Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 634/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska – Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi L. P., I. P. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

L. P. i I. P. wnieśli do sądu administracyjnego skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: [...], K., [...] i terenu PKP, obręb N., ark. 2,3 - etap B.

Uzasadniając złożoną skargę Skarżący przepisom uchwały nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: [...], K., [...] i terenu PKP, obręb N., ark. 2,3 zarzucili naruszenie art. 15 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zawarcia obowiązkowych elementów miejscowego planu. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak przygotowania aktualnej prognozy oddziaływania na środowisko. W skardze podniesiono też zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zgodności planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, dla terenu położonego w P. w rejonie ulic: [...] i terenu PKP, obręb N., ark. 2,3 etap B z ustaleniami Studium oraz wadliwe rozpatrzenie uwag społeczeństwa a także brak regulacji w uchwale sposobu realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. Zarzutem skargi objęto ponadto naruszenie przepisu art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegające na przekroczeniu w zaskarżonej uchwale granic władztwa planistycznego.

Żądaniem złożonej skargi objęto stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z wymienionych w 4 punktach dokumentów.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę L. P. i I. P.. Na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 czerwca 2018 r. sygn. II OSK 944/18 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazał, że pomimo iż nieruchomości do których Skarżącym przysługuje tytuł prawny położone są poza obszarem objętym zaskarżoną uchwałą, to posiadają oni legitymację skargową w sprawie.

W dniu [...] stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po [...] przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu zapadł wyrok oddalający skargę Wojewody W. na tę samą uchwałę Rady Miasta. W zarejestrowanej pod sygn. IV SA/Po [...] skardze, Wojewoda W. zakwestionował prawidłowość procedury planistycznej oraz zgodność zaskarżonej uchwały ze Studium, w szczególności z uwagi na dopuszczenie handlu o pow. do 750m˛, jak również poszerzenie ul. [...] o jeden pas ruchu. Po doręczeniu pisemnego uzasadnienia tego wyroku Wojewoda W. nie złożył jednak skargi kasacyjnej i wyrok z dnia [...] stycznia 2018 r. stał się prawomocny.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu Rada Miasta nadesłała wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. protokół nr [...] z sesji Rady Miasta, która odbyła się [...] stycznia 2017 r. Uwzględniając wniosek Skarżących, na rozprawie w dniu [...] września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dopuścił dowód z dokumentów wymienionych w skardze i w tym celu też przeprowadził dowód z akt o sygn. IV SA/Po [...], w których znajdowały się pozostałe wymienione w skardze dokumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; w skrócie "ppsa") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest w niniejszej sprawie uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: [...], obręb N., ark. 2,3 - etap B.

1. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej uchwały należało uwzględnić, że w sprawie zapadły dwa prawomocne orzeczenia, którymi Sąd sprawę niniejszą rozpoznający pozostawał związany. Po pierwsze – Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. sygn. II OSK [...] przesądził, że I. P. oraz L. P. przysługuje legitymacja skargowa. Po drugie – prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozstrzygnął w zasadniczym zakresie, kwestie podnoszone w złożonej w niniejszej sprawie skardze. Uchwała nr [...] Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic: [...], obręb N., ark. 2,3 - etap B – była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Wojewody W. na tę uchwałę. Wyjaśnić należy, że na podstawie art. 153 ppsa ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd, co oznacza, że ilekroć sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć jest on związany oceną prawną zawartą w orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zamianie przepisy. Podkreślić jednocześnie trzeba, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o pewnej wartości sprawy i ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, jak i wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego (por. J.P.T., postepowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz,W. 2006, s. 325 i n.). Badając rozpoznawaną sprawę Sąd wziął pod uwagę również, że związanie to nie ma charakteru absolutnego, ale istnieje tak długo, jak długo nie uległy zmianie przepisy prawa, których ocena prawna dotyczyła. Podkreślić trzeba, że związanie oceną prawną traci moc w razie zmiany ustawy, czy też w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy (por. J.P. T., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Lex, Wyd/El 2011). W niniejszej sprawa taka sytuacja nie ma jednak miejsca.

2. Drugim zasadniczym elementem, który Sąd musiał uwzględnić badając zasadność złożonej przez L. P. i I. P. skargi jest zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Żądaniem skargi objęto stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Tymczasem, podkreślić trzeba, że wykazanie naruszenia interesu prawnego – co w okolicznościach niniejszej sprawy pozostaje kwestia bezsporną – determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, zasadniczo do tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia, bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 115/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

3. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów skargi, należy przypomnieć, że Skarżący zarzucili naruszenie art. 15 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zawarcia obowiązkowych elementów miejscowego planu. Należy zatem wyjaśnić, dlaczego zarzut ten nie jest uzasadniony. W uzasadnieniu złożonej skargi wskazano, że naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym strona skarżąca upatruje w braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały: informacji o sposobie realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 tego przepisu; informacji na temat zgodności z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz datą uchwały rady gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2 oraz informacji na temat wpływu na finanse publiczne, w tym budżet gminy. Zarzut ten nie miał jednak szans powodzenia z uwagi na to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przesądził, że – w okolicznościach badanej sprawy – procedura planistyczna musiała toczyć się na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem [...] października 2010 r. Sąd skargę niniejszą rozpoznający stanowiskiem tym pozostaje związany. Jak wynika z uzasadnienia prawomocnego wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17 w trakcie procedury planistycznej zmierzającej do podjęcia zaskarżonej uchwały zmianie uległy przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871) do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu lub studium, a postępowanie nie zostało zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd wskazał, że ustawa zmieniająca weszła w życie z dniem [...] października 2010 r., a to oznacza, że procedura planistyczna w badanej sprawie musiała toczyć się w myśl przepisów obowiązujących przed tą datą. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wyrażone, w powołanym prawomocnym wyroku znajdowało akceptację Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 06 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 460/17, orzeczenia.nsa.gov.pl), a co należy szczególnie zaakcentować z uwagi na konkretne okoliczności badanej sprawy, w powołanym orzeczeniu NSA analizował właśnie kwestię stosowania art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście procedury planistycznej zainicjowanej przed dniem [...] października 2010 r. Kwestią zatem prawomocnie przesądzoną już pozostawał w dacie wyrokowania w niniejszej sprawie fakt, że art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajdował w tej sprawie zastosowanie w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc te ustalenia do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy wskazać, że sformułowane w skardze zarzuty dotyczą powołanego przepisu jednak - w aktualnym - brzmieniu. Na podstawie aktualnego brzmienia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w uzasadnieniu aktu przedstawia się w szczególności: sposób realizacji wymogów wynikających z art. 1 ust. 2-4 (pkt 1); zgodność z wynikami analizy, o której mowa w art. 32 ust. 1, wraz datą uchwały rady gminy, o której mowa w art. 32 ust. 2 (pkt 2); wpływ na finanse publiczne, w tym budżet gminy (pkt 3). Jednakże, powołane w skardze brzmienie art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym zostało nadane temu przepisowi dopiero art. 41 pkt 4 ustawy z dnia [...] października 2015 r. (Dz.U.2015, poz.1777) zmieniającej ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dniem [...] listopada 2015 r. Zważywszy zatem na brzmienie przepisów ustawy z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz wiążący charakter prawomocnego wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po [...] – nie może budzić uzasadnionych wątpliwości fakt, że Rada Miasta w toku procedury planistycznej prowadzonej w niniejszej sprawie nie mogła naruszyć art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w brzmieniu - nadanym przez ustawodawcę temu przepisowi dopiero w 2015 r. Z tych przyczyn powołany zarzut skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Ubocznie również należy zauważyć, że dla skuteczności tego zarzutu konieczne byłoby również wykazanie związku pomiędzy podnoszonym naruszeniem art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a interesem prawnym Skarżących, czego w skardze jednak nie uczyniono.

4. Również kolejny zarzut dotyczący naruszenia art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak przygotowania aktualnej prognozy oddziaływania na środowisko nie uzasadniał stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, ponieważ w prawomocnym wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17, w sposób wiążący Sąd sprawę niniejszą rozpoznający, przesądzono, że sporządzona w październiku 2013 r. Prognoza oddziaływania na środowisko spełnia wymogi prawem określone w brzmieniu obowiązującym w dacie jej sporządzenia. Prognoza została sporządzona po uzgodnieniu zakresu i stopnia szczegółowości informacji wymaganych w prognozie pomiędzy Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. a Burmistrzem Miasta P., co nastąpiło w trybie art. 53 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (pisma z dnia [...] maja 2009 i [...] lipca 2009 r. – dokument nr [...]). Sąd nie tylko w wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. wprost odniósł się do kwestii Prognozy oddziaływania na środowisko, ale dokonawszy oceny tego dokumentu - który nie stanowi załącznika uchwalonego planu miejscowego i nie ma charakteru normatywnego - stwierdził, że procedura planistyczna w sprawie została przeprowadzona prawidłowo.

