Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 62/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania czynności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi [...] na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia 1 sierpnia 2017 r. w przedmiocie wezwania do zapłaty opłaty za przechowywanie broni w depozycie p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności


UZASADNIENIE

Pismem z 01 sierpnia 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu wystosował do [...] (dalej również: "skarżąca") wezwanie nr [...] do zapłaty kwoty 21.296,64 zł tytułem uregulowania zobowiązania powstałego w związku z naliczoną opłatą za przechowywanie broni w depozycie policyjnym. Jako podstawę prawną wezwania organ wskazał przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania broni i amunicji w depozycie Policji [...] (Dz. U. nr 152, poz. 1609). Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 18 listopada 2017 r.

[...] reprezentowana przez pełnomocnika pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na ww. czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu. Wraz ze skargą wniesiono o wstrzymanie wykonania czynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy podkreślić, że do strony skarżącej należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11 (dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl) "w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę."

W ocenie Sądu wniosek złożony przez skarżącą nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca nie przedstawiła bowiem okoliczności (informacji, dokumentów) przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej czynności grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Niezbędne było wykazanie przez skarżącą, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej czynności wpłynąć może na zaktualizowanie się przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tego jednak skarżąca nie uczyniła. Przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnego uzasadnienia.

Dodatkowo Sąd ponownie wskazuje pogląd, który aprobuje, Naczelnego Sądu Administracyjnego w przywołanym już postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia". W rozpatrywanym przypadku w razie uwzględnienia skargi Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu będzie zmuszony zwrócić skarżącej kwotę 21.296,64 zł tytułem uregulowania zobowiązania powstałego w związku z naliczoną opłatą za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, jeśli zostanie ona uiszczona przez skarżącą w toku postępowania. Nie można więc przyjąć, że sam fakt wpłacenia tej kwoty przez skarżącą świadczy o powstaniu znacznej szkody po jej stronie, w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje dalszych argumentów wskazujących na ryzyko zaistnienia po jej stronie "znacznej szkody".

Skoro więc strona skarżąca, na której spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności, nie wykazała, że rzeczywiście takie podstawy zachodzą, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.