Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 698/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 190 ust. 2 pkt 1, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Danuta Kania (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] w [...] na rzecz K. P. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. Prodziekan Wydziału Nauk [...] Uniwersytetu [...] w [...] działając na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), § 33 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w związku z § 31 ust. 4 Regulaminu Studiów w [...] stanowiącego załącznik do Uchwały Senatu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: "k.p.a.", orzekł o skreśleniu K. P. z listy studentów drugiego roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż do dnia wydania niniejszej decyzji studentka nie zaliczyła egzaminów z przedmiotu [...] - wykład (semestr zimowy i semestr letni) - 7 pkt ECTS. Nadto nie zaliczyła przedmiotów objętych wpisem warunkowym, tj.: [...] (semestr zimowy) - ćwiczenia - 2 pkt ECTS, [...] - wykład (semestr letni i semestr zimowy) - 6 pkt ECTS, [...] - wykład (semestr letni) - 3 pkt ECTS.

Organ podał, iż w myśl § 33 ust. 2 pkt 3 Regulaminu Studiów w [...], brak postępów w nauce stwierdza się wówczas, gdy student więcej niż raz nie zaliczył danego przedmiotu lub roku studiów albo z nieusprawiedliwionych powodów nie przystąpił do żadnego egzaminu w sesji egzaminacyjnej w obu terminach. Zgodnie natomiast z § 31 ust. 4 Regulaminu przedmiot nie może być objęty wpisem warunkowym więcej niż raz. Ponadto nie można skierować na powtarzanie roku studenta, który nie zaliczył przedmiotu objętego wpisem warunkowym. W roku akademickim 2013/2014 nie został zaliczony przez ww. studentkę przedmiot objęty wpisem warunkowym. W związku z powyższym, zdaniem organu, zaistniały podstawy do skreślenia K. P. z listy studentów z powodu braku postępów w nauce spowodowanego ponownym niezaliczeniem przedmiotu objętego wpisem warunkowym stosownie do art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 33 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 3 Regulaminu Studiów w [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji K. P. zarzuciła liczne błędy formalne i administracyjne oraz pominięcie okoliczności związanych z "kryminogennymi praktykami mobbingowymi" stosowanymi względem jej osoby, o których władze Wydziału i Uniwersytetu zostały poinformowane. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o przywrócenie jej na listę studentów na kierunku [...] na Uniwersytecie [...] i umożliwienie kontynuowania kształcenia na III roku dziennych studiów licencjackich.

W uzasadnieniu odwołująca się wskazała, iż w trakcie odbywania zajęć w semestrze zimowym z przedmiotu [...] uczęszczała na ćwiczenia z [...] na równoległym kierunku, które są obowiązkowe. O fakcie nakładania się zajęć odwołująca się kilkakrotnie informowała wykładowcę. Z kolei na zajęcia z ww. przedmiotu, które odbywały się w semestrze letnim odwołująca się uczęszczała, jednak z powodu nieznacznej nadwyżkowej nieobecności poświadczonej zwolnieniem lekarskim, którego wykładowca nie chciał uwzględnić, nie uzyskała zaliczenia. Po wielokrotnych prośbach, w lipcu 2014 r. złożyła pismo o wyznaczenie egzaminu komisyjnego, na które nie otrzymała odpowiedzi.

Odnośnie niezaliczenia przedmiotów objętych wpisem warunkowym odwołująca się wskazała, iż sprawę zaliczenia przedmiotu [...] starała się wyjaśnić licznymi podaniami kierowanymi od stycznia 2013 r. Wskazała, iż nie została jej doręczona decyzja Prodziekan ds. studenckich z dnia [...] lutego 2013 r., która umożliwiała jej przystąpienie do odpowiedzi na sesji poprawkowej semestru zimowego w roku akademickim 2012/2013. Nie udzielono jej odpowiedzi na podania w sprawie ustalenia egzaminu komisyjnego. Wystawiono jej natomiast "warunek z tych ćwiczeń", pomimo, iż o taką formę odwołująca się nie wnioskowała. Następnie, pomimo "wystawienia warunku", nie udzielono jej żadnej informacji, nie zapisano też w elektronicznym systemie USOS na ten przedmiot w nowym roku akademickim uniemożliwiając zaliczenie ww. przedmiotu.

Odwołująca się wskazała, iż przedmiot [...] został przez nią zaliczony w terminie poprawkowym sesji letniej roku akademickiego 2012/2013 na poczet kierunku [...], natomiast [...] - został zaliczony w ramach tego samego przedmiotu realizowanego u tego samego wykładowcy na równoległym kierunku [...] w roku akademickim 2013/2014 w ramach sesji poprawkowej semestru zimowego.

