Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 101/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 119 pkt 3, art. 151, art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28, art. 61a §1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: 127 ust. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Sękowska Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. K. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej było postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGWWP", "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] , wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61a § 2, art. 141, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm., dalej: "kpa"), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...] , w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] .

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] Starosta [...] , na podstawie art. 37, art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 123 ust. 2, art. 127, art. 128, art. 131 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.), udzielił K. J. , R. S. , A. J., M. G. prowadzącym działalność związaną z produkcją rybacką pod nazwą [...] pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla stawów rybnych [...] w [...] , gm. [...] .

W sierpniu 2015 r. H. K. (dalej: "skarżący", "strona") wystąpił do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej: "Dyrektor RZGW") w [...] oraz do Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z wnioskiem o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb obiektu stawów rybnych [...] w [...] , gm. [...]. Przedmiotowy wniosek został przekazany zgodnie z właściwością Staroście [...] (dalej: "Starosta"), który postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. odmówił wszczęcia postępowania uznając, że podanie nie pochodzi od osoby posiadającej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz wskazując, że w przedmiotowej sprawie zapadło już rozstrzygnięcie.

Dyrektor RZGW w [...] po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty, które następnie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 639/16.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., Starosta odmówił wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego, powołując się na brak przymiotu strony wnoszącego podanie oraz istnienie innych uzasadnionych przyczyn, dla których postępowanie nie mogło być wszczęte. Na skutek zażalenia skarżącego Dyrektor RZGW postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty. Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2105/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. K. , wskazując że zarówno postanowienie Dyrektora RZGW w [...] , jak i poprzedzające je postanowienie Starosty odpowiada prawu.

W dniu 9 marca 2019 r. skarżący wniósł do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody, Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] sierpnia 2011 r. udzielającej pozwolenia wodnoprawnego K. J., R. S., A. J. i M. G. pozwolenia na pobór i piętrzenie wód rzeki [...] na potrzeby prowadzenia działalności związanej z produkcją rybacką i jednocześnie wznowienia postępowania w tym zakresie. Podstawą prawną żądania skarżącego były art. 156 ust. 1, pkt 1, 2, 7 k.p.a. oraz art. 145 ust. 1, pkt 1, 2, 4, 6 k.p.a.

Powyższy wniosek nie był pierwszym tego typu wnioskiem w sprawie, gdyż w dniu 2 października 2017 r. skarżący wnosił już o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przy czym organy obu instancji w tym przypadku odmówiły wszczęcia postępowania wznowieniowego, ze względu na upływ terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Przedmiotowe postanowienia zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2490/18.

Zawiadomieniem z dnia 25 marca 2019 r. Zarząd Zlewni w [...] przekazał pismo skarżącego (zgodnie z właściwością) Dyrektorowi RZGW w [...]w zakresie w jakim dotyczyło ono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...].

Postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2019 r., znak: [...] Dyrektor RZGW w [...] odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie wskazując, że skarżący nie posiada przymiotu strony, tj. nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

W wyniku rozpoznania zażalenia H. K. , postanowieniem z dnia [...] listopada 2019, nr [...] , Prezes PGWWP utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora RZGW.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wniosek H. K. wskazywał wyraźnie, iż intencją wnioskodawcy (w piśmie z 9 marca 2019 r.) jest wszczęcie zarówno postępowania wznowieniowego, do czego nawiązuje w zażaleniu, jak i postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Starostę.

Prezes PGWWP wskazał, że pomimo, iż podstawą prawną żądania skarżącego był zarówno art. 156 ust. 1, pkt 1, 2, 7 jak i art. 145 ust. 1, pkt 1, 2, 4, 6 k.p.a. to właściwe organy uczyniły przedmiotem swego rozpoznania te kwestie, które należą do ich kompetencji. Organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie wznowieniowe dotychczas nie zostało wszczęte: ani z wniosku z dnia 2 października 2017 r., którego podstawą był art. 145 § 1, pkt 4 k.p.a., ani z wniosku z dnia 9 marca 2019 r.

Prezes PGWWP wskazał, że podnoszone przez skarżącego w zażaleniu argumenty odnośnie liczby wniosków oraz braku w k.p.a. zapisów o "dwóch wnioskach składanych do urzędu.." nie są zasadne. Ponadto z analizy wniosku z dnia 9 marca 2019 r. wyraźnie wynika, że H. K. oczekiwał procedowania na podstawie art. 156 k.p.a.

Organ odwoławczy zaznaczył, że rozpoznając wniosek w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 2011, Dyrektor RZGW w [...] rozpoczął badanie od weryfikacji dopuszczalności wszczęcia postępowania pod względem przedmiotowym i podmiotowym.

Prezes PGWWP, powołując się na art. 157 § 2 k.p.a. wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu.

