Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 363/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: § 2, § 2 ust. 1 pkt 7, § 3, § 3 ust. 1, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 ust. 2, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 54 pkt 1, art. 54 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 5 ust. 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 64 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 143
journal: Dz.U. 2018 poz 1025
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - tekst jednolity
article: art. 60, art. 71, art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1-1b, art. 72 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 122a ust. 1, art. 124 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 1, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 października 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] października 2019 roku nr [...], [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...]- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzja z dnia [...] lutego 2020 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołań M. G. oraz A. B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] października 2019 r., [...], [...], którą ustalono na rzecz [...] S.A. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej [...], w skład której wchodzi wieża stalowa, szafa telekomunikacyjna na ramie, linia zasilająca i ogrodzenie na terenie działki [...] przy [...] w miejscowości [...].

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2019 r. [...] S.A. wystąpiła o ustalenie lokalizacji dla opisanej wyżej inwestycji (k. 1-18 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Do wniosku, poza załącznikami w postaci mapy zasadniczej, rysunków, pełnomocnictwa i potwierdzenia opłat – dołączono także dokument pt.: "Kwalifikacja przedsięwzięcia projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej", w którym przeanalizowano inwestycję pod kątem jej podpadania pod przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej "r.ws.p.2010"; akt ten obecnie nie obowiązuje – uw. Sądu") (zob. załącznik do administracyjnych organu pierwszej instancji – niebieska teczka). W "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wskazano, że postępowanie dotyczy stacji bazowej wyposażonej w grupy po kilka anten na azymutach 70°, 160°, 250° i 340°. W konkluzji dokumentu uznano, że inwestycja nie będzie się kwalifikowała do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 r.ws.p.2010 – uw. Sądu), względnie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 – uw. Sądu).

Autor "Kwalifikacji" ustalił – obrazując dane opisowo, tabelarycznie i graficznie – że stosownie do r.ws.p.2010 w osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten liczonej od środka elektrycznego na odległość 200 m nie znajdą się miejsca dostępne dla ludzi. Oś główna wiązek anten, przy założeniu ich maksymalnego projektowanego nachylenia w kierunku gruntu (tilt 0-8, 0-9 lub 0-10°), przebiegać będzie w przestrzeni nad gruntem lub zabudową (zob. rysunek 1 "Kwalifikacji przedsięwzięcia").

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...], [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę wniosku tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1945, obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej "u.p.z.p."), ustalił warunki lokalizacji celu publicznego dla inwestycji wnioskowanej przez [...] S.A. W sentencji samej decyzji, poza danymi między innymi dotyczącymi wysokości wieży telekomunikacyjnej (42,5 m) i poza zastrzeżeniem, że "projektowane obiekty budowlane powinny spełniać wymagani określone w art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z [...] lipca 1994 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1186)" oraz, że "przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać środowisko", nie określono innych warunków, które mogłyby stanowić punkt odniesienia dla kwalifikacji środowiskowej inwestycji. Również w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie rozwinięto argumentacji dotyczącej parametrów stacji bazowej pod kątem jej kwalifikacji środowiskowej (k. 115-117 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Od decyzji Burmistrza wpłynęły odwołania A. B. (k. 133-134 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) oraz M. G. (k. 124-125 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Zdaniem A. B. ustalając lokalizację celu publicznego naruszono § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lut. e r.ws.p.2010, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 – uw. Sądu, dalej "P.b."), przez brak poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – uw. Sądu, dalej "K.p.a.") oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.).

