Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 882/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.88 ust. 3a pkt 4 lit.a) art.108 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art.120, 122, 124, 125, 180, 187, 191,210
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Zakrzewska-Wiśniewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał rozliczenia S. M. podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. oraz określił wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"), w związku z wystawieniem faktur VAT w ww. okresie.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, art. 120, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 235 oraz art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "ord. pod."). Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w 2008 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą P.W. M. S. M., skarżący prowadził działalność jedynie w zakresie budowy myjni samochodowej w B. przy ul. [...]. Nie świadczył natomiast usług budowlanych dla wskazanych w wystawionych fakturach VAT podmiotów: T. sp. z o. o. J. sp. z o. o., P.W. H. Z. B., Zakład Ogólnobudowlany Z. S., B. K. N. i P.U.H. N. sp. z o. o. Organ stwierdził, że wykazane przez podatnika na fakturach VAT usługi budowlane na łączną kwotę [...] zł, podatek VAT [...] zł nie odzwierciedlają faktycznie wykonanych czynności. Ponadto skarżący nie nabył również od J. sp. z o. o. usług budowlanych wymienionych na zakwestionowanych fakturach VAT o łącznej wartości netto [...] zł, podatek VAT [...] zł.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w fakturach dokumentujących zakup usług od firmy J. sp. z o. o. w następstwie przyjęcia, że dokumentowały one czynności, które nie zostały dokonane. W ocenie strony, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie uzasadnia twierdzenia, że zakwestionowane transakcje w rzeczywistości nie miały miejsca;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 120, art. 124, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 235 oraz art. 229 ord. pod., w szczególności poprzez:

- nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: członków zarządu lub właścicieli podmiotów zamawiających prace wykonywane przez skarżącego, a także T. sp. z o. o., K. N.,

- dowolną ocenę dowodów, polegającą na przyjęciu że dowody przedstawione przez podatnika nie świadczą o wykonaniu przez niego usług na rzecz wskazanych w decyzji zleceniodawców,

- dowolne przyjęcie, że zleceniodawcy podatnika nie byli podmiotami uczestniczącymi w obrocie gospodarczym, w sytuacji gdy podmioty te istniały, zlecały i odbierały przedmiotowe usługi, o czym świadczą dowody przedstawione przez podatnika,

- art. 122, art. 187 § 1 ord. pod. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w wyniku czego w sposób wadliwy ustalono stan faktyczny sprawy i przyjęto, iż strona uczestniczyła w procederze polegającym ma zaniżaniu podatku VAT, w następstwie odliczania podatku na podstawie faktur dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca,

- art. 122 w zw. z art. 191 ord. pod. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wyprowadzenie na podstawie zebranych dowodów wniosku, że skarżący faktycznie nie wykonywał usług na rzecz wskazanych w uzasadnieniu decyzji podmiotów,

- art. 121 § 1 w zw. z art. 124 ord. pod. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów i przekonywania w następstwie pozbawienia podatnika podstawowego uprawnienia wynikającego z ustawy o podatku od towarów i usług, to jest prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, w oparciu o ustalenia, które nie znajdują odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. Ponadto, zdaniem skarżącego, narusza wskazaną zasadę takie działanie, w którym z jednej strony podważa się prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług wskazując, że wystawione przez stronę faktury dokumentowały czynności, które nie miały miejsca, a z drugiej strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. nie kwestionuje się dochodu wynikającego z zaewidencjonowanych faktur. Oznacza to, że w tym samym stanie faktycznym przyjęto, iż w zakresie podatku do towarów i usług faktury dokumentowały transakcje, które nie miały miejsca, ale w zakresie podatku dochodowego uznano, że sprzedaż się odbyła,

- art. 187 ord. pod. poprzez uznanie za powszechnie znane fakty, których istnienie skarżący kwestionuje, tj., że powszechna marża na rynku usług budowlanych mieści się w granicach 5-10 %, że powszechny jest obrót bezgotówkowy, że aby być pośrednikiem zlecającym realizację wykonania zamówienia innym podmiotom najeży zatrudniać pracowników, dysponować materiałami, magazynami i sprzętem specjalistycznym oraz kierunkowym wykształceniem,

- art. 191 w zw. z art. 122 ord. pod. poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dowodów wskazujących na to, że doszło do świadczenia usług przez skarżącego na rzecz wskazanych w uzasadnieniu decyzji podmiotów,

- art. 210 ord. pod. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności dowodom wskazanym przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy zakwestionowane podczas prowadzonego postępowania faktury dokumentujące nabycie i sprzedaż usług budowlanych odzwierciedlały stan rzeczywisty.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowił art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a. wskazanej ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 338/09, LEX nr 536966 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 346/09, LEX nr 536969). Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi, co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna, wynikająca z faktury, ale i prawda materialna, polegająca na tym, że faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi ale i podmiotowymi (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 715/08, LEX nr 503216). Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 493/09, LEX nr 525700). Podatnik, który wystawi fakturę dokumentującą czynności niewykonane jest zobowiązany do zapłaty VAT, natomiast odbiorca takiej faktury nie ma prawa do odliczenia podatku (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt I FSK 412/09, LEX nr 575013).

