Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1148/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 145 par 1 pkt 1 lit c w zw.  z art 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. R. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 maja 2019 r. (znak: [...]) na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z

- art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm. – dalej jako: u.p.z.p.) w zw. z

- § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 – dalej też jako: rozporządzenie lub rozporządzenie z 26 sierpnia 2003 r.),

po rozpatrzeniu odwołań J. S. i M. R. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 5 marca 2019 r. (znak: [...]) o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w B. N. , na cele rozbudowy budynku usługowego (warsztat samochodowy) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi,

utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 24 maja 2016 r. A. R. zwrócił się do Wójta Gminy S. o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dz. nr [...], [...] i [...] w B. N. , na cele "zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat samochodowy z rozbudową o dodatkowe stanowiska do naprawy samochodów". Następnie wskazano, że organ po przeprowadzeniu analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz rozpoznaniu stanu faktycznego i prawnego wydał w dniu 2 września 2016 r. decyzję o warunkach zabudowy, która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 listopada 2016 r. (znak: [...]). Wyjaśniono przy tym, że powodem uchylenia decyzji organu I instancji było wadliwe przeprowadzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej oraz niewyjaśnienie kwestii dostępu do terenu inwestycji z drogi publicznej. Zaznaczono także, że z podobnych przyczyn decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2018 r. (znak: [...]) została uchylona kolejna decyzja Wójta Gminy S. z dnia 14 kwietnia 2017 r.

W dalszej kolejności podano, że w dniu 28 marca 2018 r. organ wznowił postępowanie, zaś w dniu 6 kwietnia 2018 r. M. R. (właściciel sąsiadującej od zachodu dz. nr [...]) wniósł protest, podnosząc, iż granica z działką A. R. była "sporna". Ponadto podniesiono, że w dniu 16 kwietnia 2018 r. A. R. przedstawił pełnomocnictwo dla M. B., który w dniu 24 kwietnia 2018 r. zgłosił zmianę przedmiotu inwestycji na "rozbudowę budynku usługowego warsztatu samochodowego z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi", przedstawiając przy tym dowód zgłoszenia w dniu 20 lipca 2017 r. organowi administracji architektoniczno-budowlanej (Staroście Powiatowemu) "zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat samorządowy". Wyjaśniono zarazem, że zgłoszenie to zostało w dniu 25 sierpnia 2017 r. przyjęte bez sprzeciwu. Jednocześnie wskazano, że pełnomocnik ten określił, iż "elewacją frontową budynku przeznaczonego do rozbudowy jest elewacja północna" oraz przedstawił wyciąg z księgi wieczystej nr [...] stanowiący o ustaleniu służebności drogowej po dz. nr [...] i [...] na rzecz dz. nr [...] i [...]. Podkreślono przy tym, że służebność łączyła teren inwestycji z drogą publiczną pasem drożnym o szerokości 3,0 m i częściowo 4,0 m.

