Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1243/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 134 par.1 art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.7 ust. 1 pkt.5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art.130 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2017r. poz. 1257), art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r poz. 541 ze zm.), art. 130 ust. 1 ustawy z dn. 20.06.1997 r Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2017 r., poz. 128 ze zm.), § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012 poz.488), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania P. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. nr: [...] w przedmiocie [...] dokument nr [...], druk [...] wydany w dniu [...] r przez Starostę G. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Starosta [...] w dniu [...] r. otrzymał informację od Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o przekroczeniu przez P. K. liczby [...] punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z informacji tej wynikało, że w okresie od [...] r do [...] P. K. otrzymał łącznie [...] punktów, co obligowało starostę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...]), wydaną na podstawie art. 104 oraz art. 268a ustawy z dnia

[...]. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r.,

poz. 23, zm. Dz.U. z 2016 r., poz. 868, poz. 996, poz. 1579, poz. 2138), w związku

z art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz.541, zm. Dz.U. z 2015 r., poz. 2183) zatrzymał P. K., prawo jazdy kategorii [...] dokument

nr [...]/3206, druk [...] wydany w dniu [...] r. przez Starostę G. .

Działający w imieniu P. K. pełnomocnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji do organu II instancji. W odwołaniu wskazał, że:

- zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym wskazał, na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy

- zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art 15 k.p.a., art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy

- brak uwzględnienia faktu odbycia przez skarżącego kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego.

Odwołujący zwrócił uwagę na to, że Organ I instancji, co prawda wskazał ile punktów karnych miał uzyskać skarżący i w jakim odstępie, nie wskazał jednak konkretnych wpisów, dat popełnienia wykroczeń, za które miałyby zostać przyznane punkty. Wskazanie tych danych było o tyle istotne, że skarżący kwestionował fakt przekroczenia [...] punktów karnych zgromadzonych w ciągu roku.

Ponadto pełnomocnik zarzucił organowi, iż nie dokonał wyjaśnień zmierzających do ustalenia faktów, stanowiących podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia.

W szczególności nie ma odniesienia do konkretnych naruszeń przepisów ruchu drogowego z uwzględnieniem punktów karnych przypisanych za każde z nich. Stwierdzenie, że starosta jest związany wnioskiem organu Policji sporządzonym na podstawie wpisów ostatecznych, jest zdaniem strony niewystarczające. Sama decyzja musi dawać stronie możliwość zweryfikowania, czy ustalenia organu przyjęte na podstawie wniosku Policji są zgodne z jej oceną rzeczywistości. Powyższa okoliczność jest zatem istotna w kontekście nałożonego na stronę obowiązku, zważywszy na fakt, że w niniejszej sprawie skarżący w toku postępowania przed organem I instancji kwestionował liczbę punktów karnych. Organ I instancji zaniechał jakiejkolwiek weryfikacji tych okoliczności. Ograniczenie się przez organy administracji do wymienienia przepisów ustawy nie wyjaśnia zdaniem strony przyczyn wydania niekorzystnej dla niej decyzji. Nic zatem nie zwalnia organu od możliwości wglądu do ewidencji kierowców i ustalenia (skonfrontowania), czy liczba punktów w niej wpisana odpowiada liczbie podanej we wniosku organu Policji. Weryfikacja liczby przypisanych punktów, jeśli kierowca nie zgadza z liczbą przypisanych punktów, odbywa się trybie kwestionowania zapisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzonej przez Policję.

Niezależnie od powyższego, skarżący wskazał, że odbył kurs dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, co oznacza, iż doszło do zmniejszenia ilości zgromadzonych punktów karnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. rozpoznając odwołanie zobowiązało P. K. do przedłożenia zaświadczenia o odbyciu kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego. Skarżący przedstawił dowód dokonania zapisu na szkolenie kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w dniu [...] r. oraz dowód uiszczenia opłaty za udział w szkoleniu w wysokości [...] zł. Jednocześnie wniósł o przedłużenie terminu do złożenia stosownego zaświadczenia o odbyciu kursu.

W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji Kolegium wskazało,

że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy

z dnia 20.03.2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r poz. 541 ze zm.), dalej zwaną "ustawą zmieniającą", zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (zwana dalej: "p.r.d.")