M. G. w swym odwołaniu zażądała natomiast przeprowadzenia przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy w [...] analizy pod kątem wpływu łącznego promieniowania z istniejących wież bazowych z wartościami promieniowania dla planowanej inwestycji na działce [...] na pobliskie działki (na których istnienie zabudowa jednorodzinna), względnie zażądała wydania decyzji odmownej.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało rozstrzygnięcie Burmistrza w mocy. Przedstawiło obszernie uwarunkowania prawne lokalizacji celu publicznego, a także podstawy prawne oceny inwestycji telefonii komórkowej w kontekście ewentualnego wymagania od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium przypomniało, że postanowieniem Burmistrza z dnia [...] lipca 2019 r., [...], wydanym w reakcji na wniosek [...] S.A., odmówiono inwestorowi wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uznając, że przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do kategorii wymienionych w r.ws.p.2010, dla których decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach byłaby wymagana. Dalej organ odwoławczy w wyjaśnił, że inwestor przestawił w trakcie postępowania opracowanie w postaci "Kwalifikacji przedsięwzięcia", gdzie ustalono, że w osiach głównych anten odpowiednio w odległościach 200,1 m nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Skargę na decyzję Kolegium złożyła A. B., która częściowo ponowiła zarzuty odwołania (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lut. e r.ws.p.2010, art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP) wskazując na możliwość występowanie zjawiska odbić i sumowania oddziaływań stacji bazowych w otoczeniu. Zarzuciła także naruszenie art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. poprzez nie zawarcie w decyzji ani w jej uzasadnieniu konkretnie wyszczególnionych parametrów inwestycji, między innymi rodzajów anten, ich mocy oraz danych technicznych obrazujących sposób zawieszenia instalacji na maszcie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

W trakcie rozprawy sądowej, która odbyła się [...] października 2020 r. stawił się pełnomocnik [...] S.A., który wniósł o oddalenie skargi, popierając jednocześnie stanowisko organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek niektórych argumentów skargi Sąd nie podziela (o tym niżej).

Wszystkie zarzuty skargi A. B. oscylują wokół tego samego zagadnienia. Mianowicie skarżąca podnosi, że przedsięwzięcie, jego kwalifikacja i oddziaływanie nie zostały należycie zweryfikowane. A. B. zarzuca organowi, że nie zbadano dokładnie dokumentacji przedłożonej przez inwestora – zwłaszcza "Kwalifikacji przedsięwzięcia", a tymczasem to opracowanie zawiera błędy, dotyczące chociażby zidentyfikowanej zabudowy w otoczeniu oraz jej odległości od inwestycji. Ponadto parametrów anten sektorowych nie sumowano, przez co zawężono obszar w relacji do którego sprawdza się wpływ na środowisko. Dane techniczne o antenach nie zawierają wskazania wysokości ich zawieszenia, co więcej, w decyzji nie sprecyzowano rodzaju anten, ich mocy oraz innych danych technicznych.

Sąd w dużej mierze podziela krytyczną ocenę decyzji organów, jaką przedstawiła skarżąca.

Tytułem wstępu wskazać należy, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w świetle którego kwalifikowano inwestycję pod kątem wymagań decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zostało uchylone z dniem 11 listopada 2019 r. Oznacza to, że w dacie orzekania przez Kolegium obowiązywało już rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej "r.ws.p.2019"). W myśl jego § 4 – do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 283 z późn. zm., dalej "u.u.i.ś."), stosuje się przepisy dotychczasowe.

Postępowanie, którego dotyczy obecnie rozpatrywana skarga A. B., to postępowanie dotyczące lokalizacji celu publicznego, określone w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. Jest to więc jedno z postępowań w sprawie decyzji wymienionych w § 4 r.ws.p.2019, a to z kolei oznacza, że w niniejszej sprawie mocą przepisu przejściowego należy stosować r.ws.p.2010.

Odnosząc się do powyższego aktu dodać można w tym miejscu na marginesie, że Kolegium przywoływało w sprawie § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e r.ws.p.2010, gdy tymczasem z uwagi na równoważną moc promieniowaną izotropowo poszczególnych anten projektowanej stacji bazowej (poniżej albo powyżej 5000 W – zob. "Kwalifikację przedsięwzięcia") brać pod uwagę należało także § 2 ust. 1 pkt 7 lit. b i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f r.ws.p.2010.

Wracając do głównego wątku sprawy przede wszystkim przypomnieć należy, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 instalacje radiokomunikacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz – których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny osiąga moce nie mniejsze niż określone w tych przepisach, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w osi głównej wiązki promieniowania anteny w także tam wskazanej odległości (zależnej od mocy anten) od środka elektrycznego – kwalifikują się do kategorii "przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 r.ws.p.2010) albo "przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisku" (§ 3 r.ws.p.2010). Stwierdzenie którejkolwiek z tych kwalifikacji przedsięwzięcia prowadzi do wniosku, że będzie ono wymagało uzyskania przez inwestora przed ustaleniem lokalizacji celu publicznego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stanowią o tym wprost art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).

