Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1643/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Spółki z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 599/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Spółki z o.o. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 599/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [.] Spółki z o.o. w G (dalej jako: "skarżący lub Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [..] marca 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 20 lutego 2008 r. skarżący wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie o wydanie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa zachodniopomorskiego.

Decyzją z dnia [..] czerwca 2010 r., Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie (organ właściwy od dnia 31 października 2009 r.) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem Spółki, powołując się na treść art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 165) – dalej jako "u.g.h.", zgodnie z którym postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się.

Decyzją z dnia [..] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi Spółki, wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 643/13, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, z uwagi na fakt, że organ nie dokonał oceny przepisu art. 129 ust. 2 u.g.h. z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego" dokonanej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia [..] października 2014 r. umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem Spółki jako bezprzedmiotowe, wskazując, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa o grach hazardowych i wobec niezakończenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, obowiązany był umorzyć niniejsze postępowanie w oparciu o przepis art. 129 ust. 2 u.g.h.

Zdaniem organu przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie wprowadza "innych wymagań" w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37 ze zm.; dalej: "dyrektywa 98/34/WE"), a przez to nie ma charakteru "przepisu technicznego" w ujęciu art. 1 pkt 11 tej dyrektywy i jako taki przepis art. 129 ust. 2 powołanej ustawy nie podlegał procedurze notyfikacji.

Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia [..] marca 2015 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "o.p."), art. 8, art. 118, art. 129 ust. 2 u.g.h., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

[..] Spółka z o.o. w G zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając oddalenie skargi - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") - wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielania odpowiedzi na pytania, czy art. 129 ust. 2 u.g.h., stanowi regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i czy brak notyfikacji Komisji Europejskiej tej ustawy powoduje, że nie może być on stosowany.

Sąd pierwszej instancji zważył, że wprawdzie wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. nie przesądził o kwalifikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, tym niemniej Komisja Europejska zajęła stanowisko co do charakteru przepisów zgłoszonego w dniu 5 listopada 2014 r. do notyfikacji projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych (druk sejmowy nr 2927). W powiadomieniu nr 2014/537/PL wskazała, że ww. projekt ustawy nie jest przepisem technicznym. Powyższe stwierdzenie Komisji Europejskiej należy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, odnieść także do będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji art. 129 ust. 2 u.g.h. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji jak i zaproponowanym w projekcie zmiany ustawy, ma bowiem taki sam sens i wynika z niego taka sama norma prawna. W konsekwencji – zdaniem Sądu pierwszej instancji - stanowisko organu, że przedmiotowy przepis nie wprowadza warunków mogących mieć wpływ na właściwość lub sprzedaż automatów o niskich wygranych, znajduje odzwierciedlenie nie tylko w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji ale także w poglądach samej Komisji Europejskiej. Z tych względów WSA nie stwierdził podstaw do uznania powołanego przepisu za regulację techniczną w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i istnienia obowiązku jego notyfikacji.

Nadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ustawa o grach hazardowych jest aktem obowiązującym i nadal korzysta z domniemania konstytucyjności. Trybunał Konstytucyjny, pomimo kierowanych do niego pytań prawnych, nie orzekł o niezgodności z Konstytucją któregokolwiek z jej przepisów. Wskazując, że skoro Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, uznał, że notyfikacja przepisów technicznych, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego, uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania potencjalnych przepisów technicznych, nie może samo przez się stanowić podstawy do stwierdzenia niekonstytucyjności aktu i prowadzić do utraty przez ten akt mocy obowiązującej.

Powołując się natomiast na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt P 4/11, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że dotyczy on zgodności z Konstytucją art. 135 ust. 2 u.g.h., to jednak można je także odnieść do niniejszej sprawy. Skoro bowiem w ocenie Trybunału wyłączenie możliwości modyfikacji zezwolenia w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie to nie sposób mówić o takim ograniczeniu w wypadku podmiotów, które takiego zezwolenia nigdy nie uzyskały.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [..] Spółka z o.o. w G, zaskarżając to orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 120 o.p. w związku z art. 129 ust. 2 u.g.h., polegające na nie dostrzeżeniu przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [..] marca 2015 r. narusza przepis art. 120 o.p. poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 2 u.g.h., który: (-) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej, (-) narusza prawa podstawowe, to jest zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań,

