Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 318/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.217, art. 219
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2008 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] z dnia 9 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 marca 2008r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławcze [...] na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w G. 574 (pięćset siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane.


UZASADNIENIE

Na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] z dnia 27 lutego 2008 roku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...] ( w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali – Dz. U. Nr 80 z 2000 r., poz.903 ze zm.) Prezydent Miasta [...] wydał w dniu 5 marca 2008 roku zaświadczenie nr [...], zawierające żądaną treść.

Następnie postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r. Prezydent Miasta [...], powołując się na art. 219 KPA odmówił Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] wydania zaświadczenie potwierdzającego samodzielność wskazanego lokalu.

W uzasadnieniu podano, iż Wydział Urbanistyki i Architektury (UM w [...]), odstępuje od wydanego w dniu 5.03.2008r. zaświadczenia [...] o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] i anuluje w/w zaświadczenie.

Wyjaśniono, że decyzja z roku 1988 o pozwoleniu na budowę budynku przy ul. [...] nr [...] w [...] wygasła, co stwierdzone zostało decyzją organu I instancji z dnia 1.06.2004 roku. Postępowanie w sprawie uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku nie jest zakończone.

Zgodnie z art. 55 Prawa budowlanego – ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego budynku należy uzyskać pozwolenie na użytkowanie.

Zaświadczenie o samodzielności lokalu, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali ( j. t. Dz. U. z 2000r.,Nr 80, poz.903 ze zm.), może być wydane dla lokalu przeznaczonego na stały pobyt ludzi, który m.in. służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych lub przeznaczonego na inne cele niż mieszkaniowe. W związku z tym brak pozwolenia na użytkowanie uniemożliwia stwierdzenie i wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu.

W zażaleniu na opisane postanowienie Prezydenta Miasta [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w [...] zarzuciła, że postanowienie wydano z naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności:

- art.16 § 1 kpa polegającym na wydaniu postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia mimo, że ten sam wniosek Spółdzielni został w sposób ostateczny załatwiony poprzez wydania zaświadczenia z dnia 5.03.2008 roku,

- naruszeniu przepisów prawa materialnego polegającym na nieuwzględnieniu, iż budynek został oddany do użytkowania na podstawie zawiadomienia złożonego w trybie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane.

W uzasadnieniu do zażalenia strona wskazała, iż wniosek skarżącej z dnia 27 lutego 2008 roku spowodował wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu i postanowienie o wydaniu tego zaświadczenia ma charakter decyzji ostatecznej. W takim wypadku nie jest dopuszczalne wydania postanowienia odmownego.

Ponadto całość argumentacji podniesiona w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia jest błędna.

Przedmiotowy budynek został zgłoszony do użytkowania w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane. Przepisy te nie przewidywały możliwości zgłoszenia przez organ sprzeciwu do zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania obiektu czy też innej formy odmowy przyjęcia zawiadomienia o przystąpienia do użytkowania. Wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy niemieszkalnej części obiektu, której budowa nie została ukończona i która zawiadomieniem o użytkowaniu objęta nie była. Podniesiono, że przez szereg lat zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowaniu nie było kwestionowane, co potwierdzają decyzje meldunkowe wydawane osobom zamieszkującym przedmiotowy budynek.

Uzasadnia to zasadność zażalenia.

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.144 oraz art. 217 kpa w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] wskazano, co następuje:

po opisaniu toku postępowania w sprawie, przytoczono treść art. 217 § 1 kpa i 219 kpa. Następnie organ napisał, że z akt sprawy wynika bezspornie, że budynek przy ul. [...] nr [...] w [...] jest użytkowany na cele mieszkaniowe, jednakże do chwili obecnej brak jest ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu.

Z treści art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali wynika wprost, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Jak wyjaśnił w swoim orzeczeniu z dnia 3.07.2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu393/00 NSA, pojęcie służenia zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych w znaczeniu tego przepisu może być spełnione w odniesieniu do lokalu mieszkalnego wówczas, gdy udzielone zostało pozwolenie na użytkowanie budynku, w którym lokal jest usytuowany. Dlatego tez wydanie zaświadczenia o spełnieniu wymagań samodzielności lokalu mieszkalnego ( art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali) może nastąpić po dopuszczeniu do użytkowania budynku, w którym lokal jest usytuowany.

Bezspornym jest, że organ I instancji w dniu 5 marca 2008 roku omyłkowo wydał na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "A" zaświadczenie o samodzielności przedmiotowego lokalu albowiem po analizie dokumentacji archiwalnej sprawy stwierdził, że brak jest ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, co uniemożliwia wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu.

