Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 913/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37j ust. 1 i 2, art. 37 l , art. 6 b
journal: Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 24 stycznia 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
article: art. 150a ust. 1-5
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 911/07 w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 911/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: w dniu [...] grudnia 2001 r. E. K. wniosła o przyznanie zasiłku przedemerytalnego ze względu na posiadanie odpowiedniego stażu pracy.

Starosta Powiatu R. decyzją z dnia [...] grudnia 2001r., nr [...], na podstawie art. 37 j ust. 1 i 2, art. 37 l oraz art. 6 b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. nr 6, poz. 56 ze zm.), przyznał E. K. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] grudnia 2001r.

E. K. w dniu [...] maja 2005 r. złożyła do Starosty Powiatu R. wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o m.in. zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), uzasadniając swój wniosek orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02.

Starosta Powiatu R. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r., nr [...], na podstawie art. 150a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., odmówił E. K. przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, wskazując między innymi, że nie jest ona objęta zakresem przedmiotowym orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt K 19/02, bowiem zarejestrowała się w urzędzie pracy przed dniem 31 grudnia 2001r., a decyzję o przyznaniu zasiłku przedemerytalnego wydano bez zbędnej zwłoki z uwagi na to, że posiadany przez nią staż pracy, według obowiązującego na dzień rejestracji stanu prawnego, nie uprawniał jej do przyznania świadczenia przedemerytalnego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] października 2007r. nr [...], utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję.

Wyrokiem z dnia 20 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 911/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę E. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wskazał, że z przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, iż skarżąca nigdy nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna, gdyż pierwszym świadczeniem, jakie otrzymała po ustaniu stosunku pracy był zasiłek przedemerytalny, dlatego też w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie zachodzi sytuacja określona w art. 150a ust. 2 powołanej ustawy. Sąd podkreślił, że w świetle art. 150a ust. 1 ustawy, warunkiem przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego jest spełnienie do dnia 12 stycznia 2002r przesłanek określonych w art. 37 k ust. 1 pkt 1-4 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według brzmienia obowiązującego w dniu 31 grudnia 2001r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie organ administracyjny prawidłowo ocenił, że skarżąca zarówno na dzień rejestracji, to jest na dzień [...] grudnia 2001r., jak i na dzień 12 stycznia 2002r. (zgodnie z art. 150a ustawy) nie spełniła warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż albo nie zaistniały przesłanki wiekowe określone w pkt 1, 2 art. 37k , albo okres zatrudnienia był zbyt krótki według wymogów pkt 3 i 4 ust. 1 art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994r.

W ocenie Sądu organ prawidłowo wyjaśnił, że skarżąca nie znalazła się w grupie pracowniczej, do której został skierowany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02, co i tak nie miało wpływu na jej sytuację prawną, gdyż nie zaistniały przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że w wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 na podstawie art. 1 pkt 76 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 164, poz. 1366) znowelizowano art. 150 a ustawy, na podstawie którego Sąd zbadał legalność zaskarżonej decyzji.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę kasacyjną złożyła E. K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako podstawy prawnej odmowy uchylenia decyzji wobec braku przesłanek do jego zastosowania;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

a) art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy (...) o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 154, poz. 1793) oraz art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje świadczenie emerytalne,

b) art. 150a ust. 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez błędne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje świadczenie emerytalne.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 marca 2005 r., stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 11 ust. 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnym Skarbu Państwa (...) oraz ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w części w jakiej przepis ten wyłączał nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie ustawy (1 styczeń 2002 r.) spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy.

Skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy z 20 grudnia 2002 r. (Dz. U Nr 6, poz. 65 ze zm.), która to ustawa zniosła zasiłki przedemerytalne oraz zmieniała zasady przyznawania świadczeń przedemerytalnych, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługiwało bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Dalej wskazano, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05, stwierdzono niezgodność z Konstytucją RP art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. w części, w jakiej przepis ten wskazuje datę "do dnia 12 stycznia 2002 r.". Skarżąca podniosła, że ponieważ art. 150a ust. 1 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przepisem intertemporalnym w zakresie nabywania prawa do świadczenia przedemerytalnego, to przepis w którym użyto zwrotu "do dnia 12 stycznia 2002 r." również wymaga rekonstrukcji w sposób powołany we wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Zdaniem E. K. regulacja przewidziana w art. 150a ust. 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, znajduje zastosowanie na zasadach analogii do jej sytuacji faktycznej w związku koniecznością przestrzegania zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady równości przewidzianych w Konstytucji RP. Zasady te, w ocenie skarżącej, powinny skutkować interpretacją przepisów, która osobie pobierającej zasiłek przedemerytalny przyznaje takie same uprawnienia, jakie przysługują osobie posiadającej status bezrobotnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Organ wskazał, że - wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r. sygn. akt SK 15/05, nie dotyczą sytuacji skarżącej, lecz tych osób, które, ze względu na brak vacatio legis zostały ustawą z dnia 17 grudnia 2001r. pozbawione, począwszy od 1 stycznia 2002 r., możliwości nabycia świadczenia przedemerytalnego.

Wskazano, że według przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2001 r. kobieta musiała spełnić warunek wieku 55 lat (skarżąca ur. [...] czerwca 1951r. tego warunku nie spełniała). Natomiast ustawa zmieniająca z dnia 17 grudnia 2001r. począwszy od 1 stycznia 2002r. obniżyła wymagany dla kobiet wiek warunkujący nabycie świadczenia przedemerytalnego do 50 lat, jednakże ta zmiana nie była następstwem wydanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Wskazano, że nie jest prawdą, aby skarżąca zbyt wcześnie (przed dniem 31 grudnia 2001r.) złożyła wniosek o świadczenie, bowiem przed dniem 31 grudnia złożyła ona wniosek o zasiłek przedemerytalny z art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu wtedy obowiązującym, a nie o świadczenie przedemerytalne z art. 37k.

Wojewoda Podkarpacki uznał zatem, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do przyznania świadczenia przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust.2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "na zasadach analogii w związku z koniecznością przestrzegania zasady sprawiedliwości społecznej oraz zasady równości", bowiem taka instytucja nie jest znana w ustawodawstwie polskim.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych.

Stawiając zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu, autor skargi kasacyjnej ograniczył się do stwierdzenia, że naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. nastąpiło przez wadliwe uznanie, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji nie precyzując dalej szczegółowo tego zarzutu.

Odnosząc się do powyższego, należy wskazać, że artykułowi 151 p.p.s.a. - jako przepisowi z zakresu procedury sądowoadministracyjnej - przypisać trzeba charakter przepisu prawa procesowego. Wskazuje on przesłanki, formę i treść jaką przybiera orzeczenie sądu pierwszej instancji po merytorycznym rozpoznaniu skargi.

Czyli o naruszeniu powołanego przepisu można mówić tylko wówczas, gdy sąd pierwszej instancji wadliwie stwierdzi, że nie doszło do naruszenia prawa materialnego, jak i gdy Sąd ten błędnie uzna, iż wytknięte naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Tym samym, aby przepis art. 151 p.p.s.a. mógł stanowić samodzielną podstawę kasacyjną niezbędne jest jednoczesne wskazanie, jakich mających wpływ na wynik sprawy naruszeń przepisów prawa materialnego sąd pierwszej instancji się nie dopatrzył. Inaczej mówiąc, aby powołany zarzut skargi kasacyjnej został uwzględniony, nie może być skierowany i tym samym być skuteczny, tylko w stosunku do normy będącej podstawą rozstrzygnięcia Sądu, bez powiązania z innymi przepisami.

W tej sytuacji zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.

Przechodząc do zarzutów naruszenia przez Sąd prawa materialnego należy wskazać, że źródłem stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego w zaskarżonej decyzji jest art. 150a ust. 1-5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Stosownie do art. 150a ust. 1, prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.

