Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2537/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 47 ust 1, ust 2
journal: Dz.U. 2010 nr 185 poz 1243
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity.
article: art. 84
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], z dnia [...] sierpnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 108 § 1 k.p.a. w punkcie I cofnął bez odszkodowania zezwolenie na przetwarzanie odpadów znak: [...] z dnia [...] maja 2013 r. wydane dla Firmy B. Sp. z o.o., Z., [...] G., w punkcie II nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Na skutek odwołania Firmy B. Sp. z o.o., Z., [...] G. od ww. decyzji, Minister Środowiska decyzją nr [...], z dnia [...] września 2014 r., wydaną na podstawie art. 47 ust, 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., uchylił punkt II zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Minister Środowiska w uzasadnieniu decyzji wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że wezwaniem z dnia 23 sierpnia 2013 r., wydanym w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach, Marszałek Województwa [...] wezwał Firmę B. Sp. z o.o. do:

1. zaniechania naruszeń warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów poprzez usunięcie z terenu rekultywowanego wyrobiska wszystkich rodzajów odpadów, które nie zostały wymienione w pkt III zezwolenia - "Wyszczególnienie rodzajów odpadów przewidzianych do przetwarzania oraz określenie masy odpadów poszczególnych rodzajów oddawanych przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku." - w terminie do 31 października 2013 r.,

2. przedłożenia w terminie do dnia 8 listopada 2013 r. dokumentów potwierdzających usunięcie w/w odpadów.

Spółka w wyznaczonym terminie pismami z dnia 30 października 2013 r. i z dnia 4 listopada 2013 r. przekazała organowi I instancji wymagane dokumenty. Przeprowadzona przez PWIOŚ wizja lokalna potwierdziła usunięcie stwierdzonych uprzednio nieprawidłowości. Jednocześnie wskutek pisma Wójta Gminy G. z dnia 3 lutego 2014 r. o pilne przeprowadzenie przekrojowych badań odpadów wykorzystywanych do rekultywacji wyrobiska (działki o nr ewid. [...] i [...] w m. Z. objęte udzielonym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów), organ I instancji pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. zawiadomił o zamiarze przeprowadzenia kontroli na w/w wyrobisku. W dniu 29 kwietnia 2014 r. została przeprowadzona kontrola, podczas której uczestniczący inspektorzy WIOŚ dokonali poboru prób odpadów - w pięciu losowo wybranych przekrojach badawczych.

Pismem z dnia 23 maja 2014 r. WIOŚ przekazał Marszałkowi Województwa [...] wyniki przeprowadzonych badań. Po dokonaniu analizy przedłożonych badań organ I instancji uznał, że odpady z dwóch badawczych przekrojów - nr 3 i nr 4, ze względu na:

- skład morfologiczny,

- zawartość substancji organicznej,

-podwyższoną zawartość jednopierścieniowych i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych,

nie odpowiadają rodzajom odpadów, na które Spółka uzyskała zezwolenie na przetwarzanie - odzysk.

Organ odwoławczy wskazał, że Marszałek Województwa [...] w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wyszczególnił w pkt III zezwolenia na przetwarzanie odpadów przewidzianych do przetwarzania - odzysku odpady oraz podał masy odpadów, które mogą być wykorzystane do rekultywacji wyrobiska. W pkt III, Tabeli nr 1 zezwolenia, Marszałek Województwa [...] wymienił kolejno 31 rodzajów odpadów dopuszczonych do wykorzystania do wypełniania terenów niekorzystnie przekształconych, zgodnie z zał. Nr 1, Ip. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 21 marca 2006 r. w sprawie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. nr 49, poz.356).

