Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1988/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 art. 241 art. 245
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy uchylenia decyzji ostatecznej) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o., od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r., nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznych wydanych przez ten organ w dniu [...]r.: nr [...] określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2006r. w wysokości [...] zł nr [...]; określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2006r. w wysokości [...] zł utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Stan sprawy jest następujący:

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzjami nr [...] oraz [...] z dnia [...]r. określił wobec spółki "A" sp. z o. o. z siedzibą w M. kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące październik i listopad 2006 r. Powyższe decyzje wobec nie wniesienia środka odwoławczego stały się ostateczne.

Pismem z dnia. [...]r. Prezes Zarządu Spółki "A" sp. z o. o. M. P. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższymi decyzjami, powołując się na treść art. 204 § 1 pkt 5 oraz pkt 11 ustawy Ordynacja podatkowa. W złożonym wniosku wskazał na istnienie nowych okoliczności faktycznych, które miały istnieć w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi podatkowemu oraz wskazał na orzeczenie ETS mającego mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

W dniu [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. postanowieniem nr [...] wznowił postępowanie w sprawie

Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania decyzją z dnia [...]r. nr [...] organ odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał na niedochowanie przez stronę ustawowego terminu przewidzianego do wniesienia żądania o wznowienie postępowania określonego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej tj. miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub publikacji sentencji orzeczenia ETS w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, braku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 ww. ustawy, mogącej stanowić podstawę wznowienia postępowania tj. przedstawienia przez Stronę dowodu, który nie wpływa na zmianę sposobu rozliczenia podatku VAT za październik oraz listopad 2006 roku, a także na przesłankę negatywną uchylenia przedmiotowych decyzji tj. na brak możliwości wydania nowych decyzji w związku z upływem terminu przedawnienia zobowiązań określonych ww. decyzjami.

Pismem z dnia [...]r. Strona wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji organu I instancji zarzucając jej:

• naruszenie prawa materialnego tj. regulacji art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że przytoczone nowe okoliczności nieznane organowi w dniu wydania decyzji nie stanowią podstawy do uchylenia decyzji z dnia [...]r.

• naruszenie prawa materialnego tj. regulacji art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie ma wpływu na treść decyzji wydanych w dniu [...]r.

• naruszenie prawa materialnego tj. regulacji art. 70 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż z uwagi na upływ terminu przedawnienia nie było możliwe wydanie decyzji orzekającej co do istoty sprawy.

W odwołaniu strona zaskarżyła postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r., nr [...], którym organ I instancji odmownie załatwił wniosek strony w przedmiocie sporządzenia i przesłania akt sprawy dotyczących wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami wydanymi przez ten organ w dniu [...]r., oraz pismo z dnia [...]r. nr [...], którym Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wezwał stronę do usunięcia braków formalnych pisma datowanego na dzień [...]r. w sprawie przesiania kserokopii dokumentów z akt postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia [...]r.

W uzasadnieniu odwołania strona stwierdziła, iż stanowisko ETS zaprezentowane w wyroku z dnia [...]r., sygn. akt: [...], zgodnie z którym, brak potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę nie wyklucza możliwości obniżenia obrotu po wystawieniu takiej faktury, jeśli po upływie rozsądnego terminu podatnik wykaże organom podatkowym, że dochował należytej staranności w celu dostarczenia faktury korygującej do nabywcy oraz udowodni, że transakcję zrealizowano w warunkach określonych w korekcie wówczas podatnik będzie mógł uwzględnić w rozliczeniach wystawioną fakturę korygującą i obniżyć obrót podatkowy w podatku od towarów i usług. Strona stwierdziła, iż przesłanki zostały przez nią zrealizowane poprzez okazanie dwukrotnego awizo nadania do nadawcy przesyłki listowej zawierającej korekty faktury VAT, którą na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego i administracyjnego uważa się za doręczoną. Podniesiono, że także wymóg udowodnienia realizacji transakcji został zrealizowany, gdyż okoliczność tą potwierdziły ustalenia kontroli przeprowadzonej krzyżowo u nabywcy Strony. Wskazano, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w piśmie z dnia [...]r. potwierdził fakt zwrotu towaru do sprzedawcy i przyznał, iż transakcja gospodarcza mająca wpływ na powstanie zobowiązania podatkowego nie miała miejsca. Przeprowadzenie kontroli w siedzibie nabywcy według odwołującego dowodzi, że kontrahent został poinformowany o zmienionych warunkach transakcji.

