Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 709/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 35 ust.1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi S.H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., na podstawie art. 157 § 2

i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek S.H. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia[...].09.2007r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w J. na dz. nr [...] i [...] - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia[...].09.2007 r.

W uzasadnieniu organ podał, że S.H. we wniosku o stwierdzenie nieważności podnosił naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieuznanie go za stronę postępowania zakończonego decyzją z dnia[...].09.2007 r., nadto, że na działce nr [...] będącej jego własnością ustanowiona została strefa uciążliwości zakładu galwanizacyjnego, zatwierdzona przez Państwową Inspekcję Sanitarną

w B. w dniu [...].01.1986 r., co było przeszkodą do wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę.

W kontekście podniesionych zarzutów organ stwierdził, że w dniu wydawania kwestionowanej decyzji Starosty [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia[...].09.2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r. Nr[...], poz.[...]).

Działki inwestycyjne nr [...] i [...] według ww. planu miejscowego położone były w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem C 53 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatwierdzony projekt budowlany zgodny był

z ustaleniami planu miejscowego. W planie nie wyznaczono żadnych stref ochronnych oraz ograniczających ewentualną zabudowę, nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego. Projekt zagospodarowania terenu zgodny był z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 620 z późn. zm.) - w zakresie usytuowania projektowanego budynku mieszkalnego względem granic działki jak i usytuowania projektowanej infrastruktury.

Do projektu budowlanego inwestor dołączył wszystkie konieczne uzgodnienia, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, oświadczenie projektanta,

o którym mowa w art. 20 Prawa budowlanego, a także dokumenty potwierdzające posiadane kwalifikacje zawodowe oraz aktualne na dzień sporządzenia projektu zaświadczenie o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Tym samym decyzja nie naruszała przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Nie doszło również do naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, inwestorzy wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...]

i [...] na cele budowlane.

Organ nie dopatrzył się zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa obligującej do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Odnosząc się do kwestii udzielenia S.H. w roku 1986 zgody na prowadzenie warsztatu galwanizacyjnego oraz ustanowienia 50-cio metrowej strefy ochronnej warsztatu, Wojewoda [...] odwołał się do oceny prawnej zawartej

w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Podkreślił, że powoływane postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 1986r., nie dotyczy pozwolenia na budowę lecz wyrażenia zgody na okresową pracę zakładu galwanizacyjnego do dnia 31 grudnia 1987 r. proponując (a nie ustanawiając) w tym okresie strefę ochronną dla warsztatu 50m. Z akt nie wynika jednak by kiedykolwiek strefa taka została istotnie ustanowiona, a zakład podjął wówczas działalność.

WSA w Gliwicach stwierdził, że obowiązujący w dacie wydania pozwolenia na budowę miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał na terenie objętym inwestycją stref ochronnych.

Okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę, nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Stanowiły one bowiem przesłankę prowadzonego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 Kpa postępowania wznowieniowego.

Zdaniem organu nie wystąpiły pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 k.p.a. obligujące do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] tj. przedmiotowemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić, że: zostało wydane z naruszeniem przepisów

o właściwości (art. 156 § 1 pkt I k.p.a.), zostało wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). dotyczy sprawy rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.), zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.).

S.H. wniósł odwołalnie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S.H. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (według stanu na dzień 28 września 2007 r.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

W aktach sprawy organu stopnia podstawowego znajduje się m. in. oświadczenie o prawie do dysponowania działkami nr ewid. [...] i[...], na cele budowlane, podpisane przez M.J. i J.J.

Działki nr ewid. [...] i [...], na których zaplanowano sporną inwestycję, w dniu wydania pozwolenia na budowę, objęte były zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami[...], [...], [...], [...],[...] oraz granicami z miastem B., gminami J. i B. z wyłączeniem obszaru Lasów Państwowych zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] września 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj.[...]. z 2003 r., Nr[...], poz.[...]), inwestorzy nie byli zobligowani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy.

Sporna inwestycja swoim zakresem obejmuje również działkę nr ewid. [...] będącą działką drogową, względem której inwestorzy nie złożyli oświadczenia

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym, w ocenie organu decyzja Starosty B. z dnia [...] września 2007 r. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 ust. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Choć naruszone przepisy art. 32 ust. 4 ust. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego są oczywiste, a naruszenie ich jest jednoznaczne, to nie można stwierdzić, że wywołuje ono skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa. Zarząd Powiatu [...] (Zarząd Dróg Powiatowych w B. decyzją z dnia[...] września 2007 r., zezwolił bowiem M.J. i J. J. na urządzenie zjazdu z drogi powiatowej nr [...] J., ul. [...] w J. (dojazd do działek nr ewid. [...] i[...]).

Organ stwierdził przy tym, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r., nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działki nr ewid. [...] i [...] położone są na terenie oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem C 53 MN i przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 9 ust. 1 ww. miejscowego planu).

