Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1164/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 57 i  art. 58
journal: Dz.U. 2020 poz 818
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie WSA Inga Gołowska WSA Urszula Zięba Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w S. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do WSA w Krakowie rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], Zarząd Województwa [...] (Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, dalej "IZ") nie uwzględnił protestu I. Sp. z o.o. w S. od negatywnej oceny formalno-merytorycznej projektu "Czas na Pracę!" złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 (dalej: RPO WM).

Z uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wynika, że protest został złożony do Instytucji Organizującej Konkurs (dalej: lOK), tj. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.. lOK zweryfikowała poprawność przeprowadzonej oceny. W ramach autokorekty dokonała zmiany punktacji w kryterium Adekwatność doboru grupy docelowej, poprzez przyznanie 1 pkt więcej. W pozostałych kryteriach lOK nie stwierdziła wystarczających powodów do zmiany podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie oceny. Protest został przekazany do IZ.

W złożonym proteście w pierwszej kolejności strona skarżąca nie zgodziła się z oceną kryterium Realizacja projektów rewitalizacyjnych. W złożonych uzupełnieniach protestu z dnia 14 sierpnia 2020 r. strona nie zgodziła z oceną kryteriów nr 1 Wpływ na politykę horyzontalną - zasada równości szans kobiet i mężczyzn; nr 2 Adekwatność doboru grupy docelowej; nr 3 Adekwatność opisu i doboru zadań; nr 4 Zdolność do efektywnej realizacji projektu.

W ramach rozpoznawania protestu dokonano ponownej oceny wniosku w zakresie zaskarżonych kryteriów. W zakresie kryterium Realizacja projektów rewitalizacyjnych skarżąca podniosła zarzuty merytoryczne, jak i proceduralne.

Podstawą negatywnej oceny projektu był wskazany przez oceniających, brak podania przez wnioskodawcę konkretnych danych, tj. numerów, pod którymi znajdują się programy rewitalizacji w Wykazie prowadzonym przez IZ RPO WM, umożliwiających weryfikację spełniania ww. kryterium. W związku z powyższym dodatkowe punkty za jego spełnienie nie zostały przyznane.

Odnosząc się do zarzutów protestu, organ wyjaśnił, że ocenie w ramach zaskarżonego kryterium podlega czy projekt wynika z obowiązującego (na dzień składania wniosku o dofinansowanie) programu rewitalizacji znajdującego się w wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez Instytucję Zarządzającą RPO. Wynikanie projektu z programu rewitalizacji oznacza albo wskazanie go wprost w programie rewitalizacji albo określenie go w ogólnym (zbiorczym) opisie innych, uzupełniających rodzajów działań rewitalizacyjnych. Jeśli projekt wynika z obowiązującego programu rewitalizacji, znajdującego się w wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez Instytucję Zarządzającą RPO, otrzymuje 10 pkt. Projekt nie spełniający powyższego warunku otrzymuje 0 pkt.

IZ wskazała, że zgodnie z zatwierdzonymi kryteriami oceny zaskarżonego kryterium, w treści kryterium nie zawarto wymogu wskazania numeru, pod którym wpisany jest dany program rewitalizacji w Wykazie programów rewitalizacyjnych. Zatem w ocenie organu stanowisko oceniających w tym zakresie jest zbyt restrykcyjne i wykracza poza treść zaskarżonego kryterium zatwierdzonego przez Komitet Monitorujący. Brak wskazania numeru programu rewitalizacyjnego w Wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez IZ nie może stanowić podstawy do nieprzyznania punktów w ramach kryterium, przy spełnieniu wszystkich innych warunków wskazanych w kryterium. Mając na uwadze powyższe IZ uznała zarzuty strony skarżącej w tym zakresie za zasadne. Jednocześnie podkreślono, że całościowa ocena kryterium pozostaje negatywna.

