Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 516/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1, art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1176
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
article: art. 107 par. 3, art. 80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Protokolant - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi S. Ö. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia ... grudnia 2009 r. nr ... w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na rzecz r.pr. M. W., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę ... zł (...), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę ... zł (... złotych) i tytułem 22 % podatku od towarów i usług kwotę ... zł (...groszy).


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej ... lutego 2010 r. przez S. Ö. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z ... grudnia 2009 r. nr ..., którą organ utrzymał w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z ... marca 2009 r. nr ... Wyżej wymieniona decyzja Rady do Spraw Uchodźców została wydana w następującym stanie faktycznym.

S. Ö. (zwany dalej: skarżącym) – obywatel Republiki T., deklarujący narodowość t. – złożył ... czerwca 2008 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że przyczyną przyjazdu do Polski i ubiegania się o status uchodźcy była obawa przed zemstą rodową z powodu porwania jego partnerki. Skarżący nielegalnie dotarł na terytorium RP i w dniu ... maja 2008 r. został zatrzymany w S. przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Nie posiadał paszportu, wizy polskiej ani też środków na pokrycie kosztów pobytu.

Wojewoda Z. decyzją z ... maja 2008 r. nr ... postanowił wydalić skarżącego z terytorium RP. Skarżący ... maja 2008 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. został umieszczony na okres... dni w areszcie w celu wydalenia. Jak zostało podano wcześniej ... sierpnia 2008 r. wystąpił do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o nadanie mu statusu uchodźcy RP.

Organ I instancji ... września 2008 r. przeprowadził przesłuchanie statusowe skarżącego na temat okoliczności i przyczyn wyjazdu z kraju pochodzenia i obaw z powodu których nie chce lub nie może korzystać z ochrony swego państwa, a także motywów ubiegania się o nadanie mu statusu uchodźcy w RP.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z ... marca 2009 r. – wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 2 pkt 3 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 128, poz. 1176 ze zm.) – odmówił skarżącemu nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielania ochrony uzupełniającej i stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że skarżący opuścił kraj pochodzenia z powodów osobistych. Głównym powodem wyjazdu z T., na który powołał się skarżący, było grożące mu niebezpieczeństwo ze strony rodziny kobiety, którą uprowadził. Skarżący oświadczył, iż kilkakrotnie był atakowany przez krewnych dziewczyny, był przez nich zastraszany i pobity. Organ stwierdził, że choć nic nie uzasadnia użytej wobec skarżącego przemocy, to analizując sytuację osobistą skarżącego podkreślił, że ochrona międzynarodowa nie przysługuje osobom, które opuściły kraj pochodzenia z powodu problemów osobistych. Zaznaczył także, że zagrożenie skarżącego ze strony rodziny porwanej, nie ma nic wspólnego z przesłankami wymienionymi w ustawie o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżący powinien był zgłosić powyższe problemy na policję, z której to możliwości nie skorzystał.

Organ zauważył, że skarżący w trakcie przesłuchania oświadczył, że z powodu uprowadzenia kobiety została wytoczona przeciwko niemu sprawa sądowa. Skarżący spędził kilka miesięcy w więzieniu. Jednakże zdaniem organu oświadczenia te są mało wiarygodne, ponieważ skarżący nie dostarczył żadnych dowodów potwierdzających zatrzymanie, a zeznania na temat aresztowania są ogólnikowe i znajdują się w nich nieścisłości. Organ podkreślił, że skarżący we wniosku o nadanie statusu uchodźcy zeznał, że w areszcie przebywał przez ... miesięcy, natomiast podczas przesłuchania stwierdził, iż był przetrzymywany przez ... miesięcy. Podczas tego samego przesłuchania skarżący podał także, że został skazany na ... miesięcy pozbawienia wolności. Poza tym skarżący pomimo wielomiesięcznego pobytu w areszcie nie umiał powiedzieć, na jakiej ulicy znajdował się budynek w którym przebywał. Organ wyjaśnił, iż nawet jeśli uznać, że skarżący faktycznie został skazany na karę pozbawienia wolności, to postępowanie karne w sprawie o porwanie nie stanowi samo w sobie podstawy do nadania statusu uchodźcy. Obawa ta nie wiąże się bowiem z rasą, religią, narodowością, przynależnością do określonej grupy społecznej lub z przekonaniami politycznymi skarżącego, lecz z dopuszczeniem się przestępstwa, które karane jest w każdym państwie.

Zdaniem organu złożenie przez skarżącego wniosku o nadanie statusu uchodźcy nie wynikało z obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia, ale jedynie ze strachu przed deportacją. Prawdopodobnym jest, że gdyby skarżący nie został zatrzymany przez policję oraz nie groziłoby mu wydalenie z terytorium RP, nigdy nie wystąpiłby z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy.

