Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 2342/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: 145 par 1 pkt 1 lit a i c , art. 135 i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8 i art. 9 w zw. z art. 83 ust.1 i art. 84a ust.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Płocharska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie samowoli budowlanej 1. u c h y l a zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

W wyniku żądania T.F. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wszczął postępowanie w sprawie dotyczącej zrealizowania budynku gospodarczo-socjalnego z przybudówką oraz robót budowlanych wykonywanych na działce nr [...], przy ul. [...] w[...] .

W toku prowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w[...] , postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , wydanym na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), nałożył na J. B. obowiązek przedłożenia opinii technicznej budynku gospodarczo-socjalnego, położonego na działce nr [...] oraz przyłącza wodociągowego do w/w budynku, w terminie do dnia [...] r.

Postępowanie zakończone zostało przez organ I instancji wydaniem decyzji z dnia [...] r., nr[...] ,na podstawie art. 104 kpa i art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. z 2000r. Nr 106, poz.1126 ze zm.), którą organ nałożył na J. B. - właściciela w/w nieruchomości, obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia budynku gospodarczo-socjalnego, oraz przyłączy wodociągowego i energetycznego, do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie w/w budynku wraz z przyłączami. Nakazem objęty został obowiązek wykonania następujących czynności:

1) doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z §12 ust. 3 pkt 2 i §12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690),

2) przedłożenie inwentaryzacji geodezyjnej budynku wraz z przyłączami wodociągowym, kanalizacyjnym i energetycznym,

3) przedłożenie inwentaryzacji obiektu wraz z orzeczeniem o przystosowaniu i przydatności obiektu do użytkowania, sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i będącą członkiem odpowiedniej izby samorządu zawodowego,

4) przedłożenie protokołu odbioru przyłączy wodociągowego, kanalizacyjnego, energetycznego, protokołu skuteczności zerowania, protokołu z przeglądu kominów wentylacyjnych i dymnych oraz dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

5) dostarczenie w/w dokumentów do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie, do dnia[...] W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że dokonane w toku postępowania ustalenia wykazały, że obecni właściciele działki nr [...] przy ul. [...] w [...] – E. i J. B., wybudowali przyłącze wodociągowe do usytuowanego na tej działce budynku gospodarczo-socjalnego, bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W sprawie przedmiotowego budynku gospodarczo-socjalnego, organ I instancji stwierdził, iż E. i J. B. posiadają decyzję Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] ., nr [...] o pozwoleniu na budowę dwóch boksów garażowych i pomieszczeń socjalnych dla pracowników, na działce położonej w [...] przy ul.[...] , wydaną dla poprzedniego właściciela tej nieruchomości – R. M. Tym samym, w ocenie organu, nie jest możliwe wydanie nakazu jego rozbiórki jako samowoli budowlanej. Właściciele budynku nie posiadają natomiast dokumentu stwierdzającego oddanie przedmiotowego obiektu do użytkowania.

Realizując nałożony postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] obowiązek przedłożenia opinii technicznej budynku gospodarczo-socjalnego oraz przyłącza wodociągowego do tego budynku, J. B. dostarczył wymagane dokumenty. Jednakże dokonując analizy sporządzonych inwentaryzacji organ nie zgodził się z zawartymi w niej twierdzeniami, jakoby budynek gospodarczo-socjalny wybudowany został zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi. Zdaniem organu, obiekt ten zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lecz niezgodnie z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie dotyczącym usytuowania ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi.

W związku z tym organ za konieczne uznał wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1994 r. Prawo budowlane.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli E. i J. B. oraz T.F.

E. i J. B. podnieśli, że nakazanie wykonania im określonych w decyzji czynności nie powinno nastąpić, gdyż sporny budynek gospodarczo-socjalny wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę. Z zatwierdzonego planu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że budynek został zlokalizowany w odległości mniejszej niż [.. .] m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu budowlanego wynika, że budynek będzie miał otwory okienne i drzwiowe od strony granicy działki sąsiedniej. Pomimo tych faktów właściwy organ administracji wydał pozwolenie na budowę, sankcjonując tym samym odległość budynku od granicy z działką sąsiednią oraz formę architektoniczną budynku.

Odwołujący się zwrócili również uwagę, że w opracowanym orzeczeniu technicznym znalazło się stwierdzenie, że budynek od strony technicznej jest wykonany prawidłowo, w odpowiednich odległościach od zabudowań istniejących (8 m od sąsiedniego budynku mieszkalnego Państwa F.) oraz że istnieje dokument zezwalający poprzedniemu właścicielowi na użytkowanie obiektów gospodarczych wzniesionych na terenie nie podzielonej wówczas działki [...] . Świadczy to, zdaniem E. i J. B., że tym samym pozwolono na użytkowanie przedmiotowego obiektu.

