Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3125/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53, art 60
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. K. utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parkingiem, zjazdem publicznym, tablicą reklamową o wymiarach 5,04 x 2,5 m) na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], położonej w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...].

W uzasadnieniu podano, iż Wójt Gminy [...] pismem z dnia [...] czerwca 2017 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: RDOŚ) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parking, zjazd publiczny, tablica reklamowa o wymiarach 5,04 x 2,5 m) na działce nr ew. [...], obręb [...], gm. [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia projektu decyzji ze względu na naruszenie przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r., nr [...], poz. [...], z późn. zm.), tj. zakazów dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka (§ 4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia), likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych (§ 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Organ I instancji wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie nie chodzi o cele Ochrony przyrody, zrównoważone rolnictwo ani o gospodarkę wodną lub rybacką, ale budowę obiektu handlowo-usługowego, dla osiągnięcia takiego zamiaru inwestycyjnego zmiana stosunków wodnych nie jest dopuszczalna wg aktu prawa miejscowego odnoszącego się do Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Każda zmiana sposobu zagospodarowania działki, a zwłaszcza jej zabudowa spowoduje utratę walorów przyrodniczych obszaru podmokłego, gdzie okresowo gromadzi się woda, co stwierdzono w punkcie I (Opis i funkcja terenu) na końcu drugiego akapitu załącznika nr 2 do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Nawet bez planowanego odpompowywania wody z terenu działki, podłączenie obiektu do kanalizacji sanitarnej spowoduje zmianę stosunków wodnych poprzez zdrenowanie terenu (...). Zmiana stosunków wodnych terenu będzie także wynikać ze zmiany konfiguracji terenu, w tym aspekcie projekt decyzji co prawda nie wspomina, ale biorąc pod uwagę różnice rzędnych ul. [...] i [...] oraz działki nr ew. [...], budowa zjazdu publicznego musi się wiązać z podwyższeniem terenu.

W zażaleniu J. K. zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 77 k.p.a., podnosząc, że organ I instancji nie ustalił, która konkretnie cześć działki jest obniżona, w którym miejscu zbierają się wody, a w szczególności nie wyjaśnił jakie walory krajobrazowe, a zwłaszcza przyrodnicze prezentuje działka, nie wyjaśnił też roli rowu melioracyjnego wzdłuż działki dla odprowadzania wód. Wniosek organu że działka stanowi miejsce spływu wód jest zbyt daleko idący w stosunku do ustaleń wynikających z przedłożonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i nie jest poparty żadnym dowodem. Skarżący wyjaśnił, że na działce nr ew. [...] widoczny zbiornik wodny w rzeczywistości nie istnieje, a teren pełni funkcję rolniczą - użytki zielone. Jest to obniżenie terenu w północno-wschodniej części dziatki powstałe w wyniku lokalnego poboru ziemi, o czym świadczą regularne skarpy po stronie północnej i południowej. Okresowo gromadzi się tam woda, ale następowało to w szczególności w wyniku coraz słabszej drożności rowu melioracyjnego (...). Od kilku lat zagłębienie jest wyschnięte. Dno zagłębienia kształtuje się na rzędnych 91,5 - 92,9 m. n .p :m., co wobec ukształtowania niwelety ul. [...] na rzędnej 93,00 m. n. p. m. nie daje jakikolwiek dominanty. Nie każde obniżenie terenu działki w stosunku do działek sąsiednich, stanowi samo przez się, że zabudowa działki o obniżonej rzędnej zmieni stosunki wodne, a położenie działki w obszarze chronionego krajobrazu nie wyklucza zabudowy w ogóle. Zdaniem skarżącego to, że "w zadoleniu " gromadzi się okresowo woda, wcale nie oznacza, że są to tereny podmokłe czy wodno-błotne w rozumieniu przepisów ustanawiających obszar chronionego krajobrazu albo stanowiące chroniony tymi przepisami ekosystem i wymagające tak daleko idącej ochrony.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska rozpatrując sprawę, wskazał, iż jednym z warunków z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jest to, aby decyzja była zgodna z przepisami odrębnymi. Do tych przepisów należy ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody i wydane na jej podstawie akty prawne.

