Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 539/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 177, art. 178
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Beata Cieloch (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Go 433/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Go 433/18 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia 12 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym postanowieniem z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Go 433/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tegoż Sądu z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Go 433/18 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z 12 lipca 2018 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r.

2. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Strony 7 stycznia 2019 r. Skarga kasacyjna została wniesiona 8 lutego 2019 r.

Zdaniem WSA skarga kasacyjna została złożona po upływie 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), bowiem ostatnim dniem terminu do dokonania rzeczonej czynności był 6 lutego 2019 r. Z tego względu skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

3. W zażaleniu na to postanowienie Nadleśnictwo wniosło o jego uchylenie w całości, kwestionując skuteczność doręczenia odpisu wyroku z uwagi na fakt wysłania korespondencji sądowej do pełnomocnika ustanowionego na rozprawie, jednakże na adres Skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4. Zażalenie podlega oddaleniu.

W myśl art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Stosownie zaś do art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.

Doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w dniu 7 stycznia 2019 r. pełnomocnikowi strony na adres Skarżącego wynikało z faktu, że znajdujący się w aktach sprawy dokument umocowujący pełnomocnika do reprezentacji Skarżącego nie zawierał adresu do korespondencji innego niż adres Strony. W dokumencie pełnomocnictwa wyszczególniono jedynie dane Skarżącego. Rzeczony dokument wykazujący umocowanie do działania w sprawie został złożony na rozprawie, w toku której pełnomocnik nie przedyktował do protokołu innego adresu do korespondencji, nie złożył również tej informacji w formie załącznika do protokołu. Wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zapadłego wyroku został podpisany przez Skarżącego. Nie wskazano w nim innego niż dotychczas widniejącego w aktach sprawy adresu do doręczeń korespondencji sądowej. Pierwszym dokumentem złożonym w sprawie, z którego wynikał adres do doręczeń inny aniżeli wskazany w skardze, była skarga kasacyjna.

W świetle powyższych okoliczności nie sposób uznać, jakoby błędem Sądu pierwszej instancji było skierowanie korespondencji zawierającej odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem na dane osobowe pełnomocnika, zaś dane adresowe Skarżącego. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika zawartym w zażaleniu Sąd pierwszej instancji nie wskazał obu podmiotów jako adresatów przesyłki. Wskazany został tam pełnomocnik, zaś nazwa Skarżącego widnieje jako nazwa instytucji mieszczącej się pod adresem wskazanym niżej. Tożsama praktyka zachodzi przy kierowaniu korespondencji na adres kancelarii pełnomocnika - sąd wskazuje na kopercie dane osobowe pełnomocnika oraz w dalszej części nazwę kancelarii i jej adres, co nie oznacza, że jako adresatów wskazuje się zarówno pełnomocnika, jak i jego kancelarię.

Za chybiony i nie mogący wywołać zamierzonego skutku należało ocenić zarzut, jakoby adres korespondencji pełnomocnika wynikał z wydruku zawierającego potwierdzenie dokonania transakcji bankowej. Po pierwsze, dokument ten nie jest miarodajny dla sądu do określenia adresu do doręczeń w sprawie wobec braku tożsamości adresu siedziby kancelarii i jej adresu korespondencji, a pod drugie, brak jest obowiązku po stronie sądu dochodzenia i poszukiwania za profesjonalnego pełnomocnika jego adresu do korespondencji. Nie jest rolą sądu, aby w sytuacji niewywiązania się przez pełnomocnika z podstawowego obowiązku informacyjnego co do własnych danych kontaktowych poszukiwać takiego adresu we własnym zakresie, także, a nawet przede wszystkim, z niekoniecznie aktualnych i niepewnych źródeł internetowych. Należy z całą mocą podkreślić, że do obowiązków pełnomocnika należy wskazanie w sposób przejrzysty i klarowny danych adresowych, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Trzeba zresztą podkreślić, że ma żadnych przeszkód, aby pełnomocnik wskazywał jako adres od korespondencji adres podmiotu, którego jest pełnomocnikiem.

Profesjonalny pełnomocnik, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa i znajomością procedury sądowej, toteż w stosunku do tych podmiotów podwyższone są standardy rzetelności. Z tego względu pełnomocnicy, zarówno działając samodzielnie, jak również posługując się osobami trzecimi, winni dołożyć szczególnej staranności przy podejmowaniu wszelkich działań na rzecz mocodawcy. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie wobec niewskazania w treści dokumentu pełnomocnictwa adresu pełnomocnika do doręczeń, korespondencję kierowaną do pełnomocnika doręczano na adres będący adresem Skarżącego, co nie narusza art. 67 § 5 p.p.s.a. Nieistotna pozostaje przy tym okoliczność, kiedy adresat przesyłki - pełnomocnik Skarżącego - zapoznał się z jej treścią bądź powziął o niej wiedzę, jak również, jaki tryb procedowania z korespondencją przychodzącą przewidziany jest u Skarżącego. Miarodajnym w tym względzie dokumentem, wykazującym datę odbioru korespondencji sądowej, od której winien być liczony 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej, jest zwrotne potwierdzenie odbioru stanowiące dokument urzędowy, na którym widnieje data 7 stycznia 2019 r. jako data odbioru przesyłki przez upoważnionego pracownika Skarżącego. Z tej przyczyny wnioski dowodowe Skarżącego zawarte w zażaleniu należało uznać za zbędne.

Odnosząc się do kwestii upoważnienia osoby, której podpis widnieje na ZPO, do odbioru korespondencji w sprawie, należy wskazać, że upoważnienie do odbioru pism sądowych jest czynnością, której dokonanie nie wymaga żadnej szczególnej formy, a udzielenia takiego upoważnienia można domniemywać na podstawie innych czynności i zachowań, chociażby na podstawie wcześniejszego lub późniejszego odbierania przez dana osobę pism, zwłaszcza w sytuacji niekwestionowania odbioru innych przesyłek. Osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa (vide art. 97 Kodeksu cywilnego regulujący domniemanie umocowania dla takiej osoby do czynności prawnych) odbierająca w siedzibie Skarżącego korespondencję sądową odbierała również inne pisma sądowe adresowane do Skarżącego, a nie tylko odpis wyroku, co nie było kwestionowane przez Skarżącego, a to oznacza, że mogła skutecznie podjąć korespondencję w kwestionowanym przez Skarżącego zakresie.

W tych realiach sprawy prawidłowe było odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako wniesionej po terminie (już po 6 lutego 2019 r.).

5. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.