Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 941/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2021 r. sprawy ze skarg M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji za nieuzasadniony - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 6 lipca 2020r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 kwietnia 2020r., nr [...], uznające za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji zgłoszony przez M. P. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 8 listopada 2019r., nr [...]

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020r., Prezydent Miasta K. orzekł w sposób wyżej opisany. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 8 listopada 2019r., nr [...] podjął czynności egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania zaległości z tytułu nieuiszczonego przez M. P. podatku od nieruchomości. W dniu 13 grudnia 2019r. zobowiązana złożyła w Urzędzie Miasta K. pismo zatytułowane: "zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego". Organ wezwał ww. do sprecyzowania podania, poprzez podanie konkretnego zarzutu z art. 33 § 1 u.p.e.a. Zobowiązana nie uczyniła zadość wezwaniu organu, wnosząc jedynie o przedłużenie terminu do doprecyzowania podania. Wobec powyższego, organ egzekucyjny zakwalifikował pismo ww., jako zarzut niedopuszczalności egzekucji. Prezydent skonstatował, iż wniesiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postępowanie egzekucyjne jest prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a ponadto prawidłowo została określona osoba zobowiązana do spełnienia obowiązku, wynikającego z tytułu wykonawczego nr [...] W ocenie organu egzekucyjnego, w sprawie nie zachodzi żadna przesłanka niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Dodatkowo Prezydent wyjaśnił, że rachunki bankowe zobowiązanej zostały zajęte z wyłączeniem świadczeń niepodlegających zajęciu, tj. zryczałtowanego dodatku energetycznego. Organ stanął na stanowisku, iż w analizowanym przypadku nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a., uzasadniających umorzenie postępowania.

Na postanowienie organu I instancji, zażalenie w ustawowym terminie złożyła zobowiązana. Opisała ona swoją trudną sytuację finansową i zdrowotną. Ponadto dodała, że korzystała z bezpłatnej pomocy fachowego pełnomocnika, ale z uwagi na sytuację epidemiczną, obecnie nie może liczyć na pomoc prawną. Wniosła o przedłużenie jej terminu do złożenia stosownego pisma, umorzenie zaległego podatku oraz zwrot kwoty zajętej w 2018r.

W świetle powyższego SKO w K. wydało postanowienie z dnia 6 lipca 2020r., o którym mowa powyżej. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 33 § 1 pkt 6, art. 34 § 1, § 4, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Następnie wskazano, że w kontrolowanej sprawie występuje tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego. W świetle ustalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, wówczas nie wyodrębnia się wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego. W przypadku, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny, to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza nadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego. Zauważono, że zobowiązana skorzystała z przysługującego jej na mocy art. 33 u.p.e.a. środka zaskarżenia i wniosła zarzut, który organ egzekucyjny zakwalifikował, jako zarzut niedopuszczalności egzekucji. Kolegium wskazało, iż niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają zatem charakter formalny. W analizowanej sprawie, nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Egzekucja przedmiotowego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, ustalonego ww. zobowiązanej, decyzją podatkową, jest dopuszczalna, a ustawa przewiduje przy egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Powyższe czyni podniesiony przez zobowiązaną zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego bezzasadnym. Odmowa uznania zarzutu jest równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego. Poza zakresem niniejszego postępowania pozostają kwestie związane z prawidłowością dokonanych czynności egzekucyjnych. Kolegium jedynie na marginesie wyjaśniło, że w myśl art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. nie podlegają egzekucji administracyjnej środki pochodzące z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określone cele i znajdujące się na wyodrębnionym rachunku bankowym, prowadzonym dla obsługi bankowej dotacji oraz środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, wypłacone w formie zaliczki, chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z realizacją projektu, na który środki te były przeznaczone. Organ egzekucyjny ustalił, iż rachunkiem wyodrębnionym stosownie do ww. przepisu jest rachunek zobowiązanej w Banku [...] S.A., na który wpływa zryczałtowany dodatek energetyczny. Jednocześnie SKO wskazało, że Prezydent zaznaczył, iż nie zajął środków na ww. koncie ani ich nie pobrał. Rachunki bankowe zobowiązanej zostały zatem zajęte z wyłączeniem świadczeń niepodlegających zajęciu, tj. zryczałtowanego dodatku energetycznego. Zasygnalizowana kwestia, powinna jednak być rozpatrywana w ramach skargi na czynności egzekucyjne. W granicach niniejszego postępowania nie mieści się również rozpatrzenie wniosku o zwrot podatku wyegzekwowanego w 2018r. Dodatkowo Kolegium poinformowało ww., iż może ona złożyć odrębny wniosek do organu podatkowego (Prezydenta Miasta K.) o umorzenie zaległości podatkowych. Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, SKO w K. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie organu II instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu podniesiono, że urzędnicy UM K., zajęli rachunki bankowe skarżącej, pomimo że nie ma tam innych pieniędzy, poza środkami socjalnymi. Skarżąca dodała, że na żądanie Wydziału Podatków i Opłat, dostarczyła dwa zaświadczenia z US, że w latach 2018-2019 nie uzyskała żadnych dochodów, ani nie prowadziła działalności gospodarczej. Dodano ponadto, że zabieranie pieniędzy z konta bankowego, przyznanych na podtrzymanie życia biologicznego jest wbrew ludzkim obyczajom, a uniemożliwienie korzystania z kont bankowych, powiększa ubóstwo skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie, zaistniały zatem warunki do jej rozpoznania w trybie uproszczonym.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga M. P. nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 6 lipca 2020r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 kwietnia 2020r., nr [...], uznające za nieuzasadniony zarzut niedopuszczalności egzekucji zgłoszony przez M. P. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 8 listopada 2019r., nr [...]

