Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1080/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 zw par 1 i 2 , art. 119 zv par 1, art. 119 zzb par 4 , art. 121 par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] marca 2021r. Szef K. (dalej: "Organ", "Szef K.") utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2021r. o przedłużeniu terminu blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego – A. sp. z o.o. z/s w W. (dalej też jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 11 maja 2021r., do kwoty 1.199.262,00 zł.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Szef K. żądaniem z dnia 9 lutego 2021r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.; dalej: "O.p."), dokonał blokady czterech rachunków bankowych należących do Spółki - na okres 72 godzin.

W wyniku przeprowadzonej analizy ryzyka Szef K. uznał, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Spółka w swojej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2020r. ujęła faktury VAT niedokumentujące faktycznych zdarzeń gospodarczych. Posiadane informacje wskazywały, że ww. podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do wyłudzenia skarbowego, polegającymi na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tzw. pustych faktur VAT.

Następnie Szef K. postanowieniem z [...] lutego 2021r., przedłużył termin blokady ww. rachunków bankowych Spółki na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do 11 maja 2021r., do kwoty 1.199.262,00 zł, z uwagi na fakt, że zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2020r. przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano ww. postanowienie.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie:

a) art. 119zw § 1 w zw. z art. 119zv § 1 O.p., poprzez nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu, oraz przyjęcie, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy uzasadnione jest przedłużenie blokady rachunków podmiotu kwalifikowanego, gdy dane posiadane przez Szefa K. nie wskazują na to, że podmiot kwalifikowany wykorzystuje działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub czynnościami zmierzającymi do wyłudzenia skarbowego, co więcej żadna z przesłanek nie wskazuje na to, aby blokada rachunku spółki była konieczna do przeciwdziałania takim praktykom;

b) art. 119zn O.p., poprzez niczym nieuzasadnione zastosowanie tego przepisu w okolicznościach faktycznych sprawy i dokonanie nieprawidłowej analizy ryzyka w odniesieniu do podmiotu kwalifikowanego;

c) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie przez Szefa K. wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy;

d) art. 191 w zw. z art. 180 § 1, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., poprzez dokonanie przez organ oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów oraz rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w skutek czego obciążył Skarżącą negatywnymi skutkami nieprawidłowości występujących w podmiotach trzecich występujących na dalszych etapach łańcucha transakcji;

e) art. 119zw § 1 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione przedłużenie blokady rachunku bankowego Skarżącej, mimo że w demokratycznym państwie prawa każda ingerencja państwa w prawa jednostki powinna być uzasadniona.

W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że nie sposób zgodzić się z takim stosowaniem art. 119zv § 1 O.p., które przybiera postać zabezpieczenia przedwymiarowego, stosowanego w razie, gdy podejrzewa się zaniżenie podatkowe a na rachunku bankowym znajdują się środki pieniężne. Poprawne rozumienie przepisu art. 119zv § 1 O.p. prowadzi do konkluzji, że blokada środków na rachunku bankowym jest ograniczona w czasie i ma zastosowanie tylko co do tych zdarzeń, które na bieżąco wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do takich wyłudzeń prowadzących.

Spółka zarzuciła, że Szef K. nie wskazał w żaden sposób jakiemu zachowaniu blokada krótka (72 godziny) miałaby przeciwdziałać. Nie wskazał też w jaki sposób Spółka w momencie bezpośrednio poprzedzającym zastosowanie krótkiej blokady miałaby wykorzystywać działalność banków i spółdzielczych kas oszczędnościowo - kredytowych do czynności związanych z wyłudzeniem skarbowym. Samo wskazanie dużych kwot obrotu i nierzetelności kontrahentów Spółki w okresie od stycznia do grudnia 2020r. nie jest relewantną i miarodajną przesłanką zaistnienia takich okoliczności.

Zdaniem Skarżącej, z powyższego wynika, że Szef K. nie zdołał wykazać w przedmiotowej sprawie ustawowo rozumianej konieczności zastosowania instrumentu finansowego, o którym mowa w art. 119zv § 1 O.p. Podniosła, że blokada rachunku traci swoją zasadności i celowość, gdy przestaje być konieczna i jest wykorzystywana w każdym przypadku, gdy organ ma podejrzenie zaniżenia zobowiązania podatkowego. Zachowanie organu było, w ocenie Spółki, rażąco nieadekwatne do zaistniałej sytuacji i spowodowało znaczną szkodę po stronie podatnika pozbawiając go płynności finansowej i było oczywistym wyrazem automatycznego założenia nieuczciwości podatnika oraz arbitralnego dążenia po stronie organu do udowodnienia chęci dokonywania wyłudzeń przez podatnika.

Według Spółki, dokonana przez Szefa K. w niniejszej sprawie analiza ryzyka przepływów pieniężnych na jej rachunkach bankowych nie wykazuje w sposób należyty istnienia możliwości wykorzystywania przez podmiot kwalifikowany banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych w celu dokonania wyłudzenia skarbowego. Organ swoje twierdzenia, że wprowadzone do obrotu przez Skarżącą w okresie styczeń - grudzień 2020r. faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, popiera faktami naruszeń po stronie kontrahentów Skarżącej: B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., podnosząc między innymi wykreślenie spółki "A." A. T. z rejestru podatników VAT oraz fakt, że obydwie spółki są powiązane przez osobę A. T., który jest prezesem i jedynym udziałowcem w B. sp. z o.o. oraz prowadzi działalność jako osoba fizyczna pod firmą "A." A. T.

W ocenie Spółki, okoliczności te nie mają wpływu na powstawiane miarodajnego podejrzenia o nieuczciwości podmiotu kwalifikowanego. Spółka podkreśla przy tym, że nie jest w stanie w tak precyzyjny sposób jak Organ kontrolować rzetelność swoich kontrahentów i robiła to w sposób dla siebie odpowiedni, podyktowany specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej i z wykorzystaniem dostępnych dla siebie do tego metod i środków (o znacznie bardziej ograniczonych możliwościach aniżeli te dostępne Szefowi K.), zatem jakiekolwiek nieprawidłowości związane z tymi podmiotami nie powinny zostać automatycznie scedowane na Spółkę. Powołując się na wyrok TSUE z 21 czerwca 2012r. Spółka wskazała, że organy podatkowe nie mogą wymagać w sposób generalny, by podatnik zamierzający skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT badał, czy wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty.

Wyciąganie wątpliwości co do rzetelności Spółki na podstawie braku na jej kontach wydatków i przelewów charakterystycznych dla prowadzenia działalności gospodarczej, zdaniem Spółki wykazuje, że Szef K. nie odniósł się odpowiednio do realiów prowadzonej przez podmiot kwalifikowany działalności gospodarczej. Skarżąca wyjaśniła, że głównym powodem prowadzenia działalności gospodarczej przez kontrahenta jest osiągniecie z tego tytułu korzyści majątkowej. Ograniczanie wydatków konsumpcyjnych do minimum, takich jak koszty związane z pracownikami, czy obsługą prawną lub kapitałem zakładowym, pozwala na przeznaczenie większych funduszy np. na rozwój infrastruktury czy przede wszystkim na zakup towaru. Dokonywanie większości transakcji za pomocą gotówki natomiast jest praktyką przyjętą przez handlarzy tekstyliami w halach targowych w Wólce Kosowskiej, która pozwala na bardziej zbliżony, osobisty i oparty na wzajemnym zaufaniu model współpracy z klientem, nie jest natomiast powodem do twierdzenia o nierzetelności podmiotu kwalifikowanego, a już tym bardziej o jego chęci wykorzystywania sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych.

Spółka zwróciła uwagę też, że posiada majątek trwały w postaci samochodu osobowego V., nr. rejestracyjny [...], co nie tylko świadczy o chęci rozwoju posiadanej przez nią infrastruktury, ale stanowi majątek trwały Spółki, z którego można by wnioskować posiadanie wystarczających środków na regulowanie swoich zobowiązań podatkowych.

Ponadto odnosząc się do twierdzenia Szefa K., że Spółka nie posiada strony internetowej oraz w żaden sposób nie reklamuje prowadzonej działalności, wyjaśniła, że w istocie przedstawia swoją ofertę na stronie portalu społecznościowego Facebook.com, działając pod nazwą profilu A. S., gdzie regularnie umieszcza zdjęcia nowych kolekcji odzieży, dostępnych w boksie przez nią obsługiwanym na terenie Hali targowej E. w W. celem zareklamowania ich dla ewentualnych odbiorców.

Skarżąca podniosła również, że bezsprzecznym pozostaje fakt, iż poprzez blokadę rachunku bankowego organ eliminuje ją z obrotu gospodarczego i doprowadza do jej całkowitej niewypłacalności, mimo iż ta, rzetelnie rozlicza się m.in. z Urzędem Skarbowym. Ponadto nie jest wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne, co za tym idzie nie istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego po stronie Spółki, co w znacznym stopniu udowadnia bezprzedmiotowość zastosowania blokady rachunków bankowych.