Zgodnie z zaskarżonym kryterium obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie, że projekt wynika z obowiązującego (na dzień składania wniosku o dofinansowanie) programu rewitalizacji znajdującego się w wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez IZ RPO WM. Tymczasem w przedmiotowym wniosku wymieniono ponad 30 gmin, w których zdaniem skarżącej Spółki, ujęty jest projekt. IZ analizując zapisy programu rewitalizacyjnego m.in. Gminy S., Miasta O., wskazała, że w tych programach nie wskazano wprost przedmiotowego projektu, jak również nie został on ujęty w opisie zadań uzupełniających. Podkreślono przy tym, że w ramach zaskarżonego kryterium nie chodziło o przywołanie we wniosku danego programu rewitalizacji gminy, na którym będzie realizowany projekt czy nawiązanie do któregoś z celów programu lub występujących problemów w gminie, a o to, że dany projekt powinien być wymieniony w programie rewitalizacji. W związku z powyższym samo wskazanie we wniosku ogólnych informacji na temat problemów gmin i miast, jak to uczyniono we wniosku jest niewystarczające. W tej sytuacji nie ma więc możliwości przyznania projektowi punktów.

Dodatkowo wyjaśniono, że Regulamin konkursu nie przewidywał możliwości wezwania wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień, poprawy/uzupełnienia wniosku w zakresie kryteriów premiujących, co wynika wprost z zapisów Podrozdziału 3.3 Regulaminu konkursu.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku zakwalifikowania we wniosku numeru wpisu jako oczywistej omyłki, IZ stwierdziła, że zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, przez oczywistą omyłkę pisarską należy rozumieć niezamierzoną niedokładność nasuwającą się każdemu, bez przeprowadzania dodatkowych ustaleń. Może to być błąd literowy, widoczne niezamierzone opuszczenie wyrazu, czy inny błąd, wynikający z przeoczenia lub innej wady procesu myślowo-redakcyjnego, a niespowodowany uchybieniem merytorycznym, której korekta możliwa jest na każdym etapie oceny oraz przed podpisaniem umowy o dofinansowanie. Uzupełnienie numeru, pod którym ujęto program rewitalizacyjny w wykazie prowadzonym przez IZ RPO WM nie spełnia definicji oczywistej omyłki pisarskiej. Organ jeszcze raz przypomniał, że brak wskazania numeru programu rewitalizacyjnego w Wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez IZ nie może stanowić samoistnej podstawy do nieprzyznania punktów w ramach kryterium, przy spełnieniu wszystkich innych warunków wskazanych w kryterium. Ponowna ocena wniosku potwierdziła, że projekt nie spełnił innych warunków wskazanych w kryterium, tj. wynikanie projektu z programu rewitalizacji poprzez wskazanie go wprost w programie rewitalizacji albo określenie go w ogólnym opisie innych, uzupełniających rodzajów działań rewitalizacyjnych. Brak takiej informacji nie może być również uznany za oczywistą omyłkę pisarską w ww. znaczeniu.

Odnosząc się do wniosku dotyczącego wstrzymania biegu podpisywania umów o dofinansowanie wybranych na liście rankingowej oraz podjęcie innych kroków, które IZ uzna za stosowne, organ zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2020, poz. 818 ze zm., dalej "ustawa wdrożeniowa") procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. W związku z tym wniosek został uznany za bezprzedmiotowy. Organ odniósł się także do pozostałych kryteriów z oceną, których strona skarżąca nie zgodziła się (s. 6-19 zaskarżonego rozstrzygnięcia).

Strona skarżąca zaskarżyła rozstrzygnięcie IZ w części dotyczącej ponownej i negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu w zakresie kryterium premiującego wyboru projektu: Realizacja projektów rewitalizacyjnych oraz w części nieuwzględnienia zarzutu dotyczącego omyłki pisarskiej (zarzut III). Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że:

• ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpatrzenia zgodnie z interpretacją przedmiotowego kryterium premiującego zawartego w FAQ do konkursu i zgodnie ze sposobem oceny kryterium stosowanym do wszystkich pozostałych projektów w konkursie, z wyłączeniem wymogu podania numeru wpisu w Wykazie programów rewitalizacji,

• wniosek o dofinansowanie skarżącego spełnia kryterium premiujące Realizacja projektów rewitalizacyjnych. Niniejszy wniosek został sformułowany m.in. ze względu na przepis art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej i ryzyko wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w szczególności w czasie ponownego rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie przez lOK, które może być wydłużane np. ze względu na ustawę dot. COVID.

