Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 607/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 stycznia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1617/12 w sprawie ze skargi I. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2013 r. oddalił skargę I. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji przedstawiał się następująco:

W dniu [...] maju 2008 r. skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2008, deklarując trzy działki o łącznej powierzchni 38,34 ha.

W dniu [...] września 2008 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie rolnym skarżącej, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zadeklarowania przez wnioskodawcę na jednej z działek powierzchni większej niż stwierdzona w trakcie kontroli.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał skarżącej jednolitą płatność obszarową, w łącznej kwocie [...] zł do stwierdzonej w toku kontroli powierzchni działek rolnych wynoszącej 36,15 ha.

W dniu [...] grudnia 2011 r. skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] stycznia 2009 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] (dalej: Dyrektor OR ARiMR) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r.

Objętą skargą decyzją Prezes ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając, że decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. wydana została z uwzględnieniem przepisów prawa krajowego oraz wspólnotowego, jak również z uwzględnieniem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy stwierdził, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR - uwzględniając wyniki kontroli gospodarstwa skarżącej - prawidłowo ustalił, iż nastąpiło przedeklarowanie powierzchni zadeklarowanej do przyznania płatności działki "B", skutkujące zastosowaniem art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasad współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasad współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s .18; dalej: rozporządzenie nr 796/2004). Z protokołu kontroli wynikało bowiem, że skarżąca zadeklarowała dla wymienionej działki większą powierzchnię niż wykazała kontrola. Płatność przyznana skarżącej obejmowała płatność do stwierdzonej podczas kontroli na miejscu powierzchni działki pomniejszonej o wysokość przyznanej pomocy o kwotę przypadająca na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną. W ocenie organu odwoławczego, brak było w takim stanie sprawy podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.).

Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na tę decyzję. Przywołując przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., stwierdził, że organy prawidłowo uznały, iż nie zaistniały okoliczności skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Stwierdził również, że wymieniona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, nie dotyczyła sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwej strony postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, ponadto w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą i nie zawierała wad powodujących jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego obecności rolnika podczas kontroli, Sąd wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 796/2004 uprzednie zawiadomienie rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu w jego gospodarstwie, jak i jego osobista obecność w jej trakcie nie jest okolicznością decydującą o skuteczności przeprowadzonych czynności kontrolnych. Nieobecność rolnika w trakcie kontroli nie jest zatem przeszkodą do jej przeprowadzenia. Sąd podzielił stanowisko organu dotyczące przekazania stronie kopii protokołu kontroli na miejscu, które wynikało z treści art. 28 ust. 2 powołanego rozrządzenia. Sąd pierwszej instancji za prawidłowe uznał wyjaśnienia organu dotyczące odmienności wyników kontroli (raport nr [...]) z pomiarami z kontroli przeprowadzonej w 2008 r. Wyniki opisane we wspomnianym raporcie dotyczyły przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2011 i nie mogły stanowić dowodu w sprawie dotyczącej płatności na rok 2008. Sąd nie podzielił również zarzutu niezapewnienia przez organ stronie możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Wskazał w tym zakresie, że ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) deroguje przepisy k.p.a. w tym zakresie, co oznacza, że organ nie ma obowiązku dokonywania czynności zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., chyba że żąda tego strona postępowania. Sąd stwierdził, że skarżąca nie żądała umożliwienia jej zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji wobec czego organ nie miał obowiązku informowania jej o takiej możliwości.

W podstawie prawnej wyroku Sąd pierwszej instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargą kasacyjną I. K. zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie;

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie;

c) art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a poprzez:

- pominięcie zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

- pominięcie zarzutów skargi, odnoszących się do naruszeń w zakresie kontroli na miejscu, braku powiadomienia o kontroli, braku protokołu kontroli, tj. przepisów określonych w rozporządzeniu Rady WE oraz rozporządzeniu Komisji WE oraz naruszeniu art. 17 rozporządzenia Rady WE nr 73 o systemie identyfikacji działek rolnych oraz naruszenia przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 31 sierpnia 2007 r. załącznik 3 § 7.2 oraz 8.1 o trybie przeprowadzania kontroli na miejscu;

