Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 554/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2, art.255
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1559/09 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1559/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił E. spółka cywilna przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego.

Sąd pierwszej instancji ocenił, że skarżąca nie wykazała, aby znajdowała się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy w świetle art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). Podkreślił także, że uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne jej wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności.

W zażaleniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i przyznanie doradcy podatkowego z urzędu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie strony skarżącej nie jest zasadne i w związku z tym podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie prawnej, może nastąpić jedynie gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady zawartej w treści art. 199 p.p.s.a., że strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o treść art. 255 p.p.s.a., referendarz sądowy pismami z dnia 15 marca 2010 r. oraz pismem z dnia 29 kwietnia 2010 r. wezwał wspólników spółki jak i samą spółkę do przedstawienia niezbędnych dokumentów, które wskazywałyby, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest uzasadniony. Z akt sprawy wynika jednak, że spółka wywiązała się z obowiązku określonego w art.255 p.p.s.a. tylko w części. Wspólnicy spółki cywilnej - E. T. i K. C. nie nadesłali swoich zeznań podatkowych oraz zaświadczeń o uzyskiwaniu wszystkich dochodów. Ponadto spółka nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałoby kiedy zaprzestała prowadzić działalność gospodarczą, nie wykazała skąd posiadała środki na opłacenie kosztów sądowych w innych sprawach spółki.

Z uwagi na fakt nie przedstawienia żądanych dokumentów brak było przekonywujących podstaw do stwierdzenia, iż sytuacja skarżącej spółki wypełnia przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 255 p.p.s.a. jest nie tylko podstawą prawną dla działań Sądu umożliwiających prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy. Regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności wskazane we wniosku nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

W świetle opisanych okoliczności za usprawiedliwioną należało uznać argumentację Sądu pierwszej instancji, który wywodził, że informacje, jakimi dysponował nie stanowiły wystarczającej podstawy do zwolnienia skarżącej od obowiązku uiszczenia części kosztów sądowych i ustanowienia dla niej profesjonalnego pełnomocnika. Twierdzenia spółki o trudnej sytuacji finansowej wymagały rozszerzenia i uprawdopodobnienia. Nie mogły one bowiem samodzielnie uzasadniać zadośćuczynienia żądaniu strony.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.