Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1257/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Regionalna Izba Obrachunkowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 n
journal: Dz.U. 2012 poz 391
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Gminy na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w z dnia 24 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie ustalenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia 24 lipca 2014 r. nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło nieważność uchwały Rady Gminy z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składnej przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych położnych na terenie Gminy oraz warunków i trybu składania deklaracji w formie papierowej i elektronicznej z powodu istotnego naruszenia art.6n ust.1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust.2 a i art. 6k ust.4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.), a także art. 23 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz.U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) oraz art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z dnia 2 sierpnia 1997 r. Nr 88, poz. 553. ze zm.), dalej zwanej "k.k."

W uzasadnieniu powyższej uchwały organ nadzoru wyjaśnił, że badana uchwała stanowi element gminnego systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, służący do ustalenia miesięcznej kwoty opłaty ponoszonej przez mieszkańców za gospodarowanie odpadami komunalnymi i przewiduje wyszczególnienie stawek tej opłaty na nieruchomości zamieszkałych, określonych w uchwale nr [...] Rady Gminy z dnia 17 czerwca 2014, którą Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej unieważniło uchwałą z dnia 24 lipca 2014 r., co uniemożliwia zastosowanie tych stawek do ustalenia opłat mieszkańców. Kolegium wskazało, że sankcja nieważności wobec uchwały nr [...] Rady Gminy została zastosowana z uwagi na niedopuszczalne zróżnicowanie stawek opłaty według wieku, liczby dzieci oraz sytuacji związanej z kontynuowaniem nauki przez dziecko. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę na niezgodne z ww. przepisami prawa zamieszczenie w załącznikach Nr 1 i 2 do badanej uchwały, określających wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomościach zamieszkałych, w części oznaczonej lit. F - obowiązków odnośnie złożenia oświadczeń, dotyczących odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych z prawdą oraz zgody na przetwarzanie danych osobowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina zarzuciła opisanej wyżej uchwale organu nadzoru naruszenie:

1.art. 6n ust.1 pkt i ust.2a w zw. z art. 6j ust.2 a i art. 6k ust.4 oraz art. 6n ust.1 pkt 1 i ust.2 ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach, polegające na orzeczeniu o nieważności uchwały podjętej zgodnie z prawem,

2. art. 23 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 233 § 6 k.k.

2.art.107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), w skrócie k.p.a., w zw. z art. 91 ust.5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 18 a ust.3 i ust.4 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 1113 ze zm.), polegające na niewskazaniu w treści rozstrzygnięcia nadzorczego imion, nazwisk i stanowisk służbowych osób biorących udział w jego wydaniu,

3. art. 10 § 1 i art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 91 ust.5 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 18 ust. 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, polegające na niezawiadomieniu Gminy o wszczęciu postępowania nadzorczego, niezawiadomieniu o posiedzeniu kolegium RIO i uniemożliwieniu w ten sposób Gminie udziału w postępowaniu i przedstawienie swojego stanowiska.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia organu nadzoru i zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej skargi na uchwałę Kolegium RIO w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały nr [....] Rady Gminy w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty.

Uzasadniając wnioski i zarzuty skargi, strona skarżąca wskazała, że z uwagi na stwierdzenie nieważności przez organ nadzoru uchwały Rady Gminy nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty wniosek o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie jest usprawiedliwiony. Zdaniem skarżącej, pomiędzy zaskarżonymi uchwałami występuje zależność a wynik postępowania sądowego związanego z oceną legalności i prawidłowości podjęcia uchwały w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty może mieć bezpośredni wpływ na ocenę legalności zaskarżonej uchwały w sprawie wzoru deklaracji.

Ponadto skarżąca zaznaczyła, że wzór deklaracji przyjęty w uchwale Rady Gminy jest tożsamy ze wzorem deklaracji przyjętej przez Radę Gminy W. w uchwale z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Według skarżącej, stanowisko Kolegium nie jest konsekwentne i obiektywne, albowiem w stosunku do różnych gmin organ ten stosuje odmienne kryteria oceny przedkładanych uchwał.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, skarżąca wskazała, że przepisy te nakazują umieszczenie w treści rozstrzygnięcia nadzorczego imion, nazwisk i podpisów z podaniem stanowiska służbowego osób biorących udział w jego wydaniu. Wyjątek zawiera art. 18a ust. 4 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, zgodnie z którym uchwały kolegium RIO podpisuje osoba przewodnicząca w jego posiedzeniu. Wyjątek ten dotyczy tylko podpisania uchwały, nie wyłącza zaś obowiązku wskazania imion i nazwisk osób biorących udział w wydaniu uchwały.

Skarżąca zarzuciła, że organ nadzoru nie umożliwił jej jakiegokolwiek udziału w postępowaniu nadzorczym, nie zawiadomił o wszczęciu postępowania, nie dał możliwości zajęcia stanowiska ani nie umożliwił udziału w posiedzeniu kolegium.