Zaświadczenie o treści żądanej przez wnioskującego jest czynnością faktyczną, rodzajem dokumentu urzędowego. Brak jest możliwości wzruszenia tego aktu w wyniku wniesienia zażalenia, jak również przy pomocy nadzwyczajnych środków prawnych.

Od takiego zaświadczenia nie służy żaden środek zaskarżenia, można jedynie przeciwko treści zaświadczenia prowadzić przeciwdowód w postępowaniu administracyjnym (art. 76 § 3 kpa), złożyć skargę powszechną w trybie skarg i wniosków do organu wyższego szczebla lub zażądać wydania nowego zaświadczenia od organu, który je wydał ( nie służy mu bowiem powaga rzeczy osądzonej). W tym przypadku postępowanie jest więc jednoinstancyjne ( por. Z.R. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 3 marca 1993 roku, SA/Ka1818/92, Przegląd Sądowy 1998r.,nr 6, str.115).

W zaistniałej sytuacji organ I instancji nie miał innej możliwości niż wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności wskazywanego lokalu mieszkalnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółdzielnia Mieszkaniowa "A" w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Strona skarżąca podniosła zarzuty jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji, tj. – zarzucono naruszenie art.16 § 1 kpa polegające na wydaniu postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia mimo, że ten sam wniosek Spółdzielni został w sposób ostateczny załatwiony poprzez wydania zaświadczenia z dnia 5.03.2008 roku, oraz -

- naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na nieuwzględnieniu, iż budynek został oddany do użytkowania na podstawie zawiadomienia złożonego w trybie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż wniosek strony z dnia 27 lutego 2008 roku spowodował wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu i postanowienie o wydaniu tego zaświadczenia ma charakter decyzji ostatecznej. W takim wypadku nie jest dopuszczalne wydania postanowienia odmownego.

Ponadto całość argumentacji podniesiona w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia jest błędna.

Przedmiotowy budynek został zgłoszony do użytkowania w okresie obowiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 roku – Prawo budowlane. Przepisy te nie przewidywały możliwości zgłoszenia przez organ sprzeciwu do zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania obiektu czy też innej formy odmowy przyjęcia zawiadomienia o przystąpienia do użytkowania. Wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczy niemieszkalnej części obiektu, której budowa nie została ukończona i która zawiadomieniem o użytkowaniu objęta nie była. Podniesiono, że przez szereg lat zawiadomienie o przystąpieniu do użytkowaniu nie było kwestionowane, co potwierdzają decyzje meldunkowe wydawane osobom zamieszkującym przedmiotowy budynek.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zaznaczono, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji omyłkowo wydał zaświadczenie o samodzielności przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zaważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienia wydane zostały z naruszeniem prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W podstawie prawnej postanowienia organu odwoławczego powołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art.144 oraz art. 217 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali (bez podania miejsca publikacji aktu).

W myśl art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, przy czym : - zaświadczenie wydaje się, jeżeli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego( § 2 ) i - zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (§ 3).

W sprawie – jak wynika z akt przedstawionych Sądowi – strona skarżąca ubiegała się o

wydanie żądanego zaświadczenia wskazując na przepisy art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia

24 czerwca 1994 roku o własności lokali oraz art. 217§ 1 kpa – wniosek z dnia

27.02.2008 roku – w aktach administracyjnych – k- 4.

Na wniosek strony skarżącej w dniu 5 marca 2008 roku organ I instancji wydał

zaświadczenie o żądanej treści, tj. powołując przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994r.

o własności lokali ( j. t. Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.) stwierdził, że lokal nr

[...] znajdujący się w budynku przy ul. [...] w [...] jest samodzielnym lokalem

mieszkalnym.

Tym samym postępowanie z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "A" w [...] zostało

zakończone.

Z zacytowanego wyżej przepisu art. 217 kpa wynika bowiem, że postępowanie w

sprawie wydania zaświadczenia toczy się na żądanie (wniosek) osoby ubiegającej się o

wydanie tego dokumentu, przy czym dla pozytywnego załatwienia wniosku zaistnieć

muszą określone przepisem warunki, czyli – urzędowego potwierdzenia określonych

faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o wydanie

zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowy potwierdzeniu

określonych faktów lub stanu prawnego.

Zarówno piśmiennictwo (por. komentarze do Kodeksu postępowania

Administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2005 str.1053 i n.,

B Adamiak, J. Borkowski, Wyd. C.H.Beck, W-wa 2005, str.807 i n., Polskie

postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, B Adamiak, J. Borkowski,

Wyd. Prawn.LexisNeXis, W-wa 2001 str.463 i n.) jak i orzecznictwo zgodnie

podkreśla, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia toczy się na wniosek i

nie może być wszczynane z urzędu.

