Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 656/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 34
journal: Dz.U. 2016 poz 2142
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w B. i [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęta została decyzja Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (zwany dalej: "Prezesem Urzędu") z dnia [...] stycznia 2019 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. O. Sp. z o.o. w W. oraz O. z siedzibą w B. (zwane dalej: "Skarżącymi" bądź "Spółkami") wystąpiły do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z wnioskiem o dostęp do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zwanego dalej: "Rejestrem").

Jako podstawę prawną wniosku wskazano przepisy: art. 34 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 499 ze zm.), § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2002 r. w sprawie sposobu i trybu prowadzenia Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 191, poz. 1600; zwanego dalej: "rozporządzeniem") oraz art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.").

W treści wniosku Spółki sprecyzowały, że żądają dostępu do księgi rejestrowej i akt rejestrowych produktu leczniczego dopuszczonego do obrotu na terytorium RP o nazwie [...], w części dotyczącej graficznego przedstawienia opakowania bezpośredniego i zewnętrznego produktu leczniczego (wzory etykiet), jak również umożliwienia sporządzenia odpisów dokumentów, wskazanych po zapoznaniu się z księgą rejestrową i aktami rejestrowymi produktu leczniczego.

W uzasadnieniu wniosku profesjonalny pełnomocnik Skarżących podniósł, że mając na uwadze konieczność wykazania – zgodnie z przepisami stanowiącymi jego podstawę – interesu prawnego, które to pojęcie nie zostało jednak zdefiniowany w ustawie Prawo farmaceutyczne, należy odwołać się do stanowiska orzecznictwa wyrażonego na gruncie art. 28 k.p.a. Następnie wskazał, iż Spółki są uczestnikami postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. (sygn. akt: [...]), którego przedmiotem jest naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy oraz czyny nieuczciwej konkurencji. Wobec tego, w jego ocenie, Skarżące posiadają interes prawny w dostępie do rejestru, bowiem obowiązujące przepisy prawa materialnego, tj. własności przemysłowej oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przyznają im określone uprawnienia w postaci ochrony prawa wyłącznego na znak towarowy, a także prawo do ochrony przed czynem nieuczciwej konkurencji. Wskazano przy tym, iż przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego nakładają na strony postępowania sądowego obowiązek wykazywania podnoszonych faktów – dowodami. Chcąc zatem wykazać określone fakty dotyczące innego podmiotu, które mogą wynikać z Rejestru, Skarżące posiadają interes prawny w otrzymaniu wglądu do tego Rejestru. Końcowo wskazano, iż wniosek dotyczy dostępu do Rejestru w ograniczonym zakresie, tj. do tej część, w której znajdują się dokumenty dotyczące graficznego przedstawienia opakowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Prezes Urzędu odmówił dostępu do Rejestru w zakresie produktu leczniczego [...] w części dotyczącej graficznego przedstawienia (zwory etykiet) opakowania bezpośredniego i zewnętrznego produktu leczniczego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż z jednoznacznego brzmienia art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne wynika, że udostępnienie Rejestru oraz dokumentów przedłożonych w postępowaniu w sprawie dopuszczenia do obrotu, wymaga wykazaniu interesu prawnego. Uregulowanie to ma zatem charakter szczególny, wobec ogólnych regulacji ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p."), o czym stanowi przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy. W ocenie Prezesa Urzędu, Skarżące nie wykazały natomiast, że posiadają interes prawny. Powołując się przy tym na stanowisko doktryny i orzecznictwa organ zauważył, że źródłem interesu prawnego zawsze jest przepis prawa materialnego, odnoszący się do sfery prawnej podmiotu i wywierający bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków podmiotu. Natomiast, w jego ocenie, podnoszone przez Spółki roszczenia o charakterze cywilnoprawnym nie są związane z niniejszą sprawą, a ich istnienie nie wszczyna postępowania w przedmiocie dostępu do Rejestru. Zdaniem Prezesa Urzędu, interesu prawnego Skarżących nie można zatem wywodzić z toczących się postępowań sądowych. Omawiany interes nie został również wykazany – zdaniem organu – poprzez powołanie się we wniosku na całe regulacje ustawy Prawo własności przemysłowej, czy też ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Skarżące nie wskazały bowiem żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby ich interes prawny w dostępie do Rejestru. Organ zauważył przy tym, iż nie kwestionuje, że przepisy prawa materialnego przyznają Skarżącym ochronę prawa wyłącznego na znak towarowy i prawo do ochrony przed czynem nieuczciwej konkurencji, przy czym są to przepisy dające ochronę na gruncie procesu cywilnego. Z kolei powoływanie się na reguły dowodowe, stanowiące o konieczności udowodnienia podnoszonych w procesie cywilnym faktów, nie dają uprawnienia do wystąpienia z żądaniem wobec organu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, uznać należało, iż Spółki nie wykazały interesu prawnego, o którym mowa w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, w konsekwencji organ zobowiązany był odmówić dostępu do Rejestru we wnioskowanym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu z dnia [...] stycznia 2019 r. Spółki wniosły o jej uchylenie i umorzenie postępowania na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a w ślad za tym udzielenie dostępu do Rejestru, a nadto o zasadzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że źródłem interesu prawnego, o którym mowa w tym przepisie, nie są przepisy prawa własności przemysłowej i ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji;

