Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 468/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1 pkt 1-4, art. 51 ust. 7, art. 30 ust. 1 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 23
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 41
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 12 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm., dalej: pr.bud.) po rozpatrzeniu zażalenia E. B., L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z [...] stycznia 2018 r., znak: [...] odmawiające wydania nakazu wstrzymania robót budowlanych prowadzonych przez M. K., polegających na budowie ogrodzenia na działce nr [...] w miejscowości B., gmina Z..

Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. ustalił, że na działce nr [...] M. K. prowadzi roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia od strony działki nr [...], będącej własnością E. B.. Ogrodzenie wykonywane jest z prefabrykowanych elementów betonowych pełnych. Maksymalna wysokość ogrodzenia wynosi 2,10 m. W dniu kontroli nie stwierdzono niezgodności wykonywanych robót z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym ustalono, że ogrodzenie nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, stosownie do treści § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.).

Organ podkreślił, że, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 23 pr.bud., budowa ogrodzeń o wysokości do 2,20 m nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zaznaczył jednocześnie, że mimo to musi ono spełniać wymogi określone w przepisach prawa budowlanego, w tym w § 41 powołanego wyżej rozporządzenia.

Organ wyjaśnił następnie, że w przypadku, gdy ogrodzenie jest wznoszone z naruszeniem przepisów prawa, zastosowanie ma tryb naprawczy, o którym mowa w art. 50 i 51 pr.bud.

Mając jednak na uwadze ustalenia dokonane w kwestii legalności wznoszenia ogrodzenia przez M. K., organ ocenił, że nie zachodzą żadne z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 pr.bud. Zdaniem organu, roboty te nie są wykonywane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska lub w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach.

Powyższą ocenę prawną w całości podzielił organ drugiej instancji w uzasadnieniu wskazanego na wstępie, zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy dodał, że zarzut oparty na subiektywnych oczekiwaniach E. B. nie może zostać uwzględniony. Organ podkreślił, że odwołująca się "uznaje za brak pozytywnego dla niej załatwienia sprawy każdą wydaną decyzję i każde postanowienie organów nadzoru budowlanego, które nie jest zgodne z jej oczekiwaniem". Wskazał końcowo, że podniesione w odwołaniu zarzuty mogą stanowić ewentualnie podstawę do wszczęcia postępowania cywilnego.

W skardze na postanowienie organu odwoławczego E. B. zażądała jego uchylenia oraz uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji oraz nakazania rozbiórki ogrodzenia. E. B. wskazała, że ogrodzenie wznoszone przez M. K. tuż przy wykonanym przez nią ogrodzeniu z siatki uniemożliwia jego zabezpieczenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga jest niezasadna. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Sprawa dotyczy legalności robót budowlanych polegających na budowie przez inwestorkę M. K. ogrodzenia znajdującego się pomiędzy należącą do niej działką nr [...] a działką nr [...], stanowiącą własność skarżącej E. B..

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowi art. 50 ust. 1 pr.bud., w myśl którego organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Cytowany przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek wstrzymania robót budowlanych.

Organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie żadna z nich nie zachodzi.

Po pierwsze, stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 23 pr.bud., budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę. Z kolei, w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m wymaga dokonania zgłoszenia.

W związku z tym, że ogrodzenie wznoszone przez M. K. ma maksymalną wysokość 2,10 m, realizacja tej inwestycji nie wymagała ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani dokonania zgłoszenia. Nie zachodzi zatem przesłanka wstrzymania robót budowlanych wymieniona w art. 50 ust. 1 pkt 1 pr.bud.

Nie ma również żadnych podstaw do uznania, że budowa ogrodzenia była realizowana w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Z pewnością za takie nie można uznać podnoszonego przez skarżącą argumentu, że ogrodzenie wykonywane przez M. K. usytuowane jest zbyt blisko wzniesionego przez nią ogrodzenia z siatki. Skarżąca wskazała bowiem jedynie, że tak bliska odległość obu ogrodzeń uniemożliwi jej prawidłową konserwację ogrodzenia z siatki. Ponadto, w jej ocenie, "budowa ogrodzenia z elementów pełnych stwarza utrudnienia i zagrożenie życia". Nie wskazała przy tym, na czym te utrudnienia i zagrożenia miałyby polegać. Z akt sprawy, w tym z treści pism skarżącej, nie wynika, by materiały, z których wykonywane było ogrodzenie, jego rozmiar, czy technologia jego wykonania stwarzały jakiekolwiek zagrożenie dla życia, zdrowia oraz mienia E. B.. W związku z powyższym w sprawie nie wystąpiła przesłanka wstrzymania wykonania robót budowlanych, o której mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 pr.bud.

Kolejna przesłanka wstrzymania wykonania robót budowlanych, wynikająca z art. 50 ust. 1 pkt 3 pr.bud., nie ma w sprawie zastosowania, gdyż, jak wyżej wspomniano, wzniesienie ogrodzenia nie jest objęte zgłoszeniem.

Sąd podziela również ocenę organów, że w sprawie nie zachodziła przesłanka wstrzymania robót budowlanych określona w art. 50 ust. 1 pkt 4 pr.bud., gdyż roboty budowlane przy wznoszeniu ogrodzenia nie naruszały warunków określonych w przepisach.

Przepisy, do których w przypadku realizacji ogrodzeń bez bram i furtek odsyła cytowana norma, zawiera jedynie § 41 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt (ust. 1), a ponadto, że umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione (ust. 2).

Jak wyżej wskazano, nie ma podstaw, by uznać, że ogrodzenie wzniesione przez M. K. stwarza jakiekolwiek zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt, a ponadto nie umieszczono na nim ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów.

Należy zauważyć, że podnoszone w skardze argumenty w większości nie mają charakteru merytorycznego, ale dotyczą wieloletniego konfliktu pomiędzy skarżącą a inwestorką i subiektywnego odczucia skarżącej o stronniczym i krzywdzącym dla niej sposobie postępowania organów nadzoru budowlanego. Argumentów tych Sąd z przyczyn oczywistych nie mógł wziąć pod uwagę.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.