Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 389/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 marca 2010r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno – technicznej zameldowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle z dnia [...] znak [...], anulującą czynność materialno – techniczną rejestracji zameldowania K. K. na pobyt stały w K. przy ul. [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało na wniosek J. K., która pismem z dnia 4 czerwca 2009r. wniosła o wymeldowanie męża K. K. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, uzasadniając wniosek tym, iż mąż nigdy nie przebywał w miejscu zameldowania, cały okres małżeństwa spędził w zakładach karnych, również tam doszło do zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy małżonkami. Do przedmiotowego wniosku załączony został również odpis umowy najmu lokalu socjalnego z dnia [...] zawarty pomiędzy wnioskodawczynią a Miejskim Zarządem Budynków Komunalnych.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przez Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), wydana została decyzja z dnia [...] znak [...] w przedmiocie cofnięcia czynności materialno – technicznej zameldowania na pobyt stały K. K. w K. przy ulicy [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dla zameldowania osoby na pobyt stały w lokalu niezbędne jest zamieszkiwanie tej osoby w określonej miejscowości, pod wskazanym adresem z zamiarem stałego zamieszkiwania. Z zebranego materiału dowodowego wynika natomiast, że do zamieszkania przez K. K. w przedmiotowym lokalu nigdy nie doszło, w następstwie czego brak było podstaw do jego zameldowania na pobyt stały. Z powodu niezamieszkiwania osoby zameldowanej w opisanym lokalu w dniu dokonania czynności meldunkowej organ pierwszej instancji stwierdził, iż zawarte w zgłoszeniu meldunkowym dane, na podstawie, których nastąpiło zameldowanie nie potwierdzały rzeczywistego stanu faktycznego, w związku, z czym zachodzi konieczność cofnięcia czynności zameldowania K. K. na pobyt stały.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treść art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zgodnie, z którym jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, Prezydent Miasta Kędzierzyn – Koźle uznał, że zachodzi konieczność cofnięcia czynności materialno – technicznej rejestracji zameldowania K. K.

K. K. nie zgodził się z tym rozstrzygnięciem i pismem z dnia 10 sierpnia 2009r. wniósł odwołanie do Wojewody Opolskiego. W uzasadnieniu wskazał, iż wszelkich formalności przy dokonywaniu zameldowaniu dokonywała jego żona, w związku, z czym nie może on ponosić negatywnych konsekwencji w postaci wymeldowania z pobytu stałego w K. przy ul. [...]. Odwołujący potwierdził, iż zgłoszone przez małżonkę dane w oświadczeniu meldunkowym były nieprawdziwe, w chwili bowiem zgłoszenia przebywał on w Areszcie Śledczym w K., jak również z uwagi na odbywanie przez niego kary w zakładach karnych, w okresie jego zameldowania, nigdy nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Poza tym podniósł, iż decyzja Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle wydana została bezprawnie, bowiem w wyniku wydania tej decyzji został pozbawiony stałego zameldowania, a także "pozostawiony na bruku", co w jego ocenie sprzeczne jest z ustawą oraz prawem lokalowym. W konsekwencji domagał się więc przyznania mu przez organ lokalu zastępczego. Podkreślił także, iż zaskarżona decyzja nie mogła zostać wydana wobec odbywania przez niego kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. W piśmie z dnia 11 sierpnia 2009r. K. K. kolejny raz powtórzył twierdzenia podniesione w odwołaniu z dnia 10 sierpnia 2009r. i wyjaśnił, iż pomiędzy nim a byłą żoną został orzeczony rozwód, jednakże fakt ten w jego ocenie nie może mieć i nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzyganej sprawy.

