Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1264/00
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 2001-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 20 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Teza: Opłaty za obsługę gwarancyjną, za usługi udzielone kupującemu przez sprzedawcę w ramach gwarancji, za czysto techniczną pomoc lub za konsultacje udzielone przez inżynierów, adwokatów lub księgowych nie stanowią należności licencyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.

TEZY

Opłaty za obsługę gwarancyjną, za usługi udzielone kupującemu przez sprzedawcę w ramach gwarancji, za czysto techniczną pomoc lub za konsultacje udzielone przez inżynierów, adwokatów lub księgowych nie stanowią należności licencyjnych, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "S.-P." spółka z o.o. w J. na decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 7 kwietnia 2000 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego w "S.-P." Spółka z oo. z siedzibą w J. w zakresie prawidłowości obliczania, pobierania i wpłacania przez Spółkę, jako płatnika, zryczałtowanego podatku dochodowego od należności wypłaconej w dniu 30.07.1996 r. zagranicznej osobie prawnej tj. S.-BE KFT - Węgry udokumentowanego protokołem badania dokumentów i ewidencji z dnia 16.11.1999 r., Inspektor Kontroli Skarbowej Teresa Kosiarek w Urzędzie Kontroli Skarbowej w P. wydał w dniu 23 grudnia 1999 r. decyzję (...) określającą na podstawie art. 4 ust. 2, art. 24 ust. 2 pkt 1 i art. 31 ustawy o kontroli skarbowej, art. 30 par. 1, art. 47 par. 4, art. 51 par. 1 i par. 3, art. 53 par. 1 i par. 4, art. 56, art. 207 Ordynacji podatkowej, art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i art. 12 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 24 ust. 2 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i majątku podpisanej w Budapeszcie dnia 23 września 1992 r. /Dz.U. 1995 nr 125 poz. 602/ zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób prawnych za miesiąc lipiec 1996 r. w wysokości 149.180 zł, zaległość podatkową z tytułu nie pobranego przez Spółkę, jako płatnika, zryczałtowanego podatku dochodowego od należności wypłaconej w dniu 30.07.1996 r. zagranicznej osobie prawnej w wysokości 149.180 zł oraz odsetki za zwłokę od powyższej zaległości w wysokości 232.418,80 zł /obliczone od dnia 8.08.1996 r. do dnia wydania decyzji/.

W decyzji tej, organ kontroli skarbowej stwierdził, że strona, jako płatnik nie obliczyła, nie pobrała i nie wpłaciła na rachunek właściwego Urzędu Skarbowego zryczałtowanego podatku dochodowego od należności wypłaconej w dniu 30.07.1996 r. zagranicznej osobie prawnej, tj. S.-BE - Węgry, a tym samym nie wywiązała się z ciążącego na niej jako płatniku obowiązku podatkowego z tytułu powyższego podatku.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu 3.01.1996 r. pomiędzy S. - Polska Spółka z o.o. jako zleceniodawcą a S. - Budapest jako zleceniobiorcą zawarta została umowa zlecenia, mocą której zleceniobiorca zobowiązał się być do dyspozycji telefonicznej lub za pośrednictwem telefaksu lub w inny, wymagający osobistego współudziału sposób, wykonując doradztwo produkcyjne, techniczne i specjalistyczne, konieczne do opracowania systemu produkcji, magazynowania oraz sprzedaży /pkt 2 umowy/. Ponadto w tej umowie postanowiono m.in. że:

- doświadczenia zleceniobiorcy mógł służyć zasadniczym wsparciem przy opracowaniu nowych systemów tj. systemu produkcji, magazynowania oraz sprzedaży, która rozbudowa trwa w firmie zleceniodawcy,

- zleceniobiorca przyjmie zlecenie zleceniodawca w ramach doradztwa technicznego i wykonania zadań mających na celu podniesienie gospodarczego uznania zleceniodawcy i zgodnie ze swoją najlepszą wiedzą wywiąże się ze zlecenia,

- zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie w kwocie 550.000 USD za pełne świadczenie doradztwa technicznego po przedłożeniu właściwego rachunku,

- uwzględniając doświadczenie zleceniobiorcy w działaniu uprzednio opracowanych systemów, będzie on prowadził dalsze doradztwo w przypadku konieczności poprawy systemów w ramach przelanego już wynagrodzenia za pracę,

- zleceniobiorca opłaca podatek dochodowy od osób prawnych. Zgodnie z powyższą umową, firma węgierska w dniu 22.05.1996 r. wystawiła na rzecz kontrolowanej spółki rachunek nr 645032 na kwotę 550.000 USD określający wyraźnie należność za konsultacje, doradztwo inżynieryjne dotyczące produktów i produkcji zgodnie z umową.