W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że niezasadny jest zarzut organu nadzoru, dotyczący wprowadzenia w treści zakwestionowanej uchwały pozaustawowych obowiązków prawnych. Zdaniem skarżącej, pouczenie o obowiązku przestrzegania przepisów prawa, wprowadzone uchwałą, jest synonimem przypomnienia. Uchwała nie ustanawia odrębnych nowych zasad odpowiedzialności na potrzeby wykonania uchwały, czy realizacji obowiązku rozliczenia należności z tytułu odbioru przez Gminę odpadów komunalnych. Wynikają one wprost z art. 233 k.k. oraz art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. Według skarżącej, gmina nie ma obowiązku uzyskiwania zgody na przetwarzanie danych zawartych w deklaracji dla celów wykonania jej obowiązku ustawowego. Ponadto w ocenie skarżącej, jeśli organ uznał za zbędne pouczenie w trybie art. 233 k.k., to winien stwierdzić jedynie nieważność tej części uchwały, a nie w całości.

Do skargi załączono uchwałę Rady Gminy W. z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, zaskarżony akt nadzoru jest zgodny z prawem, ponieważ stwierdza nieważność uchwały organu stanowiącego gminy w istotny sposób naruszającej prawo.

Zakwestionowana uchwała Rady Gminy przez Kolegium RIO podjęta została na podstawie art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 6n ust. 1 ww. ustawy rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. Dodatkowo, stosownie do ustępu 2 tego artykułu rada gminy w uchwale, o której mowa w ust. 1, może określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Rada gminy określa w przedmiotowej uchwale także termin składania pierwszej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Celem delegacji ustawowej zawartej w wyżej cytowanym przepisie było, stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty według sposobu określonego w ustawie a wybranego przez gminę, na mocy odrębnej uchwały oraz ułatwienia jej składania, co wynika wprost z art. 6n ust. 1 ww. ustawy.

Wymaga wyjaśnienia, że uchwała jako akt prawa miejscowego, jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zajmuje on określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Najważniejszym źródłem prawa jest Konstytucja, następnie ratyfikowane umowy międzynarodowe i ustawy. Wszystkie zaś akty wykonawcze (rozporządzenia, akty prawa miejscowego), jako akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne ze wskazanymi aktami prawnymi wyższego rzędu. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1183/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Wr 715/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, trafnie Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uznało, że w związku unieważnieniem uchwały Rady Gminy z dnia 17 czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty zachodziła konieczność unieważnienia uchwały w sprawie wzoru deklaracji. Wskazać należy, że uchwała w sprawie ustalenia wzoru deklaracji ma charakter wykonawczy względem uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty. Wyeliminowanie z obrotu prawnego uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia stawki opłaty czyni de facto zbędną uchwałę w sprawie wzoru deklaracji, która ma przede wszystkim na celu zapewnienie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż brak jest podstaw do różnicowania stawek opłaty za odpady komunalne w sposób dokonany przez Gminę, a tym samym brak jest podstaw do ustalenia takiego rozróżnienia we wzorze deklaracji o wysokości opłaty.

Zasadniczymi przepisami, który regulują kwestię zróżnicowania stawki wysokości opłaty są art. 6j ust.2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 6 k ust.3 tej ustawy. Zgodnie z art.6 j ust.2a ww. ustawy rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy. Ponadto stosownie do treści art. 6k ust.3 ww. ustawy rada gminy określi niższe stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny.

Wskazane przepisy pozwalają na ustalenie innej stawki opłaty wyłącznie w określonych przypadkach, które nie odnoszą się do cech podmiotowych mieszkańców.

W świetle powyższego Rada Gminy, różnicując podmiotowo stawki opłat za gospodarowanie odpadami ze względu kategorię mieszkańców (dzieci), ich wiek (18 lat i 25 lat), sytuację prawną (kontynuowanie nauki) naruszyła przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co miało bezpośrednie przełożenie na ustalenie wzoru deklaracji w sposób istotnie naruszający obowiązujące przepisy.

Zdaniem Sądu, również art. 6k ust.4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustanawiający generalne uprawnienie dla rady gminy nie może stanowić samoistnej podstawy do wprowadzania odmiennych od ustawowych kryteriów różnicowana opłat. Ustalenie zatem dodatkowych, nieznanych ustawie kryteriów dotyczących wieku, płci, sytuacji bytowej, czy materialnej stanowi przekroczenie granic delegacji ustawowej przewidzianej w art. 6n ust.1 pkt 1 w zw. art. 6k ust.4 i art. 6j ust.2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością takich regulacji.

Skarżąca akcentowała, że Rada Gminy W. podjęła uchwałę o tożsamej treści co Rada Gmina, lecz organ nadzoru nie zakwestionował jej postanowień.

Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć należy, że obowiązek rozstrzygania sprawy przez sąd administracyjny w granicach sprawy, wyznaczonej przedmiotem zaskarżenia wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi. Określenie "w granicach sprawy" oznacza, że sąd zobligowany jest do rozstrzygania wyłącznie w sprawie administracyjnej, której dotyczy skarga.

Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, którego działania skarga dotyczy - wobec wiążącej sąd zasady skargowości - jest dla sądu wiążące (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1523/10, zbiór Lex nr 741558; postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 r., II GSK 1051/12).

Obowiązek rozstrzygania w granicach sprawy oznacza konieczność rozpoznania całej sprawy bez przekraczania jej granic, co nie może być rozumiane jako samoistne wyznaczanie przez Sąd przedmiotu zaskarżenia w sprzeczności z zakresem zaskarżenia wskazanym w skardze. Jak podkreślono już w orzecznictwie NSA, rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę" (wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., II FSK 168/11, LEX nr 1223815).

W związku z powyższym podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż Rada Gminy W. podjęła uchwałę o tożsamej treści co Rada Gminy, lecz organ nadzoru nie zakwestionował jej postanowień, nie mogła mieć wpływu na wynik badanej sprawy.

Niezależnie od powyższego, wskazać należy, iż normy zawarte w art. 6n ust. 1-2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie stwarzają jakichkolwiek podstaw wprowadzenia do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości klauzuli, zgodnie z którą podmiot podpisujący deklarację oświadczałby, że jest świadomy odpowiedzialności karnej za podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym czy też oświadczałby, że wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych.

W związku z tym wymogi ustanowione w uchwale Rady Gminy, dotyczące oświadczenia w zakresie odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywej deklaracji oraz wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych wykraczają poza zakres kompetencji rady gminy. Nie można się zgodzić ze skarżącą, aby te wymogi stanowiły jedynie przypomnienie obowiązków, wynikających wprost z przepisów prawa.

Podkreślić należy, że ustanowienie wymogu oświadczenia w zakresie zgody na przetwarzanie danych osobowych nie znajduje żadnego oparcia w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały. Wskazać należy, iż art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych wymienia sytuacje, w których dopuszczalne jest przetwarzanie danych osobowych. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 cyt. ustawy przepisy w niej zawarte stosuje się do przetwarzania danych osobowych w kartotekach, skorowidzach, księgach, wykazach i innych zbiorach ewidencyjnych. Pod pojęciem przetwarzania danych, zgodnie z treścią art. 7 pkt 2 przywołanej wyżej ustawy rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.

W ocenie Sądu, podzielić należy pogląd wyrażony w zaskarżonej uchwale, że ustalenie przez Radę Gminy we wzorze deklaracji obowiązku oświadczenia o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych na potrzeby wykonywania zadań wynikających z realizacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zbędne, zwłaszcza w sytuacji gdy przetwarzanie danych osobowych znajduje podstawę prawną w stosownych przepisach prawa, i wykracza poza zakres kompetencji organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego do kształtowania zawartości uchwały ustalającej wzór deklaracji.

Złożona deklaracja przez podmiot zobowiązany do jej złożenia, uprawnia organ gminy jedynie do ewentualnego wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, czy też do wystawienia tytułu wykonawczego, a nie do tworzenia nowych zbiorów ewidencyjnych.

Należy zaakcentować, że ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 527/06; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów.

Ponadto, jak trafnie zwrócił uwagę organ nadzoru w odpowiedzi na skargę, klauzula zawarta w deklaracji nie daje nawet możliwości odmowy wyrażenia zgody na przetwarzanie danych osobowych, a także możliwości ewentualnego odwołania uprzednio złożonej zgody, co również nie jest zgodne z art. 23 ust.1 ustawy o ochronie danych osobowych.

W ocenie Sądu, również zamieszczenie klauzuli dotyczącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywej deklaracji wymaga wyraźnej podstawy prawnej. Takiej podstawy nie zawiera ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 233 § 1 k.k., odpowiedzialności karnej podlega ten, kto składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę. Rację ma organ nadzoru, że warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest wskazanie na przepis rangi ustawowej ustawy, który przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. Takiego rygoru ustawodawca nie wskazał wobec deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zatem, jeżeli ustawodawca zamierza nadać wymaganym oświadczeniom składanym przez zainteresowane podmioty rygor odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań), to rygor ten wprowadza wprost do ustawy i dopiero wówczas, w razie przeniesienia kompetencji do określenia przez organ samorządu wzoru informacji i deklaracji, winien przewidzieć w treści upoważnienia wymóg pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (zeznań).

Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługują również pozostałe zarzuty podniesione w skardze.

W odniesieniu do zarzutu niewskazania w treści rozstrzygnięcia nadzorczego imion, nazwisk i stanowisk służbowych osób biorących w jego wydaniu, zauważyć trzeba, że przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym stanowi wyłącznie o odpowiednim stosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza że stosowanie tych przepisów będzie następować zazwyczaj nie wprost, ale z pewną modyfikacją, w niektórych zaś przypadkach nie będą one mogły zostać zastosowane w ogóle. Ustawa o regionalnych izbach obrachunkowych w sposób szczegółowy reguluje procedurę podejmowania uchwał przez kolegium regionalnej izby obrachunkowej, w tym obowiązek sporządzania protokołu z posiedzenia kolegium (art. 18 a ust. 5) oraz podpisania uchwały kolegium jedynie przez osobę przewodniczącą w jego posiedzeniu (art. 18 a ust.4). Stosowanie art. 107 § 1 k.p.a. we wskazanym zakresie jest zatem wyłączone.

W zakresie zarzutu niezawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego, o posiedzeniu kolegium RIO oraz uniemożliwienia udziału w postępowaniu i przedstawienia swojego stanowiska, należy odwołać się do treści art. 18 ust. 3 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych, w myśl którego w posiedzeniu kolegium izby ma prawo uczestniczyć przedstawiciel jednostki samorządu terytorialnego, którego sprawa jest rozpatrywana. Jednostka samorządu ma zatem zagwarantowane prawo uczestniczenia w posiedzeniu. Z uprawnieniem tym wiąże się obowiązek skutecznego powiadomienia jednostki samorządu terytorialnego przez Regionalną Izbę Obrachunkową o terminie planowanego posiedzenia, tak aby jej przedstawiciel mógł skutecznie wziąć w nim udział i wypowiedzieć się w przedmiocie rozpatrywanej sprawy. Powyższy przepis nie zawiera jednak unormowań dających odpowiedzi na pytanie, w jakim trybie owe zawiadomienie powinno nastąpić. Przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym daje możliwość odpowiedniego zastosowania w tej sytuacji przepisów k.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego zawiera dwie, wyrażone w art. 10, istotne dla postępowania zasady, mianowicie regułę czynnego udziału stron w postępowaniu oraz regułę wysłuchania stron. Zgodnie z nimi organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpienie od zapewnienia stronie takiego udziału w postępowaniu możliwe jest wyłącznie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.).

Prawo skarżącej do wzięcia udziału w posiedzeniu Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej oraz konieczność jej prawidłowego zawiadomienia są bezsprzeczne, co zresztą nie jest kwestionowane w sprawie. Nie zaszły również przesłanki dające organowi nadzoru prawo odstąpienia od zapewnienia stronie udziału w postępowaniu. Zatem dalszego wyjaśnienia wymagała kwestia prawidłowości zawiadomienia.

Analiza obowiązujących przepisów, dających stronie prawo wzięcia udziału w toczącym się postępowaniu, prowadzi do wniosku, że przepisy te milczą w zakresie sposobu powiadamiania stron postępowania. W tej sytuacji wybór sposobu zawiadamiania stron należy przyznać Prezesowi właściwej RIO. Wybrany sposób zawiadamiania musi jednak, jak wspomniano wyżej, gwarantować stronie czynny udział w postępowaniu, nie może być zatem dowolny. W zaistniałym stanie faktycznym RIO przesłanym drogą elektroniczną pismem z dnia 25 maja 2006 r., poinformowała podmioty objęte jej nadzorem o sposobie, w jaki będą one zawiadamiane o posiedzeniach Kolegium oraz rozpatrywanych na nich uchwałach i zarządzeniach. Informacje te miały być publikowane na stronie www.bip.gdansk.rio.gov.pl w kategorii Działalność Izby - Posiedzenia Kolegium z tygodniowym wyprzedzeniem. Termin posiedzenia, na którym zbadano przedmiotową uchwałę został opublikowany na stronie BIP Izby w dniu 15 lipca 2014 r. Skarżąca miała zatem sposobność dowiedzenia się o wyznaczonym terminie i przygotowania się do wzięcia udziału w zaplanowanym posiedzeniu Kolegium.

Podkreślić przy tym trzeba, że sposób powiadamiania drogą elektroniczną funkcjonuje od kilku lat, zatem nieuzasadnione jest powoływanie się skarżącej na brak należytego zawiadomienia jej o posiedzeniu Kolegium RIO.

Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium RIO, dotyczące uchwały Rady Gminy w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty (zarejestrowanej pod sygnaturą I SA/Gd 1256/14), wypada zauważyć, iż wniosek ten nie podlegał rozpoznaniu przez Sąd, bowiem obie sprawy dotyczące skarg Gminy na uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej były przedmiotem łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a."

Mając na uwadze powyższe, skoro zaskarżona uchwała została wydana zgodnie z obowiązującym prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.