Odnośnie przedmiotu [...] - semestr zimowy, odwołująca się wskazała, że wykładowczyni nie udostępniła jej karty egzaminacyjnej mimo stawiennictwa na egzaminie, woli i gotowości do jego napisania zasygnalizowanej pozostaniem na sali egzaminacyjnej do końca jego trwania. Odwołująca się informowała o tym fakcie Dziekana w notatce sporządzonej w dniu zdarzenia. W ocenie odwołującej się, przystąpienia do egzaminu odmówiono jej bezprawnie, gdyż był to egzamin objęty wpisem warunkowym. "Warunek" został przyznany skarżącej na jej prośbę, ponieważ z pierwszego terminu w roku akademickim 2012/2013 w ramach kierunku [...] wykładowczyni wystawiła jej ocenę niedostateczną, zaś w terminie poprawkowym dla sesji zimowej skarżąca nie mogła podejść do tego egzaminu z przyczyn zdrowotnych, co potwierdzone zostało zwolnieniem lekarskim. Zdaniem odwołującej się, wskazana wykładowczyni wielokrotnie zaniżała jej oceny z prac pisemnych, a także utrudniała podchodzenie do egzaminów w pierwszych terminach w przeszłości. Odwołująca się doznawała z jej strony uporczywego mobbingu akademickiego.

Odnośnie przedmiotu [...] - semestr letni, skarżąca wskazała, że wykładowczyni nie dopuściła jej do zdawania egzaminu, mimo że był to "warunek", gdyż - jak stwierdziła - skarżąca ma ten sam przedmiot na równoległym kierunku. Ponadto w trakcie prób wyjaśnienia tej sytuacji skarżąca spotkała się z naciskami ze strony kadry wykładowczej, które wymuszały bezwzględne podporządkowanie się wykładowczyni. Kierując sprawę do dyrektora katedry, opiekuna roku oraz Rzecznika Praw Studenckich odwołująca się zasygnalizowała, że zmaga się z uporczywym mobbingiem. W dniu [...] września 2014 r. wniosła o przyznanie egzaminu komisyjnego z semestru letniego dla przedmiotu [...], na które nie otrzymała żadnej odpowiedzi.

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Prorektor ds. Studenckich i Kształcenia Uniwersytetu [...] w [...], powołując w podstawie prawnej 190 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. oraz § 33 ust. 4 Regulaminu Studiów w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w roku akademickim 2013/2014 skarżąca nie zaliczyła przedmiotu [...], wykład, semestr I i II (7 pkt ECTS) oraz przedmiotów objętych wpisem warunkowym: [...], ćwiczenia, semestr I (2 pkt ECTS); [...], wykład, semestr I i II (6 pkt ECTS); [...], wykład, semestr I (3 pkt ECTS).

Powołując § 31 ust. 4 oraz § 33 ust. 2 Regulaminu Studiów w [...] stwierdził, iż zaskarżona decyzja z dnia [...] października 2014 r. została wydana prawidłowo, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, nie zawiera żadnych uchybień, które mogłyby skutkować jej uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję K. P. zarzuciła naruszenie przez organ:

- art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób godzący w zasadę zaufania uczestników postępowania do organu władzy publicznej,

- art. 15 k.p.a. poprzez zaniechanie kompleksowego rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego,

- art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że istnieją przesłanki do skreślenia skarżącej z listy studentów wobec stwierdzenia braku postępów w nauce w sytuacji, podczas gdy w rzeczywistości uniemożliwiano jej wykonywanie obowiązków studenta, była nieregulaminowo traktowana przez wykładowców, bezpodstawnie była niedopuszczana do egzaminów i zaliczeń oraz odmawiano jej możliwości udziału w zajęciach.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi skarżąca stwierdziła, że zarzucany jej rzekomy brak postępów w nauce jest nieprawdą, a brak formalnego zaliczenia obowiązkowych przedmiotów w wymaganym terminie wynika wprost z nieregulaminowych zachowań wykładowców wobec jej osoby, na co wnosiła skargi i interwencje od początku 2013r.

