Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1274/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 113 ust. 1 pkt 5, art. 115 ust. 1 pkt 1 - 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: § 9 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 Załącznikia nr 5
journal: Dz.U. 2005 nr 217 poz 1834
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez  kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów.
article: art. 3 § 1, art. 176, art. 183 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Janusz Zajda Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 109/12 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów na prawo jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. - wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/GL 109/12 - oddalił skargę H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2011 r. w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów, z następującym uzasadnieniem.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Marszałek Województwa Ś. skreślił z ewidencji egzaminatorów H. S. (dalej: skarżący), za podstawę prawną rozstrzygnięcia przyjmując art. 113 ust. 1 pkt 1, 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej: p.r.d.). W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący będąc egzaminatorem w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w K. we wskazanych dniach przeprowadzał egzaminy na prawo jazdy kategorii B z naruszeniem zasad ich przeprowadzania. Ponadto, pomimo skierowania skarżącego w trybie art. 112 ust. 2 pkt 4 p.r.d. na egzamin sprawdzający kwalifikacje, nie przystąpił on do tego egzaminu. Organ I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały dwie przesłanki uzasadniające skreślenie egzaminatora z ewidencji, tj. brak spełnienia warunku określonego w art. 110 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 112 ust. 2 pkt 4 p.r.d. oraz naruszenie zasad egzaminowania.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, w uzasadnieniu podnosząc, że naruszenie zasad egzaminowania nie stanowi przesłanki skierowania egzaminatora na egzamin, gdyż podstawą takiego skierowania mogą być jedynie uchybienia innego rodzaju. W kwestii przyczyny skreślenia z ewidencji, polegającej na nieprzystąpieniu do egzaminu weryfikującego, organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, bowiem skierowanie na ten egzamin nastąpiło wadliwie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zgodziło się natomiast ze stanowiskiem, że podstawę skreślenia z ewidencji egzaminatorów wskazuje naruszenie zasad egzaminowania. W ocenie organu odwoławczego, stwierdzone w toku postępowania nieprawidłowości podczas przeprowadzania egzaminów, stanowią naruszenie zasad określonych w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217, poz. 1834 ze zm.; dalej: rozporządzenie z dnia 27 października 2005 r.). Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego, że stwierdzone nieprawidłowości, to drobne niezgodności o charakterze formalnym. Stwierdził, że nieprawidłowości te mają istotne znaczenie i wprost wpływają na ważność przeprowadzonych egzaminów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., oddalając skargę za bezzasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów w zakresie formy oraz podstawy skierowania skarżącego na egzamin w trybie art. 112 ust. 2 pkt 4 p.r.d., a w konsekwencji przyjęcia błędnej podstawy prawnej orzeczenia o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów określonej w art. 113 ust. 1 pkt 1 i 4 p.r.d. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy wyraźnie stwierdził, że skierowanie skarżącego na egzamin we wskazanym trybie nastąpiło w sposób wadliwy, a tym samym nieprzystąpienie do egzaminu nie mogło stanowić podstawy do skreślenia z ewidencji egzaminatorów. Zarzuty w tym zakresie zostały w związku z tym uwzględnione przez organ odwoławczy już w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi wewnętrzna sprzeczność zaskarżonej decyzji wobec stwierdzonej częściowo wadliwości postępowania organu I instancji, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy jego decyzji. Sąd podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało decyzję piewrszoinstancyjną za odpowiadającą prawu, bowiem jej rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję wystąpienia przesłanki z art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d. W tej sytuacji wyeliminowanie pozostałych przesłanek, którymi kierował się organ i instancji, pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji, wskazując na treść art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d., zgodnie z którym marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli naruszył on zasady egzaminowania, zgodził się z twierdzeniem organu, że decyzja wydawana na tej podstawie ma charakter decyzji związanej. Zdaniem Sądu, stwierdzenie naruszenia przez egzaminatora zasad egzaminowania, obliguje organ nadzoru do skreślenia go z ewidencji. Ustawodawca nie pozostawił w tym przepisie miejsca na uznanie, bądź miarkowanie stopnia naruszenia zasad egzaminowania, zaś same zasady egzaminowania określone zostały w przepisach wykonawczych, wydanych na mocy delegacji ustawowej z art. 115 ust. 1 pkt 4 p.r.d., tj. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. Zasady egzaminowania zostały szczegółowo określone w załączniku Nr 5 do tego rozporządzenia: "Instrukcja przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie". Sąd I instancji stwierdził, że wykazane w toku postępowania dowodowego przed organem I instancji naruszenia, polegające na skróceniu czasu egzaminu praktycznego, niewykonaniu przez osoby egzaminowane określonych manewrów oraz nieprawidłowym wypisaniu arkuszy egzaminacyjnych, stanowią naruszenie określonych w rozporządzeniu zasad (odpowiednio wymienionych w tabeli 8, w § 9 ust. 1 pkt 3a, w § 11 pkt 7 załącznika Nr 5).

