Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 893/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6145 Sprawy dyrektorów szkół
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 86, art. 87, art. 91, art. 90 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 1 pkt 2, art. 38 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 95 poz 425
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...] odwołał E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] z dniem 8 sierpnia 2015r. - z zachowaniem stanowiska nauczyciela dyplomowanego w Szkole Podstawowej w [...]. W podstawie prawnej tego zarządzenia organ wskazał art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 5 ust. 5 i art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty.

W uzasadnieniu zarządzenia organ podał, że podstawą odwołania E. R. ze stanowiska dyrektora szkoły jest art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, stanowiący o uzasadnionych przypadkach, którymi w sprawie niniejszej są: 1. wyjątkowo naganne zachowanie E. R., dezorganizujące prace szkoły, w okresie w którym korzystała z rocznego urlopu dla poratowania zdrowia w tym m.in.:

- dokonywanie przez E. R. nieuprawnionych wpisów do dzienników lekcyjnych,

- fotografowanie terenu Szkoły oraz pracowników Szkoły Podstawowej w [...] bez ich zgody w trakcie wykonywania przez nich obowiązków,

- dokonywanie nieuprawnionych "hospitacji" zajęć z dziećmi prowadzonych przez innych nauczycieli,

- bezzasadne wezwanie funkcjonariuszy Policji w trakcie interwencji przedstawicieli organu prowadzącego,

- niewłaściwe odnoszenie się do innych nauczycieli w szczególności do B. W. - nauczyciela zastępującego dyrektora Szkoły Podstawowej w [...],

- uporczywe przebywanie na terenie szkoły bez zgody nauczyciela zastępującego dyrektora szkoły i odmowa opuszczenia placówki pomimo wezwań osoby uprawnionej,

2. uzasadniona obawa utrudniania przez E. R. sporządzenia inwentaryzacji mienia szkoły oraz niebezpieczeństwo podjęcia przez E. R. decyzji kadrowych, które nie będą miały odzwierciedlenia w arkuszu organizacyjnym, co może pozostawić nowego dyrektora obejmującego funkcję z dniem 1 września 2015r. w bardzo niekorzystnej sytuacji procesowej w przypadku ewentualnych roszczeń pracowniczych

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] Wojewoda , działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym stwierdził nieważność powyższego zarządzenia Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...]

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda wskazał, że Burmistrz Miasta i Gminy w zarzucił E. R. działania, które miały miejsce w sytuacji, gdy faktycznie nie pełniła obowiązków dyrektora. Zarzuty wyjątkowo nagannego zachowania kierowane wobec E. R. są zdaniem Wojewody bezpodstawne, gdyż Burmistrz nie dopuścił E. R. do objęcia stanowiska Dyrektora Szkoły w [...]. W konsekwencji, nie mogą dotyczyć jej osoby jako dyrektora szkoły, którym zdaniem Burmistrza faktycznie nie była. Przedmiotowe zarządzenie tym samym rażąco łamie prawo, gdyż niczym nieuzasadnione faktyczne i formalne zarzuty postawiono wobec osoby, która wprawdzie zgodnie z prawomocnym wyrokiem WSA w Kielcach z dnia 14.05.2015r., I OSK 284/14 pragnęła podjąć powierzoną jej wcześniej funkcję, ale organ powołujący ją na to stanowisko zarządzeniem nr 59/2014 z dnia 28.05.2014r. konsekwentnie nie dopuszczał jej do pracy, mimo formalnej do tego podstawy oraz faktycznego zgłoszenia się E. R. do jej podjęcia. W tej sytuacji, trudno czynić zarzut, że E. R. uporczywie przebywała na terenie szkoły skoro, nawet z notatki służbowej z 11.05.2015r. wynika, że rozmowa z nią trwała jedynie pół godziny. W zarządzeniu nie wykazano, w czym E. R. dezorganizowała pracę szkoły jako jej dyrektor, co legło u podstawy odwołania jej ze stanowiska dyrektora szkoły. W szczególności, czy zdaniem organu była wówczas dyrektorem szkoły, czy też nie.

Wojewoda podkreślił, że powołane w podstawie prawnej zarządzenia przepisy ustawy o systemie oświaty nie stanowią podstawy prawnej do odwołania dyrektora szkoły ze stanowiska.

