Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 570/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant: asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 11 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 610/12 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub przywrócenia stosunków wodnych na gruncie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 570/13

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 listopada 2012 r. (II SA/Lu 610/12), po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], w przedmiocie nakazania wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub przywrócenia stosunków wodnych na gruncie, oddalił skargę. U podstaw wyroku Sądu I instancji legły następujące ustalenia.

J. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. zwróciła się do Wójta Gminy G. o wydanie w trybie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne decyzji nakazującej właścicielom nieruchomości sąsiedniej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Zdaniem wnioskodawczyni właścicielka działki sąsiedniej nr [...] – R. M., wybudowała dom i dokonała podwyższenia terenu działki, wskutek czego woda z tej działki przelewa się przez murek ogrodzenia na jej działkę nr [...].

Konsekwencją powyższego wniosku było wszczęcie postępowania przez Wójta Gminy G., w toku którego organ przeprowadził oględziny wskazanych działek, a następnie decyzją z dnia [...] października 2010 r. wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego i wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność R. M.. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, że w toku postępowania właścicielka działki nr [...] wzdłuż ogrodzenia z działką nr [...] wykonała zgodnie z posiadaną opinią rzeczoznawcy wielostopniową kaskadę, a w ocenie organu urządzenie to chroni przed erozją pas gruntu przyległy do cokołu ogrodzenia, a tym samym nie ma podstaw do twierdzenia, że na działce nr [...] zostały naruszone stosunki wodne niosące szkodę dla działki sąsiedniej.

Na skutek odwołania J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przede wszystkim zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 29 Prawa wodnego zasadne jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, którego to dowodu w sprawie organ nie przeprowadził.

Ponownie rozpoznając sprawę Wójt Gminy G. zwrócił się do dr inż. I. S. - biegłego w sprawach rolnictwa, ochrony środowiska i gleboznawstwa, o wydanie opinii w sprawie naruszenia stosunków wodnych. W sporządzonej opinii z dnia [...] grudnia 2010 r., uzupełnionej w dniu [...] stycznia 2011 r. biegła stwierdziła, że na skutek nawiezienia ziemi na teren działki nr [...] został zmieniony stan wody na tej działce poprzez skierowanie części wód opadowych z ok. 1/5 szerokości działki w stronę działki nr [...]. Zmiana ta wywiera niekorzystny wpływ na działkę nr [...], ponieważ woda zmiękcza grunt przy płocie osadzonym na fundamencie, uszkadzając go. Zastrzeżenia do tej opinii wniosły obie strony postępowania wskazując na jej nieprzydatność do postępowania, gdyż organ powołał biegłego niewłaściwej specjalności a także wskazano na niepełność opinii.

Uwzględniając powyższe Wójt Gminy G. zwrócił się do mgr. inż. F. Z. o sporządzenie kolejnej opinii w sprawie zmiany stanu wody na gruncie działki nr [...], mogącej mieć szkodliwy wpływ na działki sąsiednie. Biegły w wykonanej opinii stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie. Jak wskazał, wody opadowe z terenu działek nr [...] i [...] przed ukształtowaniem ich powierzchni spływały niemal równolegle do granicy działek w stronę rzeki C.. Natomiast aktualnie, po zmianie ukształtowania ich powierzchni generalnie kierunek spływu wód nie uległ zmianie. Jedynie z pasa terenu działki nr [...] o szerokości ok. 3 m i długości ok. 60 m przylegającego bezpośrednio do istniejącej wzdłuż ogrodzenia kaskady wody spływają w stronę tej kaskady i dalej kaskadą w dół rzeki. Spływ wód przy małych i średnich opadach w ogóle nie wystąpi. Niewielki i nieszkodliwy spływ wód kaskadą może wystąpić dopiero przy bardzo intensywnych opadach deszczu typu "oberwanie chmury" i tylko w czasie trwania opadu. Spływająca woda jednak nie przesiąknie, a w żadnym wypadku nie przeleje się przez górną krawędź cokołu ogrodzenia na działkę nr [...], której nachylenie poprzeczne w pasie granicznym jest w stronę cokołu betonowego i działki nr [...].