Ponadto Sąd I instancji podniósł, że skarżący nie kwestionował wystąpienia okoliczności faktycznych, dotyczących naruszenia wskazanych zasad egzaminowania, podkreślając jedynie, że charakter i waga tych naruszeń nie uzasadniają zastosowania tak poważnej sankcji, jaką jest skreślenie z ewidencji egzaminatorów. Z uwagi na związany charakter decyzji wydawanej w trybie art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d., Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego.

H. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów postępowania:

- w postaci art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: k.p.a.), polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. mimo, że decyzja organu I instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu administracji II instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 oraz art. 77 i 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na zaaprobowaniu przez sąd pierwszoinstancyjny postępowania organu administracji II instancji, który de facto pozbawił H. S. możności należytej obrony swych praw w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania administracyjnego.

2. naruszenie prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnej wykładni przepisu art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d., rozpoznanego z pominięciem § 9 pkt 4 załącznika Nr 5 (instrukcja przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie) do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów z dnia 27 października 2005 r. w następstwie czego niezasadnie przyjęto, iż naruszone zostały zasady egzaminowania, co rzekomo uzasadniało skreślenie skarżącego z ewidencji egzaminatorów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nietrafnie uznał za bezprzedmiotowe zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia przepisów w zakresie formy oraz podstawy skierowania skarżącego na egzamin. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, wadliwe rozstrzygnięcia organów administracji obu instancji skutkowały ujemnymi konsekwencjami dla skarżącego, który został w efekcie pozbawiony możliwości obrony swych praw wobec funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji, wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Okoliczności związane z nieważnością postępowania Sąd powinien brać pod uwagę z urzędu.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez skarżącego, opierając się wyłącznie na stanowisku organu odwoławczego, pomimo że organy obu instancji swoimi działaniami naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., niewłaściwie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, naruszając art. 77 k.p.a. oraz zbyt pospiesznie uznały za udowodnione istotne dla sprawy okoliczności , naruszając tym samym zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W konsekwencji powyższych uchybień, zdaniem strony, organy wydały decyzje bez właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego, tj. z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd I instancji dokonał, w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, również błędnej wykładni art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d., poprzez niezasadne uznanie, że wadliwe postępowanie skarżącego, mające polegać m.in. na skróceniu czasu egzaminu praktycznego, stanowi naruszenie zasad egzaminowania. Wskazano przy tym na treść § 9 pkt 4 załącznika Nr 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r., zgodnie z którym w przypadku egzaminu przeprowadzanego w zakresie prawa jazdy kategorii B1 lub B, egzaminator może skończyć egzamin po upływie już 25 minut, jeżeli został wykonany program egzaminacyjny i wynik egzaminu jest pozytywny.

Konkludując, skarżący podniósł, że skreślenie egzaminatora z listy uprawnionych do przeprowadzania egzaminów jest najbardziej dolegliwą sankcją, która musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi naruszenia, zaś analiza dowodów w sprawie prowadzi jedynie do wniosku, że ewentualnie popełnione naruszenia nie miały nawet żadnego wpływu na wynik egzaminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Przepis art. 183 § 1 p.p.s.a. - ustanawia jedną z podstawowych zasad postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym tj. zasadę związania tego sądu granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zaskarżony wyrok sądu I instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej - poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się.

Art. 174 powołanej ustawy wskazuje, na jakich podstawach skarga kasacyjna może być oparta. Zgodnie z tym przepisem podstawą skargi kasacyjnej może być: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwie zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mieszczące się w przedstawionym katalogu podstawy skargi kasacyjnej - jako przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu I instancji sprecyzowane przez wnoszącego środek odwoławczy - wyznaczają kierunek i zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści przepisu, niewłaściwe zastosowanie zaś to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Wyrokowi WSA zarzucono bowiem zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania.

W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego winny być bowiem oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę wyroku został ustalony w sposób prawidłowy. Z kolei dokonywanie ustaleń faktycznych winno poprzedzać wyznaczenie normy prawnej, znajdującej ewentualne zastosowanie w sprawie. Z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w objętym zarzutami skargi kasacyjnej art. 7 k.p.a., wywieść należy, iż podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga przede wszystkim rozważenia, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. (B. Adamiak, J. Borkowski - "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" 8. wydanie; Wydawnictwo C.H. Beck; Warszawa 2006 str. 69, teza 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając czy organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy musi mieć na względzie, że konieczne w sprawie ustalenia dotyczyć muszą faktów prawotwórczych, a więc mających wpływ na wynik sprawy; zatem chodzi o ustalenie czy rzeczywisty stan faktyczny sprawy odpowiada hipotetycznemu stanowi faktycznemu wyrażonego w normie prawnej. Tym samym, gdy zarzut naruszenia prawa materialnego opiera się na błędnej wykładni, reguła - wedle której do rozpoznania zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy - nie znajduje pierwszeństwa (por. J. P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz"; Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2006r. str. 375, teza 22).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził - uwzględniając powyższe - że zarzut błędnej wykładni art. 113 ust. 1 pkt. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest nietrafny. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji, jeżeli naruszył on zasady egzaminowania.

Brzmienie przytoczonej regulacji wskazuje - jak trafnie uznał Sąd I instancji - że decyzja wydawana na podstawie art. 113 ust. 1 pkt 5 p.r.d. ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że stwierdzenie naruszenia przez egzaminatora zasad egzaminowania obliguje organ nadzoru do skreślenia go z ewidencji. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej zgodzić należy się więc z tym, że możliwość zastosowania sankcji skreślenia z listy egzaminatorów nie wymaga ustaleń co do wagi naruszenia zasad egzaminowania. W tym zakresie na organie nie spoczywa więc obowiązek gromadzenia z urzędu materiału dowodowego.

Należy stwierdzić, że ustalone zasady egzaminowania pełnią określoną funkcję. Wprowadzenie sankcji za ich naruszenie uznać należy za przejaw interwencji prawodawcy w sferę, którą uznano za istotną z punktu widzenia zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ustawowe zastrzeżenie tej sankcji ma na celu mobilizowanie egzaminatorów do prawidłowego wykonywania swych obowiązków, ma zatem także znaczenie prewencyjne. Sankcja jest też skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Co do zasady zaaprobować można wprawdzie stanowisko, że podmiot, wobec którego może być zastosowana sankcja, winien mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie prawem przewidzianych obowiązków jest następstwem okoliczności za które nie ponosi odpowiedzialności. Skarżący jednakże nie tylko nie wykazał, ale i nie powoływał takich okoliczności. Także jego twierdzenia - że waga naruszeń, których poza sporem dopuścił się, jest nieproporcjonalna do sankcji - nie znajdują w niczym wsparcia.

Odnośnie zarzutu błędnej wykładni art. 113 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym z pominięciem § 9 pkt 4 załącznika 5 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 października 2005 r., przez niezasadne przyjęcie, że naruszone zostały zasady egzaminowania - uznać trzeba, że w tym zakresie strona w istocie kwestionuje subsumcję. Jak bowiem wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej podważane jest nie rozumienie wskazanych przepisów lecz prawidłowość ich zastosowania w ustalonych okolicznościach sprawy.

Jak już wskazano art. 113 w ust. 1 pkt 5 p.r.d. wprowadza sankcję skreślenia egzaminatora z ewidencji w przypadku stwierdzenia naruszenia zasad egzaminowania.

Zasady przeprowadzania egzaminu dookreśla rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów – wydane na podstawie art. 115 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W § 9 ust. 3 załącznika 5 do tego rozporządzenia - "Instrukcja przeprowadzania egzaminów państwowych na prawo jazdy lub pozwolenie" - wskazano, że egzamin praktyczny polega na wykonaniu w ruchu drogowym programu egzaminacyjnego: a)obejmującego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, co najmniej zadania określone w tabeli 7 - zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem, b) w czasie nie mniejszym niż określono w tabeli 8, z zastrzeżeniem pkt 4. Według powołanej tabeli 8 czas trwania egzaminu na prawo jazdy kat. B to 40 minut. Istotnie, zgodnie z powołanym w podstawach kasacyjnych § 9 ust. 1 pkt 4 aktu wykonawczego, egzaminator może zakończyć egzamin po upływie 25 minut, jednakże tylko, jeśli został wykonany program egzaminacyjny i wynik egzaminu jest pozytywny.

Z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika tymczasem, że – po pierwsze - stwierdzone naruszenie zasad przeprowadzania egzaminu praktycznego dotyczyło nie tylko czasu egzaminowania, ale i niewykonania określonych tabelą 7-mą zadań, takich jak manewry zawracania z użyciem biegu wstecznego, parkowania, hamowania od prędkości 50 km/h do zatrzymania we wskazanym przez egzaminatora miejscu. Ponadto według poczynionych ustaleń egzaminowane osoby, czas egzaminu których skrócono, nie wykonały pełnego programu egzaminacyjnego. Wobec powyższego przesłanki do zakończenia egzaminu po 25 minutach nie wystąpiły.

Wprawdzie skarga kasacyjna zawiera też zarzuty naruszenia art. art. 7, 77 (bez wskazania jednostki redakcyjnej), 80 i 107 § 3 k.p.a. Niewątpliwie z przepisów tych wynika zarówno obowiązek organu ustalenia prawdy obiektywnej na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ocenionego w granicach prawem przewidzianej swobody jak i obowiązek przedstawienia ustalonego stanu faktycznego w uzasadnieniu decyzji. W skardze kasacyjnej w żadnej mierze nie wykazano jednak, by materiał dowodowy zgromadzono - w zakresie przedstawionych wyżej naruszeń zasad przeprowadzenia egzaminu praktycznego - w sposób wadliwy. Ustalenia te skutecznie zakwestionowane zatem nie zostały.

W stanie faktycznym sprawy brak więc podstaw by postawić skuteczny zrzut wadliwego zastosowania objętych podstawami kasacyjnymi przepisów prawa materialnego.

Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie usprawiedliwia też zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej - stosownie do powołanego na wstępie art. 183 § 1 p.p.s.a. - oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami i nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Jeśli zatem strona nie sformułowała zarzutów zgodnie z powołanymi przepisami, to działający na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonać ich merytorycznej oceny. Wśród wymogów, które ustawodawca stawia przed autorem skargi kasacyjnej w art. 176 p.p.s.a., wymieniono obowiązek uzasadnienia stawianych zarzutów. Brak uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej powoduje, że niemożliwa staje się ich merytoryczna ocena (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 20102 r., II GSK 1054/11). W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała, jakim to przepisom w postępowaniu administracyjnym uchybiono w sposób rażący. Merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu nie jest więc możliwe.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.