Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 403/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-08-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zmieniono postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 245, art. 246, art. 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r., [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych w kwestii sprzeciwu skarżącej od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 lipca 2018 r. o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia zmienić postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 18 lipca 2018 r. w ten sposób, że zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 lipca 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalił wniosek S. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca wraz z siostrą, z którą pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym otrzymują miesięcznie 2.768 zł netto z tytułu emerytury. Skarżąca posiada ½ udziałów w prawie własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem o pow. 70 m2 natomiast koszty mieszkania, utrzymania, leków i inne wynoszą łącznie około 600-700 zł miesięcznie.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2017 r. skarżąca wniosła w terminie sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując, że mieszka z siostrą jednak prowadzą odrębne gospodarstwa domowe, a podane wydatki ponosi sama z otrzymywanej emerytury w wysokości 1.360 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a) sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Wyjaśnić wymaga, że zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 P.p.s.a, obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zdaniem Sądu dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, w tym oświadczenia wnioskodawczyni złożone na etapie wniesienia sprzeciwu, umożliwiają uznanie, że jej sytuacja nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania sądowego w niniejszej sprawie, które oprócz wpisu od skargi w wysokości 500 zł mogą obejmować także opłaty kancelaryjne oraz wpisy od ewentualnych środków odwoławczych. Należy mieć również na uwadze, że wnioskodawczyni ponosi zapewne koszty wyżywienia, pomimo tego, że nie wskazała jakie są to koszty. Niemniej jednak oczywistym jest, że skarżąca takie koszty musi ponieść. Po uiszczeniu miesięcznych wydatków w wysokości ok. 600-700 zł, skarżącej z otrzymywanej emerytury w wysokości 1360 zł pozostaje kwota ok. 660-760 zł, zatem można wysunąć wniosek, że kwota ta jest przeznaczana na wyżywienie. Tym samym skarżącej nie pozostają środki finansowe lub pozostają w niewystarczającej wysokości na poniesienie kosztów związanych z przedmiotowym postępowaniem.

Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.