Regulacje określające, kiedy instalacja radiokomunikacyjna zalicza się do "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" według r.ws.p.2010 są stosunkowo proste. Kwalifikacja taka zależy od ustalenia, czy w osi głównej promieniowania pojedynczych anten, w określonych odległościach zależnych od mocy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Aby to ustalić koniecznie więc należy znać:

- równoważną moc promieniowaną izotropowo ([...] - EIRP) pojedynczej anteny (od niej zależy odległość, w jakiej bada się występowanie miejsc dostępnych dla ludności – zob. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010) oraz

- jej ukierunkowanie, a więc azymut i w szczególność nachylenie (przyjęło się je określać mianem angielskojęzycznego określania "tilt"). Parametr nachylenia bądź maksymalnego nachylenia jest bardzo ważny, gdyż pochylenie anten może powodować skierowanie osi głównej ich wiązek w kierunku gruntu lub budynków; wówczas to potencjalnie oś główna, na danej odległości, może osiągnąć miejsca dostępne dla ludności i to pomimo, że z reguły anteny instalowane są na kilkudziesięciometrowych masztach.

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., [...], [...] Burmistrz ustalił lokalizację celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], jednak nie wskazał w samej decyzji ani słowem ilu, jak skierowanych (azymut i pochylenie) i jakiej mocy anten przedsięwzięcie dotyczy.

Decyzja ta całkowicie uchyla się spod kontroli pod kątem spełnienia wymagań z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010.

Po pierwsze, nie można ustalić według treści decyzji lokalizacyjnej Burmistrza, czy dotyczy ona przedsięwzięcia, dla którego dopuszczalne było odstąpienie od wymagania przedstawienia przez [...] S.A. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W tym miejscu warto wspomnieć, że nie ma znaczenia, iż postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r., [...] Burmistrz, działając z wniosku [...] S.A., odmówił inwestorowi wszczęcia postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (k. 110 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazane tu postanowienie było bowiem w takim samym stopniu ogólnikowe co do parametrów przedsięwzięcia, że nie sposób zweryfikować nawet, czy obecna inwestycja odpowiada tej, której dotyczyło postanowienie [...]

Po drugie, omawiana wadliwość decyzji z dnia [...] października 2019 r., [...], [...] ma znaczenie także z innej perspektywy. Otóż ogólnikowość rozstrzygnięcia powoduje, że zachodzi obawa, iż może być ona odczytywana jako taka, która dopuszcza lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej w dowolnym wariancie jej podstawowych parametrów emisyjnych.

W ocenie Sądu – i w tym zakresie rację ma A. B. (podnosząc zarzut naruszenia art. 53 ust. 2 w zw. z art. 54 u.p.z.p.) – jest nie do zaakceptowania, aby w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej nie określono danych o maksymalnej dopuszczalnej tą decyzją mocy równoważnej promieniowanej izotropowo pojedynczych anten, a także o ukierunkowaniu anten w płaszczyźnie poziomej (azymuty) i płaszczyźnie pionowej (nachylenie bądź maksymalne możliwe nachylenie). Wreszcie należy dodać, że rolą organu jest także przeprowadzenie w toku postępowania szczegółowej analizy ukształtowania terenu i otaczającej zabudowy, gdyż tylko tak można ustalić i zweryfikować, jaka jest kwalifikacja przedsięwzięcia w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010

Sąd w tym miejscu wyjaśnia, że powyższe dane o charakterystyce inwestycji nie są wprawdzie wprost wymagane przez art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b u.p.z.p. (przepis ten stanowi ogólnie, że w decyzji o lokalizacji celu publicznego określa się między innymi "rodzaj inwestycji" oraz "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: [...] ochrony środowiska i zdrowia ludzi"), jednak wynikają logicznie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 (w zw. art. 60) oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010.