Powołując się na przepisy ustawy wdrożeniowej (w szczególności art. 57 i art. 58) strona skarżąca podała między innymi, że ponowna ocena projektu względem kryterium Realizacja projektów rewitalizacyjnych nie należy do kompetencji IZ, lecz do lOK. Wynika to również z faktu, iż zarzutami skarżącej Spółki były brak przyznania 10 punktów z powodu braku numeru wpisu w wykazie oraz także z tego powodu brak wzięcia pod uwagę w ocenie lOK rzeczywistych przesłanek spełnienia kryterium, a nie błędna ocena przesłanek przez lOK. Zatem ponowna ocena powinna być wykonana przez lOK i polegać na ocenie przesłanek kryterium - ocena według tej samem interpretacji kryterium co pozostałe projekty w konkursie (interpretacja zawarta w FAQ), a nie przez IZ (wg. interpretacji IZ, która jest odmienna od FAQ, na co wskazują przyznane podczas oceny lOK punkty za kryterium projektom, które nie są wymienione w programach rewitalizacji, jak chciałaby IZ).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd zaznacza, że sprawa o podobnym przedmiocie była przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 968/20. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela rozważania zawarte w ww. wyroku i dlatego w dalszej części uzasadnienia posłuży się przedstawioną tam argumentacją.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Z kolei przepis art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (ustawy wdrożeniowej), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi, stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi znajduje bowiem odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 §3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Ustawa wdrożeniowa wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w p.p.s.a. Z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wynika, że wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w następstwie rozpoznania protestu w trybie: ogólnym (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej); negatywnej ponownej oceny projektu (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej); pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia wymogów formalnych określonych w art. 54 ust. 2 pkt 1, 2, 3 lub 6 ustawy wdrożeniowej; pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 59 ust. 1 pkt 1, 2 lub 3 ustawy wdrożeniowej; pozostawienia protestu bez rozpatrzenia z przyczyn wskazanych w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej.

Wniesienie skargi, o której mowa w ust. 1, warunkowane jest otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji o nieuwzględnieniu protestu (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej), ponownej negatywnej ocenie (art. 58 ust. 4 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) albo pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia (art. 54 ust. 3 i 4, art. 59 ust. 1, art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), co oznacza, że wnioskodawcą legitymowanym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tym przedmiocie jest podmiot, który złożył wniosek o dofinansowanie projektu.

Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej).

W wyniku rozpoznania skargi (art. 61 ust. 8) sąd może:

1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:

a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1,

b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1;

2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia;

3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe.

Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych, poddana jest ocena projektów, zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych.

W rozpoznanej sprawie, w ustawowym terminie 14 dni strona skarżąca złożyła skargę do WSA w Krakowie na nieuwzględnienie protestu. Powyższe oznacza, że skarżąca Spółka wnosząc skargę do Sądu, zachowała wszystkie wymogi formalne umożliwiając Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego aktu.

Należy przypomnieć, że postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne uniwersalne zasady i reguły, które wynikają z treści przepisów unijnych i krajowych. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych, procedur wyłaniania projektów.

Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1).

W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu składany jest w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, do czasu rozstrzygnięcia konkursu właściwa instytucja nie może zmieniać regulaminu konkursu w sposób skutkujący nierównym traktowaniem wnioskodawców, przy czym, przepisu tego nie stosuje się, jeżeli konieczność dokonania zmiany wynika z odrębnych przepisów (art. 41 ust. 4 ustawy wdrożeniowej). Właściwa instytucja podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz na portalu, regulamin konkursu oraz jego zmiany, wraz z ich uzasadnieniem, oraz termin, od którego są stosowane (art. 41 ust. 5 ustawy wdrożeniowej).