Zapłata na rzecz osoby zagranicznej zgodnie z asygnatą uniwersalną sprzedaży walut Banku Śląskiego z dnia 25.07.1996 r. oraz wyciągiem bankowym z dnia 30.07.1996 r. nastąpiła w kwocie 1.491.800 zł. Organ odwoławczy podkreślił, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 12 ust. 2 wyżej wskazanej konwencji, który stanowi iż należności licencyjne powstałe w Polsce i wypłacone na rzecz osoby mającej siedzibę na Węgrzech mogą być opodatkowane w Polsce, zgodnie z prawem polskim, lecz gdy odbiorca tych należności jest ich właścicielem ustalony w ten sposób podatek nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych.

Zaś określenie "należności licencyjne" oznacza m. in. należności za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej i naukowej /art. 12 ust. 3 konwencji/.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie: prawa materialnego, a w szczególności art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w związku z art. 12 ust. 1, 2, 3 oraz art. 24 ust. 1 Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i majątku poprzez ustalenie, że Spółka nie dopełniła płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie należności w stosunku do S. - Budapest powstałych w 1996 r. oraz przepisów art. 122, art. 187 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy i wniosła o uchylenie.

Izba Skarbowa w P. decyzją z dnia 7 kwietnia 2000 r., (...) na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymała w mocy decyzję organu kontroli skarbowej.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej /know-how/ ustala się podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium RP przez podatników nie mających na terytorium RP siedziby lub zarządu w wysokości 20 procent przychodu, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zawarta z krajem będącym siedziba podatnika stanowi inaczej /w niniejszej sprawie Konwencja przewiduje 10 procent/.

Zdaniem Izby Skarbowej należności w kwocie 1.491.800 zł przekazane zostały firmie węgierskiej za uzyskane od tej firmy informacje związane ze zdobytym przez tę firmę doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej /know-how/.

Na tę decyzję skargę złożyła "S. - Polska" Spółka z o.o. z siedzibą w J. zarzucając jej naruszenie przepisów art. 3 ust. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, w związku z art. 12 ust. 1, 2, 3 oraz art. 24 ust. 1 Konwencji zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i majątku podpisanej w B. dnia 23 września 1992 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji (...).

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniósł o jej oddalenie (...).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 21 ustawy z dnia 1 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 68 poz. 368 ze zm./ Sąd w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji wyłącznie pod względem ich zgodności z prawem. Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest w zasadnie bezsporny. W dniu 3.01.1996 r. skarżąca spółka z o.o. "S.-P.", jako zleceniodawca zawarła z firmą S.-BE KFT jako zleceniobiorcą, umowę zlecenia. Stosownie do postanowień pkt 2 tej umowy, zleceniodawca zlecił zleceniobiorcy, aby w razie konieczności natychmiast i w krótkim terminie był do dyspozycji telefonicznej lub za pośrednictwem telefaksy lub w inny, wymagający osobistego współudziału sposób, wykonując doradztwo produkcyjne, techniczne i specjalistyczne konieczne do opracowania systemu produkcji, magazynowania oraz sprzedaży. Ponadto, w tej umowie zlecenia postanowiono m.in., że:

- sięgające kilku dziesięcioleci doświadczenie zleceniobiorcy może służyć zasadniczym wsparciem przy opracowaniu nowych systemów /pkt 1/,

- zleceniobiorca oświadcza, że przyjmuje zlecenie w ramach doradztwa technicznego i wykonania zadań mających na celu podniesienie gospodarczego uznania zleceniodawcy oraz, że zleceniobiorca zgodnie ze swoja najlepszą wiedza wywiąże się ze zlecenia /pkt 3/,

- za pełne świadczenia doradztwa technicznego przysługuje zleceniobiorcy wynagrodzenie w wysokości 550.000 USD /pkt 5/,

- w ramach wynagrodzenia za pracę, zleceniobiorca, uwzględniając doświadczenia w działaniu uprzednio opracowanych systemów, będzie prowadził dalsze doradztwo w przypadku konieczności poprawy systemów, zleceniobiorcy nie przysługuje za to żadne wynagrodzenie /pkt 6/,

- zleceniobiorca opłaca podatek dochodowy od osób prawnych /podatek od zysku/ - pkt 7 umowy.

