Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 46/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 44, art. 129, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi R. G., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej P. K. i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi R. G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

W dniu 21 maja 2010 r. C. Z. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o wymeldowanie P. K. z miejsca pobytu stałego mieszczącego się w lokalu nr 10 przy ul. R. 58 w Ł., wskazując, iż P. K. nigdy nie zamieszkiwała w przedmiotowym lokalu mieszkalnym.

Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. ustanowił kuratora – K. L. dla ochrony praw nieznanej z miejsca pobytu P. K.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz.U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., uchylił czynność materialno-techniczną zameldowania P. K. w lokalu nr 10 przy ul. R. 58 w Ł.

W dniu 19 stycznia 2011 r. (data wpływu pisma do organu) P. K. złożyła od powyższej decyzji odwołanie.

Pismem z dnia 1 lutego 2011r. Wojewoda [...] wezwał skarżącą do wypowiedzenia się, czy z uwagi na fakt, że nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji (decyzja została doręczona ustanowionemu kuratorowi) pismo z dnia 18 stycznia 2011r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania.

W piśmie z dnia 14 lutego 2011r. skarżąca sprecyzowała, że odwołanie z dnia 18 stycznia 2011r. należy traktować jako żądanie wznowienia postępowania.

Postanowieniem z dnia [...], nr [...]. Wojewoda [...] przekazał Prezydentowi Miasta Ł. pismo jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania P. K. na pobyt stały w lokalu nr 10 przy ul. R. 58 w Ł.

W wyniku wznowienia postępowania, decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji z dnia 23 grudnia 2010 r., orzekającej o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały P. K.

Od powyższej decyzji, w dniu 22 czerwca 2011r. P. K. złożyła odwołanie.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], orzekającej o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania P. K. na pobyt stały.

Od powyższej decyzji, w piśmie z dnia 15 września 2011 r. skarżąca wniosła odwołanie.

Postanowieniem z dniu [...], nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wysłał zaskarżoną decyzję listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (nr nadawczy [...]) na adres P. K. tj.: 91-134 Ł., ul. R. 58 m. 10, czyli adres miejsca zameldowania, podany w kolejnych jej pismach kierowanych do organów administracji. Innego adresu korespondencyjnego skarżąca nie wskazała w toku prowadzonego postępowania. Z uwagi na nieobecność P. K. pod wskazanym adresem, przedmiotową decyzję złożono w Urzędzie Pocztowym w Ł., awizo pozostawiono w dniu 2 sierpnia 2011 r. oraz w dniu 9 sierpnia 2011 r. - stosowne adnotacje znajdują się na zwróconej do urzędu korespondencji. Wobec bezskutecznego upływu terminu czternastu dni, decyzję należało uznać za doręczoną w dniu 16 sierpnia 2011 r. Czternastodniowy termin przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. do wniesienia odwołania biegł zatem od dnia 17 sierpnia 2011 r. i upłynął w dniu 30 sierpnia 2011 r. P. K. odwołanie złożyła bezpośrednio w siedzibie organu administracji tj. Sekretariacie Referatu Spraw Społecznych i Rejestracji w Centrum Obsługi Mieszkańców Ł.-B. w dniu 16 września 2011 r., czyli po upływie terminu do wniesienia odwołania.

Organ podniósł ponadto, iż nie ma znaczenia w niniejszej sprawie fakt, iż P. K. w dniu 2 września 2011 r. osobiście odebrała w siedzibie organu decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona w dniu 16 sierpnia 2011 r., a kolejne jej doręczenie nie powoduje ponownego biegu terminu do złożenia odwołania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca podniosła, iż odwołanie do decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] zostało wniesione w terminie. Wskazała, iż nie mogła odebrać awizowanej przesyłki w dniu 16 sierpnia 2011r. z przyczyn od niej niezależnych. Jednakże odebranie osobiście w dniu 2 września 2011r. awizowanej przesyłki, powoduje stosownie do treści 40 k.p.a., że termin do wniesienia odwołania, rozpoczął swój bieg dopiero od dnia 2 września 2011r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie, w dniu 19 kwietnia 2012 roku skarżąca popierając wniesioną skargę, oświadczyła, że nie było jej w Ł. od około 10 sierpnia 2011 roku przez okres około 3 tygodni i dlatego nie odebrała przesyłki. Sprawa karna, która toczyła się przeciwko niej została umorzona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga P. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., 270) –[zwaną dalej w skrócie p.p.s.a.] sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd badając legalność zaskarżonej decyzji (postanowienia) ocenia, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zaznaczyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 134 ustawy p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując, w tak zakreślonych granicach, oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził aby naruszało ono przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a., w dniu 16 sierpnia 2011 roku. Termin na wniesienie odwołania, który zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., wynosi 14 dni, upływał więc w dniu 30 sierpnia 2011 roku. Z akt sprawy wynika natomiast, że odwołanie zostało złożone w dniu 16 września 2011 roku.

Zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Termin na jego wniesienie wynosi zgodnie z § 2 wskazanego przepisu, 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Z brzmienia tego przepisu wynika, że aby można było rozważać kwestie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia, najpierw należy ustalić bezspornie faktyczną datę, w której doręczono decyzję od której wnoszone jest odwołanie. Z akt sprawy winno więc bezspornie wynikać, czy upłynął 14 – dniowy termin, wskazany w art. 129 § 2 k.p.a., od dnia doręczenia stronie decyzji organu I instancji.

Wobec powyższego kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie jest zatem prawidłowość doręczenia stronie skarżącej decyzji organu I instancji z dnia [...]. Zgodzić się przy tym należy z poglądem organu odwoławczego, że niewskazanie przez skarżącą zmiany adresu zamieszkania (lub względnie adresu dla doręczeń) uzasadniało doręczanie przesyłek skarżącej na adres miejsca zameldowania tj. 91-134 Ł., ul. R. 58 m 10, wielokrotnie wskazywany przez skarżącą w pismach kierowanych do organów administracji.

Szczegółowe uregulowania prawne dotyczące doręczania stronom korespondencji organów administracji publicznej zawarte są w przepisach rozdziału VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, jej przedstawicielowi, lub pełnomocnikowi (§ 2). W myśl art. 42 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (§1). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej ( § 2), a w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Stosownie natomiast do treści art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania.

Zgodnie natomiast z art. 44 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (§ 1, że), zaś zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§2). Nadto w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§3), zaś doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Wobec powyższego podstawowym warunkiem zastosowania przytoczonego wyżej przepisu jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 k.p.a. (adresat był nieobecny w miejscach wskazanych w tym przepisie – mieszkaniu, miejscu pracy lokalu organu) i art. 43 k.p.a. (doręczyciel w przypadku nieobecności adresata nie zastał również dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy, bądź osoby te nie podjęły się oddania pisma adresatowi). Następnie koniecznymi warunkami dla skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 k.p.a. jest przechowanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia przez pocztę) oraz umieszczenie zawiadomienia (awiza) o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej – w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, w drzwiach mieszkania adresata, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku, gdy adresat nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni (liczonych od pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w art. 44 § 1 k.p.a.) na doręczającym ciąży obowiązek powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki, w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

Przewidziane w art. 44 k.p.a. doręczenie zastępcze, rodzące domniemanie prawne skuteczności takiej, jak doręczenie zwykłe, może być wprawdzie obalone przez adresata, niemniej może być uznane za skuteczne tylko wówczas, gdy spełnione zostały wszystkie wymogi określone tym przepisem.

Z przytoczonych regulacji prawnych, wywieść bowiem należy, iż ustawodawca dla doręczania pism osobom fizycznym ustanowił wiążącą organ administracyjny kolejność miejsc, w których to doręczenie może nastąpić. W pierwszej kolejności organ powinien podjąć próbę doręczenia przesyłki adresatowi zgodnie z zasadami określonymi w art. 42 k.p.a. Dopiero w sytuacji, gdy ten sposób doręczenia będzie nieskuteczny z uwagi na nieobecność adresata, wówczas powinien zastosować reguły wynikające z art. 43 k.p.a. Ostatecznie zaś, gdy zawiodą próby doręczenia pisma w trybie art. 42 i 43 k.p.a., wówczas w rachubę wchodzi konieczność doręczenia pisma w sposób określony w art. 44 k.p.a.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie istotna jest ocena skuteczności i prawidłowości doręczenia zastępczego, a ocena taka może być przeprowadzona wyłącznie w oparciu o dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji. Przy czym dokument, który zostanie prawidłowo wypełniony przez doręczyciela, a zatem w sposób umożliwiający jednoznaczne stwierdzenie, jak działał doręczający, czy i w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim miejscu adresat mógł ją odebrać. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym w sytuacji, gdy na dowodzie doręczenia przesyłki doręczyciel nie wskazał miejsca pozostawienia tzw. awiza nie można przyjąć, że miało miejsce prawidłowe doręczenie zastępcze unormowane w art. 44 k.p.a. (pkt 1). Sam fakt odnotowania na przesyłce informacji o awizowaniu bez wskazania miejsca jego pozostawienia w konkretnym przypadku nie czyni zadość wymogom wskazanym w przepisie art. 44 k.p.a. i nie pozwala uznać prawidłowości doręczenia zastępczego (pkt 2). W dokumencie zwanym "potwierdzeniem odbioru" powinny zostać zaświadczone wszystkie okoliczności warunkujące zaistnienie domniemania doręczenia przesyłki tj. że doręczyciel nie zastał adresata w domu, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki w urzędzie pocztowym zostało umieszczone w należącej do adresata skrzynce na korespondencję lub w innym miejscu, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. W przeciwnym wypadku dokument ten nie jest dowodem dokonanego doręczenia zastępczego (pkt 3).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż Wojewoda [...] uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została skarżącej skutecznie doręczona w dniu 16 sierpnia 2011 roku, w trybie zastępczym uregulowanym w art. 44 k.p.a. Dowodem potwierdzającym takie stanowisko jest załączona do akt sprawy koperta wraz z dołączonym do niej potwierdzeniem odbioru (k. 91 akt administracyjnych), zaadresowana: P. K. ul. R. 58 m. 10 91 – 134 Ł. oraz pismo Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy w Ł. z dnia 19 października 2011 roku, stanowiące odpowiedź na przeprowadzone postępowanie reklamacyjne (k. 103 akt administracyjnych). Na kopercie znajdują się pieczątki doręczyciela: "adresata nie zastałem, awizowano 2.08.2011r", "awizo powtórnie dnia 9.08.2011r." oraz "zwrot nie podjęto w terminie" 17.08.2011r.. Z treści wskazanego powyżej pisma Poczty Polskiej S.A. wynika natomiast, że zarówno zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki poleconej o nr [...] dla P. K., jak i sporządzone przez Urząd Pocztowy Ł. 64 zawiadomienie powtórne, doręczyciel pozostawił w skrzynce oddawczej skarżącej, informując, iż załączone do przesyłki potwierdzenie odbioru nie przewiduje zamieszczania informacji o miejscu złożenia przesyłki oraz miejscu pozostawienia zawiadomienia.

