Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2123/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Pozostawiono wniosek bez rozpoznania
Powołane przepisy: article: art. 257,  art. 252,  art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi I Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy


UZASADNIENIE

I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. , dalej jako "Skarżąca", wnioskiem zawartym w piśmie z 16 sierpnia 2011 r., zwróciła się o zwolnienie skargi od wpisu sądowego.

Referendarz sądowy, pismem z 6 października 2011 r. zażądał od niej udzielenia dodatkowych informacji o jej kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPPr – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - który z woli ustawodawcy jest niezbędny do rozpoznania wniosku.

Skarżąca odebrała wezwanie referendarza w dniu 11 października 2011 r., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do akt sprawy (k. 26 akt sądowych). Referendarz sądowy wskazał, że pomimo upływu wskazanego terminu, strona nie przekazała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPPr.

Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 listopada 2011 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Skarżąca pismem z dnia 28 listopada 2011 r. wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Stwierdziła, iż wszystkie niezbędne dokumenty znajdują się w aktach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPPr. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na

Sygn. akt III SA/Wa 2123/11

urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPPr. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 26 akt sądowych) Skarżąca otrzymała w dniu 11 października 2011 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPPr. Skarżąca została pouczona, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono Skarżącej formularz PPPr. Skarżąca jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawił stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany.

Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.