uznał zarzuty strony odwołującej się dotyczące kwestii związanych z eksploatacją obiektu. W przypadku ich wystąpienia, zdaniem organu, podlegają one odrębnym regulacjom prawnym na podstawie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane.

Wychodząc z powyższych przesłanek, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji zawarte w decyzji z dnia [...] Nr [...] i utrzymał tę decyzję w mocy.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją, B.B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała na brak pozwolenia na budowę spornej magistrali, brak opinii Inspektora Ochrony Środowiska oraz brak sprawdzenia stanu technicznego tej magistrali i zgodności tego stanu z aktualnie obowiązującymi przepisami.

Zdaniem skarżącej, wydanie w chwili obecnej zezwolenia na użytkowanie magistrali, a ocenianie jej stanu technicznego na podstawie wymogów określonych w przepisach z 1974 r. stanowi naruszenie wszelkich norm bezpieczeństwa obowiązujących we Wspólnocie Europejskiej. Skarżąca podkreśliła przy tym, że niedopuszczalnym jest w chwili obecnej:

- prowadzenie głównych magistral wodnych w rurach żeliwnych, dodatkowo niełączonych w sposób trwały;

- kielichowe łączenie rur ciśnieniowych, a magistrala, niezależnie od oceny organu nadzoru, po 20 latach użytkowania nie może pozostawać szczelną.

Dodała przy tym, że sprawdzenie szczelności tej magistrali nie zostało wykonane, natomiast z doświadczenia wynika, że mikroprzecieki wynikające z włosowatych pęknięć rur są nie do wykrycia w momencie, kiedy rury te znajdują się w ziemi, gdyż mikropęknięcia nie powiększają się w sposób gwałtowny. Stan techniczny i szczelność przedmiotowej magistrali nie została w żaden sposób udokumentowana i pozostaje w sferze domniemań organu.

Jednocześnie skarżąca zakwestionowała prawidłowość uszczelniania rur ołowiem. Jej zdaniem żaden, nawet najbardziej precyzyjny, wykonawca nie jest w stanie zabezpieczyć tych połączeń tak, aby woda pitna nie miała kontaktu z ołowiowym uszczelniaczem. Z całą pewnością jednak uszczelniacz ten ma kontakt z otaczającym gruntem. Poprzez wpływy wód powierzchniowych ołów z uszczelnień rur żeliwnych przenoszony jest bowiem do otaczającego gruntu, stanowiącego jej własność, co powoduje niedopuszczalne skażenie tego gruntu metalem ciężkim, a tym samym spełnia przesłanki do przymusowej rozbiórki, gdyż stanowi zagrożenie dla zdrowia. Dodała przy tym, że organ nie przeprowadził żadnych badań skażenia gleby związanego z oddziaływaniem przedmiotowej magistrali na jej grunt.

Ponosząc powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz nakazanie rozebrania przedmiotowej magistrali oraz usunięcia szkodliwych odpadów z nieruchomości stanowiącej jej własność.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji bądź postanowienia nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

W przypadku zaś braku występowania powyższych naruszeń prawa oraz przepisów postępowania Sąd, stosownie do art. 151 p.p.s.a, nie uwzględniwszy skargi – oddala ją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229, ze zm.), dalej: "Prawo budowlane z 1974 r.", w związku z treścią art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r.Nr 207, poz. 2016, ze zm.).

Zgodnie z art. 42 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej.

Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 powołanej ustawy). Stwierdzenie zaś zdatności do użytku następuje po wykluczeniu przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie natomiast z powołanym art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego cześć:

1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub

2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Powołany przepis określa zatem dwie przesłanki, których łączne wykluczenie warunkuje wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w trybie określonym w art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

W rozpoznawanej sprawie A Sp. z o.o. w Ł. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie magistrali wodociągowej ø 300 mm, na odcinku od ul. B. do ul. A., załączając dokumentację tejże magistrali, wykonaną m.in. w oparciu o istniejącą dokumentację powykonawczą.

Z analizy tej dokumentacji wynika m.in., że "magistrala została wykonana z rur żeliwnych ciśnieniowych kielichowych uszczelnionych ołowiem. Wodociąg ułożono na podsypce piaskowej grubości 20 cm. Na odgałęzieniach zamontowano zasuwy odcinające. W miejscach rozgałęzień i załamań wykonano betonowe bloki oporowe".

W zakresie oceny stanu technicznego magistrali w dokumentacji tej stwierdzono zaś, iż "magistrala wodociągowa eksploatowana jest przez okres 20 lat. Ocenę magistrali dokonano na podstawie doświadczeń eksploatacyjnych oraz obecnie przeprowadzonego przeglądu w terenie. Podczas całego okresu eksploatacji na przedmiotowej magistrali nie odnotowano awarii. Ocenia się, że magistrala jest w dobrym stanie technicznym i może być w dalszym ciągu eksploatowana bez konieczności dokonywania zmian lub przeróbek".

