Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 438/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.23 ust.1
journal: Dz.U. 2016 poz 922
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych - tekst jedn.
article: art.105a ust.4, art.105 ust.4, art. 128 ust.3
journal: Dz.U. 2015 poz 128
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie zainicjowała skarga Pana Z. B., złożona do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a dotycząca przetwarzani a jego danych osobowych przez [...] S.A., z siedzibą w G. przy ul. [...] (obecnie [...] S.A. z siedzibą w W. przy ul. [...]), zwany dalej [...], w tym ich udostępnianie w Biurze Informacji Kredytowej S.A., z siedzibą w W. przy ul. [...], zwanym dalej BIK S.A.

Skarżący zarzucił w niej, iż w dniu [...] listopada 2008 r. w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] podpisał z [...] z siedzibą w G. przy ul. [...], zwanym dalej [...], umowę o kartę kredytową [...]-[...]numer [...] na zakup sprzętu elektronicznego. W połowie lipca 2010 r. w trakcie wielomiesięcznego spłacania przez Skarżącego rat kredytowych zadzwonił do niego doradca [...] z propozycją aktywacji dobrowolnego grupowego ubezpieczenia zdrowotnego dla klientów [...]. Skarżący podkreślił, iż wyraził zgodę na proponowane mu ubezpieczenie jednak nigdy nie podpisał takiej umowy, nie kwestionuje jednak iż z tego tytułu dokonywał comiesięcznych wpłat. W maju 2011 r. Skarżący podczas rozmowy telefonicznej z doradcą [...] zrezygnował z owego ubezpieczenia zdrowotnego, oświadczając jednocześnie, że nie będzie uiszczał opłat z tego tytułu za dwa ostatnie miesiące spłaty tj. maj oraz czerwiec 2011 r. Skarżący podkreślił, iż raty wynikające z zaciągniętego kredytu za miesiące maj oraz czerwiec 2011 r. zostały przez niego zapłacone, dlatego też Skarżący kwestionuje fakt, iż [...] bezzasadnie zaliczył jako raty kredytu niezapłacone przez Skarżącego składki na ww. ubezpieczenie.

Skarżący podniósł, iż [...] cyt.: "bezprawnie i bezzasadnie umieścił [S]karżącego jako dłużnika w Biurze Informacji Kredytowej (...) dotyczącego zadłużenia [S]karzącego", dlatego też Skarżący wniósł o nakazanie [...] usunięcia jego danych osobowych w BIK S.A.

W toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ustalił, co następuje.

1. Skarżący zawarł z [...] S.A w dniu [...] listopada 2008 r. umowę o kartę kredytową [...] numer [...], z tytułu której powstało zadłużenie.

2. W związku z połączeniem prawnym [...]S.A. z [...] S.A., [...] S.A. wstąpił we wszystkie prawa i obowiązki wynikające z zawartych przez oba banki umów z klientami i kontrahentami, tym samym wszyscy klienci [...]S.A. zostali klientami [...] S.A., w tym również Skarżący.

3. W wyjaśnieniach z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] wskazał, iż uzyskał pisemną zgodę Skarżącego o której mowa w art. 105a ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. 2015 r., poz. 128 ze zm.), dalej Prawo bankowe, na przetwarzanie jego danych osobowych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy o kartę kredytową [...] numer [...] (kopia zgody w aktach sprawy). Skarżący wyraził zgodę na przetwarzanie przez [...] oraz BIK S.A. informacji stanowiących tajemnicę bankową w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego po wygaśnięciu zobowiązania. Nadto [...] wskazał, iż rachunek umowy o kartę kredytową [...] został zamknięty w systemach [...] w dniu [...] lutego 2015 r. poprzez wpisanie zadłużenia w wysokości 210. 30 zł w straty [...], tym samym [...] wysłał do BIK S.A. informację o zmianie statusu umowy na umorzoną. [...] podkreślił, iż Skarżący nigdy nie cofnął zgody na przetwarzanie jego danych osobowych dotyczących ww. umowy.

4. [...] wskazał ponadto, że aktualnie przetwarza dane osobowe Skarżącego, gdyż jest to niezbędne dla zrealizowania obowiązku wynikającego z przepisu prawa tj. art. 74 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. 1994 nr 121 poz. 591) z którego wynika obowiązek przetwarzania danych dla celów archiwalnych.

