Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 42/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: ART. 156 PAR. 1 PKT 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata A. F. wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 /słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 42/17

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi MS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] października 2016 r. nr [.] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, którą wydano w następujących okolicznościach;

Decyzją z dnia [.] września 2015 r. nr [.], Wójt Gminy [.] ustalił dla JW warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch oczek wodnych na terenie działki nr ewid. 1056 w [.].

Podaniem z dnia 17 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) MS zwróciła się do SKO w [.] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu podania podniosła, że inwestycja nie będzie polegać na budowie dwóch oczek wodnych, lecz związana jest z samowolnie zrealizowanym już stawem przepływowym, którego likwidacji domaga się od 2012 r. Niewielkich rozmiarów zbiornik od 2003 r. był stale powiększany przez JW i to pomimo napominań z jej strony; na jego nieruchomości wykopano również częściowo podziemne rowy, służące do nawadniania stawu. Teren działki był również podnoszony, a znaczne ilości gromadzonej wody powodowały podmakanie i zalewanie jej zabudowań, w tym do okalającego jej nieruchomość rowu gminnego. Nadmiar wody jest kierowany w stronę jej nieruchomości, co zostało zresztą zaaprobowane w decyzji. Pomimo zgłaszanych Wójtowi wielokrotnie zastrzeżeń nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu jako strona. Przy wydawaniu decyzji pominięto również fakt toczącego się postępowania o uregulowanie stosunków wodnych.

W kolejnych pismach dodatkowo zwróciła uwagę na postępowanie legalizacyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego dotyczące ww. zbiornika oraz na okoliczność, że nie zaznaczono w decyzji przebiegu wodnicy mającej odprowadzać nadmiar wody ze stawu do gminnego rowu.

Decyzją z dnia [.] sierpnia 2016 r. nr [.], SKO w [.] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy uznając, że nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) zwana dalej w skrócie u.p.z.p.

W uzasadnieniu podano, że ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W toku postępowania opracowano analizę urbanistyczną stanowiącą załącznik do decyzji z dnia 10 września 2015 r., a wyznaczony obszar analizowany pozwalał na zweryfikowanie przesłanek z art. 61 ust. 1 i określenie parametrów nowej zabudowy. Nie było zresztą sporne w ocenie Kolegium, że teren inwestycji spełniał wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 2, 3, 4 i 5, natomiast wnioskodawczyni kwestionuje przesłankę z pkt 1. Mając to na uwadze Kolegium zwróciło uwagę, że inwestycja objęta decyzją stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy mieszkaniowej i możliwe było ustalenie dla niej warunków zabudowy. Pozostałe zaś podnoszone przez wnioskodawczynię argumenty oceniono jako niemogące w niniejszej sprawie mieć wpływu na jej rozstrzygnięcie, a mogące stanowić tylko podstawę żądania wznowienia postępowania administracyjnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy MS zarzuciła, że podczas wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględniono jej interesów, w tym bezpieczeństwa mienia, zdrowia i życia, które gwarantują jej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzję o warunkach zabudowy wydano na podstawie nieprawdziwych dowodów i niezgodnie ze stanem faktycznym zapisano w niej, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Tymczasem w jej domu widoczne są liczne szkody w postaci zawilgocenia, pękających i odpadających tynków, będących wynikiem przesiąkającej wody, a te zgłaszała Wójtowi już w 2012 r. To zaś stwarza również ryzyko osunięcia się stoku na skutek nadmiernego jego nawodnienia. Sam staw nie znajduje się na działce zabudowanej budynkiem mieszkalnym inwestora, tylko powyżej niego, za ogrodzeniem części mieszkalnej. Teren ten, jako leśny, wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na teren nieleśny. Podkreśliła, że w obszarze analizowanym nie występują żadne inne oczka wodne. Spływająca ze stawu wodna może mieć dalszy negatywny wpływ nie tylko dla jej zabudowań, ale też uzbrojenia terenu, który może podmywać.

Opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało swoją decyzję w mocy, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Podkreśliło, że nadzwyczajne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy, lecz na zbadaniu, czy wydana w sprawie decyzja obarczona jest wadami określonymi w art. 156 K.p.a. Zasada dobrego sąsiedztwa, na którą powoływała się wnioskodawczyni, jest spełniona nie tylko wtedy, gdy zachodzi tożsamość planowanej inwestycji z istniejącą zabudową i zagospodarowaniem terenu, ale też wtedy, gdy je uzupełnia. Pomimo zatem braku w obszarze analizowanym oczek wodnych czy innych podobnych zbiorników wodnych dopuszczalne było ustalenie warunków zabudowy dla takiej inwestycji, skoro ma ona stanowić uzupełnienie funkcji mieszkaniowej poprzez realizację funkcji rekreacyjnej. Pozostałe zarzuty nie mogły być uwzględnione w tym postępowaniu.