Wójt Gminy G. uznając powyższą opinię za wiarygodną oraz powołując się na jej zapisy decyzją dnia [...] czerwca 2011 r. ponownie odmówił zobowiązania właścicielki działki nr [...] do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub przywrócenia poprzedniego stanu wody. W jego ocenie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na brak przesłanek do zastosowania art. 29 Prawa wodnego. Jednocześnie organ wskazał, że żądanie przez J. K. sporządzenia kolejnej opinii nie mogło zostać uwzględnione. Jego zdaniem zebrane w toku postępowania dowody są wystarczające do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Również ta decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główną podstawę rozstrzygnięcia Kolegium stanowiło pominięcie przez organ pierwszej instancji opinii biegłego I. S. Zaniedbanie organu w kwestii ustosunkowania się do istotnych różnic w opiniach biegłych stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. Organ powinien bowiem przekonująco uzasadnić z jakich powodów uwzględnił opinię jednego biegłego i odmówił uwzględnienia opinii innego. Ponadto Kolegium zgłosiło szereg zastrzeżeń do tez sformułowanych w opinii biegłego F. Z.

Rozstrzygając po raz trzeci w sprawie Wójt Gminy G. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego zwrócił się do biegłego F. Z. o odniesienie się do stanowiska Kolegium zawartego w jego decyzji kasacyjnej z dnia [...] sierpnia 2011 r., co biegły uczynił w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r., a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił zobowiązania R. M. do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub przywrócenia poprzedniego stanu wody, wobec niewystąpienia zmian stosunków wodnych na tej działce. Zdaniem organu nie doszło do zmiany stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 29 ust. 1 Prawa wodnego, a więc brak jest okoliczności uzasadniających zastosowanie nakazów wynikających z art. 29 ust. 3 tej ustawy. W ocenie organu sporządzona przez biegłego F. Z. opinia w sposób wyczerpujący odzwierciedla aktualny stan ukształtowania terenu działki nr [...] i stan wody na gruncie. Zawiera gruntowną analizę stosunków wodnych dotyczącą związku przyczynowo-skutkowego między działaniem właściciela gruntu, a zmianą stosunków wodnych. Biegły obiektywnie i prawidłowo ustalił warunki hydrologiczno-glebowe oraz spadki i pochyłości istniejące na przedmiotowych terenach w chwili obecnej i w okresie poprzedzającym zagospodarowanie działki nr [...], w oparciu o które ustalił naturalne i rzeczywiste kierunki spływu wód deszczowych i oddziaływanie tych wód na działki sąsiednie przy istniejącym granicznym murze ogrodzenia. Nadto organ dodał, że przez cały okres toczącego się sporu J. K. nie zgłaszała jakichkolwiek skarg dotyczących zalewania jej działki ani zniszczeń swojego ogrodzenia.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. K. złożyła od niej odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z wnioskiem inicjującym postępowanie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jako podjętej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego wobec braku uznania, że na działce nr [...] doszło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntu sąsiedzkiego oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie które fakty organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których organ oparł rozstrzygnięcie na budzącej wątpliwości opinii biegłego F. Z., art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy w sytuacji gdy ustaleń dokonano na podstawie nierzetelnej, niejasnej i nieobiektywnej opinii biegłego oraz art. 79 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o dokonaniu oględzin działek nr [...] i [...]. Wskazując na powyższe odwołująca wniosła o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie odwołującej na okoliczność ukształtowania terenu oraz dopuszczenie dowodu z ustnej uzupełniającej opinii biegłej I. S. na okoliczność zmiany stosunków wodnych na działce nr [...] ewentualnie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych oraz postępowań wodnoprawnych celem ustalenia istnienia przesłanek z art. 29 Prawa wodnego. Skarżąca podniosła również, że zobowiązanie jej do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów przeprowadzenia dowodu z kolejnej opinii biegłego jest w istocie przerzucaniem na stronę ciężaru dowodu, który z mocy art. 7 k.p.a. ciąży na organie prowadzącym postępowanie.

Rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia 31 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium powołując się na zgromadzony materiał dowodowy podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, że podwyższenie terenu działki nr [...] nie spowodowało szkodliwej zmiany stanu wód na gruntach strony odwołującej. Organ odwoławczy podkreślił, że rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji oparł o merytoryczną opinię biegłego z zakresu hydrologii, powołanego przez organ, zasadnie darząc ją wiarygodnością. Zdaniem Kolegium opinia ta w sposób klarowny opisuje stan sprawy oraz przedstawia przekonywującą argumentację wskazującą, że nie doszło do zmiany stanu wody na działce nr [...] ze szkodą dla nieruchomości odwołującej. Odwołująca kwestionuje natomiast każdą sporządzoną w sprawie opinię, która nie potwierdza jej argumentacji. Tym samym dalsze procedowanie w celu uzyskiwania kolejnych opinii organ uznał za niezasadne i mające na celu jedynie przedłużenie postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła J. K. w całości powtarzając wyżej wymienione zarzuty odwołania. Dodatkowo skarżąca podniosła, że Kolegium orzekając w niezmienionym stanie faktycznym wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. uznało, że materiał dowodowy dawał podstawę do wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, a opinia biegłego F. Z. aktualnie nie budzi zastrzeżeń. Tymczasem opinia ta nie została uzupełniona, gdyż za uzupełnienie opinii nie można uznać pisma biegłego z dnia [...] listopada 2011 r. Organ zatem w dalszym ciągu nie ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, czy właścicielka działki nr [...] poprzez nawiezienie ziemi nie spowodowała zmiany stanu wody na gruncie, jak i tego czy zmiana ta nie wpływa szkodliwie na grunt sąsiedni. Ponadto skarżąca wskazała, że nie kwestionowała opinii biegłego I. S., lecz wskazywała jedynie, że opinia ta winna być uzupełniona. Natomiast opinia biegłego F. Z. jest bezwartościowa bowiem nie została poprzedzona należnymi obliczeniami, pomiarami, czy porównaniem ukształtowania terenu przed i po nawiezieniu ziemi na działkę nr [...]. W ocenie strony zaskarżone zatem rozstrzygnięcie podjęte na podstawie kwestionowanej, nie uzupełnionej wbrew poprzednim zaleceniom Kolegium opinii biegłego nie będącego biegłym z zakresu hydrologii nie poparte należytym materiałem dowodowym oraz wszechstronnie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, należy uznać za błędne i bezpodstawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę zauważył, że istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy na przedmiotowych gruntach (działka o numerze [...] została dokonana zmiana stanu wody, a jeśli tak, to czy zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty skarżącej (działka nr [...]). Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) właściciel gruntu nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt (burmistrz, prezydent) może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających tym szkodom (art. 29 ust. 3 Prawa wodnego ). Analiza przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, że ewentualne wydanie przez właściwy organ decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom bezwzględnie wymaga uprzedniego wykazania, że właściciel gruntu istotnie zmienił stan wód na gruncie, a nadto, że zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie. Zastosowanie przez organy administracji publicznej powyższej normy wymaga zatem w pierwszym rzędzie ustalenia, czy w ogóle doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie. Ustalenie tej okoliczności należy bowiem do podstawowych elementów stanu faktycznego sprawy. Dopiero jego zaistnienie otwiera drogę do orzekania w formie decyzji o nałożeniu obowiązku na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego lub o odmowie nałożenia takiego obowiązku. To zaś czy zostanie wydana decyzja pozytywna (nakładająca obowiązki) czy też negatywna (odmawiająca ich nałożenia) uzależnione jest od tego czy stwierdzona zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zasadnie rozstrzygające w sprawie organy uznały, iż brak jest podstaw do uznania, że roboty wykonane przez R. M. związane z zagospodarowaniem jej działki spowodowały zmianę stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającą na nieruchomości skarżącej.

W sprawie bezsporne jest, że uczestniczka postępowania R. M. dokonała podwyższenia terenu działki nr [...] celem urządzenia tego terenu po wybudowaniu domu jednorodzinnego. W takich okolicznościach, jak wskazano wyżej, organy przede wszystkim zobowiązane były ustalić, czy strona ta swoim działaniem spowodowała zmianę stanu wody na gruncie szkodliwie wpływającą na grunty sąsiednie należące do skarżącej. Rację przy tym ma skarżąca wskazując, że okoliczność ta powinna być wyjaśniona w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych oraz z zachowaniem obowiązujących zasad procesowych. Nietrafnie natomiast przyjmuje, że w sprawie to nie nastąpiło.

Bezsporne bowiem jest, że organ pierwszej instancji właśnie w tym celu oprócz dowodu z oświadczeń stron i oględzin terenu przedmiotowych działek, w pełni zasadnie przeprowadził dowód z opinii biegłego zlecając sporządzenie ekspertyzy dotyczącej wpływu wód opadowych spływających z działki nr [...] na działkę sąsiednią. Bez wątpienia bowiem stwierdzenie zmiany stosunków wodnych na gruncie wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy, której ani Wójt Gminy G. ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze w tym zakresie nie posiada. Konieczność powoływania w sprawach z zakresu art. 29 Prawa wodnego biegłego jest niezbędne, zwłaszcza gdy twierdzenia stron są sprzeczne. Oględziny nieruchomości, zeznania świadków czy oświadczenia stron nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze bowiem mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy.

