Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 280/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wydanie interpretacji przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej [...] Spółka Jawna kwotę 100 (stu) złotych wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 12 grudnia 2013 r. [...] Spółka Jawna złożyła skargę na bezczynność Ministra Środowiska polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 18 lutego 2013 r. o wydanie interpretacji przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Kognicja sądów administracyjnych określona została m. in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Przepis ten zawiera szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych. Z treści wskazanego przepisu wynika, ze sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powyższej ustawy.

Minister Środowiska ma obowiązek dokonywania wykładni przepisów prawa tylko w sytuacji, gdy jest to konieczne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej. Na Ministrze Środowiska nie ciąży natomiast prawny obowiązek dokonywania abstrakcyjnej wykładni przepisów prawa. Tymczasem skarżący zwrócili się do Ministra Środowiska o dokonanie takiej właśnie abstrakcyjnej interpretacji art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach. Wykładnia tego przepisu nie była bowiem związana z koniecznością zastosowania go w postępowaniu administracyjnym toczącym się w konkretnej sprawie. Wniosek skarżących zmierzał do zainicjowania postępowania, którego przedmiotem samym w sobie miałaby być wykładnia ww. przepisu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach.

Wniosek skarżącej Firmy skierowany do Ministra Środowiska nie może też być zakwalifikowany jako wniosek złożony w trybie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.). Z przepisu tego wynika, że przedsiębiorca może złożyć do właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej wniosek o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej oraz składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, w jego indywidualnej sprawie. Treść wniosku skarżącej Firmy zwartego w piśmie z dnia 18 lutego 2013 r. jednoznacznie wskazuje, że skarżąca Firma nie domagała się w nim pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej. Z wniosku wynika bowiem, że zwrócono się o wyjaśnienie, czy w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach:

1. ustawianie pojemników na odzież w miejscach publicznie dostępnych, do których to pojemników nieoznaczone osoby mogą wrzucać swoje odpady (odzież) z zamiarem ich wyzbycia się, stanowi zbieranie odpadów;

2. zwożenie do punktu segregacji odzieży pozostawionej w workach w miejscach publicznych, przez nieoznaczone osoby z zamiarem pozbycia się tej odzieży, w wyznaczonych uprzednio dniach, stanowi zbieranie odpadów;

3. zbieranie odzieży używanej za pomocą specjalnie do tego przeznaczonych pojemników, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, wymaga uzyskania zezwolenia;

4. zwożenie do punktu segregacji odzieży pozostawionej w workach w miejscach publicznych, przez nieoznaczone osoby z zamiarem pozbycia się tej odzieży, wymaga zezwolenia;

5. zezwolenie, o którym mowa w art. 41 ww. ustawy uprawnia do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów na terytorium całego kraju.

Powyższe okoliczności prowadzą do konstatacji, że wniosek skarżącej Firmy, należy uznać jedynie za wniosek wniesiony w trybie art. 241 k.p.a. Przepis ten wymienia przykładowo, co może być przedmiotem tego rodzaju wniosku. Mogą to być w szczególności sprawy ulepszenia organizacji, wzmocnienia praworządności, usprawnienia pracy i zapobiegania nadużyciom, ochrony własności, lepszego zaspokajania potrzeb ludności. Ponieważ jest to jedynie przykładowe wskazanie, co może być przedmiotem wniosku złożonego w trybie art. 241 k.p.a., to może nim być też prośba o dokonanie wykładni przepisów ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie nadzoruje tej działalności organów administracyjnych. Stosowanie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Powyższa procedura ma cechy samodzielnego jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia wniosku, zaś forma tego załatwienia nie stanowi żadnego z aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy, dlatego też na czynność tę nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zatem wniesiona skarga na bezczynność Ministra Środowiska – jako niepodlegająca jurysdykcji sądów administracyjnych – nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w punkcie sentencji.

O zwrocie kosztów postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej samej ustawy.