Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 805/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 135, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4, art. 51 ust. 4, art. 81 c ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: § 218 ust. 1, § 232 ust.6, § 271 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi D.T. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], dalej "PINB", prowadził postępowanie w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków pozwolenia na budowę, w związku z wykonaniem robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego wiaty i muru oporowego na działkach nr 2026/1 i 2025 w S. przy ul. [...], należących do A. i E.O. niezgodnie z posiadanym przez inwestora pozwoleniem na budowę z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...], nr [...] wydanym przez Starostę [...] Wprowadzone zmiany dotyczyły zakresu objętego projektem zagospodarowania działki, jak i charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego

Organ I instancji ustalił, że w miejsce projektowanego budynku mieszkalnego z nieużytkowym poddaszem o wym. 16,74 x 10,29 m i wys. 7,23 m wykonano obiekt o wym. 19,20 x 11,10 m i wys. 8,10 m z użytkowym poddaszem mieszkalnym. Zmianie uległo również usytuowanie obiektu. Podczas kontroli w dniu 21 lipca 2010 r. ustalono, że projektowaną odległość od granicy z działką 2027/1 - 7,50 m zmieniono na 5,24 m, projektowaną odległość od budynku mieszkalnego drewnianego usytuowanego na tej samej działce - 8,50 m zmieniono na 7,77 m, projektowaną odległość od granicy z działką 2021 (obecnie 2021/2) - 5,50 m zmieniono na 5,86 m. W miejsce projektowanej parterowej wiaty o wym. 7,30 x 7,30 m i wys. 6,55 m z dachem czterospadowym wspartym na czterech słupach żelbetowych o średnicy 30 cm wykonano obiekt o wym. 7,81 x 7,42 m i wys. 8,10 m, którego ściany parteru zostały obudowane taflami szklanymi, natomiast nad wiatą został wykonany taras którego nie przewidywał projekt budowlany. Wiata została przykryta dachem drewnianym wspartym na słupach żelbetowych i połączona z budynkiem w inny sposób niż przewidywał to projekt budowlany. Organ I instancji ustalił również, że zmieniono projektowaną długość muru oporowego z 15 m na 25 m, oraz wykonano schody terenowe przy murze oporowym z poziomu budynku na niższy poziom tarasu gruntowego.

Po uprzednim wstrzymaniu robót budowlanych PINB decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] zobowiązał A. i E.O. do sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego, wiaty i muru oporowego oraz ocenę stabilności skarpy, w terminie do dnia 31 stycznia 2011 r. Decyzja ta została zreformowana decyzją WINB z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] poprzez nałożenie na inwestorów obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego bez oceny stabilności skarpy w terminie do dnia 31 maja 2011 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Starosta [...] uchylił w całości swoją decyzję z dnia [...] lutego 2008 r., a PINB decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] zatwierdził A. i E.O. projekt budowlany zamienny i udzielił pozwolenia na wznowienie robot budowlanych przy budowie w/w budynku mieszkalnego i muru oporowego. WINB decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylił w/w decyzję organu I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PINB decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] zatwierdził A. i E.O. projekt budowlany zamienny, zobowiązując jednocześnie inwestorów do uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. WINB decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], utrzymał w/w decyzję organu I instancji w mocy. Ostatnia decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 899/12, w którym Sąd zakwestionował dokonane ustalenia stanu faktycznego, przede wszystkim odległości między budynkiem inwestorów a drewnianym budynkiem na sąsiedniej działce, gdzie WINB za wystarczające przyjął oświadczenie projektanta że odległość ta wynosi 7,77 m. Organ uznał za niewłaściwe usytuowanie budynku, ale za wystarczające do wydania kwestionowanej decyzji wykonanie okien o odkreślonej szczelności ogniowej, docieplenie ściany wschodniej oraz zrealizowanie ogrodzenia kamiennego w formie tzw. ogniomuru, jednak decyzja nie wyjaśnia w sposób jednoznaczny i przekonywujący, aby usytuowanie budynku inwestorów spełniało wymagania przewidziane przepisami prawa, bowiem z jej uzasadnienia nie wynika jaka jest klasa odporności ogniowej ścian tego obiektu. Sąd podkreślił, że obie te okoliczności mogą mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Sąd zalecił uzupełnienie postępowania wyjaśniającego rozważając potrzebę ustalenia spornych odległości między budynkiem inwestorów a budynkiem D.T. usytuowanym na działce nr 2027/1 biorąc pod uwagę, że podawane przez projektanta odległości były zmieniane a ustalenia w tym zakresie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Wskazał również na kwestię nadania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes strony oraz uwzględnienia uwag zawartych w piśmie D.T. z dnia [...] lipca 2012 r. tj. sprawy dotyczącej planu zagospodarowania działek 2026/1 i 2025, lokalizacji istniejących budynków, kwestii dotyczącej działki 2021/1, braku w projekcie dokumentacji dotyczącej instalacji garażowej oraz innych uwag zawartych w piśmie D.T. z dnia [...] lipca 2012 r.

