Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1397/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia

2012r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.-ustawy z

dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U.

z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. Z. od

decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego

2012 r., Nr [...], znak: [...][...] , stwierdzającej

z urzędu nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w

[...] z dnia [...] lipca 2009 r., Nr [...], znak: [...], udzielającej

A. Z. pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo - mieszkalnego na

działce nr [...] i [...] - osiedle [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną

decyzję.

W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Wskazał na

przepis art. 156 § 1 k.p.a. Podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności

decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji,

a organ nie może orzekać co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją.

Organ podniósł, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2007 r., Nr

[...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Z.

pozwolenia na budowę budynku usługowo - mieszkalnego, zlokalizowanego na terenie

działek nr geod. [...] i [...], obręb [...], miasto [...]. Następnie A. Z.

wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. wystąpiła do Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego w [...] o udzielenie pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu

budowlanego. Organ powiatowy w dniu [...] czerwca 2009 r. przeprowadził

obowiązkową kontrolę inwestycji, a w jej toku stwierdzono wykonanie zmian, które

zostały uznane za nieistotne, a polegały na m.in. wykonaniu dodatkowych okien

dachowych w elewacji, dodatkowych luksferów, zamianie kotłowni olejowej na węzeł

cieplny z sieci cieplnej - na poziomie piwnicy, zmianie lokalizacji pomieszczeń - na

poziomie parteru, zmianie powierzchni i układu ciągu komunikacyjnego oraz terenu

przeznaczonego pod zieleń. Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w [...]

decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 55

pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane udzielił A. Z. pozwolenia

na użytkowanie opisanego wyżej budynku. W ocenie organu powiatowego,

obowiązkowa kontrola potwierdziła wykonanie robót bez naruszenia przepisów art. 59a

ust. 2 Prawa budowlanego. Następnie, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru

budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., stwierdził nieważność decyzji

Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. W

uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że inwestor wykonał przedmiotową inwestycję

z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdy zważyć na

przepis art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Zmiany dokonane przez inwestora są

istotne, dotyczą bowiem zakresu objętego projektem zagospodarowania działki (art.

36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz zmiany zamierzonego sposobu użytkowania

obiektu budowlanego lub jego części (art. 36a ust. 5 pkt 6 w/w ustawy). Projekt

zagospodarowania działek nr ewid. [...] i [...], położonych w [...], przewidywał, że

sporna nieruchomość nie będzie w całości utwardzona lecz pozostawione zostaną

również tereny biologicznie czynne. Tymczasem inwestor wykonał utwardzone ciągi

komunikacyjne wokół inwestycji, a pozostawił tereny zielone jedynie w niewielkim

zakresie (część północna nieruchomości). Niemalże całkowite utwardzenie terenu

działek nr ewid. [...] i [...], stanowi naruszenie § 29 oraz § 316 ust. 2 rozporządzenia

Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych,

jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z

późn. zm.). Zgodnie z § 29 w/w rozporządzenia, dokonywanie zmiany naturalnego

spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest

zabronione. Stosownie do § 316 ust. 2 w/w rozporządzenia, ukształtowanie terenu

wokół budynku powinno zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku.

Ponadto z dokumentacji wynika, że w poziomie parteru budynku (część usługowa)

zmianie uległ zamierzony sposób użytkowania części budynku. Projekt budowlany

zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] październik 2007 r., przewidywał

w poziomie parteru (część usługowa), w części północno - zachodniej budynku,

wykonanie kilku pomieszczeń magazynowych oraz sanitarnych. Inwestor zmienił układ

pomieszczeń magazynowych i sanitarnych, co wiązało się z wykonaniem w pierwotnie

projektowanych pomieszczeniach przeznaczonych na magazyn, dodatkowych instalacji

wodno - kanalizacyjnych (których realizacja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę)

oraz rezygnacją z wykonania takiej instalacji w miejscu, w którym inwestor dokonał

zmiany pomieszczenia sanitarnego na pomieszczenie magazynowe.

W uzasadnieniu decyzji organu stopnia wojewódzkiego, stwierdzono, że Powiatowy

Inspektor Nadzoru budowlanego w [...] wydając decyzję kontrolowaną w

postępowaniu nieważnościowym nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, jak

również nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do

czego był zobowiązany zgodnie z art. 7 i art. 77 kpa, co wywarło istotny wpływ na treść

w/w rozstrzygnięcia.

W ocenie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego analiza argumentacji [...]

Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazuje jednoznacznie, że

zasadnie stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 59

ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z art. 7 i 77 k.p.a. ), a tym samym wypełniającej

pozytywną przesłankę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2

k.p.a.

Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził.że zarzuty podniesione

w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, pozostają one bez wpływu na ocenę zasadności

rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą

decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła A. Z.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego i materialnego

tj.:rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez jego nieuprawnione

zastosowanie,rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - w stopniu

mającym wpływ na wynik sprawy , poprzez dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego

materiału dowodowego, nierozpoznanie wszystkich zgromadzonych w sprawie

dowodów, oraz wybiórcze wskazywanie treści przedłożonych dokumentów, rażące

naruszenie przepisów art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności

postępowania poprzez uchylenie się przez organ II instancji od ustalenia ponownie w

sprawie stanu faktycznego oraz oceny odwołania, a oparcie się wyłącznie na

ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji, podczas gdy organ drugiej

instancji na obowiązek ponownie ustalić stan faktyczny sprawy oraz ocenić

zgromadzone dowody a nie jedynie jak uczyniono w sprawie ocenić postępowanie

organu pierwszej instancji; rażące naruszenie przepisów art. 140 w związku z art. 107

k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji do

wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu z dnia [...] marca 2012 roku i

brak uzasadnienia w tym zakresie, co powoduje że organ drugiej instancji nie rozpoznał

istoty odwołania podczas gdy jest on zobowiązany do ustosunkowania się do

wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu, rażące naruszenie art.36a ust 5 -

ustawy Prawo budowlane poprzez uznani, że w toku realizacji inwestycji objętej

projektem zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę doszło do istotnych

odstępstw.

Wnoszę o uwzględnienie niniejszej skargi skarżąca dochodziła uchylenie w całości

zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] lutego 2012 r. Nr

[...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania

zgodnie z przepisami.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru

Budowlanego w [...] wydając decyzję o pozwoleniu na użytkowanie nie naruszył w

sposób rażący art. 59 ust 1 ustawy Prawo budowlane , a nadto nie sposób wykazać,

że decyzja Nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie, wywołała takie skutki , które nie są

do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa.

Skarżąca stwierdziła, że zmiany, które nastąpiły w trakcie realizacji inwestycji, nie

dosyć , że nie są istotne w świetle przepisów art. 36a ust 5 i art. 59a ust 2 ustawy

Prawo budowlane, to przede wszystkim nie spowodowały zagrożenia dla życia i

zdrowia, zagrożenia dla środowiska i nie naruszyły interesu osób trzecich o którym

mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, jak również innych wymienionych

w tym artykule w szczególności w pkt 1-8 . Nie naruszyły również warunków

wynikających z decyzji Burmistrza [...] Nr [...] z [...] września2005 r. o ustaleniu

warunków zabudowy dla budynku usługowo- mieszkalnego, czego oba organy nie

zbadały ani nie zauważyły.

Zdaniem skarżącej, uzasadnienie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego nie wykazało, że inwestor w trakcie realizacji obiektu budowlanego

naruszył art. 36a ust 5 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane. I tak by stwierdzić, czy

rzeczywiście inwestor zwiększył powierzchnię utwardzoną w stosunku do projektu,

winna być dokonana analiza porównawcza projektu zagospodarowania zatwierdzonego

decyzją o pozwoleniu na budowę z rzeczywistym stanem po zrealizowaniu inwestycji.

GINB tego nie uczynił. Tymczasem, powierzchnia utwardzona istniejąca ( przed

uzyskaniem pozwolenia na budowę 180,80 m2 ) i projektowana (75,0 m2) z

projektowaną powierzchnią zabudowy dają w sumie 475,14 m2, pozostała część to

część biologicznie czynna, która powinna wynieść wg. zatwierdzonego projektu 38,86

m 2 ( powierzchnia działki o nr ewid. [...] wynosi 228 m2, a o nr ewid. [...] wynosi 280

m2 ). Porównanie stanu zrealizowanego z projektowanym tj. projekt zagospodarowania

działek z inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą, złożoną przez inwestora do

wniosku o pozwolenie na użytkowanie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 57 ust 1

pkt. 5 stanowi potwierdzenie, że zmiana w zakresie ułożenia kostki brukowej na

komunikacji zewnętrznej nie doprowadziła do zwiększenia powierzchni utwardzonej

działek, a tym samym zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej. Wprost

przeciwnie zmiana ta spowodowała zwiększenie powierzchni biologicznie czynnej i w

żaden sposób nie naruszyła decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] wydanej przez

Burmistrza [...].

Ponadto, zdaniem skarżącej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał,

że w toku realizacji inwestycji doszło do istotnych odstępstw od projektu, które nie

zostały prawidłowo zakwalifikowane przy wydawaniu decyzji pozwolenia na

użytkowanie kontrolowanej w toku niniejszego postępowania dowodowego.

