Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1499/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 262 par. 1, art. 159 par. 3, art. 262 par. 13
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz G. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] lutego 2011r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. nałożył na Skarżącego – G. P., karę porządkową w kwocie 1000 zł.

Wyjaśnił, że w związku z postępowaniem podatkowym toczącym się wobec G. i G. P., wezwał Skarżącego jako upoważnionego do reprezentacji Z. ("Z."), do pisemnego wskazania osoby uprawnionej do reprezentowania Zarządu w powyższej sprawie. W odpowiedzi na to wezwanie Skarżący wskazał, że osobą uprawnioną do reprezentowania Z. jest Przewodniczący – G. P.. Powołał się na art. 20 ust. 1 i 3 Statutu Z., zgodnie z którym Związek Zawodowy reprezentowany jest przez Zarząd, który z kolei reprezentuje Przewodniczący, a w jego zastępstwie – Wiceprzewodniczący.

Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że z uwagi na wynikające z art. 196 § 2 oraz art. 180 § 1 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, prawo Skarżącego (jako strony postępowania) do odmowy złożenia zeznań, Skarżący nie może wykonywać swojego prawa i jednocześnie reprezentować Z. występującego jako świadek w dotyczącym Skarżącego postępowaniu podatkowym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że niezastosowanie się przez Skarżącego do wezwania powodowało, iż utrudnione było zgromadzenie niezbędnego materiału dowodowego. Dlatego też, powołując się na art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zastosował wobec Skarżącego karę porządkową.

W zażaleniu na to postanowienie Skarżący wniósł o uchylenie kary porządkowej z uwagi na jej bezpodstawność, tj. brak naruszenia przez niego przepisów prawnych podanych jako podstawa nałożenia kary. Zarzucił również wadliwość wezwania z 25 stycznia 2011r. skutkującą naruszeniem art. 159 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a także rozbieżność pomiędzy treścią uzasadnienia postanowienia i warunkami wskazanymi ww. wezwaniu.

Skarżący podniósł, że warunkiem nałożenia kary porządkowej jest prawidłowość wezwania, tj. jego zgodność z art. 159 Ordynacji podatkowej. W wezwaniu z 25 stycznia 2011 r., wbrew wymogom wynikającym z art. 159 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nie określono w jakim charakterze, tj. strony, świadka, biegłego lub innym, Skarżący został wezwany jako upoważniony do reprezentacji Z.. Nie sprecyzowano również celu, w jakim został wezwany. Nie dysponując tymi informacjami, a równocześnie nie chcąc przeciągać postępowania, Skarżący w odpowiedzi na wezwanie wskazał siebie jako uprawnionego do reprezentacji Z. i wyjaśnił, że w sprawie wzywanych już było dwóch Wiceprzewodniczących Zarządu. Z uwagi zaś na statutowy wymóg reprezentacji Z. przez Przewodniczącego lub Wiceprzewodniczącego, jedyną osobą mieszkającą na terenie województwa M. i posiadającą wiedzę o sprawie, jest Skarżący. Nie znaleziono przepisów ograniczających możliwość reprezentowania zarządu związku zawodowego w postępowaniu podatkowym przez osoby uprawnione w tym zakresie, w przypadku gdy osoby te są jednocześnie stroną postępowania podatkowego. Okoliczność, iż w innym wezwaniu z 7 września 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że Skarżącemu przysługuje prawo odmowy złożenia zeznań, nie może mieć zastosowania w przypadku nałożenia kary za niezastosowanie się do wezwania z 25 stycznia 2011r., w którym warunku takiego nie zawarto. Skarżący powołał się przy tym na zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Jego zdaniem, podatnik nie może zgadywać intencji organu podatkowego w określonym akcie. W trwającym ponad 25 miesięcy postępowaniu, organ podatkowy wydał ponad 40 różnych aktów; postanowień i wezwań. W wezwaniu z 25 stycznia 2011 r. organ pierwszej instancji nie zawarł warunku, że jako osobę reprezentującą Z. należy wskazać osobę inną niż przewodniczący zarządu. Ponadto nie zamieścił niezbędnej informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania.

Postanowieniem z [...] marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

Wyjaśnił, że kara porządkowa stanowi sankcję administracyjną, służącą zdyscyplinowaniu uczestników postępowania do określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu podatkowego. Podstawę do wezwania przez organ podatkowy stron i innych osób do stawienia się w celu złożenia wyjaśnień lub zeznań bądź dokonania określonej czynności, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy, stanowi art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej. Dane, jakie należy podać w wezwaniu określa art. 159 § 1 tej ustawy.