- nieuwzględnienie, że powyższe uchybienia powodują wypełnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podnosząc te zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącej. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu podtrzymał ten wniosek, wskazując że w prawie nie wystąpiła przesłanka uzasadniająca wnioskowane prze skarżącą stwierdzenie nieważności decyzji.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny autor rozpoznawanej obecnie skargi kasacyjnej zakreślił zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 2 i art. 151 p.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także art. 17 "rozporządzenia nr 73 o systemie identyfikacji działek rolnych" i "załącznik 3 § 7.2 oraz 8.1" rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 31 sierpnia 2007 r. "o trybie przeprowadzania kontroli na miejscu". Uchybienie tym przepisom miało polegać na: 1) braku uwzględnienia skargi na zaskarżoną decyzję poprzez stwierdzenie nieważności tego rozstrzygnięcia, 2) nieuzasadnionym oddaleniu skargi, 3) pominięciu przez Sąd pierwszej instancji określonych zarzutów skargi, wskazujących na wypełnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w postaci wydania decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Sposób sformułowania części zarzutów skargi kasacyjnej czyni koniecznym przypomnienie reguł prawnych sporządzania tego rodzaju środka odwoławczego. Wskazać zatem należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem prawnym. Może zostać oparta na podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., to jest naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i/lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych ma zasadnicze znaczenie dla rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak to już zaznaczono na wstępie, Sąd ten rozpoznaje sprawę w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, zaś z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie przesłanki, które mogłyby wskazywać na nieważność postępowania sądowego (zob. art. 183 § 1 p.p.s.a.). Aby zagwarantować właściwe wypełnienie wspomnianych, sformalizowanych wymogów skargi kasacyjnej (a przez to skuteczną realizację prawa do sądu), ustawodawca powierzył sporządzanie tego środka odwoławczego osobom posiadającym uprawnienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego, a więc podmiotom, których wykształcenie i doświadczenie zawodowe powinny dawać gwarancję profesjonalnego wywiązania się z przyjętego obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej.

Część zarzutów w rozpoznawanej obecnie skardze kasacyjnej została sformułowana nieprawidłowo, co sprawia, że nie mogły one być uwzględnione. Inne zarzuty są natomiast ujęte w sposób niejasny, przez co znacząco utrudniały ustalenie intencji strony skarżącej, a w konsekwencji - dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim nie jest klarowne, jakie rozstrzygnięcie ma na myśli autor skargi kasacyjnej, gdy używa zwrotu "zaskarżona decyzja". Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu jest rozstrzygnięcie organu administracji wydane w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym (tzw. trybie "nieważnościowym"), to jest decyzja Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2012 r., która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora OR ARiMR z dnia [...] lutego 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. Tymczasem część argumentów podnoszonych przez autora skargi kasacyjnej ewidentnie wskazuje, że mówiąc o zaskarżonej decyzji ma on na myśli decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r.

Kierując się potrzebą zapewnienia stronie możliwości realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny po uwzględnieniu kontekstu całej sprawy uznał, że zamiarem autora skargi kasacyjnej było w istocie zakwestionowanie oceny Sądu pierwszej instancji o legalności decyzji Prezesa ARiMR, mimo że w decyzji tej organ - w ocenie strony - błędnie nie stwierdził nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, choć zaistniała przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Argumentacja użyta przez autora skargi kasacyjnej sugeruje, że w ocenie strony wspomniana decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją umożliwiającą wycofanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych i postanowień dotkniętych najcięższymi wadami materialnoprawnymi. Instytucja ta stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty (jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym), lecz działa jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, OSNAP 1996/18/258).

W skardze kasacyjnej strona podtrzymała stanowisko prezentowane w toku wcześniejszego postępowania, że w przypadku decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z dnia [...] stycznia 2009 r. wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, wspomniana decyzja o przyznaniu płatności ONW została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23). Pamiętać przy tym należy, że nie każde, nawet bezsporne, naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji. Taki nadzwyczajny tryb zakwestionowania decyzji administracyjnej stosuje się wyłącznie w przypadku ewidentnych, jaskrawych naruszeń prawa. Natomiast naruszenia mniejszej wagi mogą być podnoszone wyłącznie w zwykłych trybach odwoławczych przewidzianych w przepisach regulujących postępowanie administracyjne.

