Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 32/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 133 § 1, art. 134 § 1 art. 141 § 4 art. 151 § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 1 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2912/19 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 lipca 2020 r., VII SA/Wa 2912/19, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] listopada 2019 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją MWINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2019.1186 ze zm.; dalej p.b.), po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "Z." w W. i H. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej PINB) z dnia [...] sierpnia 2019 r. nakładającej na inwestora, tj. Spółdzielnię Mieszkaniową "Z.", obowiązek wykonania następujących robót budowlanych: rozbiórkę części ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] oraz działki nr [...], obręb [...] w ciągu istniejącego chodnika, celem umożliwienia swobodnego dostępu i przejścia na działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...]. Powyższe roboty budowlane nakazano wykonać w celu doprowadzenia ogrodzenia działki nr [...] od strony działek nr [...] i [...], do stanu zgodnego z prawem, w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.b. nałożył na inwestora obowiązek wykonania następujących robót budowlanych: rozbiórkę części ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] oraz działki nr [...], obręb [...], w ciągu istniejącego chodnika, celem umożliwienia swobodnego dostępu i przejścia na działki nr [...] i [...]. Powyższe roboty budowlane nakazano wykonać w celu doprowadzenia ogrodzenia działki nr [...] od strony działek nr [...] i [...], do stanu zgodnego z prawem.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "Z.", wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że działka nr [...] objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic M. i K., zatwierdzonym uchwałą Rady m.st. Warszawy z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Zgodnie z rysunkiem planu ww. działka położona jest na terenie oznaczonym symbolem 4.1 MW(U), dla którego plan ustala przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami. Przez działkę nr [...] przebiega ogólnodostępny ciąg rowerowy, który należy realizować zgodnie z § 10 pkt 6 uchwały. Zgodnie z tym przepisem ustala się nakaz realizacji przejścia i przejazdu dla rowerzystów przez tereny oznaczone na rysunku planu oznaczeniem graficznym "ciągi pieszo-rowerowe"; przez działki, przez które przebiega to oznaczenie należy zapewnić, w projektach zagospodarowania, przejście dla pieszych i przejazd dla rowerzystów łączące wskazane przyległe ulice lub ulicę i bulwar przy Kanale Z. Prawidłowo, zdaniem Sądu, organ odwoławczy wskazał, że z analizy rysunku planu wynika, że ciąg pieszy rozpoczyna swój bieg na działce nr [...] i dalej przebiega przez działki nr [...],[...],[...] i [...]. Tym samym wykonanie ogrodzenia na jakiejkolwiek z działek w sposób uniemożliwiający swobodne korzystanie z ciągu pieszego (a z taką sytuacją mamy w niniejszej sprawie) jest niedopuszczalne w świetle ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też nałożony na Spółdzielnię obowiązek rozbiórki części spornego ogrodzenia w ciągu istniejącego chodnika, celem umożliwienia swobodnego przejścia, jest, w ocenie Sądu, prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd wskazał, że odnoszą się one w zdecydowanej większości do zapisów planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie omawianego ciągu pieszego, które to zapisy, w ocenie Spółdzielni, naruszają jej prawa oraz są obarczone wadą, która winna skutkować stwierdzeniem nieważności planu. Sąd podkreślił, że badanie powyższych zarzutów leży poza zakresem omawianej sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, Sąd wskazał, że jest on bezpodstawny. Obowiązki spółdzielni wobec swoich członków oraz ich rodzin w zakresie zapewnienia im bezpieczeństwa przez ograniczenie dostępu osób trzecich na teren działki nr [...] (parking osiedlowy) są irrelewantne dla rozpoznania niniejszej sprawy, podobnie jak zarzuty zawarte w odwołaniu złożonym przez H. C. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej - uznał, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "Z." z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych na skutek bezzasadnego uznania, że obowiązki Spółdzielni wobec swoich członków oraz ich rodzin w zakresie zapewnienia im bezpieczeństwa przez ograniczenie dostępu osób trzecich na teren działki nr [...] (parking osiedlowy) są irrelewantne dla rozpoznania niniejszej sprawy podczas gdy przepis ten powinien być podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji;

2) ) prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 1, 3, 6, 15, 28, 32 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na skutek uznania, że badanie w zakresie uchybień planu leży poza zakresem omawianej sprawy, podczas gdy przepisy te powinny być podstawą uchylenia decyzji organu I instancji;

3) przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie odniesiono się do kryteriów pozwalających; na obiektywną ocenę zasadności rozbiórki ogrodzenia;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. - poprzez wydanie wyroku bez zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy w sytuacji gdy Sąd nie dysponował pełnymi aktami sprawy (dokumentacją planistyczną), lecz jedynie pojedynczymi dokumentami, w związku z czym rozpoznanie sprawy nastąpiło przedwcześnie, a Sąd bezpodstawnie uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez brak objęcia z urzędu przez WSA w Warszawie kontrolą uchwały nr [...] Rady m. st. Warszawy;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistymi poprzez uznanie, że zachodzą podstawy do rozbiórki ogrodzenia co pozostaje w sprzeczności do prawa Spółdzielni do władania nieruchomością;

- art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. wyrażającym się w zaniechaniu przez WSA w Warszawie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wyroku tj. niewskazaniu na jakiej podstawie lub w związku z jakimi przepisami uznał wykazywane przez skarżącą uchybienia w procedurze planistycznej za nieistotne i nie wyjaśnił wyczerpująco swojego stanowiska;

- art. 151 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nałożenie na inwestora, tj. Spółdzielnię Mieszkaniową Z., obowiązku wykonania rozbiórki części ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] oraz działki nr [...], obręb [...] w ciągu istniejącego chodnika, celem umożliwienia swobodnego dostępu i przejścia na działki nr [...] i [...] z obrębu [...], w sytuacji gdy decyzja wydana zostało z naruszeniem przepisów prawa i tym samym winna być uchylona i postępowanie powinno być umorzone;

- art. 151 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie dostatecznego, rzetelnego i wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie, w tym zaniechanie przez organ administracji uwzględnienia znanych organowi z urzędu faktów dotyczących nieprawidłowości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wszechstronnego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy, pominięcie i nieustosunkowanie się do zgłoszonych przez skarżącego się kwestii, w konsekwencji czego sprawa nie została rozpatrzona w sposób wyczerpujący, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia;

- art. 151 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.b. poprzez błędne zastosowanie co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji;

- art. 151 § 4 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych przez niezastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że SM Z. jest zobowiązana do wykonania rozbiórki części ogrodzenia działki nr [...] od strony działki nr [...] oraz działki nr ew. [...], obręb [...] w ciągu istniejącego chodnika, celem umożliwienia swobodnego dostępu i przejścia na działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] podczas gdy spółdzielnia mieszkaniowa powinna mieć na celu zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i innych potrzeb swoich członków oraz ich rodzin podczas gdy wykonanie decyzji będzie na niekorzyść członków i ich rodzin tj. będzie ograniczało możliwość korzystania i bezpieczeństwo nieruchomości na której posadowione jest ogrodzenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, bowiem właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego może nastąpić po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. nie jest zasadny.

Stosownie do art. 1 p.p.s.a., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten ma charakter ogólnoustrojowy i w żaden sposób nie jest związany z postępowaniem dowodowym. Z natury rzeczy powyższa norma nie może być ustawowym wzorcem kontroli prawidłowości postępowania wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż określa zakres regulacji Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Może on zostać naruszony tylko wtedy, gdy np. sąd odmówił rozpoznania skargi, mimo prawidłowości jej wniesienia, czy też orzekał w sprawie, która nie podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne wskutek naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi a sądami powszechnymi. Uchybienie przez sąd przepisom regulującym postępowanie organów administracji publicznej ma charakter pośredni i wynikać może jedynie z uchybienia przez Sąd I instancji przepisom p.p.s.a. Oznacza to, że procedując wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., lecz kontroluje, czy postępowanie organów odpowiadało tym przepisom (por. np. wyroki NSA z 5.01.2018 r., I OSK 554/16, LEX nr 2447123; z 17.10.2019 r., II OSK 2956/17, LEX nr 2447123).

Zauważyć przy tym wypada, że art. 1 p.p.s.a. nie dzieli się na paragrafy, ani na żadne inne jednostki redakcyjne.

Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć "art. 1 § 2 p.p.s.a.", skoro nie ma takiego unormowania. Nie mógł też naruszyć art. 1 p.p.s.a., gdyż jest to przepis ustrojowy, a Sąd nie odmówił rozpoznania skargi i orzekał w sprawie, która podlega rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Nie naruszył ponadto "art. 7, 77, 80 k.p.a.", ponieważ przepisów tych nie stosował.