T. F. w odwołaniu swym wyraziła stanowisko, wedle którego, nie można doprowadzić przedmiotowego budynku do stanu zgodnego z prawem, gdyż został on wybudowany w odległości [...] m od granicy z jej nieruchomością i [...] m od jej stodoły. Został zatem usytuowanej na granicy działek, tj. niezgodnie z przepisami Prawa budowlanego obowiązującymi w czasie budowy tego budynku i dlatego powinien zostać rozebrany.

Odwołująca podniosła ponadto, iż nieprawdą jest jakoby poprzedni właściciel sąsiedniej nieruchomości - działki nr [...] - R. M., wybudował budynek gospodarczo-socjalny w latach [...] . T. F. podała, iż budowa ta została zrealizowana w latach siedemdziesiątych. Na poparcie swego twierdzenia przedłożyła oświadczenie A. Z. z dnia [...] . Jednocześnie wyraziła gotowość podania nazwisk osób, które budowały ten budynek i które poświadczą, że budowa miała miejsce w latach siedemdziesiątych.

T. F. podkreśliła, że przedmiotowy obiekt nie został wybudowany według "zatwierdzonego planu realizacyjnego".

W odwołaniu wniosła również o nakazanie rozbiórki, w jej ocenie, samowolnie i niezgodnie z prawem wybudowanej dobudówki znajdującej się pomiędzy budynkiem gospodarczo-socjalnym a jej stodołą.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionych odwołań, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzją z dnia [...] ., nr[...] , uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu dokonanego rozstrzygnięcia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji następuje z powodu rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją spraw, które powinny być rozpatrzone w odrębnych postępowaniach, w oparciu o odrębne podstawy prawne.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy wyprowadził wniosek, że budynek gospodarczo-socjalny wraz z przyłączami kanalizacyjnym i energetycznym, został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] r., nr[...] , o pozwoleniu na budowę. Inwestor wykonał zatem obiekt zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w w/w pozwoleniu oraz zgodnie z "Planem realizacyjnym", zatwierdzonym tą decyzją i stanowiącym jaj załącznik. Oznacza to, iż w sprawie spornego budynku brak jest podstaw do prowadzenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego.

Natomiast w kwestii samowolnej budowy przyłącza wodociągowego przez małż. B. na działce nr [...] w [...] , za zasadne organ uznał prowadzenie postępowania i nakazanie czynności na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem i udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego przyłącza.

Odnosząc się do trafności nałożenia obowiązku wykonania czynności dotyczących przewodów kominowych, organ II instancji zauważył, że powinno to zostać przeprowadzone w odrębnym postępowaniu z zakresu utrzymania obiektów budowlanych na gruncie art. 62 ustawy Prawo budowlane.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu przez T. F., organ II instancji wyjaśnił, że do kompetencji organów nadzoru budowlanego należy kontrola legalności wykonania robót budowlanych, w szczególności kontrolowanie wykonania takich robót zgodnie z posiadaną przez inwestora, ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, następcy prawni inwestora dysponują ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, a materiał dowodowy wskazuje, że budowa została zrealizowana bez odstępstw od tego pozwolenia. Sprawdzenie prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

W sprawie obiektu budowlanego (dobudówki), wybudowanego pomiędzy wyżej wzmiankowanym obiektem gospodarczo-socjalnym a stodołą skarżącej, Burmistrz Miasta i Gminy [...] , decyzją z dnia [...] r., nr [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, co oznacza, iż procedura administracyjna dotycząca jego budowy została zakończona, a właściciel tego obiektu zgodnie z prawem może go użytkować.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w odwołaniu przez E. i J. B. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że skoro budowa spornego budynku nie została zakończona to budynek ten nie może być użytkowany. Sprawdzenie czy dokument zezwalający poprzedniemu właścicielowi na użytkowanie obiektów gospodarczych, wzniesionych na terenie nie podzielonej wówczas działki [...] , dotyczy również przedmiotowego budynku, należy do organu pierwszej instancji i powinno mieć miejsce w ramach odrębnego postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie tego budynku.

T. F. wniosła na tą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie zarzucając jej rażące naruszenie prawa i wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o stwierdzenie jej nieważności.

W ocenie skarżącej zrealizowanie budynku gospodarczo-socjalnego nastąpiło z naruszeniem ówczesnych przepisów budowlanych a jego lokalizacja nie odpowiada również obecnym zasadom dotyczącym w szczególności warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynek został wybudowany z naruszeniem wymaganych, minimalnych odległości od granicy z jej działką. Dlatego też skarżąca za niedopuszczalne uznała działania organów nadzoru budowlanego zakładających możliwość zalegalizowania tego stanu rzeczy. Okoliczność ta stanowi o niewykonalności wydanych decyzji, co uzasadnia stwierdzenie ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.

