Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2056/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 975/17 w sprawie ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 975/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę W.K. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wnioskiem z dnia 26 grudnia 2016 r. Prokurator Rejonowy w [...] wystąpił do Starosty [...] o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Uzasadniając Prokurator powołał się na prowadzone w stosunku do w/w postępowanie karne oraz sporządzoną w jego toku opinię sądowo- psychiatryczną z dnia [...] grudnia 2016 r., z której wynika, iż w następstwie przebytych w 2010 r. dwóch [...] u skarżącego stwierdzono ubytki w [...].

Zawiadomieniem z dnia 6 stycznia 2017 r. Starosta [...] poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania go na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a następnie w dniu 6 lutego 2017 r. wydał decyzję o skierowaniu strony na w/w badania.

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T.

Nie zgadzając się z wydanym orzeczeniem skarżący wniósł o ponowne przeprowadzenie badań przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...], który orzeczeniem lekarskim z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] stwierdził po stronie skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem.

Zawiadomieniem z dnia 9 maja 2017 r. Starosta [...] poinformował skarżącego, że w związku z otrzymaniem przez organ wydanego w stosunku do strony orzeczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia posiadanych przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AB prawa jazdy, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2017 r. orzekł o cofnięciu skarżącemu posiadanych przez niego uprawnień.

Kwestionując wydane rozstrzygnięcie skarżący wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie Kolegium powołało stanowiący podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Dalej Kolegium wskazało, iż decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest decyzją należącą do kategorii decyzji związanych, co oznacza, iż w przypadku wystąpienia przesłanek wskazanych w cytowanym, przepisie, organ jest zobowiązany do jej wydania. Ponadto, co istotne ostateczne orzeczenia uprawnionych jednostek orzeczniczych, wydane w przedmiocie istnienia bądź braku istnienia po stronie kierującego przeciwwskazań do kierowania pojazdami, są wiążące dla organów administracji publicznej, a co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania przez te organy okoliczności objętych treścią orzeczenia.

Dalej organ zauważył, iż w sprawie bezspornym jest, że ostatecznym orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., po stronie skarżącego stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Tym samym, mając powyższe na uwadze, Starosta [...] po otrzymaniu powyższego orzeczenia był zobowiązany do wydania decyzji orzekającej o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi wynikającego z prawa jazdy kategorii AB. Z uwagi na związany charakter orzeczenia lekarskiego brak też było możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego okulisty, a co za tym idzie zarzut odwołania, co do naruszenia art. 75 §1 k.p.a. uznać należało za bezzasadny. Za chybione w ocenie Kolegium uznać należało także pozostałe podniesione zarzuty k.p.a., w szczególności art. 7a k.p.a., gdyż określona w tym przepisie zasada rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony odnosi się nie do wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy, a co do treści normy prawnej. Takie wątpliwości w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł skarżący.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi.

Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978) – dalej: u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Użyte w powołanym przepisie sformułowanie "starosta wydaje" jest jednoznaczne i nie wywołuje w orzecznictwie sądów administracyjnych jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Treść cytowanego przepisu wskazuje bowiem na jego bezwzględnie obowiązujący charakter, co oznacza, iż wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. Sąd wskazał również, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 250) – dalej: rozporządzenie, nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyroki NSA z dnia 16 października 2013 r., I OSK 952/12; z dnia 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08; z dnia 17 marca 2005 r., I OSK 1273/04; z dnia 23 marca 2017 r.; I OSK 2195/16; z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2646/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r., III SA/Kr 1589/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 grudnia 2014 r., II SA/Bd 1269/14; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Następnie Sąd I instancji podał, że w stosunku do skarżącego wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek orzeczniczych, stwierdzające istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi. Orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] oraz wydane na skutek wniosku skarżącego o ponowne przeprowadzenie badań, ostateczne orzeczenie lekarskie Instytutu Medycyny Pracy im. [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...]. Tym samym, zgodnie z powyżej przeprowadzonym wywodem, organy procedujące w niniejszej sprawie, związane treścią tych orzeczeń, były zobligowane do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w zakresie posiadanych przez niego kategorii. Z uwagi na powyższe zarzut skargi, co do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. uznać należało za nieuzasadniony.

Ponadto zdaniem Sądu I instancji, wbrew twierdzeniu skarżącego nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki, o co strona wnosiła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, nie skutkowało wadliwym ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanych w stosunku do osoby skarżącego orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji ich treści, czy też oceny prawidłowości procedowania jednostek orzeczniczych, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie bowiem, związanego z takim dokumentem domniemania prawdziwości, tzn. zgodności zawartych w nim twierdzeń z rzeczywistym stanem rzeczy, w odniesieniu do orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym, możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu ww. procedury przeprowadzania badań lekarskich. W konsekwencji organ winien uwzględnić późniejsze orzeczenie lekarskie, weryfikujące orzeczenie wcześniejsze – czy to na skutek wniosku o ponowne przeprowadzenie badania, czy też w wyniku badania przeprowadzonego w związku z nadejściem terminu następnego badania, wskazanego w poprzednim orzeczeniu – pod warunkiem, że orzeczenie takie będzie wydane przez uprawniony podmiot, na warunkach i w trybie określonych w rozporządzeniu z 2014 r. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać, w toku prowadzonego postępowania, weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, ostateczne orzeczenie lekarskie wydane w dniu [...] kwietnia 2017 r., przez Instytut Medycyny Pracy im. [...] nie mogło zostać skutecznie zakwestionowane poprzez przeprowadzenie wnioskowanego przez stronę skarżącą dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki.

