Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2794/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 1 pkt. 1 i2, ust. 5 b
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: § 31 ust. 1 pkt. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 90 poz 1005
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy.
article: § 4, § 7, § 22
journal: Dz.U. 2004 nr 141 poz 1497
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) Sędzia del. WSA Iwona Kosińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 8 września 2015r na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1172/13 w sprawie ze skargi L. R. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od L. R. na rzecz Ministra Obrony Narodowej kwotę 340 (trzysta czterdzieści ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1172/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi L. R. na wskazaną w sentencji decyzję Ministra Obrony Narodowej - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jak również stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W jego uzasadnieniu podał, że Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. w zw. z pkt 1 ppkt 1 upoważnienia Ministra Obrony Narodowej nr 41/MON z dnia 5 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. MON Nr 17, poz. 256) – po rozpatrzeniu odwołania majora rezerwy L. R. od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. o przyznaniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku specjalnego za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w kwocie 243,00 zł - utrzymał w mocy tę decyzję. W jej uzasadnieniu Minister Obrony Narodowej wskazał, że żołnierz:

1. pełniąc zawodową służbę wojskową w Wojskowych Służbach Informacyjnych, otrzymywał dodatek dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej od dnia [...] grudnia 2002 r. do dnia [...] czerwca 2004 r.,

2. pełniąc zawodową służbę wojskową w Wojskowych Służbach Informacyjnych, w okresie od dnia [...] lipca 2004 r. do dnia [...] września 2006 r. oraz w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, otrzymywał dodatek specjalny za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub zabezpieczenia operacyjnego w Wojskowych Służbach Informacyjnych,

3. pełniąc zawodową służbę wojskową w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, w okresie od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] marca 2009 r. otrzymywał dodatek specjalny za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego,

4. pełniąc zawodową służbę wojskową w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, w okresie od [...] kwietnia 2009 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. oraz w okresie pozostawania po tym dniu w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji, otrzymywał dodatek specjalny za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego lub Służbie Wywiadu Wojskowego, ostatnio w kwocie 810,00 zł miesięcznie.

Organ podkreślił, iż istota sprawy sprowadza się do wyjaśnienia, czy okresy pobierania tych dodatków specjalnych dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, mogą podlegać zsumowaniu. W jego ocenie nie istnieje podstawa prawna, która uprawniałaby do połączenia okresów pobierania wymienionych dodatków specjalnych. Tymczasem zainteresowany otrzymywał dodatek specjalny z trzech różnych tytułów. Zsumowanie okresów otrzymywania tych dodatków wymagałoby istnienia konkretnego przepisu prawa, zezwalającego na takie działanie. Do stworzenia fikcji prawnej, zgodnie z którą zainteresowany otrzymałby dodatek za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego od dnia 1 grudnia 2002 r. do dnia 22 stycznia 2012 r., niezbędne jest istnienie normy prawnej, z której wprost wynikać będzie takie uprawnienie, a nie wystarcza wynik wykładni przepisu art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 80 ust. 5a i 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), prowadzący do przyjęcia, że okres otrzymywania dodatku specjalnego z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego podlega zsumowaniu dla potrzeb ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, z wcześniejszymi okresami pobierania dodatku specjalnego z innego tytułu. Organ podkreślił, że okoliczności otrzymywania przez zainteresowanego dodatku do uposażenia oraz analiza przepisów rozporządzenia i jego kolejnych zmian prowadzą do wniosku, że dla potrzeb ustalenia dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, mógł nastąpić zbieg uprawnień do otrzymania:

1. dodatku specjalnego za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub zabezpieczenia operacyjnego w Wojskowych Służbach Informacyjnych,

2. dodatku specjalnego za wykonywanie czynności operacyjno-rozpoznawczych lub analityczno-informacyjnych w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz

3. dodatku specjalnego za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego.

Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi L. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1456/12, uchylił ją oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W jego uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że w rozpoznawanej sprawie sporna jest kwestia sumowania okresów otrzymywania przez skarżącego dodatków w celu ustalenia wysokości dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej według zasad określonych w § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia. Wskazał, że jedynym kryterium pozwalającym na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien być okres otrzymywania takiego świadczenia. Zatem nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, zgodnie z którym okres otrzymywania przez skarżącego dodatku specjalnego za służbę w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego od [...] kwietnia 2009 r., w oparciu o § 18a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, nie podlega zsumowaniu dla potrzeb ustalenia prawa do dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej z wcześniejszymi okresami pobierania przez skarżącego dodatków specjalnych, w tym także z dodatkiem otrzymywanym na podstawie § 18 tego rozporządzenia. W ocenie Sądu, organ dopuścił się więc naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności art. 80 ust. 5a i 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z powołanymi przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Departamentu Kadr MON – uwzględniając pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. przyznał L. R. dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, w kwocie 729,00 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji oficer wniósł o zaliczenie do okresu pobierania dodatku specjalnego wcześniejszego okresu, tj. od dnia [...] lipca 2000 r. do [...] marca 2012 r., na podstawie decyzji Rektora Wojskowej Akademii Technicznej z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...]. Minister Obrony Narodowej, po jego rozpoznaniu, zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że na podstawie przepisu art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych żołnierze zawodowi mogą w trakcie pełnienia służby otrzymywać dodatek specjalny z kilku tytułów. Dodatki te podlegają odtworzeniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, co wynika z art. 80 ust. 5b wymienionej ustawy. Ze względu na to, że dodatek specjalny uregulowany w § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), a taki był przyznany we wspomnianej decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r., nie był dodatkiem przyznawanym za szczególne właściwości i warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, a był jedynie jednym z elementów uposażenia żołnierzy, nie jest to dodatek specjalny, o którym jest mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 wojskowej ustawy pragmatycznej. Organ nie posiada więc podstawy prawnej do przyznania oficerowi "niefunkcjonującego" dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wskazał, że organy tylko częściowo wykonały wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. II SA/Wa 1456/12, ponieważ zamiast zaliczyć mu okres pobierania spornego dodatku specjalnego, co dałoby świadczenie w kwocie 810 zł, przyznały jedynie 729 zł. Wyjaśnił, że od [...] lipca 2000 r. do [...] marca 2012 r. otrzymywał dodatek specjalny za szczególne właściwości i warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej - promieniowania elektromagnetycznego - poprzez pracę w technice i obserwacji służb specjalnych WSI, później SKW. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 80 ust 4 i 5a, 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z §§ 7, 18, 26, 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. oraz art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP. Nadto naruszenie art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie wykonał wytycznych tego Sądu zawartych w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1456/12. Mianowicie nie ustalił i nie wyjaśnił, jaki charakter miał dodatek przyznany skarżącemu decyzją Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., pobierany w okresie od dnia [...] lipca 2000 r. do [...] marca 2012 r. Co prawda organ wskazuje, że jest to dodatek funkcyjny przyznany na podstawie § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, określającego zasady przyznawania dodatku specjalnego w zależności od zajmowanego stanowiska służbowego, jednak skarżący stwierdza, że pobierał ten dodatek za szczególne właściwości i warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej - promieniowania elektromagnetycznego - poprzez pracę w technice i obserwacji służb specjalnych WSI, później SKW. Dodatkowo w aktach administracyjnych brak jest decyzji Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001r., na podstawie której Sąd mógłby ocenić twierdzenia zarówno organu, jak i skarżącego. Zbadanie charakteru powyższego dodatku jest w ocenie Sądu I instancji niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skoro bowiem jedynym kryterium pozwalającym na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien być okres otrzymywania takiego świadczenia, a powyższy dodatek, jak wskazuje skarżący otrzymywał od [...] lipca 2000 r. do [...] marca 2012 r., zatem miałby on znaczenie dla wysokości dodatku należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby, o ile mieściłby się on w kategorii dodatku specjalnego, o którym mowa w art. 80 ust 1 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Organ nie wyjaśniając tej kwestii i nie gromadząc w tym zakresie materiału dowodowego nie wykonał w całości wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1456/12, co skutkowało uchyleniem przez Sąd I instancji zarówno decyzji organu I, jak i II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 P.p.s.a.