2) art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, ewentualnie w związku z art. 20 i 22 Konstytucji, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, nie mogą być przepisy prawa procesowego oraz stosowane w procesie cywilnym przepisy prawa materialnego cywilnego, podczas gdy przepisy te przewidują interes prawny Skarżących, a dodatkowo służą ochronie przydanej im konstytucyjnie swobody prowadzonej działalności gospodarczej;

3) art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne w związku z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że Skarżące nie wykazały interesu prawnego w sprawie uzasadniającego udzielenie im dostępu do wnioskowanych informacji, podczas gdy wskazały w sposób odpowiedni źródło interesu prawnego w postaci przepisów konkretnych ustaw, a w przypadku wątpliwości Prezesa Urzędu, co do wskazanej podstawy prawnej lub dostrzeżenia braku w tym zakresie, Prezes Urzędu obowiązany był wezwać Skarżące do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, czego zaniechał;

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zbadania stanu faktycznego, co do istnienia po stronie Skarżących interesu prawnego w dostępie do ksiąg rejestrowych produktu leczniczego [...], co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy;

5) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

6) art. 11 k.p.a. poprzez nieprzekonujące uzasadnienie wydanej decyzji, z którego nie wynika, aby Prezes Urzędu rozważył wszystkie możliwe, podane przez Skarżące podstawy prawne interesu prawnego w sprawie, czego powinien dokonać.

Rozwijając zarzuty skargi wskazano, iż nie można pominąć tego, że za szerokim dostępem do informacji zawartych w Rejestrze przemawia interes społeczny. Skoro bowiem sprawy leków dopuszczonych do obrotu są sprawami publicznymi, to każda informacja dotycząca tych spraw jest informacją publiczną. Nadto Skarżące wywiodły, że dostęp do informacji zawartych w Rejestrze może mieć istotne znaczenie dla ich sytuacji prawnej, w tym między innymi dla ich sytuacji w zakresie prawa materialnego.

Zdaniem Skarżących, w sprawie bezsprzecznie wykazano istnienie interesu prawnego, który wynika z przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej bądź ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W tym zakresie autor skargi przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych wydane na gruncie wskazanych aktów prawnych. Ponadto przedstawiono również poglądy orzecznictwa wypowiedziane w sprawach dotyczących dostępu do informacji publicznej w trybie przepisów u.d.i.p.

Skarżące podkreśliły, że ich wniosek miał ograniczony zakres, bowiem odnosił się wyłącznie do dokumentów dotyczących graficznego przedstawienia opakowania bezpośredniego i zewnętrznego produktu leczniczego, a zatem do informacji, które nie stanowiły tajemnicy przedsiębiorstwa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Kontrolowane postępowanie administracyjne wywołane zostało wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie danych zawartych w dokumentach przedłożonych w postępowaniu w sprawie dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przypomnieć zatem należy, że produkty lecznicze należą do grupy produktów, którymi obrót jest ściśle kontrolowany. Przed wprowadzeniem do obrotu produktu leczniczego na terytorium Unii Europejskiej podmiot odpowiedzialny musi uzyskać pozwolenie na dopuszczenie go do obrotu. Istnieją dwa rodzaje pozwoleń – pozwolenia wydawane na podstawie rozporządzenia 726/2004 ważne na całym Wspólnym Rynku oraz pozwolenia wydawane na podstawie przepisów krajowych, ważne tylko i wyłącznie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostały wydane (por. Magdalena Krekora (w:) Krekora Magdalena, Świerczyński Marek, Traple Elżbieta, Prawo farmaceutyczne "Zagadnienia regulacyjne i cywilnoprawne" Rozdział 3 Dopuszczanie do obrotu 3.1 Zasady ogólne, LEX Omega 2019).

