Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 756/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. w części nakładającej na stronę karę pieniężną w kwocie 8000 (osiem tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że decyzje opisane w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2005r. w zaskarżonej części nakładającej na W. C., karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Powyższe decyzje wydano na podstawie następujących ustaleń faktycznych: w dniu [...] lipca 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W., inspektor [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...] stanowiącego własność strony skarżącej, prowadzonego przez kierowcę A. C. Pojazdem przewożone były konstrukcje stalowe. Kontrolowany kierowca przedstawił do kontroli m.in. zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne wystawione na C. W. oraz trzy faktury z dnia [...] lipca 2005r., z których wynikało że sprzedawcą towarów jest A. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą T. Tym samym uznano, że przewóz ten nie spełnia przesłanek przewozu wykonywanego na potrzeby własne, albowiem przewożony towar nie jest własnością kontrolowanego przedsiębiorcy tj. W. C. i z związku z tym powinien posiadać licencję na transport towarów. Podczas kontroli stwierdzono ponadto: 1) wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej 2) zbyt długie zapisywanie wykresówki 3) nieprawidłowe używanie przełącznika grup czasowych.

W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego W. C. pismami z dnia [...] i [...] lipca 2005r. wyjaśnił, iż przewożony w dniu [...] lipca 2005r. towar kontrolowanym pojazdem marki [...] stanowił jego własność. Faktury , które okazał do kontroli kierowca zostały przez niego omyłkowo zabrane z firmy skarżącego, a sporządzone zostały w dniu [...] lipca 2005r. i dotyczyły konstrukcji stalowych przewożonych dzień wcześniej przez ojca skarżącego A. C. Skarżący załączył do wyjaśnień kopie faktur nr [...][...], [...] sporządzonych w dniu kontroli tj. w dniu [...] lipca 2005r. Zgodnie z tymi fakturami sprzedawcą konstrukcji stalowych był W. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "W.". Załączył również wydruki z kasy fiskalnej potwierdzające uiszczenie opłaty za wskazane konstrukcje stalowe. Skarżący podniósł ponadto, że tego dnia zastępował go ojciec albowiem on sam zajęty był przygotowaniami do ślubu.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na W. C. karę pieniężną w łącznej wysokości 8.700 zł w tym: za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej (500 zł), za wykonywanie transportu drogowego bez licencji (8.000 zł), za nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego (200 zł). Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy art.5, art. 92 ust. 1 pkt. 2 i 6, art. 92 ust. 4 , art. 93 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późniejszymi zmianami), lp. 1.4.4. lp. 1.1.1., lp. 1.11.9 ust.2 lit. c, lp.1.11.9. ust.3 lit. c załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 3 i 4,. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r.). Uzasadniając nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł organ uznał, że przewożone w dniu kontroli towary nie stanowiły własności skarżącego, a załączone później przez stronę faktury i wydruki z kasy fiskalnej nie stanowią wiarygodnego dowodu albowiem wystawione zostały po zakończeniu kontroli, co wynika z przedstawionych przez W. C. paragonów.

Od powyższej decyzji W. C. pismem z dnia [...] października 2005r. wniósł odwołanie. Nie zgodził z się zarzutami organu odnośnie sporządzenia dokumentów po kontroli, albowiem kierowca po zakończeniu kontroli wrócił do zakładu po właściwe dokumenty i dokonał zgodnie z dyspozycją transportu konstrukcji do odbiorców. Wyjaśnił, iż godzina wskazana na wydrukach z kas fiskalnych potwierdza fakt dokonania sprzedaży konstrukcji, gdyż paragon zgodnie z ustawą o podatku od towarów i usług wyraźnie precyzuje, że ewidencja sprzedaży przy użyciu kasy fiskalnej ma miejsce po wykonaniu usługi lub otrzymaniu towaru.

Na skutek rozpoznania odwołania strony w zakresie wymierzonej kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071

z późn. zm.) art.5 ust. 1, art.87 ust.1, art. 92 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym oraz lp.1.1.1 załącznika do wymienionej ustawy utrzymał zaskarżoną decyzję w kwestionowanym zakresie w mocy. Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Jego zdaniem w świetle ustaleń poczynionych w trakcie kontroli (z której sporządzono protokół bez zastrzeżeń podpisany przez kierowcę) oraz zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w momencie kontroli W. C. wykonywał usługę transportową tj. przewoził ładunek konstrukcji stalowych od sprzedawcy A. C. do nabywców J. S., W. S., W. K. oraz S. K. Organ nie dał wiary twierdzeniom strony jakoby przewoziła towar będący jej własnością oraz dokumentom przedstawionym w toku postępowania administracyjnego, gdyż z paragonów załączonych do faktur wynika że sporządzone zostały w godzinach popołudniowych, a więc już po kontroli, która odbyła się o godzinie 10.36.

W skardze z dnia [...] marca 2006 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. C., wnosząc o uchylenie decyzji o nałożeniu kary, podtrzymał w całości zarzuty opisane w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zdaniem Sądu w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania co mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązują go art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody ocenił z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienie zaskarżonej decyzji zdaniem Sądu, nie spełnia wymogów określonych w art. 107§ k.p.a.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż wykonywany

w dniu [...] lipca 2005r. przejazd pojazdem marki [...], będący własnością skarżącego W. C. nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz.U.04.204.2088 ) i z tego tytułu obciążyły skarżącego karą pieniężną w wysokości 8.000 zł (osiem tysięcy złotych) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Zgodnie z treścią powołanego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Zatem dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek. Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi wyjaśnienie, czyją własność stanowił towar przewożony przez skarżącego W. C. w dniu kontroli tj. [...]lipca 2005r..

W toku prowadzonych postępowań administracyjnych skarżący starał się wykazać, że przewożony w dniu kontroli towar stanowił jego własność przedstawiając na tę okoliczność faktury oraz wydruki z kasy fiskalnej potwierdzające uiszczenie zapłaty za sprzedane konstrukcje stalowe. Wyjaśnił ponadto, że zarejestrowanie sprzedaży w kasie fiskalnej następuje dopiero po sprzedaży i zamontowaniu konstrukcji stalowych u kontrahentów.

Organy zarówno I jaki i II instancji nie uwzględniły wyjaśnień strony. Uznały, że przedstawione przez skarżącego dokumenty nie są wiarygodne, albowiem jak wynika z załączonych do faktur paragonów, sporządzone zostały po kontroli. W ocenie Sądu jednak organ kwestionując wiarygodność przedstawionych przez stronę dokumentów, powinien wykazać i uzasadnić dlaczego jego zdaniem działania skarżącego polegające na zaewidencjonowaniu sprzedaży w kasie fiskalnej po dokonanej transakcji jest nierpawidłowe i niezgodne z prawem. Należy mieć przy tym na uwadze, że przecież w chwili zatrzymania pojazdu towar był dopiero przewożony do konkretnych odbiorców w celu jego sprzedaży i zamontowania.

Niezależnie od powyższego organy rozstrzygające sprawę stwierdziły, że towar w dniu kontroli przewożony był do nabywców J. S., W. S., W. K. oraz S. K., a więc osób uwidocznionych na fakturach okazanych przez kierowcę podczas kontroli. Tymczasem z faktur nr [...][...], [...] nadesłanych przez skarżącego wynika, iż nabywcami konstrukcji stalowych od W. C. byli: J. K., I. P. oraz "H.", a więc zupełnie inne podmioty niż wynikało to z faktur okazanych w trakcie kontroli. Dlatego zdaniem Sądu decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu czyją własnością był towar przewożony w dniu kontroli, miało zwrócenie się bezpośrednio do wymienionych wyżej osób o wyjaśnienie od kogo (tj. od A. C. czy W. C.)

i kiedy ( w dniu [...] lipca czy [...] lipca 2005r.) nabyli konstrukcje stalowe.

W świetle powyższego, stanowisko organu, iż protokół został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń, w wypadku istnienia takich rozbieżności, wydaje się całkowicie niewystarczające.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę. Tym samym stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którą uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na przepisie art. 152 p.p.s.a.