W skardze kasacyjnej Minister Obrony Narodowej zaskarżył powyższe orzeczenie w całości, zarzucając mu:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.

a) art. 153 P.p.s.a., w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że działanie organu przejawiające się wydaniem decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w sprawie przyznania w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatku specjalnego za pełnienie służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego w kwocie 729,00 zł, stanowiło naruszenie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r. (sygn. akt II SA/Wa 1456/12),

b) art. 80 ust. 1 pkt 1 i ust. 5b ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 i 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że okres otrzymywania dodatku specjalnego przyznanego przed dniem 1 grudnia 2002 r., na podstawie § 31 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy podlega sumowaniu dla potrzeb ustalenia wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej z dodatkami, zgodnie z powołanym § 7 i § 8 tegoż rozporządzenia,

2. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez wadliwe wskazanie ustaleń faktycznych, polegające na uznaniu, że organ nie ustalił i nie wyjaśnił, jaki charakter miał dodatek przyznany skarżącemu decyzją Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., pobierany w okresie od dnia [...] lipca 2000 r. do [...] marca 2012 r., a tym samym skutkowało to wydaniem wadliwego wyroku, uwzględniającego skargę,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez ich zastosowanie i przyjęcie przez Sąd I Instancji, że organ w toku prowadzonego postępowania naruszył inne przepisy postępowania mające istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem decyzji wydanych w obu instancjach,

c) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie doszło do naruszenia przez organ wojskowy przepisów, a zatem skarga na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Departamentu Kadr MON winna zostać oddalona.

Na tych podstawach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji, ewentualnie, stosownie do postanowień art. 188 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie sposób zgodzić się z zarzutem, że organ nie wykonał wytycznych zawartych w wyroku uchylającym poprzednie decyzje. W tym orzeczeniu wyraźnie wskazano, iż decyzje te były wynikiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a nie błędów w ustaleniach faktycznych. Organ ustalił i wyjaśnił, jaki charakter miał dodatek przyznany skarżącemu decyzją Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2001 r., pobierany przez L. R. w okresie od dnia [...] lipca 2000 r. do dnia [...] marca 2012 r. Ponadto fakt otrzymywania tego dodatku był przedmiotem rozważań organów wojskowych od samego początku. Był również, co podkreślił autor skargi kasacyjnej, przedmiotem kontroli Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1456/12 (str. 6 uzasadnienia wyroku z dnia 28 listopada 2012 r.). Po drugie, na str. 2 i 3 uzasadnienia decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...], z dnia [...] maja 2012 r., została wyjaśniona ta kwestia. Nie sposób wymagać od organu gromadzenia w aktach administracyjnych (jak również w teczce akt personalnych) decyzji sprzed kilkunastu lat, które nie są przedmiotem kontroli Sądu zważywszy, że data początkowa otrzymywania podlegających "odtworzeniu" w ostatnim miesiącu pełnienia służby przez oficera rezerwy dodatków nie budziła poprzednio zastrzeżeń Sądu - była bezsporna. Dodatek, który otrzymywał oficer rezerwy przed dniem 1 grudnia 2002 r. (zgodnie z § 31 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy) otrzymywali wszyscy żołnierze, również pełniący służbę w WSI za sam fakt pozostawania w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej i był on składnikiem uposażenia, takim jak uposażenie zasadnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r. wyraźnie wskazał, że jedyne kryterium pozwalające na zróżnicowanie wysokości dodatku specjalnego należnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby powinien stanowić okres otrzymywania takiego świadczenia. Dodatek otrzymywany przez mjr rez. L. R. przed dniem 1 grudnia 2002 r. i po tej dacie nie jest takim (samym) świadczeniem - ich desygnaty są różne. Przedmiotem sumowania były okresy pełnienia przez mjr. rez. L. R. zawodowej służby wojskowej liczone od dnia 1 grudnia 2002 r., gdy rozpoczął on pobieranie dodatku dla żołnierzy Wojskowych Służb Informacyjnych i Żandarmerii Wojskowej. W związku z tym nie odpowiadają prawdzie jego twierdzenia, że dodatek specjalny (podlegający "odtworzeniu"), jaki otrzymywał od dnia [...] lipca 2000 r., w dniu 1 grudnia 2002 r. został zastąpiony dodatkiem specjalnym wypłacanym żołnierzom pracującym operacyjnie w Wojskowych Służbach Informacyjnych, a następnie kolejno w SKW, pobierał aż do dnia [...] marca 2012 r. Zatem zsumowano zgodnie z prawem okresy pełnienia przezeń zawodowej służby wojskowej liczone od dnia 1 grudnia 2002 r. Przyjęcie więc niezgodności z prawem kontrolowanych decyzji było wynikiem błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, a nie błędów w ustaleniach faktycznych (str. 11 ww. wyroku z dnia 28 listopada 2012 r.). Z tych powodów, w ocenie skarżącego kasacyjnie, zaskarżony wyrok nie powinien się ostać.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania L. R. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, nie zgadzając się z podniesionymi w skardze kasacyjnej argumentami.