Następnie podano, że w dniu 4 maja i dodatkowo 10 maja 2019 r. organ I instancji zawiadomił strony o wznowieniu postępowania po decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przystąpił do sporządzania analizy urbanistyczno-architektonicznej, powierzając jej opracowanie B. K., posiadającej uprawnienia wymagane do sporządzania projektu decyzji o warunkach zabudowy. W tym zakresie wyjaśniono, że dla celów analizy ustalono obszar analizowany (OA) poddany analizie (k. 73) obejmujący sąsiednie tereny w zasięgu od 45 do ok. 70 m (front terenu inwestycji od strony wjazdu na działkę wynosił ok. 16 m). Zwrócono przy tym uwagę, że w OA poddano analizie 12 działek, w tym jedną zabudowaną obiektem usługowym (nr [...] i [...]). Dodano również, że w wyniku analizy określone zostały poszczególne parametry, a mianowicie wskazano, iż za szerokość elewacji frontowej (dla potrzeb analizy) przyjęto elewację wschodnią, w której znajdowały się dwa wjazdy na stanowiska naprawcze. Podano, że parametr ten ustalono w wymiarze 7,5 m (długość budynku od strony elewacji północnej wynosiła 34,0-39,0 m), zaś średnia wielkość parametru w OA wynosiła 11,8 m, wobec czego przyjęto, iż ustalenie to było zgodne z § 6 ust. 1 rozporządzenia. W dalszej kolejności podniesiono, że wysokość górnej krawędzi elewacji przyjęto w rozmiarze 2,5-5,0 m (średnio 3,8 m), co było uzasadnione spadkiem terenu w kierunku wschodnim, natomiast wysokość kalenicy ustalono w rozmiarze od 8,0 do 10,0 m, uwzględniając usytuowanie budynku na spadku podłużnym i wskazując, iż była ona symetryczna i równoległa do osi podłużnej budynku, zaś układ połaci był symetryczny, ze spadkami połaci 47°-55°. Wyjaśniono również, że linia zabudowy ustalona została w przedłużeniu elewacji północnej, natomiast wskaźnik zabudowy przy wielkości średniej w OA 0,19, ustalono w rozmiarze od 0,10 do 0,25, zaś wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na min. 50%. Zaznaczono przy tym, że w analizie i jej wynikach ustalono zachowanie warunku kontynuacji funkcji, mając na uwadze, iż przedmiotem wniosku była rozbudowa już istniejącego obiektu usługowego.

W dalszej kolejności wskazano, że opracowany projekt decyzji w dniu 28 czerwca 2018 r. przesłany został do uzgodnień, po czym w dniu 27 września 2018 r. organ I instancji zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego. Jednocześnie dodano, że w dniu 5 października 2018 r. J. S. wniósł protest, podnosząc, iż działka wnioskodawcy nie posiadała praktycznie dojazdu. Następnie podano, że po niewyjaśnionym okresie bezczynności (5 miesięcy), organ I instancji decyzją z dnia 5 marca 2019 r. ustalił warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z wnioskiem inwestora.

Odwołania od ww. decyzji wnieśli J. S. i M. R. zarzucając:

- naruszenie art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a., przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyczerpujące uzasadnienie decyzji, bez dokładnego określenia podstaw rozstrzygnięcia,

- niedostateczne parametry służebności dojazdu do terenu inwestycji bez możliwości poszerzenia szlaku drożnego, co stwarzać miało zagrożenie pożarowe,

- uciążliwość prowadzonej działalności warsztatu samochodowego (hałas, zanieczyszczenia), który nadto nie miał pozwolenia na użytkowanie wskutek "dalej idącej zmiany sposobu użytkowania w stosunku do dokonanego zgłoszenia",

- zjazd na drogę publiczną powinien mieć parametry zjazdu publicznego.

Zaznaczono przy tym, że do odwołań dołączono wyrok Sądu Najwyższego o nieprzyjęciu skargi kasacyjnej wniesionej przez A. R. od orzeczenia Sądu Okręgowego w N. S. o oddaleniu wniosku o ustanowienie drogi koniecznej (Sąd Okręgowy uznał, iż nie było potrzeby poszerzenia istniejącego szlaku drożnego).

Jednocześnie wskazano, że przekazując odwołania, organ I instancji w piśmie z dnia 29 marca 2019 r. nie odniósł się do ww. zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało na wstępie, że po ponownym rozpoznaniu sprawy w postępowaniu drugoinstancyjnym, należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami u.p.z.p. i rozporządzenia. Podniesiono bowiem, że organ I instancji – wbrew zarzutom odwołujących się – dokonał rozpoznania i prawidłowej oceny okoliczności sprawy, w wyniku czego – w ocenie organu odwoławczego – ustalone wskaźniki i parametry nowej zabudowy nie będą stanowić naruszenia ładu przestrzennego w obszarze sąsiednim. Podkreślono również, że ponieważ zamierzenie dotyczyło rozbudowy dotychczas prowadzonej działalności usługowej nie było podstaw do kwestionowania warunku kontynuacji funkcji.