W myśl natomiast art. 150a ust. 2 tej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego.

Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 4. (art. 150a ust. 3).

Osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. (art. 150a ust. 4).

Należy zwrócić przy tym uwagę, iż art. 150a ust. 1-9 został uchwalony ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366). Nowela ta wprowadzona została w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/02. Mocą tego wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, iż art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

Przepis art. 150a ust. 1 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma zatem na celu przyznanie prawa do ubiegania się o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2001 r. osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły warunki do jego nabycia.

Przepis art. 150a ust. 2 ma natomiast na celu przyznanie prawa ubiegania się o zasiłek przedemerytalny lub świadczenie przedemerytalne na zasadach obowiązujących w dniu 31 grudnia 2001 r. osobom, którym w wyniku zmiany przepisów nie został zaliczony do okresu uprawniającego do takiego zasiłku lub świadczenia okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 37l ust. 1 cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązującym w 2001 r., osoby uprawnione w tym czasie do zasiłku dla bezrobotnych miały prawo oczekiwać, iż po upływie okresu jego pobierania przyznane im zostanie prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, tymczasem przywołana powyżej nowelizacja ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 17 grudnia 2001 r. pozbawiła je prawa do takiego zaliczenia.

Ustawodawca zniwelował ten niekorzystny dla zainteresowanych skutek zmiany przepisów, a także zdecydował w art. 150a ust. 4, iż prawo do ww. świadczeń będzie mogło być przyznane z mocą wsteczną, od dnia złożenia stosownego wniosku (por. druk nr 4296 IV kadencji Sejmu RP).

Reasumując, z treści art. 150a ust. 1, 2 i 4 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że świadczenie przedemerytalne mogło zostać przyznane osobie spełniającej wyżej opisane warunki ustawowe. Przepisy te odsyłają bowiem do zasad określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. Przepis art. 37k ust. 1 tej ostatniej ustawy jednoznacznie stwierdził, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Osobą bezrobotną w rozumieniu tej ustawy była zaś osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej (art. 2 ust. 1 pkt 2).

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżąca nigdy nie była zarejestrowana jako osoba bezrobotna co oznacza, że skarżąca nie pobierała też w dniu 31 grudnia 2001 r. zasiłku dla bezrobotnych. Pierwszym świadczeniem, jakie otrzymała po ustaniu stosunku pracy był zasiłek przedemerytalny. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie zachodzi więc sytuacja określona w art. 150a ust. 2 powołanej ustawy. Jak już wyżej wspomniano, w świetle art. 150a ust. 1 ustawy, warunkiem przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego jest spełnienie przesłanek do dnia 12 stycznia 2002r, określonych w art. 37 k ust. 1 pkt 1-4 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu według brzmienia obowiązującego w dniu 31 grudnia 2001r.

Stąd też zostało prawidłowo przyjęte, że skarżąca zarówno na dzień rejestracji, to jest [...] grudnia 2001r., jak i na dzień 12 stycznia 2002r. (zgodnie z art. 150a ustawy) nie spełniła warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż albo nie zaistniały przesłanki wiekowe określone w pkt 1, 2 art. 37k , albo okres zatrudnienia był zbyt krótki według wymogów pkt 3 i 4 ust. 1 art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994r.

Wyżej przedstawione okoliczności powodowały, że skarżąca nie mogła nabyć uprawnień do świadczenia przedemerytalnego w oparciu o przepisy art. 150a ust. 1-5 cyt. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem decyzja odmawiająca przyznania skarżącej prawa do tego świadczenia jest prawidłowa, a zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko jest trafne.

Ponadto, skarżąca nie znalazła się w grupie pracowniczej, do której został skierowany w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r., Powyższe i tak nie miało wpływu na jej sytuację prawną, gdyż nie zaistniały przesłanki do przyznania świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.