Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 291/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 32 ust. 4, art. 34, art. 35, art. 36
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. sprawy ze skargi Z. G. i B. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 października 2010 r. PPUH "A" Sp. z o.o. w J. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę garaży dla samochodów ciężarowych na działce nr [...] w J. przy ulicy [...].

Postanowieniem z dnia 20 października 2010 r. Prezydent Miasta J. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedstawionej w sprawie dokumentacji, dokładnie określając zakres niezbędnych dokumentów i wyznaczając termin uzupełniania do dnia 30 listopada 2010 r., pouczając, iż po bezskutecznym upływie którego to terminu wydana zostanie decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

W wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestorów, działający w imieniu Prezydent Miasta J. Naczelnik Wydziału Architektury decyzją z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił PPUH "A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę garaży dla samochodów ciężarowych w J. przy ulicy [...] na działce nr [...]. W uzasadnieniu stwierdził, że przedłożony projekt budowlany, uzupełniony w wyniku wykonania wydanego w sprawie postanowienia, sprawdzony został pod względem zgodności z obowiązującym przepisami, co potwierdziło, iż spełnia on wszystkie wymagane warunki, jest kompletny i posiada wszystkie niezbędne opinie i uzgodnienia. Wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału wynika, iż przedmiotowa decyzja nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Wyjaśnił, iż dla terenu przedmiotowej budowy garaży obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miasta J. Nr [...] z dnia [...] r. Według niego działka planowana do zabudowy znajduje się w strefie 2PU – tereny produkcyjno- usługowe, co oznacza, że wnioskowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a działka posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy [...]. Reasumując dodał, że po przeanalizowaniu warunków określonych w art. 34 i 35 Prawa budowlanego należało orzec jak w sentencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Z. G. i B. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co to istoty względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podnieśli, iż niniejszą sprawę poprzedzały dwa inne rozstrzygnięcia, a mianowicie decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład zbierania i transportu odpadów" w J. przy ulicy [...] oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2007 r. Sygn. akt II SA/Gl 231/07 uchylający decyzje organów (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz Prezydenta Miasta J.) w przedmiocie warunków zabudowy. Odwołujący pokreślili, iż inwestor PPUH "A" Sp. z o.o. bezskutecznie wcześniej starał się o realizację w tym miejscu przedsięwzięcia pod nazwą "zakład zbierania i transportu odpadów", a także wystąpił o ustalenie warunków dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynków hurtowni na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów oraz na budowie garaży, zatem w ich odczuciu w zaistniałym stanie faktycznym następuje powaga rzeczy osądzonej. Nadto inwestor uzyskując pozwolenie na budowę garaży w rzeczywistości będzie wykonywać i realizować czynności związane ze zbieraniem i transportem odpadów. Teren inwestycji znajduje się w otoczeniu dominującej funkcji mieszkaniowej z budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, dwurodzinnymi i osiedlem bloków wielorodzinnych. Nie ulega wątpliwości, że działalność zamierzona przez inwestora powinna być prowadzona i realizowana w miejscu odosobnionym z dala od skupisk ludności. Odwołujący podkreślili, że realizacja inwestycji – budowa garaży dla samochodów ciężarowych- spowoduje poważne uciążliwości, w postaci drgań i wibracji, które zniszczą znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie domy. Dodali przy tym, iż planowana działalność spowoduje wzrost spalin i dymu z samochodów, a także nieprzyjemne zapachy oraz obecność insektów i gryzoni przywożonych w kontenerach ze śmieciami. Już obecnie na ternie zakładu panuje ciągły ruch i hałas związany z jego funkcjonowaniem, czyli m.in. z związku z naprawą taboru samochodowego. Uniemożliwia to korzystanie z działek wokół ich domów, co wpływa także na obniżenie ich wartości.

Dodatkowo zarzucili, iż w Urzędzie Miasta o decyzjach "informuje się nawet osoby nieżyjące".

