Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 564/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 35, 36
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Borkowska Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia SO del. Aleksandra Westra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia 1. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpatrzenia wniosku "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]" – w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że Minister Infrastruktury dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku, o którym mowa w pkt 1. wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność Ministra Infrastruktury nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz skarżącego "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lutego 2021 r., za pośrednictwem Ministra Infrastruktury, "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska wytwornica wodorowa wykorzystująca energię wiatru POW-1", dotyczący projektu badawczego.

Skarżąca wniosła o:

• zobowiązanie organu do podjęcia działań zgodnych z przepisami;

• rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym;

• pilne wyznaczenie posiedzenia niejawnego w celu rozpoznania sprawy ze względu na szczególne okoliczności sprawy wskazane w pkt II uzasadnienia;

• stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy;

• zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powołano, że wniosek dotyczący projektu badawczego został złożony przez skarżącą w sierpniu 2020 r. Pomimo upływu ok. 6 miesięcy od złożenia wniosku do dnia skierowania ponaglenia wnioskodawca nie otrzymał żadnego pisma od organu (w szczególności o wszczęciu postępowania, wezwania do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych, nie zostało także zamieszczone ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków). Strona wskazała, że w związku z charakterem wniosku (projekt badawczy) oraz wcześniejszym stanowiskiem organu w innej sprawie (brak zawieszenia postępowania oraz procedowanie wniosku o charakterze badawczym) postępowanie powinno być prowadzone w terminach wskazanych w ustawie z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (art. 8 § 1 i 2 k.p.a ). Skarżąca powołała, że wyczerpała przysługujące jej środki odwoławcze gdyż pismem z 25 stycznia 2021 r. skierowała do organu ponaglenie. Do dnia skierowania skargi organ nie odpowiedział na ponaglenie.

Strona podniosła również, że ustawa z 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r., dalej: Ustawa) została podpisana przez Prezydenta i wchodzi w życie 18 lutego 2021 r. i zgodnie z art. 106 Ustawy wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy, umarza się.

W związku z powyższym Strona zauważyła, że wejście w życie Ustawy spowoduje pozbawienie skarżącego jakichkolwiek możliwości kontynuowania projektu badawczego.

W odpowiedzi na skargę organ powołał, że pismem z dnia 10 sierpnia 2020 r. (data wpływu do Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej: 13 sierpnia 2020 r.) [...] sp. z o.o. wystąpiła do Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, na podstawie art. 23 ust. 1 i nast. ustawy, z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska wytwornica wodorowa wykorzystująca energię wiatru POW-1". Pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. (data wpływu do Ministerstwa Infrastruktury: 27 stycznia 2021 r.) Skarżąca wniosła ponaglenie. Minister Infrastruktury pismem z dnia 10 lutego, znak [...](doręczonym Skarżącemu 23 lutego 2021 r.) poinformował Skarżącą, że nie stwierdzono dopuszczenia się bezczynności ani przewlekłości w postępowaniu z wniosku Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r., i odniósł się do zarzutów podnoszonych w ponagleniu oraz szczegółowo przedstawił czynności podjęte w przedmiotowej sprawie.