Ponadto odnosząc się do zarzutu odwołania, organ II instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w czasie 3-letniego postępowania i dwukrotnego uchylania (w tym okresie) decyzji organu I instancji, potwierdzał wyczerpujące i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, w tym związanych z dostępem planowanej inwestycji do drogi publicznej, ostatecznym sformułowaniem zakresu inwestycji i rzetelnym rozpatrzeniem zgromadzonych dowodów.

Jednocześnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie potwierdziło zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż przedmiotem decyzji nie był funkcjonujący już obiekt usługowy, lecz jego rozbudowa o 3 dodatkowe stanowiska naprawcze, zlokalizowane przy tym od przeciwnej (wschodniej) strony w stosunku do posesji odwołujących się. Dodano także, że stacja obsługi w planowanej wielkości nie jest zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zaliczona do żadnej kategorii uciążliwości. Ponadto zaznaczono, że planowana inwestycja posiadała dojazd zagwarantowany stosownym zapisem w księdze wieczystej nr [...], a badanie parametrów szlaku drożnego (szerokość 3,0-4,0 m) nie należało do właściwości organów orzekających w sprawie warunków zabudowy. Dodatkowo zwrócono uwagę, że przebieg ustalonej notarialnie służebności znajdował się nadto poza terenem objętym wnioskiem inwestora, a rzeczą organu w sprawie warunków zabudowy jest wyłącznie stwierdzenie, czy został spełniony warunek zawarty w art. 61. ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., co zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości. Wyjaśniono zarazem, że o kwalifikacji zjazdu z drogi publicznej w zakresie ustalenia ewentualnych parametrów zjazdu publicznego decyduje zarządca drogi, przy czym zaznaczono, że kwestia ta nie należała do materii będącej przedmiotem tego postępowania. Podniesiono także, że przedmiotem badania i rozstrzygnięć w tej sprawie nie były też wszystkie zarzuty M. R. dotyczące funkcjonowania dotychczasowego warsztatu, jego uciążliwości, zabezpieczeń pożarowych itp., gdyż były to sprawy pozostające we właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej i państwowego nadzoru budowlanego.

Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – M. R., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. przepisów postępowania, a to: art. 6, art. 7, art. 75 oraz 77 § 1 k.p.a., poprzez niedokładne rozważenie całokształtu materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy, w szczególności w zakresie zaistnienia przesłanek do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestora A. R.;

2. prawa materialnego, a to:

- art. 2 pkt 2 u.p.z.p., poprzez ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji niezgodnej z istniejącym w obszarze jej oddziaływania ładem przestrzenny,

- art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, która narusza chronione prawem interesy osób trzecich,

- art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że na analizowanym obszarze znajduje się zabudowa umożlwiająca kontynuację funkcji planowanej inwestycji, a realizacja inwestycji będzie zgodna z zasadą "dobrego sąsiedztwa",

- art. 61 ust. 1 pkt 2-3 u.p.z.p., poprzez wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji pomimo braku uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, zwłaszcza drogi dojazdowej odpowiadającej przepisom prawa.

W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, przytaczając argumentację mającą zdaniem skarżącego przemawiać za wadliwością zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).

Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W ocenie Sądu wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej w przedmiotowej sprawie decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, doszedł bowiem do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy S. są wadliwe w takim stopniu, że konieczne jest ich uchylenie i ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Organy obu instancji naruszyły bowiem przepisy postępowania – przede wszystkim dotyczące konieczności dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z przepisami prawa materialnego, które także miały wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Tym samym spełnione zostały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniające uwzględnienie skargi w zakresie wskazanym poniżej.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2019 r. (znak: [...]), którą ww. organ II instancji - po rozpatrzeniu odwołań J. S. i M. R. utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 5 marca 2019 r. (znak: [...]) o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...], [...] i [...] w B. N. , na cele rozbudowy budynku usługowego (warsztat samochodowy) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi.

Zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.)

"1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1)co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2)teren ma dostęp do drogi publicznej;

3)istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4)teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5)decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi".

Jednocześnie zgodnie z ww. art. 61 ust. 5 : "5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem".

Z powyższego przepisu wynika, że dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki. Określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przesłanka kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Sposób ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588).

Instrumentem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy, opisane w art. 61 ust. 1 ustawy, jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno-urbanistyczną. Niewątpliwie sporządzenie tego dokumentu zgodnie z prawem ma więc fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest podstawowym dowodem, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu.

Skarga okazała się zasadna w zakresie wskazanym poniżej.

1.Trzeba zacząć od tego, że kontrolowane organy przedwcześnie, ponieważ w ocenie Sądu względnie biernie bez podjęcia w tym zakresie odpowiednego zgodnego z k.p.a. postępowania wyjaśniającego przyjęły zmianę przedmiotu rozpatrywanej/załatwianej sprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy organy po prostu zaakceptowały/przyjęły do wiadomości, że odpowiednio umocowany pełnomocnik A. R. czyli M. B. w dniu 24 kwietnia 2018 r. zgłosił przed organem I instancji zmianę przedmiotu inwestycji na "rozbudowę budynku usługowego warsztatu samochodowego z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi", przedstawiając przy tym dowód w postaci kserokopii zgłoszenia w dniu 20 lipca 2017 r. organowi administracji architektoniczno-budowlanej tj. Staroście Powiatowemu "zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat samochodowy". W ocenie Sądu konkluzja kontrolowanego organu podnosząca, że "wyjaśniono zarazem, że zgłoszenie to zostało w dniu 25 sierpnia 2017 r. przyjęte bez sprzeciwu" nie znajduje bezsprzecznego oparcia w aktach sprawy. W ocenie Sądu samo przedstawienie kserokopii zgłoszenia jak wyżej bez jednoznacznej weryfikacji braku sprzeciwu ze strony właściwego organu i oceny stanu faktycznego istniejącego na działce w porównaniu z już zweryfikowanym zgłoszeniem nie uzasadnia wyczerpująco zgodnie z zasadą prawdy materialnej zasadności zmiany przedmiotu postępowania. Tymczasem powyższe oświadczenie pełnomocnika i doręczony przez niego dowód zgłoszenia miało jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia kontrolowanych decyzji istotne znaczenie dla zgodności z prawem kontrolowanej obecnie decyzji, gdyż jak to organ podniósł: "ponieważ zamierzenie dotyczyło rozbudowy dotychczas prowadzonej działalności usługowej nie było podstaw do kwestionowania warunku kontynuacji funkcji". W tym miejscu Sąd jedynie sygnalizuje nie dokonując żadnych ocen gdyż byłyby przedwczesne i nieuzasadnione, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn.. akt II SA/Sz 884/19: "przy sporządzaniu analizy i ocenie spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. organy administracji nie powinny uwzględniać obiektów wzniesionych lub użytkowanych niezgodnie z prawem, pomimo tego, że zakaz taki nie wynika bezpośrednio z treści przepisu. Taki sposób rozumowania wyznacza wykładnia systemowa i celowościowa". Podsumowując Sąd stwierdza, że naruszenie art. 7 w zw. z art.77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wobec powyższych okoliczności stanu faktycznego i prawnego dotyczących ww. zgłoszenia mogło mieć z uwagi na wskazane powyżej przyczyny istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien kierować się powyższą oceną Sądu w zakresie uzupełnienia i zweryfikowania materiału dowodowego.