Spółka zarzuciła, że Szef K. w żadnej mierze nie wskazał okoliczności, na podstawie których wywiódł twierdzenia, iż Spółka posługiwała się i wystawiała nierzetelne faktury VAT, które miały uprawdopodobnić czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Ponadto, Organ nie uzasadnił na jakiej podstawie wywiódł twierdzenia, że Spółka nierzetelnie prowadziła księgi podatkowe i podawała nieprawdziwe dane, a także nie wskazał żadnych danych, na podstawie których dokonał określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w kontrolowanym okresie. Co za tym idzie, w ocenie Spółki, organ ustalił stan faktyczny bazując na dywagacjach i przypuszczeniach. Takie stanowisko organu stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, przez dowolną, przecząca logice i zasadom doświadczenia życiowego ocenę zebranego materiału dowodowego, pod z góry założoną tezę, gdyż z informacji zebranych przez Szefa KAS na potrzeby analizy ryzyka oraz akt sprawy takie konkluzje nie wynikają, nawet przy najbardziej niekorzystnej, lecz zgodniej z zasadą swobodnej oceny dowodów ich interpretacji.

W dalszej kolejności Spółka zarzuciła, że Szef K. nie wykazał istnienia zobowiązania podatkowego, które uzasadniałoby wydanie postanowienia o przedłużeniu terminu blokady jej rachunków bankowych na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące. Podniosła, że istnienie podejrzenia nierzetelności w prowadzeniu ksiąg rachunkowych, faktur zakupów ujętych w ewidencji VAT, a także twierdzenia, że Spółka świadomie dokonywała fikcyjnych transakcji nie stanowi podstawy do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych. Spółka zarzuca, że Szef K. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób zupełny oraz niesłusznie i w sposób niejako "automatyczny" zakwalifikował naruszenia po stronie jej kontrahentów jako niedopatrzenia w zakresie rzetelności sprawdzania kontrahentów przez Spółkę, przerzucając tym samym całą odpowiedzialność na podatnika.

Spółka zauważyła, że w literaturze i orzecznictwie, kilkukrotnie wskazywano, iż odnośnie istnienia obawy niewykonania zobowiązania nie istnieje wyczerpujący katalog okoliczności, które mają znaczenie dla oceny, czy spełnione zostały przesłanki dokonania przedłużenia blokady. Natomiast uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, zachodzi w szczególności wtedy, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku. Spółka podkreśliła, że w niniejszej sprawie nie występuje żadna z tych okoliczności, bowiem rzetelnie rozlicza się z Urzędem Skarbowym, nadto nie czyni starań zmierzających do zbycia majątku. Co więcej Szef K. w żaden sposób nie wykazał, że mają miejsce zdarzenia ww. wskazane.

W ocenie Skarżącej, o tym czy w danej sprawie istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, nie powinien decydować tylko fakt nieprawidłowości stwierdzonych u jej kontrahentów, bowiem przyjęcie tego założenia prowadziłoby do nieuprawnionego wniosku, iż w każdym przypadku, gdy organ stwierdzi nieprawidłowości u kontrahentów kontrolowanej Spółki, organ ten byłby uprawniony do automatycznego zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego na czas oznaczony nie dłuższy niż 3 miesiące, gdyż fakty te same w sobie uzasadniałby obawę niewykonania zobowiązania.

Skarżąca wskazała, że bezsprzecznym jest, iż blokada rachunku bankowego uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej, wpływa na jej płynność finansową, narażając ją na realne szkody oraz utratę kontrahentów. Blokowanie rachunku bankowego jest rozwiązaniem ingerującym w prawa i wolności jednostki, która zostaje pozbawiona możliwości swobodnego dysponowania swoją własnością.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2021r. Szef K. utrzymał w mocy powyższe postanowienie z [...] lutego 2021r.

W uzasadnieniu Organ wskazał, że w wyniku dokonanej analizy ryzyka dotyczącej Spółki ustalił, że istnieje uzasadnione podejrzenie, iż Spółka w swojej dokumentacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2020r. ujęła faktury VAT niedokumentujące faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Spółka posiada cztery rachunki bankowe prowadzone przez Bank [...].:

1. nr [...] (rachunek VAT dla podzielonej płatności, otwarty 13.11.2019r.),

2. nr [...] (rachunek prowadzony w PLN, otwarty 13.11.2019r.),

3. nr [...] (rachunek prowadzony w USD, otwarty 13.11.2019r.),

4. nr [...] (rachunek prowadzony w EUR, otwarty 03.11.2019r.).

Analiza przepływów pieniężnych na rachunku bankowym nr [...] Spółki za okres od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. wskazuje, że kwotę w łącznej wysokości 95.234,04 PLN Spółka otrzymała 22 własnymi przelewami. Natomiast kwotę w wysokości 50.206,40 PLN Spółka przekazała 30 przelewami tytułem VAT oraz składki ZUS.

Analiza przepływów pieniężnych na rachunku bankowym podmiotu kwalifikowanego nr [...] za okres od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. wskazuje m.in. że:

- kwotę w łącznej wysokości 5.400.815,65 PLN Spółka otrzymała od 32 podmiotów wymienionych w zaskarżonym postanowieniu.

Jak wynika ze szczegółów transakcji na rachunku bankowym, kwotę w łącznej wysokości 61.100 zł (nadawca: [...]) Spółka otrzymała 13 przelewami tytułem "korekta wypłaty z bankomatu".

Kwotę 124.338,41 PLN (nadawca: A. sp. z o.o. Aleja K. [...], [...] L. i A. sp. z o.o., ul. N. [...], W., [...] J.) Spółka otrzymała 32 przelewami z innego własnego rachunku bankowego nr [...], gdzie tytuły operacji wskazują, że stanowiły one płatność VAT.

- kwotę w łącznej wysokości 5.361.951,16 PLN podmiot kwalifikowany przekazał na rzecz 23 podmiotów wymienionych w zaskarżonym postanowieniu.

Kwoty: 3.159.658,83 zł oraz 1.747.450 zł, stanowiące sumę kwot z historii rachunku bankowego, gdzie brak jest wskazania nazwy kontrahenta, zgodnie ze szczegółowym opisem transakcji - były wypłatami gotówkowymi. Ponadto, jak wynika z tabeli przedstawionej w zaskarżonym postanowieniu - niewielką część obciążeń rachunku stanowią opłaty i prowizje.

W historii rachunku bankowego widnieją również płatności na rzecz ZUS w łącznej kwocie 868,65 zł oraz na rzecz urzędu skarbowego w łącznej kwocie 18.346,60 zł.

Kwotę w łącznej wysokości 96.797,41 zł Spółka przekazała 23 przelewami na inny własny rachunek bankowy nr [...], tytułem "VAT".

Analiza przepływów pieniężnych na rachunku bankowym podmiotu kwalifikowanego nr [...] za okres od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. wskazuje m.in. że:

- kwotę w łącznej wysokości 159.577,31 USD Spółka otrzymała od 2 podmiotów (V., ul. R. [...] , [...] R. i A. sp. z o.o., ul. N , W., [...] J.);

- kwotę w łącznej wysokości 159.577,31 USD podmiot kwalifikowany przekazał na rzecz 4 podmiotów, z czego, jak wynika z historii rachunku bankowego podmiot kwalifikowany dokonał wypłat gotówkowych na łączną kwotę 141.364,44 USD, zaś kwotę 18.177,59 USD Spółka przekazała na inny własny rachunek bankowy nr [...], gdzie tytuły operacji wskazują, że stanowiły one wymianę waluty.

Na rachunku bankowym nr [...], za okres od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. nie odnotowano żadnych operacji.

Następnie Szef K. wskazał, że Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług od dnia [...] września 2019r. Właściwym organem podatkowym dla Spółki jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w P.

Skarżąca w analizowanym okresie, tj. od stycznia do grudnia 2020r. złożyła deklaracje VAT-7 za okresy rozliczeniowe styczeń - grudzień 2020r. wykazując w nich:

- sprzedaż opodatkowaną stawką VAT 23% w łącznej wysokości netto 6.440.830,00 zł, VAT 1.481.391,00 zł,

- nabycie towarów i usług pozostałych o łącznej wysokości netto 6.546.688,00 zł, VAT 1.612.803,00 zł,

- kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2020r. oraz od czerwca do grudnia 2020r.

Spółka w analizowanym okresie tylko w deklaracji za miesiąc maj 2020r. wykazała kwotę podatku do wpłaty w wysokości 1.083,00 zł.

Szef K. zwrócił uwagę na fakt, że w analizowanym okresie wykazywane w poszczególnych okresach rozliczeniowych kwoty podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług pozostałych są bardzo zbliżone do wartości podatku należnego z tytułu wykazanych dostaw. Wobec powyższego w okresie styczeń - kwiecień 2020r. oraz czerwiec - grudzień 2020r. Spółka generuje wyłącznie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Biorąc pod uwagę wartość obrotu opodatkowanego w analizowanym okresie podstawową stawką VAT 23% na poziomie 6.440.830,00 zł, odnotowania wymaga fakt, że jak wyżej wskazano, Spółka jedynie w deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2020r. wykazała niewielką kwotę do wpłaty do urzędu skarbowego (1.083,00 zł).

Za okres objęty analizą, tj. styczeń - grudzień 2020r. Spółka złożyła również pliki JPK_VAT, w których ujęto faktury VAT wystawione na jej rzecz m.in. przez podmioty wymienione w zaskarżonym postanowieniu.

Skarżąca w okresie od stycznia do grudnia 2020r. w złożonych plikach JPK_VAT zadeklarowała najwyższe łączne kwoty nabycia między innymi od:

- B. sp. z o.o. w miesiącach luty - grudzień 2020r. (udział w łącznej wartości nabyć 62,59 %),

- "A." A. T. w miesiącach kwiecień - sierpień 2020r. (udział w łącznej wartości nabyć 17,05 %).

Ze złożonych przez Spółkę za analizowany okres plików JPK_VAT wynika, że zadeklarowała nabycie od:

- B. sp. z o.o. w łącznej wysokości brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł),

- "A." A. T. w łącznej wysokości brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83 zł).