Dodano, że biorąc pod uwagę, iż podatnicy nie powinni ponosić negatywnych skutków zaniedbań swoich kontrahentów ( tj. niepotwierdzenia przez nich otrzymania korekty faktury) zasadnym jest twierdzenie, że sama transakcja została zrealizowana na warunkach wynikających z wystawionej faktury korygującej, a podatnikowi nie można odmówić prawa do korekty.

W dalszej części odwołania podniesiono, iż na dzień wniesienia wniosku o wznowienie postępowania nie zachodziła przesłanka przedawnienia, gdyż bieg terminu przedawnienia został przerwany poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego w 2007r. zakończonego w marcu 2009r. oraz wskutek zastosowania środka egzekucyjnego.

Podniesiono, iż działanie organu polegało wyłącznie na zbieraniu dowodów przeciwko stronie, co narusza podstawowe zasady wymienione w Ordynacji podatkowej w art. 120-124. Końcowo odniesiono się do odmownego rozpatrzenia wniosku strony w przedmiocie sporządzenia i przesłania akt sprawy dotyczących wznowienia postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami wydanymi przez organ w dniu [...]r. Stwierdzono, że udział strony w każdym stadium postępowania to gwarancja procesowa, która pozwala podatnikowi na obronę jego interesów, a ograniczenie dostępu strony do akt sprawy w postępowaniu podatkowym narusza zasadę rzetelności procesu. Ponadto stwierdzono, że organ podatkowy jest zobowiązany zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, czyli podać motywy jakimi się kierował pozbawiając stronę możliwości zapoznania się z dokumentami czego nie dokonał .

Organ odwoławczy nie podzielił zasadności odwołania i utrzymał sporną decyzję w mocy.

Stwierdził, iż jednym z trybów nadzwyczajnych uchylenia decyzji ostatecznej jest wznowienie postępowania, które jako instytucja procesowa daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej już decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W tym trybie nie dokonuje się całościowej oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania - w tym postępowania dowodowego - oceny zebranych dowodów, czy stwierdzenia dokonania uchybień w innym zakresie, a jedynie bada się czy zaszła któraś z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w ustawie. Wznowienie postępowania prowadzi zatem do eliminacji wadliwości procesowych, które istnieją w ostatecznej decyzji lub postanowieniu. Niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowionego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

W myśl art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydal decyzję.

Powyższy przepis wskazuje, że aby można było mówić o zaistnieniu tej przesłanki, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności:

• muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

• nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji,

• nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne dla sprawy,

• nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydal decyzję.

Uwzględniając powyższe reguły interpretacyjne organ stwierdził, że nowymi taktami lub dowodami będą te z nich, które nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy jako element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są natomiast istotne dla sprawy wtedy, gdy można stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Muszą zatem dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające więc w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Organ przypomniał, iż w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania strona wskazała okoliczność ujawnienia nowego dowodu w postaci potwierdzenia nadania przesyłki listowej zawierającej faktury korygujące wysłane na adres kontrahenta: P.P.U.H.T. "B" P. S. w S., ul. [...]. Organ I instancji nie uwzględnił w rozliczeniu za rozpatrywane okresy trzech faktur korygujących tj. wystawionej w dniu [...]r. nr [...] ujętej przez w rozliczeniu za miesiąc październik 2006r. oraz wystawionych w dniu [...]r. nr [...] i nr [...] rozliczonych w deklaracji za miesiąc listopad 2006r. Powyższe było konsekwencją braku posiadania przez Spółkę dokumentu potwierdzającego odbiór faktur korygujących przez nabywcę.

Organ stwierdził, iż z uwagi na zwrot towaru przedmiotowe faktury korygujące zostały wystawione na rzecz kontrahenta P.P.U.H.T. "B" P. S. w stosunku do następujących faktur VAT :

- Nr [...] z dnia [...]r., wartość netto: [...], VAT: [...]zł tytułem sprzedaży tłucznia drogowego

- Nr [...] z dnia [...]r., wartość netto: [...]zl. VAT: [...]zl tytułem sprzedaży tłucznia drogowego

- Nr [...] z dnia [...]r., wartość netto: [...]zl, VAT: [...]zł tytułem sprzedaży tłucznia drogowego.