Rozpatrując sprawę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka objęta inwestycją położona jest w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 2PU – tereny zabudowy produkcyjno- usługowej z podstawowym przeznaczeniem – zabudowa produkcyjna, składowa i usługowa wraz z niezbędną obsługą komunikacyjną i obiektami infrastruktury technicznej oraz zielenią. Dopuszczone w tej jednostce są obiekty towarzyszące takie jak garaże, budynki gospodarcze i wiaty. Tak więc obowiązujący plan dopuszcza wprost przedmiotową budowę garaży. Odnosząc się do zarzutu pominięcia w sprawie postępowania środowiskowego organ wskazał, iż zgodnie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 .r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny, o której mowa w art. 71 ust. 1 tej ostatniej ustawy powstaje wówczas, gdy dla danego przedsięwzięcia przepisy przewidują konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i zakończenia takiego postępowania decyzją środowiskową (zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do ustawy). Planowana inwestycja polegająca na budowie garaży nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać znacząco na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Reasumując organ uznał że planowana inwestycja zgodna jest z postanowieniami miejscowego planu, została uzgodniona z rzeczoznawcami, inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie dysponowania działką na cele budowlane, a projektanci wymagane oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 tego artykułu oraz art. 32 ust. 4 przywołanego Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro zatem inwestor spełnił przewidziane prawem wymagania, przedłożył komplet dokumentów to należało udzielić wnioskowanego pozwolenia, gdyż brak było podstaw do odmowy. Przeprowadzona w sprawie analiza nie wykazała naruszenia interesów osób trzecich.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ dodatkowo wyjaśnił, że: korespondencja wysyłana przez organ kierowana jest na adresy uwidocznione w rejestrze gruntów, a obowiązkiem właścicieli działek jest ich aktualizacja, funkcja mieszkaniowa nie jest dopuszczalna w terenie objętym inwestycją – tj. w jednostce 2PU; decyzja środowiskowa jest wymagana na uruchomienie "punktu do zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu", a wniosek inwestora w tej sprawie dotyczył pozwolenia na budowę garaży dla samochodów ciężarowych, a zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli Z. G. i B. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 .r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędne przyjęcie, że w danym stanie faktycznym nie jest wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach środowiskowych, która następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, § 3 ust. 1 pkt 56 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego niewłaściwą interpretację z uwagi na przyjęcie błędnego założenia, że przedsięwzięcie, którego dotyczy decyzja o zatwierdzenie projektu budowlanego nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i pominięcie w sprawie w art. 61 ust. 1 i art. 62 ust. 1 pkt 1 cytowanej powyżej ustawy, co spowodowało, że w niniejszej sprawie nie jest wymagana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo zarzucili kwestionowanej decyzji naruszenie interesu prawnego właściciela działki nr [...] poprzez nie doręczenie mu tej decyzji i nie informowaniu go o prowadzonym postępowaniu oraz na obejściu prawa i doprowadzeniu do rozstrzygnięcia, które powoduje, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej. W obszernym uzasadnieniu skarżący odnosząc się do pierwszego zarzutu naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) podnieśli, iż następstwem ewentualnej realizacji inwestycji pod nazwą "budowa garaży dla samochodów ciężarowych przy ulicy [...] w J." będą poważane uciążliwości związane ze specyficznym rodzajem prowadzonej działalności przez PPUK "A" sp. z o. o, a mianowicie drgania, wibracje, które wpłyną na niszczenie ścian i posadzek w miejscowych budynkach. Niepokój budzą insekty i gryzonie przywożone w kontenerach ze śmieciami. Ruch samochodów spowoduje dodatkowy hałas i huk, który i tak wywoływany jest przez naprawę sprzętu i taboru. Utrudni to, a nawet uniemożliwi korzystanie z obejścia, ogrodu, zniknie rekreacyjna funkcja działek, zmaleje ich wartość. Nie do przyjęcia jest by w takim stanie faktycznym nie było wymagane wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wynika to w ocenie skarżących z faktu pominięcia przez organy zapisu § 3 ust. 1 pkt 56 b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdzie wymienione zostały właśnie garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą. Zdaniem skarżących przedsięwzięcie, którego dotyczy niniejsza skarga jest takim, o którym mowa w przywołanym przepisie rozporządzenia. Dlatego jak najbardziej błędne było uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie jest wymagana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Dodatkowo podnieśli, iż w rozpatrywanej sprawie następuje powaga rzeczy osądzonej, a to dlatego, iż firma "A" bezskutecznie starała się o realizację w tym miejscu przedsięwzięcia pod nazwą "zakład zbierania i transportu odpadów" starając się m.in o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynków hurtowni na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów oraz na budowie garaży. Dodał, że obecne decyzje Prezydenta Miasta J. oraz Wojewody [...] poprzedzały inne rozstrzygnięcia we wcześniej toczących się sprawach pomiędzy tymi samymi stronami (decyzja Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zakład zbierania i transportu odpadów" oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2007 r. w sygn. akt II SA/Gl 231/07).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazał, że projektowana powierzchnia zabudowy garażu 3-stanowiskowego wynosi 262,90 m², stąd planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podkreślił, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o budowę garażu i tylko w tym zakresie organy rozpatrywały sprawę. Inwestycja pn. "punkt zbierania lub przeładunku odpadów, w tym złomu" rzeczywiście zaliczana jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81 wymienianego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.), jednakże rozpatrywany wniosek nie dotyczył tej sprawy.