W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaj sprawach stanowi wzorzec kontroli sądowej. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste bądź niezorganizowane źródło prawa, winien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1033/16; WSA w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1094/16; WSA w Rzeszowie z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 823/16).

Wymaga wyraźnego podkreślenia, że sądowa kontrola legalności działań organu w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona, albowiem sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu widzenia kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13). Ponadto należy zauważyć, że - jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1115/11, rola ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów jest podobna do roli biegłych w postępowaniu sądowym i tak też powinna być traktowana przez sąd administracyjny. Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie.

Podsumowując tę część rozważań, należy wskazać, że sąd rozważając zasadność wniesionej skargi, dokonuje oceny projektu pod kątem naruszenia prawa i to w sposób mający wpływ na wynik tej oceny. Podkreślić należy, że z tego punktu widzenia najistotniejsza jest treść art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w którym zapisano zasady, które mają charakter normatywny, stanowiąc gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej, i znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy wywodzącej się z traktatowej zasady równości, a rzetelność wyboru projektów rozumieć należy jako działanie sumienne, solidne, staranne i zgodne z określonymi zasadami i obowiązkami (por. wyroki NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17, z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1597/17, z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II GSK 4351/17). Obowiązek poszanowania wskazanych wyżej zasad dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie tego postępowania konkursowego, czyli w niniejszej sprawie po rozstrzygnięcie protestu.

W rozpoznanej sprawie zarówno Instytucja Organizująca Konkurs, jak i Instytucja odpowiedzialna za rozpatrzenie protestu – Zarząd Województwa [...] oceniły negatywnie wniosek Spółki o dofinansowanie na realizację projektu pn. Czas na PRACĘ! złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 ze względu na fakt niespełnienia kryterium Realizacja projektów rewitalizacyjnych. Podstawą negatywnej oceny projektu był wskazany przez oceniających, brak padania przez wnioskodawcę numerów, pod którymi znajdują się programy rewitalizacji w Wykazie prowadzonym przez IZ RPO WM, umożliwiających weryfikację spełniania ww. kryterium. W związku z powyższym dodatkowe punkty za jego spełnienie nie zostały przyznane.

Sąd wskazuje w związku z tym, że zgodnie z zaskarżonym kryterium obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie, że projekt wynika z obowiązującego (na dzień składania wniosku o dofinansowanie) programu rewitalizacji znajdującego się w wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez IZ RPO WM. Oznacza to albo wskazanie go wprost w programie rewitalizacji albo określenie go w ogólnym (zbiorczym) opisie innych, uzupełniających rodzajów działań rewitalizacyjnych. Organ wyraźnie wskazał, z czym nie godzi się strona skarżąca, że jej wniosek nie uzyskał dodatkowych punktów nie z powodu formalnego niewskazania konkretnego punktu wykazu programów rewitalizacji prowadzonego przez IZ RPO WM, a z powodu faktycznego niespełniania wskazanego kryterium Realizacja projektów rewitalizacyjnych. Niespełnienie zatem kryterium wynikania z obowiązującego programu rewitalizacji znajdującego się w wykazie programów rewitalizacji prowadzonym przez IZ RPO WM, polegało na wskazaniu w polu D.1. wniosku o dofinasowanie ponad 30 gmin, w których, zdaniem strony skarżącej, ujęty jest projekt i w związku z tym stanowi odpowiedź na problemy mieszkańców takie jak negatywne zjawiska społeczne, wykluczenie ON, długotrwałe bezrobocie, bierność na rynku pracy. Tymczasem przeprowadzona przez organ analiza zapisów programów rewitalizacyjnych m.in. Gminy S., Miasta O., dała podstawy do uznania, że w tych programach nie wskazano wprost przedmiotowego projektu, jak również nie został on ujęty w opisie zadań uzupełniających. W tej sytuacji nie można uznać, że kryterium to zostało przez skarżącą Spółkę spełnione. Należy jeszcze raz podkreślić, że chodzi tu nie o brak wskazania we wniosku numeru, pod którym wpisany jest dany program rewitalizacji w Wykazie programów rewitalizacyjnych, co można by uznać za oczywista omyłkę, a o fakt niezawarcia w tych programach przedmiotowego projektu, co ewidentnie nie spełnia ww. kryterium oceny. Samo wskazanie we wniosku ogólnych informacji na temat problemów gmin i miast jest niewystarczające. Nie można zatem zasadnie postawić organowi zarzutu nierozpoznania ponownie sprawy i niedokonania samodzielnej oceny projektu.