Przeprowadzone przez Szefa K. czynności analityczne wykazały, że Spółka w okresie od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. nie dokonała za pośrednictwem rachunków bankowych płatności na rzecz B. sp. z o.o. oraz "A." A. T. W związku z tym istnieje ryzyko, że Spółka posiada nieuregulowane zobowiązanie finansowe wobec: B. sp. z o.o. w kwocie 5.040.409,65 zł oraz "A." A. T. w kwocie 1.373.031,83 zł.

Łączna kwota nieuregulowanych przez podmiot kwalifikowany za pośrednictwem rachunków bankowych zobowiązań na rzecz wskazanych wyżej podmiotów wynosi 6.413.441,48 zł.

Podjęte przez Szefa K. czynności analityczne względem ww. podmiotów będących bezpośrednimi wystawcami faktur VAT na rzecz podmiotu kwalifikowanego, pozwoliły na dokonanie następujących ustaleń:

1. B. sp. z o.o.

- zgodnie z wpisem na dzień 09.02.2021r. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 04.05.2017r.,

- funkcję prezesa zarządu od dnia 05.05.2017r. pełni A. T. (PESEL: [...]) prowadząca również działalność gospodarczą pod firmą "A." A. T. (NIP: [...]), która to firma jest także bezpośrednim wystawcą faktur VAT na rzecz Spółki.

Organ zwrócił uwagę, że analiza plików JPK_VAT B. sp. z o.o., wystawcy faktur VAT na rzecz Spółki wykazała, że firma ta złożyła pliki JPK_VAT za okres od stycznia do października 2020r. Wynika z nich, że za okres od stycznia do kwietnia 2020r. wykazała sprzedaż na łączną kwotę brutto 199.653,24 zł (VAT 37.333,55 zł). Za okres od maja do października 2020r. złożyła "puste" pliki JPK VAT, natomiast za listopad oraz grudzień 2020r. nie złożyła ich wcale. Dodatkowo, zwrócono uwagę na rozbieżności między zapisami w plikach JPK_VAT (dostawy) B. sp. z o.o., a zapisami w plikach JPK_VAT (zakup) Skarżącej. Powyższe oznacza, że B. sp. z o.o. w analizowanym okresie w złożonych plikach JPK VAT deklaruje dostawy na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie brutto 110.842,07 zł (VAT 20.726,57 zł), gdzie wykazane w plikach JPK_VAT przez podmiot kwalifikowany za tożsamy okres nabycia od B. sp. z o.o. wynoszą w łącznej kwocie brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł). Ustalona w związku z powyższym różnica wynosi: wartość netto 4.007.778,40 zł, podatek VAT 921.789,18 zł.

B. sp. z o.o. w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia 2020r. deklaruje sprzedaż w łącznej kwocie netto 162.319,00 zł (VAT 37.334,00 zł). W kolejnych miesiącach deklaruje jedynie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 482 zł. Za miesiące listopad oraz grudzień 2020r. B. sp. z o.o. nie złożyła deklaracji VAT.

2. "A." A. T.

- zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na dzień 09.02.2021r. "A." A. T. rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 02.07.2012r.

Analiza "A." A. T., wystawcy faktur VAT na rzecz Skarżącej wykazała, że podmiot ten w 2020r. nie złożył plików JPK_VAT. Ostatni plik JPK_VAT został złożony za miesiąc grudzień 2019r., gdzie nie wykazano sprzedaży, a jedynie nabycia w kwocie 838,69 zł.

Ww. podmiot za okres od stycznia do grudnia 2020r. nie złożył również deklaracji VAT. Poczynione ustalenia wskazują na ryzyko, że wykazane w analizowanym okresie w plikach JPK_VAT przez podmiot kwalifikowany faktury VAT wystawione przez "A." A. T. na łączną kwotę brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83) nie dokumentują faktycznych transakcji nabycia.

Podmiot A." A. T. został wykreślony z rejestru podatników VAT w dniu 28.08.2020r., na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020r., poz. 106 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.", "ustawa o VAT"), zgodnie z którym podatnik będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3 u.p.t.u., nie złożył takich deklaracji za 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały.

Organ stwierdził, że wynikiem ustaleń poczynionych w ramach przeprowadzonych czynności analitycznych obejmujących okres styczeń - grudzień 2020r. jest uzasadnione ryzyko uczestniczenia Skarżącej w procederze wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, co w rezultacie ma wpływ na prawo podmiotu kwalifikowanego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

W ocenie Szefa K., ze zgromadzonego materiału wynika wysokie ryzyko, że Skarżąca może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, na co wskazują następujące okoliczności:

- w analizowanym okresie B. sp. z o.o. jest jednym z głównych wystawców faktur VAT na rzecz Skarżącej (62,59% ogółu nabyć podmiotu kwalifikowanego stanowią nabycia od tej firmy),

- Skarżąca w analizowanym okresie zadeklarowała nabycia od B. sp. z o.o. w łącznej wysokości brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł),

- Skarżąca wykazuje zakupy od B. sp. z o.o. w miesiącach luty - grudzień 2020r. na kwotę brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł), podczas gdy B. sp. z o.o. w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia 2020r. deklaruje sprzedaż w łącznej kwocie netto 162.319,00 zł (VAT 37.334,00 zł), w kolejnych miesiącach deklaruje jedynie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 482 zł, natomiast za miesiące listopad oraz grudzień 2020r. B. sp. z o.o. nie złożyła deklaracji VAT,

- B. sp. z o.o. w złożonych za okres styczeń - grudzień 2020r. plikach JPK_VAT deklaruje dostawy na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie brutto 110.842,07 zł (VAT 20.726,57 zł), różnica w wykazanych wartościach kształtuje się odpowiednio: wartość netto 4.007.778,40 zł podatek VAT 921.789,18 zł; powyższe oznacza ryzyko, że podatek z tytułu wystawionych przez B. sp. z o.o. na rzecz podmiotu kwalifikowanego faktur VAT nie został na wcześniejszym etapie rozliczony i odprowadzony, a księgi rachunkowe są nierzetelne,

- Spółka w analizowanym okresie zadeklarowała nabycia od "A." A. T. w łącznej wysokości brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83 zł),

- "A." A. T. została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 28.08.2020r.; firma ta nie złożyła zarówno plików JPK_VAT za okres od stycznia do sierpnia 2020r., jak również deklaracji VAT za tożsamy okres; powyższe oznacza ryzyko, że podatek z tytułu wystawionych w analizowanym okresie przez "A." A. T. na rzecz Spółki faktur VAT nie został na wcześniejszym etapie rozliczony i odprowadzony, a księgi rachunkowe są nierzetelne,

- Spółka w analizowanym okresie nie dokonała żadnych płatności z rachunków bankowych na rzecz B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., gdzie łączna kwota nabyć od tych podmiotów wykazana w złożonych plikach JPK_VAT wynosi 6.413.441,48 zł brutto,

- Skarżąca posiada nieuregulowane za pośrednictwem rachunków bankowych zobowiązania wobec podmiotów: B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., w łącznej wysokości 6.413.441,48 zł,

- B. sp. z o.o. i "A." A. T., są powiązane poprzez osobę A. T., która jest prezesem i jedynym udziałowcem w B. sp. z o.o. oraz prowadzi działalność jako osoba fizyczna pod firmą "A." A. T.,

- większość obciążeń rachunków bankowych Skarżącej to wypłaty z bankomatów i gotówkowe; łączna kwota tych wypłat w analizowanym okresie wynosi 4.907.108,83 zł,

- pomimo deklarowania wysokich obrotów Spółka jedynie w deklaracji VAT za miesiąc maj 2020r. wykazała kwotę podatku do wpłaty do urzędu skarbowego w wysokości 1.083,00 zł, natomiast w deklaracjach VAT za pozostałe miesiące 2020r., Spółka deklaruje wyłącznie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, pomimo opodatkowania dostaw podstawową stawką VAT 23%,

- Spółka w 2020r. dokonała z rachunku bankowego wypłaty wynagrodzeń jedynie za wrzesień 2020r. w kwocie 1.462,26 zł oraz za październik 2020r. w kwocie 112,18 zł,

- brak informacji o Spółce w ogólnie dostępnych źródłach informacji, w tym brak strony internetowej.

Szef K. uznał, że wszystkie ww. okoliczności w powiązaniu ze sobą, a nie każda z nich z osobna, z którymi polemizuje Spółka w zażaleniu, wskazują że, istnieje wysokie ryzyko, że Skarżąca w celu zmniejszenia obciążenia podatkowego wynikającego z wystawionych faktur VAT, w okresie objętym analizą przyjęła do rozliczenia faktury VAT wystawione przez inne podmioty krajowe, które w znacznej mierze miały obniżać wysokość podatku należnego wynikającego z tytułu wystawionych faktur VAT.

Zdaniem Szefa K., istnieje uzasadnione ryzyko, że Skarżąca mogła być uczestnikiem procederu polegającego na obniżaniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane zgodnie z art. 86 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Powyższe wynika z faktu, że Skarżąca w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2020r. wykazała nabycia towarów i usług min. od podmiotów: B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., na łączną kwotę netto 5.214.179,90 zł, VAT 1.199.261,58 zł, co w świetle przywołanych w postanowieniu okoliczności może mieć, jak wcześniej wskazano, wpływ na prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Według przyjętych szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu wynosi 1.199.262,00 zł.

