Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1612/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105; art. 143; art. 141; art. 65
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, , Protokolant sekretarz sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez J. S. (zwanego dalej: skarżącym) jest postanowienie Ministra Finansów z [...] czerwca 2011 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia z 31 stycznia 2011 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia jako bezprzedmiotowe postępowania wszczętego z wniosku skarżącego z [...] grudnia 2010 r. w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] listopada 2010 r. nr [...] o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pisma z [...] października 2010 r. zawierającego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] października 2010 r. nr [...] przekazał Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] pismo skarżącego z [...] października 2010 r. zawierającego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Skarżący 18 listopada 2010 r. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] pismo zawierające wniosek o wstrzymanie wykonania ww. rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na przedmiotowe pismo Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] listopada 2010 r. nr [...] odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowego postanowienia.

Skarżący pismem z 14 grudnia 2010 r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia z [...] listopada 2010 r.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. umorzył jako bezprzedmiotowe to postępowanie. W treści rozstrzygnięcia wskazał, że złożony wniosek dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia, na które, zgodnie z art. 141 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) zażalenie nie przysługuje. Tym samym w sprawie nie znajduje zastosowania art. 143 k.p.a., zgodnie z którym – wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Organ z uwagi na powyższe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Skarżący pismem z 31 stycznia 2011 r. wniósł do Ministra Finansów zażalenie na powyższe postanowienie żądając jego uchylenia w całości. Powyższemu postanowieniu zarzucił bezpodstawne uchylenie się organu od rozpoznania wniosku z 14 grudnia 2010 r. Zdaniem skarżącego doprowadziło to do naruszenia art. 105 k.p.a. w zw. z art. 17 i art. 18 u.p.e.a.

Minister Finansów postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. – wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. – stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia.

W uzasadnieniu postanowienia Minister wyjaśnił, że art. 144 k.p.a. stanowi, iż w sprawach nieuregulowanych do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, art. 134 k.p.a. będzie miał też zastosowanie do zażaleń wniesionych na postanowienia organów administracji. Art. 134 k.p.a. nakłada obowiązek – zgodnie z którym – organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania i postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Minister zważył, iż ustawodawca w powyższym artykule zawarł dwie różne instytucje procesowe. Tak więc organ odwoławczy stwierdza bądź to niedopuszczalność odwołania, bądź uchybienie terminu do jego wniesienia. Następnie Minister powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, że zanim w postępowaniu odwoławczym organ administracji przystąpi do oceny merytorycznej wniesionego środka zaskarżenia, winien on w fazie wstępnej tego postępowania ocenić czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy Minister, badając przesłanki wskazane w art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesionego zażalenia z uwagi na brak legitymacji ustawowej do takiego działania. Bowiem brak jest przepisu, który zezwalałby na wniesienie zażalenia od postanowienia wydanego w trybie art. 105 k.p.a. w zw. zart. 143 k.p.a. Minister podkreślił, iż k.p.a. w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości wprowadza zasadę, iż zażalenie na postanowienie przysługuje tylko wówczas jeżeli kodeks ten tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.). Art. 143 k.p.a. nie daje możliwości wniesienie przez stronę zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie. Również przepis art. 105 k.p.a. nie uprawnia strony do wniesienia zażalenia. Reasumując, skoro k.p.a. nie daje stronie uprawnienia do wniesienia zażalenia a strona mimo to taką czynność dokona, to organ odwoławczy nie może postanowić nic innego jak tylko uznać je za niedopuszczalne, nawet mimo że w sposób przeciwny pouczono stronę w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

Ponadto Minister wyjaśnił, że z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma charakter czysto proceduralny za niedopuszczalne należy uznać rozstrzygnięcie merytoryczne. Stąd brak jest w niniejszym postanowieniu odniesienia się do podniesionej przez skarżącego problematyki zawartej w zażaleniu.

Skarżący 1 lipca 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] czerwca 2011 r. i wniósł o jego uchylenie w całości wraz z poprzedzającym go postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] stycznia 2011 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. błędne nieuwzględnienie zażalenia z 31 stycznia 2011 r. w sytuacji, gdy postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z 4 stycznia 2011 r. skarżący zarzucił bezpodstawne uchylenie się organu od rozpoznania wniosku z 14 grudnia 2010 r. w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z [...] listopada 2010 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 105 k.p.a. w zw. z art. 17 i 18 u.p.e.a.;

2. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niebadanie przez organ II instancji, w zw. z nowelizacją art. 65 k.p.a., czy po stronie skarżącego "przemawiają ważne racje systemowe lub aksjologiczne".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie jest zasadna.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji naruszenia norm prawa, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy Minister Finansów zasadnie stwierdził niedopuszczalność złożenia zażalenia na postanowienie, którym organ I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania wszczęte wnioskiem skarżącego w sprawie wstrzymania wykonania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia o przekazaniu sprawy.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. – na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.

W zaskarżonym postanowieniu Minister Finansów zasadnie stwierdził, że brak jest przepisu, który zezwalałby na wniesienie zażalenia od postanowienia wydanego w trybie art. 105 k.p.a. w zw. zart. 143 k.p.a. Artykuł 143 k.p.a. nie daje możliwości wniesienie przez stronę zażalenia na postanowienie wydane w tym trybie, podobnie przepis art. 105 k.p.a. nie uprawnia strony do wniesienia zażalenia. Zatem skoro k.p.a. nie daje stronie uprawnienia do wniesienia zażalenia, a strona mimo to taką czynność dokona, to organ odwoławczy nie może postanowić nic innego jak tylko uznać je za niedopuszczalne, nawet mimo tego, że w sposób przeciwny pouczono stronę w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

Sąd nie stwierdził także aby w sprawie doszło do naruszenia art. 65 k.p.a., ponieważ zarzut ten nie ma żadnego związku z niniejszym postępowaniem.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd nie przyznał pełnomocnikowi z urzędu zwrotu kosztów pomocy prawnej z uwagi na brak złożenia stosownego wniosku – art. 210 § 1 p.p.s.a.