Zgodnie z postanowieniami pkt 5 powyższej umowy, węgierska firma S.-BE KFT wystawiła w dniu 22.05.1996 r. rachunek nr 645032 na kwotę 550.000 USD za "doradztwo inżynieryjne dot. produktów i produkcji zgodnie z umową". Kwota powyższa, po przeliczeniu na złote polskie, tj. kwota 1.489.125 zł /550.000 USD x 2,7075 zł/ została zaksięgowana w ciężar kosztów działalności Spółki 1996 roku pod data 31.05.1996 r. na koncie 420200002 "Usługi obce".

Zapłata na rzec osoby zagranicznej /zleceniobiorcy/, zgodnie z asygnatą uniwersalną sprzedaży walut Banku Śląskiego S.A. w K., Oddział w P. z dnia 25.07.1996 r. oraz wyciągiem tegoż Banku z rachunku nr 122180-2515 z dnia 30.07.1996 r. nastąpiła w kwocie 1.491.800 zł.

Istota sporu między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia czy skarżąca spółka, jako płatnik, zobowiązana była w dniu dokonania wypłaty należności w kwocie 1.491.800 zł pobrać od tej wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy /10 procent/ i kwotę pobranego podatku przekazać w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypłaty na rachunek Urzędu Skarbowego właściwego w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Przy czym decydujące ma ustalenie, czy czynności wykonywane przez S. - Budapeszt na rzecz "S. - Polska" mieszczą się w zakresie pojęcia "know-how".

Przepis art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /tj. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ stanowi, że podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 /tj. podatników nie mających na terytorium RP siedziby lub zarządu/ przychodów z praw autorskich, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego a także środka transportu, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej /know-how/ ustala się w wysokości 20 procent przychodu, chyba że umowa w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu zawarta z krajem będącym siedzibą podatnika stanowi inaczej.

W dniu 23 września 1992 r. pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Węgierską została podpisana w Budapeszcie Konwencja w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodów i majątku /Dz.U. 1995 nr 125 poz. 602/, która weszła w życie z dniem 10.09.1995 r.

Stosownie do przepisu art. 12 ust. 2 tej Konwencji, należności licencyjne mogą być opodatkowane w tym umawiającym się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego Państwa, lecz gdy odbiorca tych należności lub opłat jest ich właścicielem, podatek ustalony w ten sposób nie może przekroczyć 10 procent kwoty brutto należności licencyjnych. Określenie "należności licencyjne" oznacza natomiast m.in. należności za informacje związane z doświadczeniem zdobytym w dziedzinie przemysłowej, handlowej i naukowej /ust. 3 tegoż artykułu/. Zatem wyżej wymienione przepisy dają podstawę do opodatkowania podatkiem dochodowym niektórych rodzajów przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, którzy nie mają na jej terytorium siedziby lub zarządu. Do przychodów podlegających takiemu zryczałtowanemu opodatkowaniu należą m. in. należności za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej /know-how/.

Należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że definicja "know-how" nie jest zawarta w przepisach podatkowych. W doktrynie polskiej przyjmuje się, że "know-how" to informacje o sposobie produkcji nie objęte patentami, umowa licencyjnymi, gdyż nie mają charakteru wynalazczego. Pojęcie to określa ponadto wiedzę techniczną i specjalne właściwości odkryte przez producenta w rezultacie prowadzonych przez siebie badań, a nie znane konkurencji. Podobna definicja zawarta została w Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD o Unikaniu Podwójnego Opodatkowania, w którym stwierdzono, że "know-how" stanowi wszelkie nieujawnione informacje techniczne konieczne do przemysłowego odtworzenia produktu lub procesu w sposób bezpośredni i w tych samych warunkach, niezależnie od tego, czy informacja taka może podlegać ochronie patentowej, czy też nie; w zakresie w jakim know-how jest wynikiem doświadczenia, przedstawia ono to, czego wytwórca nie jest w stanie się dowiedzieć jedynie na podstawie zbadania samego produktu lub jedynie dzięki znajomości postępu technicznego /definicja sformułowana przez Stowarzyszenie Biur Ochrony Własności Przemysłowej - ANBPPI/.