Zmiana zagospodarowania terenu polegająca w tym przypadku na innym ułożeniu

kostki brukowej nie powinna być traktowana jako istotna w rozumieniu art.36a ust.5

pkt.l z tego powodu, iż kostka brukowa nie jest obiektem w rozumieniu ustawy Prawo

budowlane. Podobnie ocena zmiany zamierzonego sposobu użytkowania części

budynku (w poziomie parteru) dokonana przez Głównego Inspektora Nadzoru

Budowlanego jest niewystarczająca na potrzeby kontroli decyzji w postępowaniu

nieważnościowym. Organ zignorował kompletnie dowody zgromadzone w sprawie

pozwolenia na użytkowanie, a w szczególności protokoły badań i sprawdzeń oraz

stanowiska i opinie organów wymienionych w art. 56 ustawy Prawo budowlane oraz

ustalenia w decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy. Aby

stwierdzić , że odstępstwo ma cechy odstępstwa istotnego, organ winien porównać

funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, rozwiązania techniczne oraz przede

wszystkim zgodność, jak w tym przypadku, z ustaleniami decyzji o warunkach

zabudowy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie kwestionował poprawności

merytorycznej, załączonych przez inwestora do wniosku o pozwolenie na użytkowanie

dokumentów, o których mowa w art. 57 ustawy Prawo budowlane. Nie kwestionował

także braku któregokolwiek z wymienionych w tym artykule dokumentów. Natomiast

zarówno organ I jak i II instancji nie przeprowadził analizy i oceny tych dowodów jak

również nie odniósł się do ustaleń z nich wynikających.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej

decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze

stwierdził, że pozostają one bez wpływu na zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1

ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002

r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod

względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów

obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom

prawa.

Organ kontrolował decyzja wydaną na podstawie art. 59 ustawy Prawo budowlane i

zarzucił, że udzielono pozwolenia na użytkowanie obiektu w okolicznościach, kiedy

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego cyt.,, przeoczył lub zignorował fakt, że

inwestycję wykonano z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu". Tym

samym, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego doszło do rażącego

naruszenia prawa - art. 59 ust 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, 77 k.p.a.

Powyższe stanowisko organu nie może stanowić uzasadnienia dla stwierdzenia

nieważności decyzji. Organ nie poddał decyzji, kontrolowanej w nadzwyczajnym

postępowaniu, analizie właściwej dla tego postępowania.

Przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu

pierwszej instancji argumentacja mogłaby uzasadniać, co najwyżej ocenę decyzji w

postępowaniu odwoławczym - zwykłym. Tymczasem, celem prowadzonego przez

organy postępowania nieważnościowego nie było merytoryczne rozstrzygnięcie

sprawy, lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu

widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w

zamkniętym katalogu w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Organ prowadzący postępowanie

nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy, co do meritum, jego

zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156 § 1

k.p.a to znaczy, że nie może rozpoznawać sprawy, "co do istoty" jak w postępowaniu

odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985r I

SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30). Takie założenie zawarte zostało w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji, ale nie zostało prawidłowo zrealizowane w toku

przeprowadzonego postępowania.

Co do zasady, możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji wobec rażącego

naruszenia zasad procedury administracyjnej. Organ musiałby wywieść, że doszło do

rażącego naruszenia np. zasad postępowania administracyjnego - art. 7, 77 k.p.a.,

które skutkowało wydaniem decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenie prawa -

normy materialnoprawnej np. art. 59 ustawy Prawo budowlane. Zatem, uchybienia procesowe musiałyby prowadzić do naruszenia przepisu prawa materialnego, a to nie zostało wykazane w niniejszej sprawie.

Organ takie zarzuty wprawdzie sformułował i na ich podstawie stwierdził, że

kontrolowana decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, ale w ocenie

Sądu nie uzasadnił prawidłowo takiego stanowiska.

Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest

rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa,

a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów

administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym

zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest

wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w

przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu

prawa. Nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób

jasny i niedwuznaczny. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2

k.p.a. nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku, którego

powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.

Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie

stanu prawnego. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze

rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie

naruszenie prawa pociąga.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że o rażącym

naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa,

charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze -

skutki które wywołuje decyzja (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r. III

sygn. akt ARN 13/94, OSN 1994, z. 3, poz. 36, wyrok Naczelnego Sądu

Administracyjnego z 18 lipca 1994 r. (V SA 535/94), ONSA 1995, z. 2, poz. 91).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy

treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W

sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w

bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni

prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki

niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki

gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie

jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego

państwa (porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r.

sygn. akt OSK 1134/04 publikowany zbiór Lex Nr 165717 ).

Organ rozpoznając sporawe ponownie będzie miał na uwadze powyższe wskazania

Sądu, które warunkują prawidłowe zasady oceny decyzji kontrolowanej w

postępowaniu nieważnościowym. Zbada kontrolowaną decyzję pod względem jej

zgodności z prawem, a stwierdzone ewentualnie uchybienia oceni właściwie dla

postępowania nieważnościowego, badając ich kwalifikowany charakter z

uwzględnieniem powołanego wyżej orzecznictwa.

Organ zobowiązany będzie także, do wnikliwego uzasadnienia stanowiska, które

legnie u podstaw jego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 pkt 1 lit

c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).