Dalej organ podał, iż zgodnie z pkt 4 § 16 rozporządzenia Ministra finansów z dnia [...]r. sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798) potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie.

Tymczasem z załączonej przez Spółkę przy piśmie z dnia [...]r. kserokopii zwróconej do nadawcy przesyłki listowej zaadresowanej na adres: P.P.H. "B" P. S. [...]-[...] S., ul. [...] zawierającej - zgodnie z twierdzeniem odwołującego - faktury korygujące wynika, iż po powtórnej awizacji ww. przesyłka listowa wróciła do adresata w miesiącu grudniu 2006r. Z uwagi na fakt, iż w myśl ww. powołanych przepisów potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie, wobec powyższego ewentualne rozliczenie wynikające z wystawionych przez Stronę faktur korygujących mogło nastąpić w miesiącu grudniu, jest zaś bez wpływu na rozliczenie za miesiące październik i listopad 2006 roku. Powyższe oznacza, że powołany przez Stronę dowód w postaci kserokopii zwróconej przesyłki listowej nie był istotny dla sprawy i nie mógł mieć wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie. Wobec powyższego organ odwoławczy zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uznał za bezzasadny.

Organ odwoławczy podkreślił, ż organ I instancji nie odmówił stronie prawa do uwzględnienia korekty z wystawionych faktur VAT w ogóle, gdyż stwierdził, iż brak było jedynie podstaw do obniżenia podatku należnego w rozpatrywanych okresach rozliczeniowych tj. X/2006r. i XI/2006r.

Organ zwrócił uwagę, iż wskazany wyrok ETS z dnia 26.01.2012r. w sprawie [...] jedynie potwierdził, iż organ I instancji w myśl wyżej powołanych przepisów krajowych miał prawo żądać od podatnika potwierdzenia odbioru faktury korygującej od nabywcy, co nie godzi w prawo Unii Europejskiej. ETS w wyżej powołanym wyroku orzekł, iż kwestia wymogu polegającego na uzależnieniu obniżenia opodatkowania wynikającego z pierwotnej faktury od posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania korekty faktury doręczonego przez nabywcę towarów i usług mieści się w pojęciu warunków, o których mowa w art. 90 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28.11.2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Powyższe świadczy o tym, iż wymóg uzyskiwania przez podatnika potwierdzenia odbioru faktury korygującej, co do zasady, nie podważa zasad neutralności i proporcjonalności, a więc jest zgodny z powołanym przepisem dyrektywy.

W odniesieniu do drugiej przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej, która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji organ wskazał na art. 241 § 2 pkt 2, w myśl którego wznowienie postępowaniu z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Europejskiego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

W tym zakresie organ stwierdził, iż z akt sprawy wynika, iż wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi wydanymi przez ten organ w dniu [...]r. został złożony w organie I instancji w dniu [...]r. Tymczasem orzeczenie ETS sygn. akt: C-438/09 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu [...]r. ( Dz. U. UE C, Nr 63, s. 8 z [...]r.). Mając na względzie powołany art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacja podatkowa organ odwoławczy stwierdził, iż to od dnia [...]r. należy liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z podstawy określonej w punkcie 11 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stąd upływ miesięcznego terminu na złożenie takiego wniosku kończył się z dniem [...]r.

Zatem strona składając w dniu [...]r. wniosek o wznowienie postępowania i powołując jako podstawę swojego żądania przesłankę z art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej nie dochowała określonego przez ustawodawcę terminu do dokonania powyższej czynności.

W konsekwencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko organu I instancji, iż z uwagi na niedochowanie przez Stronę warunków formalnych złożonego wniosku, brak było podstaw do jego merytorycznego rozpoznania w części dotyczącej ww. przesłanki co powoduje, iż zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej także uznano za nieuzasadniony.

W konsekwencji decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznych organ odwoławczy uznał za zgodną z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa podatkowego.

Organ podkreślił, iż nawet w sytuacji, w której stwierdziłby zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej to i tak z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 70 Ordynacji podatkowej nie mógłby wydać nowej decyzji, bowiem zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. W tym zakresie wskazał, iż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ustalając czy dane zobowiązanie ulega przedawnieniu należy także mieć na uwadze czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki wymienione enumeratywnie w art. 70 Ordynacji podatkowej, co do przerwy lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z akt sprawy wynika, iż przesłanki związane z przerwaniem bądź zawieszeniem biegu terminu zawieszenia nie miały miejsca w rozpatrywanej sprawie. Wobec powyższego zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za październik i listopad 2006r. przedawniło się z dniem [...]r.