Jednocześnie z obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego (planu zagospodarowania przestrzennego woj. miejskiego [...] na lata 1976-1990, stanowiącego plan ogólny [...] zespołu miejskiego – Dz.U. RN miasta Ł. z 1977 r. Nr 3, poz. 18), zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia 28 [...]., ze. zm., wynika, że "w zakresie infrastruktury technicznej przewiduje się wybudowanie około 337 km sieci wodociągowej (magistralnej, rozdzielczej i podłączeń budynków)".

Mając na uwadze powyższe, zgodzić się można ze stanowiskiem organu jedynie w zakresie oceny występowania pierwszej z przesłanek wskazanych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. przesłanek. Niewątpliwie plan zagospodarowania przestrzennego woj. miejskiego [...] na lata 1976-1990, przewidywał budowę sieci wodociągowej, co tym samym oznacza, że magistrala była zgodna z założeniami planu zagospodarowania obowiązującego w okresie jej budowy (lata 1983-1986). Jednocześnie Sąd podziela w tym miejscu prezentowane w orzecznictwie stanowisko, iż zastosowanie do oceny tej zgodności powinien mieć plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie budowy spornej magistrali (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2006 r., VII SA/Wa 960/06, LEX nr 282417; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2005 r., IV SA 5058/03, LEX nr 189051 oraz wyrok NSA z dnia 14 lutego 2007 r., II OSK 522/05, Lex nr 194370).

Z kolei ocena spełnienia drugiej z przesłanek określonych w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w ocenie Sądu, budzi liczne zastrzeżenia.

W tym względzie przede wszystkim stwierdzić należy, że ocena stanu technicznego magistrali wodociągowej, zawarta w przedłożonej dokumentacji, w ocenie Sądu nie daje wystarczających podstaw do uznania, że w analizowanym przypadku doszło do jednoznacznego wykluczenia przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Analiza tej dokumentacji dowodzi bowiem, że ocenę stanu technicznego magistrali ograniczono jedynie do wskazania, iż podczas całego okresu eksploatacji na przedmiotowej magistrali (20 lat) nie odnotowano awarii i w związku z tym ocenia się, że "magistrala jest w dobrym stanie technicznym i może być w dalszym ciągu eksploatowana bez konieczności dokonywania mian lub przeróbek".

Wobec zaprezentowanej oceny stanu technicznego spornej magistrali wodociągowej nie sposób odmówić zasadności zarzutom skarżącej w kwestii prawidłowości ustalenia przez organ orzekający, iż decyzję o pozwoleniu na użytkowanie podjęto po przeprowadzeniu wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w kwestii szkodliwości tej magistrali dla zdrowia.

Podkreślić przy tym należy, że organy administracji publicznej, w tym także organy załatwiające sprawy z zakresu ustawy Prawo budowlane, obowiązuje zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, w następstwie której płynie nakaz podejmowania przez te organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Realizacja tego obowiązku w analizowanej sprawie niewątpliwie powinna przybrać postać nie tylko dowodu z oględzin nieruchomości, na której zlokalizowana jest magistrala wodociągowa, ale także oględzin części składowych tej magistrali, z zapewnieniem skarżącej czynnego udziału w tych czynnościach postępowania, zgodnie z zasadą przyjętą w art. 10 k.p.a.

Ponadto zastrzeżenia budzi także strona formalna decyzji, a zwłaszcza sposób określenia w decyzji odcinka ulic, przez które biegnie magistrala, poprzez użycie określenia " między ulicami: B a C od punktu 1 do punktu 8 w Łodzi".

Zdaniem Sądu, taki zapis nie pozwala na jednoznaczne zidentyfikowanie fragmentu magistrali, który został objęty decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Stąd też dla prawidłowości samej decyzji organ powinien załączyć do niej odpowiednią mapę obrazującą przebieg magistrali wodnej, nie zaś ograniczać swoje obowiązki w tym względzie do stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji, iż przebieg ten został wykazany w inwentaryzacji budowlanej profilu magistrali, a ponadto "został pokazany graficznie w inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej i naniesiony na kopię mapy zasadniczej". W ocenie Sądu mapa obrazująca przebieg spornej magistrali wodociągowej powinna przyjąć postać załącznika graficznego do decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie, potwierdzającego rozmieszczenie wskazanych punktów "od 1-8".

Z powyższych względów uznać zatem należało, że sprawa wydania pozwolenia na użytkowanie spornej magistrali wodociągowej nie została należycie wyjaśniona, a tym samym w toku postępowania doszło do naruszenia art. 7, art. 10 oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik postępowania powadzonego w sprawie o wydanie pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., z uwzględnieniem treści powołanych wyżej przepisów k.p.a., określających zasady postępowania administracyjnego, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.

(MSi)