Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 201/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk WSA Anna Znamiec (spr) Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2006r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2006r nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok - s k a r g i o d d a l a


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia[...].09.2004 r. Nr[...]Burmistrz Miasta ustalił Z. K. łączne zobowiązanie podatkowe za 2004 r. w kwocie 9,00 zł, obejmujące podatek od nieruchomości. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów Z. K. jest właścicielką działki nr [...]o powierzchni 0,2259 ha oznaczonej jako Ps. V, zwolnionej od podatku rolnego na podstawie przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. jedn. Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 z późn. zm.), który wprowadza przedmiotowe zwolnienie od podatku rolnego użytków rolnych klasy V, VI i VI. Z.K. jest również właścicielką działki nr [...] o powierzchni 0,0655 ha sklasyfikowanej w ewidencji gruntów w części powierzchni 0,0595 ha jako Ps. V również zwolnionej od podatku rolnego na mocy cyt. przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym oraz części działki o powierzchni 0,0060 ha sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako droga.

Organ I instancji wskazał, że podmiot, przedmiot, podstawa opodatkowania i stawki podatkowe jak również zwolnienia i ulgi określa prawo podatkowe. Organ podatkowy dokonał wymiaru podatku od nieruchomości w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów. Brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia przy ustalania łącznego zobowiązania pieniężnego w 2004 r. wskazanych przez podatnika okoliczności dotyczących klasyfikacji gruntów. Na podstawie przepisu art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Odpisy z ksiąg wieczystych przedłożone przez podatnika nie mogą zatem stanowić podstawy do wymiaru podatku, jeżeli podatnik twierdzi, że dane znajdujące się w ewidencji gruntów nie są prawdziwe to powinien w odrębnym postępowaniu doprowadzić do ich zamiany. Nie mogą stanowić podstawy wymiaru podatku złożone przez podatnika deklaracje (wykazy nieruchomości), gdyż dane w nich wykazane są niezgodne ze stanem faktycznym i danymi zawartymi w ewidencji gruntów.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła Z. K., wnosząc o uchylenie decyzji. Odwołująca się podtrzymała swoje argumenty złożone w poprzednich odwołaniach składanych do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniach [...]03.2004 r., [...].04.2002 r.

Decyzją z dnia 07.12.2004 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo ustalił w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego za 2004 r., odwołującej się Z. K.podatek od nieruchomości w oparciu o dane z ewidencji gruntów przy uwzględnieniu ustawowych ulg w zakresie podatku rolnego. Ponadto organ II instancji wskazał, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował część działki stanowiącej własność odwołującej się sklasyfikowanej w ewidencji gruntów jako droga do gruntów zabudowanych i zurbanizowanych na podstawie przepisu par. 68 ust. 3 pkt 7 lit. a Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. K.złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jej uchylenie jako wydanej bez podstawy faktycznej. Skarżąca podnosi, że w przedmiocie podatku od nieruchomości decyzje wydawane są na podstawie deklaracji składanej przez podatnika. We wszystkich deklaracjach skarżąca deklarowała do opodatkowania powierzchnię działki 655 m2. Skarżąca nie zgadza się z kwalifikowaniem części jej działki o powierzchni 60 m2 jako drogi. Ustalenia w ewidencji gruntów w odniesieniu do przedmiotowej działki nie mają oparcia w żadnej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu [...]11.2006 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia [...]11.2006 r. kierowane do Starostwa Powiatowego zawierające wniosek o przeprowadzenie okresowej weryfikacji ewidencji gruntów oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...].11.2005 r. sygn. akt I SA/Kr 201/05 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego albo przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 6 c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t. jedn. Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 43 z późn. zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu własności nieruchomości obejmujących działki nr [...] i nr [...] jest Z. K.. Skarżąca jak wynika z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów z dnia 02.12.2003 r. prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami dla jednostki rejestrowej Nr [...] Obr. [...] jest właścicielką działki nr [...] o powierzchni 0,2259 ha oznaczonego jako Ps.V oraz działki nr [...] o powierzchni 0,0655 ha oznaczonej w części o powierzchni 0,0060 ha jako dr. oraz w części 0,0595 ha jako Ps.V. Organy podatkowo prawidłowo ustaliły, że po zastosowaniu zwolnień przedmiotowych użytków rolnych klasy V zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym nie powstało. Natomiast skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako właścicielka nieruchomości o powierzchni 60 m2 oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "dr." (droga).

Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 109 z późn. zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 747/93). Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu twierdzenia skarżącej, iż podstawą wymiaru podatku od nieruchomości są deklaracje składane przez podatnika nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) w zw. z art. 21 par. 2 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości podatników będących osobami fizycznymi powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającego wysokość tego zobowiązania. Istotnie na mocy przepisu art. 21 par. 5 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w par. 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Wskazać również należy, że na podstawie przepisu art. 6 ust. 6 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

Również osoby fizyczne, będące podatnikami podatku rolnego na mocy przepisu art. 6 a cyt. ustawy o podatku rolnym są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, lub o zaistnieniu zmian. W świetle powyższych regulacji ustawowych stwierdzić należy, że osoby fizyczne, będące podatnikami podatku od nieruchomości lub podatnikami podatku rolnego składają do organów podatkowych informacje o nieruchomościach lub o gruntach. Przedmiotowe informacje nie są bezwzględnie wiążące dla organu podatkowego, a jedynie na podstawie art. 181 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa stanowią dowód w sprawie, który podlega ocenie przez organy podatkowe podczas prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.01.1994 r. sygn. akt III SA 911/94, iż Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. Nr 30, poz. 163). Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, winien najpierw wystąpić o ich korektę, w trybie określonym w powołanym akcie prawnym. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych.

Obowiązek podatkowy zgodnie z przepisem art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn zm.) wynika z ustaw podatkowych. Elementy stosunku prawnopodatkowego takie jak podmiot, przedmiot opodatkowania, stawki podatkowe jak również zasady przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorie podmiotów zwolnionych od podatków zgodnie z przepisem art. 217 Konstytucji RP określa ustawa (ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ustawa o podatku rolnym). Organy podatkowe prawidłowo ustaliły skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne za 2004 r. uwzględniając wszystkie mające w sprawie zastosowanie zwolnienia podatkowe i biorąc jako podstawę wymiaru podatku dane z ewidencji gruntów.

Na mocy przepisu art. 122 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa, w toku postępowania, organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Swobodna ocena dowodów, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 par. 1 ustawy Ordynacja podatkowa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa). Organy podatkowe przeprowadziły wnikliwe postępowanie wyjaśniające w sprawie.

Organ podatkowy I instancji pismem z dnia [...].08.2004 r. Nr r. na podstawie przepisu art. 200 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżąca zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym w dniu [...]09.2004 r. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...]11.2004r. Nr [...] na podstawie przepisu art. 200 par. 1 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżąca zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym w dniu [...].12.2004 r. oraz złożyła pismo zawierające uzupełnienie jej odwołania wraz z załącznikami.

Zakres kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzając kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem, Sąd sprawdza, czy wydanie decyzji nastąpiło zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, procesowego, a naruszenie prawa mające lub mogące mieć wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji zgodnie z przepisem art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W związku z powyższym, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego lub procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając ją za zgodną z prawem, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).