Ustosunkowując się do argumentacji skargi należy wskazać, że uzasadniając ten zarzut wskazano, że wprawdzie w toku procedury planistycznej została sporządzona prognoza, jednak – w trakcie trwania procedury planistycznej – nastąpiły zmiany w zakresie korzystania z nieruchomości objętych zaskarżonym planem, które w istotny sposób mogą wpływać na wynik przeprowadzonej prognozy oddziaływania na środowisko. Wyjaśniono, że od [...] grudnia 2016 r. znacznie zwiększył się ruch pojazdów przemieszczających się w obszarze ulic [...], co jest następstwem zamknięcia na stałe przejazdu kolejowego na ulicy [...] w P.. Dokonując oceny zasadności przedstawionej w skardze argumentacji należy zauważyć, że żaden przepis nie wyłącza wprost po upływie konkretnego terminu, czy też wystąpieniu określonych zdarzeń ważności przeprowadzonej w toku procedury planistycznej prognozy oddziaływania na środowisko. Ustawodawca nie określił wprost upływu czasu z którym organ byłby bezwzględnie zobowiązany do powtórzenia Prognozy oddziaływania na środowisko. Oczywiście argumentacja strony skarżącej odwołuje się do konkretnych uwarunkowań danej procedury planistycznej. Należy jednak zauważyć, że oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 ppsa, dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skazane w tym przepisie pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa – należy wiązać zaś z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). W tych okolicznościach, nawet mając na uwadze treść podniesionych przez Skarżących argumentów, w ocenie Sądu nie sposób stwierdzić nieważności zaskarżonej uchwały z tej przyczyny, że w trakcie procedury planistycznej nastąpiły zmiany, które mogą wpływać na wyniki prognozy oddziaływania na środowisko. Takiej oceny dokonał również Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17, a zaprezentowana przez Skarżących argumentacja, jak również powołane w niej okoliczności, tej oceny zawartej w wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. w żaden sposób nie podważają. Podkreślić należy, że argumenty Skarżących są Sądowi znane, bowiem Wojewoda W. w skardze złożonej na tę samą uchwałę powoływał się na pomiary natężenia ruchu zlecone w lipcu 2016 r. Co więcej, należy zwrócić uwagę, że rozpoznając sprawę zakończoną wydaniem wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r., Sąd dysponował zarówno prognozą oddziaływania na środowisko, wykonaną na potrzeby uchwalenia miejscowego planu; jak i dokumentem przedstawiającym wyniki z badania pomiaru natężenia ruchu na przejeździe kolejowym PKP przy ul. [...] w P., jak również Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Miasta. O przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów wnioskowali Skarżący w złożonej skardze. I Sąd sprawę niniejszą rozpoznający, przeprowadził dowód z tych dokumentów, znajdujących się w aktach sprawy o sygn. IV SA/Po 978/17. Nie ulega zatem wątpliwości, że w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem z dnia 31 stycznia 2018 r. podniesione przez Skarżących okoliczności i powołane dokumenty były Sądowi znane. Mając na uwadze pełną dokumentację sprawy oraz treść orzeczenia z dnia 31 stycznia 2018 r. należało stwierdzić, że zgodność z prawem znajdującej się w aktach procedury planistycznej Prognozy oddziaływania na środowisko nie może budzić uzasadnionych wątpliwości, a w konsekwencji stanowić podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.