Swe stanowisko obszernie umotywował.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania – choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji wadliwie dokonaną kontrolę zaskarżonej decyzji wskutek błędnego przekonania, że organ nie ustalił i nie wyjaśnił charakteru dodatku przyznanego L. R. decyzją Komendanta Wojskowej Akademii Technicznej z dnia [...] kwietnia 2001 r., co doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i niezastosowania art. 151 tej ustawy. Zarzut ten jest słuszny albowiem istotnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, jaki charakter ma ów dodatek i dochodząc do przekonania, iż nie odpowiada on obecnemu dodatkowi specjalnemu (nie był też dodatkiem za szczególne właściwości i warunki pełnienia służby) nie przyjął możliwości uwzględnienia faktu jego pobierania dla potrzeb wyliczenia dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Zatem rzeczą Sądu meriti była ocena tej konkluzji w świetle zebranego materiału dowodowego oraz właściwych przepisów prawa materialnego. Tymczasem Sąd ten uchylił się od tego obowiązku, powołując się na niewykonanie przez organ wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28 listopada 2012 r., nadto na niedostatki w zakresie rozważań i dowodów (brak w aktach decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r.). Trzeba więc podkreślić, że przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. przewiduje obowiązek wojewódzkich sądów administracyjnych orzekania poza granicami skarg i wniosków, a więc i z urzędu, zaś przepis art.106 § 3 tej ustawy stwarza możliwość przeprowadzania dowodów z dokumentów. Takim dowodem jest więc też wspomniana decyzja. W postępowaniu kasacyjnym doszło do jej dołączenia do akt i przeprowadzenia zeń dowodu. Potwierdza ona rację organu co do charakteru dodatku przyznanego nią skarżącemu, lecz o tym niżej. Bo pozostając przy zarzutach procesowych, godzi się podzielić pogląd organu, że z tego powodu, jak również z uwagi na brak przekonującego wywodu co do niewykonania wytycznych zawartych w wyroku z dnia 18 listopada 2012 r., trafnym okazał się zarzut uchybienia przez Sąd I instancji przepisowi art. 153 P.p.s.a. W wyroku tym Sąd Wojewódzki za bezsporne uznał okresy pobierania dodatków specjalnych od 1 grudnia 2002 r. i wyraźnie nie opowiedział się za koniecznością uwzględnienia innych dodatków – wcześniej pobieranych. Uczynił to mimo powołania w skardze decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r. Co więcej, nie przeprowadził dowodu z tej decyzji, mimo jej zaoferowania przez skarżącego. Polecił tylko zsumować okresy pobierania dodatków, negując odmienny wywód organu. Trzeba też zważyć, iż związanie wykładnią dokonaną przez ten Sąd obejmuje kwestie prawne, a nie ustalenia faktyczne. Tak więc co do zaliczenia dodatku przyznanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. organ nie był związany poglądem Sądu, w konsekwencji czego miał możliwość jego nieuwzględnienia w spornym świadczeniu. Dlatego rzeczą Sądu obecnie orzekającego była ocena legalności zajętego przezeń stanowiska. Te uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, przeto zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. Gwoli wyczerpania zarzutów procesowych godzi się odeprzeć wytyk uchybienia przepisowi art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż poza tymi wadliwościami, które nie wynikają z naruszenia normy w nim zawartej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada prawu. Zawiera bowiem wszystkie elementy pozwalające na dokonanie kontroli instancyjnej.