Wedle porządku proceduralnego określonego w art. 72 ust. 1 pkt 3 u.u.i.ś. (w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy żądać od inwestora jeszcze przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Jeżeli więc organ decyduje się lokalizować stację bazową telefonii komórkowej bez przedstawienia środowiskowych uwarunkowań, to powinien w punkcie decyzji określającym "rodzaj inwestycji" bądź "warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy", w części dotyczącej "ochrony środowiska i zdrowia ludzi" dokładnie sprecyzować omówione wyżej parametry przedsięwzięcia pozwalające stwierdzić, że tak lokalizowana inwestycja nie podpada pod § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.

Tymczasem w niniejszej sprawie Burmistrz, co później pochopnie zaakceptowało Kolegium, nie podał w decyzji ani mocy anten, ani ich azymutów, ani wreszcie nachylenia. Z kolei w punkcie decyzji dotyczącym kwalifikacji przedsięwzięcia stwierdził jedynie blankietowo, że ta nie należy do przedsięwzięć określonych w art. 71 u.u.i.ś. i r.ws.p.2010

Jak już wskazano, Sąd uznaje więc za zasadne zarzuty skargi A. B. przedstawione w skardze w zakresie w jakim dotyczyły one: niewłaściwego stosowania § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010, nie wyjaśnienia okoliczności sprawy i sprawozdania tego w sposób przekonujący w uzasadnieniu decyzji (art. 7, 8, 9 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a.), a także pominięcia w decyzji wskazania parametrów przedsięwzięcia, od których zależy kwalifikacja środowiskowa stancji bazowej telefonii komórkowej (zarzuty naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. art. 54 u.p.z.p. – choć tu należałoby doprecyzować, że uchybienie organu dotyczy konkretnie art. 54 pkt 1 i pkt 2 lit. b u.p.z.p. w z. z wymienionymi na poprzedniej stronie przepisami u.u.i.ś.).

Niezależnie pod powyższego Sąd zwraca uwagę, że organy zaniechały także – a powinny to uczynić – weryfikacji "Kwalifikacji przedsięwzięcia" przedłożonej przez [...] S.A. Jeżeli bowiem organ decyduje się nie żądać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to powinien chociażby pokrótce przeanalizować, czy założony przebieg osi głównej wiązek promieniowania anteny stacji bazowej telefonii komórkowej został zinterpretowany prawidłowo: czy w świetle zastanych (rzeczywistych) uwarunkowań terenowych jest tak, że osie te nie przecinają albo nie osiągają miejsc dostępnych dla ludności. Sąd podnosi, że A. B. w skardze zarzuca "Kwalifikacji przedsięwzięcia" błędy odnoszące się do nie uwzględnienia niektórych zabudowań w otoczeniu inwestycji. Z uwagi na ograniczony materiał dowodowy zarzutów tych nie sposób zweryfikować. Dodać można, że brak wypowiedzi Kolegium w tym zakresie jest tym bardziej nie akceptowalny, że kwestie dotyczące zagospodarowania terenu w kontekście przebiegu osi wiązek promieniowania A. B. zgłaszała w odwołaniu (k. 14 verte akt administracyjnych organu drugiej instancji).

Mając to wszystko na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że decyzje obu instancji należało uchylić. Konieczne jest bowiem sprecyzowanie przez organ pierwszej instancji w decyzji charakterystyki inwestycji z podaniem danych, które pozwolą ocenić, czy projektowana stacja bazowa kwalifikuje się czy nie do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu decyzji wskazać należy także konkretne jednostki redakcyjne r.ws.p., które wzięto pod uwagę.

Niezależnie od powyższego – mając na uwadze przedstawione przez A. B. argumenty o sumowaniu mocy anten w kontekście kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko" w rozumieniu art. 60 u.u.i.ś. – Sąd uznał za konieczne zajęcie w tej kwestii stanowiska.

