Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 107/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 17
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: S WSA Ewa Michna ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 listopada 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2021 r., znak SKO.ŚR/4111/1310/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K z dnia 17 sierpnia 2021 r. orzekającą o odmowie przyznania H. B. (dalej: "skarżąca") prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką H. K. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 17 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111, ze zm., dalej: "u.ś.r.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.").

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 5 marca 2021 r. skarżąca zwróciła się do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką H. K. urodzoną [...] 1935 r. Z dołączonego do wniosku orzeczenia z dnia 8 grudnia 2006 r. wynika, że H. K. jest całkowicie niezdolna do pracy w gospodarstwie rolnym oraz niezdolna do samodzielnej egzystencji. Z umowy z dnia 4 kwietnia 2015 r. zawartej pomiędzy H. B. a C. N. wynika, że skarżąca oddała w nieodpłatną dzierżawę 1,5 ha gruntów. H. B. uzyskuje rentę rodzinną z powodu śmierci małżonka.

Decyzją z dnia 9 kwietnia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy K odmówił skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką H. K. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca pobiera rentę rodzinną, a ponadto niepełnosprawność matki skarżącej powstała po 25 roku życia.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 17 ust. 1 b pkt 1 i 2 u.ś.r. poprzez brak z uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej, w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki;

- art. 17ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przepis odnosi się do wszystkich osób mających prawo do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka, podczas gdy powyższy przepis znajduje zastosowanie jedynie w przypadku ustalonego prawa do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego, świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym;

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy oraz przyjęcie, że sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez córkę osoby dorosłej wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Nadto organ nie wyjaśnił istotnej okoliczności, tj. czy przyznana skarżącej renta rodzinna została przyznana w zbiegu z prawem do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

Decyzją z dnia 14 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kolegium wskazało, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być okoliczność, że niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała po ukończeniu 25 roku życia. SKO zwróciło uwagę, że osoba, która posiada prawo do emerytury lub renty i opiekuje się osobą niepełnosprawną może dokonać wyboru świadczenia poprzez zawieszenie prawa do renty rodzinnej. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, czy skarżąca sprawuje opiekę nad matką, w jakim zakresie. Ponownie przeprowadzając postępowanie, organ I instancji powinien wyjaśnić powody pobierania przez skarżącą renty rodzinnej, wyjaśnić czy skarżąca kiedykolwiek pracowała, ustalić także czy zakres opieki nad matką wykluczałby podjęcie zatrudnienia przez skarżącą.

Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 23 lipca 2021 r. wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką. Opieka sprawowana jest codziennie, matka skarżącej ma zaniki pamięci, myli się, ostatnio postawiła na gazie czajnik elektryczny. H. K. choruje na cukrzycę, która uniemożliwia jej chodzenie, ma również problemy z utrzymywaniem przedmiotów. Skarżąca śpi z matką w jednym pokoju, pomaga w czynnościach higienicznych, podaje leki, przygotowuje posiłki, które matka spożywa samodzielnie. Matka skarżącej porusza się przy pomocy chodzika albo dwóch lasek, ale potrzebuje asysty. Skarżącej pomaga A. J. H. K. ma córkę, która mieszka w B i odwiedza matkę. Skarżąca nie może podjąć pracy nawet dorywczej ponieważ nie może zostawić matki samej.

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy K orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z tytułu opieki nad matką H. K. W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawę odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowi okoliczność pobierania przez skarżącą renty rodzinnej, a także fakt powstania niepełnosprawności matki skarżącej po ukończeniu 25 roku życia.

W odwołaniu od decyzji skarżąca zarzuciła:

- błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną;

- naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że przepis ten stosuje się do wszystkich osób mających ustalone prawo do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka, podczas gdy przepis ten stosuje się jedynie w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym;

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez córkę osoby dorosłej wymagającej opieki skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Nadto, w ocenie skarżącej, organ nie wyjaśnił okoliczności, czy renta rodzinna została przyznana skarżącej w zbiegu z prawem do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego.

Decyzją z dnia 12 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że niezasadnym jest twierdzenie organu, że brak możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności, stanowi przesłankę do odmowy przyznania świadczenia, takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. W ocenie Kolegium w sprawie nie zaszła przesłanka rezygnacji z zatrudnienia w celu opieki nad niepełnosprawną matką- wynika to bowiem z daty wydania orzeczenia o niepełnosprawności matki, otrzymania przez skarżącą prawa do renty rodzinnej po zmarłym mężu w 2008 r., a także wystąpienia z wnioskiem o przyznanie świadczenia dopiero w 2021 r. Organ wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca w tym okresie dorabiała do renty, a w rezultacie stanowisko, że konieczność opieki nad matką pozbawiło skarżącą dodatkowych dochodów nie jest wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka rezygnacji z zatrudnienia lub jego niepodejmowania z powodu konieczności opieki nad matką.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w przypadku ustalonego prawa do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym;

- art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej, w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie, że brak jest związku między niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, podczas gdy w sprawie taki związek istnieje,

- naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy- art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy, m .in. faktycznego zakresu opieki nad matką, co skutkowało brakiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą jej decyzji organu pierwszej in stancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną, ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostały bowiem spełnione przesłanki przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, a zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W niniejszej sprawie bezsporną okolicznością jest, że matka skarżącej H. K. jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, skarżąca opiekuje się matką. Bezsporny był również zakres czynności opiekuńczych podejmowanych przez skarżącą, a także fakt, fakt pobierania przez skarżącą renty rodzinnej po zmarłym mężu. Poza skarżącą, do alimentacji H. K. zobowiązana jest również córka Z. mieszkająca w B. Sporną kwestią natomiast było zaistnienie w sprawie przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego.