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia wyroku - w zakresie dotyczącym "obowiązku notyfikacji" w sposób znacznie utrudniający ocenę wnioskowania Sądu pierwszej instancji, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W skardze kasacyjnej jej autor sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania uznając, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art.141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem uzasadnienie wyroku w zakresie dotyczącym "obowiązku notyfikacji" zostało sporządzone w sposób znacznie utrudniający ocenę wnioskowania Sądu I instancji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć bowiem należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Powołany przepis zawiera dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, by taka sytuacja miała miejsce. W orzecznictwie i piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że przewidziany w art. 141 § 4 p.p.s.a. wymóg przedstawienia w uzasadnieniu wyroku zarzutów podniesionych w skardze nie może ograniczać się jedynie do ich przytoczenia, ale oznacza także konieczność odniesienia się do nich przy wyjaśnianiu podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia te warunki. Sąd przedstawił istotę zarzutów podniesionych w skardze, a następnie odniósł się do nich, przedstawiając argumenty, które w jego ocenie dawały podstawy do uznania ich za niezasadne. Podkreślić należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z trafnością wskazanych w nim argumentów. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego część analityczna uzasadnienia zaskarżonego wyroku, pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu, który doprowadził do stanowiska zawartego w rozstrzygnięciu, a tym samym możliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Zauważyć też trzeba, że kasator nie tłumaczy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej z jakich przyczyn uznał sformułowanie uzasadnienia wyroku w części dotyczącej obowiązku notyfikacji za "znacznie utrudniający ocenę wnioskowania sądu pierwszej instancji". Ograniczył się jedynie do zaprezentowania swoich poglądów w tej kwestii. Tymczasem Sąd pierwszej instancji, podzielając argumentację organu stwierdził, że przepis art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych nie stanowi "regulacji technicznej" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE co oznacza, że nie wymagał on notyfikacji w KE. Ostatecznie Sąd pierwszej instancji, aprobując stanowisko organu, podkreślił, że brak obowiązku notyfikacji wynika z tego, że przepis ten nie wprowadza warunków mogących mieć wpływ na właściwość lub sprzedaż automatów o niskich wygranych.

Z tym poglądem należy się zgodzić. NSA stoi na jednolitym stanowisku, że przepisy przejściowe u.g.h., a do tych należy zaliczyć art. 129 ust. 2 u.g.h., nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE, a to oznacza, że nie wymagały one notyfikacji. Podkreślenia wymaga, że przepisy przejściowe u.g.h. nie mogą być kwalifikowane jako "specyfikacje techniczne" ani "zakazy produkcji, przywozu i wprowadzania do obrotu" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34. Jak już zostało to wyjaśnione w orzecznictwie NSA przepisy takie regulują sytuację prawną podmiotów działających w zakresie urządzania gier na automatach w okresie przejściowym, ze względu na to, że nowa ustawa wprowadziła inne wymogi formalne dla prowadzenia takiej działalności w stosunku do regulacji z 1992 r. Z tego więc powodu ustawodawca przy pomocy tych przepisów zrealizował nakaz płynący z zasady poprawnej legislacji oraz zasady zaufania do organów państwa i przyjął, że w określonym w tych przepisach czasie można korzystać z praw nabytych i prowadzić działalność na dotychczasowych zasadach, bez możliwości ich modyfikowania co do miejsca i czasu urządzania gier.

W tym rozumieniu przepis art. 129 ust. 2 u.g.h. nie odnosi się do produktu (automatów), ale do uprawnień podmiotu posługującego się automatami, więc jego rolą nie jest ograniczanie obrotu automatami, a tylko ukształtowanie sytuacji prawnej spółki w sposób korzystniejszy niż zostało to przyjęte w przepisach merytorycznych nowo uchwalonej ustawy z 2009 r. Z treści przepisów przejściowych u.g.h. wynika wprost, że gwarantują one pełną realizację uprawnień wynikających z zezwoleń wydanych w poprzednim stanie prawnym, są skierowane do podmiotu, a nie produktu, tym samym nie mogą być uznane za przepisy techniczne (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., II GSK 864/15).

Zarzuty skargi kasacyjnej określone w pkt I jej petitum koncentrują się na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszenia przepisu art. 120 O.p. poprzez zastosowanie art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, który zdaniem autora skargi kasacyjnej jest niezgodny z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz narusza zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Wskazać zatem na wstępie trzeba, że w świetle jednolitego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, z zasady równości, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii) (zob. wyrok z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 23/99, OTK ZU nr 3/2000, poz. 89). Zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących jak i faworyzujących. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości należy rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa, biorąc pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej (wyrok z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 23/99, OTK ZU nr 3/2000, poz. 89).