W komentarzu tym stwierdzono ponadto, iż w umowach przenoszących "know-how" jedna strona zgadza się podzielić z drugą swą specjalną wiedzą i doświadczeniem, które nie zostały podane do wiadomości publicznej. Uważa się, że udostępniający nie jest zobowiązany do odgrywania jakiejkolwiek roli w trakcie stosowania udostępnionej formuły produkcyjnej ani też nie jest zobowiązany do gwarantowania wyników stosowania tej formuły. Taki rodzaj umowy różni się od umowy o świadczenie usług, według której jedna ze stron stosuje własne umiejętności zawodowe i doświadczenie, wykonując pracę dla drugiej strony. Tak więc opłaty za obsługę gwarancyjną za usługi udzielone kupującemu przez sprzedawcę w ramach gwarancji, za czysto techniczna pomoc lub za konsultacje udzielone przez inżynierów, adwokatów lub księgowych nie stanowią należności licencyjnych. Jednakże w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z tego rodzaju umową.

Mając na uwadze powyższe trzeba uznać, iż należności przekazane przez skarżącą firmie węgierskiej były należnościami za przekazane przez tę firmę informacje związane ze zdobytym przez tę firmę doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej. W umowie zleceniobiorca wyraźnie bowiem stwierdza, iż posiada doświadczenie /sięgające kilku dziesięcioleci/, które może służyć zasadniczym wsparciem przy opracowywaniu nowych systemów.

Dlatego też trzeba podzielić zdanie Izby Skarbowej, że wykonując "doradztwo produkcyjne, techniczne i specjalistyczne konieczne do opracowania systemów produkcji, magazynowania oraz sprzedaży, zleceniobiorca przekazywał Spółce "S.-P." informacje związane z posiadanym doświadczeniem, o którym strony wspominają w umowie. Na podkreślenie zasługuje również fakt, iż doradztwo to miało na celu podniesienie gospodarczego uznania zleceniodawcy.

Ma rację skarżąca spółka że decydujące znaczenie dla stwierdzenia, czy wykonywanie określonych czynności rodzi na gruncie umowy Polska - Węgry obowiązek zapłaty przez Spółkę zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w wysokości 10 procent ma ustalenie, czy czynności wykonane przez S. - Budapest na rzecz S. - Polska mieszczą się w zakresie pojęcia "know-how". Nawiązując do zawartej w Komentarzu definicji, skarżąca stwierdza, iż za "know-how" uznawane są informacje, technologie lub doświadczenia związane z określonym procesem produkcyjnym lub innym przedsięwzięciem gospodarczym spełniające łącznie następujące przesłanki: nie stanowią powszechnej wiedzy, nie są ogólnie dostępne, mogą zostać wykorzystywane tylko dla konkretnego systemu produkcyjnego i dla konkretnych przedsięwzięć gospodarczych po spełnieniu określonych warunków.

Jednakże wbrew skarżącej Spółce należy uznać, że w niniejszej sprawie przesłanki te zostały spełnione. W szczególności trafnie zauważa organ odwoławczy, że w przypadku bowiem, gdyby informacje uzyskane od węgierskiej firmy stanowiły powszechną wiedzę i byty ogólnie dostępne, skarżąca nie musiałaby zawierać umowy z dnia 3.01.1996 r. i ponosić kosztów z tym związanych. Poza tym trzeba zauważyć, iż skarżąca w złożonej skardze oświadczyła, "(...) zgodnie z jej rozeznaniem wiedza uzyskana od S. - Budapest w drodze świadczonych usług jest w większości wiedzą powszechnie znaną i stosowaną wśród konkurencji, czyli producentów wyrobów czekoladowych", nie przedstawiła jednakże dowodów na poparcie swojego stanowiska. Oświadczenie to potwierdza jednak, że skarżąca uzyskała od węgierskiej firmy wiedzę. Nadto skarżąca nie udowodniła również, iż w ramach umowy S. - Budapest wykonał szereg usług laboratoryjnych, analitycznych oraz testowych. Trzeba podzielić pogląd organu odwoławczego, że jeżeli bowiem strona węgierska przeprowadziłaby powyższe analizy oraz testy, to niewątpliwie skarżąca posiadałaby materiały potwierdzające ten fakt /np. wyniki badań tych surowców i produktów oraz wyniki testów wyposażenia produkcyjnego/. Skoro zatem skarżąca spółka nie udowodniła, że w ramach przedmiotowej umowy wykonane były usługi wskazane w jej oświadczeniu, rozstrzygając przedmiotową sprawę należy dokonać analizy treści zawartej w dniu 3.01.1996 r. umowy oraz rachunku z dnia 22.05.1996 r.

