Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1878/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 112 poz 744
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity
article: art. 33, art. 34 par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie NSA Leszek Kamiński del. NSA Anna Żak Protokolant asystent sędziego Jan Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. C. i K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 100/12 w sprawie ze skargi M. C. i K. C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 100/12, oddalił skargę M. C. i K. C. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Postanowieniem z dnia 14 września 2011 r., Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rzeszowie uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez M. C. w sprawie prowadzenia przez Wojewodę Podkarpackiego egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 10 sierpnia 2011 r. wystawionego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rzeszowie, której przedmiotem jest wykonanie przez zobowiązaną obowiązku niepieniężnego, polegającego na udostępnieniu pomieszczeń zakładu "[...]" s.c. Zakład [...] K. i M. C. w celu przeprowadzenia kontroli przez urzędowych lekarzy weterynarii.

M. C. w zażaleniu wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego oraz o rozpoznanie wniosku z dnia 27 lipca 2011 r. oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., dotyczących uzupełnienia postępowania wszczętego z urzędu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu podano, że właściciele zakładu wywiązali się z obowiązku przedłożenia Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w Rzeszowie określonych dokumentów, a w pismach wskazanych powyżej wskazali daty możliwej kontroli weterynaryjnej. Organ w żaden sposób nie odniósł się do tych wniosków ani do treści dokumentów załączonych do ww. pism. W związku z tym brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że utrudniano przeprowadzenie kontroli weterynaryjnej, a tym samym do uznania zasadności wydania tytułów wykonawczych, jak również do nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Podkarpacki Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], działając na podstawie art. 17 § 1, art. 33 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2010 r. Nr 112, poz. 744 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawy wnoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zostały wyliczone enumeratywnie w art. 33 ustawy. W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Pisemne upomnienie wzywające zobowiązaną do wykonania obowiązku udostępnienia pomieszczeń Zakładu w celu przeprowadzenia kontroli przez lekarzy weterynarii zostało doręczone ustanowionemu pełnomocnikowi – Wieńczysławowi Nowackiemu w dniu 21 lipca 2011 r., zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem, a zobowiązana nie kwestionowała tego faktu.

Brak jest podstaw do uznania, że tytuł wykonawczy nie odpowiada prawu, spełnia bowiem wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., w tym także w jego § 3.

Wszczęte postępowanie egzekucyjne dotyczy wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, pozostającego we właściwości organu administracji publicznej. Obowiązki te wynikają wprost z przepisu art. 19 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej. W sprawie nie było zatem konieczne wydawanie jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, bowiem podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi przepis prawa.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wygaśnięcia obowiązku udostępnienia pomieszczeń zakładu w celu przeprowadzenia kontroli organ II instancji podał, że w istocie w dniu 6 września 2011 r. na terenie Zakładu zostały przeprowadzone czynności kontrolne, jednakże zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej urzędowi lekarze weterynarii mają prawo przeprowadzić kontrole "w każdym czasie", a ponadto zobowiązana dopuściła do przeprowadzenia jedynie kilku czynności kontrolnych i to w terminie przez siebie wybranym. Ponadto w dniu 6 września 2011 r. w zakładzie brak było surowca oraz produktu gotowego, a w zakładzie nie była prowadzona produkcja sera twarogowego. W związku z tym przeprowadzenie większości wymaganych przez wspólnotowe i krajowe prawo żywnościowe czynności urzędowych w ogóle nie było możliwe. Obecny w zakładzie pełnomocnik M. i K. C. nie potrafił udzielić informacji na większość pytań kontrolujących dotyczących procesów produkcyjnych. Nie zostały również okazane dokumenty dotyczące poszczególnych etapów produkcji, a Zakład nie powiadomił Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rzeszowie o najbliższym terminie skupu i pasteryzacji mleka surowego, celem przeprowadzenia także kontroli procesu produkcji produktu pochodzenia zwierzęcego (sera twarogowego). Z tego względu obowiązek o charakterze niepieniężnym, wynikający bezpośrednio z mocy prawa – art. 19 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej nie został przez zobowiązaną wykonany.

Postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania obowiązku niepieniężnego polegającego na udostępnieniu pomieszczeń w celu przeprowadzenia kontroli jest prowadzone niezależnie od postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej. Dlatego też wniosek zawarty w zażaleniu, a odnoszący się do pism zobowiązanej z dnia 27 lipca 2011 r. oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., dotyczący uzupełnienia postępowania wszczętego z urzędu organ uznał za nieuzasadniony

K. i M. C. w skardze na powyższe postanowienie zarzucili, że nie zostały im prawidłowo doręczone jako stronom postępowań egzekucyjnych odrębne upomnienia. Doręczono je Wieńczysławowi Nowackiemu, który został ustanowiony pełnomocnikiem skarżących tylko w postępowaniu administracyjnym, a nie w postępowaniu egzekucyjnym. Stanowi to naruszenie przepisu art. 15 u.p.e.a. albowiem prawidłowe doręczenie upomnień jest bezwzględnym warunkiem wydania tytułów wykonawczych. Organ II instancji nie odniósł się do tej kwestii, co stanowi naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i niezebranie całego materiału dowodowego oraz brak odniesienia do wniosków strony, w tym wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego.

Ponadto, zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszył prawo, tj. art. 10 k.p.a., uniemożliwiając stronom wgląd do akt, celem odniesienia się do całego materiału dowodowego w formie wniosków, przed wydaniem orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że z akt administracyjnych wynika, iż upomnienie zostało doręczone Wieńczysławowi Nowackiemu – pełnomocnikowi K. i M. C.. W aktach (karta 98) znajduje się pełnomocnictwo z dnia 2 kwietnia 2008 r., w którym upoważniono Wieńczysława Nowackiego do reprezentowania ich między innymi we wszystkich sprawach przed Powiatowym Lekarzem Weterynarii i Podkarpackim Lekarzem Weterynarii. Upomnienia natomiast dla każdego ze skarżących wystawione zostały w dniu 5 lipca 2011 r. i osobiście odebrane przez pełnomocnika skarżących. W razie dokonania doręczenia upomnienia pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym, brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony postępowania administracyjnego, w tym również upomnienia – w rozumieniu art. 15 u.p.e.a.

Sąd powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślił, że do dnia zawiadomienia organu egzekucyjnego o cofnięciu udzielonego pełnomocnictwa, pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu egzekucyjnym, w tym także przy czynności upominawczej" (wyrok z 1 czerwca 2007 r., I SA/Wa 128/07).

Przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że jeżeli przepisy ustawy egzekucyjnej nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a.

Dalej Sąd zaznaczył, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w sprawie są obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej (organów Inspekcji Weterynaryjnej), które wynikają z ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (art. 19 ust. 3). Stosownie do przepisu art. 3 § 1 w związku z art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków, gdy wynikają one także bezpośrednio z przepisów prawa, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Z tego względu za niezasadny Sąd uznał zarzut braku podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego bezzasadnie zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. W przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ nie czynił żadnych ustaleń faktycznych poza faktem doręczenia upomnienia i tytułu wykonawczego oraz istnienia obowiązku nałożonego uprzednio przez organ. Również pozostałe zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

M. C. i K. C. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wnieśli o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania w wysokości prawem przewidzianej.

I. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., w związku z art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rzeszowie przekazał Wojewodzie Podkarpackiemu do egzekucji tytuły wykonawcze rażąco naruszające art. 33 pkt 1 i art. 15 § 1 u.p.e.a.

Mianowicie:

1. wskazany w tych tytułach bliżej niesprecyzowany obowiązek "udostępnienia pomieszczeń zakładu" w stanie faktycznym sprawy administracyjnej nie istniał, albowiem nie wynika on z jakiegokolwiek przepisu prawa, a przyczyna prawna podana jednoznacznie w tytułach wykonawczych przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rzeszowie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, jako rzekoma podstawa prawna obowiązku, dotyczy jedynie uprawnień tego organu do dokonywania kontroli "w każdym czasie";

2. wskazany w tytułach wykonawczych obowiązek "udostępnienia pomieszczeń zakładu" został faktycznie wykonany w chwili zajęcia stanowiska przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Rzeszowie w sprawie zarzutów zgłoszonych przez skarżących, ponieważ uprzednio, to jest w dn. 6 września 2011 r., została przeprowadzona kontrola przedsiębiorstwa, połączona z wejściem na teren zakładu. Okoliczność ta, pomimo że zaistniała po wydaniu tytułów wykonawczych nie skłoniła organ do odstąpienia od czynności egzekucyjnych zmierzających w tej sytuacji do wyegzekwowania obowiązku już wykonanego;

3. tytuły wykonawcze przekazane przez organ do egzekucji, zostały poprzedzone wadliwym upomnieniem, ponieważ organ jedynie upominał, że nie doszły do skutku kontrole w datach o kilka miesięcy wcześniejszych, bez wskazania konkretnej daty wykonania tego obowiązku.

II. Ponadto zarzucono naruszenie "prawa do sądu" skarżących, zagwarantowanego art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 145 § 1 p.p.s.a. (zdanie pierwsze) i art. 151 p.p.s.a. (w całości) przez niezastosowanie się do tych przepisów, i niezajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie przez uwzględnienie lub ewentualnie nieuwzględnienie w wyroku całości żądania zgłoszonego w skardze. Naruszenie to nastąpiło skutkiem tego, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając sprawę zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę jedynie na postanowienie "nr [...]" Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2011 r., nie rozpoznając merytorycznie skargi w odniesieniu do jednocześnie zaskarżonego postanowienia "nr [...]" Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii.

W uzasadnieniu skarżacy wskazali, że z uwagi na względy technologiczne ich zakład nie pracuje we wszystkie dni tygodnia. Miesięczny harmonogram pracy mleczarni obligatoryjnie podawany jest do wiadomości służb weterynaryjnych, w związku z tym służby te są na bieżąco zorientowane w jakim dniu ewentualna kontrola zakładu ma praktyczny sens.

Upomnieniem z dnia 5 lipca 2011 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Rzeszowie wezwał skarżących do spełnienia szeregu obowiązków, a w tym do "udostępnieniu pomieszczeń Zakładu [...]ego, w celu przeprowadzenia kontroli zakładu przez urzędowych lekarzy weterynarii: których termin wykonania, stosownie do wezwań z dnia 15 marca 2011 r. oraz z dnia 28 kwietnia 2011 r. upłynął odpowiednio w dniach – 11 kwietnia 2011 r. i 23 maja 2011 r. Skarżący zostali jedynie poinformowani, że nie udostępnili pomieszczeń zakładu w datach wcześniejszych w stosunku do daty upomnienia, bez wskazania daty w jakiej obecnie mają ten rzekomy obowiązek wykonać. Wprawdzie na stronie drugiej tego upomnienia wskazano siedmiodniowy termin wykonania obowiązków, ale dotyczyło to niewątpliwie pozostałych zaleconych czynności. Powstaje zatem pytanie w jaki sposób skarżący mieli udostępnić zakład? Brak możliwości wykonania bliżej nie sprecyzowanego obowiązku - zarówno co do jego daty spełnienia, jak i sposobu realizacji – sprawia, że upomnienie wystosowane do skarżących po myśli art. 15 § 1 u.p.e.a., czyni tylko iluzje legalności działań organu przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.

Skarżący pozostałe nałożone przez organ obowiązki wykonali, co potwierdzają tytuły wykonawcze, w których organ domagał się od Wojewody Podkarpackiego wszczęcia postępowania egzekucyjnego jedynie w celu przymuszenia skarżących do wykonania obowiązku niepieniężnego, polegającego na udostępnieniu pomieszczeń zakładu.

Podniesiono ponadto, że w tytułach wykonawczych nr [...] i nr [...] z dnia 10 sierpnia 2011 r., jako podstawę prawną nałożenia obowiązku udostępnienia pomieszczeń wskazuje się na art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej. Zdaniem skarżących nie sposób na podstawie tego przepisu wywieść obowiązku skarżących udostępniania pomieszczeń zakładu, gdyż przepis ten dotyczy jedynie uprawnień kontrolnych służb weterynaryjnych. Ponieważ kontrole mogą być dokonywane "w każdym czasie", to nie bardzo wiadomo na czym to permanentne udostępnienie zakładu miałoby polegać, skoro przepis na ten temat milczy. Kontrolę służby weterynaryjne po prostu przeprowadzają, mogąc nawet w celu przymuszenia do poddania się czynnościom kontrolnym zastosować przepisy z części karnej wspomnianej ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, a co w niniejszej sprawie jest i tak rozważaniem czysto hipotetycznym, ponieważ skarżący nigdy nie utrudniali pracy inspektorom. W szczególności skarżący nigdy nie sprzeciwiali się ich wejściu na teren zakładu. Problem spowodował sam organ przez niewłaściwe planowanie terminów czynności pomimo znajomości wspomnianego na wstępie harmonogramu pracy mleczarni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Całkowicie niezasadny okazał się zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z przepisami art. 33 pkt 1, art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej unormowanie art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej stanowiło w niniejszej sprawie podstawę prawną obowiązku podlegającego egzekucji, wykazanego w tytule wykonawczym wystawionym wobec skarżących.

Zaznaczyć należy, że niezbędnym warunkiem wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków wynikających z mocy samego prawa jest to, aby zarówno tożsamość zobowiązanego, jak i treść ciążącego na nim obowiązku mogły być ustalone na podstawie brzmienia przepisów prawa, z których obowiązek taki wynika, a ponadto – aby zapewnienie wykonania takiego obowiązku znajdowało się w zakresie właściwości (zadań) organu administracji rządowej lub samorządu terytorialnego. Egzekwowanie w trybie administracyjnym obowiązków wynikających bezpośrednio z mocy samego prawa wymaga istnienia przepisu, w którym wyrażono ich zakres rzeczowy (treść) i adresata. Wbrew zarzutowi kasacyjnemu takim właśnie przepisem jest art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, z którego wynika, że pracownicy Inspekcji oraz osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18, w zakresie wykonywania czynności, mają prawo w każdym czasie do przeprowadzania kontroli gospodarstw, centrów (organizacji), zakładów, instalacji, urządzeń lub środków transportu.

Podkreślić należy, że z uwagi na charakter prowadzonej w zakładzie "[...]" działalności gospodarczej związanej ze skupem mleka surowego i produkcją sera twarogowego, w celu zapewnienia bezpieczeństwa produkowanej w nim żywności kontrole w zakresie spełnienia warunków weterynaryjnych są niezbędne. Prawidłowe przeprowadzenie czynności kontrolnych z oczywistych względów wymaga udostępnienia pomieszczeń zakładu. Dlatego odpowiednikiem uprawnienia pracowników Inspekcji do przeprowadzenia kontroli zakładu "w każdym czasie" jest obowiązek podmiotu kontrolowanego do udostępnienia pomieszczeń (instancji, urządzeń, produktów, dokumentacji) stosownie do zakresu kontroli.

W konsekwencji zasadnie Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko organów obydwu instancji, które przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zaistniała podstawa zarzutu w postaci "nieistnienia obowiązku" (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.).

Jako nietrafne należało uznać również twierdzenia wskazujące na wykonanie obowiązku w związku z kontrolą przeprowadzoną 6 września 2011 r.

Wobec braku zarzutu kasacyjnego odnoszącego się do podstawy faktycznej wyroku, za niepodważone należało uznać ustalenia Sądu Wojewódzkiego w zakresie czynności kontrolnych przeprowadzonych w zakładzie 6 września 2011 r. W konsekwencji Sąd Wojewódzki, uwzględniając stanowisko organu drugiej instancji co do okoliczności świadczących o potrzebie dalszych czynności kontrolnych, zasadnie przyjął nieskuteczność zarzutu przewidzianego w art. 33 pkt 1, co zostało stwierdzone w kontrolowanych postanowieniach. Wskazać trzeba, że w myśl art. 19 ust. 3 pkt 1-5 cyt. ustawy pracownicy Inspekcji mają prawo nie tylko do kontroli polegającej na oględzinach pomieszczeń, ale też mogą pobierać do badań próbki produktów przeznaczonych do przechowywania lub umieszczania na rynku, mogą też żądać pisemnych lub ustnych informacji w zakresie objętym przedmiotem kontroli, a także żądać okazywania i udostępniania dokumentów lub danych informatycznych. Zgodnie z art. 19 ust. 4 cyt. ustawy, przy wykonywaniu wymienionych czynności, podmioty kontrolowane są obowiązane zapewnić pracownikom Inspekcji pomoc niezbędną do wykonywania ich obowiązków.

Z przytoczonej regulacji wynika, że obowiązki podmiotu kontrolowanego trwają i mogą być egzekwowane tak długo jak będzie to uzasadnione koniecznością kontynuowania czynności kontrolnych w celu realizacji zadań ustawowych wykonywanych przez Inspekcję Weterynaryjną.

Jeżeli zatem w dniu 6 września 2011 r. czynności przeprowadzone na terenie zakładu nie były wystarczające do zakończenia kontroli w wymaganym zakresie, to stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii co do niezasadności zarzutów należało uznać za usprawiedliwione. W konsekwencji także w tym aspekcie nie doszło do naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 33 pkt 1 u.p.e.a.

Jako błędną należało też uznać argumentację autora skargi kasacyjnej nawiązującą do niewskazania przez organ konkretnych terminów wykonania egzekwowanego obowiązku. Wyraźna treść art. 19 ust. 3 cyt. ustawy stanowi o uprawnieniu funkcjonariuszy Inspekcji Weterynaryjnej do przeprowadzania kontroli "w każdym czasie" co oznacza, że nie muszą być one poprzedzone wyznaczeniem konkretnych terminów i dokonaniem zawiadomień w tym przedmiocie.

Bezpodstawnie sformułowano również zarzut dotyczący art. 15 § 1 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeże wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Brak w ustawie przepisów odmiennie regulujących obowiązki wierzycieli w przypadku realizacji na drodze postępowania egzekucyjnego obowiązków wynikających z mocy samego prawa, czyni uzasadnionym stanowisko, że jeżeli przepisy szczególne nie przewidują uregulowań odmiennych, wierzyciel domagający ich realizacji na tej drodze powinien swój wniosek poprzedzić upomnieniem, odpowiadającym wymogom art. 15 § 1 u.p.e.a.

Podkreślić należy, że upomnienie jest czynnością ze strony wierzyciela zawierającą informację o możliwości dobrowolnego spełnienia obowiązku, gdyż w przeciwnym razie wdrożona zostanie egzekucja zmierzającą do przymusowego zaspokojenia wierzyciela.

Z treści upomnień z dnia 5 lipca 2011 r. wynika, że zobowiązanymi są skarżący, K. C. i M. C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. prowadzący Zakład [...], a wezwanie dotyczy okazania wymienionych w nim dokumentów oraz udostępnienia pomieszczeń zakładu w celu przeprowadzenia kontroli zakładu przez urzędowych lekarzy weterynarii. W upomnieniach wskazano 7-dniowy termin na wykonanie obowiązków, liczony od dnia doręczenia upomnienia. Wprost zastrzeżono, że w przypadku niewykonania obowiązków we wskazanym terminie, zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu ich przymusowego wykonania. W aktach sprawy znajdują się kopie dowodów doręczenia upomnień w dniu 15 lipca 2011 r.

Z tych względów za chybiony należało uznać zarzut postawiony w skardze kasacyjnej, a odnoszący się do wadliwości upomnień.

Nieadekwatny do stanu sprawy okazał się zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 145 § 1 p.p.s.a. (zdanie pierwsze) i art. 151 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie skargi w zakresie dotyczącym postanowienia oznaczonego "nr [...]" i ograniczenia rozstrzygnięcia do postanowienia z [...] listopada 2011 r. oznaczonego nr [...].

Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. wnieśli skargę do WSA w Rzeszowie na postanowienia nr [...] i 10. Sprawa dotycząca skargi na postanowienie nr [...] Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2011 r. zarejestrowana została pod sygnaturą II SA/Rz 101/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 1 lutego 2013 r. odrzucił skargę na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krośnie z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] – [...] w przedmiocie uznania zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione z uwagi na nieuiszczenie wpisu.

Z tego względu za bezzasadny należało uznać zarzut wskazany w skardze kasacyjnej odnoszący się do naruszenia konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu.

W konsekwencji skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.