Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 773/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Protokolant stażysta Beata Kapłon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2006 r. sprawy ze skargi T. K.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta U. z dnia [...] r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...]złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Burmistrz Miasta U. ustalił na wniosek "A" spółka z o.o. w U. warunki zabudowy na inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjno – warsztatowo – magazynowego położonego w U. przy ul. [...] na terenie działek pgr. nr A i B, obejmującej zmianę konstrukcji dachu połączoną z nadbudową budynku o 1 kondygnację z przeznaczeniem na część biurową oraz "przebudowę strefy wejściowej".

W piśmie z dnia [...] 2005 r. złożonym w Urzędzie Miasta U. w dniu [...] 2005 r. T. K. – B. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją podnosząc, że jako strona postępowania w którym decyzja ta zapadła nie brała w nim udziału. Podała w tym wniosku, że o wydaniu tej decyzji dowiedziała się z uzasadnienia decyzji Starosty C. z dnia [...] r. znak [...]. Nadto powołując się ogólnie na wyroki NSA podniosła, że inwestycja była sprzeczna z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U..

Po rozpoznaniu tego wniosku Burmistrz Miasta U. decyzją z dnia [...] r. nr [...] z powołaniem się na treść art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 3 i art. 150 Kpa odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, powołując się na dokumenty dołączone do wniosku o ustalenie warunków zabudowy, że nieruchomość stanowiąca własność A. i T. małżonków K. tj. działka pgr. nr C nie graniczy z nieruchomościami objętymi postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Nieruchomości te rozdziela parcela gruntowa nr D stanowiąca własność J. P.. Dalej organ orzekający podał, że tylko przepisy prawa materialnego są źródłem interesu prawnego dającego danemu podmiotowi przymiot strony postępowania. T. K.-B. nie wykazała zaś aby takie przepisy w odniesieniu do przysługujących jej uprawnień zostały decyzją objętą wnioskiem o wznowienie naruszone. W konsekwencji organ I instancji uznał, że wniosek o wznowienie nie pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, co uzasadniało odmowę wznowienia.

W odwołaniu od tej decyzji T. K.-B. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podała że o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie dowiedziała się z decyzji Starosty C. z dnia [...] r. znak [...], który stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji w sprawie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania bazy transportowej na zakład [...] prowadzony na działkach objętych kwestionowaną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Dalej podała, że już w toku spraw których przedmiotem była legalność dokonanej zmiany sposobu użytkowania, Spółka z o.o. "A" dokonała podziału należącej do niej nieruchomości wydzielając działkę o szerokości 3 m, biegnącą wzdłuż jej działki. Jej właścicielem został wspólnik tej Spółki J. P.. Było to działanie pozorne, zmierzające do wyeliminowania jej z postępowań administracyjnych jako strony postępowania. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21.12.2001 r. sygn. akt II SA/Ka 693/2000 T. K.- B. podniosła, iż interes prawny w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu może mieć szerszy krąg podmiotów aniżeli tylko właściciele i użytkownicy działek sąsiednich, jeżeli mogą ich dotknąć skutki planowanej inwestycji. Ma tu zdaniem odwołującej się odpowiednie zastosowanie treść art. 144 Kodeksu cywilnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 149 § 3 , art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, iż stroną w rozumieniu art. 28 kpa mogą być nie tylko właściciele nieruchomości sąsiednich ale także właściciele innych nieruchomości na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Wpływ taki nie występuje jednak w odniesieniu do nieruchomości odwołującej się skoro sporna inwestycja ma polegać jedynie na rozbudowie istniejącego budynku produkcyjnego obejmującej zmianę konstrukcji dachu, połączoną z nadbudową o jedną kondygnację budynku produkcyjnego z przeznaczeniem na część biurową oraz na przebudowie strefy wejściowej. W konsekwencji zasadnie uznał zdaniem SKO organ I instancji, że odwołującej się nie przysługiwał w takim postępowaniu przymiot strony.

W skardze do sądu administracyjnego T. K.-B. wniosła o uchylenie w/w decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zarzuciła, iż decyzje te zostały wydane z naruszeniem art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. W uzasadnieniu skargi powtórzyła faktyczne zarzuty i argumentację zawartą wcześniej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą, albowiem zostały wydane zdaniem Sądu z naruszeniem prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że w przypadku gdy żądanie wznowienia postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to badanie czy podmiot, który twierdzi że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie a został w tym postępowaniu bez jego winy pominięty, następuje dopiero po wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z treścią art. 149 § 2 dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania m.in. co do przyczyn wznowienia, czyli również co do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Przed wznowieniem postępowania weryfikacja twierdzenia wnioskodawcy co do przysługującego mu przymiotu strony nie jest zatem co do zasady możliwa i dopuszczalna ( zobacz w tym względzie m.in. wyroki NSA: z dnia 22.10.1998 r. sygn. IV SA 116/98 – LEX nr 43747 i z dnia 14.06.1999 r sygn. akt IVSA 2397/98-LEX nr 47857 ).