T. F. podtrzymała wyrażane w trakcie postępowania twierdzenie, wedle którego, sporny budynek stanowi samowolę budowlaną i winien podlegać nakazowi rozbiórki. W tym zakresie skarżąca ponownie oświadczyła, że budynek ten powstał w latach siedemdziesiątych, na dowód czego jest w stanie wskazać na konkretne dowody.

Skarżąca zarzuciła również organowi odwoławczemu nierozpoznanie jej zastrzeżeń dotyczących przybudówki, której istnienie było legalizowane przez okres 6 lat, a o którym to postępowaniu skarżąca, jako strona, w ogóle nie była informowana.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.

W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w [...] T. F. przedłożyła decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr[...] , którym to orzeczeniem stwierdzono nieważność decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] r., nr [...] Uczestniczka postępowania, E. B. złożyła do akt kserokopię dokumentów Urzędu Miasta w [...] z [...] r. oraz kserokopię ewidencji ruchu budowlanego w gospodarce nieuspołecznionej, które to dowody miałyby świadczyć, że realizację budynku gospodarczo-socjalnego faktycznie rozpoczęto w roku [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.

Kwestionowane rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego objęły swym zakresem zgodność wykonania, w różnych okresach czasu, kilku przedsięwzięć budowlanych, które miały miejsce na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] a mianowicie: realizację budynku gospodarczo-socjalnego, wykonanie doń przyłącza wodociągowego oraz dobudowanie do w/w budynku obiektu określanego w sprawie mianem "dobudówki".

Inicjatorka postępowania – T. F. wniosła do organów nadzoru budowlanego m.in. żądanie nakazania rozbiórki budynku gospodarczo-socjalnego, który według jej opinii, został postawiony w ramach samowoli budowlanej, na długo przed uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę w [...] r. Na dowód tego skarżąca w toku postępowania odwoławczego przedłożyła oświadczenie A. Z. z dnia [...] r. wyrażając jednocześnie gotowość naprowadzenia na inne dowody i podania konkretnych nazwisk osób które budowały ten budynek w latach siedemdziesiątych.

Odnosząc się do tego postulatu [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że budynek gospodarczo-socjalny został wybudowany zgodnie z ostateczną decyzją Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] r., znak:[...] . Zdaniem organu, fakt ten oraz posiadane kompetencje uniemożliwiają mu sprawdzenie prawidłowości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dokonując oceny stanowiska organu w tym zakresie Sąd uznał, że nie zasługuje ono na akceptację.

Wniosek T. F. o nakazanie rozbiórki budynku gospodarczo-socjalnego został wyraźnie przez stronę uzasadniony faktem rzekomego zrealizowania go bez wymaganego pozwolenia na budowę, tj. przed wydaniem decyzji z dnia [...] r., nr[...] . Organ odwoławczy uchylając się od wyjaśnienia tej kwestii powołał się na nieposiadanie odpowiednich kompetencji w tej sprawie.

W związku z taką argumentacją organu konieczne stało się odwołanie do przepisów regulujących uprawnienia i obowiązki inspektorów nadzoru budowlanego.

Jednym z zadań powierzonych organom nadzoru budowlanego przez ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) stało się prowadzenie postępowań dotyczących tzw. samowoli budowlanej – art. 83 ust. 1 w zw. z art. 48 ustawy. Z takim właśnie zawiadomieniem (wnioskiem) zwróciła się do organów T. F.. W toku postępowania administracyjnego skarżąca nie kwestionując faktu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. zwracała organom nadzoru budowlanego uwagę, że realizacja budynku gospodarczo-socjalnego faktycznie nastąpiła kilka lat wcześniej. Wobec uzyskania takich informacji obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było przeprowadzenie stosownego postępowania w tym zakresie, które doprowadzić powinno do wyjaśnienia, czy twierdzenia T..F. znajdują potwierdzenie, czy też nie. W zależności od wyniku tych ustaleń organ winien albo umorzyć postępowanie w tym przedmiocie albo zawiadomić właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej o ujawnieniu dowodów stanowiących przesłanki uzasadniające wzruszenie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 85 w zw. z art. 84b ust. 3 ustawy Prawo budowlane), zawieszając na czas tego postępowania własne działania w sprawie, aby je następnie podjąć po uprawomocnieniu się orzeczenia organu architektoniczno-budowlanego.

