Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 246/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykladni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2014 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 246/14 ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2013r., nr [...] w przedmiocie wpisania do ewidencji instruktorów postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2013 r. nr [...] na mocy której umorzono postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem R. K. o wpis do ewidencji instruktorów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako strona zakończonego ww. wyrokiem postępowania sądowego, we wrześniu 2014 r. wystąpiło do tutejszego Sądu z wnioskiem o wykładnię powyższego orzeczenia na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

Kolegium wniosło o wyjaśnienie jakie konkretnie rozstrzygnięcie powinno podjąć w przedmiocie wpisania R. K. do ewidencji oraz nadania mu uprawnień. Organ wskazał, że wyrok nie zawiera wyraźnych wskazań co do dalszego postępowania, co pogłębia wątpliwości organu.

W ocenie Kolegium wydaje się bowiem, że skoro organy nie powinny orzekać w drodze decyzji administracyjnej o wpisaniu R. K. do ewidencji instruktorów oraz nadaniu mu uprawnień, to wszczęte postępowanie należałoby umorzyć, co jednak stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w wyroku z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 246/14, uchylającym jedynie rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Uchylenie przez Sąd wyłącznie decyzji odwoławczej zdaje się bowiem sugerować, że prawidłowym rozstrzygnięciem organu odwoławczego powinno być utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Kolegium zauważyło ponadto, że skoro nieuprawnione było wydanie decyzji w sprawie wpisania R. K. do ewidencji instruktorów oraz nadanie mu uprawnień, o które wnosił pismem z dnia 18 grudnia 2012 r., gdyż pozytywne załatwienie wniosku następuje w drodze czynności materialno-technicznej, to wątpliwości budzi stwierdzenie jak decyzja Starosty z dnia 7 lutego 2013 r. - której być nie powinno - może uwzględniać w całości wniosek z dnia 18 grudnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wykładnia powyższego przepisu zmierza do wniosku, że przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie, a wykładnia może być dokonywana na wniosek jak też z urzędu, pomimo, że ww. przepis nie zawiera w tej kwestii wyraźnego wskazania.

Konieczność dokonania wykładni, której podlega zarówno sentencja wyroku jak i jego uzasadnienie, zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne rozumienie tekstu, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Potrzeba wykładni może być wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania wyroku. Istotą wykładni jest zatem usunięcie wątpliwości dotyczących treści wyroku.

Podkreślić należy również, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V LEX 2013, a także postanowienia NSA: z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10; z dnia 21 maja 2010 r., sygn.. akt II FZ 191/10; z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn.. akt I OZ 406/08 – orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Samorządowe Kolegium Odowławcze w swoim wniosku o dokonanie wykładni wyroku zwraca się o jednoznaczne stwierdzenie, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie ma podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Treść wniosku wskazuje zatem, że został on złożony przez organ w związku z faktem, że w wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji jest on zobowiązany do realizacji wyroku.

W niniejszej sprawie Sąd wydał wyrok, którego sentencja jest sformułowana w sposób precyzyjny i jasny. Nie budzi wątpliwości interpretacyjnych treść zarówno sentencji, jak i uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także wyjaśniono przesłanki dla których umorzenie postępowania przez organ odwoławczy nie było prawidłowe. W istocie organ we wniosku polemizuje z prawidłowością wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Okoliczność, że organy nie muszą już orzekać w drodze decyzji o wpisaniu R. K. do ewidencji instruktorów i przyznania mu uprawnień w zakresie Kategorii B, C, CE, w okolicznościach przedmiotowej sprawy tj. w świetle nierozpoznania wniosku skarżącego o wpisanie do ewidencji uprawnień do szkoleń w kategoriach B+T, nie pozwala na umorzenie postępowania. Wskazanie zaś jakie rozstrzygnięcie w zakresie wpisania lub odmowy wpisania dodatkowych uprawnień R. K. do ewidencji powinien podjąć organ nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. Wbrew twierdzeniom organu, z wyroku Sądu jasno wynika, że w przypadku gdy osoba jest już wpisana do ewidencji i wnosi o wpisanie dodatkowych uprawnień – wpisu dokonuje się za pomocą czynności materialno-technicznej. Odmowa dokonania wpisu wymaga już natomiast wydania decyzji administracyjnej.

Sąd podkreśla, że wnioskodawca nie wykazał, który konkretnie fragment uzasadnienia jest dla niego niezrozumiały bądź nasuwa określone wątpliwości i z jakich względów. We wniosku podano jedynie konkluzje, jakie w ocenie organu wynikają z wyroku Sądu. Konkluzje te są jednak wynikiem kontynuowania przez organ błędnego założenia o konieczności umorzenia postępowania – co jak jasno wskazano w sentencji i uzasadnieniu wyroku narusza przepisy prawa - i nie wynikają z treści wyroku.

Treść wniosku wskazuje na to, że wnioskodawca ma wątpliwości co do dalszych czynności, jakie powinien podjąć w stanie faktycznym i prawnym powstałym po przyjęciu do wykonania wyroku sądu, a nie co do zawartych w nim sformułowań. Innymi słowy złożony wniosek zmierza w istocie nie do wyjaśnienia wątpliwości co do treści orzeczenia, a do uzyskania wskazówek w zakresie konkretnych czynności prawnych organu składających się na wykonanie wyroku.

Odpowiedź na tak skonstruowany wniosek jest niedopuszczalna, bowiem nie mieści się w instytucji wykładni wyroku. Podjęcie określonych czynności procesowych w stanie faktycznym powstałym w ponownie prowadzonym postępowaniu podlega rozważeniu organu orzekającego w sprawie. W ramach wykładni nie mieści się żądanie wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r, II OZ 1364/07 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy zaś uznać domaganie się przez stronę wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem zaprezentowanym w orzeczeniu. (Postanowienie NSA z dnia 10 marca 2008 r. II FSO 1389/07 Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.