W sprawie w toku postępowania zostały sporządzone dwie sprzeczne opinie biegłych odnośnie zmiany stanu wody na przedmiotowym gruncie. Mianowicie w opinii biegłego dr inż. I. S. z dnia [...] grudnia 2010 r., powołanego przez organ, wynika, że na działce nr [...] zostały zmienione stosunki wodne, co spowodowało spływ wód opadowych z ok. 1/5 szerokości tej działki w stronę działki nr [...]. Zmiana ta wywiera niekorzystny wpływ na działkę nr [...], ponieważ woda rozmiękcza grunt przy fundamencie ogrodzenia działki uszkadzając go. Konkluzja ta została poprzedzona opisem przebiegu postępowania, stanu zagospodarowania działek oraz charakterystyką gleb i warunków klimatycznych występujących na analizowanym obszarze.

Opinia ta została zakwestionowana zarówno przez właścicielkę działki nr [...], jak i przez skarżącą (pisma k. 133-136 i k. 137-138 akt sprawy). Główne zarzuty skierowane przeciwko niej to niewskazanie środka likwidującego szkodliwe działanie wód opadowych oraz niewłaściwa dla przedmiotu sprawy specjalizacja biegłego. Jak podniesiono dr inż. I. S. jest bowiem biegłym w dziedzinach rolnictwo, ochrona środowiska i gleboznawstwo, a zdaniem strony opinia w sprawie winna zostać sporządzona przez biegłego z zakresu hydrologii lub melioracji.

W kontekście tych twierdzeń w pełni zasadnie organ dopuścił przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego z dziedziny melioracji wodnych. Zdaniem Sądu I instancji z uwagi na specjalizacje biegłego I. S.brak było podstaw do żądania uzupełniania jej opinii o brakujące, a niezbędne elementy i dalszego jej analizowania i oceny. Wybór biegłego o właściwej dla przedmiotu postępowania specjalności jest podstawowym obowiązkiem organu. Dlatego też podstawę rozstrzygnięcia organu może stanowić jedynie dowód z opinii biegłego z konkretnej danej dziedziny najbardziej odpowiadającej przedmiotowi postępowania.

Z akt sprawy wynika natomiast, że powołany celem sporządzenia nowej opinii mgr inż. melioracji wodnych F. Z. jest biegłym MOŚZNiL w zakresie postępowania wodnoprawnego i rzeczoznawcą SITWM NOT w zakresie melioracji wodnych. Ponadto dysponuje uprawnieniami budowlanymi do projektowania bez ograniczeń w specjalności techniczno-budowlanej oraz z zakresu melioracji wodnych, budownictwa hydrotechnicznego, wodociągowego i kanalizacyjnego, a więc posiada odpowiednie doświadczenie, wiedzę i uprawnienia, niezbędne celem ustalenia istotnych okoliczności faktycznych, wymagających wiadomości specjalnych.

Opinia sporządzona przez tego biegłego wprost natomiast stanowi, że nie zostały naruszone stosunki wodne i brak jest jakiegokolwiek dowodu wyrządzenia szkody na gruncie sąsiednim wywołanej wodami opadowymi po dokonanym podwyższeniu terenu działki nr [...].

W tej sytuacji obowiązkiem organu było poddanie ocenie tylko opinii F. Z. i wyciągnięcie z niej logicznych wniosków. Nie można zatem skutecznie czynić organom zarzutu - jak to czyni skarżąca - że wydając decyzje pominęły konkluzje wynikające z opinii dr. inż. I. S..

Natomiast w kontekście dokonywania przez organ oceny dowodu jakim jest opinia biegłego zastrzec należy, że opinia biegłego winna podlegać ocenie organu z uwzględnieniem kryteriów oceny tego rodzaju dowodu, takich jak poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen oraz zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Organ nie może natomiast dokonywać oceny opinii według własnej wiedzy i doświadczenia nawet w sytuacji, gdy dysponuje wiedzą specjalistyczną w wymaganym zakresie. Dowód z opinii biegłego ma bowiem specyficzny charakter. Jakkolwiek organ stosownie do art. 80 k.p.a. ocenia ten dowód swobodnie, jednakże ocena ta jest ograniczona poprzez to, że nie może wkraczać w zakres wymagający wiedzy specjalnej. Tym samym organ może całkowicie lub częściowo zdyskwalifikować sporządzoną przez biegłego opinię, jednakże musi wskazać na jej logiczne błędy i wadliwości nie dające się usunąć w drodze jej uzupełnienia lub przeprowadzenia innego dowodu. Ten sam obowiązek dotyczy stron postępowania, również w których interesie jest właściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona aktywnie współdziałać z organem przedstawiając stosowną argumentację dotyczącą danego przeprowadzonego w sprawie dowodu.