W związku z argumentacją Spółki, Szef K. zauważył, że przepis art. 119zw § 1 O.p., wskazuje m.in. na istniejące zobowiązanie podatkowe. Podatek VAT został skonstruowany w taki sposób, aby zobowiązanie podatkowe powstawało z mocy samego prawa, niezależnie od decyzji organu czy kwoty zadeklarowanej przez podatnika, w konsekwencji zaistnienia zdarzeń podlegających opodatkowaniu, które miały miejsce w danym okresie rozliczeniowym. Funkcje deklaracji oraz decyzji w tym zakresie to jedynie poświadczenie o istnieniu obowiązku, jego wielkości oraz charakterystyce.

Odnosząc się natomiast do wywodów Spółki, że blokada środków na rachunku bankowym jest ograniczona w czasie i ma zastosowanie tylko co do tych zdarzeń, które na bieżąco wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do takich wyłudzeń prowadzących, Szef K. stwierdził, że sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie. Blokada została bowiem założona w dniu 9 lutego 2021r., zaś analiza rachunków bankowych dotyczyła okresu od 1 stycznia 2020r. do 27 stycznia 2021r., a analiza plików JPK VAT obejmowała okres od stycznia do grudnia 2020r., zatem z całą pewnością blokada ta ma zastosowanie do zdarzeń, które na bieżąco wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do takich wyłudzeń prowadzących.

Organ uznał, że Spółka realizując opisane przepływy pieniężne na jej rachunkach bankowych związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, w takim rozumieniu, w jakim stanowi o tym przepis art. 119zv § 1 O.p., gdyż wykazane przez podmiot kwalifikowany w złożonych plikach JPK_VAT faktury zakupu od podmiotów B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., z dużym prawdopodobieństwem nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych i służyły wyłącznie obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikających z tych faktur, mające na celu dokonywanie wyłudzeń skarbowych. Szef K. uznał ponadto w niniejszej sprawie, że zastosowanie blokady rachunków bankowych Spółki było konieczne w takim rozumieniu, w jakim stanowi o tym przepis art. 119zv § 1 O.p.

Następnie Organ wskazał, że analiza posiadanych informacji w zakresie sytuacji majątkowej Spółki wskazuje, iż istnieje uzasadniona obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowego.

Szef K. stwierdził, że Skarżąca nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie istniejących bądź przyszłych zobowiązań podatkowych, zaś jedynym składnikiem majątku, z którego mogłoby nastąpić pokrycie tych zobowiązań, są środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych.

W ocenie Szefa K. za powyższym przemawiają następujące okoliczności:

• podmiot kwalifikowany nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, co przemawia za faktem, iż nie jest właścicielem nieruchomości,

• według danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców podmiot kwalifikowany posiada pojazd – V. SAMOCHÓD OSOBOWY K. Nr Rejestracyjny [...] - szacunkowa wartość ustalona w oparciu o portal ogłoszeniowy (www.otomoto.pl) to około 20.000 zł,

• w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2020r. podmiot kwalifikowany nie wykazał nabycia środków trwałych,

• wśród operacji realizowanych za pośrednictwem rachunków bankowych nie stwierdzono obciążeń z tyt. kredytów/pożyczek; brak źródeł dodatkowego finasowania działalności gospodarczej,

• z uwagi na fakt, że nie upłynął jeszcze termin na złożenie sprawozdania finansowego i zeznania CIT-8 za 2020r. oraz fakt, że podmiot z uwagi na przedłużony rok obrotowy nie składał sprawozdania finansowego za 2019r. - nie jest możliwe dokonanie kompleksowej oceny sytuacji finansowej Spółki w oparciu o zawarte w tych dokumentach dane,

• zgodnie z danymi w systemie RemDat, prezes zarządu podmiotu kwalifikowanego V. T. nie złożył żadnego zeznania podatkowego za lata 2015-2019, co budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie źródła finansowania działalności gospodarczej i wniesienia wkładu w kwocie 100.000,00 zł.

Szef K. podkreślił, że nie posiada informacji, żeby Spółka posiadała majątek pozwalający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych. Wskazał, że Skarżąca nie dysponuje majątkiem trwałym, który mógłby być rozpatrywany na późniejszym etapie prowadzonej wobec Spółki kontroli celno-skarbowej, jako ewentualne zabezpieczenie oszacowanego uszczuplenia podatkowego w trybie art. 33 O.p. Szef K. uznał, że ustanowienie blokady rachunków bankowych, w stanie faktycznym takim jaki występuje w rozpatrywanej sprawie, jest konieczne, gdyż środki pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego są w takim przypadku jedynym istotnym składnikiem jego majątku, który jest "uchwytny" jedynie w momencie wszczęcia wobec tego podmiotu kontroli celno-skarbowej, zaś impulsem do wszczęcia tej kontroli są właśnie wyniki przeprowadzonej wobec podmiotu kwalifikowanego analizy ryzyka wykorzystywania działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

Przedstawione wyżej okoliczności, a w szczególności fakt, że szacowana kwota zobowiązana podatkowego jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do wynikających z posiadanych informacji możliwości finansowych Spółki oraz biorąc pod uwagę, że istnieje ryzyko, że podmiot kwalifikowany prawdopodobnie obniżał podatek należny o podatek naliczony na podstawie faktur VAT niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, poprzez posługiwanie się tzw. "pustymi fakturami", tzn. uwzględnianie ich w rozliczeniu podatku od towarów i usług, w ocenie Szefa K., powoduje w konsekwencji ryzyko, że Spółka prowadziła nierzetelne księgi rachunkowe. Ww. aspekty wskazują na uzasadnioną obawę niewykonania istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Mając powyższe na uwadze, zarzuty zażalenia Organ uznał za niezasadne.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych;

- art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. polegające na błędnym przyjęciu, w sposób sprzeczny z treścią zgromadzonego materiału dowodowego, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego i zachodzi uzasadniona obawa, że Skarżąca me wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro;

- art. 191 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez przekroczenie przez Organ swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej oceny dowodów;

- art. 233 § 1 pkt 1 z zw. z art. 119 zzb § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia z 11 lutego 2021r., podczas gdy w świetle istniejącego stanu faktycznego sprawy- należało postanowienie uchylić w całości;

- art. 119zv § 1 i art. 119 zw § 1 O.p. polegające na przedłużeniu blokady rachunków bankowych, których posiadaczem jest Skarżąca pomimo tego, że w sprawie brak jest jakichkolwiek podejrzeń co do możliwości wykorzystania przez Skarżącą działalności banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a także że nie zachodzi jakakolwiek obawa, że Skarżąca nie wykona zobowiązania podatkowego w kwocie przekraczającej równowartość 10.000 euro.

Ponadto Skarżąca zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że zachodzi obawa, że Skarżąca nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego, podczas gdy Skarżąca jest rzeczywistym podmiotem działającym od 2019r., posiada aktywa finansowe oraz wierzytelności, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy działalność Skarżącej nie wskazuje na ryzyko wyłudzenia podatku od towarów i usług.

W odpowiedzi na skargę, Szef K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpatrywanej sprawie było postanowienie Szefa K. z dnia [...] marca 2021r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2021r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych Skarżącej na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 11 maja 2021r.

Istota sporu między stronami koncentruje się wokół prawidłowości zastosowania instytucji blokady rachunków bankowych Skarżącej. W ocenie Organu, spełnione zostały przesłanki zarówno do zażądania blokady rachunków bankowych Spółki na okres 72 godzin jak i jej przedłużenia w drodze postanowienia na okres 3 miesięcy. W złożonej skardze Spółka wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie Szefa K. zostało oparte na nieprawidłowo ustalonym i wadliwie ocenionym stanie faktycznym sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu art. 119zw § 1 O.p. umożliwiającego przedłużenie blokady rachunków bankowych. Zdaniem Skarżącej organ błędnie wysuwa tezę o tym, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi. Organ nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego. Ponadto według Skarżącej, w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 119zw § 1 O.p. umożliwiająca przedłużenie blokady rachunku bankowego, bowiem nie zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona zobowiązania.

W ocenie Sądu, rację w tym sporze należało przyznać Szefowi K.

Na wstępie przywołać należy przepisy Ordynacji podatkowej, stanowiące podstawę wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia umieszczone w Dziale IIIB – "Przeciwdziałanie wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych", Rozdziale 3 – "Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego". Dział ten został dodany do Ordynacji podatkowej przez art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 24 listopada 2017r. o zmianie niektórych ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz. U. z 2017r. poz. 2491, dalej: "ustawa STIR") zmieniającej Ordynację podatkową z dniem 13 stycznia 2018r., natomiast przepisy Rozdziału 3 uprawniają Szefa K. do blokowania rachunków bankowych podmiotom kwalifikowanym od dnia 30 kwietnia 2018r.

Zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. Szef K. może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 O.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2).

Na mocy natomiast art. 119zw § 1 O.p. Szef K. może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10 000 euro przeliczonych na złote, według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie.

Postanowienie Szefa K., zgodnie z art. 119zw § 2 O.p., zawiera: 1) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego; 2) zakres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 3) oznaczenie terminu przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 4) uzasadnienie przedłużenia blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego; 5) pouczenie o treści art. 119zx, art. 119zy § 1, art. 119zz § 1, art. 119zza § 1 i art. 119zzb.

Zgodnie z art. 119zw § 24 O.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2.

Natomiast zgodnie z art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe.