Sąd obecnie orzekający ma świadomość, że problematyka kwalifikacji przedsięwzięć stacji bazowych telefonii komórkowej rodzi daleko idące kontrowersje w judykaturze. Prezentowane są z jednej strony poglądy dopuszczające i wymagające sumowania oddziaływania poszczególnych anten sektorowych (również z innymi przedsięwzięciami), czy wymagające badania maksymalnych możliwości technicznych urządzeń, a z drugiej strony poglądy całkowicie przeciwne – w których Sądy opowiadają się za literalną wykładnią przepisów r.ws.p.2010 (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 maja 2014 r. sygn. II OSK 2907/12, z dnia 17 lutego 2017 r., II OSK 1448/15, z dnia 2 kwietnia 2019 r., II OSK 1194/17 i pośrednio także najnowszy z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 760/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). O natężeniu sygnalizowanych tu kontrowersji świadczy chociażby to, że wśród orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego znaleźć można i takie, w których zgłoszono zdanie odrębne wyrażające odmienne stanowisko w stosunku do reszty składu orzekającego – a dotyczyło to właśnie sposobu kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej (zob. zdanie odrębne do wyroku z dnia 29 maja 2015 r., II OSK 139/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w obecnym składzie uznał, że zajęcie stanowiska w niniejszej sprawie – a więc i jednoznaczne opowiedzenie się o sposobie interpretacji i stosowania odnośnych przepisów r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) – powinno zostać poprzedzone wnikliwą analizą całokształtu problematyki prawnej związanej z lokalizowaniem, projektowaniem i eksploatacją stacji bazowych telefonii komórkowej.

Wymagania związane z reglamentacją oddziaływania pól elektromagnetycznych są w polskim systemie prawa kompleksowo uregulowane. Nie można więc problematyki ochrony przed takimi oddziaływaniami postrzegać tylko przez pryzmat kwalifikacji przedsięwzięć jako "znacząco oddziałujących na środowisko". Takie zawężone postrzeganie zagadnienia mogłoby bowiem wywoływać mylne wrażenie, że tylko przez obarczenie inwestorów obowiązkiem uzyskania decyzji środowiskowych, możliwe jest zapewnienie należytej ochrony przed oddziaływaniem instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Warto też podkreślić, że istnieje tendencja w orzecznictwie, aby już na etapie wstępnym weryfikacji przedsięwzięć wymagać badania rzeczywistych (kumulowanych, sumowanych) oddziaływań, tymczasem badania te nie tylko nie są właściwe dla tego etapu, ale nadto są – o czym trzeba pamiętać – gwarantowane innymi przepisami na etapie projektowym i na etapie eksploatacji.

Przed wydaniem niniejszego wyroku Sąd dogłębnie rozważył sygnalizowaną wyżej problematykę w kontekście:

1. systemu ocen oddziaływania na środowisko, w tym prawa unijnego,

2. porządku przyjętego w polskim prawie ochrony środowiska w zakresie kontroli inwestycji generujących pola elektromagnetyczne, z uwzględnieniem podziału na kontrolę uprzednią, środowiskową, techniczno-projektową oraz następczą.

Odnosząc się do punktu 1. wyjaśnić należy, że u.u.i.ś. stanowi akt prawny, który można określić jako część proceduralnego prawa ochrony środowiska. Ustawa ta nie miała za cel wprowadzać norm środowiskowych w rozumieniu materialnym, ale jej zadaniem było przede wszystkim prawidłowe implementowanie do polskiego porządku prawnego rozwiązań zawartych w dyrektywie Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15, Tom 1 P. 248 – 256). W tym miejscu można nadmienić, że obecnie dyrektywa ta została zastąpiona dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z dnia 28 stycznia 2012 r., s. 1-21), będącą tekstem jednolitym poprzedniej, z uwzględnieniem dokonanych zmian.

Dyrektywa 2011/92 wymaga od państw członkowskich Unii Europejskiej zapewnienia oceny oddziaływania wymienionych w niej przedsięwzięć na środowisko, względnie zapewnienia weryfikacji określonych potencjalnych oddziaływań przedsięwzięć pod kątem takiej oceny (screening). "Ocena oddziaływania na środowisko" jest przeto nie tyle oceną oddziaływań, ale przede wszystkim sprecyzowaną prawną procedurą, która ma na celu "określić, opisać i ocenić [...] bezpośrednie i pośrednie skutki przedsięwzięcia" na środowisko, zapewniając przy tym udział społeczeństwa.