5. Kolejny podniesiony przez Skarżących zarzut dotyczył naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając ten zarzut wskazano na brak zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że również ta kwestia została prawomocnie przesądzona w wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17. To właśnie na zarzucie niezgodności zaskarżonego również w niniejszej sprawie planu miejscowego ze studium zbudowana została złożona przez Wojewodę W. skarga zarejestrowana w sprawie o sygn. IV SA/Po 978/17. Zarzuty skargi Wojewody W., a w konsekwencji rozważania Sądu skoncentrowane były w zasadniczej mierze na kwestii legalności zaskarżonej uchwały, w kontekście dopuszczania handlu o pow. sprzedaży nie większej niż 750m˛. Dokładnie to zagadnienie zostało przez Sąd zbadane i prawomocnie osądzone. Badając zasadność tego zarzutu Wojewody, w sprawie o sygn. IV SA/Po 978/17 Sąd wskazał, że zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został ustanowiony dla konkretnego określonego obszaru, a nie całego miasta P.. Sąd podkreślił, że wytyczając kierunki zagospodarowania przestrzennego w pkt 2.2. na s. 52 Studium wytyczono wiodącą funkcję – miasta – mieszkalnictwo niskiej intensywności z zaniechaniem wysokiego poziomu usług dla jego mieszkańców oraz możliwość prowadzenia nieuciążliwej działalności gospodarczej. Podkreślono jednak, że tę jak wynika ze Studium, zasadniczą funkcję odnosić należy do obszaru całego miasta P.. W Studium uściślono, że przez nieuciążliwą działalność gospodarczą należy rozumieć działalność nie zanieczyszczającą powietrza, wody i powierzchni ziemi, nie powodującą hałasu i wibracji i nie generującą znacznego ruchu samochodowego. W wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd wyjaśnił jednak, że ogólne założenia Studium doznają doprecyzowania na s. 60 w pkt. VI "[...] terenów wyróżnionych", gdzie wytyczono strategiczne tereny miasta, a wśród nich obszar [...] (Teren 5, [...] – teren pomiędzy ulicami: Dworcową, Moniuszki a torami PKP). Wskazano, że są to tereny o szczególnych walorach położenia, rezerwy terenu, możliwości rozwoju i przekształcenia istniejącej funkcji i zabudowy – dające możliwość bardziej dynamicznego rozwoju miasta. Doprecyzowano, że na tych obszarach winno się – w szczególności – rozwijać funkcje służące realizacji celów publicznych, funkcje usługowe centrotwórcze (właściwe dla skali i charakteru miasta P.), a także funkcje usługowe komercyjne pozwalające osiągać miastu wzrost gospodarczy. Odnosząc się do obszaru Niwka wskazano również, że jest to obszar zdominowany poprzez zespół szpitala kolejowego – przekraczający daleko – skalę tradycyjnej zabudowy miasta. Podkreślono, że obecny na obszarze Niwka zespół stanowi dysonans w strukturze przestrzennej i krajobrazie miasta (s. 52 in fine).Wskazano, że jest to Obszar przekształceń przestrzennych, charakteryzujący się zachwianiem skali zabudowy, brakiem walorów architektonicznych krajobrazowych i brakiem właściwego zagospodarowania terenu (s. 50 Studium). W części Studium poświęconej terenowi pomiędzy ulicami Dworcową, Moniuszki a torami PKP (s. 65) zaproponowano – wiodącą funkcję i zagospodarowania terenu – w postaci usług handlu, gastronomii, a także terenu aktywności gospodarczej nieuciążliwej z możliwością zabudowy mieszkaniowej. Sąd wskazał, że w § 8 ust 2 pkt 1 i 2 zaskarżonej uchwały dla terenu U/KP ustalono rodzaj zabudowy: "zabudowa usługowa z dopuszczeniem parkingu oraz dopuszczono usługi: edukacji, kultury, handlu o pow. sprzedaży nie więcej niż 750m˛, bankowości, administracji, sportu, turystyki i rekreacji, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, obsługi biurowej i kancelaryjnej". Rozpoznający sprawę zakończoną prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd wskazał, że jakkolwiek przepisy Studium stanowią akt kierownictwa wewnętrznego, którego adresatem jest gmina, to nie może ulegać wątpliwości konieczność interpretacji tego tekstu z uwzględnieniem zasad którymi należy się kierować przy interpretacji tekstu prawnego. Jedna z takich zasad mówi, że norma szczególna uchyla normę ogólną. Nie może zatem być wątpliwości, że przyjmując w Studium zasadę wiodącej funkcji miasta w postaci mieszkalnictwa niskiej intensywności, jednocześnie przewidziano celowe odstępstwo od tej zasady czyniąc wiodącą funkcją terenów Puszczykowo-Niwka właśnie usługi handlu, gastronomii, jak również nieuciążliwej aktywności gospodarczej z możliwością zabudowy mieszkaniowej. Sąd podkreślił fakt, że Teren V Puszczykowo-Niwka został zaliczony do "Terenów strategicznych", a więc terenów o szczególnych warunkach położenia, rezerwy terenu, możliwości rozwoju i przekształcenia istniejących funkcji. W tym też kontekście – jak wskazano w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. - należało rozważyć dopuszczenie - zaskarżoną uchwałą - handlu o powierzchni sprzedaży nie większej niż 750m˛. Dokonując oceny charakteru obiektów handlu o powierzchni sprzedaży nie większej niż 750m˛, Sąd wskazał, że należało przede wszystkim ustalić czy i ewentualnie jak sam ustawodawca reguluje kwestię realizacji takich inwestycji, a w szczególności czy istnieją uregulowania prawa powszechnie obowiązującego pozwalające stwierdzić, że takie obiekty handlowe stanowią przedmiot szczególnej uwagi ustawodawcy w kontekście ich uciążliwości. Dokonując oceny uciążliwości dopuszczonych zaskarżoną uchwałą obiektów handlowych o pow. do 750m˛ Sąd wziął pod uwagę z jednej strony istniejące uwarunkowania opisane w Studium, z których wynika, że chodzi o tereny zdominowane poprzez zespół szpitala kolejowego - przekraczający daleko – skalę tradycyjnej zabudowy miasta, który stanowi dysonans w strukturze przestrzennej i krajobrazie miasta (s. 52 in fine). Z drugiej strony uwzględniono również wytyczony Studium kierunek zagospodarowania tych terenów określony jako mający służyć realizacji celów publicznych, funkcji usługowych, centrotwórczych i komercyjnych. Dokonując oceny prognozowanej "uciążliwości" obiektów handlowych, Sąd odwołał się do możliwie obiektywnych kryteriów, jakie niewątpliwe stanowią przepisy rangi ustawowej. Analiza przepisów rangi ustawowej doprowadziła Sąd rozpoznający sprawę zarejestrowaną pod sygn. IV SA/Po 978/17 do wniosku, że w kontekście procedury planistycznej ustawodawca nie zadecydował o objęciu szczególnymi obostrzeniami lokalizacji obiektów handlowych o pow. do 750m˛. W uzasadnieniu wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. podkreślono, że w toku całego, trwającego prawie 10 lat, procesu planistycznego granicą wielkości powierzchni sprzedaży determinującą szczególny reżim prawny dotyczący lokalizacji wielkopowierzchniowego obiektu handlowego była pow. 2000 m˛. W odniesieniu do tak rozumianych obiektów wielkopowierzchniowych (tj, pow. 2000m˛) za zasadne uznano objęcie ich lokalizacji wyłącznie na obszarach, na których obowiązuje plan miejscowy – co jest uzasadniane - właśnie ich ponadprzeciętną uciążliwością wyrażającą się w istotnym wpływie na stan zagospodarowania przestrzennego oraz równowagę procesów ekonomicznych w gminie (por. uzasadnienie do projektu ustawy z dnia [...] września 2015 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1713) (projekt Sejmu RP VII Kadencji, druk nr [...]). Podkreślono, że powierzchnia ponad 2000m˛, stanowi wielokrotność dopuszczonej zaskarżoną uchwałą maksymalnej powierzchni handlowej. Z uwagi na tę uciążliwość, w przypadku realizacji obiektów handlowych o pow. 2000m˛ ustawodawca uznał za zasadne nałożenie na gminę określonych standardów procedowania, równocześnie nie przewidując takich obowiązków w przypadku realizacji obiektów handlowych o mniejszej powierzchni handlowej. Skoro zatem ustawodawca zadecydował o ustanowieniu szczególnych warunków, w celu przeznaczenia terenów dla lokalizacji obiektów handlowych o pow. ponad 2000m˛ uzasadniając swoją decyzję właśnie ponadprzeciętną uciążliwością tych obiektów, to a contrario obiekty o powierzchni handlowej mniejszej niż 2000m˛ uznać należy – w rozumieniu przepisów ustawowych - za uciążliwe w stopniu przeciętnym. Sąd sprawę niniejszą rozpoznający oceną prawną zawartą w wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. pozostaje związany. Z tej też przyczyny podniesiony w skardze zarzut nie zasługiwał na uwzględnienie. Niezgodności zaskarżonej uchwały ze Studium L. P. i I. P. upatrują bowiem właśnie w uciążliwym charakterze obiektów handlowych o pow. do 750m˛. Tymczasem, Sąd sprawę niniejszą rozpoznający pozostaje związany oceną prawną o nieuciążliwości – w rozumieniu ustawy – i zgodności lokalizacji obiektów handlowych o pow. do 750m˛ ze Studium, dokonaną w prawomocnym wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17.

