Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 712/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Asesor WSA Izabela Głowacka - Klimas Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2005 r. sprawy ze skarg T. R. na postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] oraz z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni myśliwskiej do celów łowieckich 1. uchyla zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] i postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...]; 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ze skargi z dnia [...] lutego 2005 r. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...]; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych na rzecz T. R. tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. w pozostałej części wniosek o zwrot kosztów postępowania oddala.


UZASADNIENIE

VI S.A./Wa 712/05

Uzasadnienie

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r., na podstawie art. 12 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) odmówił T. R. wydania zaświadczenia zezwalającego na zakup broni palnej myśliwskiej. Wnioskujący o wydanie zaświadczenia na zakup broni otrzymał pozwolenie na broń na zasadach określonych uprzednio obowiązującą ustawą z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji oraz materiałach wybuchowych. Pozwolenie to nie określało liczby egzemplarzy broni jedynie ogólnie jej rodzaj. Podstawą do nabycia każdego egzemplarza było zaświadczenie wydawane przez organ administracji.

Przepisy przejściowe (art. 52 obecnie obowiązującej ustawy o broni i amunicji) zagwarantowały ważność pozwoleń na broń wydanych na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy. Jednocześnie organ administracji stanął na stanowisku, iż po wejściu w życie nowej ustawy (20 marca 2000 r.) nowe egzemplarze broni można nabywać na podstawie nowych pozwoleń na broń wydanych na podstawie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

Na postanowienie to T. R. złożył zażalenie nie zgadzając się z interpretacją organu administracji przepisu przejściowego – art. 52 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego posiadane przez niego pozwolenie nie ogranicza ilości egzemplarzy broni, którą może nabyć. W związku z tym uważał za bezprawne limitowanie mu tego uprawnienia do ilości sztuk broni posiadanej przed nowelizacją ustawy o broni, amunicji oraz materiałach wybuchowych.

W wyniku rozpoznania zażalenia Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Zdaniem organu administracji pogląd wyrażony przez organ I instancji był uzasadniony. Przy odmiennym rozumieniu powołanego wyżej przepisu, odczytywanego w kontekście art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, dochodziłoby do nieograniczonego w czasie przedłużania możliwości nabywania coraz to nowych egzemplarzy broni na podstawie pozwolenia wydanego w oparciu o przepisu nieobowiązującej ustawy.

Na postanowienie to T. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego domagając się jego uchylenia.

W skardze ponownie podnosił, iż posiadane pozwolenie nie limituje ilości sztuk broni, którą miałby prawo nabyć. Według interpretacji przez skarżącego art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, posiadane pozwolenie zachowało moc w całej rozciągłości, to jest także w zakresie możliwości nabywania broni bez limitu określającego jej ilość.

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 218 kpa., uchylił zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2005 r. i poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. i orzekł o wydaniu zaświadczenia T. R. na zakup jednego egzemplarza broni myśliwskiej.

Organ administracji ponownie dokonał interpretacji art. 52 ustawy o broni i amunicji dochodząc do wniosku, iż należy go rozumieć w taki sposób, że na dzień wejścia w życie ustawy osoba posiadająca uprzednio wydane pozwolenie mogła po wejściu znowelizowanej ustawy w życie posiadać taką ilość egzemplarzy broni jaką posiadała na podstawie uprzednio obowiązujących przepisów. T. R. na bazie pozwolenia na broń wydanego w 1994 r. nabył dwie sztuki broni myśliwskiej, następnie w 1998 r. sprzedał jeden egzemplarz. Zatem po wejściu w życie znowelizowanej ustawy, zgodnie z posiadanym pozwoleniem, zachował prawo do posiadania dwóch egzemplarzy broni, a ponieważ po zbyciu jednego egzemplarz pozostał mu jeden, należało wydać zaświadczenie zezwalające na nabycie drugiej sztuki broni.

T. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższe postanowienie i zarzucając mu naruszenie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosił o jego uchylenie. Skarżący nie zgadzał się z interpretacją przepisów przeprowadzoną przez Komendanta Głównego Policji. W jego ocenie organ administracji w dalszym ciągu dokonuje ograniczenia zakresu pozwolenia na broń posiadanego przez skarżącego, a tym samy nie można mówić o spełnieniu przesłanki z art. 54 § 3 w/w ustawy czyli uwzględnienie skargi w całości.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Zaskarżone postanowienie za podstawę prawną przyjęło art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Stosownie do tego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zatem warunkiem zastosowania autokontroli przez organ administracji publicznej jest uwzględnienie skargi w całości to znaczy uznanie za uzasadnione zarówno zarzuty oraz wnioski skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej.

W swej skardze z dnia [...] lutego 2005 r. T. R. zarzucał zaskarżonej decyzji administracyjnej rażące naruszenie art., 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – "zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów".

W rozumieniu tego przepisu przez skarżącego, ważność zachowało jego bezterminowe pozwolenie na broń, co jest równoznaczne z zachowanie prawa do nabywania nieokreślonej ilości broni na podstawie tego pozwolenia. Swoje stanowisko skarżący jednoznacznie wyraził w uzasadnieniu skargi z dnia [...] lutego 2005 r., w związku z tym skarga obejmowała nie tylko samą treść rozstrzygnięcia lecz także jego podstawę opartą na art. 12 ust. 3 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w związku z treścią art. 52 tej ustawy.

Powołany art. 12 ust. 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia (...) określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją. Natomiast art. 52 tej ustawy mówi o prawach nabytych - zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Tymczasem postanowieniem z dnia [...] marca 2005 r., wydanym w ramach autokontroli, organ administracji, wydając zaświadczenie o prawie do nabycia jednego egzemplarza broni, jednocześnie nie uznał za uzasadnione zarzuty skarżącego, iż przysługuje mu, w oparciu o posiadane pozwolenie na broń, prawo do nabycia takiej ilości egzemplarzy broni jaką tenże chciałby nabyć. Przeciwnie, organ administracji stwierdził, iż T. R. ma prawo do zakupienia jedynie takiej ilości broni jaką nabył do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), to jest do dnia 20 marca 2000 r. Innymi słowy zachował prawo do posiadania, na podstawie uzyskanego pozwolenia, dwóch egzemplarzy broni, albowiem taką ilość nabył przed nowelizacją ustawy.

Sąd w składzie orzekającym, nie wypowiadając się co do zasadności takiego stanowiska organu administracji uznał, iż rozstrzygnięcie dokonane w ramach autokontroli nie uwzględniało skargi w całości.

Jeżeli zatem w przypadku uprawnień określonych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) analiza stanu sprawy oraz skargi uzasadniała, według organu administracji, możliwość (zasadność) częściowego jej tylko uwzględnienia, to jest uznanie jedynie jej wniosków, a nie jak wskazano wyżej zarówno zarzutów, wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej, to nie została spełniona przesłanka dopuszczalności legalnej samokontroli postępowania administracyjnego przez wydanie zgodnego z prawem postanowienia uwzględniającego skargę w całości, a więc po stronie organu administracji nie powstało uprawnienie do wydania rozstrzygnięcia na podstawie przepisów o autokontroli.

W tej sytuacji postanowienie wydane w ramach autokontroli nie spełniło przesłanki z art. 54 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli zatem zaskarżone postanowienie autokontrolne okazało się wadliwe w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, Sąd był zobligowany orzec w wyroku nie tylko co do niego, ale także co do postanowień go poprzedzających, wydanych w ramach postępowania administracyjnego (instancyjnego). Takie rozstrzygnięcie jest bowiem niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy w rozumieniu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd orzekający umorzył postępowanie ze skargi z dnia [...] marca 2005 r.

Skargą tą T. R. wnosił o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.

Ponieważ w punkcie pierwszym wyroku postanowienia te, skutkiem uchylenia postanowienia wydanego w ramach autokontroli, zostały uchylone, w związku ze skargą na to postanowienie, rozstrzyganie co do żądania skarżącego, zawartego we wcześniejszej skardze, z dnia [...] lutego 2005 r., stało się bezprzedmiotowe.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 54 § 3, art. 200 w związku z art. 205 § 1 oraz na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.