Reasumując Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji, podczas gdy powimio podlegać takiej ocenie zwłaszcza w sytuacji, gdy orzeczenia wydane przez lekarzy orzeczników w wyniku badań lekarskich, były ze sobą sprzeczne;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a polegające na oddaleniu skargi zamiast jej uwzględnienia, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono rozbieżności istniejących w dwóch odmiennych orzeczeniach lekarskich w stosunku do tej samej kwestii, bowiem nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego lekarza z zakresu okulistki, w celu ustalenia, że stan zdrowia skarżącego pozwala na kierowanie przez niego pojazdami, a tym samym nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

3) art 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niekompletne wyjaśnienie podstaw uzasadnienia, brak należytego uzasadniania dla wydanego wyroku.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Sąd I instancji trafnie przyjął, że decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Zatem wbrew twierdzeniu skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał prawidłowej wykładni art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a., w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i błędną ocenę materiału dowodowego. Zakres postępowania wyjaśniającego w danej sprawie zdeterminowany jest przepisami prawa materialnego, które normują przedmiot postępowania oraz przesłanki a w konsekwencji okoliczności faktyczne, które podlegają ocenie. W świetle przytoczonej powyżej regulacji u.k.p. nie można przyjąć, że w sprawie doszło do niewyjaśnienia istotnych okoliczności.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2017 r., sygn. akt I OSK 362/17 (CBOSA), postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ustawy o kierujących pojazdami.

W rozpoznawanej sprawie procedura odwoławcza od orzeczenia lekarskiego jednostki I stopnia została wszczęta przez stronę. Jak jednak wynika z akt sprawy, Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...] orzeczeniem lekarskim z dnia [...] kwietnia 2017 r., stwierdził po stronie skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, , C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+9E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażoną w zaskarżonym wyroku ocenę prawną, że organy nie uchybiły obowiązującym przepisom, przyjmując, że w toku postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami organy są związane treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, a zatem nie mogą one dokonywać kontroli zasadności takiego orzeczenia oraz weryfikować okoliczności objętych jego treścią. W konsekwencji, zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy, organy zobowiązane są do cofnięcia kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli orzeczenie zostało wydane przez lekarza uprawnionego do przeprowadzania badań lekarskich osób kierujących pojazdami i jest orzeczeniem ostatecznym. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dwoma orzeczeniami lekarskimi z dnia [...] lutego 2017 r. i z dnia [...] kwietnia 2017 r. u skarżącego stwierdzono bowiem przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów. Orzeczenia te wystawione zostały przez uprawnionych lekarzy, spełniających wymagania określone w 77 ust. 1 ustawy. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, ani Starosta, ani Kolegium, nie miały obowiązku prowadzenia innych dowodów prócz znajdujących się w aktach administracyjnych – w szczególności nie miały obowiązku prowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu okulistyki. Związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim wyłącza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, dowodu z opinii biegłego co do treści zawartych w tym orzeczeniu. Stwierdzenie to nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu co do wydanego orzeczenia lekarskiego, jednak tego rodzaju dowód musi pochodzić wyłącznie od uprawnionych jednostek służby zdrowia, co świadczy o istotnym ograniczeniu zakresu postępowania dowodowego w tego typu sprawach, prowadzonych przez organy administracji publicznej (wyrok NSA z 5.7.2016 r. I OSK 2388/14).

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa elementy uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd I instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Zauważyć należy, iż za pomocą zarzutu naruszenia tego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd meriti stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji trafności rozstrzygnięcia. Poza tym przepis ten nie może z zasady stanowić samodzielniej podstawy kasacyjnej, bowiem wedle treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., nr 3, poz. 39) może on być samodzielną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy motywy wyroku nie zawierają stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. W judykaturze przyjmuje się, że orzeczenie sądu pierwszej instancji uchyla się spod kontroli instancyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., sygn. I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Przy czym tylko wówczas, gdy konstrukcja uzasadnienia nie pozwala na odtworzenie toku myślowego Sądu I instancji, można mówić o skutkującym ewentualnym wzruszeniem orzeczenia uchybieniu art. 141 § 4 P.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2259/11, LEX nr 1299453). W tej sprawie takich okoliczności nie dostrzeżono.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.