6. Kolejny zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na pozorne rozpatrzenie uwag społeczeństwa oraz brak realizacji w uchwale sposobu realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury. Odnosząc się do tych zarzutów należy wskazać, że w uzasadnieniu skargi wskazano, że uwagi społeczeństwa do planu nie mogły zostać realnie rozpoznane albowiem od upływu terminu wyznaczonego na zgłoszenie uwag (22 stycznia 2017 r.) do czasu podjęcia uchwały w sprawie planu (24 stycznia 2017 r.) upłynęły dwa dni robocze. Podkreślono, że przy wyłożeniu planu zgłoszono 171 uwag, a więc nierealne było, aby w tak krótkim czasie organ faktycznie rozpatrzył zgłoszone uwagi. Ponadto wskazano, że załącznik nr [...] do zaskarżonej uchwały zawiera tylko ogólną informację o zasadach finansowania infrastruktury technicznej, lecz nie przesądza o tym kto będzie inwestorem dla koniecznych przedsięwzięć infrastruktury technicznej.

Dokonując oceny tak sformułowanych i uzasadnionych zarzutów należy zauważyć przede wszystkim, że dla skuteczności tych zarzutów konieczne byłoby wykazanie związku pomiędzy podnoszonym naruszeniem prawa a interesem prawnym Skarżących, czego w skardze jednak nie uczyniono.

W następnej kolejności należy wskazać, że przedłożona dokumentacja planistyczna dowodzi, że de facto uwagi społeczeństwa do planu zostały rozpoznane. Ocena rzetelności tej dokonanej przez organ czynności nie stanowi natomiast przesłanki, która mogłaby – w okolicznościach badanej sprawy – przesądzić o nieważności zaskarżonej uchwały. Należy zauważyć, że Skarżący jedynie na podstawie krótkiego upływu czasu pomiędzy upływem terminu zgłaszania uwag oraz terminem ich rozpatrzenia, zważywszy na liczbę zgłoszonych uwag opierają zarzuty o nierzetelności organu i braku "pełnej świadomości" przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie. Odnosząc się do tego zarzutu należy jednak zauważyć, że ustawodawca nie reguluje wprost czasu, który musiałby upłynąć pomiędzy zgłoszeniem uwag, a ich rozpoznaniem. Jednocześnie też należy zauważyć, że w badanej sprawie społeczność lokalna aktywnie uczestniczyła w całej procedurze planistycznej i aktywnie zgłaszała swoje uwagi. Należy przypomnieć, że w sprawie czterokrotnie wykładano projekt uchwały, dochodziło do publicznych dyskusji i zgłaszano liczne uwagi. Analiza dokumentacji planistycznej prowadzi do wniosku – co również podkreślał Skarżący na rozprawie – że mająca znaczenie w kontekście interesu prawnego Skarżących, kwestia dopuszczenia lokalizacji obiektów o pow. do 750m2, była przedmiotem trwającej dłuższy czas dyskusji społecznej. Analiza akt sprawy potwierdza stanowisko Skarżącego i wskazuje, że znaczna część uwag zgłaszanych zarówno w danym konkretnym terminie; jak i zgłaszanych w kolejnych terminach powtarzała się. Należy zauważyć, że plan uchwalony zaskarżoną uchwałą dotyczy niedużego obszaru i w trakcie trwania procedury planistycznej nie ulegał kategorycznym zmianom. Stąd też jak wskazują akta sprawy istotna część zgłaszanych uwag była konsekwentnie zgłaszana na kolejnych etapach procedury planistycznej, przez uczestniczących w niej członków społeczności lokalnej. Stąd też mając na uwadze – konkretne - okoliczności badanej sprawy, nie sposób w ocenie Sądu zarzucić organowi rozpatrzenia uwag społeczeństwa w sposób, który miałby uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Również, w kwestii braku regulacji sposobu realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury społecznej Skarżący nie wskazują, w jaki ewentualnie sposób naruszenie to pozostaje w związku z indywidualnym interesem Skarżących i powoduje dla nich następstwa w postaci ograniczenia lub pozbawienia ich konkretnych uprawnień właścicielskich do ich nieruchomości. W dalszej kolejności należy zauważyć, że w istocie Skarżący kwestionują zakres informacji zawarty w załączniku nr [...]. Nie sposób przyjąć, aby argumentacja skargi dowodziła zaistnienia w sprawie przesłanki nieważnościowej, która z uwagi na ogólny jedynie charakter informacji o zasadach finansowania infrastruktury technicznej miałaby przesądzić o nieważności całej zaskarżonej uchwały.