Organ badając, czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 15 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP dotyczące udzielenia ochrony uzupełniającej zbadał aktualną sytuację w T. Stwierdził, iż aktualnie sytuacja w T. jest stabilna. Wyjaśnił, że najmniej spokojnym regionem kraju jest obszar południowo-wschodniej T., gdzie istnieje zagrożenie dla życia miejscowej ludności z powodu działalności P. Skarżący mieszkając w prowincji Y. – centralnej części kraju nie był narażony na ryzyko związane wybuchem walk pomiędzy ww. organizacją a siłami rządowymi. W związku z tym brak jest podstaw, aby stwierdzić, iż w miejscu zamieszkania skarżącego, istniało jakiekolwiek zindywidualizowane zagrożenie dla jego życia lub zdrowia.

Organ nie znalazł także podstaw do udzielania skarżącemu zgody na pobyt tolerowany o jakich mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 i 1a ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Od powyższej decyzji skarżący skierował do Rady do Spraw Uchodźców odwołanie, zaskarżając decyzję w całości i wnosząc o nadanie statusu uchodźcy w RP.

Rada do Spraw Uchodźców decyzją z ... grudnia 2009 r. – wydaną na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 20 ust. 1 pkt 1, art. 48 ust. 2 i art. 89p ust. 1 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) – utrzymała w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Rada podzieliła w całości ustalenia organu I instancji, a w szczególności ustalenia co do niskiej wiarygodności skarżącego, który w toku postępowania dowodowego nie uwiarygodnił w wystarczający sposób swoich zeznań. Podkreśliła, że wbrew twierdzeniu skarżącego w odwołaniu, organ I instancji nie odmówił wiarygodności jego zeznaniom "tylko dlatego", że nie pamiętał nazwy ulicy przy której znajdował się areszt, w którym miał przebywać przez kilka miesięcy. Okoliczność ta została jedynie przytoczona jako przykład potwierdzający niską wiarygodność wnioskodawcy. W ocenie Rady wiarygodność zeznań skarżącego obniża sam fakt nielegalnego wjazdu na terytorium RP i brak zwrócenia się do odpowiednich władz polskich o ochronę – nastąpiło to dopiero po zatrzymaniu skarżącego w związku z kontrolą legalności pobytu, a sam wniosek został złożony już po wydaniu decyzji wydaleniowej.

Rada wyjaśniła, że zeznania skarżącego dotyczące konsekwencji związanych z porwaniem przez niego dziewczyny i zagrożeniem ze strony rodziny tej dziewczyny (pobicie), nie mogą przypisane władzom państwowym, które nie podejmowały wobec niego żadnych działań krzywdzących na tle jego rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. W szczególności nie można przyjąć, że do sytuacji skarżącego znajduje zastosowanie art. 16 ust. 1 pkt 3 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, tj. nie można przyjąć, że władze publiczne T. nie mogły lub nie chciały zapewnić ochrony skarżącemu. Skarżący w żaden sposób tego nie wykazał, a samo wyartykułowanie przekonania o tym przez skarżącego nie jest wystarczające. Rada dodała, że twierdzenie skarżącego, że był prześladowany na skutek uchybień w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, które pozbawiło go prawa do rzetelnego procesu, również nie zostało przez niego uwiarygodnione. Rada wyjaśniła, że aktualnie w T. dochodzi do pewnych nieprawidłowości i naruszeń praw człowieka, to jednak ogólna sytuacja w tym zakresie ulega stałej poprawie, a szczególnie znaczenie ma tu kontrolna międzynarodowa dokonywana przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, a także działania podejmowane przez władze t. w związku z procesem nakierowanym na przyszłą akcesję do Unii Europejskiej.

Reasumując Rada uznała, że ustalony stan faktyczny i prawny sprawy dał podstawy do uznania braku istnienia przesłanek do nadania skarżącemu statusu uchodźcy, udzielania ochrony uzupełniającej czy udzielania zgody na pobyt tolerowany.

W skardze z ... lutego 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego tj.: art. 13 ust. 1, art. 15 i art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, poprzez uznanie iż nie zostały spełnione przesłanki do nadania mu statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej lub wyrażenia zgody na pobyt tolerowany;

2. przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego i nieustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń skarżącego szczególnie w zakresie grożącej skarżącemu zemsty rodowej i zakresu terytorialnego, w którym dochodzi do konfliktów na tle rodowym; art. 107 k.p.a. poprzez nieodniesienie do wszystkich twierdzeń skarżącego oraz nie podania przyczyn odmowy nadania im mocy dowodowej.

Ponadto skarżący wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków dwóch obywateli T. zamieszkujących w Ankarze na okoliczność zemsty rodowej i płynących z tego tytułu zagrożeń dla skarżącego oraz zaniechania w udzieleniu mu ochrony przez władze t.