Wojewoda Opolski omówioną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle z [...], anulującą czynność materialno – techniczną rejestracji zameldowania K. K. na pobyt stały pod wskazanym adresem. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, podzielając ustalenia faktyczne sprawy poczynione przez organ I instancji. Wskazał, iż podstawą materialno – prawną rozstrzygnięcia w sprawie były przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wyjaśnił, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie w świetle powołanej wyżej ustawy jest czynnością materialno – techniczną polegającą na rejestracji stanu faktycznego. Nadmienił, iż na prawną konstrukcję miejsca zamieszkania składają się dwa elementy, a mianowicie: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar stałego pobytu, przy czym oba te elementy muszą występować łącznie. Sam jednak zamiar pobytu stałego pod oznaczonym adresem, jak zauważył organ odwoławczy, nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu tam osoby, ale musi on być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich życiowych i majątkowych interesów (por. wyrok NSA z 19.03.1981r., SA 314/81, ONSA 1981/1/24; wyrok NSA z 6.02.2002r., SA/Sz 11278/00, niepubl. wyrok NSA z 7.10.1998r., S.A./RZ 308/96, niepubl.). Zdaniem organu odwoławczego, aby przyjąć, że miejsce pobytu stałego danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych utrzymuje chociażby okazjonalnie kontakt z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (wyrok WSA w W-wie z 22. 09.2005r. sygn. akt V S.A./W 600/05, LEX nr 192912). Powołując się na treści art. 9 ust. 2 a i art. 29 ust. 1cyt. ustawy Wojewoda zauważył, że właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest obowiązany potwierdzić na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące. Przedstawienie potwierdzenia przez osobę, która zgłasza organowi swój pobyt stały lub pobyt czasowy trwający ponad trzy miesiące w danym lokalu ma na celu przyśpieszenie procedury meldunkowej, gdyż w takiej sytuacji organ administracji dokonuje niezwłocznie czynności materialno – technicznej zameldowania. Na podstawie zgłoszenia, obejmującego wymagane dane, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany dokonać zameldowania, to jest czynności materialno – technicznej polegającej na rejestracji zgłaszanych danych. Jeżeli jednak dane zawarte w zgłoszeniu, na podstawie których zostało dokonane zameldowanie, budzą wątpliwości, to rozstrzygnięcie powinno nastąpić w drodze decyzji (art. 47 ust. 2). Wojewoda wskazał, iż w rozpatrywanej przez niego sprawie sytuacja taka zaistniała. W złożonym w Urzędzie Miasta Kędzierzyn – Koźle wniosku z dnia 24 lipca 2007r. J. K. niezgodnie bowiem ze stanem faktycznym potwierdziła, iż K. K. w dniu dokonania rejestracji zameldowania przebywał w lokalu przy ulicy [...] w K. Wiarygodność danych zawartych w zgłoszeniu meldunkowym, jak zaznaczył organ odwoławczy, K. K. potwierdził, przebywając w Areszcie Śledczym w K., czego dowodem było potwierdzenie w dniu 28 maja 2007r. własnoręczności jego podpisu przez wychowawcę tego Aresztu Śledczego. Wobec złożonego w dniu 3 sierpnia 2009r. przez J. K. oświadczenia o tym, iż K. K. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu przy ulicy [...] w K., a także nie kwestionowania tego faktu przez samego odwołującego, organ pierwszej instancji, w ocenie Wojewody, zobowiązany był do anulowania czynności materialno – technicznej zameldowania K. K. w drodze decyzji. W konsekwencji organ pierwszej instancji zasadnie orzekł o cofnięciu czynności materialno – technicznej zameldowania K. K. na pobyt stały.

W piśmie z dnia 22 września 2009r. nazwanym przez K. K. odwołaniem skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem Wojewody Opolskiego. W uzasadnieniu wskazał, iż wydane przez Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle rozstrzygnięcie jest dla niego całkowicie niezrozumiałe. W szczególności podkreślił, iż podane przyczyny cofnięcia wymeldowania z tego powodu, iż nie przebywa na co dzień w przedmiotowym lokalu nie stanowią dla niego żadnego argumentu, albowiem przed jego aresztowaniem stale, łącznie przez 20 lat zamieszkiwał i pracował w rejonie [...] i [...]. Nadto wskazał, że nie można wymeldować osoby podczas odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Zdaniem skarżącego przesłanka wymeldowania osoby z miejsca stałego pobytu może zachodzić jedynie w przypadku znęcania się nad rodziną, orzeczoną wyrokiem sądowym. Nadto z uwagi, iż pozbawiony został stałego miejsca zamieszkania przysługuje mu lokal zastępczy. Wobec wezwania przez organ odwoławczy o sprecyzowanie, czy pismo z dnia 22 września 2009r. skierowane do Wojewody Opolskiego należy traktować jako skargę na decyzję Wojewody Opolskiego, skarżący pismem z dnia 6 października 2009r. zaadresowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazał, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle, jak i Wojewody Opolskiego. Zdaniem skarżącego, mimo iż przebywa w areszcie śledczym został on przez organ bezprawnie wymeldowany i "pozostawiony na bruku". W ocenie skarżącego organ uprawniony byłby do podjęcia decyzji o wymeldowaniu w przypadku nie przebywania przez osobę w stałym miejscu zameldowania przez okres trzech miesięcy, sytuacja ta jednak jest zgoła inna w przypadku, gdy wobec takiej osoby orzeczona zostanie kara pozbawienia wolności i przebywa on w areszcie śledczym. Zdaniem skarżącego, podczas odbywania kary nie można podjąć decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Nadto skarżący wskazał, iż wobec wydania zaskarżonej decyzji pozbawiającej go stałego miejsca zamieszkania, przysługuje mu lokal zastępczy.

