Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2298/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Halina Jakubiec AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2004 r sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 3 lipca 2001 r Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia 3 lipca 2001r., nr [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2001r., nr [...] , którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u M. K. chorób zawodowych wymienionych w poz. 1, 4, 6, 14 i 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organu I instancji ograniczono się do wskazania, że zgodnie z orzeczeniami Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy "[...]" w [...] i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] rozpoznane u M. K. schorzenia nie spełniają kryteriów do uznania ich zawodowej etiologii, w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, skoro właściwa placówka służby zdrowia nie dokonała rozpoznania klinicznego choroby zawodowej i wypowiedziała się negatywnie w tej sprawie.

Z treścią tej decyzji nie zgodził się M. K.. W wyniku rozpatrzenia jego odwołania organ II instancji utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji podniesiono, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie choroby przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i ustalenie jej związku przyczynowego z wykonywaną pracą. W przedmiotowej sprawie zaś brak jest rozpoznania choroby zawodowej.

Wskazano, że w okresie od [...].1954r. do [...] .1987r. M. K. pracował na stanowisku elektromontera w "[...] Nr [...] - [...] " S.A. w [...], w okresach zaś od [...].1980r. do [...] .1984r., od [...].1984r. do [...].1985r., od [...] .1985r. do [...].1986r. w ramach urlopu bezpłatnego oddelegowany był do pracy w P. P- H. "[...]" S.A. w [...] i zatrudniony był na budowie w A.. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że M. K., pracując w "[...] Nr [...] – [...] " S.A., wykonywał prace montażowe i remontowe urządzeń i instalacji elektrycznych głównie na terenie H.. Praca M.K. była okresowo związana z narażeniem na hałas oraz ekspozycję na substancje chemiczne, zapylenie, niekorzystny mikroklimat.

Podniesiono także, że M. K. był badany w kierunku chorób zawodowych przez właściwe placówki służby zdrowia. W okresie od [...] .1999r. do [...].1999r. M. K. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy "[...]" w [...] . W wyniku przeprowadzonych badań wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] .1999r. o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych: zaćmy i zespołu psychoorganicznego. U pacjenta rozpoznano przewlekłe zapalenie oskrzeli w okresie wydolności układu oddechowego, przewlekły nieżyt śluzówki gardła prosty, przewlekły nieżyt śluzówki krtani prosty z przerostowym oraz obustronny niedosłuch typu odbiorczego małego stopnia, nie spełniające warunków do uznania choroby zawodowej.

Przeprowadzone w wyniku odwołania ponowne badania lekarskie w okresie od [...].2000r. do [...].2000r.w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] również nie doprowadziły do rozpoznania występujących u M. K. schorzeń jako zawodowych. W orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych z dnia 30.03.2000r., Instytut podał, że :

- Obserwacje w kierunku zespołu psychoorganicznego pochodzenia zawodowego są negatywne. Stwierdzone odchylenia w badaniach są wynikiem samoistnego procesu chorobowego i nie pozostają w związku z narażeniem zawodowym.

- Obserwacje w kierunku przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego są negatywne. Wykonane badania czynnościowe układu oddechowego nie ujawniły zaburzeń wentylometrycznych, badanie gazometryczne krwi w spoczynku jest prawidłowe. W oparciu o wywiad chorobowy oraz wyniki powyższych badań, brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego.

- Obserwacje w kierunku przewlekłego zapalenia błony śluzowej gardła i krtani pochodzenia zawodowego są negatywne. Aktualnie badaniem laryngologicznym stwierdzono zmiany błony śluzowej krtani o cechach prostego przewlekłego zapalenia krtani, które nie figuruje w wykazie chorób zawodowych.

- Obserwacje w kierunku zaćmy pochodzenia zawodowego są negatywne. Badaniem okulistycznym stwierdzono zmiany degeneracyjne siatkówki oka lewego, obejmujące obszar plamki i jej okolicy, co powoduje obniżenie ostrości widzenia oka lewego. Nie daje to podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu wzroku.

- Obserwacje w kierunku niedosłuchu pochodzenia zawodowego są negatywne. Badanie audiometryczne wykazało niedosłuch obustronnie typu odbiorczego. Wielkość ubytków po odliczeniu poprawki na wiek wynosi dla UP -18 dB i UL - 11 dB. Wielkość ubytku słuchu nie daje podstaw, by z lekarskiego punktu widzenia rozpoznać zawodową chorobę narządu słuchu.

Wobec powyższych wyników badań specjalistycznych, przy braku rozpoznania choroby zawodowej przez dwie właściwe jednostki służby zdrowia, w tym IMP, który jako placówka naukowo - badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej, stanowiąca drugi szczebel diagnostyczno-orzeczniczy, rozstrzygający w sprawach spornych i wątpliwych, [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji.

Odnośnie rozpoznanego u M. K. ubytku słuchu, przy wydawaniu przedmiotowej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wziął również pod uwagę stanowisko zespołu ekspertów zawarte w piśmie MZiOS z dnia [...].1999r., znak: [...], dot. choroby zawodowej narządu słuchu u osób wykonujących pracę zawodową w ekspozycji na hałas, w przypadku stwierdzenia na podstawie specjalistycznych badań ubytku słuchu o wielkości nie przekraczającej 30 dB w uchu lepiej słyszącym. Przyjęta zasada "30 dB" oznacza, że dopiero ubytek słuchu powyżej 30 dB odpowiada pojęciu choroby, podczas gdy mniejsze niż 30 dB obniżenie ostrości słuchu nie pociąga za sobą skutków społecznych i zdrowotnych mogących stanowić o chorobie narządu słuchu. Dlatego decyzja o nie stwierdzeniu u M. K. choroby zawodowej została utrzymana w mocy.

W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję M. K. nie zgadza się z orzeczeniem w części dotyczącej odmowy rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, ponieważ jego zdaniem rozpoznane uszkodzenie słuchu powstało w następstwie pracy w hałasie. Powołuje się na wyniki badań słuchu z 1964r. i 2001r., kopie załączając do skargi.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Dodatkowo podkreślił, że występujące u osoby badanej schorzenia uważa się za choroby zawodowe, jeżeli są określone w wykazie chorób zawodowych i zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Tymczasem orzekające w niniejszej sprawie jednostki służby zdrowia właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych stwierdziły obniżenie ostrości słuchu mniejsze niż 30 dB, a więc nie pociągające za sobą skutków społecznych i zdrowotnych mogących stanowić o chorobie narządu słuchu. Skoro zatem odpowiednie jednostki służby zdrowia nie rozpoznały u skarżącego chorób zawodowych, organy Inspekcji Sanitarnej nie miały podstaw do stwierdzenia tych chorób drogą decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona 6 sierpnia 2001r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.

W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo.

Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie, oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

W pozycji 15 wykazu chorób zawodowych wymieniono "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Jeżeli zatem u danej osoby stwierdzone zostanie tego typu schorzenie, stanowi ono chorobę zawodową w rozumieniu cytowanych przepisów.

W niniejszej sprawie przeprowadzone u skarżącego badanie audiometryczne wykazało niedosłuch obustronny typu odbiorczego. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...].1999r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy "[...]" w [...] rozpoznał obustronny niedosłuch typu odbiorczego małego stopnia, nie spełniający warunków do uznania choroby zawodowej. Przeprowadzone w wyniku odwołania ponowne badania lekarskie doprowadziły do wydania przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] orzeczeń z dnia [...] .2000r., w których odnośnie choroby zawodowej uszkodzenia słuchu stwierdzono, że obserwacje w kierunku niedosłuchu pochodzenia zawodowego są negatywne. Badanie audiometryczne wykazało niedosłuch obustronnie typu odbiorczego. Wielkość ubytków po odliczeniu poprawki na wiek wynosi dla UP -18 dB i UL - 11 dB. Wielkość ubytku słuchu nie daje podstaw, by z lekarskiego punktu widzenia rozpoznać zawodową chorobę narządu słuchu.

Orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego ubytku słuchu za chorobę zawodową, uznały za zasadne stanowisko zespołu ekspertów zawarte w piśmie MZiOS z dnia 26.10.1999r. dot. choroby zawodowej narządu słuchu u osób wykonujących pracę zawodową w ekspozycji na hałas. Przyjęto w nim zasadę "30 dB" oznaczającą, że dopiero ubytek słuchu powyżej 30 dB odpowiada pojęciu choroby, podczas gdy mniejsze niż 30 dB obniżenie ostrości słuchu nie pociąga za sobą skutków społecznych i zdrowotnych mogących stanowić o chorobie narządu słuchu.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok SN z 4 czerwca 1998r., sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS 1999r., nr 6, poz. 192; także wyrok z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) przyjęty został pogląd, że brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej "uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu", ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidywały obowiązujące w chwili wydawania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego, wskazując jedynie ogólnie, że chorobą zawodową jest "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Każde zatem uszkodzenie słuchu przekraczające fizjologiczne uszkodzenie słuchu związane ze starzeniem się organu słuchu jest chorobą zawodową, jeżeli wywołane jest hałasem występującym w środowisku pracy. Wytyczne metodologiczne Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 1987 r. w sprawie rozpoznania chorób zawodowych, w których ustalono kryterium do przyjęcia choroby zawodowej ubytku słuchu odbiorczego co najmniej 30 dB, nie są oparte na delegacji ustawowej, nie stanowią zatem źródła prawa mogącego być podstawą orzekania w sprawie chorób zawodowych. Tego typu resortowe zalecenia metodologiczne nie będące źródłem prawa powszechnie obowiązującego, nie mogły stanowić podstawy prawnej decyzji. Z tego powodu wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dlatego też, stosownie do treści art. 145 §1 pkt 1 litera a, zostały one uchylone.

Dodatkowo podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie doszło także do naruszeń prawa procesowego.

Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro dwie upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Podnieść jednak należy, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa.

Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywającego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym, bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone.

Tymczasem w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie nie spełniają wskazanych powyżej wymogów proceduralnych. Uzasadnienia są jednozdaniowe. Nie można zatem uznać, że w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniają one treść dokonanego rozpoznania.

Wobec powyższego przyjąć należy, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 §1 kpa.

Zastrzeżenia budzi też zbyt lakoniczne uzasadnienie decyzji organu I instancji, które nie spełnia wymogów art. 107 §3 kpa.

Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Powyższe uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowią zatem przesłankę do uchylenia decyzji obu instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.