2. Sąd nie podziela także stanowiska kontrolowanych organów, że skoro zamierzenie dotyczyło rozbudowy dotychczas prowadzonej działalności usługowej to nie było podstaw do kwestionowania warunku kontynuacji funkcji. Sąd w tym miejscu zwraca uwagę, że weryfikacja tzw. zasady dobrego sąsiedztwa dotyczy w pierwszej kolejności uwarunkowań zewnętrznych wobec planowanego przedsięwzięcia a zatem badanie kontynuacji funkcji przez planowane przedsięwzięcie inwestycyjne powinno być weryfikowane w jego łącznej końcowej zamierzonej postaci/kształcie/bryle i oddziaływaniu także względem dostosowania się do cech i funkcji zagospodarowania terenu sąsiedniego nawet jeżeli przedmiotowa stacja obsługi w planowanej wielkości nie jest - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zaliczona do żadnej kategorii uciążliwości. Tymczasem ma rację strona skarżąca, że z treści kontrolowanych decyzji nie wynika jakie konkretne funkcje usługowe znajdują się na obszarze objętym analizą urbanistyczną. Organ II instancji w tym zakresie informuje, że "w obszarze analizowanym podano analizie 12 działek, w tym jedna zabudowana obiektem usługowym( nr [...] i [...])". Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 listopada 2019 r., sygn.. akt II SA/Ol 551/19 zgodnie z którym : "Przy badaniu wymogu kontynuacji funkcji zabudowy, nie można poprzestać na przyjęciu za punkt odniesienia ogólnikowo pojmowanej "funkcji handlowo - usługowej", gdyż pojęcie to obejmuje rozmaite, niekiedy wręcz diametralnie różne, sposoby użytkowania obiektów budowlanych. Stąd też, należy dążyć do uszczegółowienia tej funkcji, w szczególności, poprzez wskazanie rodzaju prowadzonej oraz planowanej działalności usługowej, tak aby funkcja ta adekwatnie opisywała charakterystyczny sposób użytkowania obiektu. Nie jest uzasadnione stawianie znaku równości pomiędzy różnymi rodzajami działalności usługowej tylko na tej podstawie, że można te rodzaje działalności określić jako "usługi". Sąd w tym miejscu zauważa, że jest oczywiste, iż pojęcie kontynuacji funkcji nie odnosi się tylko do rodzaju istniejących funkcji i współbrzmienia z nimi funkcji planowanej zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju i wartościami ładu przestrzennego ale także do ich natężenia/rozmiaru, a jest bezsprzeczne, że wnioskowana rozbudowa warsztatu samochodowego powoduje intensyfikację funkcji warsztatu samochodowego realizowanej na terenie inwestora. Nie da się wykluczyć, że mały warsztat samochodowy kwalifikujący się do zgłoszenia stanowi kontynuację istniejących funkcji ale jego rozbudowa o 3 dodatkowe stanowiska naprawcze powinna być zweryfikowana przez analizatora a następnie właściwe organy w myśl wymogów zasady dobrego sąsiedztwa i zrównoważonego rozwoju. Z analizy urbanistyczno-architektonicznej wynika, że wnioskowana działka położona jest w terenie o średniej intensywności zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz średnim wykorzystaniu terenu pod zabudowę: - do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wykorzystane jest ok. 35% obszaru analizowanego - do zabudowy usługowej wykorzystane jest ok. 5% obszaru analizowanego. Powyższych okoliczności kontrolowany organ nie rozważył w nawiązaniu do zasady dobrego sąsiedztwa co skutkuje naruszeniem art. 7 w zw. z art.77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien kierować się powyższą oceną Sądu w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego.