7. Ostatnim podniesionym w skardze zarzutem jest naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c. i art. 144 k.c. poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego i brak należytego uzasadnienia ograniczenia prawa własności.

W złożonej skardze wskazano, że z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynika, aby rozważano inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ związany był ustaleniami studium. Plan został uchwalony dla wskazanego uchwałą obszaru - miasta - P.. Objęty zaskarżoną uchwałą obszar obejmuje 1ha. Teren objęty zaskarżoną uchwałą zdefiniowany został w Studium jako: Teren Strategiczny (s. 60 Studium), przeznaczony pod rozwój funkcji służących realizacji celów publicznych, funkcji usługowych centrotwórczych, a także funkcji komercyjnych pozwalających miastu osiągnąć wzrost gospodarczy. W zakresie proponowanej - funkcji wiodącej i zagospodarowania tego terenu - wskazano na "usługi handlu, gastronomii, teren aktywności gospodarczej nieuciążliwej z możliwością zabudowy mieszkaniowej". Nie ulega wątpliwości, że teren ten – celowo – wyróżniono, przyjmując, że "preferowana jest (na nim – uw. Sądu) zorganizowana działalność inwestycyjna oparta o dalsze kompleksowe opracowania planistyczne" (s. 60 Studium). Wskazano, że teren ten obejmuje 1 ha i zlokalizowane na nim już są pawilony handlowe (s. 65 Studium). Kwestią przesądzoną już prawomocnie w wyroku z [...] stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17 jest to, że przyjęte zaskarżoną uchwałą przeznaczenie terenu i dopuszczenie handlu o pow. do 750m˛ nie stanowi działalności – w rozumieniu ustawy – uciążliwej, a postanowienia Studium dotyczące terenu Puszczykowo-Niwka stanowią uregulowania szczególne, wobec postanowień ogólnych wytyczających wiodącą funkcję miasta (s. 52 Studium). Należy zwrócić uwagę, że z dokumentacji planistycznej wynika, że w toku procedury były zgłaszane i rozważane odmienne od przyjętej koncepcje przeznaczenia spornych terenów. Jak dokumentuje zał. nr [...] do zaskarżonej uchwały odrzucono propozycję zwiększenia maksymalnej powierzchni zabudowy działek [...] i [...] (sporne działki na których dopuszczono handel o pow. do 750m˛). W projekcie z 2016 r. rozważano możliwość dopuszczenia na spornym obszarze obiektów handlowych o pow. do 200m˛. Rozważano również konsekwencje z jakimi wiąże się przeznaczenie spornego terenu pod usługi uwzględniając zarówno strategiczny charakter miasta, jak i zdefiniowany w Studium charakter samego spornego terenu. Podkreślić należy, że świadomość prawidłowości działań Rady Miejskiej w P. z prawem w zakresie dopuszczenia na obszarze [...] handlu o pow. do 750m˛ mieli sami mieszkańcy P. sprzeciwiający się temu zapisowi. W toku postępowania planistycznego zwrócili się bowiem oni z wnioskiem "o pilne uchwalenie przez Radę Miasta nowego studium zawierającego wpisy o zakazie lokalizacji w P. obiektów handlowo-usługowych o pow. użytkowej większej niż 200m˛". W toku procedury planistycznej rozważano również połączenie na wskazanym obszarze funkcji usługowej z mieszkalną ustalając jednak ostatecznie przeznaczenie preferowane dla tego terenu (s. 60 Studium), tj. usługowe. W tym kontekście trudno zgodzić się z zarzutem naruszenia w okolicznościach badanej sprawy władztwa planistycznego poprzez uchwalenie planu miejscowego, dla obiektywnie niewielkiego obszaru, położonego w mieście, w jego części w której - jako preferowane - wskazano w Studium przeznaczenie usługowe. Zważywszy na argumentację uwag zgłaszanych w trakcie procedury planistycznej, podkreślić trzeba, że w żadnej mierze aktu prawa miejscowego nie można utożsamiać z decyzją o warunkach zabudowy.