Organ odwoławczy podniósł, ze wymienione w zezwoleniu z dnia 29 maja 2013 r. odpady stanowią odpady mineralne oraz odpady nieorganiczne, w których składzie nie występuje materia organiczna, dla której miernikiem jest strata przy prażeniu. W składzie wszystkich wymienionych w zezwoleniu odpadów nie występują również węglowodory aromatyczne (zarówno jednopierścieniowe jak i wielopierścieniowe), które stanowią produkty przeróbki ropy naftowej. Ponadto w części stanowią odpady obojętne - gleba i ziemia, w tym kamienie oraz gruz budowlany, w części pochodzące z ziemi z procesu wydobycia kopalin - a więc skały płonne, w pozostałej zaś części stanowią stabilne chemicznie związki nieorganiczne zbliżone w swym składzie do gruzu szeroko rozumianych materiałów budowlanych.

Dalej Minister Środowiska wskazał, że badania pobranych próbek zostały wykonane przez WIOŚ, który posiada akredytowane laboratorium (PCA - AB 447). Przeprowadzone przez to laboratorium badania próbek szczególnie w odniesieniu do przekrojów badawczych 3 i 4 ( próbka 118.1/4 i 118.1/6) jednoznacznie wskazują, że zostały przekroczone wymagania warunków decyzji z dnia [...] maja 2013 r. w zakresie odpadów wykorzystanych przez Spółkę do rekultywacji wyrobiska. Wyniki badań wskazują, że skład morfologiczny odpadów nie odpowiada odpadom dopuszczonym do wykorzystania, a wartości badanych parametrów wynoszą:

1. dla przekroju badawczego 118.1/4 (próbka 3) -strata przy prażeniu - 8,4 ±0,9 % s.m. i 31,0±7,0 suma WWA,

2. dla przekroju badawczego 116.1/6( próbka 4) - strata przy prażeniu - 7,9

0,9 % s.m. i 9,98±2,01 suma WWA.

Jednocześnie Minister stwierdził, że zakres wykonanych badań został odniesiony w warstwie merytorycznej do parametrów wynikających z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. nr 165, poz. 135) oraz z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 10 stycznia 2013 r. w sprawie kryteriów oraz procedur dopuszczania odpadów do składowania na składowisku odpadów danego typu (poz. 38).

Dokonując oceny wykonanych badań, laboratorium w opinii organu odwoławczego porównało uzyskane wyniki badań z parametrami wynikającymi z w/w rozporządzeń celem jednoznacznego podkreślenia, że zdeponowane w wyrobisku odpady nie odpowiadają odpadom dopuszczonym do wypełnienia tego wyrobiska, tym bardziej, że przekroczone zostały parametry, których wartości stosowane są jako maksymalne w przypadku dopuszczania odpadów na składowisku odpadów, a więc wówczas gdy trafiają na obiekt budowlany celowo projektowany i budowany w taki sposób aby zabezpieczyć uwalnianie się substancji do środowiska (gleby i środowiska wodnego).

W odpadach mineralnych oraz nieorganicznych, które zostały dopuszczone w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. do wykorzystania do wypełnienia wyrobiska (a więc terenu niezabezpieczonego) powinny być w istocie wolne od materii organicznej oraz nie powinny zawierać WWA. Taka sytuacja jednak nie występuje w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Minister wskazał, że Spółka myli się przywołując wartości i parametry, przypisując błędnie wartość badanej straty przy prażeniu 8, 4% s.m., parametrowi WWA, który wynosi stosownie: 31,0±7,0 suma WWA dla próbki nr 3 i 9,98±2,01 suma WWA dla próbki nr 4. W przedstawionych wynikach badań zostały wskazane przedziały - odchylenia oznaczone "±", przy czym żadne z odchyleń badanych parametrów (w tym przedziałów ufności) nie wynosi 50 % tj. wartości wskazywanej w odwołaniu. Ponadto, niezależnie od faktu poboru prób przez laboratorium akredytowane, Spółka nie zgłosiła jakichkolwiek zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli oraz nie wniosła żadnych dowodów świadczących o popełnionym przez to laboratorium błędzie poboru prób.

