Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 824/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz E. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100)


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 21 lipca 2014 r. przyznano Skarżącemu W.R. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została E. K. . Udzieliła ona następnie pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu P.T. . Ten na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 11 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.

Postanowieniem z 16 lutego 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu P. T. . Złożył on następnie sprzeciw od tego postanowienia. Sprzeciw ten wniósł także wyznaczony pełnomocnik – adwokat E.K. . Ponowiła w nim m. in. wniosek o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości lub w części.

Sprzeciw ten potraktowano jako wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej: "rozporządzenie"). W myśl § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do reprezentacji Skarżącego przed Sądem I instancji, przy czym reprezentacja ta obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy, udział w rozprawie oraz złożenie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest bowiem należność pieniężna.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest już bowiem stanowisko, że jakkolwiek decyzja o odpowiedzialności za zaległości podatkowe wskazuje kwotę tych zaległości, to istota sporu w tego typu sprawie nie sprowadza się do kwestionowania wysokości należności pieniężnej, a dotyczy jedynie ustalenia istnienia przesłanek przewidzianych w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, pozwalających na przypisanie członkowi zarządu odpowiedzialności za te zaległości. Decyzja taka nie może więc być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy (zob. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06, LEX 434549; z 20 sierpnia 2008 r., II FZ 360/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09, z 26 lipca 2012 r., I FZ 279/12).

Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.