Wyrok NSA, sygn. akt OSK 619/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1997 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Jerzy Sulimierski, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zenona B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 4292/03 w sprawie ze skargi Zenona B. na pismo p.o. Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSW i A z dnia 16 października 2003 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji MSWiA z dnia 19 grudnia 2000 r. (...) oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lutego 2004 r. odrzucił skargę wniesioną przez Zenona B. na pismo Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2003 r., w którym to piśmie poinformowano skarżącego, że decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r. nie jest decyzją w rozumieniu art. 107 Kpa., gdyż zgodnie z wyrokiem siedmiu sędziów NSA, tylko rozkaz o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest decyzją administracyjną wywołującą skutki w sferze zewnętrznej. Natomiast decyzja z dnia 19 grudnia 2000 r. stanowi jedynie czynność o charakterze materialno-technicznym podejmowaną na użytek wewnętrzny.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że sądy administracyjne sprawują kontrolę w sprawach na akty wymienione w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi nie była decyzja określona w tym przepisie, ani inny akt, a pismo Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA informujące, że decyzja MSWiA z dnia 19 grudnia 2000 r. nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa.

Skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Zenon B. za pośrednictwem, swego pełnomocnika, na podstawie art. 173 par. 1 w zw. z art. 175 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący zarzuca naruszenie art. 3 par. 2 wyżej powołanej ustawy, przez przyjęcie, że rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawarte w piśmie z dnia 16.10.2003 r. odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Ministra z dnia 19 grudnia 2000 r. wydanej na skutek odwołania od decyzji z dnia 10 marca 2000 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego, nie jest aktem podlegającym kontroli przez Sąd. Naruszenie art. 58 par. 1 i 3 ustawy poprzez przyjęcie, iż rozstrzygnięcie organu administracji odmawiające stwierdzenia decyzji, nie jest sprawa administracyjną i nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W skardze kasacyjnej podniesiono, iż akt organu administracji kształtuje sytuację prawną adresata aktu, niezależnie od tego jaka jest forma aktu i musi podlegać kontroli sądowej w myśl zasad sformułowanych w Konstytucji - art. 78 i 184.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosił o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi podniesiono, że pismo z dnia 16 października 2003 r. nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem określonym w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismo to nie zawiera rozstrzygnięć, a zawiera tylko informację, że decyzja Ministra z dnia 19 grudnia 2000 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 107 Kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że Zenonowi B. decyzją /rozkazem/ z dnia 10 marca 2000 r. został wypowiedziany stosunek służbowy i jak podano w tej decyzji termin wypowiedzenia biegnie od 1 kwietnia 2000 r. do 31 grudnia 2000 r.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 grudnia 2000 r., a skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem NSA z dnia 8 maja 2001 r. II SA 3393/00.

Przepis art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 czerwca 1990 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /t.j. Dz.U. 1997 nr 10 poz. 55 ze zm./ stanowi, że żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego lub organ zawodowy. Zwolnienie o którym mowa w tym przepisie następuje zgodnie z art. 79 ust. 4 ustawy w ostatnim dniu dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia, a bieg tego okresu rozpoczyna się od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia /art. 79 ust. 5/. Okresy wypowiedzenia stosunku służbowego mogą być skracane za pisemną zgodą zwalnianego żołnierza i organu wojskowego na pisemny wniosek tych stron /art. 79 ust. 6/.

Mając na uwadze treść wyżej podanych przepisów należy zwrócić uwagę, że zwolnienie w tym wypadku następuje wskutek upływu terminu zawartego w decyzji o wypowiedzeniu, a zatem jest to decyzja o zwolnieniu za wypowiedzeniem, powodująca rozwiązanie stosunku służbowego z upływem terminu zawartego w decyzji o wypowiedzeniu.

Skoro zatem w decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego termin wypowiedzenia upłynął skarżącemu 31 grudnia 2000 r., to i w decyzji o zwolnieniu z dnia 19 grudnia 2000 r. musiał być zachowany termin 31 grudnia 2000 r. Regulacja dotycząca trybu zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kpa regulujących generalnie kwestię wykonalności decyzji administracyjnych. Decyzja o zwolnieniu z art. 75 ust. 1 pkt 7 powołanej ustawy potwierdza jedynie fakt rozwiązania stosunku służbowego, jest to zatem decyzja o charakterze deklaratoryjnym.

Tak uregulowany stosunek służbowy żołnierza zawodowego powoduje, że organ wojskowy wydaje decyzję w stosunku do żołnierza zawodowego o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego, a następnie decyzję o zwolnieniu z datą określoną w pierwszej decyzji o wypowiedzeniu.

Relacja między tymi decyzjami jak i konsekwencje wypływające z tych decyzji są takie, że pierwsza decyzja o wypowiedzeniu stosunku służbowego musi być ostateczna i ewentualnie prawomocna, aby mogło dojść do wydania decyzji o zwolnieniu, która to decyzja ma tylko charakter informujący żołnierza zawodowego, że z dniem końcowym zawartym w decyzji o wypowiedzeniu następuje zwolnienie go ze służby.

Zgodnie z przepisem par. 131 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby żołnierzy zawodowych /Dz.U. 1997 nr 7 poz. 38/ wypowiedzenie stosunku służbowego przez organ zwalniający uważa się za dokonane, jeżeli zostało doręczone żołnierzowi za pokwitowaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny popiera stanowisko zawarte w wyroku sądu z dnia 18 lutego 2002 r. OSA 9/01, który mając na uwadze przepisy par. 129 pkt 1 i 2, 132 pkt 4 i par. 137 ust. 4, rozporządzenia - przyjął, że w przypadku upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza albo organ wojskowy, wydaje się jedynie rozkaz personalny /decyzję o zwolnieniu/ na użytek wewnętrzny, dla celów ewidencyjnych, porządkowych.

Decyzja wydana na użytek wewnętrzny nie podlega kontroli sądowej.

Skoro decyzja o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej nie podlega kontroli sądowej, gdyż nie wywołuje skutków w sferze zewnętrznej, a tylko podejmowana jest na użytek wewnętrzny dla celów ewidencyjnych, to stanowisko w tym zakresie zawarte w piśmie z dnia 16 października 2003 r. jest prawidłowe, a pismo to nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisu art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w postanowieniu z dnia 10 lutego 2004 r. odrzucające skargę na wyżej podane pismo, które - jak podano - nie stanowi decyzji administracyjnej, należy uznać za prawidłowe.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ oddalił skargę kasacyjną.