Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 473/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 ust. 1, art. 73
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 8, art. 149, art. 151 par. 2 pkt 1, art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. W., M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarejestrowania pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r Nr 108, poz. 908 ze zm.), zarejestrował na rzecz M.W. i A.W. samochód marki [...] o numerze nadwozia VIN: [...] i wydał dowód rejestracyjny nr [...], tablice rejestracyjne nr [...] i kartę pojazdu.

Postanowieniem z dnia [...] Starosta [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 oraz art. 149 k.p.a., wznowił postępowanie zakończone opisaną wyżej decyzją ostateczną z dnia [...]. Wznowienie postępowania nastąpiło w związku z decyzją Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] w sprawie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] o rejestracji pojazdu [...] o nr rej. [...] i nr VIN [...] i odmowie rejestracji tego pojazdu na rzecz L.M.

Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 §1 pkt 8 oraz art. 104 i art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym, uchylił decyzję własną z dnia [...] o rejestracji przedmiotowego pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i odmówił jego zarejestrowania. Jednocześnie unieważnił tablice rejestracyjne o numerze [...], nalepkę kontrolną serii [...], znaki legalizacyjne serii [...], oraz dowód rejestracyjny serii [...]. Ponadto zobowiązał M.W. i A.W. do zwrotu tablic rejestracyjnych o numerze rejestracyjnym [...] oraz dowodu rejestracyjnego serii [...].

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] został złożony wniosek o rejestrację pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i nr VIN [...] przez M.W. i A.W. Do wniosku dołączono dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, tablice rejestracyjne, fakturę nr [...] z dnia [...], umowę komisu - pokwitowanie nr [...] z dnia [...] oraz opłatę za rejestrację pojazdu. Na podstawie tych dokumentów w dniu [...] wydano decyzję o czasowej rejestracji pojazdu, pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną. Natomiast w dniu [...] wydano decyzję o rejestracji przedmiotowego pojazdu oraz dowód rejestracyjny serii [...].

Dalej stwierdzono, że w dniu [...] Starosta [...] otrzymał decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] o rejestracji pojazdu marki [...] nr rej. [...] i nr VIN [...] na rzecz L.M. i odmowie rejestracji tego pojazdu. Podkreślono, że wydanie wskazanej decyzji z dnia [...] oznacza, że podjęta w oparciu o nią decyzja Starosty [...] z dnia [...] jest wadliwa i podlega uchyleniu na mocy art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Odmowę rejestracji Starosta [...] uzasadnił brakiem przedłożenia wymaganego na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Od powyższej decyzji A.W. oraz M.W., reprezentowani przez pełnomocnika adwokata J.P., wnieśli odwołanie, w którym zaskarżyli w całości to rozstrzygnięcie oraz wnieśli o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nabycia przez nich prawa własności przedmiotowego pojazdu przez zasiedzenie, zawisłej przed Sądem Rejonowym w G. w dniu [...]. Podniesiono, że wydane przez ten Sąd postanowienie przesądzi istnienie zagadnienia wstępnego, jakim jest prawo własności przedmiotowego samochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 orzekło w punkcie pierwszym o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy w części dotyczącej uchylenia decyzji własnej Starosty [...] z dnia [...] o zarejestrowaniu na rzecz A.W. i M.W. pojazdu marki [...], o nr rej. [...], nr VIN [...] oraz odmowy zarejestrowania tego pojazdu. Natomiast w punkcie drugim Kolegium orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części dotyczącej unieważnienia tablic rejestracyjnych, nalepki kontrolnej, znaków legalizacyjnych oraz dowodu rejestracyjnego, a także zobowiązania A.W. oraz M.W. do zwrotu tablic rejestracyjnych oraz dowodu rejestracyjnego - i w tym zakresie umorzyło postępowanie w sprawie.