Odpowiadając na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. Zakres kontroli wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest omówiona na wstępie decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. – zwaną dalej ustawą), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna – Koźle z dnia [...] anulującą czynność materialno – techniczną rejestracji zameldowania K. K. na pobyt stały w K. przy ul. [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy powołanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a formalnoprawną – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na wstępie omawianej sprawy odnotować należy, iż obowiązek meldunkowy określony przepisami powołanej wyżej ustawy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ta polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych oraz ochronie praw osób trzecich. Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 listopada 2007r. sygn. akt II SA/Ol 645/07, niepublikowany).

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy stwierdzić, że odpowiada ona prawu. Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził wad czy uchybień w prowadzonym postępowaniu, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z akt administracyjnych w kontrolowanej sprawie przeprowadzono wnikliwe postępowanie administracyjne, które wykazało, że K. K. nigdy nie zamieszkiwał w lokalu położonym przy ul. [...] w K. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż zarówno w dacie dokonania przez J. K. zgłoszenia meldunkowego tj. w dniu 24 lipca 2007r. oraz w okresie całego zameldowania, K. K. nie przebywał w przedmiotowym lokalu, gdyż w tym czasie odbywał karę pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym w K., tam też doszło do zawarcia związku małżeńskiego z J. K. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego ustalono także, iż przy dokonywaniu zgłoszenia rejestracyjnego J. K. poświadczyła nieprawdę. Jak wynika z oświadczenia złożonego przez J. K. przed organem w dniu 3 sierpnia 2009r. K. K. w dacie dokonania zameldowania nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu. Sam skarżący wielokrotnie potwierdzał także, iż J. K. w zgłoszeniu meldunkowym poświadczyła nieprawdę, gdyż nigdy nie zamieszkiwał we wskazanym lokalu bowiem odbywał karę pozbawienia wolności i przebywał w areszcie śledczym.

Ponownie dostrzec trzeba, iż przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie zbadanie, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem proceduralnym, jak też materialnym.

Przyjdzie zauważyć, że czynność materialno – techniczna jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. W rozpoznawanej sprawie czynnością taką była czynność zameldowania polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno – technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno – technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno – techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy. W tym miejscu należy również stwierdzić, iż czynność materialno – techniczna jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności ani prawomocności (por. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2001r. sygn. akt II SA/Gd 523/2000, niepublikowany), co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006r. sygn. II OSK 883/2005, niepublikowany). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno – technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ujawniły się już po dokonanej czynności materialno – technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (wyrok NSA w Lublinie z dnia 9 lutego 1993r. sygn. SA/Lu 1187/92, ST 1993/11/68; glosa aprobująca W. Taras. ST 1993/11/68). Zasadnie organ ewidencyjny stwierdził, iż taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie pismem z dnia 4 czerwca 2009r. J. K. wystąpiła o wymeldowanie K. K. z jej mieszkania, lecz w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego wyszły na jaw nowe okoliczności związane z zameldowaniem skarżącego w tym lokalu, które wcześniej uszły uwadze organowi meldunkowemu, a które skutkowały koniecznością podjęcia przez organ stosownego działania w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, doszło do zameldowania skarżącego we wskazanym lokalu z naruszeniem przepisów prawa. Poza sporem pozostaje bowiem okoliczność, iż do wadliwego zameldowania doszło poprzez podanie przez J. K. w formularzu meldunkowym nieprawdziwych danych dotyczących zamieszkiwania w dacie zameldowania K. K. w lokalu przy ul [...] w K. Okoliczności tej nie zaprzeczał K. K., który jednoznacznie stwierdził, iż zarówno w dacie jego zameldowania jak i w całym okresie zameldowania na pobyt stały przebywał zakładzie karnym, gdzie odbywał karę pozbawienia wolności. Jak słusznie zauważył również organ odwoławczy, wiarygodność danych zawartych w formularzu meldunkowym K. K. stwierdził, przebywając w Areszcie Śledczym w K., czego dowodem było potwierdzenie autentyczności jego podpisu przez wychowawcę w tym areszcie śledczym w dniu 28 maja 2007r.