Przywołanie dyrektywy 2011/92 z punktu widzenia problematyki niniejszej sprawy jest istotne. Otóż należy uświadomić sobie, że unijny prawodawca wymaga przeprowadzenia procedur z tej dyrektywy dla określonej, enumeratywnej grupy przedsięwzięć. Nie wymaga tego natomiast dla przedsięwzięć infrastruktury telekomunikacyjnej i objęcia ich systemem ocen oddziaływania na środowisko.

Według polskiego prawa (r.ws.p.2010, r.ws.p.2019) niektóre instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Krajowy ustawodawca postanowił więc niejako wykorzystać już istniejący unijny zharmonizowany system ocen środowiskowych i we właściwej dla niego procedurze postanowił ocenić te spośród instalacji, które jawić się mogą jako istotnie wpływające na środowisko (w tym przypadku człowieka, jako element środowiska).

Powyższe wiedzie do pierwszego założenia, które Sąd przyjął jako podstawę dalszego wywodu. Mianowicie uznał, że w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne, ocena środowiskowa jest wyłącznie krajowym wymogiem. Nie ma zatem podstaw, aby obowiązek oceny środowiskowej tego rodzaju instalacji domniemywać, czy interpretować rozszerzająco z powołaniem na prawo unijne.

Przechodząc do zagadnienia z punktu 2. powyżej wyjaśnić należy, że w polskim systemie prawa ochrony środowiska kontrola inwestycji generujących pole elektromagnetyczne została podzielona na etapy, które można określić jako:

- uprzedni (wstępny),

- środowiskowy,

- techniczno-projektowy,

- następczy.

Etap uprzedni (wstępny) obejmuje weryfikację, czy przedsięwzięcia generujące pola elektromagnetyczne podpadają pod czysto teoretyczny schemat, który prawodawca uznał za potencjalnie niebezpieczny dla zdrowia człowieka. Chodzi więc o odpowiedź na pytanie, czy planuje się takie rozmieszczenie instalacji w środowisku, że osie głównych wiązek promieniowania anten (w praktyce dotyczy to najczęściej anten sektorowych telefonii komórkowej) zostaną skierowane w stronę miejsc dostępnych dla ludności. Projektowanie inwestycji w takim wariancie powodować będzie zakwalifikowanie przedsięwzięcia do kategorii "przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", co wedle polskiego prawa wymaga wdrożenia postępowania środowiskowego, a w jego ramach może być obowiązkowe albo potencjalnie obowiązkowe przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazany teoretyczny schemat został prawnie opisany w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) Instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, będą uznane za "przedsięwzięcia mogące znacząco (zawsze albo potencjalnie) oddziałujące na środowisko", jeżeli "równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny" osiągnie moce wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019), a miejsca dostępne dla ludności znajdą się w określonych w tych przepisach odległościach od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania pojedynczej anteny.

W ocenie Sądu z góry odrzucić należy postulaty sugerujące możliwość jakkolwiek rozumianego "sumowania" czy "kumulowania" kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) – które to postulaty wysunęła w niniejszej A. B.. Przemawiają za tym cztery argumenty.

Po pierwsze, kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) – co już sygnalizowano wyżej – ma charakter czysto teoretyczny. Nie jest to ani norma środowiskowa ani techniczna. Omawiane przepisy wyrażają prostą ideę: przedsięwzięcie będzie wymagać decyzji środowiskowej (jako w domyśle niebezpieczne dla człowieka), jeżeli składać się będzie z chociażby jednej anteny, która jest w osi (linii) swej głównej wiązki skierowana w kierunku miejsc dostępnych dla ludności, a miejsca te znajdują się w określonej odległości od środka elektrycznego anteny.

Po drugie, same przepisy r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie akcentują, że kryterium znajdowania się miejsc dostępnych dla ludności w określonych odległościach od środka elektrycznego anten w osi głównej wiązki promieniowania nie może być sumowane. Przede wszystkim w obu przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie jest mowa o mocy pojedynczej anteny i sprawdzaniu istnienia miejsc dostępnych dla ludności w relacji konkretnie do niej, a wręcz do osi jej głównej wiązki promieniowania. Oznacza to, że to czy instalacja ma trzy, czy np. sześć anten, nie zmienia i logicznie rzecz ujmując nie może zmieniać metodologii stosowania kryterium znajdowania się miejsc dostępnych ludności ludzi w osi głównej wiązki. Zawsze chodzić będzie o osie głównych wiązek z konkretnych pojedynczych anten. Nie ma więc znaczenia, czy danej antenie współtowarzyszą dwie inne anteny, czy więcej. Każda ma bowiem swoją oś główną wiązki, a odległość miejsc dostępnych dla ludności bada się przy uwzględnieniu tylko jej mocy.