Nie wyjaśniwszy tych kwestii [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] naruszając postanowienia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., uchylił się od przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie. W skutek błędnego zajęcia stanowiska w tym zakresie i przedstawienia go w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zamknął jednocześnie możliwość wyjaśnienia tej kwestii przez organ I instancji.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zobowiązany ocenić ją według stanu faktycznego i prawnego na dzień jej podjęcia. Zatem konieczne stało się poczynienie powyższych uwag pomimo, iż skarżąca na rozprawie w dniu [...] r. przedłożyła decyzję Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] , którą stwierdzono nieważność decyzji Naczelnika Miasta [.. ] z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę spornego budynku gospodarczo-socjalnego.

Z istnieniem budynku gospodarczo-socjalnego związane jest funkcjonowanie wybudowanej, pomiędzy tym budynkiem a stodołą skarżącej, tzw. przybudówki. .T. F. kwestionując prawidłowość procesu zalegalizowania przybudówki poprzez dopuszczenie jej do użytkowania i zwracając się do organów nadzoru budowlanego o zajęcie się tą sprawą mogła oczekiwać podjęcia podstawowych czynności zmierzających do zweryfikowania prezentowanego przez nią stanowiska. Niezależnie bowiem od wymienionych wyżej kompetencji, organy nadzoru budowlanego, kontrolując stosowanie przepisów prawa budowlanego na mocy art. 84a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zostały również umocowane do badania prawidłowości postępowania administracyjnego przed organami administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydawanych w jego toku decyzji i postanowień. Organy nadzoru budowlanego, tak jak wszystkie organy administracji publicznej obowiązane są dążyć do ustalenia prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania do organów działających w państwie. Za takowe działanie z pewnością nie można uznać odmowę zajęcia się podniesioną przez skarżącą sprawą przybudówki, zrealizowaną w jej ocenie, również z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego. Powołanie się przez organ na istnienie decyzji dopuszczającej użytkowanie spornej przybudówki, bez rozważenia istnienia przesłanek umożliwiających wzruszenie postępowania w tym zakresie w trybach nadzwyczajnych wobec obowiązku współdziałania (informowania się) organów nadzoru budowlanego z organami architektoniczno-budowlanymi o ewentualnie dostrzeżonych nieprawidłowościach i obowiązku wynikającego z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., należało ocenić jako działanie daleko niewystarczające.

Jako trafne należy uznać stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] , iż sprawa budowy przyłącza wodociągowego może być przeprowadzona w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego. Za słuszne należy również uznać spostrzeżenie organu odwoławczego, że kwestia nakazania przez organ I instancji przeprowadzenia czynności dotyczących przewodów kominowych powinna być prowadzona na podstawie art. 62 ustawy Prawo budowlane, a nie jak to zrobił Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2. Z tego powodu uchylenie decyzji organu I instancji stało się uzasadnione. Z uwagi na niekwestionowaną przez strony postępowania zasadność rozstrzygnięć w tym zakresie, szersze prowadzenie rozważań w tym kierunku Sąd uznał za niecelowe.

Rozpatrując żądanie skarżącej o ewentualne stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że orzeczenie to nie zostało obarczone taką postacią naruszenia przepisów prawa, która skutkować miałaby stwierdzeniem jej nieważności. W skardze strona wskazała na dwie podstawy umożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji, a mianowicie na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i jej niewykonalność (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). Argumentem takim miałaby być niemożność doprowadzenia spornego obiektu gospodarczo-socjalnego do stanu zgodnego z prawem.

W tym miejscu należy zauważyć, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości, w tym również w części obejmującej nałożenie nakazu doprowadzenia budynku gospodarczo-socjalnego do stanu zgodnego z prawem. W tym zakresie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji o zasadności nałożenia takiego nakazu wskazując, że sporny budynek, którego budowa nie została zakończona, nie może być użytkowany. Sprawdzenie zaś, czy zostanie on dopuszczony do użytkowania polecił przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec zaś istnienia w obrocie prawnym, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenia na budowę, organy nadzoru budowlanego nie mogły uznać, bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na budowę, że budynek gospodarczo-socjalny stanowi samowolę budowlaną i wydać nakaz jego rozbiórki oparty na art. 48 ustawy. Naruszenie zatem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów prawa dotyczyło nie podjęcia wymaganych działań

w celu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, również tych związanych z rzeczywistym momentem wybudowania budynku gospodarczo-socjalnego.

Dla porządku prawnego należy również wskazać, że wydając zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] powołał się w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję umorzyć postępowanie I instancji. Rozstrzygnięciem swym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł natomiast o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu jej do ponownego rozpatrzenia. Oznacza to, że organ odwoławczy przywołał niewłaściwą podstawę prawną wydania decyzji , którą w niniejszej sprawie stanowiłby art. 138 § 2 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznając, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 84a ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 62 ustawy Prawo budowlane, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.