Składane w toku całego postępowania pisma procesowe skarżącej nie zawierają natomiast przekonywujących jurydycznych argumentów pozwalających uznać, że sporządzona przez biegłego F. Z. opinia jest błędna. Samo subiektywne stanowisko skarżącej o innej aniżeli przyjął organ wadze tego dowodu nie jest wystarczające dla podważenia dokonanej przez ten organ oceny. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, organ rozpoznający sprawę powinien zażądać dodatkowej opinii innych biegłych (o co wnosiła skarżąca), jeżeli występuje rozbieżność, niezupełność lub niejasność opinii, a materiał dowodowy nie daje podstawy do oparcia się wyłącznie na opinii jednego biegłego. Potrzeba powołania innego biegłego powinna zatem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczasowej złożonej opinii. Innymi słowy o ewentualnym dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego tej samej specjalności nie może decydować wyłącznie wniosek strony, lecz zawarte w tym wniosku konkretne uwagi i argumenty podważające miarodajność dotychczasowej opinii lub co najmniej miarodajność tę poddające w wątpliwość. W przeciwnym wypadku wniosek taki musi być uznany za zmierzający wyłącznie do nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu, co winno skutkować jego pominięciem. Potrzeba powołania kolejnego biegłego nie może wynikać z przeświadczenia strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy. Twierdzenia o wadliwości opinii F. Z. skarżąca opiera na ogólnikowej tezie, że w sprawie nie zostały wyjaśnione wszelkie okoliczności konieczne do jej rozstrzygnięcia. Stanowisko strony pozbawione jest natomiast jakichkolwiek merytorycznych twierdzeń podważających omawiany dowód. Słusznie zatem organy uznały, iż działanie takie nie mogło skutkować pominięciem przez organ tego dowodu i koniecznością powołania kolejnego biegłego.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można uznać, że ocena ta jest dowolna i przekracza granice swobodnej oceny dowodów. Opinia biegłego F. Z. nie tylko przedstawia stan zagospodarowania działek, lecz zawiera szczegółowe ustalenia i wnioski oraz ocenę charakteru wykonanych prac i ich wpływ na zmianę stosunków wodnych na gruncie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej zawiera ustalenia dotyczące kierunku spływu wód zarówno przed wykonaniem podwyższenia terenu, jak i istniejące obecnie. Opinia ta oprócz części tekstowej zawiera bowiem mapę przedstawiającą kierunki odpływu wód opadowych przed zmianą zagospodarowania działki nr [...] oraz schemat przedstawiający przekrój poprzeczny terenu działek obrazujący kierunek spływu wód po dokonaniu jej zmiany. Zawiera ona również szczegółową dokumentację fotograficzną oraz schemat przedstawiający sposób wykonania wzdłuż ogrodzenia kaskady zabezpieczającej istniejące między działkami ogrodzenie.

Z części tekstowej opinii wynika natomiast, że teren obydwu działek stanowi stromą skarpę skierowaną do rzeki C. Wody opadowe z terenu działek przed ukształtowaniem ich powierzchni spływały niemal równolegle do granic działki w stronę rzeki. Aktualnie, po zmianie ukształtowania powierzchni działek, kierunek spływu wód opadowych nie uległ zmianie. Jedynie z pasa terenu działki nr [...] o średniej szerokości 3 m i długości ok. 60 m przylegającego bezpośrednio do istniejącej kaskady przy ogrodzeniu z działką nr [...] wody spływają w stronę kaskady i dalej kaskadą w dół rzeki. Jak zaznaczył biegły spływ wód kaskadą przy małych i średnich opadach deszczu w ogóle nie wystąpi. Niewielki i nieszkodliwy spływ wód kaskadą może wystąpić dopiero przy bardzo intensywnych opadach deszczu typu "oberwanie chmury" i tylko w czasie trwania opadu. Spływająca woda nie przesiąknie, a w żadnym wypadku nie przeleje się przez górną krawędź cokołu betonowego ogrodzenia na działkę skarżącej. Z całej pozostałej powierzchni działki nr [...] wody opadowe spływają w stronę rzeki.