W skardze MS przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania podkreślając, że o szkodach w swoich zabudowaniach informowała Wójta już w 2003 r., a w 2012 r. zażądała przeprowadzenia postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych. Pomimo wielokrotnych monitów u sąsiada od 2003 r. ten stale powiększał staw. Decyzja o warunkach zabudowy, wydana z jej pominięciem, zmierza w istocie do zalegalizowania wszystkich zagrożeń i szkód, jakie zostały jej dotychczas wyrządzone. Przed jej wydaniem nie ustalono jednak należycie stanu faktycznego. Część graficzna decyzji nie obrazuje całej inwestycji, w szczególności przebiegu rowów odprowadzających wodę ze stawu, przez co "ukryty" został rzeczywisty zasięg oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

W piśmie procesowym z dnia 22 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej ustanowiony w ramach instytucji prawa pomocy dodatkowo zarzucił naruszenie:

1) art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w celu ustalenia i analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami k.p.a.,

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie tego, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została pomimo zaniechania ustalenia i analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziano realizację inwestycji, pominiecie okoliczności, że inwestycja ta jest już zrealizowana, brak wskazania w decyzji czy i w jakim zakresie rozstrzygniecie dotyczy zabudowy zrealizowanej czy też odnosi się wyłącznie do zamierzenia planowanego oraz brak wskazania w decyzji czy ustalenie warunków zabudowy nastąpiło w związku z nałożonym na inwestora obowiązkiem przedłożenia takiej decyzji w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu legalizacyjnym,

3) art. 156 5 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie tego, że decyzja o warunkach zabudowy wydana została z rażącym naruszeniem art 54 pkt 1 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec nietrafnego określenia przez Wójta "rodzaju inwestycji" jako "oczka wodnego", podczas gdy opis inwestycji w decyzji pozbawia ją cech "oczka wodnego, co czyni decyzję wewnętrznie sprzeczną,

4) art 138 § 1 w zw. z art 127 § 3 i art 156 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji SKO w [.] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [.] w sytuacji, gdy prawidłowe było stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [.] z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji Kolegium i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] października 2015 r. nr [.] nakazano JW między innymi przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem zaistniały podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego w stosunku do zrealizowanego obiektu. Słusznie skarżąca podniosła w skardze, że z decyzji o warunkach zabudowy winno wynikać, że jest ona wydawana dla potrzeb postępowania legalizacyjnego, ale brak takiej informacji w decyzji, gdy w aktach administracyjnych sprawy znajduje się postanowienie organu nadzoru budowlanego nakładający taki obowiązek na inwestora to tego rodzaju naruszenie nie ma wpływu na wynik postępowania. Z tego względu zarzut skargi w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Przedmiotem legalizacji jest wykonany zbiornik wodny (dwa oczka wodne) znajdujące się na działce nr 1056 stanowiącą własność JW położoną w [.].

Stosownie do art. art. 59. ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku (ust. 2 art. 59 u.p.z.p.).

Z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla legalizowanej inwestycji i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wobec niewykazania rażącego naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sądu stanowisko Kolegium jest co najmniej przedwczesne, bowiem dokonana ocena kontrolowanej decyzji o warunkach zabudowy nie jest wszechstronna właśnie ze względu na treść wyżej powołanego art. 61 ust. 1. u.p.z.p. W tej sytuacji należy stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż uzasadnienie obydwu decyzji Kolegium nie czyni zadość standardom w nim określonym, co stanowi przesłankę uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Opisane naruszenie in fine stanowi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Kolegium przyjęło, że zostały spełnione przesłanki dotyczące uzupełnienia istniejącej zabudowy mieszkaniowej, co nie stanowi naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, która nie oznacza całkowitego podporządkowania projektowanej inwestycji zabudowie sąsiadującej. Wskazując na orzecznictwo sądowoadministracyjne Kolegium wywiodło, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Warunek kontynuacji funkcji z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest spełniony zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji dające się z nią pogodzić i z nią niekolidujące. Kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy. Wystarczające jest, gdy nowa zabudowa nie koliduje w sensie urbanistycznym z zabudową już istniejącą ani nie narusza szeroko rozumianego ładu przestrzennego (wyrok WSA w Krakowie z 5.04.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 75/17; LEX nr 2273086).

I właśnie spór w niniejszej sprawie dotyczy owej "kolizji", która winna być oceniana przez pryzmat art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

We wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy JW wskazał na legalizację istniejących dwóch oczek wodnych jedno o powierzchni około 34 m2, drugie o powierzchni około 44,5 m2 oraz pomost drewniany o powierzchni około 17 m2.