Z tego względu wszczęcie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem z

dnia 17.03.2008 roku o "odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności

przedmiotowego lokalu mieszkalnego i odstąpieniem od wydanego w dniu 5 03.

2008 roku zaświadczenia o samodzielności tegoż lokalu", nie znajduje oparcia w

przepisach prawa. Ta sama uwaga odnosi się do zaskarżonego postanowienia

organu odwoławczego z dnia 9 .06. 2008 roku.

Podstawy do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie zmiany treści rozstrzygnięcia

czy wydanego zaświadczenia nie dają organom zacytowane w osnowie postanowień

przepisy art. 217 i 219 kpa.

Niezależnie od uwag dotyczących procedury wydawania zaświadczeń, regulowanej

przepisami działu VII kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie niniejszej

wystąpiły kolejne nieprawidłowości.

Jak wynika z wniosku strony skarżącej i zaskarżonych postanowień, strona żądała

wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu powołując się na przepisy ustawy z

dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali, której art. 2 ust. 2 wskazuje, jaki lokal

jest lokalem samodzielnym w rozumieniu ustawy, przy czym samodzielność, tj.

spełnienie wymogów ustawy, potwierdzić musi zgodnie z art.2 ust. 3 starosta

/prezydent/ w formie zaświadczenia.

Wbrew stanowisku zajętemu przez organy obu instancji w wydanych postanowieniach,

kwestia, czy budynek, w którym znajduje się określany lokal mieszkalny, został

oddany do użytkowania, nie wchodzi w zakres badania w postępowaniu

wyjaśniającym poprzedzającym wydanie zaświadczenia. Wskazywane

zagadnienie było szczegółowo analizowane w dostępnym orzecznictwie sądów

administracyjnych i tak, przykładowo:

w wyroku z dnia 9.11.2006r., sygn akt IIISA/Po250/06 sąd wyjaśniał, że "dokonana

analiza przepisów dowodzi, że brak jest umocowania do żądania od inwestora decyzji o

pozwoleniu na użytkowanie"/..../, a " ustanowienie i egzekwowanie przez organ

dodatkowego kryterium dla stwierdzenia odrębnej własności lokalu jakim jest

zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych stanowi naruszenie art. 2 ustawy o własności

lokali, bowiem nie znalazło to oparcia w obowiązujących przepisach prawa".

Podobnie w postanowieniu z dnia 23 maja 2007 roku w sprawie II OW 12/07 NSA w W-

wie, rozstrzygającym spór kompetencyjny na temat organu właściwego w sprawach

wydawania zaświadczeń o samodzielności lokali , sąd wskazywał, że przepisy art. 2

ust. 5 i 6 ustawy o własności lokali nie są adresowane do organu wydającego

zaświadczenie, ale do stron czynności ustanawiającej odrębną własność lokalu. Nie ma

więc podstaw do twierdzenia, że organem właściwym w sprawie wydawania

zaświadczeń jest organ architektoniczno-budowlany. Podobnie – por. w wyrokach NSA

z dnia 6.07.2005r., OSK1653/04 i wsa: IIISA/Po392/06 z dnia 17.01.2007r., IIISA/Po

990/06 z dnia 28.03.2007r.,IISA/Wr 203/03 z dnia 9.02.2005r..

Tym samym w toku rozpoznawanej sprawy organy obu instancji dopuściły się nie

tylko rażącego naruszenia przepisów postępowania wszczynając z urzędu

postępowanie zmierzające do odmowy wydania już raz wydanego zaświadczenia, lecz

również – naruszyły przepisy art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o

własności lokali poprzez błędną wykładnię przepisu.

Analizowane przepisy stanowią, że samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu

ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb

przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomocniczymi pomieszczeniami

służą zaspakajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. W świetle przepisu wyznacznikiem

samodzielności lokalu ( w tym przypadku – mieszkalnego) jest wydzielenie go w

obrębie budynku trwałymi ścianami. Cytowane przepisy nie przewidują powoływania

się na inne, niż wymienione, kryteria oceny samodzielności lokalu, w tym – postawienia

wymogu skutecznego oddania do użytkowania budynku, w którym lokal jest

usytuowany.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił

zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 marca

2008 roku na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c cyt. na wstępie ustawy z dnia 30

sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach

orzeczono na podstawie art. 200 cyt. aktu, a orzeczenie w pkt. 3 sentencji wyroku

znajduje uzasadnienie w art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi.

Wytyczne dla organu orzekającego wynikają wprost z treści uzasadnienia.