Przedstawiona analiza, a w szczególności jej wnioski w ocenie Sądu I instancji są logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym, zaś wywody – konsekwentne, jasne i zrozumiałe. W szczególności fakt usytuowania działek na zboczu o dużym nachyleniu ma decydujący wpływ na kierunek spływu wód, który nie został zmieniony na skutek podwyższenia terenu działki nr [...]. Przy takim nachyleniu powierzchni działek nie ma możliwości podtapiania działki skarżącej i powstawanie rozlewisk na jej powierzchni lub wyrw spowodowanych spływem wód. Przekonywujące jest również stanowisko, że ewentualny marginalny spływ wód do kaskady, zlokalizowanej przy cokole ogrodzenia odprowadzającej wody wzdłuż granicy do rzeki w sposób zgodny z naturalnym kierunkiem spływu wód, nie może powodować żadnej szkody dla cokołu betonowego i ogrodzenia. Słusznie również zdaniem Sądu organy uznały, że w sprawie nie zachodzi konieczność wykonania badań hydrogeologicznych i analiz stanu wód podziemnych, a to wobec braku podstaw takiego działania.

Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w skardze. W szczególności niezasadny jest zarzut nieuwzględnienia przez organy stanowiska Kolegium wyrażonego w uzasadnieniu decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r. dotyczącego oceny opinii biegłego F. Z.. Wskazano, że decyzja kasacyjna oparta o art. 138 § 2 k.p.a. jest rozstrzygnięciem procesowym. Nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. Z tego też względu organ pierwszej instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 9/11). Również organ odwoławczy ponownie rozstrzygając w sprawie nie jest związany uprzednio wyrażoną przez siebie oceną materiału dowodowego. Organ ponownie rozstrzygając w sprawie obowiązany jest procedować bez żadnych ograniczeń zarówno dowodowych, jak i stosowania przepisów prawa materialnego. Jest bowiem oczywiste, że skoro organ pierwszej i ewentualnie drugiej instancji na nowo ma prowadzić postępowanie, to jego wynik będzie zależny od przyszłych ustaleń i ich nowych ocen. Jakkolwiek takie działanie organów może powodować naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady budzenia zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej, jednakże zasada ta nie może naruszać zasady legalności określonej w art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu I instancji organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i 77 § 1 i 80 k.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Pani J. K. zarzuciła kwestionowanemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie i błędną wykładnię, a mianowicie:

a) art. 84 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez nietrafne przyjęcie, że wyłącznie właściwym do przeprowadzenia niniejszego postępowania był Wójt Gminy G. w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne podczas gdy z powołanych przepisów Prawa budowlanego wynika, że w części lub całości właściwym do rozpatrzenia wniosku był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego właściwy miejscowo dla sprawy (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.),

b) art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności niekompletnej opinii mgr in. F. Z. na działce nr [...] nie doszło do zmiany stosunków wodnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich, mimo że powołany w sprawie dowód z opinii biegłej I. S. prowadzi do odmiennego wniosku .

Odnośnie naruszenia przepisów prawa procesowego zarzucono naruszenie :

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 8 i 11 k.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd, że zaskarżona decyzja była drugą decyzją organu odwoławczego poprzedzającą wcześniejszą, wydaną w takim samym stanie faktycznym, decyzję kasacyjną. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych ustaleniach dowodowych, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, 10,15, 75 §, art. 78 § 1, art. § 77 § 1 i art. 89 § 2 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo iż zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości. Uzupełnienie materiału dowodowego mogło doprowadzić do wniosków odmiennych od tych, które przyjął Sąd w zaskarżonym orzeczeniu. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego nie dostrzegając, że materiał ten bez przeszkód mógłby zostać uzupełniony o przesłuchanie na rozprawie administracyjnej uczestników postępowania i skonfrontowanie ich z tezami i twierdzeniami, w tym występującego w postępowaniu biegłego, co do którego pracy zarzuty podnoszono w toku postępowania tak przed organami administracyjnymi, jak i przed Sądem I instancji;

c) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że pomimo naruszenia przez organ II instancji zasady swobodnej oceny dowodów Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.,

d) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak w uzasadnieniu Sądu ustosunkowania się do podniesionych w skardze zarzutów - powodujący istotne naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W motywach skargi odnośnie pierwszego z zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, że zarówno Sąd I instancji jak i organy nie zajęły się kwestią ustalenia czy zmiana wysokości gruntu związana jest z pracami budowlanymi wykonanymi przez Panią R. M., czy też niezależnie od nich. Dokonanie tych ustaleń jest istotne bowiem wskazuje, który z organów: wójt czy też powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, jest właściwy do prowadzenia postępowania w oparciu o złożony wniosek. Pominięcie tej kwestii spowodowało, że nie został przeanalizowany istotny w sprawie dowód w postaci dokumentacji technicznej wybudowanego budynku mieszkalnego na podstawie którego można w sposób bezsporny i jednoznaczny dokonać ustaleń co do sposobu zagospodarowania działki jak i jej wysokości. Skarżąca kasacyjnie zauważyła, że zmiana ukształtowania terenu stanowi istotne odstąpienie od udzielonego pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 1 w zw. z pkt 7 Prawa budowlanego.

