Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1494/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par.1  , art. 71
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. J. i A. J. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 października 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia 18 lutego 2015 r. nr [....] działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego znajdującego się na działce nr [....] położonej w M. dokonanej przez J.G. bez wymaganego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku dokonanych czynności kontrolnych w dniu [....] 2014 r. ustalono, że na działce nr [....] znajduje się budynek gospodarczo - garażowy, konstrukcji murowanej obitej płytami z blachy, jednokondygnacyjny, o dachu dwuspadowym krytym blachą. Przedmiotowy budynek gospodarczo - garażowy został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę S. z dnia 27 marca 2013 r., oraz został przyjęty do użytkowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. pismem z dnia 8.01.2014 r. Ponadto stwierdzono, że przedmiotowy budynek został wybudowany z nieistotnymi zmianami naniesionymi na rysunkach zamiennych dołączonych do zawiadomienia o zakończeniu budowy. Ustalono, że wykonane utwardzenie terenu jest zgodne z projektem zagospodarowania działki i zostało naniesione na mapę inwentaryzacji powykonawczej wykonaną przez uprawnionego geodetę oraz zatwierdzoną przez PODGiK w Suchej B. Na dzień przeprowadzenia kontroli w przedmiotowym budynku znajdowały się: bramki do gry w piłkę, stół do gry w "ping –ponga", samochód osobowy oraz helikopter na wózku. Właściciel przedmiotowego budynku w trakcie ponownej kontroli w dniu [....] 2014 r. oświadczył, że przedmiotowy budynek gospodarczo - garażowy użytkowany jest jako garaż dla samochodów osobowych i sporadycznie dla helikoptera. W piśmie z dnia 10 czerwca 2014 r. J.G. wskazał, że budynek gospodarczo – garażowy jest użytkowany zgodnie z przeznaczeniem, to znaczy parkowane są w nim samochody osobowe lub przyczepa. W trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych w dniu [....] .2014 r. potwierdzono ustalenia zawarte w protokole kontroli z dnia [....] 2014 r. oraz z dnia 14 maja 2014r. Ponadto ustalono, że w przedmiotowym budynku gospodarczo - garażowym znajduje się helikopter (statek powietrzny opisany symbolem SP-GSR), 2 samochody i przyczepka. PINB pismem z dnia [....] .2014 r., zwrócił się do Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z prośbą o zajęcie stanowiska, czy w związku z przetrzymywaniem helikoptera w budynku gospodarczo - garażowym na działce [....] położonej w M. , nie uległy zmianie warunki bezpieczeństwa pożarowego. W odpowiedzi na powyższe Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej pismem z dnia [....] 2014 r. poinformował, że "w przepisach przeciwpożarowych jest mowa o garażowaniu pojazdów silnikowych (brak jest rozróżnienia czy jest to samochód, czy helikopter), dlatego nie uległy zmianie warunki bezpieczeństwa pożarowego. W dniu 26.11.2014 r. do organu wpłynęło pismo [....] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. z dnia 17.11.2014 r. wraz z wynikami pomiarów hałasu, informujące iż na podstawie przesłanych wyników stwierdzono brak przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu dla pory dnia, w związku z tym brak podstaw do prowadzenia dalszego postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. stwierdził, że stosownie do art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl tego przepisu przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności: 2) podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń . Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy zatem rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71. Z drugiej strony nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego będzie Stanowic zmianę sposobu użytkowania, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor J.G. decyzją Starosty S. z dnia 27.03.2013 r. uzyskał pozwolenie na budowę inwestycji p.n. "Budowa budynku gospodarczo-garażowego z instalacją elektryczną na działce nr ewid. [....], obręb i jednostka ewidencyjna M. W opisie technicznym projektu za warto informację, że budynek jest parterowy niepodpiwniczony. W poziomie parteru zlokalizowano dwa pomieszczenia: gospodarcze na sprzęt ogrodniczy oraz garaż z dwoma miejscami parkingowymi na samochody osobowe. Zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Natomiast definicję garażu dla samochodów osobowych wywieść można z § 102 powołanego rozporządzenia zgodnie z którym garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć: 1/ wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m, 2/ wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle, 3/ elektryczną instalację oświetleniową, 4/ zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108, 5/ wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów, 6/ instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem. W kontekście powołanych przepisów stwierdzić należy, iż w ustalonym w niniejszym postępowaniu stanie faktycznym nie nastąpiło dokonanie przez inwestora zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczo – garażowego. J.G. nadal użytkuje badany budynek jako budynek gospodarczo - garażowy. Część obiektu jest bowiem wykorzystywana do przechowywania różnego rodzaju sprzętu sportowego. W czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 27 stycznia 2014 r. w budynku przechowywano m. in. stół do ping - ponga oraz bramki do gry w piłkę nożną. Pozostała natomiast część obiektu wykorzystywana jest do parkowania pojazdów. Użytkownik obiektu obok samochodów osobowych garażuje w tymże obiekcie także i niewielki helikopter, co niewątpliwie stanowi zmianę programu wykorzystania badanego obiektu, nie sposób jednak zmianę tę zakwalifikować jako zmianę sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazać bowiem należy, iż wobec niewielkich rozmiarów garażowanego w obiekcie statku powietrznego nie sposób przyjąć, aby w jakikolwiek sposób uległy zmianie warunki korzystania z tego obiektu, tym bardziej, że garażowany helikopter nie jest w obiekcie uruchamiany, a jest do środka wprowadzany na wózku. Jednocześnie małe rozmiary helikoptera powodują, że nie jest on ani cięższy, ani większy od garażowanych obok niego samochodów osobowych, w szczególności zatem nie nastąpiło zwiększenie obciążeń obiektu czy zmiana ich rozkładu, gdyż obciążenia przy wykorzystaniu obiektu do garażowania helikoptera są niemal identyczne jak w przypadku garażowania w tym samym miejscu samochodu osobowego, do czego obiekt jest przeznaczony. W tej sytuacji PINB stwierdził, iż w badanej sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo - gospodarczego, znajdującego się na działce nr ewid. [....] położonej w M. w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dlatego też postępowanie podlega umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., gdyż prowadzone postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego od początku było bezprzedmiotowe, skoro do takiej zmiany sposobu użytkowania obiektu nie doszło.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli A.J. i B.J. domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów Prawa budowlanego, przede wszystkim art. 71 tej ustawy poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, naruszenie art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie na czym w ocenie organu administracyjnego polega stwierdzenie, że postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania jest bezprzedmiotowe oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 K.p.a. poprzez niepodjęcie właściwych kroków w celu przeprowadzenia dokładnego postępowania dowodowego.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 6 października 2015 r. nr [....] znak [....] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności, związanej z jego użytkowaniem, wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi (lub jego części), związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania. W ocenie MWINB postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, bowiem w toku postępowania wyjaśniającego, prowadzonego z urzędu, organ I instancji wykazał bezspornie, iż nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu, zrealizowanego w oparciu o pozwolenie na budowę, jako budynek gospodarczo-garażowy. Inwestor użytkuje nadal obiekt jako garaż, a w budynku oprócz samochodów przechowuje jeszcze przyczepkę samochodową i mały helikopter na wózku. Wszystkie pojazdy znajdują się w jednym wspólnym pomieszczeniu, a w toku postępowania nie wykazano, iż realizowane użytkowanie spowodowało zmianę bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń, co potwierdza dodatkowo pismo Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia 29.07.2015 r. W ocenie MWINB nie podjęto w obiekcie działalności wpływającej na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związaną z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania, bezpieczeństwem osób w nim przebywających albo mienia, brak jest zatem naruszenia prawa, uzasadniającego wszczęcie postępowania w trybie art. 71a Prawa budowlanego. Analiza akt sprawy pozwala na stwierdzenie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. przeprowadził obszerne postępowanie dowodowe, w toku którego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył całość dostępnego materiału dowodowego, a przedstawiona przez organ I instancji w skarżonej decyzji ocena zebranego materiału dowodowego jest prawidłowa. Uzasadnione jest zatem umorzenie postępowania w tej sprawie.

Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli B.J. i A.J. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6, 7, 9, 77, 80 K.p.a. poprzez wybiórczą, jednostronną, nierzetelną i sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, a tym samym zaistnienie istotnych braków w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji, z którego nie wynika z jakich powodów organ uznał tożsamość samochodu osobowego i statku powietrznego, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu I instancji, zamiast jego uchylenia oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzi zmiana sposobu użytkowania budynku garażowo- gospodarczego na działce [....] bez wymaganego zgłoszenia pomimo jednoznacznego wskazania, iż w spornym budynku garażowany jest helikopter, § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego wadliwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że garażowanie helikoptera jest tożsame z przechowywaniem samochodu osobowego, § 102 wskazanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego w sytuacji, gdy wymienione w nim przechowywanie pojazdów dotyczy wyłącznie samochodów osobowych, a nie jakichkolwiek pojazdów mechanicznych (statków powietrznych). W uzasadnieniu podniesiono, że z przepisów i definicji budynku gospodarczo - garażowego, usytuowanego na terenach zabudowy jednorodzinnej czy zagrodowej, wynika niewątpliwie, że w budynku takim zgodnie z jego przeznaczeniem ustawowym można jedynie przechowywać samochody osobowe i inne materiały, sprzęt, narzędzia, płody rolne, które służą mieszkańcom budynku mieszkalnego oraz wykonywać prace warsztatowe niezawodowe, w tym niezawodową, bieżącą obsługę samochodów osobowych przetrzymywanych w garażu. Opisane przez właściciela obiektu i organ nadzoru budowlanego czynności wykonywane w spornym budynku garażowe - gospodarczym bez wątpienia należą do garażowania statku powietrznego. Ich wykonywanie w budynku gospodarczo – garażowym przekształca budynek gospodarczo - garażowy w hangar do przechowania helikoptera (kategoria budowlana XVIII) a takie przekształcenie legalnie jest dopuszczalne po przeprowadzeniu procedury zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Procedura taka wymaga, między innymi, stwierdzenia zgodności lokalizacji hangaru z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o ile taki plan by obowiązywał dla terenu inwestycji, lub uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżących organy obu instancji przy ocenie materiału dowodowego zbagatelizowały znaczenie dowodów przedstawionych w sprawie, z których jednoznacznie wynika, że oprócz samochodów osobowych w budynku garażowo- gospodarczym garażowany jest helikopter, który jedynie dzięki rozmiarom (bliżej niedookreślonym) został potraktowany jako samochód osobowy, a także tzw. "wózek" czyli urządzenie wciągające helikopter do garażu, po jego uprzednim wylądowaniu tuz przed nim.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż w myśl art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 695/12 sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 K.p.a. wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05). Bezprzedmiotowym może być zatem m.in. postępowanie z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01). W konsekwencji, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż brak jest w tej sprawie przedmiotu postępowania, który naruszałby obowiązujące w rozpatrywanym w sprawie zakresie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, zwanej dalej – Prawo budowlane). Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, przeprowadzona nie tylko w odniesieniu do zarzutów skargi, ale i w zakresie wynikającym z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej jako P.p.s.a.) i sprawowana pod kątem legalności nie wykazała by badany akt jak i akt go poprzedzający wydane zostały z takim naruszeniem prawa czy to materialnego, czy procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w stopniu kwalifikującym je do usunięcia z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a.).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek pisma B.J. i A.J. właścicieli działki nr [....] . W piśmie tym stwierdzono, że budynek gospodarczo – garażowy na działce nr [....] nie jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, gdyż powinny się w nim znajdować dwa miejsca parkingowe na samochody osobowe i sprzęt rolniczo – ogrodowy. Tymczasem inwestor J.G. wykorzystuje budynek jako garaż na helikopter. W toku przeprowadzonych przez organ czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr [....] położonej w M. znajduje się budynek gospodarczo – garażowy, konstrukcji murowanej, obitej płytami z blachy, jednokondygnacyjny o dachu dwuspadowym krytym blachą. Na dzień przeprowadzenia kontroli w przedmiotowym budynku znajdowały się bramki do gry w piłkę, stół do gry w ping-ponga, samochód osobowy oraz helikopter na wózku.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest okoliczność, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego. Przepis ten w ust. 1 pkt 2 stanowi, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy w szczególności rozumieć podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Planowana zmiana wymaga (art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego) uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi. Dokonanie zmiany sposobu użytkowania bez wymaganego zgłoszenia skutkuje natomiast wszczęciem postępowania, o którym mowa w art. 71a Prawa budowlanego. A zatem jedynie kategoryczne stwierdzenie w toku postępowania administracyjnego zaistnienia zmiany sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego skutkuje koniecznością wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71 a ust. 1 tej ustawy. Ustalenie zaś, czy miała miejsce zmiana sposobu użytkowania obiektu możliwa jest poprzez skonfrontowanie pierwotnego przeznaczenia obiektu z jego obecnym sposobem wykorzystywania. W sytuacji stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie, konieczne jest odniesienie ustalonego stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W orzecznictwie podkreśla się, iż ocena tych wszystkich elementów, w kontekście treści art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi zasadniczy element oceny, czy w sprawie doszło do zmiany sposobu użytkowania. Ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie lub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 57/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Go 439/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy bowiem mieć na względzie, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1335/10; Z. Niewiadomski, (w:) Prawo budowlane. Komentarz, art. 71, Nb 2 Warszawa 2006). W postępowaniu, którego przedmiotem jest samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego, obowiązkiem organu jest zatem ustalenie, czy taka zmiana sposobu użytkowania faktycznie nastąpiła i miała charakter samowolny.

Wymagania, o których mowa powyżej, zostały określone w art. 5 Prawa budowlanego i uwzględniają, wymienione w ust. 1 art. 71 tej ustawy warunki w zakresie bezpieczeństwa: pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Warunki te wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących: bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, a także odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami i odpowiedniej charakterystyki energetycznej budynku oraz racjonalizacji użytkowania energii. Stosownie zaś do treści art. 5 ust. 2 obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7.