W zakresie wysokości zobowiązania podatkowego znalazł w sprawie zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Z wykładni literalnej art. 108 u.p.t.u. wynika, że zobowiązanie do zapłaty wskazanej na fakturze kwoty powstaje z mocy prawa, w dacie, w której dany podmiot wprowadza do obrotu taką fakturę. Zobowiązanie w tym zakresie wynika zatem bezpośrednio z zaistnienia określonego zdarzenia, jakim jest owe wykazanie podatku na fakturze (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I FSK 506/11, LEX nr 1120537). Zdarzeniem rodzącym obowiązek zapłaty podatku na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 u.p.t.u. nie jest wykonanie określonej czynności, ale sam fakt wystawienia faktury, w której została wykazana kwota podatku. Dla zastosowania tego przepisu nieistotna jest przyczyna zachowania podatnika (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1126/10, LEX nr 965860).

Podkreślić dalej należy, że organy podatkowe rozpatrywały tę sprawę z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z art. 191 powołanej ord. pod., organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl tej zasady organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 320/09, LEX nr 515030). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Op 321/09, LEX nr 531143).

W przekonaniu Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie dokonały oceny materiału dowodowego na podstawie powołanej zasady bez naruszenia tej reguły. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na uznanie, że zakwestionowane podczas postępowania faktury nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, dlatego zaistniały w sprawie podstawy do nieuwzględnienia podatku naliczonego z faktur otrzymanych przez skarżącego, jak również uprawnione było zastosowanie do faktur wystawionych przez niego art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Wypada w tym miejscu zauważyć, że skarżący wystawił w 2008 r. 16 takich faktur VAT na łączną kwotę [...] zł, w tym kwotę [...] zł stanowił podatek od towarów i usług.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że organy podatkowe pozbawiły podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur pochodzących od firmy J. spółka z o.o. uznając, że przedmiotowe usługi budowlane nie zostały w rzeczywistości wykonane. Natomiast w zakresie faktur dokumentujących usługi dla firm: J. spółka z o. o., T. sp. z o. o., P.W. H. Z. B., Zakład Ogólnobudowlany Z. S., B. K. N., P.U.H. N. spółka z o.o. znajduje zastosowanie art. 108 ustawy o VAT.

W zakresie podmiotu J. spółka z o. o. podnieść należy, że spółka ta jako jedyny wykonawca robót budowlanych na rzecz skarżącego nie posiadała środków trwałych ani narzędzi do wykonywania usług remontowo-budowlanych, nie zatrudniała też pracowników. Jej działalność miała polegać na braniu podwykonawców i wykonywaniu przez nich usług ogólnobudowlanych. Prezes M. Z. nie miał wiedzy na temat wykonywanych robót, czy osób nadzorujących budowę. Kontrahentów spółki nie pamiętał, nie pamiętał ich nazw ani nazwisk, nie pamiętał czy byli oni ze S. czy z B. Stwierdził, że danych tych nie pamięta, bo się tym nie interesował. Zauważył, że nadzór nad budowami prowadził Pan Roman, ale ogólnie nie interesował się tym kto nadzoruje roboty. Zeznał, że spółka nie dokonywała zakupu materiałów do wykonywanych robót.

Wskazać wobec powyższego trzeba, mając na względzie doświadczenie życiowe i zasady logiki, że podmioty gospodarcze prowadzące rzetelną działalność gospodarczą z reguły wiedzą jaką działalność wykonywały, jakie i gdzie realizowały prace, kto sprawował nadzór budowlany nad robotami. Niewiarygodne jest aby taki podmiot w ogóle nie pamiętał nazw ani nazwisk swoich kontrahentów. Nawet bez wglądu w dokumenty rzetelni podatnicy potrafią wskazać tak ogólne informacje. Za niewiarogodne należy też uznać to, aby taki podmiot nie interesował się tym z kim współpracuje, ani tym kto nadzoruje jego prace.

Zauważyć dalej należy, że prezes tej spółki w zakresie złożonych zeznań twierdził, że jego księgowa miała na imię Irenka. Miejsca zamieszkania ani miejsca prowadzenia księgowości nie znał. Kontaktował się z nią telefonicznie, spotykali się w mieście w kawiarniach, restauracjach. Nie pamiętał nr telefonu, nie znał też innych danych osobowych tej Pani, bo jak zeznał, Pani ta sobie tego nie życzyła.