Tylko w sytuacjach oczywistych tj. gdy brak przymiotu strony nie budzi żadnych wątpliwości możnaby przyjąć, że naruszenie tak określonego trybu postępowania i wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie mogłoby mieć żadnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a. ). Taki oczywisty wyjątek w niniejszej sprawie jednak zdaniem Sądu nie zachodzi. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadne jest bowiem stwierdzenie skarżącej – wbrew stanowisku organów obu instancji, że przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym w/w decyzją Burmistrza Miasta U. o ustaleniu warunków zabudowy. Przeciwny pogląd wyprowadzony przez organ I instancji z faktu, że skarżąca nie jest właścicielem działki sąsiadującej bezpośrednio z działkami objętymi ustaleniem warunków zabudowy, nie zasługiwał zdaniem Sądu na uwzględnienie. Nie wynika on przede wszystkim z żadnej obowiązującej normy prawnej ani też z żadnego z powołanych przez organy obu instancji orzeczeń NSA. Nadto akceptacja takiego stanowiska prowadziłaby w istocie do akceptacji działań zmierzających do obejścia obowiązującego prawa przez dokonywanie " sztucznych" podziałów nieruchomości. W świetle treści art. 28 Kpa w zw. z art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz w zw. z art. 144 Kodeksu cywilnego przesądzające znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu co do przymiotu strony po stronie skarżącej ma odpowiedź na pytanie czy objęta postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja może oddziaływać negatywnie na nieruchomość skarżącej. Zdaniem Sądu, wobec bardzo bliskiego sąsiedztwa działki objętej tym ustaleniem i działki skarżącej to na organach orzekających i inwestorach spoczywa ciężar dowodu, że takie oddziaływanie nie może występować. Należy mieć też na uwadze, że wcześniej skarżąca została uznana za stronę postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji położonej na tej samej działce ( w której zapadł m.in. wyrok NSA Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 30.08.2002 r. sygn. akt II SA/Ka 2549/00 ).

Zdaniem Sądu, nie można podzielić też stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wpływ planowanej inwestycji z uwagi na jej charakter, nie może powodować uciążliwości obejmujących swoim zasięgiem działek sąsiednich, w tym działki skarżącej. Oceny tej SKO nie dokonało bowiem z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, w tym również z decyzji organów obu instancji nie wynika w jednoznaczny sposób dla jakiej podstawowej działalności planowana rozbudowa i nadbudowa ma być realizowana. Charakteru planowanej inwestycji i jej oddziaływania na otoczenie, w tym na działkę skarżącej nie można zaś oceniać jedynie z uwzględnieniem przewidywanego sposobu wykorzystania nadbudowanej części budynku produkcyjnego. Przewidziana tam "część biurowa" nie będzie najprawdopodobniej istniała "sama dla siebie" ale zapewne dla prowadzonej na działce działalności produkcyjnej. Skutki inwestycji należy zatem ocenić w połączeniu z tą działalnością podstawową, która dodatkowo zostanie najprawdopodobniej zintensyfikowana skoro jej funkcjonowanie wymaga nowych pomieszczeń biurowych. Z wydanych w sprawie decyzji nie wynika zaś nawet jaka to działalność produkcyjna jest na tym terenie prowadzona. W tych okolicznościach za dowolne należało uznać stanowisko SKO, że nie będzie ona oddziaływać na działkę skarżącej. Gdyby zaś przyjąć jak twierdzi skarżąca, że proponowana rozbudowa i nadbudowa jest prowadzona dla zakładu [...] to możliwość jego oddziaływania na działki sąsiednie wydaje się oczywista.

Należy w tym kontekście również podnieść, że organy nie wyjaśniły i nie wynika to z akt administracyjnych, jakie zamierzenie inwestycyjne mieści się pod zawartym w decyzji o ustalaniu warunków zabudowy określeniu "przebudowa strefy wejściowej". Również z tego względu za dowolne i przedwczesne należało uznać stanowisko organów obu instancji o braku wpływu planowanej inwestycji na działkę skarżącej.

Z tych wszystkich względów decyzje organów obu instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i art. 135 ustawy ppsa w zw. z art. 7, 28, 77 § 1, 107 § 3 i art. 80 Kpa. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd nie orzekł w trybie art. 152 tej ustawy stojąc na stanowisku, że zaskarżona decyzja z uwagi na swoją treść nie podlega wykonaniu w rozumieniu tej normy prawa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy wyda organ I instancji postanowienie o wznowieniu postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, a następnie przeprowadzi postępowanie co do przyczyn tego wznowienia kierując się przedstawionymi wyżej rozważaniami Sądu.