Za słuszne organ odwoławczy uznał stwierdzenie organu I instancji, że nawet w przypadku ewentualnego zaistnienia podniesionych przez Stronę okoliczności mających uzasadniać wznowienie postępowania - co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie - odmowa uchylenia decyzji dotychczasowych miałaby miejsce nawet z uwagi na upływu terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do kwestii odmownego rozpatrzenia przez organ I instancji wniosku Strony w przedmiocie sporządzenia i przesłania na adres podatnika całych akt sprawy - Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż zgodnie z art. 178 § 3 Ordynacji podatkowej strona może żądać od organu podatkowego jedynie uwierzytelnienia odpisów lub kopii akt sprawy, albo wydania jej z akt uwierzytelnionych odpisów. Realizacja prawa do sporządzania notatek, odpisów i kopii z akt postępowania została pozostawiona stronie do jej własnej realizacji. Organ podatkowy nie może odmówić dokonania wskazanych czynności, o ile złożone przez stronę stosowne żądanie dotyczy czynności prowadzonych w siedzibie organu. Wykracza natomiast poza obowiązki procesowe organu sporządzanie, a następnie przesyłanie stronie na jej żądanie, kserokopii całego materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.012009r., sygn. akt: III SA/GL 1016/08).

W zakresie zarzutu, iż organ I instancji odmówił Stronie podania informacji na temat stanowiska firmy VB Leasing we Wrocławiu organ odwoławczy stwierdził, iż nie znajduje ten zarzut podstaw w zgromadzonym materiale dowodowym. Powołane pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. dotyczyło wezwania Strony do usunięcia braków formalnych pisma z [...]r. w sprawie przesłania kserokopii dokumentów z akt postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem z dnia [...]r, przy czym organ podkreślił, iż w piśmie z dnia [...]r. organ I instancji pozytywnie rozpatrzył żądanie podatnika i udzielił informacji w sprawie stanowiska firmy VB Leasing w zakresie transakcji ze Spółką z o.o. "A".

Za niezasadny organ uznał zarzut ograniczenia podatnikowi dostępu do akt sprawy i pozbawienia możliwości zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w toku postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, iż Strona miała pełny dostęp do zgromadzonych dowodów, co więcej była informowana zarówno o możliwości ustanowienia pełnomocnika w sprawie jak i o możliwości pisemnego wypowiedzenia się co do toczącego się postępowania.

Organ zaakcentował, iż z uwagi na okoliczność, iż osoba reprezentująca "A" Sp. z o.o. w osobie prezesa zarządu M. P. - przebywa w zakładzie karnym w W., to w związku z zaistniałą sytuacją straciła możliwość pełnego wywiązywania się z wykonywanej funkcji i prowadzenia spraw Spółki. Stąd powstała sytuacja obligowała osobę prawną do powołania nowego, chociażby tymczasowego reprezentanta Spółki do działania w jej imieniu, przynajmniej w sferze reprezentacji w stosunkach zewnętrznych.

Ponadto strona mogła w toku prowadzonego postępowania podatkowego – być reprezentowana przez wyznaczonego pełnomocnika. Strona z tego prawa nie skorzystała. Powyższe potwierdza, że strona nie była ograniczona w dostępie do akt przez organ podatkowy, a zaistniała sytuacja świadczy o zaniedbaniach zarządu dotyczących prowadzenia spraw Spółki i braku dobrej woli ze strony reprezentanta odwołującego do zapewnienia jej możliwie najlepszego współdziałania z organem podatkowym.

Pismem z dnia [...]r. "A" Sp. z o.o. zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. wnosząc o: uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Organowi odwoławczemu Skarżąca zarzuciła naruszenie:

• art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez cyt.: ..błędne przyjęcie, iż nie zachodzą wyjątkowe przesłanki określone w tym przepisie, usprawiedliwiające uchybienie 5-letniemu terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...]r."