Odnosząc się do zarzutu, że wykryte substancje ropopochodne mogły pochodzić z zalania stancji benzynowej, organ odwoławczy uznał to za mało prawdopodobne z racji konieczności wyposażenia stacji w szczelne zbiorniki na paliwa. Ponadto, w przypadku gdyby Spółka przystąpiła jednak do rekultywacji terenu bez uprzedniego usunięcia zanieczyszczenia z tego terenu, to w takiej sytuacji wartości WWA w każdym badanym profilu byłyby do siebie zbliżone. Taka sytuacja jednak w analizowanej sprawie nie występuje. Organ zauważa, że wartość WWA jest najwyższa dla próbki 118.1/4 (9,98±2,01 suma WWA); kolejno wartości te wynoszą: dla próbki 118.1/6 - 9,98+2,01 suma WWA, dla próbki 118.1/5 - 5,07±1,17 i dla próbki 118.1/3 - 3,20±0,67. Kody próbek przypisane są do miejsca poboru w odniesieniu do określonego pionu (z danego poziomu głębokości), przy czym najwyższe wartości WWA odnotowano w próbkach pobranych z głębokości stosownie; 1,0-2,5 m (9,98±2,01 suma WWA) i 0,7 -1,2 m ((9,98±2,01 suma WWA). Takie wartości uzyskane z ww. profili, przy głębokości wyrobiska max 3,2 m p.p.t. jednoznacznie wskazują, że substancje ropopochodne pochodzą ze zdeponowanych w wyrobisku odpadów.

Wobec powyższego zarzut dotyczący zaniechania przez organ I instancji powołania biegłego i sporządzenia przez niego ekspertyzy organ odwoławczy uznał za niezasadny. Przedłożona w sprawie dokumentacja - wyniki badań, materiał fotograficzny oraz ich elementarna ocena merytoryczna były i są wystarczające do wydania prawidłowego orzeczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] września 2014 r. w części utrzymującej w mocy punkt I decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosła B. Spółka z o.o. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Błąd w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności uznanie, że:

- mimo wezwania B. Spółka z o.o. nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem,

- substancje ropopochodne wykryte w próbce nr 3 i 4 przekraczają dopuszczalną normę 8%, w sytuacji gdy nie wzięto pod uwagę błędu pomiarowego i przepisów dotyczących rekultywacji terenu a decyzje oparto na przepisach dotyczących składowisk odpadów,

- substancje ropopochodne wykryte w pobranych próbkach nie mogą pochodzić z podtopionej pobliskiej stacji benzynowej lub być pozostałością po kopalni odkrywkowej, która znajdowała się w miejscu rekultywowanym, nie opierając się przy tym żadną ekspertyzą,

- dla B. Spółka z o.o. można stosować normy i przepisy dotyczące składowisk odpadów gdy w rzeczywistości skarżąca posiadała zezwolenia na rekultywacje terenu i taką działalność wykonywała.

2. Rażące naruszenie przepisów postępowania a w szczególności:

- art. 77 § 1 k.p.a., albowiem organ administracji publicznej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, m.in. nie wziął pod uwagę błędu pomiarowego, który wynosi 50% przy badaniu jakie miało miejsce dla próbek pobranych 29 kwietnia 2014 r. oraz uznał, że substancje ropopochodne znalazły się na terenach rekultywowanych po pierwszej kontroli, a co za tym idzie skarżąca w dalszym ciągu naruszała zezwolenie na przetwarzanie odpadów,

- art. 84 § 1 k.p.a., albowiem w sprawie wymagane są wiadomości specjalne a organ administracji publicznej nie zwrócił się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii ile wynosi norma zawartości substancji organicznych wyrażona stratą przy prażeniu w odpadach pobranych z przekrojów badawczych pobranego 29 kwietnia 2014 r., jak również nie zwrócił się o wydanie opinii czy substancje ropopochodne wykryte w przekrojach badawczych pobranej 29 kwietnia 2014 r. mogą pochodzić z podtopionej pobliskiej stacji paliw lub być pozostałością po kopalni odkrywkowej, która znajdowała się na terenie rekultywowanym,

- art. 80 k.p.a., albowiem organ pierwszej instancji nie. ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy uznane przez niego okoliczność zostały udowodnione,

- art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie,

- art. 11 k.p.a. poprzez nie wystarczające wyjaśnienie przesłanek na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie.

3. Rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

- art. 47 ust. 2, 3, 4, 5 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez cofnięcie B. Spółka z o.o. bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w sytuacji gdy nie zachodzą ku temu przesłanki,

- art. 82 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy a w związku z tym dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty uzasadniające powyższe zarzuty. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji. Minister Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...], z dnia [...] maja 2013 r. udzielił Firmie B. Sp. z o.o. zezwolenia na przetwarzanie odpadów i określił:

I. rodzaj prowadzonej działalności, jako wypełnienie terenu zdegradowanego w tym powyrobiskowego w miejscowości Z., gmina G.,

II. lokalizację prowadzonej działalności - teren powyrobiskowy w miejscowości Z., gmina G. na działkach nr [...]o pow. 0,3991 ar. oraz nr [...] o pow. 4,0516 ar.

III. wyszczególnił 31 rodzajów odpadów przewidzianych do przetwarzania oraz określił masy odpadów poszczególnych rodzajów poddawanych przetwarzaniu i powstających w wyniku przetwarzania w okresie roku,

IV. miejsce i sposób magazynowania odpadów,

V. miejsce i metodę przetwarzania odpadów oraz proces przetwarzania,

VI. warunki pod jakimi wydano zezwolenie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Marszałek Województwa [...] cofnął bez odszkodowania zezwolenie udzielone decyzją z dnia [...] maja 2013 r. na przetwarzanie odpadów wydane Firmie B. Sp. z o.o.

Zgodnie za art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.) jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r. Marszałek Województwa [...] na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach wezwał Firmę B. Sp. z o.o. do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów z dnia [...] maja 2013 r. poprzez usunięcie z miejsca deponowania rodzajów odpadów, które nie zostały wymienione w ww. zezwoleniu w terminie do dnia 31 października 2013 r.

Marszałek Województwa [...] poinformował Firmę B. Spółkę z o.o., że z przesłanych 3 września 2013 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R. wyników badań pobranych próbek wynika, że deponowane tam odpady nie należą do żadnego z rodzajów odpadów dopuszczonych do przetworzenia decyzją z dnia [...] maja 2013 r. Ocena wyników badań wykazuje także, że odpady zawierają bardzo duży udział substancji organicznej.

W dniu 29 kwietnia 2014 r. pobrano próbki z terenu zrekultywowanego wyrobiska w Z. Z oceny wyników badań wynika, że badane odpady składowane i wypełniające wyrobisko w Z. w przekroju badawczym nr 3 (próbka nr 118.1/4) i przekroju badawczym nr 4 (próbka nr 118.1/6) nie spełniają wymagań zezwolenia z dnia [...] maja 2013 r. ze względu na swój skład morfologiczny, zawartość substancji organicznych oraz podwyższoną zawartość jednopierścieniowych i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych. Zatem odpady zgromadzone w rejonie pionu 3 i 4 morfologicznie nie odpowiadają wymienionym w zezwoleniu rodzajom odpadów mineralnych.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach w przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1, mimo wezwania, nadal narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania.

W przedmiotowej sprawie, wezwanie skarżącej Spółki pismem z dnia 23 sierpnia 2013 r., w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów z dnia [...] maja 2013 r., okazało się bezskuteczne, skoro wyniki badań próbek pobranych w dniu 29 kwietnia 2014 r. z terenu zrekultywowanego wyrobiska w Z. wykazały, że nie wszystkie jego rejony spełniają wymagania co do rodzajów odpadów użytych do rekultywacji oraz co do standardów jakości gleby i ziemi dla terenów typu C zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz. U. nr 165, poz. 1359).