Jeśli chodzi o regulacje krajowe, to zostały one zawarte w ustawie Prawo farmaceutyczne oraz aktach wykonawczych do niej. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i ust. 2 wskazanej ustawy, do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej dopuszczone są produkty lecznicze, które uzyskały pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, a także te produkty które uzyskały pozwolenie wydane przez Radę Unii Europejskiej lub Komisję Europejską. Pozwolenie wydawane jest w drodze decyzji Prezesa Urzędu (art. 7 ust. 2). Dane objęte pozwoleniem są jawne (art. 23 ust. 1a), a wydanie pozwolenia jest równoznaczne z zatwierdzeniem Charakterystyki Produktu Leczniczego, ulotki oraz opakowań produktu leczniczego, w tym jego oznakowania, wymagań jakościowych i metod badań jakościowych produktu leczniczego oraz wymogów jakościowych dotyczących ich opakowań (art. 23 ust. 2). Produkt leczniczy dopuszczony do obrotu na podstawie pozwolenia podlega wpisowi do Rejestru, który prowadzi Prezes Urzędu (art. 28 ust. 1 i ust. 2). Prezes Urzędu udostępnia dane z Rejestru systemowi informacji w ochronie zdrowia, o którym mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (Dz. U. z 2017 r. poz. 1845, z późn. zm.) na zasadach określonych w przepisach tej ustawy (art. 28 ust. 2a). Jednocześnie, w myśl art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, Rejestr oraz dokumenty przedłożone w postępowaniu w sprawie dopuszczenia do obrotu produktu leczniczego są dostępne dla osób mających w tym interes prawny, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie własności przemysłowej. Analogiczną regulację przewiduje również § 7 ust. 2 rozporządzenia.

Na gruncie wskazanych wyżej przepisów nie jest kwestionowane w orzecznictwie, że sprawy leków dopuszczonych do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej są sprawami publicznymi. Niemniej jednak jednolicie przyjmuje się również, że przepisy u.d.i.p. nie mogą być w całości stosowane w obrębie postępowania mającego na celu udostępnienie danych z Rejestru. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 6 września 2005 r. o sygn. akt II OSK 750/05 i jest ono powszechnie akceptowane w późniejszym orzecznictwie, jak również przez Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił przy tym, że z uwagi na rozwiązanie przyjęte w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne oraz w § 7 rozporządzenia, można mówić o ograniczonej jawności Rejestru. W takim zakresie, w jakim postępowanie organu w zakresie dostępu do informacji z Rejestru zostało określone ustawą Prawo farmaceutyczne, u.d.i.p. nie może mieć zastosowania. Natomiast, gdy idzie o kwestie nieuregulowane w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, należy stosować przepisy u.d.i.p., gdyż ujawnione w Rejestrze dane stanowią informację publiczną (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dodać wypada, iż powyższe stanowisko koresponduje z jednolicie prezentowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, zgodnie z którym, u.d.i.p. nie dotyczy udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Według bowiem art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tego aktu nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że określonego rodzaju informacje publiczne mogą być udostępniane w szczególnym trybie lub na odmiennych zasadach (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13; publ. ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38).

Reasumując tę część uzasadnienia godzi się przyjąć, że dostęp do danych zawartych w Rejestrze jest uzależniony od spełnienia dodatkowych warunków, tj. wykazania interesu prawnego przez osobę zainteresowaną, a nadto zachowania ograniczeń wynikających z przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie własności przemysłowej.

Przystępując do wyłuszczenia motywów, jakie legły u podstaw wyroku, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w przepisie art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne ustawodawca posłużył się pojęciem "interesu prawnego", nie zaś pojęciem "interesu publicznego" używanym na gruncie u.d.i.p. czy też pojęciem "interesu społecznego", który autor skargi wskazuje za punkt wyjścia dla oceny interesu prawnego Skarżących. Zdaniem Sądu oznacza to w konsekwencji, iż "interes prawny" w rozumieniu omawianego przepisu odnosi się wyłącznie do interesu prawnego podmiotu wnioskującego o dostęp i nie możne być uzasadniany ani interesem prawnym innych podmiotów ani interesem społecznym (publicznym). Powoływanie się na ten ostatni może co najwyżej oznaczać posiadanie interesu faktycznego przez zainteresowanego dostępem.

Pojęcie "interesu prawnego" jest zresztą często definiowane poprzez wskazanie różnicy między interesem prawnym a interesem faktycznym. Czynnikiem różnicującym interes prawny i interes faktyczny jest istnienie lub brak normy prawnej przyznającej ochronę danemu podmiotowi. W doktrynie wskazuje się, że interes prawny jest kwalifikowanym interesem faktycznym. Interes prawny wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Interes prawny może wynikać wyłącznie z powszechnie obowiązującego przepisu prawa.