• art. 403 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że dowód w postaci zwróconej przesyłki listowej zawierającej faktury korygujące nie stanowił okoliczności potwierdzającej fakt odebrania faktur korygujących przez nabywcę,

• art. 227, art. 228, art. 233 oraz art. 316 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 240 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie znanego organowi z urzędu dowodu mającego znaczenie dla prawidłowej oceny stanu faktycznego w niniejszej sprawie, a mianowicie faktu, że reprezentujący skarżącą Spółkę prezes zarządu (jedyny prawny reprezentant Skarżącej ) jest osadzony w zakładzie karnym, w związku z czym pozbawiony był on możliwości działania w sprawie i obrony swoich słusznych praw zagwarantowanych mu przez przepis art. 45 ust 1 Konstytucji RP.

• art. 5 i art. 117 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez nie udzielenie Skarżącej pouczeń co do czynności procesowych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w K. doszedł do błędnej konstatacji, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. został wniesiony po terminie. Stwierdzono, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę dowodów znajdujących się w aktach sprawy oraz dowodów znanych organowi z urzędu, a także dowodów notoryjnych, że jedynym prezesem Spółki, a zarazem jedynym udziałowcem "A" Sp. z o.o. jest osoba osadzona w zakładzie karnym /fakt ten potwierdza odpis Krajowego Rejestru Sądownego oraz korespondencja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z prezesem niniejszej Spółki za pośrednictwem Zakładu Karnego w W..

Wskazano, że Kodeks postępowania cywilnego nakłada na organ podatkowy szczególne obowiązki wobec stron i uczestników postępowania działających w sprawie bez adwokata.

Według Skarżącej organ powinien zgodnie z art. 5 Kodeksu postępowania cywilnego udzielić Stronie potrzebnych wskazówek co do czynności postępowania podatkowego, pouczyć o ich skutkach oraz skutkach zaniedbań, a także - co wynika z przepisu - udzielić każdej, niezbędnej w granicach prawa pomocy, w celu realizacji praw procesowych strony.

Podniesiono, że Strona nie miała możliwości działania, gdyż osoba reprezentująca Spółkę z o.o. "A" przebywa od 2009 roku w zakładzie karnym, a z uwagi na takt, iż nie posiada ona prawniczego wykształcenia nie była świadoma, że pismo o wznowienie postępowania powinno być złożone w formie wniosku.

Według Skarżącej, z uwagi na powyżej podniesione okoliczności, pismo Strony z dnia [...]r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., w treści którego domagano się "dokonania korekty decyzji nr [...] z dnia [...]r. należało traktować jako złożony jeszcze przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego - wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną".

Podkreślono, że stwierdzenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. dotyczące upływu terminu określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jako podstawy nierozpoznania wniosku o uchylenie decyzji podatkowych, nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

Wskazano, że organ odwoławczy dokonał błędnej subsumcji przepisu art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej przyjmując, że strona nie dochowała warunków formalnych złożonego wniosku - co skutkowało brakiem podstaw do jego merytorycznego rozpoznania.

W dalszej części przedmiotowej skargi podniesiono, że Strona powzięła informację o wyroku ETS, sygn. akt: C-438/09 w listopadzie 2011r., z kolei 6 grudnia 2011r. złożyła pismo o skorygowanie decyzji podatkowych wydanych przez organ I instancji w dniu [...]r.

Poprzez pozbawienie Strony możliwości działania w sprawie oraz z uwagi na datę powzięcia przez nią informacji o orzeczeniu ETS skarżąca stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka niedochowania przez stronę terminu na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.

Ponadto zarzucono Dyrektorowi Izby Skarbowej w K., iż w decyzji z dnia [...]r. nie przytoczył dalszego uzasadnienia wyroku ETS, w którym Trybunał wyjaśnił, że w sytuacji, gdy podatnik zachowa należytą staranność i jest w stanie w inny sposób udowodnić, że dostarczył korektę faktury, będzie mógł obniżyć podstawę opodatkowania i podatek należny, nawet jeśli nabywca nie potwierdza otrzymania faktury korygującej. Na poparcie swojego stanowiska przytoczono wyrok WSA w Warszawie z dnia 02.04.2012r., sygn. akt: III SA/Wa 324/12.

Końcowo podniesiono, iż odmowa wznowienia postępowania podatkowego w niniejszej sprawie pozbawi Stronę Skarżącą możliwości dochodzenia jej słusznych praw naruszonych w toku postępowania podatkowego wszczętego w dniu [...]r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M..

Organ w odpowiedzi na skargę zawnioskował o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w decyzji.