W motywach skargi Skarżący stwierdził, że ze względu na rzucane pod jego adresem groźby oraz zagrożenie życia wypełnia przesłanki art. 13 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP. Skarżący podkreślił, że zemsta i walki rodowe są nadal trwałym elementem życia społecznego w T. i cieszą się przyzwoleniem władz. Skoro organy nie zakwestionowały faktu występowania w T. zemsty rodowej, to zdaniem skarżącego nie ma przeszkód do nadania mu na mocy art. 16 ustawy o udzieleniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP statusu uchodźcy, nawet mimo uznania, że zagrożenie ma charakter osobisty. W opinii skarżącego jest bez znaczenia, czy zagrożenie jego życia przychodzi ze strony władz państwa t. czy też tolerowanych przez władze samosądów i zemsty rodowej. Ponadto skarżący zarzucił organowi I instancji opieszałość w zbadaniu zemsty rodowej w centralnej T., w czym widzi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o oddalenie skargi i podniosła argumenty zbieżne z motywami zwartymi zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP – cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju.

A contrario artykuł 19 ust. 1 pkt 1 wskazanej ustawy stanowi, iż cudzoziemcowi odmawia się nadania statusu uchodźcy, jeżeli nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem w kraju pochodzenia.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 lit. A pkt 2 Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie 28 lipca 1951 r. – uchodźcą jest osoba, która na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem z powodu swojej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych, przebywa poza granicami państwa, którego jest obywatelem i nie może lub nie chce z powodu tych obaw korzystać z ochrony tego państwa.

Sąd zwraca uwagę, iż we wniosku o nadanie statusu uchodźcy skarżący wskazał, że jest z zawodu hydraulikiem i od urodzenia do wyjazdu do Polski mieszkał w miejscowości S. w centralnej T. Podał, że nie brał żadnego udziału w działaniach zbrojnych i nie należał do żadnych organizacji politycznych, religijnych, kulturalnych, społecznych lub etnicznych. W 2006 r. porwał dziewczynę i z tego powodu był zatrzymany, a następnie skazany na ... miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata. Kary nie odbył, jednak uznaje się za osobę pokrzywdzoną i poddaną przemocy. Skarżący oświadczył, że rodzina porwanej dziewczyny zagroziła mu zemstą. W trakcie przesłuchania statusowego zmienił zeznania co do samego odbycia kary i czasu jej trwania, wskazując tym razem ... miesięcy (w trakcie tego samego przesłuchania wskazał ... miesięcy), ale nie był w stanie podać nazwy ulicy przy której znajdowało się więzienie. Po wyjściu z więzienia miał zostać pobity przez rodzinę dziewczyny, w konsekwencji czego przebywał 2 miesiące w szpitalu. Rodzina zagroziła mu, że jeśli nie wyjedzie, to zabiją go. Zwracał się do policji ale nie zrodziło to żadnego skutku. Skarżący wskazał, że ani w więzieniu, ani też po pobiciu przez rodzinę dziewczyny nie padał więcej ofiarą przemocy, nie uważa się również za osobę prześladowaną przez władze swego kraju. Ponadto skarżący skarżył się na uchybienia w trakcie procedury sądowej, które w jego przekonaniu pozbawiły go prawa do rzetelnego procesu sądowego. Jednak nie wskazał, na czym miały one polegać i nie przedstawił żadnego dowodu w tej kwestii. Podobnie jak w żaden sposób nie uwiarygodnił zwracania się o opiekę do miejscowej policji.

Sąd – mając na uwadze powyższe – za trafne przyjął stwierdzenia organów obu instancji, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu uwiarygodniającego jego deklaracje, zaś występujące w zeznaniach sprzeczności dodatkowo potwierdzają niską wiarygodność skarżącego. Podkreślić przy tym należy, że jeśli faktycznie skarżący został skazany za porwanie innej osoby na karę pozbawienia wolności, to kara za czyn kryminalny w rozumieniu przepisów prawa t. nie miała w sobie żadnych znamion prześladowań w rozumieniu Konwencji Genewskiej. Działania podjęte wobec skarżącego przez organy sprawiedliwości oraz wymierzona kara nie może być uznana za nieproporcjonalną do popełnionego czynu lub też aby była wymierzona w sposób dyskryminujący. Skarżący nie był też poddany przez władze jakiejkolwiek formie przemocy fizycznej lub psychicznej, a jedynie został aresztowany i skazany wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa.

Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji trafnie uznano, że artykułowane przez skarżącego obawy dotyczące rzekomo grożącej mu zemsty rodziny porwanej przez niego dziewczyny nie stanowią przesłanki uzasadniającej objęcie go jedną z form ochrony międzynarodowej na terytorium Polski w rozumieniu Konwencji Genewskiej i Protokołu Nowojorskiego. Zagrożenie ze strony osób prywatnych (o ile historia przedstawiona przez skarżącego jest prawdziwa), nie może być uważane za tożsame z prześladowaniem w rozumieniu Konwencji Genewskiej, gdyż nie ma ono żadnego związku z działaniami władz państwowych, ani też nie ma za podstawę rasy, religii, przekonań politycznych, narodowości, czy przynależności do określonej grupy społecznej.

