Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1980/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2-6,  art. 18
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 w zw. z  art. 132
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) i art. 104 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, cofnął A.P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] stycznia 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne, zmierzające do cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania była informacja uzasadniająca przypuszczenie, że strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji.

W dniu [...] października 2009 r. do organu wpłynęło pismo z Koła [...] w W., z którego wynika, iż ww. cyt.: "(...) przechodzi poważne załamanie [...], zachowując się momentami wręcz paranoicznie, co prędzej czy później może doprowadzić do tragedii innych ludzi, jeśli wygłaszane przez niego groźby zostaną spełnione. Groźby te nie dotyczą już tylko naszego Koła i naszych członków, ale również leśników i innych ludzi współpracującymi z Lasami (...)".

Z uwagi na powyższe, w toku prowadzonych czynności organ I instancji zwrócił się do Nadleśnictwa W. o opinię o stronie.

W dniu [...] listopada 2009 r. do organu wpłynęła opinia o stronie z Nadleśnictwa W., z treści której wynika, iż "[...] A.P. jest przeciętnym pracownikiem, który nie wyróżnia się w dotychczasowej pracy. Nie potrafi oddzielić interesu osobistego od pracy zawodowej co powoduje niezdrową atmosferę w miejscu pracy i zaowocowało konfliktem na tle osobistym z podmiotem gospodarczym wykonującym usługi leśne na rzecz Nadleśnictwa W.". Jednocześnie, jak wynika z treści przedmiotowej opinii, strona od dnia [...] czerwca 2009 r., do dnia jej sporządzenia, przebywała na zwolnieniu lekarskim.

Stosownie do art. 15 ust. 5 cyt. wyżej ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.

Mając powyższe na uwadze, organ Policji wezwał stronę do dostarczenia, w wyznaczonym przez organ terminie, aktualnych orzeczeń lekarskiego i [...] od uprawnionych lekarzy i [...], wpisanych do rejestru Komendanta Wojewódzkiego Policji, upoważnionych do przeprowadzania badań osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, potwierdzających, że strona może dysponować bronią.

Ponadto organ Policji pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. zwrócił się do Zarządu [...] Związku Łowieckiego w W. o opinię o stronie.

W dniu [...] stycznia 2010 r. wpłynęło pismo Zarządu [...] Związku Łowieckiego w W., z treści którego wynika, iż wymieniony jest niestowarzyszonym członkiem [...] Związku Łowieckiego od dnia [....] czerwca 2002 r. Wskutek nieopłacania składek członkowskich i innych opłat uchwalonych na rzecz Koła, został skreślony z listy członków Koła [...] w W.

Na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się również do Komendy Miejskiej Policji w W. o sporządzenie opinii o stronie.

W dniu [...] stycznia 2010 r. do organu wpłynęła opinia o stronie, z której wynika, iż w miejscu zamieszkania ww. posiada pozytywną opinię. Nie posiada skłonności do nadużywania alkoholu lub innych podobnie działających środków. Jednocześnie, jak ustalono, strona od września 2009 r., leczy się w Poradni Zdrowia [...].

W dniu [...] stycznia 2010 r. strona dostarczyła orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., stwierdzające, iż nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie w dniu [...] stycznia 2010 r. do organu wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., stwierdzające, iż ww. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji.

Organ I instancji, w celu wyeliminowania wątpliwości, co do możliwości dysponowania bronią przez stronę, na podstawie § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, wniósł odwołanie od przedmiotowych orzeczeń, tj.: psychologicznego oraz lekarskiego, do organów odwoławczych.

W dniu [...] marca 2010 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., wydane przez organ odwoławczy – Instytut Medycyny Pracy [...] w L., stwierdzające, iż strona nie posiada zdolności fizycznej i [...] do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji.

W dniu [...] kwietnia 2010 r., do organu wpłynęło orzeczenie [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., wydane przez organ odwoławczy – [...] H.N., stwierdzające, iż strona nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią.

W myśl § 8 pkt 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne i ma wiążącą moc dowodową dla rozstrzygnięcia sprawy.