Organ II instancji wskazał, że w przypadku pozwoleń wodnoprawnych przepisem szczególnym określającym strony postępowania jest art. 401 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne (Dz. U. z 2018r .poz. 2268 ze zm.) a do dnia 1 stycznia 2018 r. krąg podmiotów uznawanych za strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego definiowany był przepisem art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.).

Prezes PGWWP, podkreślił, że zasadniczo stroną postępowania administracyjnego w kwestii wydania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie zarówno z nową i jak i uprzednio obowiązującą ustawą prawo wodne jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W ocenie organu II instancji, w tym kontekście należy dokonywać też analizy w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro podmiot (jego własność) nie znajduje się w zasięgu oddziaływania określonego korzystania z wód oraz nie znajduje się w zasięgu oddziaływania urządzeń, nie wnioskował o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ani też nie jest właścicielem wód czy urządzeń, z którymi związane jest korzystanie z wód, to należy uznać, że nie dotyczą go skutki stwierdzenia nieważności decyzji pozwolenie wodnoprawne, a więc nie może być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.

Prezes PGWWP zaznaczył, że badając postanowienie organu I instancji nie odnalazł analizy porównawczej kręgu podmiotów uczestniczących w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego ze stronami w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza legitymacji procesowej wnioskodawcy H. K. wykazała, że nie był on wnioskodawcą w zakresie wydania pozwolenia - wodnoprawnego. Ponadto, nie był on innym podmiotem wskazanym przez art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne, a więc właścicielem wody, właścicielem urządzeń kanalizacyjnych, do których są lub będą wprowadzane ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, właścicielem istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, władającym powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, uprawnionym do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych.

W związku z powyższym Prezes PGWWP uznał, że stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenie wodnoprawne również nie będzie w żaden sposób oddziaływało na skarżącego, gdyż strony obu postępowań (zwykłego i nieważnościowego) są tożsame, a zatem wnioski do jakich doszedł organ I instancji skutkują odmową legitymacji wnioskującemu w przedmiotowym postępowaniu.

Nie zgadzając się z powyższym, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, żądając stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2011 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że decyzja dotycząca pozwolenia wodnoprawnego narusza art. 127 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo wodne z dnia 18 lipca 2001 r. oraz art. 145 § 1 pkt 1, 2, 4 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 1, 2, 6, 7, k.p.a., art. 157 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyzwolenie na dalsze podtapianie domu rodzinnego strony, co w ocenie strony stanowi czyn zagrożony karą pozbawienia wolności.

Ponadto skarżący przedstawił toczące się dotychczas postępowania zarówno administracyjne jak i sądowe (w tym w sądzie powszechnym) dotyczące podtapiania jego domu rodzinnego. W zakresie podtapiania, strona odniosła się do przeprowadzonych oględzin terenu w ramach innych prowadzonych postępowań.

W odpowiedzi na skargę Prezes PGWWP w [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w jego ocenie zaskarżone postanowienie zostało wydane prawidłowo i nie znajduje ono podstaw do zmiany stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, a które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] listopada 2019 r. nr [...] , który utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak [...] .

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie była kwestia ustalenia czy skarżący posiada interes prawny, aby być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb obiektu stawów rybnych [...] w [...] , gm. [...] , udzielonego K. J. , R. S. , A. J. , M. G. , decyzją ostateczną Starosty [...]z [...] sierpnia 2011 r. nr [...].

Sąd podzielił stanowisko Prezesa PGWWP, że stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenie wodnoprawne (podobnie jak w postępowaniu zwykłym o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego) w żaden sposób nie będzie oddziaływało na skarżącego. Strony obu postępowań (zwykłego i nieważnościowego) są tożsame, a zatem wnioski do jakich doszedł organ I instancji skutkują odmową legitymacji wnioskującemu w przedmiotowym postępowaniu.

Na wstępie Sąd zaznacza, że kwestia przyznania skarżącemu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie i cofnięcie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego była już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który rozstrzygnął ten spór na niekorzyść strony w prawomocnym wyroku z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2015/17. Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w tym wyroku i przyjmuje je jako własne.