W wezwaniu z 25 stycznia 2011 r. organ pierwszej instancji zawarł pouczenie, że w razie niezastosowania się do wezwania Skarżący może zostać ukarany karą porządkową na podstawie art. 159 § 1 pkt 6 i art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał też, że Skarżący powinien pisemnie, w formie oświadczenia, wyznaczyć osobę upoważnioną do reprezentowania Z. w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym wobec G. i G. P.. W wezwaniu wskazano zatem, w jakiej sprawie i w jakim celu Skarżący został wezwany jako przewodniczący zarządu Z.. Ponadto w 8 skierowanych do Z. wezwaniach (w tym 2 wezwania adresowane do Skarżącego) szczegółowo określono, w jakim celu reprezentant Z. ma się zgłosić, jakie dokumenty ma dostarczyć i w związku z jaką sprawą jest wzywany. W wezwaniach tych informowano, iż Z. powinien wyłączyć Skarżącego, który jest stroną postępowania. Z. nie reagował na wezwania lub odpowiadał wymijająco. J.G., zgłoszony jako osoba uprawniona do reprezentowania Z., po przesłuchaniu w charakterze świadka został odwołany.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wskazanie reprezentanta Z., złożenie przez niego wyjaśnień i przedłożenie dokumentów było niezbędne w celu wydania orzeczenia. Wezwanie z 25 stycznia 2011 r. wywoływało skutki prawne, ponieważ zostało dokonane z zachowaniem wszystkich wymogów proceduralnych, tj. zawierało wszystkie elementy wymienione w art. 159 § 1 Ordynacji podatkowej i zostało Skarżącemu prawidłowo doręczone.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że działanie Skarżącego utrudnia i przedłuża postępowanie podatkowe i wpływa na jego przewlekłość.

Odnosząc się do zarzutu rozbieżności uzasadnienia postanowienia i warunków zawartych w wezwaniu, Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż organ pierwszej instancji w toku postępowania podatkowego wielokrotnie informował Skarżącego, że na podstawie art. 196 § 2 oraz art. 180 § 1 i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, jako strona postępowania ma on prawo do odmowy i nie może być jednocześnie osobą reprezentującą Z. i występującą w charakterze świadka.

W skardze złożonej na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie oraz o zbadanie dopuszczalności nałożenia na Skarżącego, jako przewodniczącego zarządu Z., kary porządkowej stanowiącej ingerencję w sferę wolności związkowej gwarantowaną w art. 59 ust. 4 Konstytucji RP, a sprecyzowaną w ustawie z dnia 23 maja 1991 o związkach zawodowych (Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 854 ze zm). Sformułował takie same jak w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 262 § 1 i art. 159 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Skarżący opisał przebieg prowadzonego wobec niego i jego żony postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r., w toku którego nałożoną przedmiotową karę podatkową. Podkreślił przewlekłość tego postępowania.

Uzasadniając twierdzenie o ingerowaniu w statutową działalność Z., Skarżący przedstawił tę działalność, podkreślając aktywność Z. w zakresie ochrony prawa pracowniczych i reprezentowania członków w sprawach indywidualnych oraz interesach zbiorowych. W opinii Skarżącego, ktoś "niezadowolony" z tej działalności postanowił zaatakować go jako jej głównego organizatora i realizatora, sporządzając donos.

Skarżący opisał również zasady, na jakich on i jego żona brali udział w imprezach organizowanych przez Z..

Powołując się na zasadę udzielania przez organ podatkowy informacji i wyjaśnień dotyczących toczącego się postępowania (art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej) oraz zasadę przekonywania (art. 124 ww. ustawy), Skarżący podniósł, że będąc stroną postępowania przez wiele miesięcy nie dowiedział się i nie rozumie, jaki związek z osobistym podatkiem jego i żony ma żądanie od zarządu Z. danych dotyczących organizowanych imprez.

Uzasadniając zarzuty wadliwości postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, Skarżący dosłownie powtórzył argumentację zażalenia.