Organ odwoławczy podkreślił, iż ze względu na położenie działki nr ew. [...], obręb [...], gm. [...], w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...], realizacja zamierzonej inwestycji nie może powodować naruszenia przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r., Nr [...], poz. [...], z późn. zm., dalej: rozporządzenie) wprowadzonych zgodnie z jego § 1 ust. 2 dla zachowania wartości przyrodniczych części pradoliny powstałej w okresie plejstoceńskim, łączącej dolinę [...] z doliną [...]. Określone w § 3 i § 4 rozporządzenia normy prawne, tworzące katalog zakazów, określają niedozwolone działania na terenie Obszaru, wskazując jednocześnie te elementy środowiska przyrodniczego, które podlegające ochronie. Dwa z spośród siedmiu zakazów wprowadzonych w Obszarze wiążą się z ochroną ekosystemów związanych z wodą, zabraniając dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka ( §4 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia), a także likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych ( § 4 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Z uwagi na powyższe, proces inwestycyjny zaplanowany na działce nr ew. [...], w obrębie [...] [...], a wiążący się przekształceniem i zmianą dotychczasowego zagospodarowania terenu, którego finalnym efektem miałby być budynek handlowo- usługowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parking, zjazd publiczny, tablica reklamowa o wymiarach 5,04 x 2,5 m), nie może wiązać się z naruszeniem tych zakazów. W przeciwnym wypadku, jego realizacja, pomimo że nie ma generalnego zakazu zabudowy na terenach objętych tą formą ochrony przyrody, jako naruszająca ww. zakazy, nie będzie mogła być zrealizowana. Organ wskazał, iż po analizie projektu decyzji wraz z danymi kartograficznymi zawartymi na stronie prowadzonej przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii www.geoportal.qov.pl, uważa, że uzgodnienie projektu decyzji byłoby równoznaczne z zaaprobowaniem działań naruszających wskazane przepisy rozporządzenia. RDOŚ Re postąpił właściwie, wydając negatywne rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny w niniejszej sprawie jest jasny i nie budzi wątpliwości. Mamy do czynienia tu z obszarem podmokłym, do którego, mają zastosowanie przepisy z § 4 ust.1 pkt 6 i 7 rozporządzenia. Mokradła, obszary podmokłe, wodno-błotne (torfowiska, mułowiska, namuliska, podmokliska) to ekosystemy wodno-lądowe, stanowiące środowiska pośrednie między typowo wodnymi i typowo lądowymi, często występujące na ich pograniczu i kształtujące się pod wpływem stałego lub okresowego przesycenia podłoża wodą. O tym, czy jakiś obszar jest mokradłem nie decyduje jego wielkość, ale specyfika warunków wodno-gruntowych i związany z nią określony typ roślinności, które razem tworzą dogodne siedliska dla określonych grup i gatunków zwierząt charakterystycznych dla tych obszarów (np. nierozłącznie z obszarami podmokłymi związane są wszystkie występujące w Polsce gatunki płazów). Mokradła, niezależnie od wielkości, pełnią szczególną rolę w kształtowaniu różnorodności biologicznej, a to dlatego, że pod względem biocenotycznym należą do najbardziej zróżnicowanych środowisk. Jednocześnie ich ilość w stosunku do ekosystemów lądowych jest ograniczona. Odmienne od środowisk lądowych, są istotnym elementem biorącym udział w budowaniu mozaikowatości krajobrazu. Ich obecność wzbogaca i różnicuje krajobraz. Stąd też zachowanie tych środowisk, nawet niewielkich rozmiarów, jest tak ważne. Do obszarów podmokłych należą również śródpolne mokradła. Z obszarem podmokłym o charakterze śródpolnego mokradła, pomimo, że niedużych rozmiarów, mamy do czynienia na terenie objętym zamierzoną inwestycją.

