Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 376/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6141 Państwowe szkoły wyższe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 par.1 pkt 6, art.232 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na decyzję Komisji Rekrutacyjnej do Szkoły Doktorskiej A – Kolegium Doktorskiego B z dnia [...] lipa 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na I rok studiów doktoranckich postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Komisja Rekrutacyjna do Szkoły Doktorskiej A – Kolegium Doktorskiego B (dalej: organ), decyzją z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] odmówiła przyjęcia K. B. (dalej: strona, skarżąca) na I rok kształcenia w Szkole Doktorskiej A – Kolegium Doktorskim B.

Pouczając stronę o przysługujących jej środkach odwoławczych organ podał, że od wydanej przez niego decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał również, że strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, bez konieczności składania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Powyższa decyzja została doręczona stronie skarżącej w dniu 26 lipca 2019 r.

Pismem z tego samego dnia złożyła ona wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zatytułowany jako "odwołanie", w którym zakwestionowała zasadności wydania opisanego na wstępie rozstrzygnięcia oraz wniosła o jego zmianę poprzez przyjęcie jej na I rok kształcenia w Kolegium Doktorskim B.

Następnie strona – pismem z dnia 22 sierpnia 2019 r. – wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na przedmiotową decyzję podnosząc, że złożony przez nią wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został rozpoznany w terminie 14 dni, wynikającym z zasad rekrutacji przyjętych przez Senat A, co w jej ocenie jest jednoznaczne z milczącym jego uwzględnieniem w trybie art. 122a § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej k.p.a.). Jednakże wobec nieotrzymania jeszcze decyzji pozytywnej, koniecznym było – zdaniem strony – złożenie skargi do sądu administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], wydaną w efekcie wniesionej przez stronę skargi, organ uchylił w całości rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...]. Następnie zaś decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] umorzył postępowanie prowadzone z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Obie wymienione decyzje również zostały zakwestionowane przez stronę w drodze skarg wniesionych do tutejszego Sądu, zarejestrowanych w sprawach o sygnaturach akt odpowiednio IV SA/Wr 434/19 oraz IV SA/Wr 435/19.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 – 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej u.p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest konsul (§ 3).

Przywołana regulacja wprowadza zatem wyjątek od generalnej zasady, że wniesienie skargi jest dopuszczalne wyłącznie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków odwoławczych w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli bowiem tym środkiem będzie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona ma prawo dokonania wyboru, czy z niego skorzystać i oczekiwać od organu ponownego zajęcia stanowiska w drodze kolejnego rozstrzygnięcia, czy też z pominięciem tego etapu postępowania, zwrócić się bezpośrednio do sądu administracyjnego celem kontroli legalności decyzji wydanej w pierwszej instancji.

Trzeba jednak podkreślić, że pozostawiony stronie wybór ma charakter alternatywny. Oznacza to, że może ona skorzystać albo z prawa do kontynuowania postępowania w administracyjnym toku instancji, albo z prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie jest natomiast dopuszczalne połączenie obu tych możliwości, nawet jeśli wynika to z braku pewności co do własnej sytuacji prawnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy właśnie zaś z taką sytuacją mamy do czynienia. Skarżąca bowiem zainicjowała dwa równolegle do siebie prowadzone postępowania: jedno – wcześniejsze – przed organem, drugie natomiast – późniejsze – przed tutejszym sądem. W świetle art. 52 § 3 u.p.p.s.a. nie było to jednakże działanie dopuszczalne. Złożony przez nią wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wywołał bowiem zamierzony skutek w postaci wszczęcia postępowania zmierzającego do wydania kolejnej decyzji w kwestii przyjęcia jej do szkoły doktorskiej. Bez znaczenia był przy tym fakt, że organ nie rozpoznał go w terminie wynikającym z obowiązujących przepisów. Jeśli bowiem pozostawał on w nieuzasadnionej bezczynności strona mogła skorzystać z przysługujących jej środków służących jej zwalczaniu, a więc przede wszystkim z ponaglenia, a następnie ze skargi na bezczynność. Warto przy tym nadmienić, że nie zachodziły również przesłanki do przyjęcia, że doszło do milczącego załatwienia sprawy, albowiem sprawa może być załatwiona milcząco jedynie wówczas, gdy przepis szczególny tak stanowi (art. 122a § 1 k.p.a.). W niniejszej zaś sprawie takich przepisów nie było.

Wpływu na wynik sprawy nie miała również okoliczność, że postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało zakończone decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia została bowiem zakwestionowana przez skarżącą w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, w ramach którego sąd dopiero dokona kontroli jego legalności.

Reasumując należało zatem stwierdzić, że skoro skarżąca skutecznie wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to nie mogła ona już skorzystać z prawa do zaskarżenia tej samej decyzji w drodze skargi sądowoadministracyjnej. Stąd też skarga wniesiona do tutejszego Sądu w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. orzeczono w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Mając ponadto na uwadze treść art. 232 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., stanowiącego o obowiązku zwrócenia stronie z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.