W kwestii uprawnień Przewodniczącego Zarządu Z. do wskazywania osób reprezentujących Związek w określonych sprawach Skarżący powołał się na art. 38, art. 58 § 1 i art. 87 Kodeksu cywilnego oraz art. 9 i art. 13 pkt. 8 ustawy o związkach zawodowych. Zgodnie z art. 20 ust. 3 Statutu ZZPTP, zarząd reprezentują przewodniczący lub w jego zastępstwie wiceprzewodniczący zarządu. Ordynacja podatkowa nie reguluje reprezentacji związków zawodowych przez ich organy. Wskazanie jako reprezentanta Zarządu Z. Wiceprzewodniczącego J.G. (pismo z 10 września 2010 r.) nie miało należytej podstawy prawnej. Negatywna ocena Komisji Rewizyjnej Z. spowodowała cofnięcie tego uprawnienia.

Skarżący podniósł, że po nałożeniu kary porządkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego samodzielnie wskazał osoby uprawnione do reprezentowania Zarządu Z., kierując wezwania do świadków, Wiceprzewodniczących D.Ł. i M.G.. Przyznał tym samym, iż nie było potrzeby wzywania Przewodniczącego Zarządu Z. do wskazywania osoby reprezentującej zarząd w postępowaniu podatkowym.

W przedmiocie dopuszczalności nałożenia kary porządkowej na reprezentanta organizacji niezależnej od organu podatkowego Skarżący wskazał L.B. i H.G., którzy odmówili stawienia się na przesłuchanie przed nadzwyczajnymi sejmowymi komisjami śledczymi. Nałożone na nich kary zostały uchylone, ponieważ uznano, iż nie musieli stawiać się przed komisją śledczą, skoro powiadomiono ich, że będą zeznawać o działalności Banku C.. Zdaniem Skarżącego analogiczna sytuacja występuje w przypadku Z..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. Jego zdaniem, podejmowanie przez organ podatkowy kolejnych czynności w sprawie mających na celu ustalenie stanu faktycznego nie może być odbierane jako ingerencja w działalność statutową Z. oraz zniechęcanie Skarżącego do prowadzenia działalności związkowej w zakresie organizowania i realizowania imprez turystycznych i kulturalnych.

Pismem z 20 grudnia 2011 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, tj. statutu Z. oraz zawiadomień o przesłuchaniu świadków M.G. i D.Ł..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Skargę należało uwzględnić poprzez uchylenie postanowień organów obu instancji. Podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się także na powodach innych niż wskazane w skardze. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

II. Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie nałożenia na Skarżącego kary porządkowej w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec niego i jego żony, dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.

Nałożenie kary porządkowej organy podatkowe uzasadniły okolicznością, że Skarżący – wezwany jako osoba upoważniona do reprezentowania Zarządu Z. – wskazał siebie jako osobę uprawnioną do reprezentowania Zarządu Z., który to związek zawodowy jest świadkiem w postępowaniu podatkowym. Tym samym Skarżący nie zastosował się do wezwania, utrudniając prowadzenie postępowania dowodowego.

Skarżący kwestionował prawidłowość powyższego wezwania podnosząc, iż nie określono w nim ani charakteru, w jakim jest wzywany, ani też celu, w jakim go wezwano. Podważał także dopuszczalność zastosowania kary porządkowej z uwagi na funkcję pełnioną przez niego w Z..

III. Podstawą prawną nałożenia kary porządkowej w postępowaniu podatkowym jest art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej, który w dacie wydania zaskarżonego postanowienia stanowił, że strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani (pkt 1), lub bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności (pkt 2), lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem (pkt 3) mogą zostać ukarani karą porządkową do 2.600 zł. Zgodnie zaś z § 2 tego artykułu przepis § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która wyraziła zgodę na powołanie jej na biegłego. Stosownie zaś do § 3 – przepis § 1 stosuje się również do osób trzecich, które bezzasadnie odmawiają okazania przedmiotu oględzin (pkt 1) oraz uczestników rozprawy, którzy poprzez swoje niewłaściwe zachowanie utrudniają jej przeprowadzenie (pkt 2). Przepis § 4 cytowanego artykułu wyłącza możliwość zastosowania kary porządkowej w przypadku przesłuchania strony w trybie art. 199 Ordynacji podatkowej.

IV. Przepis powyższy w sposób wyczerpujący wskazuje podmioty, na które może być nałożona kara porządkowa oraz określa zachowania, z uwagi na które kara porządkowa może być zastosowana.

Bezspornym jest, że Skarżący był stroną postępowania, w którym nałożono na niego karę porządkową.

Jednakże nie został on ukarany karą porządkową z uwagi na okoliczność, że nie zastosował się do wezwania skierowanego do niego jako do strony toczącego się postępowania podatkowego.