Końcowo Wojewoda wskazał, że E. R. prowadziła nienagannie szkołę przez 10 lat jako jej dyrektor, czego efektem była doskonała ocena organu prowadzącego szkołę. W tych okolicznościach, stanowisko Burmistrza przedstawione w pkt 2 uzasadnienia zarządzenia nie może, zdaniem Wojewody, stanowić podstawy do odwołania E. R. ze stanowiska dyrektora szkoły.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Miasto i Gmina [...] wskazując na rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty z dnia 7 września 1991r. (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), wyrażające się w błędnym przyjęciu, że postawione E. R. faktyczne i formalne zarzuty działania są niczym nieuzasadnione;

2. art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że zarządzenie nr 83/2014 Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 9 lipca 2014r. jest sprzeczne z prawem;

3. naruszenie art. 7, 77 i 107 w zw. z art. 8 K.p.a. na skutek niewyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braków w materiale dowodowym i braku wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia, a w konsekwencji prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody w Kielcach kosztami postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Zarządzeniem z dnia 28 maja 2014r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] powierzył E. R. stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] na okres jednego roku szkolnego - tj. od dnia 1 lipca 2014 r. do 31 sierpnia 2015 r. Zarządzenie to E. R. przyjęła w dniu 28 maja 2014 r.

Powierzenie stanowiska Dyrektora Szkoły na okres krótszy niż 5 lat uzasadniały stwierdzone nieprawidłowości w kierowaniu przez E. R. Szkołą Podstawową w [...], które zaistniały podczas pełnienia przez nią funkcji dyrektora tej szkoły w latach 2008-2013, a które ujawniły się już po przeprowadzeniu konkursu z dnia 6 czerwca 2013r.

Zarządzeniem Nr 83/2014 z dnia z dnia 9 lipca 2014 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] odwołał E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] z dniem 9 lipca 2014 r. z zachowaniem stanowiska nauczyciela dyplomowanego. Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 4.09.2014r. znak: PNK.1.4130.46.2014 Wojewoda stwierdził nieważność ww. zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawomocnym wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn akt II SA/Ke 932/14 oddalił skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze.

E. R. na własny wniosek - od dnia 6 sierpnia 2014 r. do dnia 7 sierpnia 2015 r. przebywała na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia.

Po przeprowadzeniu konkursu - Zarządzeniem Nr 78/2015 z dnia 26 czerwca 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] zatwierdził kandydata na stanowisko Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] w osobie B. G., która objęła funkcję od dnia 1 września 2015 r.

Z uwagi na powyższe, czasokres pełnienia funkcji dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] przez E. R. po powrocie z rocznego urlopu dla poratowania zdrowia zamykałby się w ramach czasowych od dnia 8 sierpnia 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. - o ile E. R. uzyskałaby pozytywne orzeczenie lekarskie wydane zgodnie z art. 73 ust 6 ustawy Karta Nauczyciela.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 1 września 2015 r. Wojewoda stwierdził nieważność ww. zarządzenia.

Kwestionując zaskarżone rozstrzygnięcie strona skarżąca wskazała, że stanowisko Wojewody jest całkowicie sprzeczne ze znanym Wojewodzie stanem faktycznym niniejszej sprawy. Z licznej korespondencji prowadzonej pomiędzy Gminą [...] a Wojewodą m wynika jednoznacznie, że nie zaszła w niniejszej sprawie sytuacja "niedopuszczenia" E. R. do objęcia stanowiska na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Ke 932/14 z dnia 27 listopada 2014 r. zważywszy, że Wojewoda przyznaje w korespondencji z Burmistrzem Miasta i Gminy [...], iż wyrok ten nie wymaga podejmowania działań faktycznych z tego powodu, że skutek wyroku eliminującego zarządzenie o odwołaniu dyrektora szkoły następuje z mocy samego prawa.

Uznając, że E. R. nie może przejściowo wykonywać obowiązków, Burmistrz Miasta i Gminy [...] wyraził jedynie odmienny niż Wojewoda pogląd w przedmiocie charakteru prawnego i skutku działań E. R. zmierzających do zakończenia rocznego urlopu dla poratowania zdrowia. W ocenie organu prowadzącego, w niniejszej sprawie miała miejsce próba jednostronnego skrócenia przez E. R. rocznego urlopu nie zaś fakt jego zakończenia. Organ uważał, że zarówno zwykły nauczyciel jak też dyrektor nie może skrócić sobie urlopu jednostronnym oświadczeniem woli, ponieważ wymaga to wypełnienia procedury, o której mowa w art. 73 ust 6 Karty Nauczyciela, co w niniejszym przypadku nie miało miejsca.

