Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 357/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-01-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1, art. 39 pkt 1, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt 3II SA/Gd 397/03 ze skargi Z. P. na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej [...] z dnia 4 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby kandydackiej postanawia: odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę Z. P. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt 3II SA/Gd 397/03 ze skargi Z. P. na decyzję Dowódcy Marynarki Wojennej [...] z dnia 4 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby kandydackiej. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego – A. P. w dniu 19 listopada 2007 r.

Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2007 r. złożonym na urzędowym formularzu Z. P. zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku podał m.in., że w sprawie zostało ustanowionych kilku pełnomocników zawodowych, którzy nienależycie wykonali zastępstwo procesowe.

Instytucja prawa pomocy, uregulowana w przepisach art. 243 – 263 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej Ppsa, stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Umożliwia ona dostęp do sądu podmiotom, które nie są w stanie samodzielnie pokryć całości kosztów związanych z prowadzeniem postępowania sądowego.

W myśl art. 243 § 1 Ppsa, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.

Podkreślić przy tym należy, iż ustanowienie pełnomocnika z urzędu odbywa się w kilku etapach. Po pierwsze sąd administracyjny wydaje postanowienie o przyznaniu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Po drugie występuje do odpowiedniego organu samorządu zawodowego o wyznaczenie pełnomocnika. Po trzecie - strona ma prawo do udzielenia temu pełnomocnikowi odpowiedniego pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje zaś z samego prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem (art. 39 pkt 1 Ppsa).

Jak wynika z akt sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 lutego 2005 r. sygn. akt 3II SA/Gd 397/03, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. skarżącemu Z. P. przyznano prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika Z. P. z urzędu adwokata M. K., któremu skarżący w dniu 11 sierpnia 2005 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie. Nie było zatem przeszkód do działania ustanowionego adwokata z urzędu w postępowaniu zainicjowanym skargą o wznowienie postępowania.

Ponowny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy w obrocie prawnym znajduje się prawomocne postanowienie z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt 3II SA/Gd 397/03 o przyznaniu takiego prawa w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata uznać należy za bezzasadny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2005 r. sygn. akt OZ 927/04, niepubl.)

Z tych względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.