Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1447/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 11 ust. 7
journal: Dz.U. 2019 poz 1251
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 18 sierpnia 2021 r., znak [...] w przedmiocie zobowiązania do wypłaty wynagrodzenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 sierpnia 2021 r., znak [...] Okręgowy Inspektor Pracy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji – nakazu Inspektora Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] 2021 r. nakazującego wypłacić byłej pracownicy R. O. tytułem wynagrodzenia za czas choroby w okresie 15 do 18 marca 2021 r. kwotę 807,80 zł brutto. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 19 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1251, dalej: "u.p.i.p.").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach 25, 28, 30 czerwca oraz 5 lipca 2021 r. Państwowa Powiatowa Inspekcja Pracy przeprowadziła kontrolę w A sp. z o.o. (dalej: "skarżąca"), w wyniku której stwierdzono m. in., że skarżąca podjęła decyzję o niewypłacaniu pracownikowi R. O. wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy z powodu choroby przypadającej w marcu 2021 r. w kwocie 807,80 zł brutto. W protokole kontroli wskazano ponadto, że na platformie usług elektronicznych ZUS PUE zarejestrowane zostało przez lekarza zaświadczenie o niezdolności R. O. do pracy na druku ZUS ZLA w okresie od 15 do 31 marca 2021 r. Pracodawca zwrócił się do ZUS z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy i wystawienia zaświadczenia lekarskiego w sprawie niezdolności do pracy R. O. Pismem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował pracodawcę, że lekarz orzecznik ZUS, po analizie dokumentacji medycznej dostarczonej przez lekarza prowadzącego, uznał, że zaświadczenie wystawione jest prawidłowo. Pracodawca ustalił kwotę wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy za chorobę przypadającą w okresie od 15 do 18 marca 2021 r. w wysokości 807, 80 zł brutto. W stanowiącym załącznik do protokołu kontroli oświadczeniu spółki dotyczącym braku wypłaty R. O. 807,80 zł wynagrodzenia, skarżąca wskazała, że ze względu na pokrywanie się okresu niezdolności do pracy z urlopem, który R. O. miała wykorzystać w tym samym okresie oraz faktu, że okres ten był okresem wypowiedzenia umowy o pracę, podjęła wątpliwości co do prawidłowości zaświadczenia ZUS ZLA.

Nakazem z dnia 5 lipca 2021 r. Inspektor Państwowej Inspekcji Pracy nakazał wypłacić byłej pracownicy R. O. tytułem wynagrodzenia za czas choroby w okresie od 15 do 18 marca 2021 r. kwotę 807,80 zł brutto. W uzasadnieniu wskazano, że świadczenie jest należne pracownicy w związku z potwierdzeniem dokumentem wystawionym przez lekarza na druku ZUS ZLA niezdolności do pracy w okresie od 15 do 18 marca 2021. Pracodawca miał wiedzę o wystawionym zwolnieniu, a wyliczona przez pracodawcę wysokość wynagrodzenia to 807,80 zł brutto. W dniu zakończenia kontroli minął termin wykonalności świadczenia.

W odwołaniu od nakazu skarżąca podniosła, że R. O. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę. W dniu 11 marca 2021 r. na pracownicę została nałożona kara nagany. W okresie wypowiedzenia pracownica otrzymała pisemne polecenie wykorzystania urlopu wypoczynkowego w okresie od 15 marca do 31 marca 2021 r. W dniu 16 marca 2021 r. pracodawca otrzymał zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że pracownik jest niezdolny do pracy w okresie od 15 marca 2021 r. do 31 marca 2021 r., tj. w okresie tożsamym z urlopem wypoczynkowym. Pomimo uzyskanej od ZUS informacji w trybie art. 59 ust. 12 ustawy o świadczeniach, skarżąca pozostaje w uzasadnionym przekonaniu, że powodem przedłożenia zwolnienia lekarskiego nie była rzeczywista choroba, tylko chęć uzyskania nienależnych świadczeń od pracodawcy. Skarżąca wskazała, że pracodawca skutecznie obalił domniemanie o niezdolności do pracy wynikające z przedłożonego zaświadczenia ZUS ZLA. W ocenie skarżącej, o należnym wynagrodzeniu można mówić tylko w sytuacji przyznania przez pracodawcę, że pomimo iż wynagrodzenie przysługuje konkretnemu pracownikowi, nie zostało wypłacone z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Tymczasem, roszczenie o wypłatę wynagrodzenia chorobowego pracownika pozostaje sporne między stronami.