W skardze kasacyjnej strona podniosła, że rażącym naruszeniem prawa przy wydawaniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR miało być uchybienie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, a także - jak to ujął autor skargi kasacyjnej - "przepisów określonych w rozporządzeniu Rady WE oraz rozporządzeniu Komisji WE oraz naruszeniu art. 17 rozporządzenia Rady WE nr 73 o systemie identyfikacji działek rolnych oraz naruszenia przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z dnia 31 sierpnia 2007 r. załącznik 3 § 7.2 oraz 8.1 o trybie przeprowadzania kontroli na miejscu". W ocenie strony skarżącej, Sąd pierwszej instancji pominął zarzuty skargi wskazujące na wspomniane naruszenia, przez co naruszył art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, stwierdzić należy, że całkowicie nietrafne jest wskazywanie na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W przepisie tym zostały określone niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty nie zostały podniesione ani w skardze, ani w toku dalszego postępowania przed Sądem pierwszej instancji, a zatem nie odnosząc się do nich Sąd ten nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut wskazujący, że Sąd pierwszej instancji w omawianym zakresie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd mógłby naruszyć art. 134 § 1 p.p.s.a., jeśli nie dostrzegłby naruszenia prawa (nawet gdyby strona nie podniosła stosownego zarzutu w skardze), które nastąpiło w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego i które uzasadniałoby wyeliminowanie rozstrzygnięcia organu administracji z obrotu prawnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie taka sytuacja nie nastąpiła, bowiem wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności nie uprawniały Prezesa ARiMR do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z dnia [...] stycznia 2009 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotowa decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR dotyczyła przyznania płatności bezpośrednich, a zatem w tamtym postępowaniu nie miały zastosowania przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.). Natomiast przepisy k.p.a. miały zastosowanie w sprawie, chyba że inaczej stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (zob. art. 3 ust. 1 tej ustawy). Niezależnie od tego nie sposób przyjąć, że decyzja o przyznaniu skarżącej płatności bezpośrednich na 2008 r. w sposób rażący naruszyła wskazane reguły postępowania. Z uzasadnienia wspomnianej decyzji wynika, że przed jej wydaniem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił powierzchnię upraw kwalifikujących się do przyznania wnioskowanej płatności, a następnie zastosował właściwe w sprawie przepisy prawa materialnego, ustalając wysokość płatności. Takie działanie nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie zasady praworządności. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że organ ten nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jakim dysponował w dacie wydawania decyzji. Bezpodstawne jest również twierdzenie, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie uwzględnił żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu i żądania zapewnienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, skoro z akt sprawy nie wynika, by w postępowaniu przed tym organem strona takie żądania składała.

Pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej przepisy, które miały zostać rażąco naruszone podczas wydawania decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARIMR, zostały wskazane nieprofesjonalnie. Po raz kolejny podkreślić należy, że zadaniem autora skargi kasacyjnej jest precyzyjne określenie przepisów, które miały zostać naruszone. Za rzetelne wypełnienie tego obowiązku nie może zostać uznane wskazanie, że naruszone zostały "przepisy określone w rozporządzeniu Rady WE oraz rozporządzeniu Komisji WE" bez wyszczególnienia, o jakie przepisy chodzi. Autor skargi kasacyjnej zarzuca również naruszenie "art. 17 rozporządzenia Rady WE nr 73 o systemie identyfikacji działek rolnych". Na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny "odkodował", że autorowi tego środka odwoławczego chodziło o art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r., s. 16 ze zm.). Zauważyć jednak należy, że rozporządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., zaś analiza jego przepisów przejściowych i końcowych wskazuje, iż nie ma ono zastosowania do płatności bezpośrednich przyznawanych za rok 2008.

Podobnie krytycznie należy ocenić sposób sformułowania zarzutu naruszenia "przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa z 31 sierpnia 2007 r. załącznik 3 § 7.2 oraz 8.1 o trybie przeprowadzania kontroli na miejscu". Autorowi skargi kasacyjnej chodziło zapewne o przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 168, poz. 1181), tyle że akt ten nie zawiera załącznika nr 3, zaś wskazane w skardze kasacyjnej przepisy tego rozporządzenia, to jest § 7 ust. 2 (stanowiący, że raport jest sporządzany, w formie pisemnej, w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden otrzymuje podmiot kontrolowany, a drugi zatrzymują kontrolujący) oraz § 8 ust. 1 (zgodnie z którym, podmiot kontrolowany przekazuje jednostce kontrolującej podpisany raport w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania), nie stanowiły podstawy prawnej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR i nie zostały tym rozstrzygnięciem rażąco naruszone.

Całkowicie bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z redakcji tego przepisu wyraźnie wynika, że mógłby on mieć zastosowanie wyłącznie wówczas, gdyby przesłanki nieważności zachodziły w stosunku do decyzji będącej przedmiotem skargi. W niniejszym postępowaniu strona zaskarżyła decyzję Prezesa ARiMR z dnia [...] kwietnia 2012 r., a w skardze kasacyjnej nie zostały przedstawione jakiekolwiek argumenty, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanki nieważności w stosunku do tej decyzji.

W konsekwencji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę strony na decyzję Prezesa ARiMR, trafnie podzielając stanowisko tego organu, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] stycznia 2009 r. Zarzut naruszenia wspomnianego przepisu uznać zatem należy za nieusprawiedliwiony.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne i w konsekwencji, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ten środek odwoławczy jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

PG