Z uwagi na powyższe, bezzasadne jest równie powołanie się przez skarżącą na stanowisko autorytetów w zakresie interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, zdaniem których pojęcie "należności licencyjne" nie obejmuje pomocy technicznej, tj. usług doradczych, organizacyjnych, szkoleniowych, gwarancyjnych itd. W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka nie wykazała, że takie usługi zostały wykonane przez firmę węgierską.

Jeżeli zaś chodzi o stwierdzenie skarżącej, iż Spółka uzyskała opinię od jednej ze spółek doradztwa podatkowego na Węgrzech /EY KFT/ o podatkowym aspekcie transakcji zawartej pomiędzy skarżącą a S. - Budapest, z której wynika, że w świetle prawa węgierskiego w powiązaniu z przepisami umowy Polska-Węgry, przedmiotowa transakcja w żadnym razie nie może być potraktowana jako sprzedaż "know-how". Należy zauważyć, że jak wynika z pełnomocnictwa skarżącej spółki przedłożonego na rozprawie, doradca podatkowy Wojciech S. podał adres dla korespondencji do pełnomocników EY Sp. z o.o. Poza tym opinii tej skarżąca nie przedstawiła w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Nadto trafnie zauważa organ odwoławczy iż opinia spółki doradztwa podatkowego nie jest wiążąca dla organów podatkowych, a ponadto przedmiotowej sprawy nie można rozpatrywać na podstawie przepisów prawa obowiązującego w Republice Węgierskiej.

Nie można też podzielić stanowiska skarżącej spółki, iż dokonana przez Izbę Skarbową wykładnia pojęcia "należności licencyjnych" zawartego w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania pomiędzy Polską a Węgrami jest wykładnią rozszerzającą.

Trzeba bowiem stwierdzić, iż zawarte w art. 12 ust. 3 umowy z 1992 r. między Polską a Węgrami pojęcie należności licencyjnych uzasadniało przyjęcie, że wypłacone węgierskiej firmie należności za pełne świadczenia doradztwa technicznego powinny być zakwalifikowane jako należności licencyjne.

Zaś w przypadku umowy polsko-węgierskiej dopuszczalne jest opodatkowanie należności licencyjnych zarówno w kraju siedziby podatnika jak i w kraju powstania źródła przychodu. Przy czym opodatkowanie z tzw. źródła nie może przekroczyć 10 procent przychodu.

Oczywistą natomiast jest rzeczą, że podmiot, na którym - jako płatniku - spoczywa z mocy art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku, powinien tak kształtować treść umów mających na celu zabezpieczenie jego zobowiązań, by wypłaty następujące w wyniku realizacji tych umów na pokrycie należności z tytułów, o których mowa w art. 21 tej ustawy, uwzględniały ten podatek.

Wreszcie trzeba stwierdzić, iż pojęcie "należności licencyjnych" z jakim mamy do czynienia w omawianej Konwencji, obejmuje swym zakresem nie tylko opłaty wynikające z umów licencyjnych sensu stricte ale także należności wynikające z umów know-how. Przy czym gdyby nawet przyjąć, iż mamy do czynienia z tzw. kontraktem mieszanym, których przedmiotem jest zarówno udostępnienie know-how, jak i pomoc techniczno-gwarancyjna to i tak w oparciu o dane zawarte w kontrakcie i zasady logicznego myślenia, pozycję główną /właściwie jedyną/ kontraktu stanowi know-how i dlatego też cała kwota wynagrodzenia winna być opodatkowania w oparciu o zasadę przyjętą dla know-how.

Poza tym należy zauważyć, iż opodatkowanie należności licencyjnej w omawianej Konwencji stanowi odstępstwo od uregulowań Modelowej Konwencji OECD, która przewiduje w odniesieniu do tej kategorii dochodu /przychodu/ opodatkowanie wyłącznie w tym umawiającym się państwie, w którym odbiorca /beneficjent/ należności ma miejsce zamieszkania lub siedzibę.

Z tych to względów skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. powołanej wyżej, nie uwzględnił skargi.