WINB decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2011 r., który decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] ponownie zatwierdził E. i A.O. projekt budowlany zamienny. Ta decyzja została uchylona decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2015 r., a skarga A.O. na powyższą decyzję została wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1058/15 oddalona.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] zatwierdził E.O. projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego z ogrodem zimowym oraz muru oporowego, położonych na działkach nr 2026/1 i 2025 w S.W. przy ul. [...]. Organ I instancji uznał że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zamienny spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej "P.b.")

Od decyzji tej odwołanie wniosła D.T. zarzucając niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego. Wskazała , że nie zachowano wymaganej minimalnej odległość (8 m) pomiędzy przedmiotowym budynkiem a drewnianym budynkiem na sąsiedniej działce która wynosi odpowiednio 7,60 m i 7,91 m. Organ nie wziął pod uwagę przepisu § 271 ust. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1422; zwane dalej rozporządzeniem MI), oraz nie przeprowadził żadnej ekspertyzy. Budynki zwrócone są do siebie ścianami posiadającymi otwory okienne i niezależnie od klasy odporności ogniowej nie można zmniejszać odległości pomiędzy tymi budynkami. Zdaniem skarżącej doszło organ nie wykonał wytycznych WSA w Rzeszowie zawartych w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 899/12. Odwołująca wskazała również na fakt toczącego się postępowania w sprawie ogrodzenia kamiennego podnosząc, że w przypadku stwierdzenia iż ogrodzenie nie spełnia swojej roli i powinno być rozebrane, pomiędzy budynkami pozostanie ogrodzenie z siatki, które stoi na działce D.T. Wskazała również, że organ nie przeprowadził żadnej ekspertyzy, nie zasięgnął także opinii biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa o specjalności ochrony przeciwpożarowej w budownictwie na okoliczność, czy taka odległość między budynkami w konkretnej sprawie jest zgodna z przepisami prawa i czy zachowane są przepisy ochrony przeciwpożarowej. Zakwestionowała prawidłowość oceny technicznej Z.Z. i ekspertyzy sporządzonej przez A.G. W dalszym ciągu wątpliwości budzi dokonanie przez organ pomiarów odległości pomiędzy budynkami i niezrozumiałym jest że jest ona inna za każdym razem. W dalszym ciągu nie wyjaśniono problemu nasypu, który spowodował zmianę ukształtowania terenu i podmywania jej nieruchomości.

Opisaną na wstępie decyzją WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 51 ust. 4 P.b. po upływie terminu lub na wniosek inwestora organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, nałożonego decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego.

W całości podzielił stanowisko organu I instancji. Przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia wymagania co do formy i treści określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz w art. 35 ust. 1 P.b.