Inwestycja została zaplanowana na części działki nr ew. [...] o wymiarach około 48,0 m x 51,0 m. Topografia terenu działki nr ew. [...] i jej otoczenia ma wpływ na kształtujące się tym miejscu uwarunkowania przyrodnicze, w szczególności stosunki wodne. Zarówno teren objęty liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, jak i pozostała cześć działki nr ew. [...], w stosunku do działek bezpośrednio przylegających znajduje się w obniżeniu. Działki okalające działkę nr ew. [...] są wyniesione wyżej o ok. 0,7 - 1 m. To powoduje, że działka nr [...], stanowi obszar, gdzie jest wysoki poziom wód gruntowych i porasta ją wilgotna łąka, tworząca ekosystem łąkowy o charakterze podmokłym. Na mapie topograficznej obszar działki nr ew. [...] jest oznaczony jako obszar podmokły, zaś miejsce zaplanowanej inwestycji jako zbiornik wodny. Biorąc pod uwagę zakres normy prawnej z § 4 ust.1 pkt 6 i 7 rozporządzenia, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje geneza zbiornika wodnego. Obecnie, jak wynika z akt sprawy, na skutek zachodzącej sukcesji naturalnej zbiornik wodny przekształcił się w obszar podmokły. Okresowe gromadzenie się wody w zagłębieniu porośniętym roślinnością, świadczy, wbrew twierdzeniom skarżącego, że jest to teren charakterze mokradłowym. Obszar ten wyodrębnia się z otaczającej przestrzeni i stanowi pewną całość pod względem przyrodniczym - jest ekosystem mokradłowym. Nie budzi wątpliwości, że w przypadku realizacji inwestycji obszar podmokły musiałby zostać zlikwidowany, co powodowałaby naruszenie zakazu likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych z § 4 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia. Jego likwidacja mogłaby nastąpić tylko poprzez zmianę istniejących stosunków wodnych, co byłoby równoznaczne z naruszeniem zakazu § 4 ust. 1 pkt 6 ww. rozporządzenia, tj. zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka. Zatem, pod względem przyrodniczym, skutkiem realizacji inwestycji byłoby trwałe zniszczenie obszaru podmokłego, powodujące zubożenie tego terenu pod względem biocenotycznym i krajobrazowym. W ocenie organu odwoławczego zlikwidowanie obszaru podmokłego na terenie rozgraniczającym teren inwestycji, wpłynęłoby również na zmianę stosunków wodnych - osuszenie pozostałej części działki nr ew. [...]. Zamierzona inwestycja, polegająca na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną służy innym celom niż ochrona przyrody zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych. Nie wiąże się też z racjonalną gospodarką wodną lub rybacką. Przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji, naruszający ww. przepisy rozporządzenia nie może zatem być uzgodniony.

Organ ponadto wskazał, iż zakazy formułowane w aktach prawa miejscowego tworzących obszary chronionego krajobrazu, a których ustawową podstawą jest norma zawarta w art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, ograniczają prawo własności nieruchomości. Ograniczenie prawa własności ściśle powiązane z ochroną środowiska nie narusza zasady proporcjonalności. Skoro ustawodawca przyznał jednostce samorządu terytorialnego (a wcześniej wojewodzie) prawo ingerencji w sposób wykonywania własności w drodze uchwalania aktów prawa miejscowego, to jej organ stanowiący był uprawniony do wprowadzenia zakazów opartych na statuującym je przepisie. Zawarte ww. rozporządzeniu zakazy służą zachowaniu wyróżniającego się krajobrazu wyznaczonego obszaru oraz realizacji ustaleń dotyczących czynnej ochrony ekosystemów, w tym również obszarów o charakterze wodno-błotnym, współtworzących krajobraz Obszaru Chronionego Krajobrazu [...]. Celem wprowadzonych ww. zakazów było utrzymywanie obszarów podmokłych i poziomu wód gruntowych odpowiedniego m. in dla zachowania różnorodności biologicznej.

