Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 175/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 86 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1472/12 oddalające wniosek H.K. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego w sprawie ze skargi A. K., H. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2012 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1472/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek H.K. o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego w sprawie ze skargi A. K., H.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2012 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi A.K., H. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2012 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Skarga została podpisana przez H.K., która wniosła ją w imieniu własnym oraz pozostałych skarżących. Do skargi nie dołączono pełnomocnictwa procesowego, umocowującego H. K. do działania w imieniu pozostałych skarżących. W wykonaniu zarządzenia z dnia 24 października 2012 r. H.K. została wezwana do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono jej w dniu 31 października 2012r.

Pismem z dnia 9 listopada 2012 r. H. K. wniosła o przywrócenie terminu do przedłożenia pełnomocnictwa. Wskazała, że była pewna, iż termin dotyczy siedmiu dni roboczych, tym bardziej, że cztery pierwsze dni obejmowały tzw. długi weekend. Do wniosku dołączyła dokumenty potwierdzające jej umocowanie do reprezentowania A.K. i J. K.

Oddalając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa procesowego Sąd I instancji wskazał, że okoliczności, na które powołuje się H.K., nie uzasadniają przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa. Sposób obliczania terminów w całym polskim systemie prawnym uregulowany jest dość jednolicie, a termin wyrażony w dniach zawsze oznacza odpowiednią ilość dni po sobie następujących, nie rozróżniając pomiędzy dniami roboczymi a dniami wolnymi od pracy, o ile w dzień wolny od pracy nie przypada ostatni dzień terminu. Sąd wskazał, że w tym wypadku przyjąć trzeba, że nieznajomość prawa szkodzi, szczególnie iż chodzi o kwestię regulacji nieskomplikowanych i nie wymagających szerokiej wiedzy z zakresu prawa.

Sąd podał na marginesie, że skutkiem stwierdzenia wniesienia skargi przez osobę działającą jako pełnomocnik i nie legitymującą się dokumentem pełnomocnictwa jest wezwanie do usunięcia tego braku. Jeżeli taka osoba nie przedłoży w terminie dokumentu pełnomocnictwa, co do zasady konieczne jest jeszcze wezwanie osób, w imieniu których skarga została wniesiona, do jej podpisania. W niniejszej sprawie, zanim takie wezwanie zostało skierowane do A.K. i J.K., zostały już złożone (aczkolwiek z przekroczeniem ustawowego terminu) pełnomocnictwa dla H.K. Pełnomocnictwa te są skuteczne, a ich złożenie po terminie czyni bezprzedmiotowym zarówno wzywanie stron o podpisanie skargi jak również stosowania negatywnego skutku procesowego, związanego z poprzednim brakiem pełnomocnictw.

W zażaleniu na powyższe postanowienie H. K. powtórzyła argumentacją zawartą we wniosku o przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem.

Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjęto, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa. (por. postanowienia NSA: z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 712/08 niepubl., z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 111/12).

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia dokumentu pełnomocnictwa, jak tego wymaga art. 87 § 2 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji zasadnie uznał, że podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, dotyczące braku znajomości przepisów prawa, nie mogą stanowić o braku winy w uchybieniu terminu. Uznać należy zatem, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.