Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 29/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Leszek Wolny po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: zwolnić stronę skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu nadesłanego urzędowego formularza PPF, strona szczegółowo opisała przebieg sprawy oraz swoje stanowisko co do meritum sprawy i swojego działania.

Z oświadczenia skarżącego wynika, że prowadzi samodzielnie jednoosobowe gospodarstwo domowe. Posiada nieruchomość rolną o powierzchni 2,5 ha w [...] – jest to jednak teren mocno podmokły, a nieruchomość ta jest obciążona hipotecznie. Strona posiada jednocześnie 100 % udziałów w spółce A Sp. z o.o. na kwotę 5.000 zł – spółka ta jednak nie prowadziła nigdy działalności gospodarczej.

Wnioskodawca oświadczył, że na jego regularny miesięczny dochód składa się kwota 1.070 zł netto, otrzymywana tytułem stypendium socjalnego dla biednych studentów.

Strona posiada długi: około 150.000 zł (względem ZUS) oraz około 11.000 zł (względem urzędu skarbowego). Ponadto toczy się przeciwko niemu wiele postepowań egzekucyjnych "za długi rodzinne". Skarżący generalnie posiada wiele długów – zamierza ogłosić upadłość konsumencką.

W końcowej części druku formularza PPF skarżący oszacował swoje miesięczne wydatki: czesne na uczelni (600 zł); czynsz za mieszkanie (522 zł); opłaty za media (200 zł); telefon (25 zł). Wnioskodawca zaznaczył jednak, że nie płaci czynszu, a wynajmujący nie wyrzuca go, ponieważ zna dokładnie jego sytuację.

W tym stanie rzeczy, koniecznym i niezbędnym stało się wezwanie strony do sprecyzowania i wyjaśnienia kwestii dotyczących jego stanu majątkowego. Pismem z dnia 12 marca 2018 r. referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do nadesłania (w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania) szeregu dokumentów, mających zobrazować jego rzeczywisty i aktualny stan majątkowy.

W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący nadesłał cały szereg materiałów źródłowych, obrazujących jego aktualną sytuację majątkową, m. in.: wyciąg z jego rachunku bankowego, wydruk z elektronicznej księgi wieczystej; szereg zawiadomień o wszczęciu i przebiegu postepowań egzekucyjnych skierowanych przeciwko niemu.

Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:

Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika procesowego z urzędu w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.).

Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.).

Stwierdzić należy, że skarżący składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Mając to na uwadze, odnosząc się do wniosku E. S., należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W ocenie rozpoznającego wniosek, skarżący wykazał swoją aktualną kondycję finansową w sposób dostatecznie jasny i przejrzysty. Wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe, skutkującej uwzględnieniem jego wniosku.

Na jedyny dochód skarżącego składa się stypendium socjalne w kwocie 1.080 zł. Z kolei stałym wydatkiem jest czesne w kwocie 600 zł (brak danych wskazujących na to, że jest to opłata ponoszona co miesiąc) i inne "codzienne" wydatki.

Spółka, której skarżący jest jedynym udziałowcem, nie wykazuje żadnych obrotów i nie posiada majątku.

Wnioskodawca wykazał, że toczy się przeciwko niemu wiele postępowań egzekucyjnych. Z przedłożonych do akt sprawy wezwań do zapłaty wynika, że skarżący ma zaległości z opłatami za media (np. za prąd elektryczny i wodę).

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z oświadczeń skarżącego wynika, że nie ponosi on żadnych opłat związanych z utrzymaniem zajmowanego lokalu mieszkalnego. Strona oświadczyła, że wynajmujący lokal "zna jego problemy i sytuację" i nie wypowiada mu umowy najmu ("nie wyrzuca go"). Wynika z tego, że skarżący nie płaci czynszu. Jednak posiada zaległości w opłacaniu mediów – w aktach sprawy znajdują się wezwania do uregulowania zaległości z tytułu zapłaty rachunków za energię elektryczną.

Z analizy wyciągu z rachunku bankowego wnioskodawcy w [...] za okres od dnia 28 grudnia 2017 r. do dnia 28 marca 2018 r. wynika, że opłata, określona jako czesne, nie jest ponoszona co miesiąc, ponieważ w powyższym okresie została uiszczona tylko jeden raz (w dniu 4 lutego 2018 r.). Na rachunku tym ma miejsce wiele drobnych transakcji obciążeniowych, zdarzają się też wpłaty drobnych kwot (np. 50 zł).

W ocenie rozpoznającego wniosek, skarżący nie jest jednak w stanie uiścić wpisu sądowego od skargi nie narażając się na uszczerbek w swoim koniecznym utrzymaniu.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.