Doświadczenie życiowe i zasady logiki przekonują do stwierdzenia, że podmioty gospodarcze prowadzące rzetelną działalność gospodarczą wiedzą jak nazywa się i gdzie prowadzi swoją działalność osoba zajmująca się ich księgowością. Jeśli mają własną firmę to spotykają się w sprawach służbowych z księgową w tej firmie, względnie w miejscu prowadzenia działalności usługowej przez świadczącego usługę, inaczej mówiąc u księgowego. Znają nr telefonu do osoby prowadzącej im księgowość. Wskazać w tym miejscu należy, że księgowość jest bardzo ważnym działem przedsiębiorstwa, wręcz nieodzownym w prowadzeniu firmy. Za niewiarygodne należy zatem uznać twierdzenia skarżącego dotyczące prowadzenia w jego firmie księgowości, podważają one rzetelność tej działalności.

Podczas oceny relacji zachodzących pomiędzy firmą skarżącego P.W. M. a firmą J. spółką z o.o. warto też zwrócić uwagę na sprzeczności w zeznaniach skarżącego i prezesa spółki. Ten ostatni zeznał bowiem, że wykonywał prace na rzecz firmy skarżącego na ul. Inowrocławskiej, potwierdził to także w trakcie konfrontacji ze skarżącym, skarżący natomiast twierdził, że M. Z. nie wykonywał żadnych prac na ul. [...]. W przekonaniu Sądu, okoliczności te również podważają wiarygodność prowadzenia rzeczywistej działalności gospodarczej przez J. spółka z o. o.

Wskazać też trzeba, że w stosunku do J. spółka z o. o., Urząd Kontroli Skarbowej w B. wydał decyzję w zakresie podatku od towarów i usług za 2008 r., w której podatek naliczony określono w wysokości 0 zł, a wysokość zobowiązania podatkowego została skonkretyzowana na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że spółka ta nie prowadziła działalności gospodarczej, nie wykonywała żadnych robót budowlanych wykazanych na wystawionych fakturach. Stwierdzono w niej, że wystawione faktury na rzecz S. M. nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, są fikcyjne.

Także przesłuchani świadkowie pracujący na wskazanych w fakturach budowach nie znali ani firmy J. spółka z o. o. ani też firmy P.W. M. skarżącego. Twierdzili: nie znam, nie słyszałem, nic mi te nazwy nie mówią. Pełniący funkcję kierownika budowy na terenie Ośrodka Szkoleniowego Straży Pożarnej w B. K. T. stwierdził, że nie był przy żadnym odbiorze wykonywanym przez firmy podwykonawcze. Zeznał, że oprócz firmy zajmującej się klimatyzacją nie słyszał o innych podwykonawcach. Nie słyszał o firmie J. spółka z o. o. ani też o firmie P.W. M. S. M.. Także H. R. pełniący funkcję inspektora nadzoru na budowie w B. nie słyszał o firmie J. spółka z o. o. ani też o firmie P.W. M. skarżącego, nie słyszał również o nazwiskach osób je prowadzących M. Z. i S. M. K. M. zatrudniony jako dyrektor w firmie Z. spółka z o.o. z siedzibą w W. zeznał, że nie potrafi powiedzieć czy omawiane firmy były podwykonawcami Z. S., czy też świadczyły roboty na rzecz Z. spółka z o. o. K. Ż. zatrudniony w spółce Z. na stanowisku mistrza utrzymania robót też nie znał tych firm, ich nazwy nic mu nie mówiły.

Sam Z. S. nie przypominał sobie nazw firm podwykonawczych działających w B. Dopiero po okazaniu mu faktur stwierdził, że firmy te wykonywały usługi. Nie znał nazwisk osób reprezentujących te firmy. Wyjaśnił, że raz widział S. M., M. Z. nie widział. Wskazał, że faktury otrzymywał od kierowcy, który w tej firmie pracował. Nie było to jednak możliwe bowiem skarżący kierowcy nie zatrudniał, nie zatrudniała go także firma J. Nie mógł się też rozliczać gotówkowo z tą firmą bowiem ona także kierowcy nie zatrudniała, a M. Z. nie znał. Materiał dowodowy wskazuje – jak słusznie zauważył organ drugiej instancji – że Pan S. nie mógł przekazywać gotówki firmie skarżącego, gdyż nie zatrudniała ona kierowców, a skarżący na tych budowach nie przebywał.

Wskazane powyżej okoliczności faktyczne, przedstawione argumenty oraz przekonująca i bardzo wnikliwa motywacja zaskarżonej decyzji zawarta w jej uzasadnieniu, prowadzi do jednoznacznej konstatacji, że zakwestionowane roboty budowlane nie zostały wykonane, a wystawione dla ich udokumentowania faktury nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego i w konsekwencji nie uprawniają do odliczenia podatku naliczonego.

