Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 112/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w przedmiocie przesłania wniosku o uchylenie prawomocnych orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 września 2013r. skarżący J. G. wniósł za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. skargę do Ministra Obrony Narodowej.

Pismo to zawierało "wniosek o uchylenie orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zmiany orzeczenia na pozytywne dotyczącego ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej i Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] września 2012r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej".

Pismem z dnia 23 września 2013r. Przewodniczący Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. przesłał do Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. opisany wyżej wniosek celem postępowania w sprawie.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w piśmie z dnia 19 listopada 2013r. kierowanym do skarżącego podała, że w odpowiedzi na wniosek zainteresowanego z dnia 11 września 2013r. kierowany do Ministra Obrony Narodowej za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W., a przekazanej do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., udzieliła wnioskodawcy merytorycznej odpowiedzi.

Dnia 23 listopada 2012r. skarżący skierował do Ministra Obrony Narodowej w Warszawie zażalenie na bezczynność organu. Wniósł w nim między innymi o zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. do przesłania wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013r. wraz z aktami sprawy.

W piśmie z dnia 13 stycznia 2014r. kierowanym do skarżącego Centralna Komisja Lekarska stwierdziła, że udzieliła skarżącemu odpowiedzi w związku ze skargą zainteresowanego z dnia 23 listopada 2013r. nadesłaną przez skarżącego do Ministra Obrony Narodowej, a przekazaną w dniu 18 grudnia 2013r. do realizacji Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W..

W dalszej części stwierdzono, iż zarzut bezczynności Rejonowej Komisji Lekarskiej w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony. Podniesiono iż w przedmiotowej sprawie Centralna Wojskowa Komisja Lekarska udzieliła odpowiedzi w piśmie z dnia 19 listopada 2013r., w ramach którego wyjaśniono, i ż brak jest podstaw prawnych do uchylenia wnioskowanych orzeczeń RWKL i TWKL we W..

J. G. pismem z dnia 12 stycznia 2014r. złożył do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. Wniósł w niej o "zobowiązanie Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. do przesłania wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013r. do Ministra Obrony Narodowej o uchylenie prawomocnych orzeczeń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] listopada 2012r. nr [...] w przedmiocie zmiany orzeczenia na pozytywne dotyczącego ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej i Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...] września 2012r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do zawodowej służy wojskowej niezwłocznie tj. bez zbędnej zwłoki od prawomocności wyroku".

W uzasadnieniu podał, że opisane wyżej pismo kierował do Ministra Obrony Narodowej w sprawie uchylenia wyżej wymienionych orzeczeń.

Od tego dnia organ nie przekazał pisma ani nie poinformował wnoszącego o stanie sprawy. Tym samym jest niewątpliwe, że organ nie podjął działań zmierzających do załatwienia spraw oraz nie poinformował wnoszącego o stanie sprawy.

Dodał też, "że w dniu 6 grudnia 2013r. wniósł zażalenie na bezczynność organu do Ministra Obrony Narodowej oraz skargę w trybie art. 227 Kpa, co nie pozwoliło uzdrowić powyższego stanu rzeczy".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 12 września 2013r. natomiast jego przekazanie nastąpiło w dniu 23 września 2013r. drogą służbową do Centralnej Wojskowej Komicji Lekarskiej w W., jako przełożonego RWKL we W..

Na wniosek skarżącego odpowiedzi udzieliła Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. pismem z dnia 19 listopada 2013r.

Tym samym nie miała miejsca bezczynność, zatem żądanie oddalenia skargi jest uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuję :

Przedmiotem skargi jest bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w przedmiocie przekazania pisma – wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013r. do Ministra Obrony Narodowej.

Zakres działania sądów administracyjnych został określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a.

Przepis ten stanowi :

Art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§2 kontrolę działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na :

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach,

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,

7) akty nadzory nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4.

§ 3 Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Analiza powołanego przepisu daje podstawę do twierdzenia, że z uwagi na przedmiot skargi kognicja sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest wyłączona.

Jak bowiem wskazano przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przekazaniu pisma.

Z cytowanego przepisu wynika zaś, że wniesienie skargi na bezczynność organów możliwa jest w przypadkach wskazanych w pkt 1 - 4 a tego przepisu, a zatem w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje, postanowienia (pkt 1,2,3) oraz w tych sprawach w których mogą być wydawane akty lub podejmowane inne czynności (pkt 4).

Tym samym skarga na bezczynność dopuszczalna jest w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i dotyczy to sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Tym samym warunkiem dopuszczalności skargi jest istnienie podstawy prawnej określonego zachowania organu.

W niniejszej sprawie w ocenie Sądu brak jest takiej podstawy; wniosek strony dotyczył bowiem przekazania w sensie stricto pisma z dnia 11 września 2013r. Ministrowi Obrony Narodowej. Działanie organu sprowadzało się do technicznej czynności – przesłania wskazanego wniosku innemu organowi. Z całości akt sprawy wynika bowiem, że decyzje opisane we wniosku skarżącego z dnia 11 września 2013r. i dalszych pismach są ostateczne i prawomocnie zakończone.

Tym samym nie toczy się postępowanie odwoławcze. Nie ma też sytuacji, w której organ miałby podstawy do zastosowania art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym techniczną i faktyczną czynność nie można zaliczyć do aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej określonych w art. 3 pkt 1 – 4 a p.p.s.a., w szczególności w tym przypadku, do czynności określonej w pkt 4 art. 3 ust. 2 p.p.s.a.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez akty lub inną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.s.a.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Ponadto aby podlegały kontroli sądów administracyjnych muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć charakteru decyzji czy postanowienia, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidulanego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatni wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek pomiędzy przepisem prawa który określa uprawnienia lub obowiązek a aktem lub czynnością która dotyczyła uprawnienia lub obowiązku (postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2007r., sygn. akt II OSK 1501/12).

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że czynność organu polegająca na przesłaniu pisma skarżącego z dnia 11 września 2013r. nie należy do aktów lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a p.p.s.a. Tym samym skarga na bezczynność organu w przedmiocie nie przekazania opisanego pisma jest niedopuszczalne.

Na marginesie należy dodać, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska przesłała powyższe pismo do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W.

Z powołanej w stanie faktycznym korespondencji dotyczącej sprawy wynika, w szczególności z pisma CWKL z dnia 13 stycznia 2014r., że Ministerstwo Obrony Narodowej uznało w sprawie właściwość Centralnej Komisji Lekarskiej w W. przekazując do jej rozpoznania zażalenie skarżącego z dnia 23 listopada 2013r.

Zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.