3. W ocenie Sądu kontrolowany organ II instancji nie dokonał, poza ogólna oceną tej kwestii wyrażoną w uzasadnieniu decyzji, ponownego aktu stosowania prawa w zakresie parametrów dot. przyszłego zamierzenia a także prawidłowości przygotowania analizy urbanistyczno-architektonicznej, czym naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Tego aktu stosowana prawa nie może zastąpić ogólna konkluzja kontrolowanego organu II instancji, że zgromadzony w aktach sprawy w czasie 3 - letniego postępowania i dwukrotnego uchylania w tym okresie decyzji organu I instancji - potwierdza wyczerpujące i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Co więcej porównanie treści organu II instancji z treścią decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że są pomiędzy nimi pewne istotne rozbieżności, o których będzie mowa poniżej, co świadczy m.in. o pobieżnym akcie stosowana prawa przez organ odwoławczy. Z treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588) wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Kontrolowany organ nie dostrzegł, że wbrew treści tego przepisu dla celów analizy pośrednio zaakceptował ustalenie obszaru OA poddany analizie (K.73), który obejmuje sąsiednie tereny jak to stwierdza sam organ odwoławczy "w zasięgu od 45 do ok. 70 m, przy czym front terenu inwestycji od strony wjazdu na działkę wynosi ok. 16 m". W ocenie Sądu z treści analizy urbanistyczno-architektonicznej i kontrolowanej decyzji organu II instancji nie wynika uzasadnienie dla takiego wyznaczenia obszaru analizowanego, w którym obejmuje on sąsiednie tereny w zasięgu od 45 do ok. 70 m. W tym miejscu Sąd podkreśla, że to ustalenie kontrolowanego organu nie pokrywa się z tym co stanowi w tym zakresie decyzja organu I instancji , co oznacza, że akt stosowania prawa podjęty przez organ II instancji narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć znaczenie dla wyniku sprawy.

Następnie jak wynika z akt sprawy w O A poddano analizie 12 działek, w tym jedna zabudowana obiektem usługowym (nr [...] i [...]). W ocenie Sądu nie jest zgodne z przepisami prawa przyjęcie przez organ II instancji elewacji wschodniej - w której znajdują się dwa wjazdy na stanowiska naprawcze - dla określania szerokości elewacji frontowej, dla której to szerokości (dla potrzeb analizy) przyjęto parametr w wymiarze 7,5 m (długość budynku od strony elewacji północnej wynosi 34,0- 39,0 m). W tym miejscu trzeba podkreślić, że w decyzji organu I instancji prawidłowo jest mowa o elewacji zachodniej jako o elewacji frontowej. Z obliczeń analizatora wynika, że średnia wielkość parametru w OA wynosi 11,8 m, zatem w ocenie organu ustalenie zgodne jest z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia. W tym miejscu Sąd zauważa abstrahując od kwestii przedstawionych powyżej samych obliczeń, których Sąd nie kwestionuje, że wbrew ustaleniom organu II instancji front terenu inwestycji od strony wjazdu na działkę nie znajduje się po wschodniej stronie terenu inwestycji. Jak wskazano w wyroku NSA z 1.09.2009 r., II OSK 1336/08, przepisy prawa nie wskazują, co należy rozumieć przez elewację frontową budynku. Odwołując się zatem w ślad za dotychczasowymi dorobkiem orzecznictwa i piśmiennictwa do wykładni językowej wyjaśnić należy, że w znaczeniu powszechnym elewacja to zewnętrzna ściana budynku wraz z usytuowanymi na niej elementami architektury i wystrojem (Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1978). Przez pojęcie elewacji rozumie się też zewnętrzny widok budynku wraz ze wszystkimi widocznymi elementami konstrukcji, wykończenia i wyposażenia budynku (Leksykon Nauk Technicznych, WNT, Warszawa 1984). Posługując się powyższymi znaczeniami językowymi można stwierdzić, że szerokość elewacji frontowej, o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa linia prosta łącząca dwa najdalej oddalone od siebie punkty w widoku budynku zasadniczo od strony frontu działki. W realiach kontrolowanej sprawy elewacja wschodnia bezsprzecznie nie znajduje się od frontu działki, który jest determinowany przez wjazd na działkę. Sąd czyni tę uwagę z uwagi na to, że ustalenia decyzji o warunkach zabudowy są wiążące dla decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie kontrolowany organ I instancji pominął, że inwestor zgłaszał/precyzował jako frontową - elewację od strony północnej działek inwestycyjnych mając na myśli elewację północną. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że podziela stanowisko dla potrzeb kontrolowanej sprawy zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2016 r., II SA/Rz 528/16, podnoszące, że "Wyznacznikiem frontu działki jest ta część działki budowlanej (nie terenu inwestycyjnego), z której odbywa się główny wjazd lub wejście na jej teren. Należy podkreślić, iż prawodawca posługuje się w liczbie pojedynczej wyrażeniem "wjazd główny" i "wejście główne". Po pierwsze, teren inwestycji może mieć jedynie jeden front, choćby przylegał do kilku szlaków komunikacyjnych. Po drugie, to wnioskodawca będąc dysponentem inwestycji, powinien zdecydować gdzie znajduje się wjazd lub wejście główne, zwłaszcza gdy teren przylega do więcej niż jednej drogi dając tym samym możliwość dokonania wyboru miejsca głównego wjazdu lub wejścia na teren inwestycji". Oczywiście powyższy cytat należy rozumieć odpowiednio w realiach kontrolowanej sprawy gdzie jest tylko jeden dostęp do drogi. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd stwierdza, że kontrolowany organ II instancji nieprawidłowo ocenił i ustalił w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji stan faktyczny sprawy w przedmiocie usytuowania elewacji frontowej. Ta okoliczność przemawiała za uchyleniem decyzji organu II instancji, jednak z przyczyn o jakich mowa odpowiednio powyżej i poniżej Sąd uchylił obie decyzje. W ocenie Sądu planowane przedsięwzięcie spełnia warunki związane z dostępem planowanej inwestycji do drogi publicznej jakie formułuje art. 2 pkt 14 u.p.z.p. a szczegółowe kwestie podnoszone przez skarżącego potencjalnie będą odpowiednio badane na etapie postępowania prowadzonego na podstawie norm Prawa budowlanego. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu.

