Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 497/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Protokolant : Katarzyna Leśniowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta Powiatu O. decyzją z dnia [...] 2012 r. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008, Nr 69, poz. 415 ze zm.) – dalej ustawa, art. 104 kodeku postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej k.p.a. odmówił uznania J. Ł. za osobę bezrobotną z dniem 3 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu podał, że z przedstawionych dokumentów wynika, że wnioskodawca nabył prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, co stanowi podstawę do odmowy uznania go za osobę bezrobotną.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca. Stwierdził, że prawo do renty pozbawia go prawa do zasiłku dla bezrobotnych, mimo rzetelnie płaconych składek. Podał, że prawo do renty przysługuje mu od dnia 8 kwietnia 1989 r. Z uwagi na to, że świadczenie to jest bardzo niskie, podjął pozarolniczą działalność gospodarczą, którą prowadził od dnia 1 czerwca 2008 r. do dnia 31 czerwca 2012 r. w związku z powyższym opłacał obowiązkowe składki na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy – łącznie 669,38 miesięcznie i około 30.000 zł za cały okres prowadzenia działalności. Gdyby tej kwoty przymusowo nie zabrano, była by ona jego dochodem, co by pozwoliło na godny byt.

Podał, że "uważa, iż jako osoba niepełnosprawna jest szykanowany, dlatego iż pracownik zatrudniony w zakładzie pracy prowadzący dodatkowo działalność gospodarczą nie musi opłacać składek na ubezpieczenie rentowe, emerytalne, wypadkowe oraz Fundusz Pracy, a likwidując działalność nie otrzymuje zasiłku. Rencista musi opłacać składki, a mimo to prawa do zasiłku nie uzyskuje".

Ponadto istotną sprawą jest to, iż renta jest niższa jak zasiłek dla bezrobotnych. Dodał, że istotne dla niego jest prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Sytuacja jaką przedstawił jest dla niego krzywdząca.

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 k.p.a., art. 2 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzję organ II instancji utrzymał w mocy.

Stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wymienionej ustawy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej – bądź jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie wymiaru czasu pracy, jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...).

Stwierdził, że argumenty podniesione przez stronę, że posiada prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 8 kwietnia 1998 r. a zasiłek dla bezrobotnych powinien otrzymywać z tytułu wyrejestrowania działalności gospodarczej, za którą opłacał należne składki nie mogły być przez organ odwoławczy uwzględnione, gdyż organy są obowiązane do przestrzegania przepisów prawa. Powołany art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c stanowi, że osoba posiadająca uprawnienia do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy nie może posiadać statusu osoby bezrobotnej.

Podał, że powołana ustawa nie przewiduje żadnych odstępstw od przewidzianych w niej zasad i nie daje organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznania świadczeń finansowych z powodu trudnej sytuacji materialnej.

Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Podał w niej, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych zyskują pracownicy po opłaceniu składki na Fundusz Pracy, przynajmniej przez 1 rok. On będąc niepełnosprawny, przepisami został zmuszony do opłacania składek na Fundusz Pracy i nic się za to nie oferuje. Wojewoda powołuje się na prawo. Zainteresowany stwierdził, że jest to prawo krzywdzące niepełnosprawnych. Dlatego oczekuje rekompensaty i jego sprostowania. Dodał, że renta jest niższa od zasiłku dla bezrobotnych. Podkreślił, że obowiązkowe opłaty spowodowały nieopłacalność prowadzonej działalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie a uzasadniając swoje stanowisko powołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę aktów administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne badają zgodność aktów prawnym z prawem materialnym i przepisami postępowania. Nie mogą się kierować zasadami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola sądowa nie ogranicza się do badania zasadności zarzutów skargi. W oparciu o art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd dokonuje również oceny prawidłowości aktu administracyjnego w granicach danej sprawy.

Dokonana przez Sąd kontrola, w zakresie wskazanym wyżej, daje podstawę do stwierdzenia, iż przy jej wydaniu nie zostało naruszone prawo.

Podstawą materialnoprawną złożonego przez zainteresowanego wniosku o uznanie za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku jest ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2008 r. Nr 68, poz. 415 ze zm.).

Stanowi ona w art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. c, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jeżeli nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy (...).

Przedmiotem skargi jest zarzut, że organy nie uznały skarżącego za osobę bezrobotną i jak dalej należy wnioskować nie przyznały zasiłku dla bezrobotnych. Podstawę do wystąpienia z wnioskiem przez zainteresowanego był fakt płacenia przez niego w okresie prowadzonej działalności gospodarczej składek na ubezpieczenie społeczne oraz Fundusz Pracy. Skarżący podniósł, że wyżej wymienione składki miały charakter obowiązkowy i w przypadku uznania osoby za bezrobotną przyznaje się zasiłek dla bezrobotnych, który jest wyższy od otrzymywanej przez niego renty.

Okoliczności wskazane przez wnioskodawcę jak wynika z treści powołanego wyżej przepisu, który zawiera definicję osoby bezrobotnej nie mają znaczenia dla ustalenia statusu takiej osoby.

Niesporne jest bowiem w sprawie, że skarżący pobiera od 1989 r. do chwili obecnej rentę. Ten fakt powoduje, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wskazanej ustawy nie ma on statusu osoby bezrobotnej.

Tym samym organy stosując obowiązujące prawo – wyżej wymieniony przepis – były zobowiązane wydać decyzje o zaskarżonej treści.

Konsekwentnie w tych okolicznościach skargę należy uznać za nieuzasadnioną.

Jak również na marginesie należy dodać, odpowiadając na twierdzenia skargi, że Sąd nie jest podmiotem uprawnionym do "sprostowania" ustaw. Nie posiada takich kompetencji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak wyżej.