Organ odwoławczy podkreślił, że fakt uzgodnienia przez RDOŚ w 2016 roku projektu decyzji dla ww. działki dla inwestycji, która polegała na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (parking, zjazd publiczny, tablica reklamowa o wymiarach 5,04 x 2,5) pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, skoro inwestor wystąpił do Wójta Gminy z nowym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla ww. działki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie zgadza się z argumentacją GDOŚ, wyjaśniając, że działka nr [...] stanowi użytki rolne niezabudowane, oznaczone jako Ł V i VI i Ps IV. Nieużytki są zaś oznaczone jako N,, są to grunty nienadające się bez znacznych nakładów do działalności wytwórczej w rolnictwie. Organy nie odniosły się do jego twierdzeń, że na działce nr [...] widoczny zbiornik wodny w rzeczywistości nie istnieje, a teren pełni funkcję rolniczą jako użytki zielone. Obniżenie terenu znajduje się w północno-wschodniej części działki i powstało w wyniku lokalnego poboru ziemi, a o jego pochodzeniu antropogenicznym świadczą regularne skarpy po stronie północnej i południowej. Okresowo gromadzi się tam woda, ale następuje to w czasie powodzi,, wylania rzek lub silnych opadów deszczu. Gromadzenie się wody jest spowodowane słabą drożnością przepustu przy ul. [...]. Od kilku lat zagłębienie jest wyschnięte. Organ II instancji stwierdził, że działki okalające działkę nr [...] są wyniesione wyżej ok. 0,7 – 1 co powoduje, że poziom wody na działce jest wysoki, jednakże tego stanowiska organy obu instancji nie zweryfikowały z treścią analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w której zapisano, że rzędne działki i działki sąsiedniej są podobne a woda gromadzi się w obniżonym gruncie. Powyższe, zdanie skarżącego, skutkuje błędny przyjęcie, że planowana inwestycja zakłóci stosunki wodne na gruncie oraz funkcjonowanie ekosystemu. Organy nie wskazały szczególnego znaczenia tego obszaru dla charakterystycznych gatunków roślin i zwierząt wymagających ochrony ani też wartości krajobrazowych, których zachowanie ma istotne znaczenie. Tymczasem działka położona jest przy drodze gminnej oraz w sąsiedztwie drogi powiatowej, gdzie dominującą funkcją jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, występują też użytki rolne oraz zabudowa usługowa, a także sąsiaduje z obszarami zurbanizowanymi i zorganizowanymi gospodarczo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżony postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa rozpoznana została na podstawie art. 120 w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; dalej jako u.p.z.p.), zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy - w odniesieniu do innych niż park narodowy obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody - wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 w związku z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wymóg, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ograniczenia wynikające z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość mająca zostać objęta decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie podlegają badaniu przez organ wydający tę decyzję, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dla działki znajdującej się w obszarze objętej jedną z prawnych form ochrony przyrody musi wystąpić o uzgodnienie inwestycji do regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Planowana inwestycja, jak wynika z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, miała polegać na budowie budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną ( parkingiem, zjazdem publicznym, tablica reklamową) na działce ew. nr [...], obręb [...] [...], gm. [...]. położonej w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...]. W art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( j.t. Dz. U. z 2017 r., nr 142; dalej jako u.o.p.) wymieniono zakazy, które mogą zostać wprowadzone aktem prawa miejscowego, w celu ochrony obszaru chronionego krajobrazu. Mając więc na celu ochronę cennych przyrodniczo terenów o zróżnicowanym, wyróżniającym się krajobrazie, Wojewoda [...] rozporządzeniem nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. ( Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] ze zm.) wprowadził na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] zakazy wymienione w § 3 ust. 1 pkt 1-7 i w § 4 ust. 1 pkt 1- 7. Wśród zakazów wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia pkt 6 dotyczy zakazu dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalnej gospodarce wodnej lub rybackiej, zaś pkt 7 dotyczy zakazu likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych. Oba opisane zakazy znajdują odzwierciedlenie w art. 24 ust. 1 pkt 6 i 7 u.o.p.

Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że oba te zakazy stały się podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora.

