Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 126/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę i oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 1,  art. 222,  art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R., R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 czerwca 2013r. wzywające do uiszczenia wpisu, 3. oddalić wniosek R. R. o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 marca 2013 r. K. R. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji. Z akt sprawy wynika, że zarzuconą organowi bezczynności skarżący wiążą z niewydaniem decyzji w sprawie dotyczącej przyznania odszkodowania w związku z naruszeniem prawa własności należącej do skarżących działki nr [...], zlokalizowanej na terenie Gminy [...], poprzez niewłaściwe i niezgodne z prawem wykonanie na niej rur sieci wodociągowej, co potwierdzać ma zdaniem skarżącej opinia techniczna biegłego sądowego z dnia [...] września 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta [...] wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa nie należy bowiem do właściwości sądu administracyjnego.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych. Sprawami sądowoadministracyjnymi są zaś sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosuje się z mocy ustaw szczególnych (art. 1 ppsa). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1268 ze zm.). Zakres przedmiotowy kontroli administracji publicznej wyznaczają przepisy określone w art. 3 ppsa, wśród których w art. 3 § 2 pkt 1-4a i 8 ppsa wskazuję się, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach ( pkt 4a) oraz na bezczynność organów w tychże sprawach (pkt 8). W tym miejscu należy podkreślić, iż w doktrynie i judykaturze utrwalił się pogląd, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej.

Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że kontrolujące działalność administracji publicznej sądy administracyjne nie są powołane do rozpoznawania innych spraw niż sprawy sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych. Do właściwości zaś sądów powszechnych należą, stosownie do treści art. 1 i art. 2 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) sprawy cywilne, o ile przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości sądów szczególnych. Sprawami cywilnymi natomiast są sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy (sprawa cywilna w znaczeniu materialnym), jak również sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych i inne sprawy, do których przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne w znaczeniu formalnym). Z treści art. 417 i art. 417¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.) wynika, że sprawy dotyczące szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej i zadań z zakresy władzy publicznej, jak również szkody wyrządzonej przez wydanie aktu normatywnego, stanowią sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego cywilne, a jako takie należą do właściwości sądu powszechnego, a nie wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W związku z powyższym, stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia o odrzuceniu wniesionej w sprawie skargi.

Z uwagi na niedopuszczalność skargi, w niniejszej sprawie zastosowanie miał przepis art. 222 ppsa, zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. W związku z powyższym należało uznać, że skarżący zostali błędnie wezwani zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 czerwca 2013 r. do uiszczenia wpisu i zarządzenie to należało uchylić, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.

Jednocześnie w punkcie trzecim sentencji postanowienia Sąd orzekł o oddaleniu wniosku R. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 ppsa, zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.