4.Z części tekstowej analizy wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki (minimalny wymiar wynikający z przepisów ww. rozporządzenia), a nadto, iż zostały one wytyczone wokół terenu objętego wnioskiem (linii rozgraniczającej teren inwestycji), nie zaś względem granic działek, na których znajduje się planowane przedsięwzięcie. Tymczasem jak wydaje się to wynikać z porównania części graficznej analizy granice terenu objętego wnioskiem nie pokrywają się w pełni z granicami ewidencyjnymi działki nr [...] (zob. k.41 administracyjnych akt sprawy organu I instancji). W tym natomiast zakresie należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Podnosi się bowiem, że przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Zaznacza się przy tym, że na konieczność takiej wykładni ww. przepisów pośrednio wskazuje także § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. W przepisie tym ustawodawca jednoznacznie odwołał się zatem do szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji. Jednocześnie podkreśla się, że do pojęcia działki budowlanej jako całości, a nie jej wydzielonego liniami rozgraniczającymi teren inwestycji fragmentu ustawodawca odwołał się wprost także w pozostałych regulacjach tego rozporządzenia, co wyraźnie wskazuje, iż jego zamiarem nie było – co do zasady – dopuszczenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla fragmentów działek ewidencyjnych. Stąd też za prawidłowe uznać należy stanowisko, iż nawet określenie granic terenu inwestycji, poprzez wskazanie ich liniami rozgraniczającymi w załączniku graficznym projektu decyzji (analizy) nie może zmieniać przyjętego zapatrywania, iż teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Przyjęcie odmiennej wykładni sprowadzającej się do stwierdzenia, iż określony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji może obejmować jedynie fragment działki ewidencyjnej i jedynie dla tak ustalonego obszaru inwestycji określać należy warunki zabudowy oznaczałoby w istocie wprowadzenie domniemania ograniczeń o charakterze publicznoprawnym, których ustawodawca expressis verbis nie ustanawia, a nadto mogłoby skutkować obchodzeniem przez inwestorów prawnych ograniczeń, w tym na przykład ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Dla uniknięcia tego rodzaju nieakceptowalnych z punktu widzenia praworządności skutków koniecznym jest zatem przyjęcie wykładni, zgodnie z którą przez teren, którego dotyczy zmiana zagospodarowania rozumieć należy jedną bądź więcej działek ewidencyjnych, objętych wnioskiem inwestora (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2066/14, LEX nr 2111144 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 206/17, LEX nr 2321083). W uzasadnieniu decyzji jest mowa o planowanym podziale prawdopodobnie tej ww. działki nr [...], ale w ocenie Sądu ta kwestia powinna być jednoznacznie wyjaśniona, gdyż ma bezpośredni wpływ na wielkość obszaru analizowanego.