Według art. 5 ust. 1 ustawy osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego, w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego - ust. 2. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania - art. 6 ust. 1 ustawy. Stosownie zaś do art. 10 ust. 1 tej ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby licząc od dnia przybycia. Natomiast zgodnie z art. 29 ww. ustawy, fakt pobytu osoby w lokalu potwierdza właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym podpisując formularz meldunkowy. Reasumując osoba ubiegająca się o zameldowanie na pobyt stały winna spełniać łącznie dwie przesłanki, a mianowicie:

- aktualnie zamieszkiwać pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu oraz - przedstawić aktualne potwierdzenie faktu pobytu przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu.

W rozpoznawanej sprawie wprawdzie osoba uprawniona – J. K., główna najemczyni lokalu mieszkalnego, w złożonym w Urzędzie Miasta Kędzierzyn – Koźle wniosku z dnia 24 lipca 2007r. - w dacie zameldowania - potwierdziła fakt pobytu w nim skarżącego, co jak ustalono obecnie nie odpowiadało prawdzie, lecz nie został spełniony pierwszy z niezbędnych warunków do zameldowania tj. przebywanie skarżącego w dacie zameldowania w lokalu, w którym został zameldowany z zamiarem stałego pobytu, gdyż zarówno w dacie zameldowania, jak i przez cały okres trwania wadliwego zameldowania odbywał on karę pozbawienia wolności. Brak pobytu skarżącego w lokalu, w którym został zameldowany wbrew dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy stanowi o tym, iż dokonana w dniu 24 lipca 2007r. czynność zameldowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zameldowanie skarżącego pomimo niespełnienia wymagań określonych w art. 10 ust. 1 tej ustawy czyni czynność zameldowania wadliwą od samego początku (ex tunc) - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2003r. sygn. V SA 1575/2002, niepublikowany. W sprawie o uchylenie czynności materialno – technicznej zameldowania znaczenie bowiem ma wyłącznie okoliczność, czy dana osoba, która została zameldowana w lokalu, w dniu zameldowania w istocie w nim zamieszkiwała. Jeśli nie, dokonana czynność zameldowania jest wadliwa i podlega uchyleniu - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008r., sygn. akt. IV S.A./Wa 827/08.

Reasumując skonstatować należy, iż skoro K. K. nie zamieszkiwał w miejscu stałego zameldowania w dacie dokonywania czynności meldunkowej, to czynność ta nie odpowiadała prawu i jako taka winna zostać uchylona. Organy obu instancji prawidłowo zatem zinterpretowały i zastosowały obowiązujące przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów proceduralnych oraz materialnych. Wskazać należy, iż organ przeprowadził postępowanie zgodnie z postanowieniami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., które przesądzają, że winien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w tym celu winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a wyniki tego postępowania powinny znajdować pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Nie doszło także do naruszenia art. 47 ust. 2 powołanej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż podczas odbywania kary pozbawienia wolności organ meldunkowy nie mógł podjąć decyzji o jego wymeldowaniu z pobytu stałego wskazać należy, iż wydana w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzja Prezydenta Miasta Kędzierzyn – Koźle była decyzją rozstrzygającą o cofnięciu czynności materialno – technicznej rejestracji zameldowania K. K. na pobyt stały, a nie decyzją o jego wymeldowaniu. Wobec powyższego postawiony zarzut skarżącego pozostaje całkowicie chybiony. Analizując pozostałe argumenty przytoczone w skardze Sąd uznał, iż nie mogą one wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji. Kwestia braku przyznania skarżącemu lokalu zastępczego nie jest sprawą administracyjną lecz mającą charakter sprawy cywilnej regulowanej przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i należy do kompetencji sądu powszechnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.