Po trzecie, w końcowych częściach obu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) prawodawca wyraźnie podkreśla, że "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zastrzeżenie to nie pozostawia w ocenie Sądu żadnych wątpliwości, że wykluczono jakiekolwiek zabiegi sumowania "równoważnej mocy promieniowanej izotropowo" przez anteny danego przedsięwzięcia lub znajdujących się obok siebie przedsięwzięć.

Po czwarte wreszcie, podstawowa wiedza z zakresu fizyki uzupełniona o zrozumiałą i łatwo dostępną literaturę fachową pozwala podważyć sens tezy zakładającej potrzebę – jakkolwiek rozumianego – "sumowania" kryteriów z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 Trzeba przy tym nadto pamiętać, że we wskazanych tu przepisach posłużono się pojęciami technicznymi zrozumiałymi i zdefiniowanymi w dostępnej polskiej normie [...] "Słownictwo telekomunikacyjne -- Anteny -- Nazwy i określenia" (normę tą wycofano, jednak obowiązywała ona, gdy uchwalano r.ws.p.2010).

Zgodnie ze wskazaną normą równoważna moc promieniowana izotropowo to zastępcza moc promieniowana (ERP), czyli iloczyn mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny. Zysk energetyczny anteny może być odniesiony do anteny izotropowej, mówi się wówczas o zastępczej mocy promieniowanej izotropowo. Z kolei antena izotropowa, to według normy [...] hipotetyczna antena promieniująca równomiernie w pełnym kącie bryłowym.

Ujmując powyższe w pewnym uproszczeniu można podsumować, że pojęcie "mocy równoważnej promieniowanej izotropowo" przyjmuje się dlatego, że antena jest urządzeniem ukierunkowującym moc promieniowania, a więc zdolnym do jego kierunkowego wzmacniania. Z tego powodu ustalenie mocy wypromieniowanych przez anteny uchylałoby się spod kontroli, gdyby nie wprowadzono kryterium bazowego. Mnożenie parametru zysku energetycznego anteny, a więc jej wiadomej zdolności do zwiększenia mocy sygnału, oraz mocy doprowadzanej do anteny daje moc równoważną promieniowaną izotropowo, a więc moc przy teoretycznym założeniu, że mamy do czynienia z hipotetyczną anteną o pełnym kącie bryłowym (R. Pawlak, Techniczne aspekty budowy sieci radiowych, "Infrastruktura sieci komórkowych XXI wieku", s. 34; K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, "Casus" 2019, nr 94, s. 14 i nast.).

Zakładając w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 określone równoważne moce anten promieniowane izotropowo możliwe było ustalenie zdolności anten, zwłaszcza anten sektorowych telefonii komórkowej, do ukierunkowania generowanych wiązek, a także określenie odległości, w obszarze których będą one miały niebezpieczną dla człowieka gęstość ponadnormatywną. Niegdyś było to 0,1 W/m2, a obecnie poziomy te określa się wedle bardziej szczegółowych i rozbudowanych parametrów zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448).

Z opracowań fachowych (zob. wyżej wskazane opracowanie R. Pawlaka, s. 40 i K. Smolińskiego, s. 18 i nast.) wynika, że odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny określono w przepisach prawa z uwzględnieniem zasady przezorności, to jest prawodawca założył do jakich odległości antena o określonej bazowej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo jest zdolna generować wiązkę elektromagnetycznego pola ponadnormatywnego, a następnie odległości te dodatkowo zwiększono o 50 %.

Podsumowując, skoro więc prawodawca w r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) posługuje się pojęciem równoważnej mocy promieniowanej izotropowo (abstrahując nawet od samego prawnego zastrzeżenia, że dotyczy to "pojedynczej" anteny), to z istoty tego pojęcia może mieć na uwadze pojedyncza antenę. Tylko dla konkretnej anteny określa się bowiem moc podawaną i zysk energetyczny.