Zarzuty skarżącej odnośnie nie uwzględnienia zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 899/12, są bezzasadne. PINB przeprowadził w dniu 6 maja 2014 r. czynności kontrolne dokonując pomiarów odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym na działkach nr 2026/1 i 2025 stanowiących własność E.O. a budynkiem mieszkalnym na działce nr 2027/1 stanowiącej własność D.T. przy użyciu dalmierza firmy Bosh, a następnie rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę dokonał pomiary w trakcie oględzin w dniu 6 października 2016 r. Ustalił, że odległość ta wynosi 7,60 - 7,91 m. Organ ponadto uzupełnił materiał dowodowy o mapę zasadniczą w skali 1:500 z dnia 5 października 2016 r., na której uprawniony geodeta naniósł odległości pomiędzy w/w budynkami, wynoszące 7,64 - 8,13 m. Mając na uwadze istniejące warunki (tj. kamienny mur pomiędzy tymi obiektami) oraz fakt, że PINB wykazał, że nieznaczne rozbieżności w poszczególnych pomiarach nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Bezzasadny jest zarzut skarżącej odnośnie nieprzeprowadzenia przez organ żadnej ekspertyzy oraz nie zasięgnięcia opinii biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa, a kwestionowanie oceny technicznej sporządzonej przez rzeczoznawcę ds Zabezpieczeń Przeciwpożarowych Z.Z. jest bezpodstawne. Organ wyjaśnił, że w treści uzasadnienia wyroku Sąd nie zakwestionował zastosowania otworów okiennych o określonej szczelności ogniowej a wskazał tylko na brak możliwości określenia klasy odporności ogniowej ściany wznoszonego przez inwestora obiektu. Sprawa ta została wyjaśniona w przedłożonej ocenie technicznej. Ponadto z oceny technicznej wynika, że zabezpieczenia były wykonane w chwili jej sporządzania. Organy nadzoru budowlanego nie mają również podstaw do kwestionowania uprawnień zarówno autora projektu jak i rzeczoznawcy d/s przeciwpożarowych, o co wnosi autorka odwołania. Brak jest również podstaw do rozważania przedmiotowej sprawy przy założeniu rozebrania muru, w sytuacji gdy mur ten w chwili obecnej istnieje. Ponadto w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ I instancji odniósł się do kwestii zmiany ukształtowania terenu, budowy przyłącza wod. — kan. i gazowego oraz zmiany lokalizacji studzienki kanalizacyjnej, co było poprzednim zaleceniem organu odwoławczego w decyzji z dnia [...] czerwca 2015 r. Organ I instancji nie odniósł się do kwestii nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 19 grudnia 2011 r. niemniej jednak została ona wyeliminowana z obiegu prawnego wcześniejszą decyzją WINB z dnia 20 czerwca 2013 r.

D.T., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła opisaną na wstępie decyzję WINB w całości, zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego, a to § 271 ust. 1 i 9 rozporządzenia MI, dalej "Rozporządzenie"), poprzez ich niezastosowanie, w sytuacji, gdy jak wynika z pomiaru dokonanego w dniu 6 października 2016 r. podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych na działkach nr 2026/1 i 2025 pomiędzy budynkiem mieszkalnym znajdującym się na działkach nr 2026/1 i 2025, a budynkiem mieszkalnym drewnianym krytym dachówką cementową na działce nr 2027/1 wynosi odpowiednio 7,60 m i 7,91 m, a zatem nie zostały spełnione warunki określone w § 271 ust. 1 rozporządzenia MI, z którego wynika, że najmniejsza dopuszczalna odległość między budynkami mieszkalnymi to 8 m. Z kolei z § 271 ust. 9 rozporządzenia MI wynika, że odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami nierozprzestrzeniającymi ognia, nie mającymi otworów. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że budynki mieszkalne zwrócone są do siebie ścianami posiadającymi okna, przez co nie można zmniejszać odległości pomiędzy tymi budynkami;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

