Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 517/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5
journal: Dz.U. 2007 nr 191 poz 1377
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. S. prowadząca Kancelarię Adwokacką w R. przy ulicy [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a ) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów ( Dz. U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm. ) w związku z art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ) orzekł o przejęciu na własność Skarbu Państwa motoroweru marki B. bez numeru rejestracyjnego będącego dotychczas własnością S. N., zam. [...],[...] W., uznając go za porzucony z zamiarem wyzbycia się.

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym tym przepisem, nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od daty usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się, pojazd ten przechodzi na Skarb Państwa. Przedmiotowy motorower usunięto z drogi w dniu [...] maja 2008 r. Komenda Powiatowa Policji w B. powiadomiła właściciela o miejscu przechowywania pojazdu i skutkach jego nieodebrania. Zatem, skoro właściciel nie odebrał przedmiotowego pojazdu i zostały spełnione przesłanki z art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 7 ust. 3 i § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów orzeczono jak w sentencji.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącego - ojciec S. N. - wskazał, że przyczyną porzucenia motoroweru była choroba jego syna - [...]. Podniósł, że w czerwcu 2008 r. syn wyjechał w okolice W. i brak było jakiejkolwiek wiadomości o miejscu jego pobytu, wrócił zaś dopiero w styczniu 2009 r. Dokumenty motoroweru zostały skradzione. Pomimo szczerych chęci, z uwagi na trudną sytuację osobistą i majątkową, nie jest w stanie uiścić opłat za parkowanie motoroweru na parkingu policyjnym.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w R. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. znak 1401/NR-III/7501-1/09/MW działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 127 § 2 k.p.a oraz art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej jako ustawa Prawo o ruchu drogowym ) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ administracji II instancji zauważył, że stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377 ze zm., dalej jako rozporządzenie w sprawie usuwania pojazdów ) podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie m.in. właściciela pojazdu - w przypadku usunięcia pojazdu z drogi w trybie określonym w art. 130a ust. 1 - 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie zaś z § 5 ust. 4 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, do powiadomienia właściciela pojazdu stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a o doręczeniach. Organ stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w B. nie powiadomił właściciela pojazdu o usunięciu, zholowaniu i zabezpieczeniu motoroweru na parkingu strzeżonym oraz o konsekwencji nieodebrania pojazdu w terminie 6 miesięcy. Z potwierdzenia odbioru pisma Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] listopada 2008 r. wynika, że nie zostało ono bowiem doręczone stronie nawet w trybie zastępczym, tj. zgodnie z art. 44 k.p.a. Komendant Powiatowy Policji w B. naruszył tym samym § 5 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. S. N. nie miał zatem możliwości odbioru pojazdu z parkingu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, tj. od dnia [...] maja 2008 r. Mając na względzie powyższe okoliczności organ administracji II instancji stwierdził, że wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postępowania w sprawie przejęcia motoroweru, stanowiącego własność S. N., na rzecz Skarbu Państwa, a następnie wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne z uwagi na naruszenie przez organ wydający dyspozycję usunięcia pojazdu procedury określonej w § 5 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] maja 2009 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył argumentację, którą podniósł w odwołaniu od decyzji organu administracji I instancji. Podniósł, że Komenda Powiatowa Policji w B. nie powiadomiła o zatrzymaniu motoroweru, co utrudniło jego odbiór we właściwym czasie. Wniósł o zwolnienie od opłat za utrzymanie motoroweru na parkingu ze względu na trudności finansowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo zwrócił uwagę, że wniesiona skarga nie zawiera zarzutów dotyczących samej decyzji, lecz postępowania Komendy Powiatowej Policji w B., odnosi się nadto do sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i materialnej skarżącego.

Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego wyznaczony z urzędu, wniósł o odroczenie rozprawy celem skontaktowania się z swoim mocodawcą, gdyż w jego ocenie celowym jest cofnięcie skargi, bowiem strona zaskarżyła dla siebie korzystną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd oddalił wniosek pełnomocnika skarżącego dotyczący odroczenia rozprawy bowiem nie zaistniały przesłanki z art. 109 p.p.s.a. Zgodnie z w/w przepisem rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba, że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności. Nadto, zgodnie z art. 107 p.p.s.a nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Przechodząc do rozważań w niniejszej sprawie, należy przede wszystkim zauważyć, że przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. dotyczącą przejęcia na własność Skarbu Państwa motoroweru będącego własnością skarżącego oraz umarzającą postępowanie organu I instancji. Tak więc, Sąd rozpoznając niniejszą skargę, czego zdaje się nie rozumie skarżący, nie zajmował się kwestią dotyczącą ewentualnego zwolnienia go z opłat związanych z usunięciem, zholowaniem i zabezpieczeniem pojazdu na parkingu. Ta kwestia może być bowiem rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu dotyczącym tego właśnie przedmiotu sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji dotyczącej uchylenia decyzji o przejęciu pojazdu stanowiącego własność skarżącego i umarzającą postępowanie przed organem I instancji, Sąd uznał, że nie narusza ona przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, ani też prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. trafnie bowiem zauważył, że w związku z niepowiadomieniem skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w B. o usunięciu, zholowaniu i zabezpieczeniu motoroweru na parkingu strzeżonym, wydanie decyzji w przedmiocie przejęcia na własność Skarbu Państwa w/w pojazdu z uwagi na jego nieodebranie w terminie 6 miesięcy jest przedwczesne. Organ wydający dyspozycję usunięcia pojazdu, tj. Komendant Powiatowy Policji w B. naruszył bowiem przepis dotyczący procedury usuwania pojazdów określony w § 5 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów. W związku z tym, że w/w organ nie powiadomił skarżącego, a wysłane przez niego pismo, nie może zostać uznane jako doręczone nawet w zastępczy sposób, koniecznym jest ponowne powiadomienie oraz doręczenie informacji o usuniętym, zholowanym i zabezpieczonym na parkingu strzeżonym pojeździe stanowiącym własność skarżącego.

Powyższego powiadomienia, doręczonego na podstawie przepisów k.p.a, musi dokonać zgodnie z § 5 ust. 1 i 4 w/w rozporządzenia podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. W powiadomieniu ponownie powinien wskazać, zgodnie z ust. 2 w/w przepisu skutki nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dopiero bowiem po prawidłowo doręczonym powiadomieniu o powyższych skutkach, pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodzi na własność Skarbu Państwa. Decyzja o przejęciu na własność Skarbu Państwa może być bowiem wydana w przypadku uprzedniego, prawidłowego i zgodnego ze stosowną procedurą powiadomienia o tym fakcie. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności dotyczących sytuacji osobistej i finansowej, stwierdzić należy, że nie mają one żadnego znaczenia w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy, miały one natomiast jedynie wpływ na przyznanie skarżącemu, postanowieniem Sądu z dnia 15 września 2009 r., prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Zakres kognicji sądów administracyjnych określają wyżej cytowane przepisy ustaw o ustroju sądów administracyjnych oraz o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącego o zwolnienie od opłat za usunięcie, zholowanie i zabezpieczenie na parkingu przedmiotowego pojazdu, stanowiącego jego własność.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim wyroku.