Ubocznie można zauważyć, że wyrażone tu stanowisko zaprezentował także Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w stanowisku z dnia [...] marca 2018 r., [...], które na swoich witrynach internetowych publikuje [...]

Uzupełniająco Sąd zaznacza, że wiadomym mu jest z urzędu, iż niekiedy w orzecznictwie na poparcie tezy o konieczności sumowania mocy anten na potrzeby kwalifikacji przedsięwzięcia przywołuje się § 3 ust. 2 pkt 3 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019). Przepis ten stanowi, że za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uznaje się także te nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 "jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". W ocenie obecnie orzekającego Sądu § 3 ust. 2 pkt 3 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie wpływa na stosowanie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 Jak już wyjaśniono i podkreślono, kryteria z wymienionych tu przepisów to nie normatywy środowiskowe ani normatywy techniczne, a teoretyczne przesłanki, których spełnienie spowoduje obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej. Prawodawca nakazuje badać li tylko, czy w osiach wiązek głównych pojedynczych anten, w określonych odległościach, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Jeżeli w osi głównej wiązki anteny, w odległości odpowiadającej jej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi, to kryterium z r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie jest spełnione i nie zmieni tego nawet zlokalizowanie w otoczeniu innych anten, chociażby ich osie wiązek krzyżowały się. Nie można też zapominać, że w końcowej części § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) wyraźnie wskazano, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Wracając do głównego wątku rozważań Sąd podkreśla, że od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy wspomniane etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa obecnie wspomniane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). Rozporządzenie to wyznacza bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Dodać można, że wówczas to bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pół, kumulację czy odbicia promieniowania.

Wreszcie nadmienić należy, że na podstawie badania rzeczywistych oddziaływań dokonuje się także badania następczego. Zgodnie z art. 122a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1219, dalej "P.o.ś") prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana.

Podsumowując przedstawione rozważania Sąd w niniejszym składzie opowiada się za poglądem, że dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za "przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko" (a w konsekwencji wymaganie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), niezbędne jest przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Kryterium z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.p.2010 (obecnie r.ws.p.2019) nie sumuje się ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw prawnych (zob. zwrot "dla pojedynczej anteny" oraz końcowe zdania obu przepisów) jak i jest to pozbawione sensu technicznego (moc równoważna promieniowana izotropowo dotyczy ze swej istoty pojedynczej anteny, a dana antena sektorowa ma jedną wiązkę główną i jedną jej oś; nawet więc zwielokrotnienie ilości anten nie zmieni metody badania występowania miejsc dostępnych dla ludności w odległości odpowiadającej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla konkretnej anteny).

Reasumując – ponownie przeprowadzając postępowanie Burmistrz:

- ustali z jakich konkretnych anten i jakiej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo składać się będzie projektowana stacja bazowa oraz na jakich azymutach i przy jakim nachyleniu lub maksymalnym nachyleniu pojedyncze anteny sektorowe zostaną zainstalowane (te dane należy następnie wpisać do decyzji),

- dokładnie określi i samodzielnie zweryfikuje stan zagospodarowania i zabudowy poszczególnych działek na obszarach przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (w tym zakresie nie jest wystarczające bezrefleksyjne oparcie się na ilustracjach przedłożonych przez inwestora),

- ustali, czy miejsca dostępne dla ludności (por. art. 124 ust. 2 P.o.ś.) znajdą się w osiach głównych promieniowania pojedynczych anten sektorowych w odległościach określonych wedle r.ws.p.2010 stosownie do równoważnej mocy promieniowanej izotropowo owych pojedynczych anten i wreszcie

- mając na uwadze powyższe punkty, ustali jednoznacznie z powołaniem na przepisy prawa czy konkretna projektowana przez [...] S.A. stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyrok w punkcie I. wydano na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.")

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II. wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a.

Na wysokość zasądzonej od organu odwoławczego kwoty składa się uiszczony wpis od skargi ([...] zł – zob. potwierdzenie na k. 3 i 38 akt sądowych).