W dniu [...] maja 2010 r. do organu wpłynął wniosek strony dotyczący ponownego badania lekarskiego. Strona wskazała, iż obecnie jest w trakcie leczenia, które prawdopodobnie zakończy się w listopadzie 2010 r. Dopiero wtedy ww. ponownie podda się badaniom lekarskiemu i [...], które następnie przedłoży tut. organowi.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 78 § 1 Kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w sposób jednoznaczny wykazało, iż strona nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 cyt. ustawy, co zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, nakłada na organy Policji obowiązek obligatoryjnego cofnięcia ww. pozwolenia na broń. Organ wskazał, że wydawane jest jedno orzeczenie [...] obejmujące badanie czy posiadacz pozwolenia na broń wykazuje istotne zburzenia funkcjonowania [...] (art. 15 ust. 1 pkt 3 cyt. wyżej ustawy) oraz jedno orzeczenie lekarskie, obejmujące łącznie ocenę zdolności fizycznej i [...] do dysponowania bronią (art. 15 ust. 1 pkt 2 cyt. wyżej ustawy). Orzeczenie wydane w drugiej instancji "unieważnia" orzeczenie, od którego wniesiono odwołanie i to ono stanowi prawem przewidziany dowód na okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Dlatego, mając na uwadze powyższe, organ Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. odmówił stronie uwzględnienia jej żądania zawartego w piśmie przesłanym do organu w dniu [...] marca 2010 r., dotyczącego m.in. wycofania odwołania od orzeczenia lekarskiego, wydanego w pierwszej instancji.

Od decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji jednostronną interpretację dowodów na jej niekorzyść. Odnosząc się do postanowienia tego organu o zakresie postępowania dowodowego podniosła, iż żaden z jej 13 wniosków dowodowych nie został uwzględniony. Wskazała, że organ przyjął niczym niepoparte pomówienia zawarte w piśmie z dnia [...] października 2009 r. R.C., a postępowanie o cofnięcie pozwolenia jest wynikiem przestępczej zmowy przeciwko niemu jako osobie niewygodnej dla przewodniczącego jej macierzystego koła łowieckiego i innych osób, w celu wyeliminowania jej z [...] Związku Łowieckiego. Nie rozumie też dlaczego Komendant Wojewódzki Policji w B. wysłał ją na specjalistyczne badania w okresie jej przejściowej choroby. Do odwołania załączyła kopie orzeczeń lekarskich i psychologicznych oraz swoich pism kierowanych do różnych osób, w tym zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez R.C. – Prezesa Koła [...].

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2010 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania A.P. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podał, że nie widzi podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Podkreślił, że broń cofa się osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 ustawy. W stosunku do strony zastosowanie ma dyspozycja pkt 2, w myśl której pozwolenia na broń nie może posiadać osoba, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenie zdolności [...]. Ustaleniu, czy takie okoliczności istnieją, służą badania lekarskie i [...] oraz wydane na ich podstawie orzeczenia. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze i [...] upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), a orzeczenia winny spełniać określone dla nich w załączniku do rozporządzenia wymogi. W myśl natomiast § 8 rozporządzenia od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia [...], spełniających powyższe wymogi, przysługuje odwołanie także właściwemu organowi Policji, a orzeczenie lekarskie lub [...] wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne (§ 8 pkt 9). Nie ulega wątpliwości, iż takie właśnie, tj. ostateczne, orzeczenie lekarskie zapadło wobec A.P. w wyniku odwołania się organu I instancji. Z treści tego dokumentu jednoznacznie wynika, iż A.P. nie posiada zdolności fizycznej i [...] do dysponowania bronią co powoduje, że nie może posiadać na nią pozwolenia. Wyeliminowało więc ono, a tym samym pozbawiło mocy dowodowej, korzystne dla niego orzeczenie z dnia [...] stycznia 2010 r. wydane przez lek. B.W.. Spowodowało też, że zapadłe w dwu instancjach orzeczenia [...], potwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania przez stronę bronią, nie mają wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż obowiązek nałożony na stronę na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Dlatego też, zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do posiadania przez badanego broni to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na jakąkolwiek broń palną i bez względu na cel, w którym ma być używana. Ostateczne orzeczenie lekarskie kwestionujące psychofizyczną zdolność strony do dysponowania bronią wiąże zatem organy Policji w kwestii dalszego posiadania przez stronę pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Ma więc charakter obligatoryjny i w przypadku ustalenia takiej okoliczności w prawem określony sposób, tj. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym, którym może być orzeczenie wydane tak w I, jak i w II instancji, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. W niniejszej sprawie zapadłe w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość posiadania przez stronę broni palnej.