Podkreślił, iż wbrew twierdzeniu Skarżącej upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70 Ordynacji podatkowej uniemożliwia jedynie wydanie nowej decyzji po uprzednio przeprowadzonym postępowaniu wznowionym, bowiem w myśl art. 245 § 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 lecz wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie wydanie nowej decyzji nie mogłoby nastąpić z uwagi na brak zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a sam upływ terminu określonego w art. 70 § 1 ww. ustawy stanowiłby jedynie dodatkową przeszkodę przy ewentualnym zaistnieniu podniesionych przez Stronę okoliczności mających uzasadniać wznowienie postępowania - co nie miało miejsca w rozpatrywanej sprawie.

Za niezasadny organ uznał twierdzenie, iż wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi wydanymi przez ten organ w dniu [...]r. został złożony w terminie. Wniosek ten został złożony w dniu [...]r. Tymczasem orzeczenie ETS sygn. akt: C-438/09 na które powoływała się Strona zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu [...]r. (Dz. U. UE C, Nr 63, s. 8 z [...] r.). Mając na względzie powołany art. 241 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa to od dnia [...]r. należy liczyć miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z podstawy określonej w punkcie 11 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, stąd upływ miesięcznego terminu na złożenie takiego wniosku kończył się z dniem [...]r. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że Strona składając w dniu [...]r. wniosek o wznowienie postępowania powołując jako podstawę swojego żądania przesłankę określoną w punkcie 11 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej nie dochowała określonego przez ustawodawcę terminu do dokonania powyższej czynności. Organ zaakcentował, że wznowienie postępowania z podstawy wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji ppodatkowej następuje na żądanie strony w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Europejskiego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie zaś powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu takiego orzeczenia ETS. Tym samym zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej uznano za nieuzasadniony.

W zakresie zarzutu, że pismo Strony z dnia [...]r. - skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., w treści którego domagano się dokonania korekty decyzji z dnia [...]r.. nr [...] - należało traktować jako złożony jeszcze przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, organ odwoławczy stwierdził, iż organ nie może domyślać się żądania strony, tym bardziej, że na dowolną interpretację woli podatnika nie pozwalają konkretne wytyczne ujęte w przepisach prawa podatkowego związane z załatwianiem podań strony. Pismo M. P. z dnia [...]r. zawierało braki formalne w samej treści żądania, które powodowały wątpliwości interpretacyjne organu I instancji odnośnie woli podatnika, wobec powyższego Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. pismem z dnia [...] r.. nr: [...] wezwał wnoszącego podanie o sprecyzowanie żądania zawartego w treści ww. pisma. Powyższe odpowiada przepisom prawa podatkowego, bowiem organy podatkowe nie mogą same decydować za podatnika o przedmiocie jego żądania, w sytuacji, gdy nie wynika ono jasno z samej treści podania. Dopiero na wezwanie organu strona zareagowała wnosząc w dniu [...]r. poprawny pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. Dz. U. z 2012r. nr 270).

W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez stronę decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli jest prawidłowość decyzji organu odwoławczego, którą to po wznowieniu postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku VAT za październik i listopad 2006r. zakończonego decyzjami ostatecznymi nr [...] z [...]r i nr [...] z [...]r. na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówiono uchylenia decyzji dotychczasowych.

W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że Ordynacja podatkowa, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji podatkowych. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240 - 246 O.p.), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247 - 252 O.p.) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej.

Postępowanie wznowieniowe jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie takie jest postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p.

Zgodnie ze wskazanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132;

4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu;

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję;

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu;

7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;

8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny;

9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji;

11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Należy podkreślić, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji.

Należy zaznaczyć, że postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania dopuszczalności wznowienia postępowania, co wyraźnie wynika z art. 243 § 1 Op i kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, jeżeli zostały spełnione przesłanki formalne do wznowienia, albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia w razie braku takich przesłanek (art. 243 § 3 Op). We wstępnym etapie badając dopuszczalność wznowienia organ bada, czy wniosek pochodzi od uprawnionego podmiotu, żądanie dotyczy postępowania zakończonego decyzją lub postanowieniem ostatecznym, w żądaniu wskazano podstawę wznowienia, czy w przypadku żądania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 i 8 Op zachowano miesięczny termin. Dopiero po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia i wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 243 § 1 omawianej ustawy, organ może przejść do drugiego etapu postępowania, którego przedmiotem badania jest istnienie przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 O.p.

Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć należy, że M. P. złożył w imieniu Spółki wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z dnia [...]r. powołując się na treść art. 204 § 1 pkt 5 oraz pkt 11 O.p. W złożonym wniosku wskazano na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości mające wpływ na treść wydanej decyzji to jest wyrok o sygnaturze C-438/09 z dnia 22.12.2010 r. Powołano się również na istnienie nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi podatkowemu. Były nimi potwierdzenia nadania przesyłki listowej zawierającej faktury korygujące wysłane na adres kontrahenta: P.P.U.H.T. "B" P. S. w S., ul. [...]. Uzasadniając wniosek stwierdzono, iż organ I instancji nie uwzględnił w rozliczeniu za rozpatrywane okresy trzech faktur korygujących tj. wystawionej w dniu [...]r. nr [...] ujętej w rozliczeniu za miesiąc październik 2006r. oraz wystawionych w dniu [...]r. nr [...] i nr [...] rozliczonych w deklaracji za miesiąc listopad 2006r. z uwagi na brak posiadania przez Spółkę dokumentu potwierdzającego odbiór faktur korygujących przez nabywcę. W sytuacji ujawnienia nowego dowodu zaistniałego w sprawie tj. dokumentu mającego potwierdzać nadanie przez "A" Sp. z o.o. do P.P.U.H.T. "B" P. S. przedmiotowych faktur korygujących, które nie zostały podjęte przez adresata (kontrahenta) w terminie i zwrócone do nadawcy wniosek o wznowienie postępowania w ocenie spółki był jak najbardziej zasadny.

Organ ocenił przywołane przez stronę okoliczności, pod kątem wznowienia postępowania w oparciu o wskazane przez stronę przepisy i doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowych.

Sąd te ocenę podziela w całości.

Z treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wynika, że wymaga on kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego.

Rozważenia wymaga zatem, czy fakt przedłożenia przez stronę kserokopii koperty, gdzie jako nadawcę wskazano Spółkę "A" sp. z o. o. a nabywcę PPH "B" P. S., opatrzoną datownikami placówek pocztowych w M., S. oraz kartę rozliczeniową dla przesyłki listowej wraz z odręcznymi adnotacjami o awizowaniu przesyłki w dniu [...]r. oraz [...] r., gdzie strona twierdzi, iż w tejże kopercie znajdowały się faktury korygujące dot. transakcji handlowych z firmą "C" P. S. oznacza istnienie "nowych dowodów" "nowych okoliczności faktycznych", istotnych dla sprawy, a nie znanych organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem Sądu wskazane dokumenty nie stanowią ani nowego dowodu ani nowej okoliczności faktycznej mogącej uzasadniać wznowienie postępowania. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 596/10, LEX nr 951823 "Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych". Podzielając ten pogląd w całości stwierdzić należy iż "kserokopia koperty i karty rozliczeniowej" nie mają znaczenia prawnego w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji nie mają wpływu na zmianę treści ostatecznych w zakresie prawa do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur korygujących za październik i listopad 2006r. Z przepisów § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z [...]r. w sprawie zwrot podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku zasad wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania (Dz. U. Nr 95 poz. 798) wynika, iż sprzedawca jest obowiązany posiadać potwierdzenie odbioru faktury korygującej przez nabywcę; (...) . Potwierdzenie odbioru faktury korygującej stanowi podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 99 ust. 2 i 3 ustawy - w rozliczeniu za kwartał, w którym to potwierdzenie otrzymali, z uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy.