Nadto skarżąca wskazała, iż w toku studiów bezpodstawnie nie była dopuszczana do egzaminów i zaliczeń, na których się terminowo stawiała. Odmawiano jej możliwości prezentowania wyników prac na zajęciach, odnotowywania obecności na zajęciach, a nawet wypraszano ją z zajęć. Tym samym faktycznie uniemożliwiono skarżącej wywiązanie się z obowiązków studenckich, czego konsekwencją było skreślenie z listy studentów. Sytuacja ta nie miała miejsca z winy skarżącej, lecz ze złej woli i negatywnego nastawienia pracowników uczelni.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu [...] wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że skarżąca miała czterokrotną a wliczając instytucję egzaminu komisyjnego sześciokrotną możliwość podejścia i zaliczenia egzaminów z wymaganych w programie studiów przedmiotów. Pomimo tak dużej ilości możliwości zaliczenia przedmiotów: [...], [...] oraz [...], skarżącej nie udało się tego uczynić, zatem oczywistym jest, że ten przypadek należy zakwalifikować jako brak postępów w nauce w rozumieniu art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z § 33 ust. 2 pkt 3 Regulaminu Studiów w [...].

W piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2015 r. skarżąca podtrzymała zarzuty i wnioski skargi. Powołując argumentację jak w odwołaniu skarżąca podkreśliła, że w toku postępowania nie poddano analizie kwestii mobbingu akademickiego, którego jednym z przejawów było uniemożliwienie jej napisania egzaminu z przedmiotu [...] - semestr letni i zimowy, pominięto także kwestię nierozpatrzonych podań o przyznanie trzeciego terminu egzaminacyjnego lub egzaminu komisyjnego z przedmiotów, które wskazano jako niezaliczone. Wskazała, że skreślenie jej z listy studentów było bezprawne i niesłuszne, a odmowa możliwości uzyskania absolutorium i obrony napisanej pracy licencjackiej jest rażącą niesprawiedliwością i naruszeniem praw studenta. Do ww. pisma załączyła plik kopii dokumentów określony jako "dossier".

Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Jednocześnie oświadczył, że kopia odwołania nadesłana przez skarżącą do akt sprawy nie stanowi odwołania, które rozpatrywał organ wydając decyzję II instancji. Treść rozpatrywanego odwołania różniła się bowiem od treści odwołania złożonego do akt sądowych. Nie odnaleziono jednak odwołania, które było przedmiotem rozpatrzenia przez organ II instancji.

Skarżąca natomiast oświadczyła, że odwołanie, które złożyła od decyzji organu I instancji miało taką samą treść, jak odwołanie, którego kopię przedłożyła Sądowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Prorektora ds. Studenckich i Kształcenia Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Prodziekana Wydziału Nauk [...] z dnia [...] października 2014 r. o skreśleniu K. P. z listy studentów drugiego roku studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku [...].

Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej osnowy, została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. złożonego od ww. wymienionej decyzji organu I instancji.

Sąd, zważywszy na brak ww. odwołania w aktach administracyjnych sprawy przekazanych do Sądu przez organ II instancji wraz z odpowiedzią na skargę stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., zrządzeniem z dnia 16 czerwca 2015 r. wezwał pełnomocnika organu do nadesłanie oryginału lub kserokopii poświadczonej za zgodność z oryginałem odwołania skarżącej do ww. decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2014 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 1 lipca 2015 r. pełnomocnik organu poinformował, że w dokumentacji dotyczącej skarżącej, a będącej w dyspozycji Uniwersytetu [...] w [...] brak jest oryginału, jak i kopii wniesionego przez skarżącą odwołania od decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] października 2014 r. Brak jest również dokumentu potwierdzającego datę wniesienia odwołania, które zostało złożone osobiście, a prezentata została umieszona na złożonym odwołaniu.

Wobec powyższego, Sąd wystąpił do skarżącej o nadesłanie od akt sprawy kopii ww. odwołania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 22 lipca 2015 r., za pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. skarżąca nadesłała kopię odwołania z dnia [...] stycznia 2015 r., które - jak wskazała - złożyła osobiście do rozpatrzenia władzom Wydziału [...] w tej samej dacie.

Na pierwszej stronie kopii ww. odwołania znajduje się prezentata [...] "wpłynęło dnia [...] stycznia 2015 r.".

Jak już wyżej wskazano, pełnomocnik organu, pomimo stanowiska zajętego na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r., iż treść odwołania rozpatrzonego przez organ II instancji różniła się od treści odwołania przedłożonego przez skarżącą do akt sprawy, nie był w stanie uwiarygodnić swego stanowiska z tego mianowicie powodu, że - jak stwierdził - w dokumentacji będącej w posiadaniu [...] nie odnaleziono przedmiotowego odwołania.