Regulacja ta, obowiązującą obecnie do dnia 03.06.2018 r., wpisuje się w system sankcji, jakie ustawodawca przewidział wobec kierowców, którzy wielokrotnie dopuszczają się naruszeń przepisów ruchu drogowego. Stosownie do art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Natomiast w przypadku, gdy kierowca w ciągu roku dopuści się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczy liczbę 24 (por. art. 130 ust. 2 p.r.d.), kierowca ten m.in. podlega kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.), czy też kierowany jest na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami (zwana dalej: u.k.p.).

Sankcja przewidziana w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej, w postaci zatrzymania prawa jazdy, wprowadzona została do krajowego porządku prawnego

z dniem 18.05.2015 r., to jest z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (art. 9 tego aktu). Uprzednio ustawodawca analogiczne rozwiązanie przewidywał w art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. w związku z art. 139.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w okresie od 24.05.2016 r. do 18.04.2017 r. P. K. dopuścił się wielokrotnie naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie [...] punktów tj.

- w dn. [...] r. w miejscowości M. naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa, za co otrzymał [...] punkty;

- w dn. [...] r. w miejscowości M. naruszył obowiązek używania pasów bezpieczeństwa, za co otrzymał [...] punkty;

- w dn. [...] r. w miejscowości W. przekroczył prędkość od [...] km/ha, za co otrzymał [...] punktów;

- w dn. [...] r. w miejscowości C. przekroczył prędkość od [...] km/ha oraz wyprzedzał na przejściu dla pieszych i bezpośrednio przed nim, za co otrzymał [...] punktów.

Kolegium wskazało, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji do organu I instancji wpłynęło pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., skierowane do pełnomocnika strony adw. P. T., z którego wynika, że Komendant nie uwzględnił wniosku P. K. o zmianę ilości punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W piśmie tym wyjaśniono również, że za wykroczenia w dniu [...] r. P. K. został ukarany prawomocnym [...] nr [...], zaś nałożona liczba punktów - [...], zgodna jest z załącznikiem nr [...] - wykaz naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczba punktów odpowiadająca tym naruszeniom - do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 25.04.2012 r w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 poz. 488). Spełniona zatem została przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dn. 20.03.2015 r o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw obligująca starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Organ odwoławczy powołał się na treść art. 130 ust. 1 ustawy z dn. 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w którym mowa jest o tym, że policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przy czym określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z art. 130 ust. 2 ustawy wynika, że punkty te usuwa się z ewidencji po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, czyli dopuszczających się przekroczeń w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy - 20 punktów. Kierowca wpisany do tej ewidencji, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy (art. 130 ust. 3 ustawy).

Przepis art. 130 ust. 4 cyt. ustawy zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Wykonanie powyższej delegacji stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Z przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. wynika, że skarżący w okresie od [...] r do [...] r dopuścił się wielokrotnie naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie [...] punktów, które zostały opisane w ww. wniosku, ze wskazaniem daty i miejsca popełnienia wykroczenia oraz ilości przypisanych punktów za poszczególne wykroczenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach: z dnia 04.07.2017 r. sygn.

IOSK 2346/16, z dnia 16.12.2015 r. sygn. 1 OSK 616/14, z dn. 28.01.2016 r sygn.

I OSK 1142/14 gdzie NSA zajął stanowisko, że właściwe odczytanie treści regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, iż akt podustawowy, jakim jest rozporządzenie wydane na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie jest sprzeczny z delegacją ustawową i nie jest sprzeczny z unormowaniami o randze ustawy, a regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z uprawnienia określonego

w tym przepisie mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawo o ruchu drogowym za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż

24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów.

Kolegium wskazało, że nie badało, czy w dn. 22.04.2017 r skarżący wziął udział w szkoleniu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, skoro przed tą datą, tj. do dnia [...] r otrzymał [...] punktów. W dacie odbycia szkolenia - tj. w dn. [...] r. skarżący posiadał łącznie [...] punktów.

Działający w imieniu P. K. pełnomocnik zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości decyzję utrzymującą decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nr [...] wskazując:

- że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym wskazuję, na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy;

- że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, wskazanych w art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art 15 k.p.a., art. 80 k.p.a., co miało wpływ na wynik sprawy;

- na brak uwzględnienia faktu odbycia przez skarżącego kursu dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego;

- na konieczność rozważenia zgodności przepisów, na które powołują się organy I i II instancji, z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności

w zakresie wadliwej legislacji, wielokrotnie zmienianych przepisów w ciągu ostatniego roku, odsuwania wejścia w życie przyjętych przepisów, co uniemożliwia obywatelowi rozeznanie, jakiemu stanu prawnemu podlega.