Przede wszystkim zauważyć należy, iż przesłanie organom kserokopii koperty i karty rozliczeniowej wcale nie oznacza, iż w kopercie tej znajdowały się faktury korygujące wystawione kontrahentowi za październik i listopad 2006r. Zdaniem sądu nie są to dowody tę okoliczność potwierdzające. Ponadto, gdyby nawet przyjąć, iż istotnie, jak strona utrzymuje, przesłała w tej kopercie faktury korygujące to i tak dowody te nie miałyby wpływu na zmianę treści decyzji w kwestii prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony za miesiąc październik i listopad 2006r., skoro nie podjęta przez adresata przesyłka po dwukrotnym jej awizowaniu została nadawcy zwrócona w grudniu 2006r. To zaś w świetle regulacji prawnych z [...]r. uzależniających od posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej prawo obniżenia podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie oznacza, iż podnoszone przez stronę dowody nie są istotne dla sprawy . Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie organy uznały, że omawiane dowody nie były istotne w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za październik i listopad 2006r. Ich treść nie mogła decydować o prawie podatnika do obniżenia podatku należnego za te okresy rozliczeniowe.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów strony, iż organ odwoławczy nie przytoczył w decyzji całości uzasadnienia wyroku ETS z dnia 26.01.2012r. w sprawie [...] ETS, w którym to wskazano, iż w sytuacji gdy podatnik zachowa należytą staranność i jest w stanie w inny sposób udowodnić, że dostarczył korektę faktury, będzie mógł obniżyć podstawę opodatkowania i podatek należny, nawet jeśli nabywca nie potwierdza otrzymania faktury korygującej, to zauważyć należy, iż brak w tym zakresie nie oznacza, iż uchybienie to ma uzasadniać uchylenie decyzji. Przyjmując tezy tego wyroku za wiążące i tak pozostaje on bez wpływu na wynik sprawy w sytuacji, gdy z wyroku tego jednoznacznie wynika, iż warunkiem prawa odliczenia z faktury korygującej jest konieczność udowodnienia przez podatnika w inny sposób, że dostarczenie korekty faktury miało miejsce. Strona zaś, w ocenie Sądu w sprawie okoliczności tej organom nie udowodniła.

Rozważenia dalszego wymaga spełnienie przez stronę drugiej przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., która stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji.

Zgodnie z normą art. 241 § 2 pkt 2 O.p. wznowienie postępowaniu z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca odpowiednio od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Europejskiego lub publikacji sentencji orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Przepisy w tym zakresie są jasne i precyzyjnie określają, iż wznowienie z tej przyczyny może nastąpić wyłącznie na żądanie strony złożone w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Europejskiego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jednoznacznie sformułowany wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi wydanymi z [...]r. został złożony w organie [...]r., podczas gdy orzeczenie ETS sygn. akt: C-438/09 podnoszone przez stronę zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu [...]r. (Dz. U. UE C, Nr 63, s. 8 z [...]r.). Zatem od tej daty należało wnosić podanie o wznowienie postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 11 O.p. W tej sytuacji upływ terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania następował [...]r. Skoro tak, to niezależnie czy przyjmując datę [...]r., kiedy to strona złożyła wniosek o dokonanie korekty decyzji [...], [...] z [...]r. (k-4 T 1 akt administracyjnych), czy datę złożenia do organu jasno sprecyzowanego wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ([...]r.), to i tak wniosek ten był spóźniony. W konsekwencji powyższego organy słusznie postąpiły odmawiając uchylenia decyzji ostatecznych i z tej przyczyny.

Nie może wywrzeć zamierzonego przez stronę skutku prawnego zarzut naruszenia w sprawie art. 70 O.p. z tej przyczyny, iż przedmiotem sporu nie jest decyzja wydana w oparciu o regulacje z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b O.p. gdzie zarzut w tym zakresie mógłby ewentualnie mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a decyzja z art. 245 § 1 pkt 2 O.p., czyli decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z tej przyczyny, iż nie stwierdzono istnienia przesłanek do wznowienia postępowania w sprawie. Organ dodatkowo wskazał na fakt upływu terminu określonego w art. 70 § 1 ww. ustawy jako jedynie dodatkowej przeszkody przy ewentualnym zaistnieniu podniesionych przez Stronę okoliczności mających uzasadniać uchylenie decyzji ostatecznych. Jednak, jak już wyżej wskazano, podstawy do wznowienia postępowania w sprawie nie zaistniały, zatem zarzuty w tym zakresie pozostają bez wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania cywilnego w sprawie art. 403, art. 227, art. 228, art. 233 art. 227 art. 316, to Sąd stwierdza, iż nie są zasadne, gdyż organów podatkowych wskazane regulacje prawne nie obowiązują.

Sad nie podziela także zarzutu pozbawienia spółki wskutek faktu, iż jedyny udziałowiec spółki jest osadzony w zakładzie karnym, obrony jej słusznych praw. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy w wydanych decyzjach (vide strona 8,9 decyzji organu II instancji, strona 4 decyzji organu I instancji) wskazały sposoby procesowe gwarancji tych praw, w sytuacji pozbawienia wolności M. P.. Skoro pouczona o tych możliwościach strona z nich nie skorzystała, obecnie nie może skutecznie podnosić zarzutu w tym względzie.

W świetle powyższych rozważań, gdy Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.