Określenie "oczka wodnego", dla którego nie jest wymagane pozwolenie na budowę należy wywieść z art. 29 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2016, poz. 290 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. Definicja oczka wodnego w świetle art. 29 ust. 1 pkt 15 P.b. przy wykorzystaniu elementów potocznego rozumienia tego pojęcia jest spełniona, jeżeli otwarty zbiornik wodny służący rekreacji o lustrze wody nieprzekraczającym 50 m2. Sąd zwraca też uwagę, że gdy ustawodawca dopuszczał powielenie obiektów wymienionych w art. 29 P.b. to jasno i precyzyjnie daje temu wyraz czego dowodzi treść art. 25 ust. 1 pkt 2, 2a, 2c, 2d P.b. W przypadku oczka wodnego ustawodawca nie dopuścił takiej możliwości zatem maksymalna powierzchnia lustra wody, nawet dla kilku oczek wodnych może wynosić 50 m2. Zatem wykonana przez JW inwestycja mogła być zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę. Zasadne są więc zarzuty skargi kwestionujące zakwalifikowanie wykonanych zbiorników wodnych jako oczka wodne, gdyż nie są one zbiornikami szczelnymi. Z decyzji Wójta Gminy [.] wynika, że przedmiotowe oczka wodne mają być zasilane wodami gruntowymi oraz z istniejącej studni, a nadmiar wody odprowadzany do rowu melioracyjnego (pkt 3.7 decyzji), dlatego oczka te należy uznać za urządzenia do poboru oraz odprowadzania wód powierzchniowych i podziemnych. Na okoliczność, że przydomowe oczka nie powinny mieć dopływów ani odpływów zwrócił uwagę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] w postanowieniu z dnia [.] października 2015 r.

W przypadku wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla celów legalizacji nie może zejść na dalszy plan ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich ze względu na rodzaj już zrealizowanej zabudowy, w tym przypadku zbiornika wodnego o powierzchni około 100 m2 zlokalizowanego powyżej zabudowań skarżącej z nachyleniem w kierunku tych zabudowań. To właśnie indywidualny charakter sprawy wyznacza granice ochrony interesów osób trzecich, tak, aby rozwiązania wynikające z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego też względu Sąd uznał, że ocena analizy stanowiącej załącznik do decyzji Wójta Gminy [.] z dnia [.] września 2014 r. jest bardzo ogólna i przeprowadzona z pominięciem wyżej opisanych przesłanek.

Skarżąca podała też, że część graficzna analizy urbanistycznej nie pokazuje całej drogi spuszczanej przez inwestora wody, co powoduje ukrycie zrealizowanej inwestycji wodnej. W decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu błędnie wpisano, że wody swoim zasięgiem nie wykraczają poza działkę inwestora. Skarżąca nie zgadza się z takim twierdzeniem, które było powodem wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy, która dopuszcza realizację zbiornika o łącznej powierzchni 117 m2, który może spowodować osunięcie się mas ziemi po stoku na zabudowę skarżącej. W analizie urbanistycznej brak jest nawet stwierdzenia o parametrach lokalizacji zbiornika wodnego, który zgodnie z twierdzeniem skarżącej znajduje się na stoku nachylonym w kierunku działki skarżącej. Z tego względu za trafny Sąd uznał zarzut skarżącej, że nie doszło do rzeczywistego ustalenia stanu zabudowy istniejącej na działce inwestora. Wątpliwym zabiegiem, w aspekcie wyżej przedstawionych uwag wydaje się dopuszczenie możliwości połączenia oczek wodnych, co wynika z analizy, a zostało powtórzone w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto ocena decyzji o warunkach zabudowy winna być dokonana w kontekście wniosku inwestora o wydanie takiej decyzji, czego nie dokonały organy orzekające w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności decyzji, eksponując poglądy o dopuszczalności uzupełnienia istniejącej zabudowy, która nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa.

Zatem dokonując oceny rażącego naruszenia przepisów prawa Kolegium naruszyło również przepisy prawa materialnego, w ty, art. 53 ust. 3, art. 61 ust. 1 u.p.z.p. bowiem pominęło oceną kontrolowaną decyzję o warunkach zabudowy w kontekście wymienionych przepisów prawa materialnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że granice prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy wyznacza wniosek inwestora, ale należało go ocenić w sposób wskazany przez Sąd, co Kolegium po uprawomocnieniu się wyroku dokona w ponownie prowadzonym postępowaniu mając na względzie kierunki weryfikacji decyzji i zakres prowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 156 k.p.a. co obligowało Sąd do uwzględnienia skargi.

W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i lit. a) w zw. z art. 135 orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Na mocy art. 250 § 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł o wynagrodzeniu adwokata ustanowionego w ramach przyznanego prawa pomocy.