5. BIK S.A. wskazał, że dane osobowe Skarżącego przetwarza również w zakresie karty kredytowej [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Rachunek ten ma status rachunku zamkniętego umorzonego, natomiast przetwarzany jest na podstawie art. 105a ust. 2 w zw. z art. 105 ust. 4 ustawy Prawo bankowe, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego oraz w celu stosowania metod statystycznych na podstawie art. Art. 105a ust. 4 i 5 ustawy Prawo bankowe.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Generalny Inspektor dnia [...] czerwca 2016 r. (znak: [...]) wydał decyzję odmawiającą uwzględnienia wniosku Skarżącego.

W ustawowym terminie Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją. Ww. rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił m.in. że cyt.: "Wydana przez GIODO decyzja z [...] czerwca 2016 r. jest bezzasadna, błędnie interpretująca fakty i nie uwzględnia dowodów przedstawionych w skardze z dnia [...] stycznia 2015 r.

Następnie w dniu [...] listopada 2016 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło pismo pełnomocnika [...] S.A. Wr przedmiotowym piśmie pełnomocnik wskazał, iż dnia [...] listopada 2016 r. doszło do podziału Spółki [...] w związku z którą - [...] S.A., będzie prowadził obsługę Klientów indywidualnych. W związku z pismem pełnomocnika z dnia [...] listopada 2016 r. organ ustalił, że na skutek podziału [...] S.A. z siedzibą w G. przy ul. [...], na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm.), poprzez przeniesienie na [...] przejmujący - [...] S.A., części majątku [...] dzielonego - [...] S.A., stroną niniejszego postępowania jako administrator danych osobowych Skarżącego jest [...] S.A. W ramach podziału działalność wydzielona [...] S.A tzn. niezwiązana z działalnością hipoteczną została przeniesiona na [...] S.A.

Po powtórnym rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przeanalizowaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dokonał jedynie oceny przetwarzania danych osobowych Skarżącego w kontekście z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 tekst jednolity), dalej jako ustawa. Takie uprawnienia dają mu przepisy art. 12 pkt 1 i 2 ustawy. Przepisy o ochronie danych osobowych nie przyznają Generalnemu Inspektorowi prawa do badania kwestii istnienia lub nieistnienia określonego stosunku prawnego pomiędzy stronami. Te kwestie są bowiem sprawami cywilnymi w rozumieniu art. 1 ustawy 7. dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101, z późn. zm.) i powinny być rozpatrywane w postępowaniach prowadzonych przez sądy powszechne. W szczególności, zgodnie z art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego, powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. W związku z powyższym Generalny Inspektor nie oceniał kwestii istnienia lub nieistnienia umowy zawartej między Skarżącym, a [...], jak również zobowiązań z niej wynikających, a jedynie to czy po stronie [...] istnieje, któraś z przesłanek legalizujących przetwarzanie danych Skarżącego.

Organ wskazał też, ze aktem prawnym zawierającym szczegółowe regulacje dotyczące procesu przetwarzania danych osobowych klientów [...] jest przede wszystkim ustawa Prawo bankowe. Ocena legalności udostępnienia danych osobowych Skarżącego przez [...], na rzecz BIK S.A. musi być zatem dokonywana w powiązaniu z przepisami ww. aktu prawnego.

Zgodnie z art. 105 a ust. 1 Prawa bankowego, przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4, informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, 105 i art. 106 - 106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. W myśl natomiast art. 105 ust. 4, banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucje upoważnione do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania: bankom - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych oraz w związku ze stosowaniem metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 oraz w art. 128d ust. 1 (pkt 1), innym instytucjom ustawowo upoważnionym do udzielania kredytów - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są niezbędne w związku z udzielaniem kredytów, pożyczek pieniężnych, gwarancji bankowych i poręczeń (pkt 2), instytucjom kredytowym - informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej konsumenta, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (pkt 3).

Organ wskazał też, że BIK S.A. jest instytucją utworzoną na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Zgodnie zaś z art. 105a ust. 1 Prawa bankowego, przetwarzanie przez banki, inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 (np. BIK S.A.), informacji stanowiących tajemnicę bankową w zakresie dotyczącym osób fizycznych może być wykonywane, z zastrzeżeniem art. 104, 105 i art. 106-106c, w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Informacje zawarte w BIK S. A. służyć mają wypełnianiu przez banki jako instytucje zaufania publicznego ich ustawowych obowiązków związanych z koniecznością dokładania szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych, czyli w zakresie ochrony depozytów (art. 50 ust. 2 Prawa bankowego), a także z koniecznością należytego badania zdolności kredytowej, od której istnienia (zgodnie z art. 70 ust. 1 Prawa bankowego), bank uzależnia udzielenie kredytu.