Za ww. wyrokiem wskazać należy, że w świetle art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W konsekwencji przyjmuje się, że elementem kwalifikującym dany podmiot jako stronę w postępowaniu administracyjnym jest interes prawny lub obowiązek. Oznacza to, że samo wniesienie podania celem zainicjowania postępowania, czy też własne przekonanie o posiadaniu statusu strony i żądanie udziału w postępowaniu już prowadzonym, jest niewystarczające aby stać się stroną postępowania administracyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy niezbędnym staje się zatem szczegółowe rozważenie wystąpienia lub nie przesłanki interesu prawnego. Na wstępie ustaleń w tym przedmiocie podkreślić należy, że pojęcie "interesu prawnego" nie zostało ustawowo zdefiniowane, jednakże wielokrotnie było przedmiotem rozważań zarówno doktryny, jak również orzecznictwa. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem, o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu danej sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Istoty interesu prawnego należy przy tym upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot w określonym stanie faktycznym może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma interesu prawnego, a zatem również przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., w związku z czym nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Przy czym od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, a więc stan, w którym dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie miało niewątpliwie brzmienie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, w wersji obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W przypadku bowiem, gdy przedmiot postępowania administracyjnego uregulowany jest z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (pozwoleniem wodnoprawnym), wówczas mamy do czynienia z przepisem szczególnym zawężającym pojęcie strony w stosunku do regulacji art. 28 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 127 ust. 7 z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: wnioskodawca ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego; właściciel wody; właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego; właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych; władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych oraz uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia porządek prawny nie przewidywał innej normy prawa materialnego, z którego wnioskujący o wydanie pozwolenia wodnoprawnego mógłby wywodzić swoją legitymację do żądania wszczęcia postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Interes prawny skarżącego w postępowaniu dotyczącym pozwolenia wodnoprawnego wynikać mógłby zatem wyłącznie z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne.

Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że skarżący nie wnioskował o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, nie był też wówczas innym podmiotem, wymienianym w art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, skarżący nie był uznany za stronę postępowania zakończonego decyzję ostateczną Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] . Ustalenie tej okoliczności przez organy miało istotne znaczenie dla kontrolowanego przez Sąd postępowania, gdyż regulację art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne należało przełożyć, jak to uczyniły organy obu instancji, na sytuację związaną ze stwierdzeniem nieważności pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie Sądu, organy obu instancji, posiłkując się zebranym w spawie materiałem dowodowym, prawidłowo ustaliły, że skarżący nie był podmiotem uprawnionym do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia wodnoprawnego, a tym samym nie był uprawniony do skutecznego wnioskowania o stwierdzenie jego nieważności. W toku postępowania administracyjnego organy nie ustaliły, aby skarżący był podmiotem władającym powierzchnią ziemi znajdującą się w zasięgu oddziaływania urządzeń wodnych, czy by był uprawniony do wykonywania rybołówstwa w zasięgu oddziaływania takich urządzeń. Krąg podmiotów, dysponujących w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przymiotem strony, ustalony jest bowiem na podstawie danych zawarcie w operacie wodnoprawnym, załączonym do wniosku i stanowiącym jego integralną cześć. W ramach dokonanej przez organy obu instancji oceny stwierdzono zaś, że skarżący nie dysponuje żadną uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków formą własności nieruchomości, usytuowanych w sąsiedztwie stawów rybnych, wchodzących w skład obiektu [...] w [...] . Ponadto nieruchomość skarżącego znajduje się poza zasięgiem oddziaływania korzystania z wód, będącego przedmiotem pozwolenia wodnoprawnego objętego decyzją Starosty [...] z [...] sierpnia 2011 r. W przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym nałożono na [...] obowiązek zlikwidowania w sposób trwały wlotu wody z rzeki [...] do kanału doprowadzającego wodę do stawów nr 12, 13 i 14, w sposób uniemożliwiający wpuszczenie do nich wody, w tym również przez osoby postronne, w związku z wyłączeniem z produkcji tych stawów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przywołanym, prawomocnym wyroku w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2105/17 ustalił natomiast, że z wyjaśnień do opinii hydrologicznej z 2008 r., wynika, że jedynie korzystanie ze stawów nr 12, 13 i 14 mogło oddziaływać na nieruchomość skarżącego. Ponadto treść wniosków z 7 sierpnia 2015 r. i 20 sierpnia 2015 r. o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego nie wykazała, by skarżący był legitymowany do wnioskowania o cofnięcie tego pozwolenia wodnoprawnego. Podobnie w niniejszej sprawie treść wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego nie wykazała, że skarżący był legitymowany do wnioskowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego.

W ocenie Sądu, organy zasadnie zatem stwierdziły, że skarżący nie ma legitymacji do skutecznego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności kwestionowanego pozwolenia wodnoprawnego (tak tez stwierdził Sąd w prawomocnym wyroku w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego). Wobec tego, w okolicznościach niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. W myśl bowiem art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może zostać wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie jego wszczęcia. Odmowa wszczęcia postępowania może nastąpić bowiem w razie, gdy podmiot domagający się wszczęcia danego postępowania nie wskazał elementów określających jego legitymację do złożenia wniosku lub jeżeli z podniesionych przez niego okoliczności i twierdzeń w sposób oczywisty wynika brak interesu prawnego - co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wbrew zatem stanowisku skarżącego, zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] sierpnia 2019 r. zostały wydanie zgodnie z prawem, jednocześnie Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się takich uchybień, które prowadziłyby do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło zaś na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a.