Warto w tym miejscu wskazać, że celem ustawy STIR, która wprowadziła powyższe regulacje, jest zgodnie z opublikowanym do niej uzasadnieniem, uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. Jednym ze sposobów ułatwiających wykrywanie i ściganie wyłudzeń skarbowych ma być wymiana informacji i współpraca pomiędzy organami władzy publicznej a podmiotami sektora finansowego (tak w: Uzasadnienie rządowego projektu ustawy o zmianie ustaw w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, Sejm VIII kadencji, druk sejmowy nr 1880, http://sejm.gov.pl/ Sejm8.nsf/ PrzebiegProc.xsp?id=634548E5640B6BB3C12581AF00514941).

Jak wskazuje Ministerstwo Finansów ustawa STIR uruchomiła system przekazywania informacji bankowych i ich analizy w celu zapobiegania wyłudzeniom skarbowym. Szef K. otrzymuje codziennie informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu ustawy STIR (tj. innych niż rachunki osób fizycznych służące do celów prywatnych), a także o transakcjach tych podmiotów dokonywanych za pośrednictwem objętych tym systemem rachunków bankowych i rachunków w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Wszystkie informacje są przesyłane automatycznie i elektronicznie za pośrednictwem izby rozliczeniowej.

Analiza ryzyka wystąpienia wyłudzeń skarbowych przeprowadzana na podstawie przekazanych informacji jest dwutorowa. Izba rozliczeniowa analizuje ryzyko przy pomocy algorytmów opartych na praktyce bankowej wykorzystującej doświadczenia w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Rezultat analizy izby rozliczeniowej w postaci wskaźnika ryzyka jest przesyłany do Szefa K. W oparciu o informacje bankowe, wskaźnik ryzyka oraz inne posiadane dane (podatkowe, z Krajowego Rejestru Sądowego, z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) Szef K. dokonuje analizy ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego (tak: w odpowiedzi Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów (...) z dnia 29 stycznia 2019r. na interpelację poselską z 3 stycznia 2019r. http://orka2. sejm.gov.pl/ INT8.nsf/klucz/ATTB8XEQX/%24FILE/i28610-o1.pdf).

Dokonywana analiza ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego może być podstawą podjęcia różnego rodzaju działań ze strony aparatu państwowego (odmowa rejestracji jako podatnika podatku VAT, wykreślenie podatnika VAT z rejestru, wszczęcie postępowania karnego), a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest jednym z nich.

Podkreślić należy, że zgodnie z wolą ustawodawcy specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie Szef K. musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle bowiem przywoływanego już art. 119zzb § 4 O.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują.

W złożonej skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczyły przede wszystkim naruszenia zasady zaufania (art. 121 O.p.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 187 i art. 191 O.p).

Stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 O.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 O.p.). Z cytowanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 O.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne.

W ocenie Sądu, postępowanie Organu odpowiadało przywołanym powyżej, wskazanym przez Skarżącą jako naruszone, przepisom postępowania. Szef K. zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Ocena materiału dowodowego nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów.

Skarżąca nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego ani w toku postępowania, ani też w skardze, który mógłby się przyczynić do odmiennych ustaleń stanu faktycznego czy też zdyskredytowałby ocenę dokonaną przez Organ. Skarżąca nie kwestionuje co do zasady istnienia określonych faktów, ale ich ocenę przez Organ.

Odnośnie żądania dokonania blokady rachunków Skarżącej, jak wynika z akt przedłożonych Sądowi, zostało ono poprzedzone analizą ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1 O.p. (Wynik analizy ryzyka - karty 1-6 akt administracyjnych).

Przedstawiona analiza ryzyka uzasadniała – zdaniem Sądu – ocenę organu, zgodnie z którą Spółka może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a dokonana blokada rachunku bankowego na 72 godziny była konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Skarżąca próbuje merytorycznie zwalczać legalność i dopuszczalność blokady krótkiej wskazując, że jest podmiotem rzeczywiście działającym od 2019r., prowadzącym rzeczywistą działalność gospodarczą, a argumentacja Szefa K. jest ogólnikowa i nie wystarczająca do zastosowania najbardziej uciążliwego w skutkach środka zabezpieczającego, jakim jest blokada rachunków bankowych. Szef K. nie wykazał, że istnieje jakiekolwiek ryzyko oszustwa podatkowego. Zdaniem Skarżącej, organ nie wykazał, aby Spółka miała zajmować się wyłudzeniami skarbowymi i z tego wnosi o nielegalności krótkiej blokady, a co się z tym wiąże wadliwości jej przedłużenia w badanym przez Sąd postępowaniu.

Odnosząc się tej grupy zarzutów należy wskazać, że zgodnie z art. 119zv § 1 O.p. Szef K. może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Tak więc w art. 199zv O.p. sformułowany jest wymóg, aby posiadane informacje (w szczególności wyniki analizy ryzyka) wskazywały na możliwość wykorzystania przez podmiot kwalifikowany działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi. Zatem ustawodawca obniżył wymóg pewności udowodnienia powyższej okoliczności osiągany za pomocą środków dowodowych, gdyż wystarczy jej uprawdopodobnienie. Szef K. nie musi więc jej udowodnić, tj. wykazać za pomocą środków dowodowych okoliczności wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, musi natomiast przedstawić informacje wskazujące na taką możliwość (uprawdopodobnić). W wyniku dalszej weryfikacji może okazać się, że podmiot kwalifikowany działał jednak zgodnie z prawem.

Powyższe zastrzeżenie jest istotne w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, w których autor podkreśla brak udowodnienia (wykazania z pomocą środków dowodowych) przez Szefa K. określonych okoliczności oraz dowolną (a nie swobodną) ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, że Skarżąca w składanych deklaracjach VAT rozliczyła faktury VAT, które nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych w konsekwencji przyjęcie, że zachodzi uzasadniona obawa, iż podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego. Sąd zatem podkreśla, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia ustala czy organ przedstawił informacje wskazujące na możliwe działania Skarżącej prowadzące do wykorzystania działalności banków do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi (uprawdopodobnił), a nie ocenia czy okoliczność powyższa została udowodniona w przedstawionym już znaczeniu.

Z treści przepisu art. 119zv § 1 O.p. wynika przy tym, że wyłudzenia skarbowe lub czynności zmierzające do wyłudzenia skarbowego mogą występować bezpośrednio w podmiocie kwalifikowanym, jak też wyłudzenia te mogą wystąpić u innych podmiotów. Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego może okazać się konieczna, aby przeciwdziałać wyłudzeniom skarbowym u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany. Oszustwo podatkowe może wystąpić u innych podmiotów niż podmiot kwalifikowany, ale podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków do celów związanych z tym oszustwem, będąc jego świadomym uczestnikiem lub chociażby będąc w to nieświadomie uwikłanym i w ten sposób pomagać innym podmiotom w dopuszczaniu się wyłudzeń skarbowych. W świetle art. 119zv § 1 O.p. wyłudzenia skarbowe nie muszą koniecznie występować w podmiocie kwalifikowanym, którego rachunki są blokowane, ale takie wyłudzenia mogą występować na etapach fakturowania poprzedzających podmiot kwalifikowany lub na tych etapach łańcucha fakturowania, które następują już po podmiocie kwalifikowanym.

Blokada rachunków bankowych ma, z jednej strony, służyć natychmiastowemu przerwaniu transferu pieniędzy w mechanizmie oszustwa podatkowego (krótka blokada), a z drugiej strony ma zabezpieczyć środki pieniężne na zaspokojenie zobowiązania podatkowego (blokada 3-miesięczna) w podmiocie kwalifikowanym, w związku z powstaniem u niego konsekwencji podatkowych uwikłania się w to oszustwo.

Należy też zwrócić uwagę na szeroką definicje pojęcia "wyłudzenia skarbowe", zawartą w art. 119zg pkt 9 O.p. W pojęciu wyłudzenia skarbowego (dla potrzeb ustawy STIR) mieszą się: przestępstwa skarbowe, o których mowa w art. 54 § 1 i 2, art. 55 § 1 i 2, art. 56 § 1 i 2, art. 62 § 1-2a oraz art. 76 § 1 i 2 ustawy z dnia 10 września 1999r. - Kodeks karny skarbowy, przestępstwa, o których mowa w art. 270a § 1 i 2, art. 271a § 1 i 2 oraz art. 277a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2018r. poz. 1600 i 2077 oraz z 2019r. poz. 730), przestępstwa, o których mowa w art. 258 § 1-3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. - Kodeks karny, mające na celu popełnienie przestępstw skarbowych, o których mowa w lit. a, lub przestępstw, o których mowa w lit. b.

Wyłudzeniem skarbowym jest też uchylanie się od opodatkowania, nieujawnianie właściwemu organowi przedmiotu lub podstawy opodatkowania lub nieskładanie deklaracji podatkowych. Wyłudzeniem skarbowym jest również posługiwanie się nierzetelną fakturą, przestępstwo przeciwko dokumentom (treści faktury). Sytuacja, w której posługiwano się fakturą nierzetelną uzurpując sobie prawo odliczenia podatku w niej wykazanego, a przez to obniżenie swojego podatku należnego mieści się też w pojęciu wyłudzenia skarbowego. Ma tu miejsce nieujawnienie organowi podatkowemu prawidłowej podstawy opodatkowania i uchylenie się od opodatkowania. Blokada rachunków bankowych ma wyprzedzać działanie oszustów podatkowych. Ma powstrzymać ewentualny transfer poza polski system bankowy środków pieniężnych, które w przyszłości powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku.

Powyższe, prawidłowe rozumienie przepisu art. 119zv § 1 O.p. potwierdza treść zaskarżonego postanowienia.