Mając powyższe zarzuty na względzie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem P. K. utrzymuje się z pracy, w której wymagane jest poruszanie się pojazdami,

zaś wydanie decyzji uniemożliwia mu jej wykonywanie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przytoczył te same argumenty, które podnosił w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto wskazał, że skarżący odbył kurs dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, co oznacza, iż doszło do zmniejszenia ilości zgromadzonych punktów karnych. Zdaniem pełnomocnika strony skoro jeden podmiot, wykonujący czynności z zakresu władzy publicznej przyjmuje daną osobę na kurs dla osób naruszających przepisy ruchu drogowego, to drugi organ musi okoliczność tę uwzględnić.

W ocenie skarżącego ustawodawca w sposób rażący naruszył procedury dobrej legislacji, bowiem przepisy regulujące kwestie skutków przekroczenia dozwolonej liczby punktów, konsekwencji ich przekraczania, zasad przyznawania punktów za wykroczenia zmieniały się w okresie dotyczącym skarżącego nader często, uniemożliwiając obywatelowi prawidłowe rozeznanie stanu prawnego, jaki go dotyczy, jak również ewentualnych konsekwencji. Nie do przyjęcia jest, w demokratycznym państwie prawa, by ustawodawca stosował tak wadliwe metody legislacyjne, jak to miało miejsce w tym przypadku. Obywatel, wobec licznych zmian, wprowadzonych ad hoc, bez dokonania jakichkolwiek rozważań konsekwencji, z umiejscowieniem norm prawa materialnego w ustawach wprowadzających przepisy (ustawie zmieniającej), staje się bezradny, nie mogąc dokonać prawidłowego odczytania swojej sytuacji prawnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.

Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania tego rozstrzygnięcia.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] r. Starosty [...] stanowił przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem

w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. dalej ustawa - Prawo o ruchu drogowym).

Starosta, jako organ I instancji, jest więc uprawniony i zobligowany zarazem do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego. Starosta przed wydaniem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji).

W tym miejscu należy podnieść, że zarówno decyzja wydawana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw jak i decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, mają charakter decyzji związanej: jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Przekroczenie w ciągu roku przez kierującego limitu 24 punktów

z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, wywołuje dla niego dwojakiego rodzaju skutek: po pierwsze zatrzymanie prawa jazdy; po drugie skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zatrzymanie prawa jazdy stanowi chwilowe zawieszenie uprawnień do kierowania pojazdami do czasu ustania przyczyny zatrzymania.

Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (od [...] r.

do [...] r.), limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie [...] punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] r. (znak [...]), sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) cyt. ustawy. Wniosek ten wskazuje zarówno daty, w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488).

W myśl § 4 ust. 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym wyrokiem sądu. Przed wydaniem tego rozstrzygnięcia do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym wyrokiem sądu wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty.

Skoro, jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, liczba punktów nałożonych na skarżącego w okresie krótszym niż rok przekroczyła liczbę 24, to powyższe uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji.

W ocenie WSA w Szczecinie, podnoszony przez skarżącego zarzut nieuwzględnienia przez organ odbytego w dniu 22 kwietnia 2017 r. szkolenia dla osób naruszających zasady ruchu drogowego, nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie akceptuje utrwalony już w orzecznictwie pogląd, który zaprezentował też w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, iż z uprawnienia określonego w art. 130 ust.3 Prawo o ruchu drogowym mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w tym przepisie za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów.

Skoro skarżący przystąpił do kursu, o którym mowa w dniu [...] r.,

a w dniu [...] r. miał przekroczone [...] punkty to odbycie takiego kursu nie ma wpływu na zmniejszenie liczby przypisanych punktów. Ewentualne kwestionowanie ilości przyznanych punktów nie może być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy. Prawidłowość tych wpisów kierowca może kwestionować

w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji.

W tym miejscu należy raz jeszcze podnieść, że decyzja wydawana na podstawie obowiązującego art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny ma charakter decyzji związanej: jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. Zatem organy nie mają w tym przypadku swobody decyzyjnej i zobligowane są do wydania określonego rozstrzygnięcia, o ile zaistniały przesłanki w postaci ustalenia przekroczenia 24 punktów karnych za wykroczenia drogowe. Niewątpliwie zatem organy nie mogą, w decyzji związanej, brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, niezależnie od tego czy są one trafne, czy nie.

Z tych wszystkich względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu.