Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 112/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2006-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 56, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1pkt 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi J. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpoznaniu wniosku złożonego przez J. K. w dniu [...] sierpnia 2005r., Wójt Gminy Ś. decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] ustalił na rzecz w/w, warunki zabudowy zagrodowej działki nr [...] położonej w Ch., dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarsko—składowego (obory) o łącznej obsadzie [...] DJP, zamkniętego zbiornika na gnojowicę o pojemności ok. [...] m 3, infrastruktury technicznej niezbędnej do funkcjonowania zabudowy, w tym zbiornika na ścieki sanitarne o pojemności ok. [...] m 3.

Organ I instancji wskazał, iż na terenie objętym wnioskiem brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W trakcie postępowania związanego z wydaniem przedmiotowej decyzji na mocy art. 64 ust. 1 dokonano analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 oraz dotyczącej spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy z dn. 27.03.2003r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podkreślono, iż przedmiotem inwestycji nie jest nowa zabudowa, a jedynie uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej o budynek inwentarsko – składowy oraz infrastrukturę rolniczą i techniczną w celu poprawy funkcjonowania gospodarstwa, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) odnoszące się do przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Warunki zabudowy określono natomiast w oparciu o istniejącą funkcję i zagospodarowanie przedmiotowego terenu. Projekt decyzji stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy uzgodniono z właściwymi organami.

W tym stanie rzeczy po przeanalizowaniu wszystkich zgromadzonych podczas postępowania dokumentów i ustaleniu, że spełnione zostały warunki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, podjęto decyzję ustalająca warunki zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji.

Na skutek odwołania J. Sz. sprawa trafiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu skarżący podniósł, że na załączonej do decyzji mapie błędnie określono przebieg granicy pomiędzy działką skarżącego (nr [...])

a objętą rozstrzygnięciem działką nr [...] wskazując, że stodoła skarżącego usytuowana jest częściowo na działce inwestora. Dołączając do odwołania kopię wyrysu geodezyjnego

z roku 2001 zarzucił, że załącznik graficzny do kwestionowanej decyzji jest niezgodny ze stanem faktycznym. Nadto skarżący uznał, że planowany przez inwestora zbiornik

o pojemności [...] m³ będzie uciążliwy dla otoczenia.

Po zbadaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że przy rozstrzyganiu o jej istocie organ nie kieruje się uznaniem administracyjnym, lecz bada czy zamierzenie spełnia łącznie wszystkie wymogi określone przepisami art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przywołując treść art. 56 ustawy wyjaśniono, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa przez zamierzenie objęte zaskarżoną decyzją uznało, iż brak jest podstaw do zakwestionowania decyzji Wójta Gminy Ś.

Kolegium podkreśliło, że decyzja o warunkach zabudowy, w tym jej załącznik graficzny, nie przesądza przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami, a - co więcej - decyzja o warunkach zabudowy może być wydana każdemu, niezależnie od prawa do terenu. Zwrócono uwagę, że mapa załączona do decyzji Wójta Gminy Ś. odpowiada formalnym wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności, została przyjęta do zasobu geodezyjnego, stąd brak jest podstaw by ją kwestionować w postępowaniu o warunki zabudowy. Wyjaśniono też,

że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie przesądza szczegółów lokalizacji obiektów ani urządzeń im towarzyszących gdyż kwestia ta będzie przedmiotem odrębnych analiz organów administracji architektoniczno - budowlanej w postępowaniu o pozwolenie

na budowę. Stąd zarzuty w tym zakresie uznano za przedwczesne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący ograniczył się do powtórzenia zarzutów zgłaszanych w postępowaniach przed organami administracyjnymi pierwszej i drugiej instancji, dotyczących prawidłowości mapy załączonej do wniosku i decyzji.

Odnosząc się do tak sformułowanej skargi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Ł. podtrzymało argumentację zaprezentowaną w kwestionowanej decyzji. Kolegium ponownie podkreśliło, że na etapie ustalania warunków zabudowy nie rozstrzyga się szczegółów lokalizacji, w tym odległości planowanych obiektów od granic nieruchomości. Powyższe kwestie pozostają, bowiem we właściwości organów administracji architektoniczno – budowlanej i są badane dopiero w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi są niezasadne.

Stosownie do treści art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim w ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz prawny istniejący w chwili wydawania decyzji w niniejszej sprawie. Wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego właściwie wskazano, iż zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem,

iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej.

W tym miejscu podkreślić także należy, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tej decyzji determinują przepisy prawa,

to stwierdzić również należy, iż w/w decyzja nie jest uznaniową. Przeciwnie zgodnie

z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną

z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji

o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją

Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453)

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy,

iż przyjęcie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Stąd ustalenie, iż przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy odpowiada prawy. Przedstawiona zaś przez organy administracji w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonych w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 ustawy, projekt decyzji został uzgodniony z właściwymi organami, to jest: Zarządem Dróg Powiatowych w Ł. – postanowieniem z dn. [...]09.2005r., Marszałkiem Województwa P. - postanowieniem z dn. [...]09.2005r. oraz Starostą Ł. – postanowieniem z dn. [...]09.2005r.

Przy wydawaniu niniejszych decyzji organy administracji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego, w szczególności organ I instancji pismem z dnia [...].2005r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego osoby legitymowane jako jego strony, zaś pismem z dn. [...]10.2005r. poinformowano uczestników postępowania o prawach przysługujących na mocy art. 10 § 1 kpa.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy,

iż pozostają one całkowicie niezasadne.

Przede wszystkim decyzja o warunkach zabudowy, o czym już wspomniano na wstępie stanowi jedynie o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, poprzez wskazanie, że dany teren może być wykorzystany w ściśle określony sposób i pod określonymi tam warunkami. Rolą tej decyzji jest przede wszystkim gwarantowanie zgodności zamierzeń z ustawodawstwem. Decyzja ta nie przesądza natomiast o realizacji inwestycji, a tym bardziej szczegółów lokalizacji obiektów czy też urządzeń im towarzyszących. Powyższe kwestie są przedmiotem odrębnych analiz organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Ponad wszelką wątpliwość decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi aktu, który ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomość. Decyzja ta deklaruje pewien stan prawny, ale go nie tworzy, gdyż nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza uprawnień osób trzecich. W tym stanie rzeczy skoro sama decyzja nie stanowi o przebiegu granic pomiędzy nieruchomościami, to zgodzić się również należy z twierdzeniem Kolegium, iż tym bardziej jej załącznik graficzny nie przesądza o powyższym. Co więcej w myśl art. 63 ust. 1 ustawy adresat tej decyzji nie musi legitymować się prawem do nieruchomości. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Dlatego też organ odwoławczy słusznie ocenił powyższe zarzuty jako przedwczesne na obecnym etapie postępowania.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja SKO w Ł. z dnia [...] grudnia 2005r. odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r.

(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.