Przywołane przez skarżących wcześniejsze rozstrzygnięcia dotyczyły innych spraw, a mianowicie wyrokiem z dnia 21 września 2007 r. sygn.. akt II SA/Gl 231/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynków hurtowni na zakład zbierania i transportu odpadów oraz budowie garaży. W związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uchwałą Rady Miasta J. nr [...] z dnia [...] r. – planowana inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a oceny prawnej zawartej w wyroku nie można przenieść na grunt niniejszej sprawy. Nie zaistniała zatem "powaga rzeczy osądzonej". Organ wyjaśnił także, że działka planowana do zabudowy – nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej – ulicy [...], a działka nr [...] leży poza obszarem oddziaływania inwestycji i właścicielowi tej działki nie przysługiwał przymiot strony postępowania.

Pismem z dnia 26 stycznia 2012 r. uczestnik postępowania – Firma "A" sp. z o.o. poinformowała o zakończeniu przedmiotowej budowy i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku garaży dla samochodów ciężarowych.

Na rozprawie w dniu 17 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącej B. G. podtrzymała skargę, zwracając uwagę na uciążliwości związane z budową garaży. Wyjaśniła, że są one zlokalizowane w odległości 7,20 m od ściany budynku należącego do B. G. a płotem działki, na której są garaże. Potwierdziła lokalizację budynku i garaży zgodną z dołączoną do sprawy mapą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzając nie naruszają prawa

Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.)). Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. .

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani przepisów procedury.

Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy. Okoliczności spełnienia przez inwestora tych wymagań są bezsporne. Inwestor przedłożył organowi projekt budowlany dotyczący budowy garaży dla samochodów ciężarowych, po rozbiórce części budynku w J. przy ulicy [...] na działce oznaczonej nr [...]. Wobec wątpliwości organu, czy złożony projekt jest kompletny, postanowieniem z dnia [...] r., Prezydent Miasta wezwał inwestora o jego uzupełnienie poprzez dołączenie do sprawy wskazanych dokumentów. Dokumenty te zostały dostarczone i uzupełniły złożony wcześniej projekt. Dopiero wówczas po stwierdzeniu kompletności złożonego projektu organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy dokonał sprawdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania obowiązującego na terenie planowanej inwestycji. Zgodnie z planem przyjętym uchwałą Rady Miasta J. nr [...] z dnia [...] r. planowana do zabudowy działka znajduje się w jednostce oznaczonej symbolem 2PU- tereny produkcyjno-usługowe (§ 24 uchwały), co decyduje o jej przeznaczeniu do zabudowy produkcyjnej, składowej i usługowej wraz z niezbędną obsługą komunikacyjną, powiązanymi sieciami i obiektami infrastruktury technicznej oraz zielenią. Plan dopuszcza nadto budowę obiektów towarzyszących takich jak garaże, budynki gospodarcze i wiaty. Zapisy planu wprost przewidują i umożliwiają budowę garaży. Odnosząc się do nałożonego tym samym przepisem w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 .r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko obowiązku sprawdzenia zgodności projektu z wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, o której mowa w art. 71 ust. 1 tej ustawy, to należy podzielić twierdzenia organu, iż nie wszystkie zamierzenia inwestycyjne wymagają przeprowadzenia postępowania środowiskowego zakończonego wydaniem odrębnej decyzji środowiskowej. Obowiązek uzyskania takiej decyzji wynika z przepisu art. 71 ust. 2 wymienionej ustawy. Stanowi on, iż uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zaliczeniu danej inwestycji do inwestycji wymienionych w przywołanym powyżej przepisie decyduje akt wykonawczy - rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji organ przywołał jeszcze rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących oddziaływać znacząco na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, ale już w odpowiedzi na skargę organ ten odniósł się do obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r., czyli obowiązywało w czasie orzekania przez organy. Nadto, co trzeba wyraźnie zaznaczyć, zarówno w "starym" jak i w "nowym" rozporządzeniu planowana inwestycja nie została wymieniona. W rozporządzeniu z 2004 r. w § 3 pkt 53 jako inwestycja mogąca wymagać raportu oddziaływania na środowisko – wymienione zostały garaże lub parkingi samochodowe, lub zespoły parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 200 samochodów osobowych, a według rozporządzenia z 2010 r. – w § 3 pkt 56 jako przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione zostały garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha. Nie ma więc najmniejszych wątpliwości, iż nie każda budowa garaży dla samochodów ciężarowych jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko. Nie jest nią bynajmniej planowana inwestycja, która przewiduje zabudowę terenu garażem trzystanowiskowym o powierzchni 262,90 m². Nie może zatem podlegać rygorom inwestycji określonych w przywołanym powyżej § 3 pkt 56 rozporządzenia.