Odnośnie drugiego z zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesiono, że biegły nie omówił znaczenia poszczególnych wielkości przyjętych do obliczenia wskazanego spływu, ani tego skąd te dane pochodzą, co tym bardziej wywołuje wątpliwości, skoro nie czynił on w tym zakresie żadnych pomiarów i nie dokonywał obliczeń. Pomimo, że skarga zawierała w tym zakresie zarzuty to Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia prawa. Brak niezbędnych pomiarów skutkuje jedynie szacunkowymi ocenami grubości nawiezionej warstwy ziemi i powinno prowadzić do niemożności porównania jej z parametrami przewidzianymi w planie zagospodarowania przestrzennego gminy G.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania zauważono, że Sąd I instancji nie dostrzegł zmienności poglądów tego samego organu co do zasad ustalania prawdy obiektywnej w tej sprawie, a więc naruszenia art. 8 i 11 k.pa. W stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albowiem wbrew istnieniu ku temu podstaw prawnych nie zastosował środków przewidzianych w ustawie. Ponadto Sąd I instancji nie zauważył, że materiał dowodowy jest niekompletny wobec niewyjaśnienia okoliczności kiedy dokonano nawiezienia ziemi i czy było to samoistne działanie czy związane z prowadzeniem robót budowlanych. Z kolei naruszenie art. 80 kpa. polegało na tym, że organ nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącej oraz nie ustosunkował się do zaistniałych w powołanych sprawie opiniach biegłych różnic, zatem w oparciu o niekompletny materiał dowodowy dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Odnośnie zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a wskazano, że w uzasadnieniu decyzji organu II instancji brak jest analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Z uzasadnienia tego nie wynika z jakich przyczyn swoje rozstrzygnięcie organ bezkrytycznie oparł, na uprzednio podważanej, opinii F. Z. Organ w żadne sposób nie odniósł się do podniesionych przez skarżącą zastrzeżeń zgłoszonych do sporządzonej przez tego biegłego opinii, ani też zgłoszonych w odwołaniu wniosków dowodowych oraz dołączonych doń dowodów w postaci dokumentacji faktograficznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi ust. 3 art. 29 ustawy w przypadku gdy spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt (burmistrz lub prezydent miasta) może w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Przepisy powyższe statuują administracyjny tryb orzekania o przywróceniu stanu poprzedniego lub wykonaniu urządzeń zapobiegających szkodom na gruntach sąsiednich wskutek dokonanej przez właściciela gruntów zmiany stanu wodnego. Przesłanką wydania nakazu jest stwierdzenie, że:

- doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie wskutek działań właściciela tych gruntów;

- zmiana stosunków wodnych szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie.

Zmiana stosunków wodnych wiąże się z konkretnym działaniem właściciela gruntów ingerującym w ukształtowany w terenie system zasobów wodnych. Szkodliwe zaś oddziaływanie zmiany stosunków wodnych na grunty sąsiednie to proces długotrwały, wymagający obserwacji, niejednokrotnie nie dający się stwierdzić w czasie jednorazowych oględzin. Między zmianą stosunków wodnych na gruncie a szkodliwym jej wpływem na grunty sąsiednie winien zachodzić adekwatny (typowy, przeciętny) związek przyczynowy. Zatem rzeczą organów administracji publicznej w rozpoznawanej sprawie było ustalenie czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie skarżącej i czy zmiana ta powoduje szkodę. Zasadniczym dowodem, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcie jest opinia biegłego Z., którą kwestionuje skarżąca kasacyjnie. Zarzuty skargi koncentrują się na tym, że opinia jest niekompletna i nieprecyzyjna. Ponadto nie wyjaśniono dlaczego rozstrzygnięcie oparto na tej opinii negując przydatność opinii I. S. Odnosząc do zarzutów skargi kasacyjnej zauważyć należy, że organ odwoławczy wykazał, że kwestionowana przez Skarżącą opinia zawiera wszystkie istotne ustalenia z punktu widzenia istoty sporu. Opinia ta zawiera omówienie sytuacji gruncie, spływu wód opadowych i ewentualnych zagrożeń. Ponadto biegły Z. stwierdził, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy gruntu, co generowałoby znaczne koszty ekspertyzy. Stanowisko to zostało w sposób przekonujący uzasadnione, zatem zasadnie organy uznały tę opinię jako zasadniczy środek dowodowy w sprawie. Znaczna aktywność skarżącej i nieustanne składanie pism procesowych i zarzutów względem wspominanej opinii nie dawały podstaw do powołania kolejnego biegłego. O uwzględnieniu wniosku dowodowego przez organ powinna przesądzać jego rzeczowość i rzeczywista potrzeba a nie częstotliwość składania takiego wniosku. Rację ma wprawdzie skarżąca, że istnieje dysonans między uzasadnieniem decyzji kasacyjnej Kolegium o uzasadnieniem kolejnej decyzji tego organu, na mocy której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Niewątpliwie w zasadzie przy tożsamym materiale dowodowym organ odwoławczy zmienił swoje stanowisko w kwestii poprawności metodycznej opinii biegłego Z., bowiem w decyzji kasacyjnej przyjęto, że opinia ta zawiera pewne braki, natomiast w kolejnej decyzji Kolegium zaaprobowało ustalenia i wnioski wynikające z tej opinii. Niewątpliwie zmiana stanowiska przez organ odwoławczy nie służy pogłębianiu zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Jak wynika z materiału dowodowego zmiana stanowiska organu odwoławczego nastąpiła zapewne wskutek korespondencji jaką prowadził biegły Z. z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w L. w kwestii poprawności i rzetelności jego opinii. Przepis k.p.a. nie przewidują instytucji związania organu wcześniej wyrażoną oceną prawną w sprawie, w przeciwieństwie do związania oceną prawną sądu administracyjnego w myśl art. 153 p.p.s.a. Zatem zmiana poglądu przez organ odwoławczy była w świetle przepisów postępowania administracyjnego dopuszczalna i w rozpoznawanej sprawie zgodna z prawem. Jak już wspomniano, kwestionowana przez skarżącą kasacyjnie opinia biegłego Z. jest kompletna, gdyż udziela odpowiedzi w sposób rzeczowy i analityczny na wszystkie węzłowe problemy w przedmiotowej sprawie. Z kolei opinia biegłej I. S., jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, została sporządzona przez biegłego o specjalności nieodpowiedniej z punktu widzenia przedmiotu sporu. Opinia ta charakteryzuje się obszernym omówieniem stanowisk stron i przebiegu postępowania administracyjnego natomiast jest konkluzje co do istoty sporu są lakoniczne. W sytuacji gdy ostatnia decyzja Kolegium była zgodna z prawem, to nie można było jej uchylić tylko z tego powodu, że Kolegium odstąpiło od swojego wadliwego stanowiska wyrażonego we wcześniejszej kasacyjnej decyzji tego organu.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko skarżącej nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 84 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawo budowlanego zarzut ten należy uznać za chybiony. Art. 84 ust. 1 pkt 1 stanowi, że do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Z kolei według art. 84a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego kontrola przestrzegania i stosowania przepisów Prawa budowlanego obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Powołane przepisy wyrażają tzw. normy zadaniowe organów nadzoru budowlanego wskazując obszary działania tych organów. W rozpoznawanej sprawie nie mogło dojść do naruszenia powołanych przepisów, gdyż normę kompetencyjną w sprawach naruszenia stosunków wodnych wyraża art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Powołany przepis określa przedmiot sprawy – zmiana stanu wody na gruncie – oraz określa organ upoważniony do wydania rozstrzygnięcia – wójta, burmistrza, prezydenta. Skoro skarżąca złożyła wniosek z [...] maja 2010 r. do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji w trybie art. 29 ust. 3, to organ ten miał obowiązek, będąc zwiany wnioskiem, przeprowadzić postępowanie administracyjne i ustalić czy w sprawie doszło do szkodliwiej zmiany stanu wody na gruncie w rozumieniu art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Wobec ustalenia w sprawie, że nie doszło do szkodliwiej zmiany stanu wody na gruncie kwestia podwyższenia gruntu na działce Pani R. M. nie ma znaczenia z punktu widzenia zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa wodnego. Natomiast ustalenie czy podwyższenie poziomu gruntu nastąpiło w związku z budową obiektu budowlanego i jest zgodne z Prawem budowlanym nie mogło być przedmiotem dociekań organów w niniejszym postępowaniu.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego – naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego także jest chybiony. Przepis ten stanowi, że właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł – ze

szkodą dla gruntów sąsiednich. Przede wszystkim Sąd I instancji przytoczył tylko treść powołanego przepisu, nie dopuścił się zatem błędnej wykładni powołanego przepisu. Chybiony jest także zarzut niewłaściwego zastosowania powołanego przepisu, bowiem jak już wcześniej wspomniano w sprawie nie doszło do szkodliwej zmiany stanu wody na gruncie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

18