Z kolei skarżąca konsekwentnie w toku postępowania sądowego oraz na rozprawie wskazywała, że odwołanie z dnia [...] stycznia 2015 r., które złożyła od decyzji organu I instancji, miało taką samą treść, jak odwołanie, którego kopię złożyła na wezwanie Sądu.

Należało zatem uznać, że rozpatrzeniu przez organ II instancji winno podlegać odwołanie znajdujące się aktualnie w aktach sprawy - złożone przez skarżącą do organu w dniu [...] stycznia 2015 r.

Zgodnie bowiem z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 7 k.p.a., formułującego zasadę prawdy obiektywnej, w toku postępowania organy administracji publicznej stają na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednocześnie organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Z kolei w myśl art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zasada dwuinstancyjności postępowania jest związana z prawem strony do zaskarżenia dotyczących jej rozstrzygnięć, a do jej istoty należy nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy w jej całokształcie, rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego oraz ustosunkowania się do wszelkich wniosków i zarzutów strony, w szczególności tych, podniesionych w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji.

Mając na względzie zaistniałe w sprawie niniejszej okoliczności faktyczne oraz przytoczone zasady postępowania administracyjnego, w szczególności gwarancje procesowe strony do rzetelnego rozpatrzenia środka zaskarżenia od decyzji wydanej w I instancji, Sąd zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdził bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Rektor [...] w [...] będzie obowiązany do rozpatrzenia ww. odwołania K. P. z dnia [...] stycznia 2014 r. i wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie.

Organ odwoławczy zważy przy tym, że decyzje podejmowane na podstawie przesłanek wymienionych w art. 190 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym - jak w sprawie niniejszej - mają charakter uznaniowy. Świadczy o tym sformułowanie "kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów (..)". Do decyzji tych, zgodnie z art. 207 ust. 1 ww. ustawy, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego, gdyż nie ulega wątpliwości, że stanowią one decyzje podjęte w indywidualnych sprawach studentów, a więc dotyczą sfery praw i obowiązków studenta i wywierają bezpośredni skutek na zewnątrz (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2204/11, por. https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przypadku rozstrzygnięć podejmowanych w trybie uznania administracyjnego kontroli sądowej podlega to, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo prowadzonym postępowaniem z zachowaniem procedury administracyjnej, zwłaszcza szczegółowym ustaleniem stanu faktycznego. Natomiast ocena pod kątem kryteriów słuszności i celowości prowadzona jest wyłącznie w zakresie - czy organy administracji nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. Oczywistym jest, że podejmowanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać dowolności i arbitralności. Zakres uznania wyznaczony jest zawsze normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego. Wydając decyzję o charakterze uznaniowym, organ jest związany nie tylko przepisem, ale i celem określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1535/08, publ. j.w.).

Mając powyższe na względzie, Rektor [...] w [...] rozpatrując odwołanie skarżącej w przedmiocie skreślenia z listy studentów zobowiązany będzie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., do ponownego rozważenia - w sposób wszechstronny i wnikliwy - całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, ustosunkowania się do zarzutów odwołania oraz do należytej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie art. 190 ust 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przed wydaniem decyzji, realizując gwarancje procesowe strony, organ dopełni obowiązków wynikających z art. 10 k.p.a. Wydając zaś rozstrzygnięcie organ należycie uzasadni swoje stanowisko - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Przepis ten precyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie decyzji, stanowiące jej obowiązkowy składnik, jest wyrazem prawidłowego przeprowadzenia przez organ procesu rozpoznawczego i dedukcyjnego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji, zwłaszcza wydanej w oparciu o uznanie administracyjne, powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Konsekwentnie, niezrealizowanie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., i brak właściwego uzasadniania decyzji wydanej w oparciu o uznanie administracyjne narusza zasady postępowania i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji.

Podkreślić przy tym należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje również możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w ewentualnym postępowaniu sądowym. Nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu administracji w podejmowaniu rozstrzygnięć administracyjnych, a zwłaszcza poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, jakimi kierowano się przy wydaniu decyzji. Motywy te muszą wprost wynikać z decyzji, umożliwiając sądowi administracyjnemu kontrolę prawidłowości działań organu, które doprowadziły do wydania decyzji administracyjnej.

Konkludując Sąd stwierdza, że przedstawione powyżej okoliczności faktyczne i prawnie musiały skutkować eliminacją zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji wyroku.