Strona skarżąca podkreśliła, że organ prowadzący uważał E. R. za Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] przebywającego na rocznym urlopie dla poratowania zdrowia, co w żadnym wypadku nie upoważniało Wojewody do stwierdzenia w rozstrzygnięciu nadzorczym, że zarzuty podniesione w unieważnionym zarządzeniu nie mogą dotyczyć E. R. jako dyrektora szkoły. Zdaniem organu prowadzącego, dyrektor szkoły przebywający na urlopie dla poratowania zdrowia nie przestaje być dyrektorem pomimo, że nie pełni funkcji. Stanowisko Wojewody wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym jest całkowicie niezrozumiałe zważywszy, że do czasu wydania rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda w pismach kierowanych do organu prowadzącego szkołę konsekwentnie uważał E. R. za Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...].

Zdaniem strony skarżącej, Wojewoda nie odniósł się do postawionych E. R. zarzutów jak również do uzasadnionej obawy utrudniania przez E. R. sporządzenia inwentaryzacji mienia szkolnego oraz niebezpieczeństwa podjęcia przez E. R. decyzji o charakterze kadrowym bez odzwierciedlenia ich w arkuszu organizacyjnym, co mogło postawić nowego dyrektora obejmującego funkcję z dniem 1 września 2015 r. w bardzo niekorzystnej sytuacji procesowej w przypadku ewentualnych roszczeń pracowniczych.

W ocenie strony skarżącej, Wojewoda pomija przedstawione w uzasadnieniu unieważnionego zarządzenia fakty. E. R. odmawiała bowiem udziału w inwentaryzacji mienia szkolnego oraz podejmowała bez stosownych pełnomocnictw decyzje o charakterze zobowiązaniowym.

Strona skarżąca zwróciła uwagę, iż Wojewoda nie odniósł się do powyższych okoliczności, ale też ich nie neguje, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż E. R. przez 10 lat nienagannie prowadziła placówkę.

W konsekwencji, zdaniem strony skarżącej, Wojewoda uchybił przepisom art. 7, 77 i 107 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. - na skutek niewyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braków w materiale dowodowym i braku wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Wbrew twierdzeniom podniesionym w rozstrzygnięciu nadzorczym, Zarządzenie Nr 101/2015 Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 6 sierpnia 2015 roku w sprawie odwołania E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] z zachowaniem stanowiska nauczyciela dyplomowanego w Szkole Podstawowej w [...] nie narusza przepisów prawa, co prowadzi do wniosku, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze narusza dyspozycję art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie sądowej w dniu 18 listopada 2015r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że powołana w zakwestionowanym zarządzeniu podstawa prawna tj. art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty nie mogła stanowić podstawy prawnej odwołania E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły. Podkreślił przy tym, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] nie badał przesłanek z art. 38 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a zachowanie E. R. opisane w ww. zarządzeniu nie może stanowić podstawy odwołania. Dodatkowo pełnomocnik organu oświadczył, że nie wie, czy była wydawana opinia Kuratora Oświaty w tym przedmiocie, zaznaczając że Burmistrz nie wskazał w swoim zarządzeniu, że taka opinia była wydana.

Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. akt V Pa 61/15 Sądu Okręgowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z powództwa E. R. przeciwko Szkole Podstawowej w [...] o odszkodowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze zostało poddane kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jednocześnie też trzeba stwierdzić, że zakwestionowane zarządzenie podlegało nadzorowi Wojewody. Przesądzone bowiem zostało uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996r. ( sygn. akt OPS 6/96,ONSA z 1997r.2/48 publik. CBOSA), że odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego ma charakter kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań w zakresie oświaty, określonych w przepisach mających charakter publicznoprawny. Personalny charakter aktu odwołania z funkcji kierowniczej nie stanowi natomiast o jego prywatnoprawnym charakterze, gdyż obsada stanowiska kierowniczego w szkole jest formą zarządzania szkołą publiczną, a zarządzanie szkołą wchodzi w zakres administracji publicznej (por. też uzasadnienie wyroku NSA z 22 czerwca 2005r., sygn. akt I OSK 296/05, publ. CBOSA).

Nadzór wojewody nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, co wynika wprost z treści art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990r.o samorządzie gminnym (aktualny tekst jednolity: Dz. U. z 2015r., poz. 1515), zwanej dalej u.s.g.