Sąd stwierdza także, że podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niezbadania przez organy obu instancji zjawiska zemsty rodowej w zamieszkałej przez niego centralnej T. są chybione. Przede wszystkim wskazać należy, co wyjaśniono powyżej, że zjawisko zemsty rodowej nie jest przesłanką konwencyjną uprawniającą do uzyskania statusu uchodźcy. Niemniej jednak wskazać należy, że organ I instancji zebrał materiały dowodowe, z których wynika, że w centralnej części T. (prowincji Y.), skąd pochodzi skarżący, brak jest jakichkolwiek zagrożeń z tytułu zemsty rodowej, czy też działalności P. Zagrożenia taka istnieją ale na obszarze południowo – wschodniej T. Ponadto wskazać należy, że gdyby skarżący po powrocie do T. czuł się zagrożony w miejscu zamieszkania z jakichkolwiek powodów, to może skorzystać z alternatywy ucieczki wewnętrznej na terytorium kraju pochodzenia, zważywszy, że T. to kraj o bardzo dużym obszarze (ok. ... tys. km2) i dużym stopniu zaludnienia (ok. ... mln ludności). W tej sytuacji, udzielenie skarżącemu ochrony międzynarodowej nie jest konieczne, gdyż po powrocie do kraju pochodzenia, może on bez przeszkód zamieszkać w innej części terytorium swojego kraju i w tym przypadku ma zastosowanie art. 18 ust. 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP – jeżeli na części terytorium kraju pochodzenia nie zachodzą okoliczności uzasadniające obawę cudzoziemca przed prześladowaniem lub doznaniem poważnej krzywdy i istnieje uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemiec będzie bez przeszkód mógł zamieszkać na tej części terytorium, uznaje się, że nie istnieje uzasadniona obawa przed prześladowaniem lub rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy w kraju pochodzenia.

W związku z powyższym nie ma żadnych podstaw, aby sądzić, że w kraju pochodzenia skarżący mógłby być narażony na prześladowania.

Ponadto zauważyć należy, że skarżący – po pozbyciu się w M. paszportu t. został przerzucony na terytorium Polski przez gang przemytników i po znalezieniu się w pierwszym bezpiecznym kraju – nie miał zamiaru ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy. O status uchodźcy w Polsce wystąpił dopiero po zatrzymaniu go po prawie miesięcznym pobycie w Polsce i to osadzenie w areszcie do wydalenia spowodowało, że w obawie przed deportacją wszczął procedurę. Dlatego też zasadnie organy przyjęły, że skarżący przypuszczalnie miał zamiar kontynuowania podróży i podjęcia starań osiedlania się w innym państwie Unii Europejskiej, a sama procedura uchodźcza została przez niego potraktowana w sposób instrumentalny.

Zdaniem Sądu analizując niniejszą sprawę Rada do Spraw Uchodźców w zaskarżonej decyzji prawidłowo orzekła, że nie zostało wykazane, aby w stosunku do skarżącego miały miejsce prześladowania z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał aby skarżący doświadczył represji ze strony władz publicznych.

W związku z powyższymi ustaleniami organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę prawidłowo orzekły również o odmowie udzielenia skarżącemu ochrony uzupełniającej oraz stwierdziły, że nie zachodzą okoliczności udzielenia zgody na pobyt tolerowany (art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP), bowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wykazała aby powrót skarżącego do T. narażał go na ryzyko doznania poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonania egzekucji, tortur, nieludzkiego lub poniżającego traktowanie albo karania, a także zagrożenia jego życia lub zdrowia.

Nietrafny jest tym samym zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Sąd – odnosząc się do treści skargi w której skarżący wniósł o przesłuchanie świadków – zwraca uwagę, iż przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków. Przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu (art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). Dlatego też wniosek skarżącego w tym zakresie został oddalony.

Odnosząc się do zarzutów skargi, a dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, iż materiał dowodowy, zgodnie z art. 77 k.p.a., został zebrany i rozpatrzony wnikliwie, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji spełniających wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ zasadnie przyjął, jak wymaga art. 80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, iż skarżący nie wykazał faktów czy okoliczności mogących uzasadniać jego obawę przed indywidualnym prześladowaniem z przyczyn wymienionych w art. 13 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP.

Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, uzasadnił podstawę prawną wskazaną w decyzji Rady do Spraw Uchodźców z ... grudnia 2009 r. i dokonując właściwej interpretacji przepisów wydał decyzję zgodną z prawem.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.).