Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 426/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec spr. Sędziowie : WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 27 lutego 2009 r. nr : [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania I. s k a r g ę o d d a l a , II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. S., A sp. p z siedzibą w K. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych ) powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją znak: [...] z dnia [...] 2008 r. orzekł o odmowie wymeldowania z pobytu stałego P. K. z lokalu przy os. A [...] w K.

W uzasadnieniu swej decyzji organ I instancji wskazał, iż P. K. nie opuścił przedmiotowego lokalu w sposób dobrowolny i trwały. Prezydent Miasta nie dał wiary wyjaśnieniom skarżącego, jakoby P. K. nigdy nie wyrażał chęci powrotu do lokalu przy os. A [...] w K., a jego wizyty ograniczały się jedynie do dewastacji mieszkania, czy wynoszenia cennych przedmiotów z niego. W postępowaniu dowodowym organ I instancji ustalił, iż P. K. został zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu przez U. K. i pomimo wielu prób podejmowanych przez uczestnika, mających na celu ponowne zamieszkanie w w/w lokalu, nadal nie jest w stanie zamieszkać w nim z uwagi na postawę U. K.

Organ I instancji uznał, iż P. K. nie kwalifikuje się do wymeldowania z pobytu stałego z lokalu przy os. A [...] w K. w drodze decyzji administracyjnej, gdyż nie opuścił on przedmiotowego lokalu dobrowolnie, nie utracił z nim kontaktu, wyraża chęć zamieszkiwania w nim i konsekwentnie próbuje do niego powrócić z zamiarem pobytu stałego.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] 2008 r. wnieśli K. K. i U. K., którzy podali, iż wnoszą o wydanie decyzji o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu P. K., z uwagi na dewastacje, jakich dopuścić się miał P. K. w w/w lokalu.

Wojewoda decyzją znak: [...] z dnia 27 lutego 2009 r. orzekł o utrzymaniu mocy decyzji Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] 2008 r.

Stanowisko swoje organ II instancji uzasadnił faktem, iż w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie, bezspornie ustalono, iż P. K. ma zamiar mieszkać w lokalu nr [...] przy os. A [...] w K., jednakże przebywanie w nim utrudnia w/w U. K. Organ II instancji przyjął na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, iż P. K. nie opuścił przedmiotowego lokalu w sposób trwały oraz korzysta z w/w lokalu w takim zakresie, jaki umożliwiają mu warunki w nim panujące. Ponadto Wojewoda uznał, iż nawet sporadyczne przebywanie w lokalu nie daje podstaw do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a przepisy meldunkowe nie służą do wyprowadzania osób z lokalu. Wyprowadzić osobę z lokalu może tylko komornik sądowy na podstawie prawomocnego wyroku orzekającego eksmisję.

Skargę na decyzję Wojewody znak: [...] z dnia 27 lutego 2009 r. wniósł K. K., podnosząc, iż ustalenia faktyczne w postępowaniu dowodowym przed organem I instancji są błędne, gdyż jego zdaniem P. K. opuścił dobrowolnie w dniu 15 listopada 2004 r. lokal nr [...] przy os. A [...] w K. wraz ze swoją konkubiną. Skarżący wskazał również, iż P. K. opuszczając lokal zabrał swój plecak, do którego spakował swoje rzeczy, pozostawiając w przedmiotowym lokalu jedynie dwie szafki i stare zniszczone radio. Ponadto skarżący zaznaczył, iż P. K. przychodził do mieszkania raz w miesiącu, lecz nie był do niego wpuszczany, w związku z wcześniejszym dopuszczaniem się przez P. K. dewastacji mieszkania.

W odpowiedzi na skargę z dnia 4 maja 2009 r. Wojewoda, podtrzymał stanowisko organu wyrażone w decyzji znak: [...] z dnia 27 lutego 2009 r. oraz zaznaczył, iż P. K. nie opuścił miejsca pobytu stałego w sposób trwały, gdyż pomimo utrudniania mu tego pobytu przez Skarżącego, przebywa w przedmiotowym lokalu o ile ma taka możliwość, co zostało potwierdzone zeznaniami świadków oraz wyjaśnieniami stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy j kontroli zaskarżoną decyzję nie stwierdził takich wad czy uchybień w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż kwestię wymeldowania normuje rozdział 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie art. 15 ust. 2 w/w ustawy organ wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego i trwającego ponad 3 miesiące, oraz nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wymeldowanie jest więc potwierdzeniem określonego faktu. Przesłanki wskazane w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy jedynie umożliwiają sprecyzowanie stanu faktycznego, którego efektem ma być stwierdzenie, czy dana osoba opuściła lokal mieszkalny. Okoliczność utraty uprawnień do przebywania w danym lokalu mieszkalnym dopiero w powiązaniu z wyprowadzeniem się z tego lokalu potwierdza fakt opuszczenia mieszkania, co skutkuje wymeldowaniem z danego lokalu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2005r., II OSK 322/05).

W orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, ponadto organ winien ustalić zamiar osoby, która ma być wymeldowana. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą m.in.: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w lokalu (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3169/00, niepubl., wyrok NSA z dnia 6 lutego 2002r., sygn. akt SA/Sz 1278/00, niepubl.).

Z oświadczenia P. K. złożonego na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 9 grudnia 2009 r., wynika, iż Uczestnik P. K. ma zamiar zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy os. A [...] w K. Powyższe ustalenie według Sądu niewątpliwie potwierdza również zebrany materiał dowodowy w sprawie, zgodnie z którym nie można uznać, iż P. K. dobrowolnie i trwale opuścił przedmiotowy lokal w dniu 15 listopada 2004 r. Powyższe fakty niewątpliwie potwierdzają zeznania świadków złożone na rozprawie administracyjnej w dniu 25 listopada 2008 r. przed organem I instancji. Z w/w zeznań i wyjaśnień wynika, iż Skarżący zmusił Uczestnika P. K. do opuszczenia przedmiotowego lokalu ze względu na jego zachowanie. Od tego momentu P. K. próbował powrócić i ponownie zamieszkać w tym mieszkaniu. Uczestnik przychodził średnio dwa razy w tygodniu do tego lokalu, jednak nie był do niego wpuszczany przez Skarżącego oraz jego konkubinę. P. K. niejednokrotnie po interwencjach Policji spędzał noc w przedmiotowym lokalu, jednak po jego wyjściach do pracy Skarżący wymieniał zamki w drzwiach, co ponownie uniemożliwiało Uczestnikowi zamieszkiwanie w w/w lokalu.

Ponadto z ustaleń poczynionych na podstawie protokołu z dnia 2 grudnia 2008 r., spisanego przed organem I instancji, wynika, iż w dniu 30 listopada 2008 r. P. K. ponownie próbował dostać się do lokalu nr [...] przy os. A w K. i zamieszkać w nim na stałe.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wymeldowania P. K. z lokalu nr [...] przy os. A [...] w K. z uwagi na brak w przedmiotowy stanie faktycznym trwałego oraz dobrowolnego opuszczenie przedmiotowego lokalu przez Uczestnika. Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa materialnego, ani też przepisów postępowania.

W świetle powyższego skarga jako nieuzasadniona i musiała ulec oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 2 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002r., Nr 163, poz. 1349).