Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 826/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne dla kierujących pojazdami oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 826/15

Uzasadnienie

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014r. nr [...], działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (t. jedn.Dz.U. z 2014 r. poz. 600, zwanej dalej Ustawą), skierował M. B. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu organ podał, że skierowanie M. B. na badania psychologiczne w celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, nastąpiło w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Od powyższej decyzji odwołał się M. B. Podkreślił, iż nie przekroczył liczby 24 punktów, ponieważ punkty uzyskane wcześniej powinny być usunięte z ewidencji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ( dalej SKO) decyzją z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło podstawę prawną zaskarżonej decyzji, tj. art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz art. 99 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Następnie stwierdziło, że zaskarżona decyzja w zakresie skierowania odwołującego się na badania psychologiczne została wydana na wniosek Komendanta [...] Policji, czyli organ kontroli ruchu drogowego, ponieważ odwołujący się otrzymał w okresie od 28 sierpnia 2011 r. do 1 lutego 2012 r. łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie zrealizowała się zatem przesłanka skierowania na badania psychologiczne M. B. - kierowcy, posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie prawa jazdy kategorii B, ponieważ otrzymał on łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czyli przekroczył dopuszczalną liczbę 24 punktów. SKO zwróciło też uwagę, że konstrukcja przepisu art. 99 ust. 1 pkt 3 lit b Ustawy nie pozostawia miejsca na uznaniowe działanie organu, albowiem z jego treści wprost wynika, że starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne kierowcy, jeżeli przekroczył on liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Tym samym przekroczenie liczby 24 punktów przez kierowcę automatycznie powoduje konieczność skierowania go na badania psychologiczne jeżeli tylko, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, wystąpi o to organ kontroli ruchu drogowego. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania wyjaśniono, że w prowadzonym postępowaniu organ nie jest uprawniony do oceny prawidłowości wpisanych punktów karnych. Organ wyjaśnił też, że orzeczenie o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne przewidziane w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero niepoddanie się tym badaniom i nieprzedłożenie właściwemu organowi orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w wymaganym terminie, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy skutkuje wydaniem przez ten organ decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy.

Na powyższą decyzję skargę do tutejszego Sądu wniósł M. B., zarzucając jej naruszenie przepisu art. 130 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 15 i 77 § 1 i 107 § 1 Kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. Autor skargi zakwestionował twierdzenia SKO o uzyskaniu przez niego 26 punktów. Wskazał też, że punkty będące podstawą wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. zgodnie z art. 130 § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym z mocy prawa uległy usunięciu z prowadzonej ewidencji. Nie mogły być zatem podstawą orzeczenia o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w taki sposób, który miał bądź mógłby mieć wpływ na jej wynik.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia z dnia [...] lipca 2014r. w przedmiocie skierowania skarżącego M. B. na badania psychologiczne w celu istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy (...) na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący w okresie od 28 sierpnia 2011r. do 1 lutego 2012r. otrzymał łącznie 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Okoliczność ta bezspornie wynika z wniosku Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. (k.24 akt adm.) o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne.

W myśl zaś art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) to Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ, wbrew temu co wywodzi skarżący, jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Przy czym podkreślić należy, iż czynności ewidencyjne mają charakter czynności materialno-technicznych, które mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Pogląd ten akceptowany jest jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które przyjmuje, że wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (patrz: wyroki NSA z dnia: 17 września 2015 r. I OSK 27/14, 4 kwietnia 2013 r. I OSK 127/13, 9 sierpnia 2013 r. I OSK 855/12, 24 października 2012 r. I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11- wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jak słusznie ponadto podkreślono w zaskarżonej decyzji organ prowadzący postępowanie w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne nie jest uprawniony do korygowania wpisów dokonanych przez organ prowadzący ewidencję (Policję) i podejmuje rozstrzygnięcie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym. W konsekwencji orzekające w niniejszej sprawie organy nie były uprawnione do weryfikowania poprawności przypisania skarżącemu ilości punktów karnych za popełnione wykroczenia ruchu drogowego. Jeżeli zatem skarżący kwestionował wpisy w ewidencji kierowców prowadzonej przez Policję co do ilości wpisanych punktów, mógł wystąpić do tego organu o usunięcie niezasadnie wpisanych tam punktów, a w razie odmowy bądź też milczenia organu skorzystać z przysługującej mu skargi do sądu. Jeżeli jednak z tej drogi nie skorzystał, to w postępowaniu dotyczącym skierowania go na badania psychologiczne nie może, w ocenie Sądu, skutecznie kwestionować ilości punktów wpisanych do ewidencji.

Konkludując należy jeszcze raz podkreślić, że oczekiwania autora skargi, aby w postępowaniu w sprawie skierowania na badania psychologiczne organ przeprowadzał postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie prawidłowości przypisania mu punktów karnych, nie mogły być spełnione, gdyż, jak podkreślono już wyżej, w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do podjęcia takich działań. Ponadto, jak słusznie zauważył organ w uzasadnieniu decyzji, decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami ma charakter związany, a więc przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów karnych, obliguje organ do skierowania go na tego rodzaju badania.

Stosownie natomiast do treści art. 130 ust. 2 Ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego usuwa się po upływie jednego roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty. Zgodnie zaś z § 6 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U.2012 poz. 488), organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty.

Interpretacja zacytowanego przepisu ustawy przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Aby na jego podstawie policja mogła usunąć punkty karne z ewidencji musi upłynąć rok bez naruszenia przez kierowcę przepisów ruchu drogowego za które przypisana liczba punktów przekroczyłaby łącznie 24 punkty. Rok ten należy liczyć pomiędzy kolejnymi wykroczeniami. Rozporządzenie precyzuje dodatkowo, że aby były podstawy do usunięcia punktów karnych z ewidencji, kierowca przed upływem roku nie może dopuścić się naruszeń, za które liczba punktów nie tylko ostatecznych, ale także wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty. Nie spełniają tego warunku punkty otrzymane przez skarżącego w okresie od 28 sierpnia 2011r. do 1 lutego 2012r.

W ocenie Sądu, również zarzuty natury procesowej dotyczące naruszenia art. 7, 77 i art. 107 § 1 kpa nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organy obydwu instancji prawidłowo przeprowadziły postępowanie, rozważając wszechstronnie zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazać też należy, iż złożone przez skarżącego na rozprawie zaświadczenie z dnia [...] grudnia 2015 r. poświadcza prawidłowość ustaleń dokonanych przez organy w niniejszej sprawie(punkty ujęte pod pozycją 3, 4 i 6 zaświadczenia ( k. 24 akt sądowych).

Wobec powyższego, skarga jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlegała oddaleniu, o czym na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), orzeczono w sentencji wyroku