W ocenie organu z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że przekazanie danych osobowych Skarżącego przez [...] do BIK S.A. w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego po wygaśnięciu zobowiązania nastąpiło w oparciu o przesłankę, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, w związku z powołanymi powyżej art. 105a ust. 2 i art. 105 ust 4 Prawa bankowego, z uwagi na fakt, iż Skarżący wyraził zgodę na przetwarzanie jego danych osobowych zarówno przez [...] jak i BIK S.A., stanowiących tajemnicę Bankową w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego po wygaśnięciu zobowiązania. W świetle cytowanych przepisów organ wskazał, że choć zobowiązanie Skarżącego wobec [...] wygasło, to jednak jak bezsprzecznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Skarżący nie cofnął ww. zgody na przetwarzanie jego danych osobowych po wygaśnięciu umowy numer [...].

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 105a ust. 4 Prawa bankowego, banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczącą osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą dla celów stosowania metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 Prawa bankowego.

Biorąc zatem pod uwagę, że organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 1999 r. o sygn. III SA 5417/98), zdaniem Generalnego Inspektora w niniejszej sprawie [...] wykazał, iż przetwarzanie przez [...] danych osobowych Skarżącego w szczególności zaś ich udostępnienie na rzecz BIK S.A. i ich dalsze przetwarzanie przez BIK S.A. znajduje oparcie w przywołanych powyżej przepisach prawa.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, Generalny Inspektor podniósł, ze w zaskarżonej decyzji nie miał podstaw dla sformułowania nakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy. Jak wynika z brzmienia powołanego przepisu, w przypadku naruszenia przepisów' ustawy, Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcie uchybień czy usunięcie danych osobowych. W przedmiotowe kwestii takich uchybień nie ma, albowiem proces przetwarzania danych osobowych Skarżącego znajduje uzasadnienie w wyżej przywołanym art. 105a ust. 2, ust. 4 i ust. 5 Prawa bankowego.

Z. B. wywiódł do tut. Sądu skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr: [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wnosząc o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji;

- rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie postanowienia w sprawie usunięcia /wykreślenia/ przez [...]S.A. przy ul. [...] w G. wpisu w Biurze Informacji Kredytowej bezprawnie i bezzasadnie umieszczonego zobowiązania nr [...] o numerze identyfikacyjnym: BIK [...];

- zasądzenie od oskarżonego Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w W., zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, ze udowodnił, iż zadłużenie kredytowe wobec niego wynikające z umowy o kartę kredytową [...]-[...] nr [...] spłacił, przedstawiając dowody wpłat oraz oryginał zawartej umowy. Zarzucił też [...] , że:

1/ zgodę na aktywację dobrowolnego Grupowego Ubezpieczenia Zdrowotnego dla Klientów [...] w firmie [...] S.A. za kwotę 73.- zl miesięcznie, płatną przy spłacanych miesięcznych ratach kredytu, skarżący wyraził telefonicznie w połowie lipca 2010 r. tj. w trakcie już wielomiesięcznego spłacania kredytu. Ubezpieczenie to, wypowiedział [...] telefonicznie w maju 2011 r. w związku z nie otrzymaniem zgodnie z ofertą, wizyty u ortopedy w ciągu 5 dni. Żadnej umowy w tej sprawie skarżący z [...] nie podpisywał;

2/ nie opłaconą przez skarżącego składkę za ww. ubezpieczenie zdrowotne tj.za miesiące maj i czerwiec 2011 r. płaconą dotychczas wraz z ratą kredytową, [...] bezprawnie i bezzasadnie wliczył do rat spłacanego zadłużenia kredytowego przez skarżącego, pomimo, że powyższe ubezpieczenie zdrowotne z firmą [...] S.A, w ogóle nie wynikało z treści zawartej z [...] umowy kredytowej;

3/ pomimo spłaconego w terminie kredytu, wynikającego z treści zawartej umowy, Bank bezprawnie i bezzasadnie umieścił skarżącego jako dłużnika w BIK w zobowiązaniu nr [...] o numerze identyfikacyjnym: BIK [...].

Skarżący uwypuklił okoliczność, że zgoda skarżącego na przetwarzanie przez [...] jego danych osobowych zgodnie z treścią zawartej umowy, dotyczyła wyłącznie umowy w sprawie karty kredytowej nr [...], a nie z tytułu ubezpieczenia zdrowotnego w firmie [...] S.A. i zadłużenia wynikającego z nieopłaconej składki tegoż ubezpieczenia zdrowotnego za miesiące maj i czerwiec 2011 r. Powyższego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie zauważył i nie uwzględni! przy wydawaniu zaskarżonej decyzji;

Według autora skargi podpisana przez skarżącego zgoda, na przetwarzanie przez Bank jego danych osobowych oraz przepisy prawa bankowego, na które powołuje się Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w zaskarżonej decyzji, nie upoważniały Bank do bezprawnego i bezzasadnego umieszczenia skarżącego jako dłużnika w Biurze Informacji Kredytowej, z tytułu innego zadłużenia, nie wynikającego z treści zawartej umowy i po spłaceniu przez niego w terminie całości kredytu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ poprawnie nie dopatrzył się przesłanek do uwzględnienia wniosku strony.