Zarzut naruszenia art. 1 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. jest w tej sytuacji całkowicie chybiony.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. "poprzez wydanie wyroku bez zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy w sytuacji gdy Sąd nie dysponował pełnymi aktami sprawy (dokumentacją planistyczną), lecz jedynie pojedynczymi dokumentami, w związku z czym rozpoznanie sprawy nastąpiło przedwcześnie, a Sąd bezpodstawnie uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną" oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. "poprzez brak objęcia z urzędu przez WSA w Warszawie kontrolą Uchwały nr [...] Rady m. st. Warszawy", podkreślić należy, że nie była przedmiotem rozpatrywanej sprawy ocena zgodności z prawem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważała miejscowy plan za wadliwy, mogła podjąć stosowne środki do zbadania jego zgodności z prawem i ewentualnego jego wzruszenia. Kwestie te nie podlegały jednak rozpatrzeniu w niniejszej sprawie, a zatem Sąd I instancji prawidłowo uznał, że badanie zarzutów dotyczących planu miejscowego leży poza zakresem rozpoznawanej sprawy. Do jej rozpoznania nie była Sądowi potrzebna dokumentacja planistyczna, a kontrola uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie była dopuszczalna.

Zarzuty te nie są więc zasadne.

Z tych samych względów – skoro Sąd nie mógł w tej sprawie kontrolować prawidłowości planu miejscowego i procedury planistycznej – nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić trzeba, że uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny innej od oczekiwanej przez stronę.

Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia "art. 151 § 4 p.p.s.a.", to – podobnie jak w przypadku art. 1 p.p.s.a. – wskazać należy, że art. 151 p.p.s.a. nie dzieli się na paragrafy, ani na żadne inne jednostki redakcyjne. Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć "art. 151 § 4 p.p.s.a.", skoro nie ma takiego unormowania.

W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Zawiera on wskazanie, jakie rozstrzygnięcie podejmuje sąd administracyjny w przypadku, gdy skarga nie jest uwzględniona. Unormowanie to jest przepisem kompetencyjnym – dającym sądowi administracyjnemu kompetencje do podejmowania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia oraz "wynikowym" – mówiącym o tym, jaki może być wynik sprawy. Jego naruszenie jest zawsze następstwem uchybienia innym normom prawnym, a zatem przepis ten nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej (por. np. wyroki NSA z 11.10.2018 r., I OSK 2674/16, LEX nr 2580083; z 26.09.2018 r., II OSK 104/18, LEX nr 2574197; z 12.01.2017 r., II OSK 970/15; z 4.03.2014 r., II OSK 2387/12; z 9.06.2016 r., I OSK 2054/14).

Wbrew wywodom skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja została podjęta bez naruszenia (i to tym bardziej rażącego) przez organ przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Jak już wyżej wskazano, Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie miał kompetencji do badania i oceniania zgodności z prawem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć przy tym wypada, że fakt, iż strona uważa miejscowy plan za wadliwy, nie sprawia, że jest to "znany organowi z urzędu fakt dotyczący nieprawidłowości miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".

Sąd I instancji prawidłowo też ocenił, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż w realiach niniejszej sprawy MWINB miał uzasadnione podstawy do zastosowania tego unormowania.

Zarzuty naruszenia art. 151 "§ 4" p.p.s.a. powiązanego z naruszeniem zarówno art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i 4 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nie są zatem trafne.

Nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 151 "§ 4" p.p.s.a. "poprzez oddalenie skargi mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.b." oraz "mimo rażącego naruszenia przez organ przepisów art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych".

Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ administracyjny nie naruszył – i to tym bardziej rażąco – obu tych przepisów prawa materialnego.

Zarówno w motywach zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji należycie wykazano, że zostały spełnione przesłanki z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.b., obligujące organ nadzoru budowlanego do nałożenia na stronę skarżącą kasacyjnie obowiązku wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części ogrodzenia.

Rozpatrując sprawę na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego nie stosował przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych i tym samym nie mógł naruszyć tego unormowania. Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że przepis ten nie stanowił podstawy do odstąpienia od nałożenia na Spółdzielnię Mieszkaniową obowiązku wynikającego z Prawa budowlanego.

Z tych samych względów nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ust. 1 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł dokonać błędnej wykładni tego przepisu, skoro go nie stosował, ani nie oceniał jego zastosowania przez organ administracyjny.

Ponownie podkreślić trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji nie miał kompetencji do badania i oceniania zgodności z prawem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie miał w tej sytuacji podstaw do stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym jej art. 1, 3, 6, 15, 28 i 32. Nie naruszył zatem tych przepisów prawa materialnego przez ich niezastosowanie.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ administracyjny nie naruszył wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego i procesowego. W tej sytuacji słusznie oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.