Nie do odparcia okazały się również zarzuty uchybienia przepisom prawa materialnego. Ogólne reguły nakazują przedmiotowe żądanie co do zasady rozpoznać na gruncie obecnie obowiązujących przepisów. Po myśli art. 80 ust. 5b ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych otrzymywanie dodatków, o których mowa w art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, skutkuje przyznaniem tych dodatków w ostatnim miesiącu pełnienia służby, w wysokości uzależnionej od okresu ich otrzymywania. Co prawda obecnie przepis ten już nie funkcjonuje w obrocie prawnym, lecz po myśli art. 4 ustawy z dnia 11 października 2013 r. nowelizującej tę ustawę (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355), dotychczasowe przepisy mają zastosowanie do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie (5 grudnia 2013 r.). Szczegółowe zasady przyznawania tego świadczenia regulują przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r., zwłaszcza jego § 7. Zatem tylko wówczas gdyby dodatek przyznany opisaną wyżej decyzją Komendanta WAT z dnia [...] kwietnia 2001 r. odpowiadał dodatkom: specjalnemu (art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy pragmatycznej) albo służbowemu (art. 80 ust. 1 pkt 2 tej ustawy), mógłby zostać uwzględniony w spornym świadczeniu. Stanowisko organu w tym zakresie, dowodzące odmienności tych dodatków i dodatku przyznanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r. jest prawidłowe. Co prawda decyzja z dnia [...] kwietnia 2001 r. wskazuje w podstawie prawnej m.in. przepis § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia MON z dnia 10 października 2000 r., który uprawniał do dodatku "specjalnego" z tytułu zajmowanego określonego stanowiska służbowego (dowódczego), lecz jest bezsporne, że żadnego wymienionego w tym przepisie L. R. nie zajmował. Zatem nie może on stanowić odpowiednika obecnego dodatku służbowego, który związany jest z pełnieniem służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych. Wbrew twierdzeniu L. R. ów dodatek nie może być równoważny obecnemu dodatkowi specjalnemu (mimo że został tak nazwany w decyzji z dnia [...] kwietnia 2001 r.), bo jest on przyznawany za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby. Takie nie zostały określone w tej decyzji, w której podano, iż żołnierz służy na stanowisku starszego technika w wydziale [...] WAT. Jak wynika z jego akt osobowych w okresie od [...] sierpnia 1996 r. do [...] listopada 2002, pełniąc służbę w tej jednostce zajmował stanowiska techniczne, a ostatni wpis w książce badań w związku ze służbą w zasięgu mikrofal datowany jest na 1996 rok. W omawianej decyzji określono wysokość dodatku na 27% uposażenia zasadniczego, która to wielkość jest właściwa dla dodatku z punktu 7 § 31 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r. Zatem należało przyjąć taką podstawę prawną decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. za prawidłową, a dostrzeżony błąd za oczywistą omyłkę. Tego rodzaju dodatek był przyznawany "innemu" żołnierzowi (niewymienionemu w poprzedzających kategoriach, do których zresztą L. R. nie mógł się zaliczać). W konsekwencji czego uznać należało za trafny pogląd organu, wedle którego ten dodatek był przyznawany każdemu żołnierzowi i stanowił element uposażenia każdego żołnierza bez względu na jakiekolwiek inne okoliczności. Nie jest to konkluzja unikatowa, gdyż z urzędu wiadomym jest, że uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z różnych elementów, są oni uprawnieni do szeregu dodatków i świadczeń, które nadto w przestrzeni czasowej ulegają częstym modyfikacjom. Nazwanie go dodatkiem specjalnym nie zmienia tej konstatacji, bo decydujące w tym zakresie są treść i podstawa dodatku wynikające z decyzji, a nie jego nazwa. Toteż nie odpowiada on obecnemu dodatkowi specjalnemu wynikającemu z brzmienia § 4 rozporządzenia MON z dnia 8 czerwca 2004 r., jak i dodatkowi służbowemu sprecyzowanemu w jego § 22. Nie ma przeto podstaw do uwzględnienia go w obliczeniach dodatku opartego o przepis § 7 tegoż rozporządzenia i art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o służbie żołnierzy zawodowych.

Z uwagi na dostateczne wyjaśnienie istoty sprawy, bo charakter spornego dodatku wynika z prawa materialnego, zaś braki w ustaleniach faktycznych zostały uzupełnione w postępowaniu kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny władny był uchylając zaskarżony wyrok rozpoznać skargę. Z wyłożonych powodów okazała się ona nieuzasadniona, a zapadłe w sprawie decyzje legalne. Zatem z mocy art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.

Co mając na uwadze, na zasadzie art. 188 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1. niniejszego wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania oparte jest o przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a. Na koszty te składają się: wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł i 240 zł wynagrodzenia pełnomocnika organu (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).