Odnosząc się do kwestii poszerzenia istniejącej drogi należy wskazać, że Skarżący podkreślają, że planowane przeznaczenie trenu znacznie pogorszy jakość życia mieszkańców terenów przyległych. Wskazano, że planem przewidziano poszerzenie drogi, kosztem działki oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], stanowiącej własność Skarżącej. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, że z załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały nie wynika, aby planowane poszerzenie ul. [...] miało nastąpić kosztem działki nr [...] stanowiącej własność I. P.. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika natomiast jednoznacznie, że poszerzenie fragmentu ulicy [...] nastąpi przy włączeniu do ul. [...] ( to rozwiązanie dokumentuje załącznik graficzny do uchwały), a więc ternu położonego w przeciwległej do działki Skarżącej części zaskarżonego planu miejscowego. Również w odpowiedzi na skargę organ zakwestionował zarzut Skarżącej jakoby poszerzenie ul. [...] miało nastąpić kosztem nieruchomości Skarżącej. Odnosząc się do części tekstowej zaskarżonej uchwały, należy wskazać, że część graficzna pozostaje z nią spójna stanowiąc, że dopuszcza się w ulicy [...] oznaczonej symbolem [...] budowę dodatkowego pasa drogowego – służącego obsłudze terenu oznaczonego U/KP. Należy zauważyć, że obsługa komunikacyjna terenu objętego zaskarżoną uchwałą, została już w Studium przewidziana poprzez ul. [...]. Ustalenia planu w tym zakresie stanowią zatem naturalną konsekwencję wytyczonego w Studium kierunku. Ustosunkowując się do zarzutów skargi należy też ponownie wskazać, że zaskarżoną uchwałą określono przeznaczenie terenów miejskich i to terenu opisanego w Studium jako Strategiczny i centrotwórczy. Odnosząc się do argumentacji skargi należy podkreślić, że poszerzeniu ulegnie ul. [...]. Plan nie zakłada zatem wytyczenia nowej ulicy, ale określa sposób poszerzenia o jeden pas istniejącej ulicy [...], która już w Studium została wymieniona obok ul. [...] jako kluczowa dla obsługi terenu [...]. Należy też wskazać, że w przedmiocie możliwych konsekwencji w postaci przemodelowania ruchu samochodowego oraz przebudowy dróg stanowisko wyraził Sąd w prawomocnym wyroku z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. IV SA/Po 978/17 orzekając, że uszczegółowienie postanowień Studium, stanowi m.in. pkt 3.1 Studium zatytułowany "Komunikacja drogowa" i umieszczony w pkt 3 "Kierunki rozwoju komunikacji". Studium nie tylko dopuściło rozwój komunikacji w P., ale wręcz wskazało kierunki tego rozwoju, precyzując, że w mieście "należy zapewnić dogodne powiązania wewnętrzne poprzez budowę nawierzchni na ulicach gruntowych oraz modernizację ulic głównych, doprowadzających ruch do dróg krajowych" (s.54). Sąd zauważył, że Studium wskazuje na obsługę komunikacyjną terenu pomiędzy ul: [...] – przy pomocy dojazdu do ul. [...] – j. asfaltową. Mając na uwadze całokształt uwarunkowań Studium w zakresie powiązań drogowych wewnętrznych, przewidzianą zaskarżoną uchwałą budowę - jednego - dodatkowego pasa drogowego służącego obsłudze terenu oznaczonego U/KP Sąd uznał za zgodną z postanowieniami Studium, podkreślając, że Studium przewiduje na s. 45 w pkt. 4.2.1 "Uwarunkowania komunikacyjne", że "sieć ulic miejskich należy modernizować i rozbudowywać do potrzeb wzrastającego ruchu drogowego i rozwoju miasta". Literalnie w Studium nie tylko dopuszczono, ale wręcz wskazano na celowość podjęcia działań na rzecz modernizacji i rozbudowy ulic, i to właśnie w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą, który określony został jako Obszar przekształceń przestrzennych.

8. W tych okolicznościach nie sposób zgodzić się ze Skarżącymi, że Rada Miasta uchwalając sporny plan miejscowy, a tym samym dopuszczając handel o pow. do 750m˛ i poszerzenie o jeden pas istniejącej ulicy na obszarze o preferowanym przeznaczeniu usługowym i centrotwórczym przekroczyła władztwo planistyczne.

Należy, bowiem zauważyć, że prawo własności nie jest prawem absolutnym. Wręcz przeciwnie, jak każde prawo o charakterze majątkowym podlega ograniczeniom. Konkluzję tę potwierdza m. in. art. 140 k.c., regulujący treść prawa własności. Zgodnie z tym przepisem, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Jednak jednym z dopuszczalnych przez prawo ograniczeń prawa własności jest możliwość kształtowania ładu przestrzennego przyznana gminie pod postacią władztwa planistycznego (por. np. postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z 8 kwietnia 2000 r., SK 23/98, OTK 2000/3/93).

Podkreślić należy, że jak jednoznacznie wynika z akt sprawy Skarżącym tytuł prawny przysługuje do nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z terenem zdefiniowanym w Studium jako "Obszar przekształceń przestrzennych". W Studium wskazano, że głównym obszarem przekształceń będzie właśnie teren zespołu szpitala kolejowego w Niwce, charakteryzujący się zachwianiem skali zabudowy, brakiem walorów architektonicznych krajobrazowych i brakiem właściwego zagospodarowania terenu (s. 50 Studium). Jednocześnie Skarżący jako właściciele nieruchomości sąsiadujących z tym obszarem objętym zaskarżoną uchwałą wskazali przede wszystkim na uciążliwość przyjętego zaskarżoną uchwałą przeznaczenia terenów sąsiednich. Skarżący wskazali na naruszenie zasady proporcjonalności z uwagi na ingerencję w ich prawo własności. W ocenie Sądu, zebrany w toku procedury planistycznej materiał dowodowy tym zarzutom przeczy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd nie tylko przesądził, że kwestionowane przez Skarżących przeznaczenie terenu jest zgodne ze Studium, ale jednocześnie przesadził, że przeznaczenie to nie – w rozumieniu ustawy - charakteru uciążliwego. Nie sposób zatem zgodzić się ze Skarżącymi, że postanowienia planu o przeznaczeniu sąsiadujących terenów pod nieuciążliwe – w rozumieniu ustawy – usługi, zgodne ze Studium stanowi nadużycie władztwa planistycznego.