Kolegium w motywach rozstrzygnięcia wskazało, że organ I instancji rozpoznał sprawę w oparciu o przesłankę pozytywną wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w postaci wydania decyzji w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona lub zmieniona. Podkreśliło, że chodzi tu o sytuację, "gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu; rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującej decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 641). Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że uprzednia decyzja o zarejestrowaniu pojazdu wchodzi w skład podstawy prawnej kolejnej decyzji o rejestracji pojazdu. Przepis art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym wymaga bowiem, aby do wniosku o zarejestrowanie pojazdu dołączyć dowód rejestracyjny jeżeli pojazd był zarejestrowany. Kolegium stwierdziło, że wprawdzie dowód rejestracyjny jest tylko dokumentem urzędowym, jednakże jest on rezultatem uprzedniej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu i to ona w istocie jest elementem podstawy prawnej następnej decyzji o zarejestrowaniu pojazdu. Skoro więc została uchylona odrębnym rozstrzygnięciem decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...] w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz L.M. (wydano wówczas dowód rejestracyjny [...]), która stanowiła podstawę do wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz odwołujących, to w sprawie wystąpiła opisana wyżej przesłanka wznowienia postępowania. Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt III SA/Gd 55/05, w którym Sąd podkreślił, że "wzruszenie w nadzwyczajnym trybie postępowania decyzji o rejestracji oddziałuje na prawa osoby, która z powołaniem się na tę decyzję uzyskała rejestrację pojazdu i jest aktualnym jego właścicielem".

Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazano, że zaskarżona decyzja nie przesądza kwestii własności pojazdu w

ujęciu prawa cywilnego. Nie pozbawia ona bowiem prawa własności, a jedynie sprzeciwia się dopuszczeniu pojazdu do ruchu. Podkreślono, że okoliczność prowadzenia postępowania cywilnego w przedmiocie zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy rejestracji pojazdu, natomiast wynik tego postępowania może mieć znaczenie dla wszczęcia nowego postępowania w sprawie rejestracji pojazdu. Zagadnieniem wstępnym jest bowiem tylko takie zagadnienie, bez rozstrzygnięcia którego - nadto uprzedniego - nie można w danym momencie w ogóle rozstrzygnąć sprawy administracyjnej. Oceniając prawidłowość postępowania zakończonego wydaną decyzją stwierdzono, że nie istnieją przeszkody do ustalenia, czy postępowanie to, a pośrednio także wydana w sprawie decyzja, nie są dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 lub art. 145a § 1 k.p.a. Taka sytuacja nie wyczerpuje, zatem zakresu pojęciowego "zagadnienia wstępnego".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik A.W. i M.W. zaskarżył wyżej opisaną decyzję w części obejmującej punkt pierwszy rozstrzygnięcia. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania albowiem okoliczność prowadzenia postępowania w przedmiocie zasiedzenia przedmiotowego samochodu marki [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego dla sprawy rejestracji tego pojazdu. Powołując powyższy zarzut wniósł na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. o zawieszenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania. Ponadto dodatkowo oświadczył, że zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia punktu drugiego, co stanowi naruszenie art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organu odwoławczego nie dopatrującym się możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o stwierdzenie zasiedzenia. W ocenie skarżących postępowanie sądowe jest zagadnieniem wstępnym, gdyż pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prawa własności pojazdu przez sąd powszechny a rozpatrzeniem sprawy o rejestracje tego pojazdu i wydaniem decyzji istnieje ścisła zależność. Powołując się na treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 1993 r. sygn. akt II SA 1678/92 wywodzono, że postanowienie sądu o stwierdzeniu zasiedzenia, a więc o nabyciu przez skarżących prawa własności samochodu w oderwaniu od prawa poprzedników (nabycie pierwotne) – jest okolicznością stanowiącą podstawę rejestracji pojazdu (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Podkreślono, że skarżący z punktu widzenia cywilistycznego są właścicielami przedmiotowego samochodu, z którego nie mogą korzystać z uwagi na wydaną przez Starostę [...] decyzję. Decyzja ta stanowi wyraz ograniczenia konstytucyjnego prawa własności skarżących, którzy nabyli samochód w dobrej wierze, od uwidocznionego w dowodzie rejestracyjnym poprzedniego właściciela za niebagatelna kwotę [...]zł. Natomiast w wykonaniu zaskarżonej decyzji skarżący nie mogą korzystać z samochodu z uwagi na przeszkody formalne zabraniające dopuszczenia samochodu do ruchu. Dlatego też, zdaniem skarżących, kwestia uzyskania dokumentu pozwalającego im na dopełnienie wymogów formalnych prawidłowej rejestracji, a więc uzyskanie dopuszczenia do ruchu, jest zagadnieniem wstępnym, bez rozstrzygnięcia którego nie można rozstrzygnąć w danym momencie sprawy administracyjnej. W ocenie skarżących niewątpliwie w polskim systemie prawnym istnieje luka. Brak bowiem przepisów regulujących w sposób ochronny prawa i obowiązki osób w takiej sytuacji jak sytuacja skarżących, które nabywają w dobrej wierze samochód, z którego nie z własnej winy korzystać nie mogą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko oraz argumentację zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy Sąd kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając na względzie powyższe uregulowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja w części poddanej kontroli Sądu pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy .

Przechodząc do analizy prawnej zaskarżonego aktu stwierdzić należy, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego uregulowana została przepisami art. 145 – 153 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Ma ona na celu usuwanie wad jakimi są obarczone ostateczne decyzje administracyjne i postanowienia od których przysługiwało zażalenie czy wręcz eliminację takich orzeczeń z obrotu prawnego w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia. Kodeks postępowania administracyjnego uzależnia możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną od wystąpienia dwóch przesłanek pozytywnych oraz braku w sprawie dwóch przesłanek negatywnych. Przesłanki pozytywne to rozstrzygnięcie sprawy decyzją ostateczną oraz zaistnienie jednej z podstaw prawnych wznowienia wskazanych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Do przesłanek negatywnych należy zaś zaliczyć przesłankę terminu, określoną w art. 146 § 1 i art. 145a § 2 k.p.a. oraz przesłankę przewidywanej możliwości wydania w wyniku wznowienia postępowania wyłącznie decyzji, która w swej istocie odpowiadałaby decyzji dotychczasowej. Zgodnie wreszcie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.

Orzekające w sprawie organy obu instancji powołały się w swoich decyzjach na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W świetle tego przepisu wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli decyzja ostateczna została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Przyjdzie w tym miejscu wskazać, że rejestracja pojazdu ma charakter złożony. W pierwszej kolejności organ rozstrzyga sprawę administracyjną po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w celu ustalenia okoliczności faktycznych i prawnych, od których zaistnienia ustawa i przepisy wykonawcze uzależniają dokonanie rejestracji pojazdu. Ten etap postępowania kończy się wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie rejestracji pojazdu. W oparciu o tę decyzję, stosownie do art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym wydawany jest dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne oraz nalepka kontrolna, jeśli jest wymagana. Samo wydanie dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych i nalepki kontrolnej ma więc charakter czynności materialno-technicznej (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1999 r., OPK 24/99, ONSA 2000, nr 2, poz. 54.). Czynność ta jednak sama w sobie nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ w sprawie rejestracji pojazdu.

Dowód rejestracyjny spełnia tym samym dwojakiego rodzaju rolę: potwierdza wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu oraz jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu. Powyższe stwierdzenie wynika wprost z przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 Prawa o ruchu drogowym. W świetle tych przepisów tylko pojazdy zarejestrowane są co do zasady dopuszczane do ruchu, a dokumentem stwierdzającym dopuszczenie takich pojazdów do ruchu jest właśnie dowód rejestracyjny. Stosownie wreszcie do art. 72 ust. 1 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Dokument ten stosownie do § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów właściciel pojazdu jest zobowiązany dołączyć do wniosku o rejestrację pojazdu.

Przeprowadzona analiza przepisów nie pozostawia wątpliwości, że uchylenie w wyniku wznowienia postępowania decyzji administracyjnej, na mocy której pojazd został zarejestrowany, czy też stwierdzenie nieważności takiej decyzji pociąga za sobą anulowanie dowodu rejestracyjnego, który stanowił potwierdzenie wydania decyzji o zarejestrowaniu. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest zatem konieczność wznowienia także postępowania, w którym podmiot ubiegający się o kolejną rejestrację pojazdu przedłożył taki anulowany dowód rejestracyjny.