Niewątpliwie to w dokumencie nazwanym "potwierdzenie odbioru" powinny znaleźć się wszystkie informacje warunkujące zaistnienie domniemania doręczenie przesyłki: stwierdzenie, że doręczyciel nie zastał adresata w mieszkaniu, informacja, że zawiadomienie o umieszczeniu przesyłki zostało umieszczone w skrzynce pocztowej, w drzwiach mieszkania lub przy wejściu na posesję, oraz że przesyłki tej nie podjęto w terminie. Mając jednak na uwadze treść art. 26 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. – Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34, z późn. zm.). należy wskazać, iż to nadawca przesyłki decyduje o treści druku potwierdzenia odbioru. Oznacza to, że aby możliwe było zamieszczenie przez pracownika poczty koniecznych dalszych adnotacji: o sposobie i terminie pozostawienia adresatowi zawiadomienia o możliwości odbioru pisma w określonym terminie i miejscu, to w potwierdzeniu tym powinny znaleźć się odpowiednie rubryki umożliwiające pracownikowi poczty poczynienie stosownych adnotacji (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 663/2008).

W niniejszej sprawie doręczyciel ani na dokumencie "potwierdzenie odbioru", ani na kopercie zawierającej doręczaną decyzję ( k. 89 akt administracyjnych) nie umieścił adnotacji, gdzie w tym konkretnym przypadku umieścił zawiadomienie o przesyłce, jednakże powyższe informacje zostały uzupełnione w przeprowadzonym na żądanie organu administracji postępowaniu reklamacyjnym (k nr 101 akt administracyjnych). Z pisma Poczty Polskiej S.A. Centrum Poczty Oddział Rejonowy w Ł. z dnia 19 października 2011 roku, stanowiącego odpowiedź na przeprowadzone postępowanie reklamacyjne wynika jednoznacznie, że zarówno zawiadomienie o nadejściu i możliwości odbioru przesyłki poleconej o nr [...] dla P. K., jak i sporządzone przez Urząd Pocztowy Ł. 64 zawiadomienie powtórne doręczyciel pozostawił w skrzynce oddawczej skarżącej.

Przedstawiony materiał dowodowy pozwala zatem uznać skuteczność doręczenia zastępczego skarżącej decyzji organu I instancji, z dniem 16 sierpnia 2011r. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca sama potwierdziła fakt, że nie było jej w Ł. od około 10 sierpnia 2011 roku przez okres około 3 tygodni i dlatego nie odebrała przesyłki. Osobisty odbiór awizowanej przesyłki w siedzibie organu administracji w dniu 2 września 2011 roku, wbrew twierdzeniom skarżącej nie powoduje otwarcia na nowo terminu do wniesienia odwołania.

W niniejszej sprawie z zebranego materiału dowodowego wynika, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] została doręczona skarżącej w trybie zastępczym, w dniu 16 sierpnia 2011 roku tj. z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza. Zatem czternastodniowy termin do złożenia odwołania rozpoczął swój bieg od dnia 17 sierpnia 2011 roku i upłynął w dniu 30 sierpnia 2011 roku (wtorek). Tymczasem odwołanie zostało przez skarżącą złożone w siedzibie organu I instancji w dniu 16 września 2011 roku, czyli z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Należy podkreślić, że decyzja organu pierwszej instancji zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia odwołania. Pouczenie to wskazywało, iż odwołanie należy skierować do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W tak ustalonym stanie faktycznym Wojewoda [...] był zobligowany do stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania, na podstawie art. 134 k.p.a.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o treść art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz.1348 ze zm.).

a.ł.