Powyższe wskazuje, że w sprawie spełnione zostały przesłanki do cofnięcia skarżącej Spółce bez odszkodowania zezwolenia na przetwarzanie odpadów z dnia [...] maja 2013 r.

Sąd nie podziela zarzutu skargi co do błędu w ustaleniach faktycznych. Organ w zaskarżonej decyzji w sposób przekonywujący wyjaśnił, że wykryte substancje ropopochodne pochodzą ze zdeponowanych w wyrobisku odpadów, gdyż jak wynika z decyzji z dnia [...] maja 2013 r., teren wyrobiska osiąga głębokość max. 3,2 m p.p.t. a najwyższe wartości WWA odnotowano w próbkach pobranych z głębokości stosownie: 1,0-2,5 m (9,98±2,01 suma WWA) i 0,7-1,2 m (9,98±2,01 suma WWA). Zatem nie z dna wyrobiska. To samo wyjaśnienie należy odnieść do zarzutu, że substancje ropopochodne mogły stanowić pozostałość po kopalni odkrywkowej.

Po wezwaniu skarżącej z dnia 23 sierpnia 2013 r. do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie powinno już dojść ze strony skarżącej do dalszych naruszeń zezwolenia. Tak się jednak nie stało, skoro w pobranych próbkach z dnia 29 kwietnia 2014 r. stwierdzono, że nie spełniają one wymagań decyzji z dnia [...] maja 2013 r. W tej sytuacji wywód skargi dotyczący reklamacji czynionych przez skarżącą w sierpniu 2013 r. nie może odnosić się do sytuacji mających miejsce w 2014 r. A skoro czynności kontrolne z 2 sierpnia 2013 r. wykazały nieprawidłowości co do rodzajów odpadów zgromadzonych w wyrobisku, to zasadne było wezwanie skarżącej w trybie art. 47 ust. 1 ustawy o odpadach do zaniechania naruszeń warunków zezwolenia.

Organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że w przedstawionych przez akredytowane laboratorium wynikach badań zostały wykazane przedziały - odchylenia oznaczone "±", przy czym żadne z odchyleń badanych parametrów (w tym przedziałów ufności) nie wynosi 50 %, tj. wartości wskazywanej przez skarżącą. Skarżąca podniosła ten zarzut w odwołaniu i ponowiła go w skardze, jednak nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie swojego stanowiska i nie wykazała błędu organu w tym zakresie.

Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a., gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W przedmiotowej sprawie wyniki badań pobranych próbek zostały wykonane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w R., który posiada akredytowane laboratorium. Jest to organ wyspecjalizowany, którego pracownicy posiadają odpowiednie kwalifikacje. Zarzuty skarżącej co do prawidłowości dokonanej oceny wyników badań nie zostały poparte żadnymi dowodami. W ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości, rzetelności, fachowości sporządzenia oceny wyników badań bez przedstawienia dowodów uzasadniających odmienne stanowisko. Skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnej ekspertyzy, która wskazywałaby na wady oceny wyników badan.

Nie można żądać przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy organ zgromadził materiał dowodowy pochodzący od jednostki wyspecjalizowanej w danej dziedzinie, bez podważenia tego materiału dowodowego fachową ekspertyzą.

Z wyników badań jednoznacznie wynika, że próbki pobrane z przekrojów badawczych 3 i 4 wskazują, że zdeponowane w wyrobisku odpady nie odpowiadają odpadom dopuszczonym do wypełnienia tego wyrobiska. W ocenie Sądu, skarżąca nie uzasadniła błędu w ustaleniach faktycznych, który miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Wbrew zarzutom skargi postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sprawie prawidłowo, bez rażącego naruszenia przepisów postępowania.

Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły art. 82 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672, ze zm.), gdyż przeprowadzone kontrole działalności skarżącej nie były przeprowadzone równocześnie. Ponadto należy zwrócić uwagę, że przepis art. 82 ust. 1 ww. ustawy nie dotyczy sytuacji, gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lun środowiska naturalnego - art. 82 ust. 1 pkt 4.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.