Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 509/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: NSA Anna Orłowska NSA Marek Gorski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykreślenia ośrodka szkolenia kierowców z rejestru 1) oddala skargę, 2) przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku) na rzecz adwokata R. B. kwotę 292, 80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług – tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu poniesionych wydatków.


UZASADNIENIE

W związku z pismem B. R. z dnia 2 czerwca 2009 r. Starosta wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wykreślenia ośrodka szkolenia kierowców: [...] s.c. M. G., K. G., M. G. z siedzibą w L.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2009 r. Starosta, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił powyższe postępowanie.

W dniu 3 sierpnia 2009 r. M. G., K. G. i M. G. wystąpili z wnioskiem o wykreślenie z rejestru działalności regulowanej wskazanej spółki cywilnej. W tym samym dniu Starosta wydał decyzję uwzględniającą wniosek stron. Na podstawie art. 107 § 4 k.p.a. odstąpiono od uzasadnienia decyzji.

Starosta postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2009 r. podjął zawieszone postępowanie.

Decyzją z dnia 4 sierpnia 2009 r. organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.).

B. R. odwołała się od decyzji o umorzeniu postępowania twierdząc, że wniosek państwa G. miał na celu obejście prawa i wpierw należało zakończyć postępowanie wszczęte wcześniej. Jej wniosek miał związek z naruszeniami prawa przez w/w ośrodek szkolenia kierowców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 września 2009 r., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2 w związku z art. 17 ust. 1, art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy zacytował art. 70 i art. 71 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) i stwierdził, że B. R. nie posiada przymiotu strony mogącej skarżyć decyzję organu pierwszej instancji. W szczególności okoliczności szkody jaką poniosła w związku z działaniem ośrodka nie przekładają się na podstawę do stwierdzenia jej interesu prawnego. Przymiot strony przysługiwała jedynie osobom wpisanym do rejestru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, B. R. podnosiła dotychczasowe zarzuty twierdząc, że pogwałcono jej prawa. Szczegółowo opisała także wypadek jakiemu uległa w trakcie poruszania się pojazdem należącym do ośrodka.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Organ wystąpił także o zwrot kosztów postępowania.

Pismem z dnia 1 marca 2010 r. K. G., M. G. i M. G. wnieśli o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej. Podzielili przy tym argumentację organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozpatrywanej sprawie organ wszczął postępowanie z urzędu na podstawie zawiadomienia skarżącej o nieprawidłowościach występujących w ośrodku szkolenia kierowców prowadzonym przez K. G., M. G. i M. G. I takie działanie organu należy uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W bogatym orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. I OSK 755/06, baza Lex nr 337023). Skarżąca nie wykazała, że miała interes prawny, tzn. oparty na normie prawa powszechnie obowiązującego, do uczestniczenia w postępowaniu o wykreślenie wskazanego podmiotu z rejestru działalności regulowanej.

W sprawie miał zastosowanie art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), który przewiduje, że starosta wydaje decyzje o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca:

1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 103 ust. 6, niezgodnie ze stanem faktycznym;

2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie;

3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców.

Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazywało na art. 71 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uchybienie to nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wziął pod uwagę podobną treść tych przepisów oraz okoliczność, że ten sam organ orzeka w sprawie. Zatem na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 28 k.p.a., przy zastosowaniu obu tych regulacji musiałoby zapaść takie samo rozstrzygniecie.

Sąd zgodził się z argumentacją organu odwoławczego, że brak jest przepisu, który przesądzałby o interesie prawnym skarżącej w tego typu postępowaniu. W toku postępowania administracyjnego i w skardze skarżąca podnosiła jedynie zarzuty wskazujące na istnienie interesu faktycznego, który nie może być utożsamiany z interesem prawnym. Ewentualne roszczenia odszkodowawcze skarżącej mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. W związku z tym skarżąca nie mogła uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu. Na takie stanowisko nie może wpłynąć nawet fakt doręczania jej decyzji organów.

W konsekwencji tych założeń należy uznać, że skarżąca nie miała także interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. II OSK 61/08, baza Lex nr 470937). Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Na marginesie zasadniczej kwestii interesu prawnego, Sąd ocenia, że w przedmiotowej sprawie organy wydały prawidłowe rozstrzygnięcia. Słusznie organ pierwszej instancji uznał, że po wykreśleniu z rejestru działalności regulowanej ośrodka, sprawa o jego wykreślenie stała się bezprzedmiotowa. Także organ odwoławczy - słusznie kwestionując przymiot strony B. R. - umorzył postępowanie odwoławcze.

Mając na względzie powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. O kosztach rozstrzygną w oparciu o art. 242 p.p.s.a.