• art. 7, 77, 78, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "k.p.a.") ., polegające na nie podjęciu przez organ II instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącej oraz niezebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, poprzez:

- przyjęcie, że dokonane w dniu 6 października 2016 r. pomiary są właściwe, w sytuacji, gdy za każdym razem pomiary dokonane przez pracowników PINB dają inne wyniki, co budzi znaczne wątpliwości odnośnie odległości pomiędzy budynkiem znajdującym się na działce nr 2026/1 i 2025, a budynkiem znajdującym się na działce nr 2027/1, zaznaczając, że odległość od budynków, zwłaszcza zwróconych do siebie otworami okiennymi ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, a właśnie na odległości pomiędzy budynkami zwracał uwagę WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 899/12, wbrew twierdzeniom organu II instancji;

- przyjęcie za organem I instancji, że niemożliwym jest dokładne dokonanie pomiaru odległości między budynkami za pomocą dalmierza laserowego z uwagi na istniejące ogrodzenie oraz fakt zakwestionowania przez skarżącą wcześniejszych pomiarów w sytuacji, gdy pomiar taki jest możliwy po odchyleniu gałęzi rosnących przy ogrodzeniu drzew, a ponadto skarżąca kwestionowała pomiar dokonany wcześniej z uwagi na fakt, że nie była ona zawiadomiona o terminie dokonywania pomiarów przez co nie była obecna przy jego dokonywaniu, co było przedmiotem odwołania z dnia 7 maja 2015 r; nadto w dniu 6 października 2016 r. skarżąca nie została wpuszczona na teren dokonywania pomiarów, tj. na działkę stanowiącą własność E.O., przez co także poddaje w wątpliwość prawidłowość dokonania ostatnich pomiarów;

- przyjęcie za organem I instancji, że nieznaczne rozbieżności w poszczególnych pomiarach nie mają wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie przyjęcie, że grubość ogrodzenia z kamienia naturalnego wynosi 30 cm, podczas gdy ze zdjęć zrobionych przez skarżącą, a zalegających w aktach sprawy wynika, że grubość tego ogrodzenia jest znacznie mniejsza; nie wzięcie przez organ II instancji pod uwagę faktu, że nie dokonano pomiaru odległości na działce stanowiącej własność E.O. na wysokości okna, przy dokonaniu tego pomiaru jedynie na działce stanowiącej własność D.T., co czyni niemożliwym wskazanie odległości od budynku posadowionego na działce E.O. do budynku stojącego na działce D.T., a odległości obu budynków mają istotne znaczenie z uwagi na fakt, że są zwrócone otworami okiennymi do siebie;

- nierozważenie, że w sprawie dotyczącej ogrodzenia z kamienia decyzja WINB z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], oraz poprzedzająca ją decyzja PINB z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], zostały uchylone wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1258/13, co w przypadku negatywnej decyzji dla inwestora odnośnie przedmiotowego ogrodzenia i konieczności ewentualnego jego rozebrania będzie powodowało, że między budynkami pozostanie jedynie ogrodzenie z siatki stojące na działce D.T.; przyjęcie, że brak jest podstaw do kwestionowania uprawnień zarówno autora projektu jak i rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych, w sytuacji, gdy to nie uprawnienia, a sama treść oceny jest kwestionowana przez Skarżącą, natomiast fakt posiadania przez określone osoby wymaganych uprawnień budowlanych i legitymujących się aktualnymi na dzień opracowania zaświadczeniami, na co powołują się organy obu instancji nie wyklucza możliwości opracowania oceny technicznej w sposób nierzetelny, skutkujący tym, że opinia jest mało wiarygodna, niespójna i niepełna. Nadto do wykonania takiej oceny technicznej powinien być powołany biegły niezależny;