Sąd podziela niesporne stanowisko obu stron, że pojęcie "interesu prawnego" zawarte w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, należy definiować zgodnie z treścią przypisywaną temu pojęciu na gruncie k.p.a. Niezależnie bowiem od odesłania zawartego w art. 35 ustawy Prawo farmaceutyczne, to nie trzeba chyba przekonywać, iż to właśnie k.p.a., jako ustawa procesowa, kształtuje uniwersalny sposób rozumienia "interesu prawego", przypisywanego mu przez ustawodawcę kształtującego treść przepisów materialnego prawa administracyjnego.

W świetle art. 28 k.p.a. stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienia lub nakładające obowiązki. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2012 r. o sygn. akt I OSK 868/11; z dnia 30 listopada 1993 r. o sygn. akt II SA 1783/93; z dnia 10 marca 1989 r. sygn. akt IV SA 1254/88). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1999 r. o sygn. akt I SA 1189/98, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego (por. także wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998 r. o sygn. akt II SA 1355/98).

Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy przyjąć należało, iż Prezes Urzędu zasadnie uznał, że Skarżące nie spełniły warunku określonego w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, bowiem nie wykazały swojego interesu prawnego do uzyskania dostępu do Rejestru w zakresie objętym żądaniem.

Zdaniem Sądu, Skarżące odwołując się w uzasadnieniu wniosku do toczącego się postępowania sądowego w przedmiocie naruszenia prawa na znak towarowy oraz czynów nieuczciwej konkurencji nie wykazały interesu prawnego rozumianego jako "związek" pomiędzy sferą ich praw bądź obowiązków a sprawą administracyjną, w której może nastąpić ich konkretyzacja. Obowiązek dowodzenia w postępowaniu cywilnoprawnym nie ma bowiem charakteru materialnoprawnego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym, w postępowaniu administracyjnym interes prawny musi być wywodzony z przepisów prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2017 r. o sygn. akt II OSK 2682/15). Sama okoliczność toczenia sporu sądowego nie świadczy o istnieniu interesu prawnego. Zainicjowanie postępowania przed sądem powszechnym sytuuje zatem Skarżące jako strony w ujęciu procesowym, natomiast fakt ten nie daje im uprawnień o charakterze materialnoprawnym.

Organ trafnie również przyjął, iż Skarżące nie wskazały konkretnego przepisu prawa materialnego, z którego wynikałby ich interes prawny. Zgodzić należy się wprawdzie ze Skarżącymi, że powoływane we wniosku normy Prawa własności przemysłowej oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji przyznają im określone uprawnienia, jednakże nie w administracyjnym postępowaniu o udostępnienie danych z Rejestru, lecz na gruncie postępowań cywilnych, w których znajdują one zastosowanie. Za niezasadne uznać należało przy tym powołanie się w skardze na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2007 r. o sygn. akt II GSK 92/07, gdyż zapadło ono w sprawie, której przedmiotem było unieważnienie patentu, zatem w postępowaniu, w którym materialne przepisy Prawa własności przemysłowej znajdowały zastosowanie.

Z tych względów nie można było uwzględnić sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Sądu, przywołane przez Skarżące okoliczności niewątpliwie dowodzą posiadania interesu faktycznego w dostępie do Rejestru, jednakże nie sposób przyjąć, by uzasadniały one istnienie interesu prawnego w rozumieniu art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Za niezasadne uznać należało również zarzuty natury procesowej. W szczególności Sąd nie podziela stanowiska autora skargi, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy Prezes Urzędu miał obowiązek wzywania Skarżących do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie interesu prawnego, o którym mowa w art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, czy też doprecyzowanie uzasadnienia w tym zakresie w sytuacji "wątpliwości" co do jego wykazania. Niezależnie od tego, iż wniosek z dnia [...] grudnia 2018 r. nie był obarczony brakiem natury formalnej, to zawierał on obszerne uzasadnienie czyniące zadość obowiązkowi wykazania interesu prawnego. Nie bez znaczenia jest przy tym okoliczność, iż wniosek został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika Skarżących, który precyzyjnie powołał się na przepis art. 34 ustawy Prawo farmaceutyczne, jak również § 7 rozporządzenia i art. 28 k.p.a. Natomiast okoliczność, iż organ nie podzielił wywodów Skarżących o wykazaniu interesu prawnego, nie może usprawiedliwiać poszukiwania po stronie Prezesa Urzędu obowiązku wzywania do dalszego motywowania racji w omawianym zakresie. Dodać należy, iż to nie organ, lecz wnioskująca strona winna wskazać przepis prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny.

Sąd nie dostrzegł również by w sprawie naruszono inne przepisy postępowania. Organ działał z poszanowaniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. i została należycie uzasadniona, zarówno co do faktów, jak i co do prawa.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę oddalić, o czym orzekł – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – w sentencji wyroku.