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera szczegółową analizę dotyczącą Skarżącej, jej kontrahentów oraz przepływu środków pieniężnych pomiędzy tymi podmiotami.

Z ustaleń tych wynika, że Spółka jest zarejestrowana jako czynny podatnik podatku od towarów i usług od 17 września 2019r.

Skarżąca w analizowanym okresie tj. od stycznia do grudnia 2020r. złożyła deklaracje VAT-7 za okresy rozliczeniowe styczeń - grudzień 2020r. wykazując:

- sprzedaż opodatkowaną stawką VAT 23% w łącznej wysokości netto 6.440.830,00 zł, VAT 1.481.391,00 zł,

- nabycie towarów i usług pozostałych o łącznej wysokości netto 6.546.688,00 zł, VAT 1.612.803,00 zł,

- kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od stycznia do kwietnia 2020r. oraz od czerwca do grudnia 2020r.

Spółka w analizowanym okresie tylko w deklaracji za miesiąc maj 2020r. wykazała kwotę podatku do wpłaty w wysokości 1.083,00 zł.

Wykazywane w poszczególnych okresach rozliczeniowych kwoty podatku naliczonego z tytułu nabyć towarów i usług pozostałych są bardzo zbliżone do wartości podatku należnego z tytułu wykazanych dostaw. Wobec powyższego w okresie styczeń - kwiecień 2020r. oraz czerwiec - grudzień 2020r. Spółka generuje wyłącznie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Biorąc pod uwagę wartość obrotu opodatkowanego w analizowanym okresie podstawową stawką VAT 23% na poziomie 6.440.830,00 zł, Organ zasadnie zauważył, że jak wyżej wskazano, Spółka jedynie w deklaracji VAT-7 za miesiąc maj 2020r. wykazała niewielką kwotę do wpłaty do urzędu skarbowego (1.083,00 zł).

Skarżąca w okresie od stycznia do grudnia 2020r. w złożonych plikach JPK_VAT zadeklarowała najwyższe łączne kwoty nabycia między innymi od: B. sp. z o.o. w miesiącach luty - grudzień 2020r. (udział w łącznej wartości nabyć 62,59%) oraz "A." A. T., w miesiącach kwiecień - sierpień 2020r. (udział w łącznej wartości nabyć 17,05%).

Ze złożonych przez Spółkę za analizowany okres plików JPK_VAT wynika, że zadeklarowała nabycie od: B. sp. z o.o. w łącznej wysokości brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75) oraz "A." A. T., w łącznej wysokości brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83).

Przeprowadzone przez Szefa K. czynności analityczne wykazały, że Spółka w okresie od 01.01.2020r. do 27.01.2021r. nie dokonała za pośrednictwem rachunków bankowych płatności na rzecz B. sp. z o.o. oraz "A." A. T. W związku z tym istnieje ryzyko, że Skarżąca posiada nieuregulowane zobowiązanie finansowe wobec: B. sp. z o.o. w kwocie 5.040409,65 zł oraz "A." A. T., w kwocie 1.373.031,83 zł.

Łączna kwota nieuregulowanych przez Skarżącą za pośrednictwem rachunków bankowych zobowiązań na rzecz wskazanych wyżej podmiotów wynosi 6.413.441,48 zł.

Podjęte przez Szefa K. czynności analityczne względem ww. podmiotów będących bezpośrednimi wystawcami faktur VAT na rzecz Skarżącej, pozwoliły na dokonanie następujących ustaleń:

1. B. sp. z o.o.

- zgodnie z wpisem na dzień 09.02.2021r. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 04.05.2017r.,

- funkcję prezesa zarządu od 05.05.2017r. pełni A. T. (PESEL: [...]) prowadząca również działalność gospodarczą pod firmą "A." A. T., (NIP: [...]), która to firma jest także bezpośrednim wystawcą faktur VAT na rzecz Skarżącej.

Analiza plików JPK_VAT B. sp. z o.o., wystawcy faktur VAT na rzecz Spółki wykazała, że firma ta złożyła pliki JPK_VAT za okres od stycznia do października 2020r. Wynika z nich, że za okres od stycznia do kwietnia 2020r. firma ta wykazała sprzedaż jedynie na łączną kwotę brutto 199.653,24 zł (VAT 37.333,55 zł). Za okres od maja do października 2020r. złożyła zaś "puste" pliki JPK VAT, natomiast za listopad oraz grudzień 2020r. nie złożyła ich wcale. Ponadto występują rozbieżności między zapisami w plikach JPKVAT (dostawy) B. sp. z o.o., a zapisami w plikach JPKJ/AT (zakup) Skarżącej.

Powyższe oznacza, że B. sp. z o.o. w analizowanym okresie w złożonych plikach JPK VAT deklaruje dostawy na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie brutto 110.842,07 zł (VAT 20.726,57 zł), gdzie wykazane w plikach JPK_VAT przez Skarżącą za tożsamy okres nabycia od B. sp. z o.o. wynoszą w łącznej kwocie brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł). Ustalona w związku z powyższym różnica wynosi: wartość netto 4.007.778,40 zł, podatek VAT 921.789,18 zł.

B. sp. z o.o. w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia 2020r. deklaruje sprzedaż w łącznej kwocie netto 162.319,00 zł (VAT 37.334,00 zł). W kolejnych miesiącach deklaruje jedynie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 482 zł. Za miesiące listopad oraz grudzień 2020r. B. sp. z o.o. nie złożyła deklaracji VAT.

2. "A." A. T.,

- zgodnie z informacją z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na dzień 09.02.2021r. "A." A. T., rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 02.07.2012r.

Analiza "A." A. T.,, wystawcy faktur VAT na rzecz Skarżącej wykazała, że firma ta w 2020r. nie złożyła plików JPKVAT. Ostatni plik JPKVAT został złożony za miesiąc grudzień 2019r., gdzie nie wykazano sprzedaży, a jedynie nabycia w kwocie 838,69 zł. Firma "A." A. T., za okres od stycznia do grudnia 2020r. nie złożyła również deklaracji VAT. Firma "A." A. T., została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 28.08.2020r., na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 u.p.t.u.

Poczynione ustalenia wskazują na ryzyko, że wykazane w analizowanym okresie w plikach JPK_VAT przez Skarżącą faktury VAT wystawione przez "A." A. T., na łączną kwotę brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83 zł) nie dokumentują faktycznych transakcji nabycia.

Mając powyższe na uwadze podzielić należy stanowisko Szefa K., że uzasadnione jest ryzyko uczestniczenia Skarżącej w procederze wprowadzania do obrotu prawnego faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, co w rezultacie ma wpływ na prawo Skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony.

Ze zgromadzonego materiału wynika wysokie ryzyko, że Skarżąca może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, na co wskazują następujące okoliczności:

- w analizowanym okresie B. sp. z o.o. jest jednym z głównych wystawców faktur VAT na rzecz Skarżącej (62,59% ogółu nabyć podmiotu kwalifikowanego stanowią nabycia od tej firmy),

- Skarżąca w analizowanym okresie zadeklarowała nabycia od B. sp. z o.o. w łącznej wysokości brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł),

- Skarżąca wykazuje zakupy od B. sp. z o.o. w miesiącach luty - grudzień 2020r. na kwotę brutto 5.040.409,65 zł (VAT 942.515,75 zł), podczas gdy B. sp. z o.o. w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do kwietnia 2020r. deklaruje sprzedaż w łącznej kwocie netto 162.319,00 zł (VAT 37.334,00 zł), w kolejnych miesiącach deklaruje jedynie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 482 zł, natomiast za miesiące listopad i grudzień 2020r. B. sp. z o.o. nie złożyła deklaracji VAT;

- B. sp. z o.o. w złożonych za okres styczeń - grudzień 2020r. plikach JPK_VAT deklaruje dostawy na rzecz Skarżącej w łącznej kwocie brutto 110.842,07 zł (VAT 20.726,57 zł), różnica w wykazanych wartościach kształtuje się odpowiednio: wartość netto 4.007.778,40 zł, podatek VAT 921.789,18 zł; powyższe oznacza ryzyko, że podatek z tytułu wystawionych przez B. sp. z o.o. na rzecz Skarżącej faktur VAT nie został na wcześniejszym etapie rozliczony i odprowadzony, a księgi rachunkowe są nierzetelne,

- Spółka w analizowanym okresie zadeklarowała nabycia od "A." A. T., w łącznej wysokości brutto 1.373.031,83 zł (VAT 256.745,83 zł),

- firma "A." A. T., została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 28.08.2020r.; nie złożyła zarówno plików JPK_VAT za okres od stycznia do sierpnia 2020r., jak również deklaracji VAT za tożsamy okres; powyższe oznacza ryzyko, że podatek z tytułu wystawionych w analizowanym okresie przez "A." A. T., na rzecz Spółki faktur VAT nie został na wcześniejszym etapie rozliczony i odprowadzony, a księgi rachunkowe są nierzetelne,

- Spółka w analizowanym okresie nie dokonała żadnych płatności z rachunków bankowych na rzecz B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., gdzie łączna kwota nabyć od tych firm wykazana w złożonych plikach JPK_VAT wynosi 6.413.441,48 zł brutto,

- Skarżąca posiada nieuregulowane za pośrednictwem rachunków bankowych zobowiązania wobec: B. sp. z o.o. i "A." A. T., w łącznej wysokości 6.413.441,48 zł,

- B. sp. z o.o. i "A." A. T., są powiązane poprzez osobę A. T., która jest prezesem i jedynym udziałowcem w B. sp. z o.o. oraz prowadzi działalność jako osoba fizyczna pod firmą "A." A. T.;

- większość obciążeń rachunków bankowych Skarżącej to wypłaty z bankomatów i gotówkowe; łączna kwota tych wypłat w analizowanym okresie wynosi 4.907.108,83 zł,

- pomimo deklarowania wysokich obrotów Skarżąca jedynie w deklaracji VAT za maj 2020r. wykazała kwotę podatku do wpłaty do urzędu skarbowego w wysokości 1.083,00 zł, natomiast w deklaracjach VAT za pozostałe miesiące 2020r., Spółka deklaruje wyłącznie kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, pomimo opodatkowania dostaw podstawową stawką VAT 23%,

- Spółka w 2020r. dokonała z rachunku bankowego wypłaty wynagrodzeń jedynie za wrzesień 2020r. w kwocie 1.462,26 zł oraz za październik 2020r. w kwocie 112,18 zł,

- brak informacji o Spółce w ogólnie dostępnych źródłach informacji, w tym brak strony internetowej.