Wezwanie z 25 stycznia 2011 r. skierowane zostało do G. P., Przewodniczącego Zarządu Z. i w wezwaniu tym jednoznacznie wezwano Skarżącego "jako upoważnionego do reprezentacji Z.".

Podobnie, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego o nałożeniu kary porządkowej skierowano do G. P. Przewodniczącego Zarządu Z.. Organy podatkowe obu instancji podkreślały zresztą wielokrotnie, że Skarżący został wezwany jako osoba upoważniona do reprezentowania Z..

Rzecz jednak w tym, że pełnienie funkcji Przewodniczącego Zarządu Z., aczkolwiek istotnie uprawniało Skarżącego do reprezentowania Z. nie określało jego roli procesowej w postępowaniu podatkowym, którego stroną nie był ani Z., ani jego Zarząd.

Zasadnie Skarżący podniósł wynikający z art. 159 § 3 Ordynacji podatkowej obowiązek wskazania w wezwaniu, w jakiej sprawie i w jakim charakterze oraz w jakim celu dana osoba zostaje wezwana.

Obowiązek określenia charakteru, w jakim wezwana osoba ma się stawić (dokonać czynności, okazać przedmiot oględzin) oznacza konieczność określenia przez organ podatkowy, w jakim charakterze procesowym dana osoba jest wzywana. Innymi słowy, jaki jest status tej osoby w postępowaniu podatkowym, w ramach którego wezwanie wystosowano, a zatem czy jest stroną, pełnomocnikiem strony, świadkiem, osobą trzecią lub biegłym.

Wezwanie z 25 stycznia 2011 r. wskazania takiego nie zawierało, co zdaniem Sądu, było oczywistym skutkiem faktu, że Przewodniczący Zarządu Z. żadnej roli procesowej w postępowaniu podatkowym nie pełnił. Nie ma przy tym znaczenia, czy był to Skarżący, czy ktokolwiek inny.

Z. dysponował informacjami, które organ podatkowy uznał za istotne w postępowaniu podatkowym prowadzonym wobec Skarżącego i jego żony. Naczelnik Urzędu Skarbowego mógł wystąpić do Z. o nadesłanie określonych dokumentów, czy też udzielenie wyjaśnień bez względu na okoliczność, kto pełnił funkcję Przewodniczącego Zarządu. Konieczność uzyskania takich informacji nie czyniła osoby pełniącej funkcję Przewodniczącego Zarządu Z. podmiotem uczestniczącym w postępowaniu podatkowym. Nie należy bowiem utożsamiać podmiotu będącego jednostką organizacyjną z osobą uprawnioną do reprezentowania tej jednostki, czy to na podstawie przepisu prawa, statutu, czy też pełnomocnictwa.

Zdaniem Sądu, zakres podmiotowy art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej wykluczał nałożenie kary porządkowej na Skarżącego – jako Przewodniczącego Zarządu Z.. Z uwagi jedynie na pełnienie tej funkcji nie stał się bowiem uczestnikiem postępowania podatkowego, w którym z innych względów był stroną. Nie stałby się również uczestnikiem żadnego innego postępowania podatkowego, chyba że występowałby w nim jako świadek, pełnomocnik strony, biegły, osoba trzecia, itd.

Sąd zauważa, że świadkiem może być jedynie osoba fizyczna. Jedynie Skarżący i jego żona w prowadzonym wobec nich postępowaniu nie mogli być przesłuchani jako świadkowie. Organ podatkowy mógł natomiast przesłuchać jako świadków osoby zatrudnione w Z., także Wiceprzewodniczących Zarządu. Jak wynika z treści skargi, tak też postąpiono. Całkowicie chybione było natomiast twierdzenie organu pierwszej instancji, że świadkiem w postępowaniu podatkowym był Z..

Ponieważ wezwanie z 25 stycznia 2011 r. nie zostało skierowane do Skarżącego jako do strony postępowania podatkowego lub też innego uczestnika tego postępowania, brak było podstaw do nałożenia na niego kary porządkowej. Wynikające stąd naruszenie art. 262 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej miało istotny wpływ na wynik sprawy.

V. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że art. 262 Ordynacji podatkowej nie przewiduje kary za niezastosowanie się do wezwania takiego, jak skierowane do Skarżącego. Zakres przedmiotowy stosowania kar porządkowych jest ograniczony i obejmuje niestawienie się na wezwanie do osobistego stawiennictwa, odmowę złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności i opuszczenie bez miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem i bez zezwolenia organu podatkowego.