Sąd podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wskazujące, że strona powinna wiedzieć dokładnie, dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. W orzecznictwie podnosi się również, że uzasadnienie oceny powinno być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Jeżeli uzasadnienie informacji zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (por. np. wyrok NSA z 5 listopada 2014r. sygn. akt II GSK 2410/14, wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1114/13). W sprawie kryterium to zostało spełnione. Dokonana przez organy ocena zawierała stosowne uzasadnienie, potwierdzające przeprowadzoną analizę treści wniosku w kontekście wymogów spełnienia kryteriów, zgodnie z regulaminem. Należy podkreślić, że Zarząd Województwa [...] dokonał weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryteriów i zarzutów objętych protestem skarżącej Spółki, odnosząc się przy tym do wszystkich spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii i podniesionych zarzutów. Organ przedstawił własną argumentację dotyczącą oceny projektu w ramach zaskarżonego kryterium. Sąd zaznacza, że jest to ocena uznaniowa, ale nie jest ona dowolna. Sąd w pełni ocenę tą podziela. Przyczyny negatywnej oceny projektu zostały wskazane wprost w zaskarżonym rozstrzygnięciu, które uznać należy za prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ zasady równego traktowania wnioskodawców oraz zasady równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów poprzez rzekomą zmianę przez IZ interpretacji przedmiotowego kryterium zawartej w FAQ i dokonanie oceny zgodnie z inną niż w FAQ interpretacją kryterium, wskazać należy, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Projekt podlega ocenie zgodnie z kryteriami oceny zatwierdzonymi przez KM RPO WM 2014-2020. Nie są nimi wyjaśnienia zawarte w FAQ, które wbrew stanowisku strony skarżącej, nie stanowią części dokumentacji konkursowej. W niniejszej sprawie IZ dokonała oceny zgodnie z ww. kryteriami. Nadto w żaden sposób organ nie dokonał zmiany interpretacji spornego kryterium. Oceniając wniosek IZ, oceniła go zgodnie z treścią przedmiotowego kryterium i wskazała w swoim rozstrzygnięciu, dlaczego w jej ocenie w ramach przedmiotowego kryterium projekt uzyskał 0 pkt.

Co do zarzutu naruszenia przepisów art. 57 i art. 58 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny wniosku strony skarżącej, a nie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez lOK, Sąd wyjaśnia, że tylko w przypadku zasadności zarzutów naruszenia procedur, kiedy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na wynik oceny, Instytucja odpowiedzialna za rozpatrzenie protestu, uwzględniając protest, może przekazać sprawę do ponownej oceny lOK. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, albowiem protest nie został uwzględniony. Rozpatrzenia protestu polega właśnie na dokonaniu oceny wniosku przez właściwy organ, tj. na dokonaniu "ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów", o czym stanowi art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a zatem działanie organu w niniejszej sprawie było zgodne z obowiązującymi przepisami.

Zgłoszony w skardze wniosek dowodowy (s.6) nie może być przez sąd uwzględniony, albowiem okoliczności, na które dowód miałby być przeprowadzony pozostają poza przedmiotem postępowania. Jak już wyżej wskazywano, ocenie sądu podlega czy wniosku strony został rozpatrzony zgodnie z obowiązującymi w tej mierze regulacjami, nie zaś ocena prawidłowości oceny innych wniosków złożonych w przedmiotowym konkursie.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł o oddaleni skargi.