Należy wskazać, że organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 86 u.s.g.). Wskazane organy nadzoru na mocy przepisu art. 87 u.s.g. mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Podstawę prawną działania tych organów, w zakresie sprawowanego przez nie nadzoru nad działalnością gminną, stanowią przepisy art. 91 u.s.g., a w szczególności przepisy wyrażone w ust. 1 i 4.

Zgodnie z treścią przepisu art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne; o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.

Termin "sprzeczne z prawem" jest pojęcie nieostrym. Dokonując wykładni tego pojęcia użytego w art. 90 ust. 1 u.s.g. jako przesłanki stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia, należy mieć na uwadze również unormowanie zawarte w art. 91 ust. 4 u.s.g. (nieistotne naruszenie prawa). Z brzmienia ww. przepisów wynika, że nie każda sprzeczność zarządzenia z prawem jest podstawą do stwierdzenia nieważności zarządzenia przez organ nadzoru. Do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego wymagane jest istotne naruszenie prawa (oczywiste i bezpośrednie).

Za istotne naruszenie prawa w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się uchybienie prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia ( por. np. wyrok NSA z 11 lutego 1998r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Wyrok NSA z 8 lutego 1996r., sygn. SA/Gd 327/95). Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub podstawę prawną, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego ( por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny 2001, z.1-2).

W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru stwierdził nieważność spornego zarządzenia podkreślając, że powołane w podstawie prawnej zarządzenia przepisy ustawy o systemie oświaty nie stanowią podstawy prawnej do odwołania dyrektora szkoły ze stanowiska.

Stanowisko Wojewody należy w pełni podzielić.

Zarządzeniem z dnia [...]Burmistrz Miasta i Gminy [...] odwołał E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] z dniem 8 sierpnia 2015r. - z zachowaniem stanowiska nauczyciela dyplomowanego w Szkole Podstawowej w [...]. W podstawie prawnej tego zarządzenia organ powołał art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. oraz art. 5 ust. 5 i art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 września 1991r. o systemie oświaty. Natomiast w uzasadnieniu tego zarządzenia organ wskazał, że podstawą prawną odwołania E. R. ze stanowiska Dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] jest art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty.

Wypada zauważyć, że w toku postępowania, organ w żaden sposób nie odniósł się do powyższej rozbieżności.

Jak już wskazano na wstępie rozważań, za istotne naruszenie prawa należy uznać naruszenie przepisów wyznaczających materialnoprawną podstawę działania organu. Przepis art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, wiąże się z zasadą zaufania do państwa, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Działania organu władzy publicznej mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale niepoddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów administracji publicznej m.in. obowiązek podejmowania przez nie rozstrzygnięć na podstawie obowiązujących przepisów materialoprawnych, stanowiących właściwą, a więc prawnie niewadliwą podstawę wydawania rozstrzygnięć.

W sprawie niniejszej organ wskazał jako podstawę materialnoprawną wydania przedmiotowego zarządzenia art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty, który dotyczy nadzoru pedagogicznego. W związku z powyższym, Wojewoda trafnie wskazuje, że przepis ten nie może stanowić podstawy prawnej zarządzenia o odwołaniu z funkcji dyrektora szkoły.

Należy przy tym podkreślić, że charakter prawny zarządzenia o odwołaniu dyrektora szkoły ze stanowiska przemawia za koniecznością traktowania go na równi z decyzją administracyjną, co uzasadnia zastosowanie w takiej sprawie wymogów z art. 107 § 3 K.p.a.

W sprawie niniejszej wymogi te nie zostały spełnione. Treść powołanego przez organ przepisu art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty w powiązaniu z sentencją zarządzenia i jego uzasadnieniem nie pozwala, w sposób nie budzący wątpliwości, na ustalenie, który przepis stanowił w istocie podstawę prawną odwołania dyrektora szkoły ze stanowiska.

W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka istotnego naruszenia prawa, uzasadniająca wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Niezależnie od powyższego, końcowo Sąd zauważa, że odwołanie dyrektora szkoły bez wypowiedzenia w przypadkach szczególnie uzasadnionych (o których mowa w art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie oświaty) następuje po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty. Opinia kuratora oświaty jest wymagana każdorazowo w konkretnej sprawie, jej uzyskanie stanowi konieczny warunek formalny ( por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. IV SA/Po 851/14 oraz wyrok NSA z dnia 1 lipca 2015r., sygn. I OSK 978/15).

Z akt sprawy niniejszej, jak również z treści przedmiotowego zarządzenia nie wynika, aby organ zasięgał opinii kuratora oświaty w sprawie niniejszej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy skargę oddalił.