W pierwszej kolejności wskazać należało, że zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy spełniona zostanie jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Przesłanki te odnoszą się do wszelkich form przetwarzania danych wymienionych w art. 7 pkt 2 ustawy, w tym do ich udostępniania. Są także wzglądem siebie równoprawne, co oznacza, że dla legalności procesu przetwarzania danych wystarczające jest spełnienie jednej z nich. Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy, przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Tym samym, zgoda na przetwarzanie danych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie jest jedyną przesłanką legalizującą proces przetwarzania danych osobowych.

W ocenie tut. Sądu organ prawidłowo ustalił wskazaną w w/powołanej normie prawnej przesłankę legalizującą przetwarzanie danych osobowych strony przez [...] i Biuro Informacji Kredytowej, nawiązując do przepisu art. 105a ust. 4 Prawa bankowego. Zgodnie zaś z tą regulacją banki, oraz instytucje o których mowa w art. 105 ust. 4, mogą przetwarzać informacje stanowiące tajemnicę bankową dotyczącą osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów, bez zgody osoby, której informacje dotyczą dla celów stosowania metod statystycznych, o których mowa w art. 128 ust. 3 Prawa bankowego. Z punktu widzenia prawnego skarżona decyzja jawiła się jako poprawna.

Odnosząc się do problematyki najbardziej eksponowanej w badanej skardze, a mianowicie do kwestii zaliczenia przez [...] do rat kredytu, także kwoty zadłużenia z tytułu ubezpieczenia to również w tym przypadku wskazać należało, iż organ postąpił zasadnie nie badając tej kwestii. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w zakresie swoich uprawnień, może bowiem wypowiadać się tylko w materii przetwarzania danych osobowych. Nie posiada natomiast umocowania prawnego do tego, aby badać skuteczność zawierania umów cywilno-prawnych, czy też poprawność rozliczeń pomiędzy stronami stosunków cywilnych. W realiach niniejszej sprawy dla organu wystarczającym musiała być informacja od banku, iż w dokumentach umowy kredytowej, której stroną był skarżący, widnieje zadłużenie z tytułu tej umowy. Organ nie miał zaś prawa do tego, aby badać prawdziwość tego oświadczenia banku, czy też aby zweryfikować poprawność działania banku polegającego na zaliczeniu do zadłużenia z tytułu umowy kredytu, także zadłużenia z tytułu umowy ubezpieczenia.

W powyższym zakresie nie mógł wypowiadać się także Sąd administracyjny, z tego już choćby względu, że ustawodawca nie wyposażył go w instrumentarium procesowe umożliwiające przeprowadzanie postępowania dowodowego.

W sytuacji więc, gdy strona wskazuje na istniejącą w jej mniemaniu nieprawidłowość w działaniu banku a polegającą na zaliczeniu do zadłużenia z tytułu umowy kredytu, także zadłużenia z tytułu umowy ubezpieczenia, winna udowodnić podnoszone twierdzenie. Aby jednak zrobić to w sposób skuteczny, musiałaby przedstawić prawomocny wyrok Sądu powszechnego np. ustalający powyższą kwestię. Tylko bowiem Sąd cywilny będzie miał możliwość prawną do tego aby ustalić materię prawidłowości rozliczeń pomiędzy stronami umowy kredytowej i umowy ubezpieczenia.

Na marginesie wskazać należy, iż w świetle treści przywołanego na wstępie niniejszych rozważań przepisu 105 ust. 4 ustawy Prawo bankowe, nawet gdyby strona udowodniła stosownym wyrokiem Sadu cywilnego to, że nie zalegała z tytułu wykonania umowy kredytu, to i tak dane strony byłyby przetwarzane zarówno przez bank, jak i przez Biuro Informacji Kredytowej. Dla przetwarzania danych skarżącego przez obie w/w instytucje bez znaczenia pozostawało bowiem to, czy strona wywiązała się z umowy kredytu czy tez nie. Obie te instytucje mogą bowiem przetwarzać dane osobowe skarżącego również po wygaśnięciu umowy kredytu i bez względy na sposób tego wygaśnięcia.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).