Jak wynika z akt sprawy - w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 8 listopada 2019r., nr [...], organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne, zmierzające do wyegzekwowania zaległości z tytułu nieuiszczonego przez M. P. podatku od nieruchomości. W dniu 13 grudnia 2019r. skarżąca złożyła w Urzędzie Miasta K. pismo, które zakwalifikowano, jako zarzut niedopuszczalności egzekucji.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, potwierdza stanowisko organów orzekających w sprawie.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu egzekucyjnego, stanowiły, m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r. poz. 1438 ze zm., dalej: "u.p.e.a.").

Na wstępie wyjaśnić należy, że procedura ustanowiona w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dalej "k.p.a." mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA z dnia 9 maja 2013r., sygn. akt l SA/Ol 152/13). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy, relewantnych dla kontroli Sądu) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Ponadto wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Na skutek wniesionych zarzutów, uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 3862/13, i powołane tam orzecznictwo). Ponadto stosownie do art. 34 § 1a u.p.e.a. jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W kontrolowanej sprawie występuje tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego. W świetle ustalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, wówczas nie wyodrębnia się wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009r., sygn. akt II FSK 400/08). W wypadku, gdy wierzyciel i organ egzekucyjny, to jeden i ten sam podmiot, przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 34 § 1 u.p.e.a. jest oczywiście bezprzedmiotowe, gdyż nie tylko nie chroni uprawnień zobowiązanego, ale narusza nadto interesy wierzyciela, prowadząc do oczywistego przedłużenia czasu trwania postępowania egzekucyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 2014r., sygn. akt II FSK 1473/12; z dnia 27 maja 2009r., sygn. akt II GSK 980/08; z dnia 7 czerwca 2006r., sygn. akt II FSK 775/05; z dnia 20 grudnia 2005r., sygn. akt FSK 2677/04 i z dnia 11 października 2005r., sygn. akt II FSK 609/05).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca skorzystała z przysługującego jej na mocy art. 33 u.p.e.a. środka zaskarżenia i wniosła zarzut, który organ egzekucyjny zakwalifikował, jako zarzut niedopuszczalności egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. w brzmieniu do dnia 30 lipca 2020 roku).

Sąd stwierdza, że zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Niedopuszczalność, o której mowa w art 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (w brzmieniu do dnia 30 lipca 2020 roku), zachodzi bowiem w sytuacji wystąpienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych. Niedopuszczalność musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowego dochodzenia danego obowiązku w drodze postępowania egzekucyjnego, czy też wyłączających możliwość dochodzenia obowiązku w stosunku do danej osoby.

Środek egzekucyjny będzie natomiast niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w art. 14 u.p.e.a. (tak: Piotr Marek Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz do art. 33, lex/el).

Prawidłowo wskazał organ, że niedopuszczalność egzekucji musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia jej w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają zatem charakter formalny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2014r., sygn. akt II FSK 279/13, LEX nr 1658268).

W badanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Nie ulega wątpliwości, iż egzekucja przedmiotowego zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, ustalonego skarżącej decyzją podatkową, jest dopuszczalna, a ustawa przewiduje przy egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Rację ma SKO w K. twierdząc, że powyższe czyni podniesiony przez skarżącą zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego bezzasadnym.

Zauważyć należy, że poza zakresem niniejszego postępowania, pozostają kwestie związane z prawidłowością dokonanych czynności egzekucyjnych.

Na marginesie wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 8 § 1 pkt 15 u.p.e.a. nie podlegają egzekucji administracyjnej środki pochodzące z dotacji przyznanej z budżetu państwa na określone cele i znajdujące się na wyodrębnionym rachunku bankowym prowadzonym dla obsługi bankowej dotacji oraz środki pochodzące z programów finansowanych z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych, wypłacone w formie zaliczki, chyba że wierzytelność egzekwowana powstała w związku z realizacją projektu, na który środki te były przeznaczone.

Z akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny ustalił, iż rachunkiem wyodrębnionym stosownie do ww. przepisu jest rachunek skarżącej w Banku [...] S.A., na który wpływa zryczałtowany dodatek energetyczny. Jednocześnie Prezydent Miasta K. zaznaczył, że nie zajął środków na ww. koncie, ani ich nie pobrał.

Powyższe wskazuje, że rachunki bankowe skarżącej zostały zatem zajęte z wyłączeniem świadczeń niepodlegających zajęciu, tj. zryczałtowanego dodatku energetycznego. Zasygnalizowana kwestia, powinna jednak być rozpatrywana w ramach skargi na czynności egzekucyjne. W granicach niniejszego postępowania nie mieści się również rozpatrzenie wniosku o zwrot podatku wyegzekwowanego w 2018r.

Prawidłowo także organ II instancji poinformował skarżącą, że może ona złożyć odrębny wniosek do organu podatkowego (Prezydenta Miasta K.) o umorzenie zaległości podatkowych.

Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy uznać należy, iż podniesione w skardze argumenty, nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania stanowiska organów obu instancji. Organy I i II instancji, wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) i wykazały przesłanki zastosowania stosownych przepisów, zawierając stosowne rozważania, wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów, określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami, wynikającymi z k.p.a. i u.p.e.a. Brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , prawidłowo utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.