Za bezsporne w niniejszej sprawie należy uznać, iż przedmiotowy pojazd został zarejestrowany decyzją Starosty [...] z dnia [...] w związku z jego wcześniejszą rejestracją przez Prezydenta Miasta P. decyzją z dnia [...]. Jeżeli zatem następnie Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] uchylił swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o rejestracji przedmiotowego samochodu, to zarazem odpadła podstawa decyzji Starosty [...] z dnia [...] o rejestracji pojazdu na rzecz A.W. i M.W. W takiej sytuacji zaktualizowały się przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i zgodnie z art. 151 § 2 pkt 1 k.p.a. należało uchylić decyzję o rejestracji pojazdu na rzecz skarżących. Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo również odmówiły dokonania rejestracji przedmiotowego samochodu na rzecz skarżącego, bowiem skarżący nie przedstawili ważnego dowodu rejestracyjnego pojazdu (art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Natomiast w kwestii dowodu własności przedmiotowego pojazdu, nie ulega wątpliwości, że taki dowód nie został przedstawiony. Za dowód ten nie mogły bowiem zostać uznane dokumenty przedłożone do rejestracji pojazdu (faktura i umowa komisu). W aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty [...] z dnia [...], na podstawie której Prezydent Miasta P. wydał decyzję z dnia [...]. Z treści tej decyzji wynika, że wyrokiem Sądu Rejonowego w I. z dnia [...] sygn. [...] (kopia wyroku w aktach niniejszej sprawy) stwierdzono, że przedłożona umowa do rejestracji przedmiotowego pojazdu była sfałszowana. Oznacza to, że w świetle prawa osoba, na rzecz której pojazd ten został zarejestrowany nie nabyła prawa własności tego samochodu. Prawa tego nie nabyli również kolejni nabywcy tego pojazdu. Nabywca uzyskuje bowiem prawo własności tylko w takich granicach, w jakich przysługiwało ono zbywcy, a nadto nie może uzyskać więcej prawa, niż miał poprzednik. W szczególności nie może skutecznie nabyć własności od osoby, która tej własności nie udokumentowała lub ta własność jej nie przysługuje. W świetle art. 189 k.p.c. ustalenia w przedmiocie istnienia czy nieistnienia określonego prawa lub stosunku prawnego należą do właściwości sądów powszechnych. Sądy powszechne są zatem władne rozstrzygać o dobrej wierze kontrahentów i wynikających z tego konsekwencjach prawnych. Takie właśnie postępowanie zainicjowali skarżący w sprawie stwierdzenia nabycia przez nich prawa własności przedmiotowego pojazdu przez zasiedzenie, zawisłej przed Sądem Rejonowym w G. w dniu [...]. Nie było jednakże podstaw do zawieszenia z tej przyczyny postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu. Skoro w myśl art. 73 ust. 1 tej ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, to wynika z tego, że już w chwili składania wniosku o rejestrację pojazdu kwestia jego prawa własności musi być rozstrzygnięta, nie może zatem z istoty rzeczy stanowić w tym postępowaniu zagadnienia wstępnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt. 1093/98, publ.: Lex 41322 "organy administracji dokonują rejestracji na podstawie dokumentów potwierdzających niesporne stany w sferze stosunków własnościowych. Nie mogą natomiast ani kreować ani korygować tych stosunków. W tej sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawi bezspornych dowodów własności pojazdu i jego podstawowych elementów, obowiązane są odmówić zarejestrowania zgłoszonego pojazdu". Brak wymaganego dowodu własności pojazdu w chwili składania wniosku nie uniemożliwia zatem wydania decyzji w sprawie o rejestrację pojazdu – w takiej sytuacji musi bowiem dojść do wydania decyzji o odmowie zarejestrowania samochodu, a zatem kwestia ta nie stanowi przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania decyzji w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Tym samym, jeśli w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym kwestia nabycia przez stronę prawa własności pojazdu wskutek zasiedzenia nie ma charakteru zagadnienia wstępnego, to poprzez fakt wznowienia postępowania w sprawie o rejestrację pojazdu kwestia ta zagadnieniem wstępnym także się nie stanie. Jeżeli w postępowaniu wznowieniowym odpadną przesłanki pierwotnej rejestracji pojazdu, a do złożonego wówczas wniosku o rejestrację pojazdu strona we wznowionym postępowaniu nie przedstawi dowodu jego własności, w takim przypadku istnieją wszelkie podstawy, by odmówić jego rejestracji (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1415/10 dostępnym w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Wskazać przyjdzie, że organ odwoławczy poprawienie powinien był postanowieniem rozstrzygnąć w kwestii wniosku o zawieszenie postępowania, jednakże w okolicznościach sprawy nie było to uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. W istocie bowiem podniesione przez pełnomocnika skarżących okoliczności nie stanowiły przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego. Również zarzut braku uzasadnienia punktu drugiego decyzji Kolegium, w świetle podniesionych okoliczności, nie mógł mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, stąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.