Ustalenie, że w sprawie spełnione zostały niezbędne wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane musiało, stosownie do treści art. 35 ust. 4 tej ustawy doprowadzić do sytuacji, w której właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodatkowo bowiem zarzut skarżących o braku dostępu planowanej do zabudowy działki do drogi publicznej nie został potwierdzony, gdyż na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż ulica [...] jest drogą gminną.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie pominięcia w niniejszej sprawie postępowania przewidzianego ustawą z dnia 3 października 2008 .r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wyjaśniono już powyżej, iż przedmiotem kontroli pozostaje decyzja o pozwoleniu na budowę garaży dla samochodów ciężarowych i w tym zakresie skład orzekający podzielił stanowisko organów orzekających, iż brak było podstaw do prowadzenia postępowania środowiskowego. Wbrew bowiem zarzutom skargi, udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowych garaży nie jest jednoznaczne z prowadzeniem przez inwestora działalności polegającej na zbieraniu i transportowaniu odpadów. Zrealizowanie takiego profilu działania przez firmę "A" winno być poprzedzone odrębnym postępowaniem w tym zakresie, gdzie niewątpliwie ocena oddziaływania na środowisko powinna być przeprowadzona. Pozostaje to jednak poza niniejszym postępowaniem.

Oceniając zarzut skargi, iż budowa przedmiotowego garażu narusza interesy skarżących poprzez negatywne oddziaływanie na środowisko - m.in. na nieruchomość skarżących, poprzez zwiększenie ruchu ciężkich samochodów powodujących drgania, hałas oraz zanieczyszczenie spalinami, należy podnieść, iż planowana inwestycja zrealizowana została na działce inwestora zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Nie zostały w tym względzie naruszone obowiązujące przepisy, a jak wynika z mapy obrazującej lokalizację przedmiotowego garażu względem działki i zabudowań skarżących, to budynek przedmiotowego garażu oddzielony jest płotem oraz drogą publiczną od granic działki skarżących, znajdując się od ich zabudowań mieszkalnych w znacznej odległości. Ruch samochodów odbywa się zresztą po drodze publicznej, a wykorzystanie działki inwestora jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wszelkie nadmierne uciążliwości związane z ewentualnym naruszeniem konkretnych przepisów obowiązującego prawa mogą być podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania.

Nie można także podzielić zarzutu skarżących "obejścia prawa i doprowadzenia do rozstrzygnięcia, które powoduje, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej". Sąd uwzględnił, iż firma PPHU "A" sp. z o.o. występowała wcześniej o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na "zmianie sposobu użytkowania budynków hurtowni na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów oraz na budowie garaży", jak również to, iż toczyło się postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "zakład zbierania i transportu odpadów". Należy jednak zwrócić uwagę, iż w przypadku wydanych z wniosku PPHU "A" Sp. z o.o. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla wymienionej powyżej inwestycji ("zmiana sposobu użytkowania budynków hurtowni na zakład usługowy w zakresie zbierania i transportu odpadów oraz na budowie garaży") wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 231/07 zostały one uchylone, sprawa zaś ponownie skierowana do ponownego rozpatrzenia. Wskutek przyjęcia uchwałą Rady Miasta J. nr [...] z dnia [...] r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie w tym zakresie stało się zbędne. Należy przy tym podkreślić, iż kontrolowane postępowanie dotyczyło tylko i wyłącznie wniosku o pozwolenie na budowę garażu dla samochodów ciężarowych, w żadnym zaś zakresie nie dotyczyło funkcjonowania na przedmiotowej działce zakładu zbierania i transportu odpadów. Stąd też w żadnym zakresie przeprowadzone postępowanie nie dotyczyło materii, które już wcześniej byłyby rozpatrzone. Jak wspomniano powyżej – uzyskanie pozwolenia na budowę przedmiotowych garaży nie wymagało przeprowadzenia postępowania środowiskowego, a to które zostało zakończone decyzją Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r. dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pn. "zakład zbierania i transportu odpadów". Nie może być w takiej sytuacji mowy o powadze rzeczy osądzonej, gdyż przywoływane przez skarżących postępowania dotyczyły innych spraw.

Nie mógł także zostać uwzględniony zarzut pominięcia w postępowaniu właściciela wskazanej działki nr [...], a to z uwagi, iż jak twierdzi organ, nie był on stroną niniejszego postępowania. Można w tym miejsce dodać, iż nawet gdyby faktycznie właściciel tej działki był stroną tego postępowania, to z powodu pominięcia go w postępowaniu mógłby ewentualnie wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie. Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast z tego powodu skarżącym.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając naruszenia prawa przez organ odwoławczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) oddalił skargę.