Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 617/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61§ 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi Powiatu [...] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

Powiat W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2018 r. nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2017 r. nr [...] zobowiązującą Powiat W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 495 011 zł.

Jednocześnie w skardze, Powiat W. zwrócił się o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2017 r. nr [...], gdyż jak wyjaśniano Powiat został objęty "Programem naprawczym dla Powiatu W." zgodnie z uchwałą Rady Powiatu w W. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie przyjęcia programu naprawczego dla Powiatu W. Wnioskodawca dodał, że fakt nieprzewidywanego zobowiązania w tak znacznej wysokości może zachwiać założeniami Programu oraz godzić w sprawną realizację zadań własnych Powiatu. A ewentualna egzekucja prowadziłaby do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana regulacja prawna przewiduje jednocześnie możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy.

Zauważyć należy, że w niniejszym przypadku przedmiot skargi obejmuje postanowienie Ministra Finansów z [...] lutego 2018 r. w sprawie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania aktu objęta jest decyzja ostateczna Ministra Rozwoju i Finansów z [...] grudnia 2017 r. nr [...] zobowiązująca Powiat W. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 w wysokości 495 011 zł.

Konieczne jest zatem odniesienie się do dopuszczalności wstrzymania objętej wnioskiem decyzji. W kwestii omawianego zagadnienia (patrz T.Woś, H. Knysiak – Molczyk M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Wyd.5. s. 495-496) zwraca się uwagę, że kluczowe dla zakresu zastosowania ww. art. 61 § 3 P.p.s.a. będzie znaczenie, jakie się przypisze dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności. Przyjęte jest, że ustawodawca odsyła do stosowania pojęcia "sprawy" w znaczeniu materialnoprawnym. Przyjęte jest również, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne.

Reasumując uznaje się, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej (por. postanowienia NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 404/11 opubl. w Lex nr 1069479, z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12 opubl. w Lex nr 1121276).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym ustalenia kwoty nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013, a postępowaniem w sprawie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Tożsamość elementów przedmiotowych opiera się na tożsamości treści praw lub obowiązków danego stosunku prawnego. Pomimo występującego związku między wskazanymi wyżej sprawami, bez wątpienia różnią się one przedmiotem, a także podstawą prawną rozstrzygnięcia. Zatem inny jest przedmiot tych aktów, co wyklucza możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, w sytuacji rozpoznawania przez sąd skargi na postanowienie o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2018 r. sygn.akt: II GZ 78/18).

W świetle powyższych rozważań, złożony w tejże sprawie sądowoadministracyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ustalającej kwotę nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2013 nie mógł zostać uwzględniony.

Z tych względów, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak na wstępie.