- przyjęcie przez organ II instancji za PINB za wiarygodną ocenę techniczną dokonaną przez Z.Z., dotyczącą bezpieczeństwa pożarowego, w sytuacji, gdy z treści tej oceny wynika, że bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią — mur murowany na pełne spoiny z kamienia gr. min. 0,5 m — kryjący w całości elewację budynku z oknem - spełniający min. klasę odp. ogn. REI 120, w sytuacji, gdy z pomiarów pracowników PINB wynika, że ogrodzenie ma grubość 30 cm, a zatem z zapisów zawartych w ocenie technicznej wynika, że wizja lokalna na działce E.O., o której pisze Z.Z. albo w ogóle nie miała miejsca, albo dane zawarte w niniejszej opinii nie są prawidłowe. Sam ten fakt powoduje, że treść tej oceny czyni ją mało wiarygodną, niespójną i niepełną, a to jest przesłanką do powołania niezależnego biegłego z zakresu ochrony przeciwpożarowej odnośnie stanu zabezpieczenia nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ogrodzenie to zostało postawione z naruszeniem przepisów oraz istnieją wątpliwości co do stanu technicznego tego ogrodzenia, na co wskazał WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1258/13;

• art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami, zwanej dalej "P.p.s.a.") poprzez niewykonanie przez organy obu instancji wytycznych zawartych w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 899/12, tj. nierozważenie przez organ II instancji wskazań WSA w Rzeszowie zawartych w uzasadnieniu do w/w wyroku, dotyczących uwzględnienia treści § 271 ust. 1 rozporządzenia MI, a nadto błędne podanie przez organ II instancji, że Sąd wskazał w uzasadnieniu ww. wyroku na brak możliwości określenia klasy odporności ogniowej ściany wznoszonego przez inwestora budynku, w sytuacji, gdy Sąd wyraźnie wskazywał na odległości pomiędzy budynkami, kierując się konkretnymi przepisami prawa, a zatem należy to odnieść także do odległości pomiędzy budynkami skierowanymi do siebie otworami okiennymi, jak to ma miejsce w konkretnej sprawie.

Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie od organu skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja WINB o utrzymaniu w mocy decyzji PINB w [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego złożonego przez E.O. oraz o nałożeniu obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzję tą wydano na podstawie art. 51 ust. 4 P.b., który stanowi: Po upływie terminu (tj. terminu wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego nałożonego na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 P.b.) lub na wniosek inwestora, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Nie można pominąć, także ze względu na zarzuty skargi, iż w niniejszej sprawie orzekał już WSA, który kasacyjnym wyrokiem z 20 lutego 2013 r., sygn. II SA/Rz 899/12, CBOSA, zobowiązał Organ do ustalenia czy wykonane w budynku zmiany w postaci wykonania okien o określonej odporności ogniowej, docieplenia ściany wschodniej oraz zrealizowania ogrodzenia kamiennego w formie tzw. ogniomuru są wystarczające do stwierdzenia, że usytuowanie budynku inwestorów spełnia wymagania określone w przepisach prawa tj. w § 271 ust. 1 rozporządzenia MI. Prowadząc postępowanie WINB winien był także rozważyć potrzebę ustalenia odległości miedzy budynkiem inwestorów a budynkiem strony skarżącej.

