Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 374/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 197 § 2, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 2 ust. 1, § 6 pkt 7, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2013 poz 461
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb  Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] we W. na punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 7/16 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi [A.] we W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia

2017 r. o sygn. akt V SA/Wa 7/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [A.] we W. (dalej jako [A.]) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, a w pkt 2 zasądził od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz [A.] kwotę 14600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniając rozstrzygnięcie podjęte w pkt 2 wyroku WSA wskazał, że na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

W zażaleniu złożonym do Naczelnego Sądu Administracyjnego reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika [A.] domagała się zmiany postanowienia zawartego w pkt 2 wyroku poprzez podwyższenie zasądzonej od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz [A.] kwoty 14600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego o 7200 zł, tj. do 21800 zł, zarzucając naruszenie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że skarżącej przysługuje od organu zwrot kosztów zastępstwa procesowego jedynie w kwocie 7200 zł, w sytuacji gdy szczególnie skomplikowany charakter sprawy oraz niezbędny nakład pracy pełnomocnika był bardzo wysoki, co uzasadniało zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego co najmniej w wysokości stawki minimalnej, tj. 14400 zł. W uzasadnieniu zażalenia argumentowano, że adwokat strony skarżącej podjął szereg czynności procesowych zmierzających do przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy i w efekcie do uchylenia zaskarżonej decyzji organu. Obszerność akt postępowania, wyliczeń, ilość dokumentacji potrzebnej do właściwej analizy sprawy odbiegała od przeciętnych, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości podwójnej stawki minimalnej wynikającej z rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Jak wynika z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

Z kolei przez "stawki opłat określone w odrębnych przepisach" należy rozumieć w stanie prawnym niniejszej sprawy stawki przewidziane w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie cyt. na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku) i orzekł o kosztach postępowania (pkt 2 wyroku), zasądzając od organu na rzecz skarżącej [A.], zastępowanej w postępowaniu przed sądem przez adwokata ustanowionego z wyboru, łączną kwotę 14600 zł, na którą Sąd zaliczył: uiszczony wpis od skargi w wysokości 7383 zł (nie podlega kwestii, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie była należność pieniężna w wysokości 738 231,59 zł nałożona zaskarżoną decyzją oraz prawidłowość wezwania do uiszczenia wpisu), a także stawkę minimalną należną profesjonalnemu pełnomocnikowi, obliczoną stosownie do regulacji zawartych w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia. W myśl tych przepisów stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stawkę obliczoną na podstawie § 6, stanowiącego w pkt 7, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł stawka minimalna wynosi 7.200 zł.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kontrolowane postanowienie jest zgodne z prawem. Sąd I instancji co do zasady prawidłowo skalkulował kwotę kosztów, chociaż pominął przy tym 17 zł tytułem uiszczonej przez skarżącą [A.] opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi, jednak kwestia ta nie została podniesiona w zażaleniu, więc musi pozostać na uboczu tej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o zwrocie kosztów postępowania sądowego zawarte w pkt 2 wyroku jest wprawdzie szczątkowe, niemniej jednak – zdaniem NSA – Sądowi I instancji nie można skutecznie zarzucić, iż zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, nie wziął pod uwagę niezbędnego nakładu jego pracy, a także charakteru sprawy i wkładu pracy rzeczonego adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, który to obowiązek nakłada na sąd przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia.

Wnosząca zażalenie [A.] domaga się zasądzenia od organu na swoją rzecz podwójnej stawki minimalnej w rozumieniu § 6 pkt 7 rozporządzenia, czyli 7.200 zł x 2 (jej zdaniem łączna kwota kosztów powinna zatem wynieść 14400 zł + 7383 zł = 21783 zł), bowiem reprezentujący ją profesjonalny pełnomocnik szczególnie wykazał się w tej sprawie, co uzasadnia obszernością przeanalizowanych akt niniejszej sprawy, jak też wynikającym z tego faktu ponadprzeciętnym nakładem pracy.

Powyższego zapatrywania skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela. Jest tak dlatego, że sprawa, w której Sąd I instancji kontrolował decyzję organu wydaną w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej nie odbiega pod względem skomplikowania (stopnia trudności) od licznych spraw tego rodzaju dobrze znanych organom administracji publicznej, sądom administracyjnym oraz profesjonalnym pełnomocnikom, podejmującym się prowadzenia tego rodzaju spraw na rzecz stron. Po wtóre, składająca zażalenie [A.] zdaje się nie dostrzegać, że obszerność akt nie przesądza o stopniu skomplikowania sprawy, jak również nader istotnego faktu, iż odniosła przed sądem administracyjnym I instancji jedynie "zwycięstwo procesowe" (WSA uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji z uwagi na mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a istoty sprawy nie rozpoznawał). Sąd nie naruszył zatem ani § 2 ust. 1 rozporządzenia, ani tym bardziej art. 205 § 2 p.p.s.a. wskazanych w zażaleniu.

Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.