Zauważyć należy, iż broń palna, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które mają prawo do dysponowania nią muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, iż organ I instancji nie uwzględnił żadnego z jej 13 wniosków dowodowych Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w myśl art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem strona może składać różne wnioski dowodowe, które jej zdaniem mogą mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym, ale ocena ich zasadności pozostaje w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne (art. 76 kpa), podobnie jak i ocena wiarygodności i mocy dowodowej zebranych w sprawie materiałów (art. 80 kpa -zasada swobodnej oceny dowodów) w świetle normy prawa materialnego. On zatem ustala, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Dlatego też organ I instancji oceniając wnioski strony, w tym, np. o cofnięcie odwołania od orzeczenia lekarskiego czy sprostowanie opinii o stronie w kwestii postępowania karnego w sprawie gróźb karalnych czy leczenia się w Poradni Zdrowia [...] uznał je za niemogące mieć znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Natomiast co do orzeczeń ostatecznych Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07 (niepublikowany) jednoznacznie stwierdził, iż "orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia)". W konkluzji uzasadnienia decyzji organ podkreślił, że biorąc pod uwagę obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, w przypadku strony nie mogło więc zapaść inne rozstrzygnięcie, niż cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, przez błędną wykładnię przepisu oraz naruszenie art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 kpa. W uzasadnieniu skargi A.P. przytoczył argumenty, jak w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Zdaniem Sądu, skarga analizowana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, z którego wynika, że pozwolenie na broń cofa się osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z punktu 2 powołanego przepisu wynika, że pozwolenia na broń nie może posiadać osoba, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenie zdolności psychoruchowej. Ustaleniu czy takie okoliczności istnieją służą badania lekarskie i psychologiczne oraz wydane na ich podstawie orzeczenia. Do czynności takich właściwi są wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni na mocy przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), a orzeczenia winny spełniać określone dla nich w załączniku do rozporządzenia wymogi. W myśl natomiast § 8 rozporządzenia od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego, spełniających powyższe wymogi, przysługuje odwołanie także właściwemu organowi Policji, a orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne (§ 8 pkt 9). Nie ulega wątpliwości, iż takie właśnie, tj. ostateczne, orzeczenie lekarskie zapadło wobec A.P. w wyniku odwołania się organu I instancji. Z treści tego dokumentu jednoznacznie wynika, iż A.P. nie posiada zdolności fizycznej i [...] do dysponowania bronią co powoduje, że nie może posiadać na nią pozwolenia. Wydane w tym trybie orzeczenia pozbawiły mocy dowodowej, korzystne dla skarżącego orzeczenie z dnia [...]stycznia 2010 r. wydane przez lek. B.W. Spowodowało to również, że zapadłe w dwu instancjach orzeczenia psychologiczne, potwierdzające brak przeciwwskazań do dysponowania przez A.P. bronią, nie mogły mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż obowiązek nałożony na skarżącego na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Dlatego też, zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do posiadania przez badanego broni to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na jakąkolwiek broń palną i bez względu na cel, w którym ma być używana. Ostateczne orzeczenie lekarskie kwestionujące psychofizyczną zdolność badanego do dysponowania bronią wiąże zatem organy Policji w kwestii dalszego posiadania przez stronę pozwolenia na broń. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi bowiem, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Ma więc charakter obligatoryjny i w przypadku ustalenia takiej okoliczności w prawem określony sposób, tj. w ostatecznym orzeczeniu lekarskim lub psychologicznym, którym może być orzeczenie wydane tak w I, jak i w II instancji, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. W niniejszej sprawie zapadłe w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość posiadania przez stronę broni palnej.

Należy zgodzić się z organem, iż broń palna, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które mają prawo do dysponowania nią muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania, a ustaleniu tej okoliczności służy, m.in. zawarta w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji kompetencja komendantów wojewódzkich Policji do zobowiązania posiadaczy pozwoleń na broń do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedłożenia wydanych na ich podstawie orzeczeń, co do psychofizycznej zdolności do dysponowania bronią. Jest to okoliczność istotna dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką rozstrzygającą o obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia.