W ocenie Sądu II instancji nie zachodzi zarzucana niezgodność ww. przepisów procedury ze wskazanymi regulacjami Konstytucyjnymi. Wyprowadzona z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zasada zaufania do państwa i prawa, a z kolei z tej ostatniej zasada ochrony praw nabytych i interesów w toku, nie zostały w sprawie naruszone ustawą o grach hazardowych, a przede wszystkim jej przepisem art. 129 ust. 2 u.g.h., będącym jak wskazano przepisem procesowym, który odnosi się do podmiotów, które jeszcze żadnych praw nie nabyły.

Należy zaznaczyć, że nowa u.g.h. nie pozbawiła skarżącej kasacyjnie ustalonego wcześniej w drodze decyzji prawa czy obowiązku w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej dotyczącej gier na automatach o niskich wygranych, nie pozbawiła również innych podmiotów prowadzących działalność w tym zakresie prawa do dalszego jej prowadzenia aż do czasu wygaśnięcia zezwoleń na jej prowadzenie, którego to prawa okres trwania jest z woli ustawodawcy wystarczająco długi do zamortyzowania poczynionych przez te podmioty nakładów na rozpoczęcie działalności oraz do ochrony ich interesów w toku czy też zwłaszcza interesów w ogóle nie rozpoczętych.

Ponadto, co istotne, powoływane przez skarżącą kasacyjnie zasady i wartości konstytucyjne nie mają w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego charakteru bezwzględnego i absolutnego. Trybunał bowiem wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności. Skoro więc, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, intencją ustawodawcy wprowadzającego do obrotu prawnego nowe przepisy w zakresie gier hazardowych, było zwiększenie ochrony społeczeństwa i praworządności przed negatywnymi skutkami hazardu oraz uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych, czego konieczność dodatkowo potwierdziła sytuacja faktyczna występująca na rynku gier hazardowych w okresie obowiązywania dotychczasowego prawa, to tym samym należy uznać, że ustanowione ograniczenia i zakazy odnośnie prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jako uzasadnione interesem i porządkiem publicznym, nie naruszają powoływanych przez skarżącą kasacyjnie zasad i wartości konstytucyjnych. W sytuacji bowiem zaistnienia uzasadnionego zagrożenia określonych wartości społecznych czy gospodarczych – tak jak to miało miejsce w prowadzeniu działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – i stwierdzenia przez organy państwowe potrzeby podjęcia natychmiastowych działań mających na celu ochronę tych wartości, nie ma podstaw do stwierdzenia, że podjęta w związku z tym procedura legislacyjna stanowi sama w sobie naruszenie zasady demokratycznego państwa prawa i wynikających z niej zasad zaufania do państwa i prawa, zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, zważywszy że zastosowana procedura legislacyjna odpowiada podstawowym wymogom prawnym w zakresie tworzenia, ogłoszenia oraz wejścia aktu prawnego w życie.

Należy jeszcze raz podkreślić, że skarżąca kasacyjnie w wyniku zmiany stanu prawnego nie utraciła żadnego prawa podmiotowego, które wcześniej nabyła, ani też ekspektatywy tego prawa. Zmiana zasad prawnych co do wydawania nowych zezwoleń wynikała wyłącznie z określonego stanu prawnego, z którą strona mogła się liczyć, zważywszy na wielokrotnie ogłaszane w mediach publicznych informacje o podjęciu działań ustawodawczych, mających na celu zmianę omawianej materii prawnej, w związku z potrzebą zwiększenia ochrony społeczeństwa i porządku publicznego przed negatywnymi skutkami hazardu oraz kontroli rynku gier hazardowych. Zwrócić należy również uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone w wyroku z dnia 27 czerwca 2006 r. o sygn. akt K 16/05, opubl. OTK–A 2006/6/69, odnoszące się krytycznie nawet do bezwzględnej ochrony zasady praw nabytych w sytuacji gdyby miała ona prowadzić do petryfikacji systemu prawnego, uniemożliwiając wprowadzenie niezbędnych zmian w obowiązujących regulacjach prawnych, w sytuacji zmiany warunków społecznych lub gospodarczych.

Reasumując, w ocenie Sądu II instancji, zastosowanie przepisu art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie narusza przepisów wskazanych w pkt I petitum skargi kasacyjnej.

Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, którą oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2015 r. poz. 1804). Na zasądzoną tytułem kosztów postępowania kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika organu.