W dalszej kolejności organ wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach. W myśl ust. 1 b pkt 1 lit. b powyższego przepisu pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, w wyłącznej strefie ekonomicznej wydaje w drodze decyzji minister właściwy do spraw gospodarki morskiej. Powołano, że postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na wnoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich prowadzone na podstawie art. 23 i nast. ustawy są postępowaniami o bardzo skomplikowanym charakterze, wymagającymi szczegółowej analizy wniosku oraz analizy wpływu opisanego we wniosku przedsięwzięcia na środowisko, obronność i bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo żeglugi, rybołówstwa, lotów statków powietrznych, a przede wszystkim mają na celu zachowanie ładu przestrzennego na ograniczonych zasobach jakimi są polskie obszary morskie. Organ wskazał, że wniosek Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r. został przeanalizowany pod kątem wymogów formalnych, opisu przedsięwzięcia i jego charakterystycznych parametrów, potencjalnego oddziaływania na środowisko i jego zasoby naturalne. Organ dokonał sprawdzenia zaproponowanej we wniosku lokalizacji przedsięwzięcia, w szczególności pod kątem, czy lokalizacja ta nie pokrywa się z lokalizacją wskazaną we wcześniej złożonym przez innego inwestora wniosku, czy też lokalizacją wskazaną we wcześniej wydanym na rzecz innego inwestora pozwoleniu na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Organ zauważył, że przedmiotowa analiza lokalizacji wskazanej we wniosku Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r. oraz lokalizacji określonych w innych wcześniej złożonych wnioskach, była dodatkowo utrudniona w związku ze znacznym wzrostem w II połowie 2020 r. liczby wniosków składanych do ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, a tym samym liczby prowadzonych na podstawie art. 23 ustawy postępowań w stosunku do roku poprzedniego, albowiem wymagała porównania lokalizacji określonej we wniosku Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r. z każdym wcześniej złożonym i kompletnym wnioskiem zarówno w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, jak również wniosków w przedmiocie uzgodnienia lokalizacji układania i utrzymywania kabli lub rurociągów prowadzonych na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy. Organ zwrócił uwagę, że przepisy ustawy określając tryb postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy, wskazują, że w przypadku złożenia wniosku o wydanie takiego pozwolenia dla przedsięwzięcia o określonej lokalizacji za pomocą współrzędnych geograficznych wyznaczających akwen przeznaczony na realizację i eksploatację przedsięwzięcia przez jednego inwestora, uniemożliwiają prowadzenie innych postępowań dla tej samej lokalizacji na rzecz innych inwestorów. Wskazano, że pozwolenie z art. 23 ust. 1 ustawy jest pozwoleniem lokalizacyjnym, z którym wiąże się rezerwacja określonego obszaru morskiego pod planowane przedsięwzięcie objęte pozwoleniem, tym samym nakładanie się obszarów stanowiłoby inną uzasadnią przyczynę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania.

Organ wskazał również, że dodatkowo dokonał analizy wniosku Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r. pod kątem okoliczności pośrednio związanych z wnioskiem Skarżącej, tj. związanych z optymalnym wykorzystaniem obszarów morskich i ustaleniami planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej w kontekście ograniczonych zasobów obszarów morskich i konieczności ich efektywnego wykorzystywania. Organ podał, że przeanalizował wniosek Skarżącej z dnia 10 sierpnia 2020 r. również i pod kątem prowadzonego postępowania z wniosku Skarżącej dotyczącego innego przedsięwzięcia.

Organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie Skarżącej, że wejście w życie ustawy offshore pozbawi Skarżącą jakiejkolwiek możliwości kontynuowania projektu badawczego. W tej kwestii powołano, że samo złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy, nie rodzi dla wnioskodawców możliwych do wykonania praw wykorzystywania polskich obszarów morskich. Wskazano, że umorzenie postępowania na podstawie art. 106 ustawy offshore, nie zamyka drogi wnioskodawcy, w tym również i Skarżącej, do uzyskania pozwolenia wydanego na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy a Skarżąca ma możliwość złożenia nowego wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich w taki sposób, żeby lokalizacja wskazana we wniosku odpowiadała obszarom określonym w załączniku nr 2 do ustawy offshore.

Organ powołał również, że nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie była również okoliczność związana ze zmianami organizacyjnymi, które miały charakter obiektywny i niezależny od Organu, polegającymi na zniesieniu Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz objęcia działu administracji rządowej - gospodarka morska, przez Ministra Infrastruktury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 w/wym. art. 3 i w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z § 1a art. 149 p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

Na podstawie § 2 art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), lub gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość), stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – do organu prowadzącego postępowanie. Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Strona dopełniła tego wymogu, składając do organu ponaglenie pismem z dnia 25 stycznia 2021 r. w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie.

Organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, a w szczególności powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., który wskazuje, iż organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy, wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek Skarżącej, złożony na podstawie art. 23 ust. 1 i nast. ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Morska wytwornica wodorowa wykorzystująca energię wiatru POW-1", wpłynął do organu 13 sierpnia 2020 r. W dniu 25 stycznia 2021 r. do organu wpłynęło ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie, w którym Strona zarzuciła, że pomimo upływu ponad 5 miesięcy od złożenia wniosku o wydanie pozwolenia, nie zostało zamieszczone ogłoszenie o możliwości składania kolejnych wniosków i Wnioskodawca nie otrzymał też żadnej informacji o statusie wniosku czy podjętych czynnościach.

Nie negując skomplikowanego charakteru sprawy, trudności organizacyjnych organu w związku z reorganizacją wynikającą ze zniesienia Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz objęcia działu administracji rządowej – gospodarka morska przez Ministra Infrastruktury oraz dużej ilości wniosków do rozpatrzenia, to stwierdzić należy, że do dnia wniesienia ponaglenia organ nie zawiadomił Strony o przeprowadzeniu jakiejkolwiek czynności w sprawie. Do dnia wniesienia skargi organ nie zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania w sprawie, nie zwrócił się do innych organów, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o obszarach morskich o zaopiniowanie tego wniosku i nie zamieścił ogłoszenia o możliwości składania kolejnych wniosków zgodnie z art. 27c ust. 1 ustawy o obszarach morskich.

Z uwagi na fakt, że do dnia rozpoznawania skargi organ nie rozpoznał sprawy i nie została wydana decyzja, w pkt 1. wyroku zobowiązano organ do wydania rozstrzygnięcia w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. Przy ustalaniu terminu rozpoznania sprawy Sąd wziął pod uwagę przepis art. 106 ustawy z 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234), zgodnie z którym wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy postępowania o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich lub postępowania rozstrzygające, o których mowa w art. 27d ust. 1 ustawy zmienianej w art. 92, dotyczące morskiej farmy wiatrowej, której lokalizacja nie odpowiada obszarom określonym w załączniku nr 2 do niniejszej ustawy, umarza się.

Natomiast biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, to stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić bezczynność organu w prowadzeniu postępowania. W aktach administracyjnych sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego weryfikację formalną wniosku, który wpłynął do organu w dniu 13 sierpnia 2020 r. Brak jest też jakichkolwiek notatek urzędowych potwierdzających dokonywanie przez organ czynności dotyczących formalnej czy też merytorycznej analizy wniosku. Niewątpliwie organ w terminie określonym w art. 35 §3 k.p.a. nie zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania, nie zwrócił się do właściwych ministrów o zaopiniowanie wniosku, nie zamieścił ogłoszenia o możliwości składania kolejnych wniosków. Jednocześnie organ naruszył art. 36 § 1 i 2 k.p.a., albowiem nie zawiadomił w tym terminie strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy.

Powołać w tym miejscu należy, że niezależnie od obowiązku rozpoznania sprawy zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ winien dokładać wszelkich starań celem załatwienia spraw bez zbędnej zwłoki, oraz informować strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie, podając przewidywany termin zakończenia postępowania. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy stwierdzić należy, że organ nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków i tym samym doszło w sprawie do bezczynności organu, o czym orzeczono w pkt 2. wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Przystępując do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaniechanie organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie można jednak całkowicie wykluczyć sytuacji, w których trudna sytuacja organizacyjna w organie, skutkująca brakiem możliwości bezzwłocznego załatwienia sprawy, winna być oceniona jako okoliczność nie naruszająca rażąco terminów do załatwienia sprawy.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania w zakresie obowiązków organu do szybkiego załatwienia sprawy i informowania strony o przebiegu postępowania. Podkreślić należy skomplikowany charakter sprawy, reorganizację organu, jak i dużą ilość wniosków do rozpoznania. Ponadto organ w dniu 10 lutego 2021 r. skierował do Strony odpowiedź na ponaglenie, wyjaśniając powody nierozpoznania sprawy. Dlatego też Sąd stwierdził, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3. sentencji wyroku).

Biorąc pod uwagę zakres skargi, obowiązkiem Sądu było także dokonanie oceny, czy postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły. W tym miejscu wskazania wymaga, że pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" oznacza prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. W aktach sprawy brak jest dowodu, że organ podejmował czynności w sprawie. Organ nie przesłał również stronie wymaganej informacji o przyczynach wydłużenia postępowania i nie wyznaczył nowego terminu dla załatwienia sprawy. Tym samym uznać należy, że w sprawie zaistniała bezczynność, a nie przewlekłość postępowania i w zakresie żądania dotyczącego stwierdzenia przewlekłości Sąd oddalił skargę, o czym orzeczono w pkt. 4 sentencji wyroku.

Wobec uznania, że w sprawie nie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa, brak było w ocenie Sądu podstaw do przyznania na rzecz strony sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyznanie sumy pieniężnej i wymierzenie grzywny jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Skarżąca również nie zgłaszała wniosków w tym zakresie.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w pkt 5. wyroku, na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a., na które to koszty składają się: wpis od skargi (100 zł).