Organ wbrew zarzutom skarżącego skorzystał z tej kompetencji, ponieważ został poinformowany o toczącym się postępowaniu przygotowawczym w sprawie kierowania przez stronę gróźb karalnych, zaś z przekazanych mu materiałów tego postępowania wynikało, iż strona nie tylko miała kierować groźby wobec zawiadamiającego, ale także agresywnie zachowała się wobec jednego z jego pracowników, który nie zdecydował się złożyć odrębnego zawiadomienia o przestępstwie, a jedynie ograniczył się do powiadomienia Policji o tym zdarzeniu. Do organu I instancji wpłynęło też pismo Prezesa Koła [...] w W., w którym zawiadamia on o skreśleniu strony z listy członków [...] Związku Łowieckiego oraz opisuje swoje podejrzenia co do udziału strony w różnych zdarzeniach zaistniałych na terenie łowieckim, leżącym w miejscu pracy strony, a mogących mieć – jego zdaniem – związek z utratą członkostwa w [..] i problemami zawodowymi oraz pismo z Nadleśnictwa W. wskazujące, iż strona nie potrafi oddzielić interesów osobistych od pracy zawodowej, co doprowadza do złej atmosfery w pracy oraz wywołało konflikt na tle osobistym z podmiotem wykonującym prace leśne na rzecz Nadleśnictwa, a na podstawie zwolnień lekarskich wydawanych przez różne placówki medyczne od [...] czerwca 2009 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Natomiast w opinii z miejsca zamieszkania strony stwierdzono, iż strona poinformowała o poddaniu się od września 2009 r. leczeniu w Poradni Zdrowia [...].

W ocenie Sądu, wobec takich informacji organ słusznie odwołał się od przedłożonych przez stronę orzeczeń lekarskiego i [...] potwierdzających zdolność do posiadania broni.

Podkreślić należy, że ostateczne orzeczenie lekarskie, które kwestionuje zdolność [...] strony do dysponowania bronią wyklucza możliwość zachowania stronie pozwolenia na nią.

Odnosząc się natomiast do zarzutu strony, iż organ I instancji nie uwzględnił żadnego z jej 13 wniosków dowodowych należy wyjaśnić, iż w myśl art. 75 § 1 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem strona może składać różne wnioski dowodowe, które jej zdaniem mogą mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym, ale ocena ich zasadności pozostaje w kompetencji organu prowadzącego postępowanie administracyjne (art. 76 kpa), podobnie jak i ocena wiarygodności i mocy dowodowej zebranych w sprawie materiałów (art. 80 kpa -zasada swobodnej oceny dowodów) w świetle normy prawa materialnego. On zatem ustala, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne (tak np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 15 grudnia 1995 r., sygn. akt SA/Lu 507/95, LEX nr 27107).

W ocenie Sądu, zarzut skarżącego w tej materii nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ prawidłowo uznał, że nie mogą one mieć znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy. Nie ulega wątpliwości, że strona korzystała z pomocy placówki zdrowia psychicznego, a decyzja o złożeniu odwołania od orzeczeń dotyczących zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią należy tylko i wyłącznie do uprawnionych podmiotów i nie zależy od uzyskania na nią zgody, czy to strony (jeśli odwołującym się jest organ Policji) czy organu (w przypadku odwołania się badanej osoby). W niniejszej sprawie podstawą cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską nie są pisma złożone przez R.C. z Koła [...] czy też opinia o niej z jednostki Policji dotycząca leczenia [...], ale brak zdolności strony do dysponowania bronią stwierdzone ostatecznym orzeczeniem lekarskim spełniającym wymogi przewidziane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, które ma moc wiążącą organy Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń palną. Wyjaśnić też stronie należy, iż organy Policji nie mają kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydających na ich podstawie orzeczeń. Natomiast co do orzeczeń ostatecznych, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07 (niepublikowany) jednoznacznie stwierdził, iż "orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (...). Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza strona udowodnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898)". Dlatego też zarzuty skarżącego o jednostronnej interpretacji dowodów na jego niekorzyść, w ocenie Sądu, są bezzasadne.

Organy Policji nie mają bowiem żadnych samoistnych kompetencji do oceny zdolności psychofizycznych osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub już je posiadającej. Natomiast – ze względu na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego – ich obowiązkiem jest wdrożenie stosownej procedury, jeśli uzyskane informacje uzasadniają podejrzenie – jak w przypadku strony – iż osoba dysponująca bronią może należeć do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i tak w przedmiotowej sprawie organy uczyniły.

Biorąc pod uwagę obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, stwierdzić należy, że wydana w stosunku do skarżącego decyzja jest prawidłowa i nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.