Zgodnie z treścią § 9 ust. 4 planu miejscowego, na ww. terenie oznaczonym symbolem C 53 MN preferuje się zabudowę parterową z możliwością podpiwniczenia

i użytkowego wykorzystania poddasza, dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, przy zachowaniu wysokości okapu dachu budynku nie przekraczającej 4,5 m, a poziom kalenicy max. 9 m od poziomu terenu. Dla obiektów projektowanych na terenach objętych ww. uchwałą wyznacza się stosowanie dachów symetrycznych o nachyleniu połaci od 30°- 45° (§ 7 ust. 1).

W ocenie organu, analiza akt sprawy nie wykazała, aby rozwiązania projektowe spornej inwestycji rażąco naruszały ustalenia ww. uchwały Rady Gminy J. z dnia [...] września 2003 r., Nr[...]. W szczególności parametry projektowanego budynku nie naruszają rażąco ustaleń co do wysokości zabudowy (projektowana - 8,39 m, wysokość okapu poniżej 4,5 m), ilości kondygnacji (parter + poddasze użytkowe) oraz kąta nachylenia połaci dachowej (projektowany dach symetryczny o kącie nachylenia połaci 37°).

Z projektu zagospodarowania terenu (rys. nr 2) wynika, że sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący również ustaleń ww. miejscowego planu dotyczących odległości w jakiej dopuszczalna jest lokalizacja nowych obiektów budowlanych względem granicy lasów państwowych (wymagana - 30 m, projektowana - 30 m), względem krawędzi jezdni oznaczonych symbolem DPZ (wymagana - min. 10 m od krawędzi jezdni; projektowana - ponad 10 m). Inwestycja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

GINB wskazał, że jego ocenie w postępowaniu nieważnościowym podlega wyłącznie decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r., Nr[...], i zatwierdzony nią projekt budowlany. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest bowiem organem właściwym do oceny prawidłowości aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Nadto, organ II instancji przypomniał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 981/08 ( utrzymanym w mocy przez NSA wyrokiem z dnia 9 lipca 20101r., sygn. II OSK 1236/09), w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, odnosząc się do podnoszonej przez S.H. kwestii nieuwzględnienia strefy ochronnej, stwierdził że nie ma żadnych dowodów na to, by kiedykolwiek wokół warsztatu S.H. została ustanowiona strefa ochronna.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ musiał sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zasadą jest, iż budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 4,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3,00 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sporny budynek został zaprojektowany w odległości 4,6 m od granicy z działką nr ewid. [...] oraz

w odległości kilkunastu metrów od granicy z działką nr ewid.[...].

Zatem decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r., Nr[...], w części dotyczącej budynku mieszkalnego nie narusza w sposób rażący ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Ponadto organ stwierdził, że kwestionowana decyzja nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 13 (dotyczącym przesłaniania), § 23 (odległość miejsc gromadzenia odpadów stałych), § 31 (odległość studni), § 36 (odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe) ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się również, aby decyzja uchybiała w sposób kwalifikowany przepisom rozporządzenia Ministra Transportu

i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., nr 43, poz. 430 ze zm., według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), w tym

w szczególności przepisu § 79 dotyczącego zjazdów indywidualnych.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wykonania inwestycji z materiałów toksycznych, to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż nie jest uprawniony do oceny kwestii związanych z realizacją inwestycji.

S.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

- naruszenie zasad postępowania: art.6. art.7. art.8, art.9, art. 10 kpa

- naruszenie: art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107, art. 156 § 1 ust. 2 i ust. 5 kpa, co skutkowało błędnym ustaleniem sianu faktycznego, a przez to i wadliwą kwalifikacją prawną

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane

Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ administracyjny.

W uzasadnieniu skargi argumentował, że obszar oddziaływania obiektu nie może być utożsamiany tylko i wyłącznie z brakiem zachowania przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi czy z zakresu ochrony środowiska.

Skarżący powinien być zawiadomiony i wezwany do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę z wniosku małżonków J.

Strefa oddziaływania dla warsztatu galwanicznego została utworzona przez organ państwowy na czas nieokreślony. Strefa została naniesiona na mapę zasadniczą, a zakres jej oddziaływania to obszar o promieniu 50m, zatem obejmuje ona nie tylko działkę skarżącego, ale również działki sąsiednie m.in. działkę małżonków J., na której został wybudowany dom jednorodzinny. Dokument ustanawiający strefę jest dokumentem urzędowym, zatem zgodnie z art. 76 kpa stanowi dowód tego co zostało

w nim urzędowo stwierdzone.