Tymczasem Skarżący wezwany został do wskazania osoby uprawnionej do reprezentowania Z. w postępowaniu podatkowym, którego był stroną. W ocenie Sądu, w szczególności nie sposób uznać, że Skarżący został wezwany do złożenia wyjaśnień. Domagano się bowiem wskazania osoby uprawnionej do reprezentowania Z. w konkretnym postępowaniu podatkowym, nie zaś wyjaśnienia zasad reprezentacji.

W świetle art. 262 Ordynacji podatkowej podniesiona przez organy podatkowe okoliczność, że wskazanie przez Skarżącego siebie samego jako osoby upoważnionej do reprezentowania Z. w postępowaniu podatkowym, którego był stroną, utrudniało prowadzenie tego postępowania i wpływało na jego przewlekłość, nie stanowi przesłanki nałożenia kary porządkowej. Omawiany przepis nie pozwala bowiem uznać za przesłankę nałożenia kary samego skutku wywołanego działaniem karanej osoby.

Sąd stwierdza, że naruszeniem art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej skutkowało również nałożenie na Skarżącego kary porządkowej z przekroczeniem zakresu przedmiotowego tego przepisu. Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

VI. Jakkolwiek z uwagi na wskazane wyżej naruszenia art. 262 § 1-3 Ordynacji podatkowej, okoliczności ta nie ma decydującego znaczenia, wskazać także należy, że art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie stanowi, że kara porządkowa może być nałożona w przypadku odmowy złożenia wyjaśnień, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności. Karana jest zatem odmowa zachowania się w odpowiedni sposób.

Zdaniem Sądu odmowa ta musi być wyraźna – nie wolno jej domniemywać. Zachowanie strony musi uzewnętrzniać wolę odmowy. Innymi słowy, musi to być zachowanie, z którego wynika, iż strona nie ma zamiaru (nie chce) wykonać żądanej czynności nie tylko w wyznaczonym czasie, ale w ogóle. "Odmówić" to tyle co nie zgodzić się na zrobienie czegoś, o co ktoś prosił, czego żądał (Słownik Języka Polskiego pod redakcją M.Szymczaka; Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1988, t. II s. 463).

Tymczasem Skarżący, aczkolwiek z 3-dniowym uchybieniem terminu, udzielił odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazując siebie jako osobę uprawnioną do reprezentowania Z. oraz podał tego przyczyny. Nie sposób zatem stwierdzić, że odmówił zastosowania się do wezwania, w którym istotnie nie wskazano, iż reprezentantem ma być inna osoba.

Ponadto, Sąd za zasadne uznał wskazanie, że wydane w rozpoznanej sprawie postanowienia należałoby uchylić także z tego względu, że w ogóle nie wyjaśniono przesłanek, jakimi kierowano się przy ustaleniu wysokości kary porządkowej. Kwestii tej nie dotyczy ani jedno zdanie postanowień organów podatkowych. Brak wyjaśnień w tym zakresie czyni rozstrzygnięcia organów podatkowych dowolnymi. Skutkuje to naruszeniem art. 262 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

VII. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe nie wzięły pod uwagę ani podmiotowego, ani przedmiotowego zakresu stosowania kar porządkowych przewidzianych w art. 262 Ordynacji podatkowej, które to zakresy uniemożliwiały nałożenie na Skarżącego takiej kary.

Sąd stwierdza zatem, że brak było podstaw, aby w związku z wezwaniem z 25 stycznia 2011 r. nałożyć na Skarżącego karę porządkową.

VIII. Całkowicie chybione były zarzuty Skarżącego dotyczące ingerowania w działalność statutową Z. oraz niedopuszczalności nałożenia kary porządkowej z uwagi na pełnioną przez niego funkcję.

Postępowanie podatkowe prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego obejmowało podatek dochodowy od osób fizycznych należny od Skarżącego i jego żony. Organ podatkowy ma prawo i wręcz obowiązek zweryfikować prawidłowość zadeklarowanej przez nich kwoty podatku i w tym celu zgromadzić materiał dowodowy, jakim dysponuje podmiot wypłacający dany przychód (np. pracodawca). Nie ma to nic wspólnego z działalnością związkową Skarżącego.

IX. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji.

Zakres, w jakim uchylone postanowienia nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.

Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w kwocie uiszczonego wpisu od skargi.