W ocenie Sądu, organy obu instancji, które dysponują wiedzą specjalistyczną w tej dziedzinie ochrony przyrody, wbrew zarzutom skargi, precyzyjnie i szczegółowo oraz fachowo wskazały, dlaczego zamierzona inwestycja będzie naruszała zakazy wymienione w § 4 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]. Wyjaśniono dokładnie, z jakich powodów organy stoją na stanowisku, że jej realizacja przyczyni się do zlikwidowania naturalnego obszaru o charakterze mokradłowym, występującego na działce ew. nr [...], tworzącego ekosystem łąkowy, zaś jego likwidacja mogłaby nastąpić tylko poprzez zmianę stosunków wodnych. Organ odwoławczy wyraźnie podkreślił, że topografia działki ew. nr [...] i jej otoczenia ma wpływ na kształtujące się w tym miejscu uwarunkowania przyrodnicze, w szczególności stosunki wodne. Skutkiem realizacji planowanej przez skarżącego inwestycji byłoby trwałe zniszczenie obszaru podmokłego, powodujące zubożenie tego terenu pod względem biocenotycznym i krajobrazowym. W tych warunkach nie można nie podzielić takiego stanowiska organu odwoławczego, zważywszy na to, iż u podstaw utworzenia Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], jak wynika z § 1 ust. 2 rozporządzenia z dnia [...] marca 2009 r. legła ochrona ( zachowanie) walorów przyrodniczych części pradoliny powstałej w okresie plejstoceńskim, łączącej dolinę [...] z doliną [...]. Nie można również pominąć, że wyznaczony obszar tym rozporządzeniem wchodzi w skład obszarów chronionych i korytarzy ekologicznych. Zważyć również należy, iż ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów wodnych określone w § 2 ust. 3 rozporządzenia obejmują zachowanie zbiorników wód powierzchniowych, oczek wodnych, starorzeczy oraz obszarów źródliskowych cieków wraz z ich naturalną odbudową biologiczną. Z ustaleń organów wynika, że występujący na terenie działki zbiornik wodny, który na skutek naturalnej sukcesji przekształcił się w obszar podmokły, objęty jest czynną ochronną ekosystemów w celu zachowania jego trwałości oraz zwiększenia różnorodności biologicznej. Podkreślenia wymaga, iż w myśl art. 2 ust. 1 u.o.p. - ochrona przyrody, polega na zachowaniu w zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, o których mowa w pkt 1-9. Wynika z tego, że ochrona przyrody co prawda musi się odbywać w warunkach zrównoważonego rozwoju, lecz nie wyklucza jakichkolwiek zmian. Zmiany te nie mogą jednak niszczyć zasobów przyrody i muszą odbywać się w ramach obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym celem zrównoważonego rozwoju jest opracowanie i urzeczywistnienie takiego modelu wykorzystania nieruchomości na cele inwestycyjne, w którym zaspokajanie aktualnych potrzeb społeczeństwa nie umniejszy możliwości użytkowania zasobów środowiska przyrodniczego przyszłym pokoleniom. Ochrona przyrody realizowana jest m.in. przez obejmowanie zasobów, tworów i składników przyrody, formami ochrony przyrody, a następnie opracowywanie i realizację planów ochrony dla obszarów podlegających ochronie prawnej oraz programów ochrony gatunków, siedlisk i szlaków migracji gatunków chronionych.

Jak wynika z art. 2 ust. 2 pkt 5 u.o.p. celem ochrony przyrody jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień, stąd też argumentacja skargi, że działka ew. nr [...] położona jest przy drodze gminnej, w sąsiedztwie drogi powiatowej, w sąsiedztwie której jest zabudowa jednorodzinna oraz zabudowa usługowa nie mogła odnieść oczekiwanego skutku. Zważyć bowiem należy, że działka ta, mimo że położona jest w obszarze zainwestowanym, to jako położona w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] podlega zakazom określonym w rozporządzeniu nr [...] Wojewody [...] i wobec stwierdzenia, że w stosunku do niej mają zastosowanie zakazy z § 4 ust. 1 pkt 6 i pkt 7, to nie można odmówić słuszności stanowisku organów obu instancji, że stanowią one przeszkodę do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż organ odwoławczy prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego wyniki przedstawił w zaskarżonym postanowieniu w sposób spełniający wymogi wynikające z art. 124 § 2 k.p.a. Sąd nie dostrzegł też takich uchybień, które prowadziłyby do konieczności uwzględnienia skargi z urzędu. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.