Organy samorządowe były obowiązane przy ustalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnić wszystkie okoliczności mające wpływ jego treść.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął załączone do odwołania dokumenty, potwierdzające jednoznacznie istnienie strefy, których m.in. należy zaliczyć: mapę zasadniczą, na której naniesiona jest utworzona strefa opieczętowana pieczęcią właściwego organu i decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -t.j. z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga okazała się bezzasadna.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem jej wzruszenia. Z uwagi na fakt, że instytucja ta stoi w opozycji do jednej

z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a., może ona być stosowana jedynie po zaistnieniu enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek. Postępowanie nieważnościowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest pojęciem, którego nie definiują przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże instytucja ta ma bogatą interpretację zawartą w judykaturze i doktrynie, które jednoznacznie wskazują, że naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste, a ponadto powoduje, że decyzja nim dotknięta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być zatem utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga.

Podkreślić należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w skarżonej decyzji nie kwestionował, iż nieruchomość stanowiąca własność S.H. znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku mieszkalnego.

Ustosunkowując się natomiast do podstawowego zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia "strefy oddziaływania dla warsztatu galwanicznego" zlokalizowanego na nieruchomości skarżącego, należy podkreślić, że plan miejscowy obowiązujący na terenie kwestionowanej inwestycji, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] września 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj.[...]. z 2003 r., Nr[...], poz.[...]), takiej strefy nie przewidywał.

Natomiast formalnoprawna ocena planu miejscowego wykraczała poza zakres postępowania nieważnościowego prowadzonego względem decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r. W przedmiotowym postępowaniu ocenie organu podlegała wyłącznie decyzja o pozwoleniu na budowę.

Nadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku

z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 981/08, dotyczącym decyzji Wojewody [...] wydanej w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji o pozwoleniu na budowę, odnosząc się do kwestii nieuwzględnienia strefy ochronnej, której ustanowienie skarżący podnosił, stwierdził brak dowodów na to, by kiedykolwiek wokół warsztatu S.H. została ustanowiona taka strefa ochronna.

Inwestorzy nie byli zobligowani do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Działki nr ewid. [...] i[...] , na których zaplanowano inwestycję,

objęte były miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami[...], [...], [...], [...],[...]oraz granicami z miastem B., gminami J. i B. z wyłączeniem obszaru Lasów Państwowych zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy J. z dnia [...] września 2003 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj.[...]. z 2003 r" Nr[...], poz.[...]. Działki inwestycyjne położone były na terenie oznaczonym symbolem C 53 MN z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (§ 9 ust. 1 ww. miejscowego planu).

Zgodnie z treścią § 9 ust. 4 ww. planu miejscowego, na terenie C 53 MN preferuje się zabudowę parterową z możliwością podpiwniczenia i użytkowego wykorzystania poddasza, dopuszcza się dwie kondygnacje nadziemne, przy zachowaniu wysokości okapu dachu budynku nie przekraczającej 4,5 m, a poziom kalenicy max. 9 m od poziomu terenu. Dla obiektów projektowanych na terenach objętych ww. uchwałą wyznacza się stosowanie dachów symetrycznych o nachyleniu połaci od 30°- 45° (§ 7 ust. 1).

Parametry projektowanego budynku nie naruszają ustaleń planu co do wysokości zabudowy (projektowana - 8,39 m, wysokość okapu poniżej 4,5 m), ilości kondygnacji (parter + poddasze użytkowe) oraz co do kąta nachylenia połaci dachowej (projektowany dach symetryczny o kącie nachylenia połaci 37°).

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że sporna inwestycja nie narusza również ustaleń ww. miejscowego planu dotyczących odległości w jakiej dopuszczalna jest lokalizacja nowych obiektów budowlanych względem granicy lasów państwowych (wymagana - 30 m, projektowana - 30 m), względem krawędzi jezdni oznaczonych symbolem DPZ (wymagana - min. 10 m od krawędzi jezdni; projektowana - ponad 10 m).

Ponadto należy wyjaśnić, że przepisy Prawa budowlanego, w tym zwłaszcza przepis art. 35 ust. 1, ściśle określają zakres kontroli dokumentacji projektowej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W sytuacji, gdy inwestor spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji

o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego).

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 6, 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a., należy wskazać, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podjął czynności mające na celu ocenę pełnego materiału dowodowego i ustalenie stanu faktycznego sprawy, co znalazło potwierdzenie w treści skarżonej decyzji. Rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, organ nie rozstrzyga jej ponownie merytorycznie, lecz orzeka wyłącznie w zakresie wadliwości kontrolowanego aktu. Działa jako organ kasacyjny i w oparciu o zamknięty materiał dowodowy (ten, który posłużył do wydania badanego orzeczenia).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., należy wskazać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Pismem z dnia [...] października 2016 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Okoliczność, iż strona nie skorzystała, z przysługującego jej prawa, pomimo stworzonych ku temu możliwości, nie może być traktowana jako naruszenie przez organ ww. przepisu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.