W zakresie faktur dotyczących wykonanych robót budowlanych przez skarżącego na rzecz spółki J. zasadnie organ odwoławczy stwierdził, biorąc pod uwagę ustalenia dotyczące tej spółki, że firma ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, tym samym nie mogła zlecić wykonania usług wskazanych na fakturach. Tym bardziej, że w treści faktury 05/05/08 skarżący wskazał, iż świadczył usługi na budowie w S., co oznaczałoby, że wykonywał prace na tej samej budowie, na której jako jego podwykonawca wykonywała także prace spółka J.

W przedmiocie faktur dotyczących wykonanych robót na rzecz P.W. H. Z. B. stwierdzić należy, że słusznie podczas postępowania uznano, iż transakcje te nie miały miejsca. Z. B. zeznał, że to skarżący świadczył te usługi. Natomiast skarżący stwierdził, że te usługi wykonała spółka, przedstawił na potwierdzenie tych zdarzeń faktury i protokoły odbioru robót. Mając na względzie fakt, że spółka J. nie prowadziła działalności, nie wykonywała robót budowlanych nie można przyjąć, że roboty te zostały wykonane. Podobnie wygląda sytuacja w zakresie faktur dokumentujących usługi budowlane wystawionych przez skarżącego na rzecz firmy B. K. N. oraz P.U.H. N. spółka z o. o. Wykonawcą tych robót budowlanych miała być również spółka J.

Odnosząc się do faktur dokumentujących roboty budowlane na rzecz firmy T. spółka z o. o. wskazać należy, że najpierw w piśmie skarżący poinformował, że usługi te zostały odprzedane, później pełnomocnik skarżącego wskazał, że roboty te były wykonane przez skarżącego osobiście z materiałów powierzonych przez zleceniodawcę. Zauważyć w tym zakresie należy, że skarżący co kilka dni wystawiał faktury zawierające znaczny zakres wykonanych czynności. Faktury te zostały wystawione 4, 9, 14 i 24 stycznia 2008 r., łącznie opiewały na ponad [...] zł netto. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że w tym samym czasie podatnik prowadził budowę myjni. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie zatrudniał pracowników, nie posiadał żadnych maszyn i urządzeń budowlanych, nie dysponował żadnym magazynem na składowanie materiałów budowlanych, nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o poniesieniu kosztów z tymi robotami związanych. Nie potrafił też dokładnie wskazać miejsc oraz zakresu wykonanych usług poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonał różne usługi budowlane. Za istotne – w ocenie Sądu – należy uznać też to, że skarżący nie podał informacji dotyczących zakwaterowania (adresów prywatnych kwater, hoteli) miejsc spożywania posiłków. Podanie tych danych z pewnością uprawdopodobniłoby fakt wykonywania zakwestionowanych przez organy podatkowe robót budowlanych.

Nie budzi wątpliwości, w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności wraz z zaprezentowaną argumentacją oraz treść zaskarżonej decyzji, że zakwestionowane roboty budowlane nie zostały wykonane, a wystawione dla ich udokumentowania faktury nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego. Skonstatować zatem jednoznacznie należy, iż zasadnie organy podatkowe w niniejszej sprawie zastosowały art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

W zakresie wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów procesowych, w szczególności: art. 120, art. 122, 124, art. 125 § 1, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 ord. pod. wskazać należy, że w stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zgodnie z regułami procedury podatkowej zgromadziły materiał dowodowy, stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jego oceny dokonano zaś w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Nie doszło tym samym do naruszenia wskazanych powyżej przepisów ord. pod., w tym zasady swobodnej oceny dowodów, której zastosowanie implikowało zaskarżone rozstrzygniecie. Odnośnie naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych wskazać należy, że zasadnie w zaskarżonej decyzji stwierdzono,

iż przedmiotowe postępowanie dotyczy podatku od towarów i usług. Zatem nie są zasadne podnoszone w postępowaniu zarzuty dotyczące podatku dochodowego. Taki zarzut byłby usprawiedliwiony tylko wtedy, gdyby w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego organ zajął odmienne niż na gruncie VAT stanowisko.

Mając na względzie zarzut nieprzesłuchania świadków podnieść należy, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod. nie ma bowiem charakteru bezwzględnego, na co zwracano już uwagę w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2005 r. niepubl., sygn. akt I FSK 2600/04 oraz wyrok NSA z dnia 15 grudnia, sygn. akt I FSK 391/05 niepubl.).

Końcowo godzi się w kontekście stawianych zarzutów zauważyć, że zebrany materiał dowodowy potwierdza, iż skarżący miał świadomość, że posiadane faktury dotyczące zakupu usług budowlanych pochodzące od firmy J. nie potwierdzają faktycznie wykonanych czynności. Zatem w opinii organu odwoławczego, którą Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela, działalność ww. Spółki miała oszukańczy charakter i stanowiła nadużycie prawa – w czym skarżący świadomie uczestniczył.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.