W świetle powyższego, podzielić należy stanowisko Szefa K., że wszystkie ww. okoliczności w powiązaniu ze sobą, a nie każda z nich z osobna, z którymi polemizuje Spółka, wskazują że, istnieje wysokie ryzyko, że Skarżąca w celu zmniejszenia obciążenia podatkowego wynikającego z wystawionych faktur VAT, w okresie objętym analizą przyjęła do rozliczenia faktury VAT wystawione przez inne podmioty krajowe, które w znacznej mierze miały obniżać wysokość podatku należnego wynikającego z tytułu wystawionych faktur VAT.

Zasadnie zatem stwierdził Szef K., że istnieje uzasadnione przypuszczenie, że Spółka mogła być uczestnikiem procederu polegającego na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych w ww. okresie stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT.

Powyższe wynika z faktu, że Skarżąca w złożonych deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2020r. wykazała nabycia towarów i usług min. od podmiotów: B. sp. z o.o. oraz "A." A. T., na łączną kwotę netto 5.214.179,90 zł, VAT 1.199.261,58 zł, co w świetle przywołanych okoliczności może mieć wpływ na prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, zgodnie z art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Według przyjętych szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu wynosi 1.199.262,00 zł.

Sąd podziela stanowisko Szefa K., że transakcje z głównymi bezpośrednimi wystawcami faktur VAT, budzą uzasadnione podejrzenie i mogą wskazywać, że Spółka brała udział w oszustwie w podatku VAT. Zachodzi bowiem wysokie prawdopodobieństwo, że Skarżąca w złożonych deklaracjach dla celów podatku od towarów i usług dokonała odliczenia podatku VAT na podstawie tzw. pustych faktur wystawionych przez ww. firmy. Faktury VAT wystawione przez te firmy i rozliczone przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe prawdopodobnie nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych, a ich celem było wyłącznie pomniejszenie podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur VAT. Według przyjętych szacunków, łączna wartość uszczuplenia w podatku od towarów i usług z tego tytułu wynosi co najmniej 1.199.262,00 zł.

Oceniając wszystkie wskazane okoliczności łącznie należy, zdaniem Sądu, uznać, że Organ wykazał, że posiadane i przedstawione w zaskarżonym postanowieniu informacje, wskazują, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunków podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy blokada rachunków bankowych Skarżącej miała na celu uniemożliwienie wykorzystywania jej rachunków bankowych do celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi, w sytuacji, w której Skarżąca w składanych deklaracjach dla celów podatku od towarów i usług odliczała podatek VAT wynikający z faktur VAT, stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.

Jak już wskazano blokada rachunków bankowych ma wyprzedzać działanie oszustów podatkowych. Ma powstrzymać ewentualny transfer poza polski system bankowy środków pieniężnych, które w przyszłości powinny zostać przeznaczone na zapłatę należnego podatku.

Co istotne, Skarżąca poza polemiką z Organem w powyższym zakresie, nie przedstawiła ani istotnych wyjaśnień ani żadnych dowodów potwierdzających dokonywanie realnych transakcji z ww. podmiotami. Takich dowodów nie przedstawiła ani na etapie wniesienia zażalenia, ani na etapie wniesienia skargi do Sądu.

Ponownie wskazać należy, że blokada rachunków bankowych ma, z jednej strony, uniemożliwić ewentualny transfer pieniędzy w mechanizmie oszustwa podatkowego (krótka blokada), a z drugiej strony ma zabezpieczyć środki pieniężne na zaspokojenie zobowiązania podatkowego (blokada 3-miesięczna) w podmiocie kwalifikowanym, w związku z powstaniem u niego konsekwencji podatkowych uwikłania się w to oszustwo.

Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko Szefa K., że istnieje uzasadnione podejrzenie wykorzystywania przez Skarżącą sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych.

Przy czym kwestie związane z prawidłowością rozliczenia przez Skarżącą podatku od towarów i usług będą szczegółowo weryfikowane w toku przeprowadzonej kontroli celno-skarbowej.

Dokładne ustalenie, kto dopuszczał się wyłudzeń skarbowych, w jaki sposób i w jakim zakresie nie mieści się w zakresie postępowania STIR, a szczególnie w ramach postępowania poprzedzającego krótką blokadę. Na tym etapie było wystarczające stwierdzenie organu, że do takich wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia).

Spełniona była zatem przesłanka do zastosowania krótkiej blokady u Skarżącej, która jako podmiot kwalifikowany mogła wykorzystywać działalność banków (swoje rachunki bankowe) dla celów związanych z wyłudzeniami skarbowymi. Blokada rachunków bankowych Skarżącej była konieczna, aby temu przeciwdziałać.

Odnosząc się natomiast do wywodów Spółki, że blokada środków na rachunku bankowym jest ograniczona w czasie i ma zastosowanie tylko co do tych zdarzeń, które na bieżąco wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do takich wyłudzeń prowadzących, należy za Szefem K. podnieść, że sytuacja taka zachodzi w przedmiotowej sprawie. Blokada została bowiem założona w dniu 9 lutego 2021r., zaś analiza rachunków bankowych dotyczyła okresu od 1 stycznia 2020r. do 27 stycznia 2021r., a analiza plików JPK VAT obejmowała okres od stycznia do grudnia 2020r., a zatem z całą pewnością blokada ta ma zastosowanie do zdarzeń, które na bieżąco wskazują na możliwość wykorzystania działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do takich wyłudzeń prowadzących.

Prawidłowe jest również stanowisko Organu o zaistnieniu przesłanek do przedłużenia terminu blokady, co nastąpiło postanowieniem z [...] lutego 2021r. Postanowieniem tym Szef K. przedłużył termin blokady rachunków bankowych Skarżącej na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 11 maja 2021r. z uwagi na fakt, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona istniejącego zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie.

Postanowienie z [...] lutego 2021r. wydane zostało z zachowaniem ustawowego terminu 3 dni, w trakcie obowiązywania tzw. krótkiej blokady. Jak ponadto wynika z akt administracyjnych blokada 4 rachunków bankowych na 72 godziny została dokonana w dniu 9 lutego 2021r. odpowiednio o godz.: 9:35; 9:36; 9:37 i 9:37 (k. 15 i 19 akt adm.), a przedłużenie blokady nastąpiło 2 dni później, tj. w dniu 11 lutego 2021r. o godz.: 15:19; 15:19; 15:19; 15:19 (k. 21 i 24 akt adm.). Mając to na uwadze, przedłużenie blokady nastąpiło w ustawowym terminie 3 dni w trakcie obowiązywania tzw. krótkiej blokady dokonanej na podstawie żądania z dnia 9 lutego 2021r.

Przechodząc do oceny zasadności i prawidłowości zastosowania instytucji przedłużenia terminu blokady dokonanej w dniu [...] lutego 2021r., w ocenie Sądu, Szef K. wykazał zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 119zw O.p., gdyż wykazał, że zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 euro. Co istotne, niewątpliwie w dacie wydawania postanowienia o przedłużeniu terminu blokady z dnia [...] lutego 2021r. aktualne pozostawały również twierdzenia organu co do tego, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego.

Odnośnie istnienia obawy niewykonania zobowiązania, należy zauważyć, że nie istnieje wyczerpujący katalog okoliczności, które mają znaczenie dla oceny, czy spełnione zostały przesłanki dokonania przedłużenia blokady. W każdej sprawie inne okoliczności mogą świadczyć o istnieniu obawy niewykonania zobowiązania. Podkreślenia wymaga, że kwestia wykładni pojęcia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania była rozważana przez Trybunał Konstytucyjny na gruncie art. 33 O.p. – instytucji zabezpieczenia zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. W tym względzie TK w wyroku z 8 października 2013r. sygn. akt SK 40/12, wskazał na następujące możliwe przesłanki pozytywne uzasadniające zastosowanie instytucji zabezpieczenia: znaczna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje starań w kierunku uregulowania zobowiązań; relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania; ujawnienie w postępowaniu kontrolnym okoliczności, że podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego na podstawie fikcyjnych faktur.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ, na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego zasadnie uznał, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, którego szacowana kwota 1.199.262,00 zł przekracza równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski.

Jako okoliczności istotne dla takiego rozstrzygnięcia Szef K. wskazał fakty, które zdaniem Sądu, oceniane wspólnie i we wzajemnym powiązaniu pozwalały na uznanie, że zachodzi uzasadniona obawa, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego w tych rozmiarach.