Podkreślić też trzeba, że przytoczone w skardze argumenty dotyczące negatywnego wpływu nowego zagospodarowania na powierzchnię stanowi wprawdzie powtórzenie zapisów Prognozy oddziaływania na środowisko, jednak wyrwane z kontekstu i jako takie nie może stanowić przekonującego argumentu na poparcie niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego Skarżących. Przytoczone na s. 16 skargi argumenty stanowią powtórzenie treści Prognozy (s. 19), z tym jednak zastrzeżeniem, że w Prognozie doprecyzowano, że ustalenia te dotyczą wyłącznie działek dotychczas niezainwestowanych i dotyczą konkretnie fazy realizacji ustaleń planu. Jednocześnie wskazano, że obszar opracowania planu obejmuje tereny częściowo zainwestowane, które zgodnie z ustaleniami planu będą użytkowane w sposób dotychczasowy (s.17 Prognozy). Na obszarze objętym planem nie nastąpi znaczne przekształcenie krajobrazu, z uwagi iż na tym terenie oraz w jego sąsiedztwie występuje zabudowa. Podkreślono, że – na etapie robót budowanych – warunki przebywania na obszarze planu, a także na sąsiednich terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, będą – czasowo – niekomfortowe z powodu zwiększonego poziomu hałasu oraz zanieczyszczenia powietrza spowodowanego emisją spalin i pyleniem (s. 20 Prognozy). Zasadniczym przepisem Konstytucji RP stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3, zawierający zasadę proporcjonalności. Stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W przypadku kwestionowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnienie skargi nastąpi, gdy naruszenie przepisów prawnych przekroczy tzw. granice władztwa planistycznego. Władztwo planistyczne jest wynikającą z przepisów art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kompetencją gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Koncepcja władztwa planistycznego oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia planu mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi być z tym powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Mając na uwadze argumentację skargi należy przyjąć, że Skarżący powołują się na uciążliwość – w rozumieniu Studium - przeznaczenia sąsiednich terenów. Odwołując się w tym zakresie od wiążącego orzeczenia tut. Sądu z dnia [...] stycznia 2018 r. należy wskazać, że ustawodawca zadaniem Studium uczynił nakazy i zakazy dotyczące – sposobu – zagospodarowania i przeznaczenia terenu, a nie stanowienie przepisów proceduralnych. Jakkolwiek zatem w Studium (s. 58) zawarto zapis, że lokalizacja obiektów służących działalności gospodarczej powinna być poprzedzona opracowaniami udowadniającymi brak konfliktu z otoczeniem, a w toku procedury planistycznej nie sporządzono – służących realizacji tej autonomicznej procedury - opracowań dowodzących braku konfliktu z otoczeniem – to jak przesądził Sąd w wyroku z dnia [...] stycznia 2018 r. - "ustalenia wiążące ustanawia się w ustawach lub na podstawie ustaw" i stanowią one skierowane do gmin dyspozycje (nakazy i zakazy) dotyczące – sposobu – zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Przyjęcie zatem w Studium autonomicznych procedur mających stanowić konieczny warunek przeznaczenia terenów na określone cele w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie mogło stanowić podstawy zarzutu naruszenia władztwa planistycznego.

Nie ulega wątpliwości, że prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji konstytucyjnych i ustawowych, nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia dopuszcza sama Konstytucja RP w art. 64 ust. 3, stanowiącym, iż własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości. Wymóg proporcjonalności to konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa. Na organach planistycznych ciąży obowiązek rozważnego wyważenia praw indywidualnych (interesów obywateli) i interesu publicznego, co ma szczególne znaczenie w przypadku kolizji tych interesów (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 240/13, orzeczenia.nsa.gov.pl.). W okolicznościach badanej sprawy ograniczenia na które powołują się Skarżący, będą związane z prowadzeniem nieuciążliwej – w rozumieniu przepisów rangi ustawowej – działalności usługowej. Jednocześnie należy wskazać, że przez zaspokojenie potrzeb wspólnoty samorządowej (art. 116 ust. 1 Konstytucji RP) należy rozumieć zarówno potrzeby osób prowadzących działalność gospodarczą, jak i osób prywatnych. Dopuszczając przyjęte zaskarżonym planem przeznaczenie terenów nie doszło do niezgodnego z prawem naruszenia interesu prawnego Skarżących. W Prognozie wskazano, że zakłada się pozytywny wpływ realizacji ustaleń planu na ludzi, z uwagi na udostępnienie nowych teren w inwestycyjnych oraz umożliwienie powstania parkingu, ułatwiającego komunikacje mieszkańcom miasta P., a przyjęcie planu uporządkuje u udostępni nowe tereny inwestycyjne w mieście P.. Stwierdzono naruszenie interesu prawnego Skarżących, które przesądziło o posiadaniu przez nich legitymacji skargowej mieści się w granicach prawem wytyczonych.

Reasumując, zaskarżona uchwała została podjęta z poszanowaniem trybu sporządzania planu miejscowego oraz zasad sporządzania planu miejscowego, a podniesione w sprawie zarzuty okazały się niezasadne.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalił.