Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1131/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie NSA Jan Zimmermann WSA Piotr Głowacki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. w T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie negatywnego uzgodnienia lokalizacji inwestycji skargę oddala.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 1131/05

UZASADNlENlE

Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. znak: [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 z późn.zm.) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980r nr 9 poz. 26 z późn.zm.) oraz art.53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) w związku z wystąpieniem Urzędu Miasta, Wydziału Architektury i Budownictwa pismem znak [...] w sprawie uzgodnienia lokalizacji inwestycji polegającej na: budowie zjazdu z ulicy [...] w T. na działkach nr. [...] i nr [...] w obr. [...] Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich negatywnie uzgodnił lokalizację inwestycji polegającej na budowie zjazdu z ul. [...] w T. na w/wymienionych działkach.

W jego uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 3 cyt. ustawy o drogach publicznych "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą." i opiniując zabudowę zarząd drogi musi zapewnić pełne bezpieczeństwo ruchu dla wszystkich użytkowników drogi. Organ stwierdził , że negatywna opinia jest spowodowana względami bezpieczeństwa wszystkich użytkowników ruchu ; przy natężeniu ruchu pojazdów w godzinach szczytu dochodzące do 1500 p/h oraz dużym natężeniu ruchu pieszych w tym rejonie włączanie się do ruchu z dwóch sąsiednich wjazdów usytuowanych w odległości 3 m może powodować zagrożenie bezpieczeństwa. Stwierdził także, iż usytuowanie miejsc parkingowych już istniejących może kusić użytkowników do bezpośredniego wycofywania się w pas ruchu ul.[...]. Podkreślił także, iż ulica [...] jest ulicą powiatową, a więc dostępność do niej powinna być limitowana i dojazdy powinny być raczej zgrupowane niż pojedyncze. Organ wskazał także, iż dojazd do przedmiotowej ulicy już istnieje można z niego korzystać i jak dotychczas dobrze spełnia swoją funkcję. Podkreślił również , że opinia Biura Miejskiego Inżyniera Ruchu w przedmiotowej sprawie jest także negatywna z tych samych powodów tj. dbałości o bezpieczeństwo ruchu

wszystkich użytkowników ruchu.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył inwestor [...] Sp. z o.o. w T. W zażaleniu strona skarżąca zarzuciła organowi l instancji naruszenie art. 124 § 1 i 2 Kpa, art. 9 i art. 11 Kpa. Strona skarżąca stwierdziła, iż zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, a dodatkowo organ l instancji nie wyjaśnił przesłanek faktycznych oraz prawnych zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] 2005 r. sygn. akt: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw.z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póz. zm. ), art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. nr 80, poz. 717 ), art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U z 2003 r. nr 204, poz. 2086 z póz. zm.) oraz art. 2 i art. 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( Dz.U. z 2001 r. nr 79 poz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r. nr 198, poz. 1925) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. po rozpatrzeniu powyższego zażalenia utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy w trybie art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi- w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, że zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia drogi do ruchu drogowego spowodowanego ta zmianą. Organ odwoławczy wskazał również, że organ l instancji uzasadniając odmowę pozytywnego uzgodnienia budowy zjazdu, powołał się na okoliczność znacznego natężenia ruchu w tym rejonie oraz na to, że w odległości ok. 3 m. istnieje zjazd z ul. [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy zalega dodatkowo pismo Miejskiego Inżyniera Ruchu z [...] 2004 r. znak: [...], w którym wskazano, iż "W obecnej chwili obok proponowanej lokalizacji zjazdu funkcjonuje zjazd obsługujący również obiekt należący do PPS [...]. Analiza własności terenu oraz możliwości- przy małych nakładach finansowych- korekty łuków tego zjazdu jasno wskazuje, iż istnieje nadal możliwość obsługi obydwu obiektów tj. PSS[...] i DH [...]. bez konieczności wydzielania dodatkowego zjazdu". Wskazał także , iż w dalszych ustaleniach Miejski Inżynier Ruchu stwierdził, iż w rejonie planowanego zjazdu utrzymuje się dość znaczne nasilenie ruchu przekraczające 800 p/h, a w godzinach szczytu dochodzące do 1500 p/h, dodatkowo w tej części ul. [...] występuje duży ruch pieszych, skutkiem czego względy bezpieczeństwa ruchu drogowego, zd. Miejskiego Inżyniera Ruchu, przemawiają za negatywną opinią dla planowanej budowy zjazdu. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że cyt. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie ustanawia precyzyjnie, jakie okoliczności winny być brane pod uwagę przy uzgadnianiu możliwości włączenia do ruchu drogowego, a zatem niewątpliwie przepis ten ma charakter uznaniowy, co nie oznacza oczywiście dowolności przy rozstrzyganiu tego typu spraw. Organ odwoławczy stwierdził nadto, że w zażaleniu strona skarżąca zarzuciła organowi l instancji nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie orzeczenia bez uzasadnienia faktycznego oraz prawnego, ale zd. Kolegium argumenty te nie zasługiwały na uwzględnienie. Jest bowiem faktem powszechnie znanym, że ul. Sikorskiego to jedna z najbardziej ruchliwych ulic T., co wskazują także dane przytoczone przez Miejskiego Inżyniera Ruchu. Tymczasem w odległości 3 m od planowanego zjazdu istnieje już jeden zjazd. Dodatkowo, nie ma przeszkód by istniejący już zjazd przystosować dla obsługi dwóch dużych obiektów handlowych jakimi są PSS [...] i DH [...] i w tej sytuacji budowa nowego zjazdu z ul. [...] mogłaby mieć znaczący wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Według oceny Kolegium zarzuty strony żalącej się, poparte orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogłyby być skuteczne w sytuacji gdyby na tym terenie nie było zjazdu w ogóle, albo zjazd ten byłby zlokalizowany w znacznej odległości od domu handlowego. W przedmiotowej sprawie mamy jednak do czynienia z sytuacją kiedy organ stopnia podstawowego wskazał nie tylko na wysokie natężenie ruchu, ale także na fakt istnienia w odległości ok. 3 m zjazdu z ul. [...], z którego mogą i z pewnością korzystają także klienci DH [...]. Konkludując organ odwoławczy stwierdził brak podstaw dla zmiany bądź uchylenia zaskarżonego postanowienia.

W skardze na powyższe postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. inwestor [...] Spółka z o.o. w Tarnowie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 11 kpa w.zw. z art. 124 § 2 kpa w. zw. z art. 107 § 3 kpa w zw z art. 126 kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu postanowienia części zarzutów podniesionych przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w T. w zażaleniu z dnia [...] 2005 roku, a co za tym idzie, nie wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. W jej uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkował się jedynie do dwóch zarzutów podniesionych w zażaleniu tj do braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, oraz nie wyjaśnienia przesłanek faktycznych oraz prawnych orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w zaskarżonym postanowieniu , jak wywodziła dalej strona skarżąca , w żaden sposób nie odniosło się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 138 § 2 kpa, poprzez nie uwzględnienie przez organ l instancji okoliczności wskazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z dnia [...] 2005 roku znak [...]. W orzeczeniu tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchylając pierwsze postanowienie wydane w niniejszej sprawie przez ZDM w T., wskazuje, iż uzgodnienie decyzji następuje w myśl art. 53 ust. 4 pkt. 9 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w postanowieniu z dnia [...] 2005 roku ZDM jako podstawę prawną podał art. 53 ust 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zarząd Dróg Miejskich w T. w postanowieniu z dnia [...] 2005 roku - utrzymanym w mocy zaskarżonym orzeczeniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego - wskazał niepełną podstawę prawną - art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi to naruszenie zarówno art. 138 § 2 kpk jak również art. 124 § l kpa (na co powoływał się skarżący w zarzucie nr l.c zażalenia). Zdaniem strony skarżącej organ nie ustosunkowując się w żaden sposób do wyżej wskazanych zarzutów - nie podając żadnych argumentów wyjaśniających, dlaczego nie podzielił stanowiska skarżącego, utrzymując postanowienie z dnia 10 czerwca 2005 roku w mocy - rażąco naruszył przepisy prawa procesowego, a przede wszystkim zasadę wyrażoną w art. 11 kpa, zwaną również zasadą przekonywania, której podstawowym celem jest wyjaśnienie stronom przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy wskazał nadto, że nie powołanie przez organ l instancji pełnej podstawy prawnej nie stanowi uchybienia, które mogłoby skutkować uchyleniem postanowienia organu l instancji.

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Stosownie do treści art. 151 cyt. ustawy w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu l instancji wydane zostało w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy stosownie do zasady wyrażonej w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.Nr 80 poz.717/, w myśl którego decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi- w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, a zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2004 r. nr 204 poz.2086 ze zm./ zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia drogi do ruchu drogowego spowodowanego ta zmianą. Organy obu instancji dokonały analizy planowanej budowy zjazdu zarówno w kontekście istniejących obecnie możliwości zjazdu, ich modernizacji co do potrzeb inwestora, a także nasilenia ruchu i bezpieczeństwa ruchu dla wszystkich użytkowników drogi.

Analiza ta została przeprowadzona rzetelnie i nie można jej odmówić logiki oraz rzetelności.

W tym stanie zarzut strony skarżącej , jakoby organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie bez wyjaśnienia przesłanek jakimi się kierował przy wydaniu rozstrzygnięcia Sąd uznał za całkowicie nieuzasadniony. Za nieuzasadniony uznał także Sąd zarzut strony skarżącej jakoby organ odwoławczy błędnie przyjął, że realizacja inwestycji -budowy zjazdu spowoduje zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu w tym rejonie. Jak już wskazano organy obu instancji dokonały wnikliwej analizy planowanej budowy zarówno w kontekście nasilenia ruchu, istniejącej obecnie możliwości zjazdu, a także możliwości modernizacji zjazdu co do potrzeb strony skarżącej. Analizie tej, zd. Sądu, nie można zarzucić ani błędnego rozumowania ani naruszenia zasad logiki czy doświadczenia życiowego. Tymczasem strona skarżąca zarzuciła organom dokonanie błędu w przeprowadzonej ocenie , nie wskazując jednakże z czego ten błąd miałby wynikać. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącej nie wzięcia pod uwagę przez organ odwoławczy okoliczności , iż organ l instancji przytoczył niepełną podstawę prawną należy stwierdzić , że zarzut ten jest także nieuzasadniony. Należy wskazać bowiem, że organ odwoławczy jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy i przywołane uchybienie organu l instancji zostało naprawione przez organ odwoławczy, który w zaskarżonym postanowieniu powołał właściwą i pełną podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności na zasadzie art. 151 cyt ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.