Zdaniem składu orzekającego WSA powyższe wytyczne Sądu zostały wykonane, zaś obiekt inwestorów nie narusza przepisów techniczno – budowlanych w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Zgodnie z wytycznymi Sądu, Organy po raz kolejny dokonały pomiaru odległości pomiędzy budynkiem mieszkalnym drewnianym na działce nr 2027/1, przy ul. [...] (budynkiem skarżącej), a budynkiem mieszkalnym murowanym na działce nr 2026/1 i 2025 (budynkiem inwestorów). Wszystkie z tych pomiarów wykazały, że w/w obiekty budowalne są usytuowane bliżej niż 8 m, a tym bardziej bliżej niż 12 m, czyli z naruszeniem odległości jakich wymaga powołany w wyroku WSA z 20 lutego 2013 r., sygn. II SA/Rz 899/12, przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia MI. Należy w tym miejscu wyraźnie podkreślić, że powyższa regulacja rozporządzenia wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. A contrario, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc, jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości o jakich mowa w tej regulacji nie muszą być zachowane dla uznania legalności zamiennego projektu budowalnego. Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów oddzielenia przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich otworów określa § 232 ust. 4 rozporządzenia MI, który dla ściany i stropu budynku klasy D i E wymaga spełnienia klasy REI 60. Jednocześnie przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia MI stanowi, że w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż EI 30 dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 60. W aktach organu znajduje się ocena techniczna, odpowiadająca ocenie o jakiej mowa w art. 81c ust. 2 P.b., z której jednoznacznie wynika, iż dokonane w zatwierdzonym projekcie zmiany, spełniają wyższe wymagania ochrony przeciwpożarowej niż wynikające z zacytowanych regulacji MI, co tym samym pozwala zakwalifikować ścianę zewnętrzną budynku inwestorów do ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Na podstawie wspomnianej oceny organy miały podstawy przyjąć, że przedmiotowy budynek został wykonany w klasie odporności D. Zbliżona do budynku skarżącej ściana ma według projektu spełniać wymagania dla klasy odporności REI 120, czyli wyższą niż wymagana REI 60. Okna przewidziane w tej ścianie stanowią poniżej 10 % powierzchni ściany i spełniają wymagania określone w rozporządzeniu MI, bowiem posiadają klasę E 30. Przykrycie okapu dachu od strony zbliżenia zostało wykonane w klasie odporności ogniowej RE 30, co zdecydowanie spełnia wymagania wynikające z treści § 218 ust. 1 rozporządzenia MI. Ocena techniczna obiektu została wykonana w sposób przekonujący i w nawiązaniu do obowiązujących przepisów prawa, przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną o potwierdzonych uprawnieniach w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych, stąd organy nie miały podstaw do kwestionowania jej fachowości czy rzetelności. Skarżąca nie przedstawiła dowodów mogących zachwiać zaufaniem Organów do autora oceny technicznej, a tym samym prowadzących do odmowy akceptacji tej oceny jako dowodu w rozumieniu art. 75 K.p.a. Kwestia legalności ogniomuru nie może wpływać na ocenę wydanych decyzji, skoro ściana zewnętrzna budynku jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Niewątpliwie zaś istnienie ogniomuru, może tylko zwiększyć bezpieczeństwo pożarowego obu budynków.

Wobec jednoznacznie pozytywnej oceny technicznej budynku inwestorów, nie można zarzucać organom naruszeń prawa w zatwierdzeniu przedłożonego projektu zamiennego, w szczególności tych regulacji, które ustalają minimalne odległości od obiektów ze względu na potrzeby zachowania standardów ochrony przeciwpożarowej. Organy swymi działaniami wyjaśniającymi wykazały podstawy do wydania decyzji w oparciu o przytoczony wyżej art. 51 ust. 4 P.b. Niezatwierdzenie projektu spełniającego wymagania prawa, stanowiłoby naruszenie prawa inwestorów do wolności budowlanej – art. 4 P.b. W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się zupełnie nietrafione, zaś sama skarżąca nie musi obawiać się o swe bezpieczeństwo skoro ściana zewnętrzna budynku inwestorów spełnia prawne kwalifikacje uznania jej za ścianę oddzielenia przeciwpożarowego.

Ponieważ decyzje Organów obu instancji nie są obarczone wadami prawnymi, to skarga nie mogła zostać uwzględniona. Sąd działając z urzędu – art. 134 § 1 p.p.s.a. - także nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które mogłyby skutkować zastosowaniem kompetencji kasacyjnych w postaci uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonych do WSA decyzji.

Wobec tych okoliczności faktycznych i prawnych skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.