Decyzją z dnia 18 sierpnia 2021 r. Okręgowy Inspektor Pracy orzekł o utrzymaniu w mocy nakazu inspektora pracy z dnia [...] 2021 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 92 Kodeksu pracy na czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia- trwającej łącznie 14 dni w ciągu roku kalendarzowego – pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia. W ocenie organu możliwości zakwestionowania zasadności zwolnienia lekarskiego zostały określone w ustawie o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Do dokonania oceny stanu zdrowia pracownika, a zatem do stwierdzenia, czy konieczne było wystawienie zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy, uprawnieni są lekarze orzecznicy ZUS. Oceny takiej nie może dokonać sam pracodawca. Ocena motywów działania pracownika w okresie wypowiedzenia nie może przekreślać ważnego zaświadczenia lekarskiego. W ustalonym stanie faktycznym zaświadczenie lekarskie zostało uznane za zasadne w trybie przewidzianym w ustawie i w dalszym ciągu stanowi podstawę prawną do wypłaty należnego świadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 92 ust. 1 Kodeksu pracy polegające na przyjęciu, iż pracodawca nie wypłacił R. O. wynagrodzenia za okres choroby, w sytuacji gdy pracownik nie był uprawniony do wynagrodzenia za okres choroby w związku z faktem, że wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem;

- art. 11 ust. 7 u.p.i.p. poprzez nakazanie skarżącej wypłaty pracownikowi wynagrodzenia chorobowego, w sytuacji gdy wynagrodzenie to było sporne;

-naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz nakazu inspektora pracy, a także zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 18 listopada 2021 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z pozwu o zapłatę pracownika z dnia 23 sierpnia 2021 r. oraz odpowiedzi na pozew skarżącej na okoliczność wskazania, że roszczenie o wypłatę wynagrodzenia chorobowego objęte zaskarżoną decyzją ma charakter sporny między stronami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie.

W niniejszej sprawie bezsporną okolicznością jest, że R. O. (pracownik skarżącej) w okresie wypowiedzenia umowy o pracę i przebywania na urlopie, przedstawiła zaświadczenie o niezdolności do pracy w okresie od 15 marca 2021 do 31 marca 2021 r. (druk ZUS ZLA). Zaświadczenie zostało skontrolowane przez orzecznika ZUS, który potwierdził jego prawidłowość. Bezsporna jest również kwota wynagrodzenia należnego wynagrodzenia za okres niezdolności do pracy od 15 marca do 18 marca 2021 r. 807, 80 zł brutto (wynika bowiem z treści oświadczenia skarżącej). Sporną natomiast okolicznością jest, czy w sytuacji gdy skarżąca zakwestionowała zasadność i sposób wykorzystania zwolnienia przez pracownika, organ był upoważniony do wydania nakazu w trybie art. 11 ust. 7 u.p.i.s.p.

Zgodnie z art. 11 ust. 7 u.p.i.p. w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu.

Art. 92 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2020, poz. 1320, ze zm., dalej: "Kodeks pracy") stanowi, że za czas niezdolności pracownika do pracy wskutek choroby lub odosobnienia w związku z chorobą zakaźną - trwającej łącznie do 33 dni w ciągu roku kalendarzowego, a w przypadku pracownika, który ukończył 50 rok życia - trwającej łącznie do 14 dni w ciągu roku kalendarzowego - pracownik zachowuje prawo do 80% wynagrodzenia, chyba że obowiązujące u danego pracodawcy przepisy prawa pracy przewidują wyższe wynagrodzenie z tego tytułu.

Zwrócić należy uwagę, że w świetle art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1133, ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") przy ustalaniu prawa do zasiłków i ich wysokości dowodami stwierdzającymi czasową niezdolność do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne albo konieczność osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny są zaświadczenia lekarskie, o których mowa w art. 55 ust. 1 i art. 55a ust. 7, albo wydruk zaświadczenia lekarskiego, o którym mowa w art. 55a ust. 6.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy o świadczeniach zaświadczenie lekarskie jest wystawiane zgodnie ze wzorem ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego udostępnionego bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, w formie dokumentu elektronicznego podpisanego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo z wykorzystaniem sposobu potwierdzania pochodzenia oraz integralności danych dostępnego w systemie teleinformatycznym udostępnionym bezpłatnie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Natomiast w świetle ust. 4 powołanego przepisu, orzekanie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby, pobytu w szpitalu albo innym zakładzie leczniczym podmiotu leczniczego wykonującego działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne lub o konieczności osobistego sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny: 1) następuje po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny; 2) jest dokumentowane w dokumentacji medycznej na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Art. 59 ustawy o świadczeniach przewiduje kontrolę prawidłowości orzekania w zakresie niezdolności do pracy. Kontroli dokonują lekarze orzecznicy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 2). Jak stanowi natomiast art. 59 ust. 12 pracodawca może wystąpić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przeprowadzenie kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich dla celów wypłaty wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, o którym mowa w art. 92 Kodeksu pracy. Zakład informuje pracodawcę o wyniku postępowania.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zostało wystawione zaświadczenie o niezdolności do pracy ZUS ZLA, którego prawidłowość została potwierdzona przez orzecznika ZUS. Niezdolność do pracy powstała w czasie trwania stosunku pracy.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 17 lutego 2016 r., I OSK 2481/14, CBOSA), że "należne wynagrodzenie" jest to stan obiektywny w tym sensie, że wpływ na ustalenie wysokości i wymagalności wynagrodzenia mogą mieć tylko konkretne okoliczności wynikające z przepisów prawa pracy. Dlatego organy inspekcji pracy, jako powołane do czuwania nad przestrzeganiem prawa pracy, nie mogą zaniechać ustalenia, z jakich powodów pracodawca wstrzymał wypłatę wynagrodzenia i czy ma to uzasadnione podstawy w świetle obowiązujących przepisów. Dopiero, gdy ocena i kwalifikacja podnoszonych przez stronę zdarzeń może być różna, spór należy pozostawić do rozstrzygnięcia sądowi powszechnemu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, nie może podważyć "należności wynagrodzenia" w rozumieniu art. 11 ust. 7 u.p.i.p. samo niczym nie poparte twierdzenie, że strona nie uznaje roszczenia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki nakazania pracodawcy (skarżącej) wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę zgodnie z treścią art. 11 ust. 7 u.p.i.p.

W ocenie Sądu organy I i II instancji zasadnie przyjęły, że w niniejszej sprawie nie można mówić o sporze w kwestii zasadności wypłaty pracownikowi wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy, ponieważ obowiązek ten wynika dla pracodawcy z powołanych przepisów prawa (art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy), a zatem nie może być podważony przez skarżącą z powołaniem się na okoliczności, z którymi prawo nie wiąże skutków prawnych (kwestionowanie motywacji skorzystania ze zwolnienia przez pracownika i zasadności jego wystawienia, po potwierdzeniu jego prawidłowości w trybie przewidzianym w ustawie o świadczeniach).

Podkreślić należy, że tylko w sytuacji, gdy ocena zdarzeń jednoznacznie wskazuje w świetle obowiązujących przepisów, że wynagrodzenie przysługuje konkretnemu pracownikowi i nie zostało mu wypłacone, inspektor pracy może skorzystać z uprawnień przewidzianych w powołanym art. 11 pkt 7 u.p.i.p. Natomiast, gdy wynagrodzenie budzi kontrowersje, w szczególności na tle zgłoszonych okoliczności, które strony stosunku pracy interpretują odmiennie albo jedna ze stron w ogóle zaprzecza ich wystąpieniu, jedynym organem kompetentnym do weryfikacji spornych roszczeń ze stosunku pracy jest sąd pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie, obowiązek wypłaty wynagrodzenia wynika wprost z przepisów Kodeksu pracy, ustawy o świadczeniach pieniężnych, które wiążą ze stwierdzeniem niezdolności do pracy pracownika potwierdzonej zaświadczeniem lekarskim, obowiązek pracodawcy do wypłaty wynagrodzenia wskazanego w art. 92 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.

Należy wskazać, że zaświadczenie lekarskie to opinia fachowa o stanie zdrowia ubezpieczonego, dokonana pod kątem wpływu stanu zdrowia na możliwość świadczenia umówionej pracy. Tylko zaświadczenie lekarskie, stwierdzające chorobę i jej wpływ na zdolność do pracy, stwarza chronioną sytuację i stanowi podstawę do wypłaty zasiłku chorobowego. Takiej sytuacji chronionej, w konsekwencji prawa do świadczeń nie stwarza na przykład uznanie się przez ubezpieczonego za niezdolnego do pracy, nawet gdy będzie ciężko chory. Sytuacji takiej nie stwarza również uznanie przez pracodawcę choroby swego pracownika (A. Rzetecka-Gil, Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, Komentarz, Wyd. II. Lex/el 2017).

Podkreślić należy, że zaświadczenie lekarskie jest jedynym dopuszczalnym dowodem na okoliczność niezdolności do pracy (wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., I UK 42/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 232). Z kolei w braku odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego nie można mówić o niezdolności do pracy rodzącej prawo do zasiłku chorobowego, o dacie powstania niezdolności do pracy decyduje dzień określony w zwolnieniu lekarskim, jako termin jej wystąpienia, a nie faktycznie zaprzestanie wykonywania pracy przez pracownika (wyrok SN z dnia 23 września 1999 r., II UKN 119/99, OSNP 2000, nr 24, poz. 908; M. Prawn. 2001, nr 2, s. 94).

Z art. 53 ustawy o świadczeniach wynika, że prawo do zasiłku chorobowego uzależnione jest od spełnienia dwóch przesłanek: wystąpienia stanu niezdolności do pracy spowodowanego chorobą oraz przedłożenia zaświadczenia lekarskiego. Niezdolność jest okolicznością obiektywną i utrzymuje się niezależnie od tego, czy została stwierdzona zaświadczeniem lekarskim. Art. 53 ustawy o świadczeniach wyraźnie sytuuje moc dowodową zaświadczeń lekarskich wyłącznie w postępowaniu dotyczącym ustalenia prawa do zasiłków i ich wysokości (A. Kurzych, glosa częściowo krytyczna do wyroku SN z dnia 25 lipca 2006 r., I UK 42/06, M.P.Pr. 2008, nr 6, s. 327). Zaświadczeniu lekarskiemu przysługuje domniemanie legalności, gdyż jego wzruszenie jest możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w ustawie. Orzeczenie lekarskie wiąże od momentu wydania zarówno jego adresata, jak i podmiot, który go wydał; dodatkowo orzeczenie wiąże także inne podmioty niż jego adresat, przede wszystkim ZUS i pracodawcę (K. Kulig, Administracyjny charakter orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy a prawa i obowiązki stron stosunku pracy, M. Prawn. 2016, nr 6, s. 302).

Mając na względzie powyższe, skoro w niniejszej sprawie zostało wydane zaświadczenie lekarskie o niezdolności R. O. do pracy, którego prawidłowość została potwierdzona przez lekarza orzecznika ZUS, w trybie określonym w ustawie o świadczeniach, a jest to jedyny dowód na okoliczności niezdolności do pracy rodzącej prawo do zasiłku chorobowego, skarżąca zobowiązana była do zapłaty wynagrodzenia wskazanego w nakazie z dnia 5 lipca 2021 r. Podkreślić bowiem należy, że sama wysokość wynagrodzenia nie była sporna, została bowiem określona przez skarżącą. Skarżąca podjęła decyzję o jego nie wypłacaniu, ponieważ zakwestionowała sposób wykorzystania zwolnienia przez pracownika.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ (por. wyrok NSA z 28.08.2020 r., I GSK 199/18, CBOSA). Sąd nie przeprowadził dowodu uzupełniającego z przedłożonych przez skarżącą dokumentów, ponieważ nie było to potrzebne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do wskazanych w piśmie z dnia 18 listopada 2021 r. twierdzeń skarżącej, w ocenie Sądu okoliczność, że R. O. objęła pozwem z dnia 23 sierpnia 2021 r. również kwotę 807,80 zł nie daje podstaw do stwierdzenia, że wynagrodzenie to ma charakter sporny. Należy bowiem podkreślić, że pracownik nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 11 u.p.i.p., a w rezultacie mógł nawet nie mieć wiedzy o wydanym nakazie i niniejszym postępowaniu. Co więcej, wysokość wynagrodzenia została obliczona przez skarżącą, a obowiązek jego zapłaty wynika wprost z przepisów prawa.

Odnosząc się do pozostałych podniesionych w skardze zarzutów, w ocenie Sądu organy I i II instancji wydały rozstrzygnięcie w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonały jego wszechstronnej oceny, co znalazło wyraz w uzasadnianiu zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Podkreślić należy, że zarzucone przez skarżącą uchybienie normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy organy nie ustalają faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19, CBOSA). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20, CBOSA). Podkreślić należy, że motywacja pracownika i jego intencje związane z uzyskaniem zaświadczenia o niezdolności do pracy nie są prawnie relewantne, a w rezultacie nie ma podstaw do ustalania tych okoliczności w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 7 u.p.i.p. Pokreślić należy, że organ przeprowadził szeroko zakreślone postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski znajdują potwierdzenie w treści dowodów (w szczególności treści dowodów z dokumentów), odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Zgodnie z art. 75 §1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Takimi dokumentami było przedłożone przez pracownicę zaświadczenie ZUS ZLA i pismo ZUS z 14 kwietnia 2021 r., w którym poinformowano skarżącą, że lekarz orzecznik ZUS, po analizie dokumentacji medycznej dostarczonej przez lekarza prowadzącego, uznał, że zaświadczenie wystawione jest prawidłowo. Nie były więc zasadne twierdzenia skarżącej, że skutecznie podważyła powyższe dowody w sprawie. Wprawdzie pomiędzy stronami zawisł spór sądowy o zapłatę, ale ta okoliczność nie stanowi "przeciwdowodu" przeciwko treści zgromadzonych dokumentów w rozumieniu art. 75 §3 k.p.a.

Reasumując powyższe rozważania, skoro skarżąca nie podważyła skutecznie zwolnienia lekarskiego swojej pracownicy (lekarz orzecznik ZUS uznał zwolnienie za wystawione prawidłowo) to wobec braku sporu co do wysokości wynagrodzenia – zgromadzone w aktach dokumenty urzędowe stanowiły podstawę dla organu do wydania decyzji – nakazu zapłaty

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.).

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.