Podkreślenia wymaga, iż oceny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy dokonywać w porównaniu do sposobu użytkowania danego obiektu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę ewentualnie w porównaniu do sposobu użytkowania wskazanego w późniejszych decyzjach np. w pozwoleniu na użytkowanie. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, m.in. w wyrokach NSA z 29 stycznia 1997 r., SA/Kr 337/96.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w S. w kontekście wskazanych wyżej przepisów oraz w zakresie wynikającym z przepisu art. 134 P.p.s.a. Sąd uznał, że akty te nie naruszają prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Za oparte na prawidłowych ustaleniach faktycznych i przekonująco uzasadnione należy uznać stanowisko organów, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie doszło do zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Przede wszystkim wskazać należy, że Komendant Powiatowy Straży Pożarnej pismem z dnia 29 lipca 2014 r. poinformował, że w przepisach przeciwpożarowych jest mowa o garażowaniu pojazdów silnikowych (brak jest rozróżnienia czy jest to samochód czy helikopter), dlatego nie uległy zmianie warunki bezpieczeństwa pożarowego. Ponadto [....] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w K. w piśmie z dnia 17 listopada 2014 r. wyraźnie stwierdził brak przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu dla pory dnia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że zmiana sposobu użytkowania obiekty wymaga przede wszystkim ustalenia czy i w jakim stopniu podjęcie w obiekcie budowlanym działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głownie z bezpieczeństwem jego dalszego użytkowania. W realiach niniejszej sprawy nie zachodzi żądne niebezpieczeństwo związane z przechowywaniem w budynku garażowo – gospodarczym helikoptera. Jak słusznie zauważył organ II instancji obiekt budowlany jest nadal użytkowany jako garaż, nie zmieniło się jego przeznaczenie. Wskazać należy, że przepisy prawne w tym również przepisy Prawa budowlanego należy interpretować w odniesieniu do konkretnej sprawy i ustalonego stanu faktycznego. Nie można przy tym zakładać, że przechowywanie w garażu dodatkowej przyczepki samochodowej i helikoptera wprowadzanego na wózku świadczy o zmianie sposobu użytkowania. Dokonując wykładni art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego z uwzględnieniem celu regulacji, której ten przepis stanowi istotny element, zauważyć należy, że administracyjna reglamentacja zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego ogranicza wykonywanie prawa własności, gdyż właściciel nieruchomości nie jest całkowicie swobodny w decydowaniu o sposobie użytkowania obiektu budowlanego. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 Konstytucji RP). Zgodnie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Zatem, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może być uznana za odpowiadającą definicji zawartej w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego jedynie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo, że jej skutkiem może być zagrożenie wartości chronionych przez Prawo budowlane. Wówczas bowiem istnieje konstytucyjne uzasadnienie dla ograniczenia prawa własności, polegającego na administracyjnej reglamentacji zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nadmiernym natomiast ograniczeniem prawa własności i co za tym idzie naruszającym konstytucyjną zasadę proporcjonalności, byłoby przyjęcie, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w znaczeniu przyjętym w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego, gdy zmiana ta nie stwarza żadnego zagrożenia wartości chronionych Prawem budowlanym. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż przechowywanie w garażu helikoptera wwożonego tam na wózku nie jest żadnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa, ani nie narusza przepisów Prawa budowlanego. Z powyższego wynika, że dokonując wykładni art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego należy wyważyć interesy związane z ochroną wartości wskazanych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego z interesem właściciela obiektu budowlanego, w którym ma nastąpić zmiana sposobu użytkowania. Wyważenie tych interesów jest szczególnie konieczne w sprawach, w których nie można uznać, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego w sposób oczywisty może zagrażać wartościom chronionym przez Prawo budowlane. Tak jest w ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego sprowadza się do przechowywania w garażu helikoptera na wózku, może wskazywać, że nie jest to zmiana na tyle istotna z punktu widzenia ochrony wartości wymienionych w art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, aby konieczne było uznanie jej za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że helikopter znajduje się na wózku i jest wielkości samochodu osobowego. Wreszcie należy wskazać, o czym była szerzej mowa wcześniej, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi.

Reasumując należy stwierdzić, że z dokonanych w toku postępowania ustaleń organów wynika, że obecnie kontrolowany obiekt użytkowany jest zgodnie z pozwoleniem na budowę. Uwzględniając powyższe - w ocenie Sądu - słusznie rozstrzygające w sprawie organy uznały, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku garażowo – gospodarczego. Skarga nie mogła zatem odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.