W ocenie Sądu w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, że zakres opieki nad H. K. nie jest tego rodzaju, aby wykluczał podjęcie przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia, nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Co więcej, przeciwko przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego przemawia okoliczność, że zobowiązana do alimentacji względem matki jest również córka Z., z którą skarżąca może podzielić opiekę nad matką. Co więcej, zdaniem Sądu pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad matką brak jest związku czasowego. Niepełnosprawność matki skarżącej istnieje od 2006 r., a w 2015 r. skarżąca zawarła umowę dzierżawy gospodarstwa rolnego, a z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżąca wystąpiła w 2021 r.

Sąd podziela również pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 niedopuszczalne jest, jak to uczynił organ pierwszej instancji, oparcie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z powołaniem się na wiek, w którym powstała niepełnosprawność wymagającej opieki H. K.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje, jeżeli osoba uprawniona rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podstawowym wymogiem do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki, wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub powodującej konieczność zrezygnowania z pracy. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyrok NSA z 17 października 2020 r., I OSK 1148/20, CBOSA). Pojęcie opieki, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., utożsamiać należy ze stałą i bezpośrednią troską o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Opieka ta powinna być przy tym tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla niej (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 marca 2021 r., IV SA/Wr 51/21, CBOSA).

Ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 i ust. 1 a u.ś.r. pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Aby spełnione były przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r., opieka taka musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem), a sprawowaną opieką musi być bezpośredni i ścisły (por. wyrok NSA z 12 lutego 2020 r. I OSK 516/19, CBOSA). W każdej sprawie właściwy organ musi dokonać oceny, czy w okolicznościach konkretnej sprawy istotnie osoba sprawująca opiekę nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub zmuszona jest zrezygnować z zatrudnienia (por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., I OSK 2820/13, CBOSA).

W niniejszej sprawie zgodnie z oświadczeniami skarżącej, H. K. nie jest osobą leżącą, ani pampersowaną. Porusza się przy pomocy chodzika lub dwóch lasek. Wymaga pomocy w czynnościach higienicznych oraz przygotowania, podania posiłków, które spożywa samodzielnie, zrobienia zakupów oraz utrzymania czystości w domu oraz podania leków. Zdaniem Sądu zakres czynności wskazany przez skarżącą nie jest tego rodzaju, że całkowicie wyklucza podjęcie zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Czynności te mogą być bowiem podejmowane przed lub po pracy, ponieważ w większości obejmują wspólne prowadzenie gospodarstwa z matką, a podjęcie pracy przez skarżącą, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy, mogłoby mieć miejsce bez szkody dla H. K. i opieki, której wymaga.

Wskazać ponadto należy, że z treści wywiadu środowiskowego wynika, że skarżąca zamieszkuje w domu wraz z matką i innymi domownikami, a zatem możliwa byłaby taka organizacja opieki nad H. K., żeby skarżąca mogła podjąć zatrudnienie. Sąd podziela pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie wykazała, aby rzeczywiście opieka nad matką uniemożliwiła jej podjęcie dodatkowego zatrudnienia.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a u.ś.r. wskazać należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zastosowanie przesłanki wyłączającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, o której mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., wymaga stwierdzenia nie tylko okoliczności, iż osoba ubiegająca się oświadczenie pielęgnacyjne ma ustalone prawo do renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka, ale także że prawo to posiada w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego (por. wyrok WSA we Wrocławiu IV SA/Wr 669/21, CBOSA). Zwrócić należy jednak uwagę, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że podstawę odmowy przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego stanowił brak zaistnienia przesłanki rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia z powodu opieki nad matką, a w rezultacie brak związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad matką, a nie fakt pobierania przez skarżącą renty rodzinnej. W rezultacie naruszenie powołanego przepisu przez organ I instancji nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Wskazać ponadto należy, że skarżąca w toku całego postępowania była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Nie podnosiła żadnych okoliczności, które dawałyby podstawę do ustalenia innego niż wskazany w wywiadzie środowiskowym zakresu opieki nad matką. Co więcej, skarżąca w toku postępowania nie podnosiła żadnych okoliczności, które mogłyby dawać podstawę do dokonania odmiennych ustaleń w zakresie związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącą zatrudnienia a opieką nad matką. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem jak wskazano powyżej, organ dokonał ustaleń w zakresie zakresu opieki na podstawie wywiadu środowiskowego, którego treść nie była kwestionowana przez skarżącą, a zatem brak jest podstaw do twierdzenie, że organ nie ustalił faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką.

Sąd dostrzegł, że w zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało wadliwą podstawę rozstrzygnięcia- tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., podczas gdy podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 17 ust. 1 u.ś.r., jednakże naruszenie to nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji innych naruszeń, które dawałyby podstawę do jej uchylenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, z prawidłowo zastosowanymi przepisami postępowania oraz prawa materialnego.

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.