Jak wynika bowiem z ustaleń w sprawie Skarżąca nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie istniejących bądź przyszłych zobowiązań podatkowych, zaś jedynym składnikiem majątku, z którego mogłoby nastąpić pokrycie tych zobowiązań, są środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych.

Za powyższym przemawiają następujące okoliczności:

• Skarżąca nie figuruje w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych, co przemawia za faktem, że nie jest właścicielem nieruchomości,

• według danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców Skarżąca posiada pojazd – V. SAMOCHÓD OSOBOWY K. Nr Rejestracyjny [...] - szacunkowa wartość ustalona w oparciu o portal ogłoszeniowy (www.otomoto.pl) to około 20.000 zł,

• w deklaracjach VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2020r. Skarżąca nie wykazała nabycia środków trwałych,

• wśród operacji realizowanych za pośrednictwem rachunków bankowych nie stwierdzono obciążeń z tyt. kredytów/pożyczek; brak źródeł dodatkowego finansowania działalności gospodarczej,

• z uwagi na fakt, że nie upłynął jeszcze termin na złożenie sprawozdania finansowego i zeznania CIT-8 za 2020r. oraz fakt, że Skarżąca z uwagi na przedłużony rok obrotowy nie składała sprawozdania finansowego za 2019r. - nie jest możliwe dokonanie kompleksowej oceny sytuacji finansowej Spółki w oparciu o zawarte w tych dokumentach dane,

• zgodnie z danymi w systemie RemDat, prezes zarządu podmiotu kwalifikowanego V. T. nie złożył żadnego zeznania podatkowego za lata 2015- 2019, co budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie źródła finansowania działalności gospodarczej i wniesienia wkładu w kwocie 100 000 zł.

W tym stanie sprawy, Organ prawidłowo przyjął, że jedynym majątkiem Spółki były środki pieniężne na jej rachunku bankowym. Przy czym środki pieniężne z tego rachunku były niewątpliwie wypłacane w gotówce.

Należy mieć na uwadze, że środki pieniężne znajdujące się na rachunkach bankowych stanowią majątek "płynny", transferowany w krótkich odstępach czasu, zatem ich wysokość nie przesądza jednoznacznie o możliwościach płatniczych Spółki.

Zasadnie zatem Organ uznał w sprawie, że Skarżąca nie posiada majątku pozwalającego na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych w oszacowanej wysokości.

Skarżąca natomiast w sprawie nie przedstawiła nawet twierdzeń mogących obalić powyższe wnioski i ustalenia Organu co do braku majątku pozwalającego zabezpieczyć wykonanie zobowiązania podatkowego szacowanego w tak znacznej wysokości. Znamienne, że sama Skarżąca nie wskazała żadnego majątku, który stanowiłby realne "zabezpieczenie" wykonania zobowiązania podatkowego w szacownej kwocie 1.199.262,00 zł. Takim realnym zabezpieczeniem wykonania zobowiązania podatkowego w szacownej wysokości nie mogą być bliżej nieokreślone wierzytelności od kontrahentów Spółki, czy będący jej własnością ww. pojazd samochodowy.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że Skarżąca może uczestniczyć w procederze dokonywania oszustw podatkowych w podatku VAT z wykorzystaniem sektora finansowego.

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności wskazują, że zasadnie Szef K. uznał, iż Spółka nie posiada majątku wystarczającego na pokrycie przedmiotowych zobowiązań podatkowych i istnieje uzasadniona obawa, iż nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego.

Reasumując, w ocenie Sądu, wskazane powyżej okoliczności, pozwalały na uznanie, że wystąpiła uzasadniona obawa niewykonania przyszłego zobowiązania podatkowego. Organ wykazał powołując się na konkretne ustalenia dotyczące sytuacji finansowej Skarżącej, że istnieje prawdopodobieństwo niezapłacenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Szef K. wykazał też, że zaistniała konieczność zastosowania blokady rachunków, a następnie jej przedłużenia.

Z kolei argumentacja Skarżącej sprowadza się zasadniczo do polemiki z Organem. Skarżąca nie wyjaśnia na czym, w jej ocenie, polegają błędy w ustaleniach organu, co do sytuacji finansowej i majątkowej Spółki. Nie wskazuje również z jakich okoliczności dotyczących jej sytuacji majątkowej wynika możliwość realnego wykonania przyszłego zobowiązania.

Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organ prawidłowo ocenił i bardzo szczegółowo uzasadnił, dlaczego przyjął w sprawie, że wobec Skarżącej zachodzą ustawowe przesłanki do dokonania blokady (tzw. krótkiej) oraz do przedłużenia blokady jej rachunków bankowych, zarówno bowiem w przypadku tzw. krótkiej blokady, jak i jej przedłużenia wystarczy istnienie ryzyka, obawy, czy możliwości pewnych zachowań, nie jest zaś konieczne stwierdzenie (wykazanie) ich wystąpienia.

Przepis art. 119zv § 1 O.p. posługuje się w tym kontekście zwrotem "podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo- kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego", co – jak prawidłowo przyjęto w zaskarżonym postanowieniu - wskazuje na potencjalne ryzyko takich działań, podobnie jak przepis art. 119zw § 1 O.p., zawierający sformułowanie "uzasadnionej obawy, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego", co umożliwia organowi jego zastosowanie również w przypadku uzasadnionego ryzyka czy ewentualności niewykonania zobowiązania podatkowego, jeśli oczywiście wynika to z ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Istotą procedury blokadowej jest zbadanie, na podstawie posiadanych informacji, analizy ryzyka, okoliczności faktycznych, przepływów finansowych czy konkretny podmiot może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi (blokada 72 godzinna), a następnie czy względem tego podmiotu zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego przekraczającego równowartość 10.000 euro (przedłużenie blokady).

W powyższym zakresie Szef K., ale także sąd kontrolujący jego postanowienie, są zobowiązani do zbadania zaistnienia przesłanek ustawowych blokady i jej przedłużenia. Nie oznacza to jednak obowiązku prowadzenia przez organ pełnego postępowania dowodowego, celem wykazania istnienia zobowiązania podatkowego, jak i jego wysokości.

Mając bowiem na uwadze specyfikę postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, charakteryzującą się tym że Szef K. musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie budzi wątpliwości, że wyklucza to zastosowanie przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej w zakresie obowiązku organów prowadzenia pełnego postępowania dowodowego. W ramach prowadzonego postępowania dotyczącego blokady rachunku, organ nie prowadzi pełnego postępowania dowodowego. Wystarczy, że po analizie ryzyka przepływów pieniężnych stwierdzi ryzyko wykorzystania instytucji finansowych do wyłudzania podatku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2057/18, oraz z 4 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2960/18).

Mając na względzie całokształt ustaleń stanu faktycznego wskazujących na spełnienie przesłanek z art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 O.p., w ocenie Sądu, zastosowanie blokady było konieczne dla zabezpieczenia interesów fiskalnych Skarbu Państwa.

Zdaniem Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 187 i art. 191 O.p., sprowadzające się do oceny Skarżącej, że organ błędnie ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, w zakresie istnienia uzasadnionej obawy niewykonania przez Skarżącą istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania podatkowego oraz udziału Skarżącej w wykorzystywaniu działalności banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi.

Uwzględniając to, że postępowanie w sprawie blokady jest postępowaniem specyficznym, w którym nie prowadzi się właściwego postępowania dowodowego (tj. w pełnym zakresie) Sąd ocenił, że czynności procesowe organu odpowiadały przewidzianym przez ustawodawcę w tymże postępowaniu standardom postępowania. Ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonana przez Szefa K. nie naruszała powyższych przepisów. Wbrew temu, co twierdzi Skarżąca, Szef K. uzasadnił podstawę faktyczną przyjętego rozstrzygnięcia, w tym obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, wskazując na sytuację finansową Skarżącej. Przedstawił również dane zawarte w wyniku analizy ryzyka.

Zdaniem Sądu, Szef K. ustalając stan faktyczny i dokonując oceny zaistnienia przesłanki z art. 119zw § 1 O.p., poddał rzetelnej analizie zebrane w sprawie dowody w sposób kompleksowy, we wzajemnym ze sobą powiązaniu, przedstawiając argumentację zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wiedzą i doświadczeniem życiowym.

Organ również uzasadnił dlaczego przyjął za uprawdopodobnione okoliczności świadczące o tym, że Skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, w tym wskazał na materiał dowodowy jaki posłużył mu do poczynienia ustaleń w tym przedmiocie.

Końcowo, odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych Sąd zauważa, że naruszenia art. 121 § 1 O.p. i zawartej w nim normy, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 237/16; CBOSA).

W rozpoznanej sprawie Szef K. działał na podstawie przepisów prawa. Tym samym nie można mu zarzucić naruszenia art. 120 O.p., czy też art. 2 Konstytucji RP. Sąd zauważa, że wprowadzenie przepisów pozwalających na dokonanie przedmiotowej blokady służyło zapobieganiu powszechnemu, jak dowodzą analizy ekonomiczne i prawne z ostatnich lat i miesięcy, wyłudzaniu podatku od towarów i usług na dużą skalę. Stan taki zagraża stabilności dochodów budżetowych. System STIR ma też wzmocnić bezpieczeństwo podatników, bo będzie eliminować z obrotu gospodarczego podstawione firmy oszukujące uczciwych przedsiębiorców. To w ocenie Sądu, uzasadnia tak głęboką ingerencję w prawa jednostki (por. wyrok WSA w Warszawie z 20 września 2018r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2057/18; CBOSA).

Reasumując, Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że zaskarżonym postanowieniem naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącą, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.