Odnośnie przygotowania analizy urbanistycznej Sąd zwraca uwagę, że co prawda sposób jej przygotowania nie został w pełni sformalizowany, ale w ocenie Sądu analiza ta powinna stanowić przejrzysty samodzielny dokument znajdujący się w aktach sprawy poddający się kontroli Sądu. Tymczasem w kontrolowanej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna jest w zasadzie częścią projektu decyzji o warunkach zabudowy co utrudnia kontrolę sprawy, tym bardziej, że zgodnie § 9 ww. rozporządzenia: "1. Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. 2. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy.3. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii.4. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy". Wobec powyższego opisany sposób przygotowania analizy urbanistyczno-architektonicznej utrudnia postawienie granicy pomiędzy wynikami analizy zawierającymi część tekstową i graficzną, stanowiącymi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy a samą analizą urbanistyczno-architektoniczną. Ponadto dokumentacja przygotowana przez urbanistę/analizatora nie została przez niego podpisana co w szczególności dotyczy także załączników graficznych w postaci map.

5. Jednocześnie Sąd zauważa, mając na uwadze treść powyżej zacytowanego art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.,że w aktach sprawy znajdują się nieaktualne na dzień wydania kontrolowanych decyzji Warunki Przyłączenia zakładu produkcyjnego z dnia 13 lutego 2015 r. przy ul. [...] w B. N. , ważne dwa lata od dnia ich doręczenia (karta 35 administracyjnych akt sprawy organu I instancji).W aktach sprawy brak jest umowy o przyłączenie, o której potencjalnie jest mowa w ww. Warunkach Przyłączenia. Z kolei znajdująca się w aktach sprawy umowa kompleksowa w sprawie energii elektrycznej datowana na dzień 19.08.2014 r. dot. energii dostarczanej na potrzeby domu jednorodzinnego a nie zakładu produkcyjnego (karta 29 administracyjnych akt sprawy organu I instancji).Kwestia ta powinna być zweryfikowana zgodnie z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.

Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa postępowania w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3, § 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu wskazać również należy, że decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie ma bowiem kwestia zachowania w postępowaniu administracyjnym przepisów procedury administracyjnej, w szczególności zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów statuuje zasadę prawdy obiektywnej. Drugi zaś, jej proceduralne gwarancje, nakładając na organy obowiązek podjęcia wszelkich czynności procesowych mających na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w oparciu o określoną w art. 80 k.p.a., zasadę swobodnej oceny dowodów. Co istotne, tak poczynione ustalenia powinny następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. W kontekście wskazanych powyżej naruszeń prawa materialnego Sąd uznał bowiem, że sprawa nie została należycie przez organy wyjaśniona, a przy tym poczynione przez organy ustalenia nie znalazły stosowanego odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji. Z tych też względów należało uznać, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego w ocenie Sądu, sprawa wymaga przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego we wskazanym powyżej zakresie, w którym – zgodnie z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. – właściwe w sprawie organy będą zobowiązane uwzględnić poczynione powyżej uwagi i kierować się oceną prawną wyrażoną w przedmiotowym orzeczeniu. W następstwie powyższego, po sporządzeniu prawidłowej analizy organy dokonają oceny, czy zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. i w zależności od wyniku ustaleń wydadzą właściwą decyzję w przedmiocie warunków zabudowy, uzasadniając swoje stanowisko zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono na rzecz skarżącego kwotę 500 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł.