Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 966/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę stodoły I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania J.F., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa

utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. udzielającą W. i L.G. pozwolenia na rozbiórkę stodoły na działce nr ew. [...] w I. gm. N.

Organ odwoławczy uznał, że spełnione zostały warunki z art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego do udzielenia właścicielom działki nr [...] pozwolenia na rozbiórkę stodoły, a twierdzenia J.F. "nie znajdują (...) potwierdzenia w zgromadzonym materiale".

Wymienioną decyzję organu odwoławczego J. F. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że w sprawie nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego mimo, że informował on organ, że "p. G. nie są właścicielami spornej stodoły". Podniósł, że jego ojciec Z.F. "nabył prywatną umową część działki nr [...] i postawił na niej stodołę zgodnie z pozwoleniem na budowę wydanym dnia [...] czerwca 1974 r.". Tę część działki ojciec nabył przez zasiedzenie, co stwierdza nieprawomocne postanowienie Sadu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W dniu [...] sierpnia 2005 r. skarżący złożył do akt sprawy fotokopię postanowienia z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...]

Pismem z dnia 10 sierpnia 2005 r. (data wpływu dn. 22.08.2005 r.) organ odwoławczy powiadomił Sąd, że "nie znajduje podstaw faktycznych i prawnych do wstrzymania wykonania" zaskarżonej decyzji w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 26 lipca 2005 r. skierowanym do Wojewody [...] w tej kwestii.

W dniu 16 listopada 2005 r. skarżący uzupełnił materiał dowodowy przez złożenie fotokopii postanowienia z dnia [...] maja 2005 r. wraz z uzasadnieniem, postanowienia Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] oddalającego apelację W. G. od wymienionego postanowienia, mapy sytuacyjnej nieruchomości, dwóch umów dotyczących sprzedaży działki o pow. 150m² z dnia [...] maja 1974 r., pozwolenia na budowę stodoły, zatwierdzonego projektu budowlanego, dwóch fotografii z dnia 24 grudnia 2004 r. przedstawiających wygląd techniczny stodoły oraz dziewięciu fotografii z dnia 28 lipca 2005 r. ilustrujących dewastację obiektu w wyniku przystąpienia do prac rozbiórkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga J.F. zasługuje na uwzględnienie ponieważ zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zapadły z rażącym naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. W toku przedmiotowego postępowania nie wyjaśniono stanu faktycznego sprawy oraz nie zebrano i nie rozpatrzono całego materiału dowodowego. Powszechnie było wiadomo, że ojciec skarżącego tzw. prywatną umową w 1974 r. kupił od R. W. cześć jego działki nr ew. [...] o pow. 150m² w celu wybudowania na niej stodoły oraz ją wybudował na podstawie udzielonych mu pozwoleń na budowę. L. i W. G. w dniu [...] lutego 1990 r. kupili działkę nr [...] o pow. 2,26ha od małż. W. i wiedzieli, że w skład jej faktycznie nie wchodzi teren o pow. 150m² pod istniejącą stodołą, stanowiącą własność Z.F. Wynika to również z § 1 aktu notarialnego Rep. [...], gdzie R. i M. W. wyraźnie stwierdzili, że przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość rolna, która "zabudowana jest znacznie zniszczonym murowanym domem mieszalnym". Nie ulega więc wątpliwości, że umowa z dnia [...] lutego 1990 r. nie obejmowała murowanej stodoły w dobrym stanie technicznym. Gdyby oba organy dołożyły minimum staranności, to musiałyby nabrać co najmniej wątpliwości co do tego czy małż. G. są faktycznie właścicielami obiektu, który zamierzają rozebrać. Podkreślić należy, że art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego wymaga zgody właściciela obiektu. Nie chodzi więc tylko o zgodę właściciela nieruchomości, na której obiekt jest posadowiony.

W świetle wskazanych faktów wiarygodnie brzmi stwierdzenie skarżącego, na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r., że usiłował wyjaśnić organowi I instancji, że małż. G. nie są właścicielami stodoły ale "p. K. pracownik starostwa kazał mi zabrać załączniki i wykreślić z odwołania, stwierdził, że nie będzie moim listonoszem". W odwołaniu jest bowiem skreślone ostatnie zdanie "Do odwołania dołączam materiały dowodowe". Fakt ten w powiązaniu z treścią odwołania i § 1 aktu notarialnego z dnia [...] lutego 1990 r., obligował organ odwoławczy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą pozyskiwania zaufania z art. 7 i art. 8 kpa. Organ odwoławczy zignorował obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i w sposób bezkrytyczny podzielił stanowisko organu I instancji. Kilka zdań uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie spełnia minimum wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Dla Wojewody [...] winna być zastanawiająca szybkość działania organu I instancji. Wniosek o rozbiórkę stodoły małż. G. złożyli w dniu [...] listopada 2004 r. i już tego dnia została wydana decyzja nakazująca jej rozbiórkę. Odwołanie J.F. od tej decyzji wpłynęło do organu II instancji w dniu 14 grudnia 2004 r., a z niewiadomych przyczyn Wojewoda [...] rozstrzygnął sprawę dopiero w dniu [...] czerwca 2005 r. (w decyzji jest błąd co do daty). Wtedy w obiegu prawnym było już nieprawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r. w sprawie [...] stwierdzające, że H. i Z. małż. F. nabyli przez zasiedzenie z dniem [...] maja 2004 r. własność spornej działki nr ew. [...] o pow. 153m². Sąd ten m.in. ustalił, że w dniu zakupu nieruchomości od małż. W. "uczestniczka W.G. widziała stodołę i garaż stojące na gruncie" i że "przez te wszystkie lata nie korzystała z tych obiektów". Rażące naruszenie przez organ odwoławczy podstawowych zasad postępowania administracyjnego umożliwiło małż. G. przystąpienie do rozbiórki stodoły. W okolicznościach sprawy można to ocenić jedynie jako akt zemsty, którego realizację umożliwiło wysoce naganne działanie organów administracji publicznej.

Z tych też powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji wyroku.