Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 525/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 1
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c,  art. 200
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent Marcin Sieradzki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skarg D. M., L. D. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie użytkowania wieczystego nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz D. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz L. D. i T. S. solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako Kolegium/organ) decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta [...] (dalej jako Prezydent) z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w części ustalającej wielkość ustanowionych udziałów użytkowników wieczystych i w tej części orzekło, że w udziale wynoszącym [...] części gruntu położonego w [...] przy ul.[...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], z obrębu [...], o pow. [...] m2 (dla której prowadzona jest księga wieczysta Nr [...]), T. S. przypada [...] części, L. D. przypada [...] części i Skarbowi Państwa przypada [...] części. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta.

Decyzja Kolegium została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy:

W dniu [...] lutego 1949 r. K. D. złożył wniosek o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w [...] przy ul.[...], ozn. hip.[...], objętej działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50 poz. 279) (dalej jako dekret).

Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] grudnia 1964 r., nr [...] odmówiło przyznania byłym właścicielom prawa własności czasowej, a następnie Kolegium decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] stwierdziło nieważność tego orzeczenia.

Decyzją z dnia [..] lipca 2014 r., nr [...] Prezydent orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w udziale wynoszącym [...] części przedmiotowego gruntu na rzecz następców prawnych byłych właścicieli. Kolegium decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] uchyliło ww. decyzję Prezydenta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], ustanowił na 99 lat prawo użytkowania wieczystego w udziale wynoszącym [...] części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] na rzecz: T. S. w [...] części, L. D. w [...] części i Skarbu Państwa w [...] części. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał m.in., że opisana nieruchomość, której właścicielami byli B. B. co do [...] części, M. R. co do [...] i K. D. co do [...] części, znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu. Następnie grunt, z dniem 27 maja 1999 r., stał się własnością[...], co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami: nr [...] z dnia [...] października 1993 r., nr [...] z dnia [...] sierpnia 1991 r. i nr [...] z dnia [...] grudnia 1991 r., a na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy przeszedł na własność [...].

Przytaczając treść art. 7 ust. 1 dekretu Prezydent wskazał, że wniosek K. D. z dnia [...] lutego 1949 r. został złożony z zachowaniem określonego w dekrecie terminu. Podał, że na przedmiotowym gruncie, ozn. jako działka nr [...] znajduje się budynek mieszkalny wybudowany w [...] r., przejęty w administrację Zakładu Administrowania Nieruchomościami w [...] r. W budynku znajduje się [...] lokali mieszkalnych i [...] lokale użytkowe. Na terenie nieruchomości hipotecznej znajduje się także budynek z [...] garażami ([...]). Prezydent wskazał, że nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i znajduje się w strefie oznaczonej symbolem [...], dla której plan ustala utrzymanie i rozwój funkcji z zakresu mieszkalnictwa oraz funkcji towarzyszącej, stanowiącej usługi o charakterze lokalnym, a ponadto znajduje się w [...] zgodnie z uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]. W konsekwencji Prezydent uznał, że w niniejszej sprawie spełnione są warunki, określone w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu.

Jednocześnie na podstawie załączonych do akt sprawy postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku, Prezydent ustalił, że następcami prawnymi byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości są: T. S., L. D., Skarb Państwa i [...]. Organ wyjaśnił także, iż udział w prawie użytkowania wieczystego wynoszący [...] części gruntu został wyliczony, poprzez odjęcie od jedności udziałów, w jakich oddano w użytkowanie wieczyste grunt pod budynkiem właścicielom lokali, który wynosi łącznie [...]. W budynku znajdującym się na opisanym gruncie zostały bowiem sprzedane lokale nr:[...]. Wraz ze sprzedażą tych lokali na rzecz nabywców zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego do gruntu, na którym budynek się znajduje. Trwałe zaś rozdysponowanie tej części gruntu przez oddanie w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich i zawarcie umów notarialnych, zdaniem Prezydenta, spowodowało nieodwracalne skutki prawne, co w konsekwencji uniemożliwia ustanowienie w tej części prawa użytkowania na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli.

Prezydent podkreślił, że udział w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu, przypadający właścicielom lokali, został wyliczony na podstawie aktów notarialnych nabycia tych lokali. Z aktów tych, jak również z wypisów z ksiąg wieczystych wynika, że: z lokalem nr [...] związany jest udział [...], z lokalem nr [...] - udział [...], z lokalem nr [...] - udział [...], z lokalem nr [...] - udział [...] i z lokalem nr [..] - udział [...]. Udział, który oddawany jest przedmiotową decyzją w użytkowanie wieczyste, tj. [...] został, jak już wskazano, wyliczony poprzez odjęcie od jedności udziałów części, w jakich oddano w użytkowanie wieczyste przedmiotową nieruchomość gruntową właścicielom ww. lokali (w sumie [...]). Od jedności został również odjęty udział w wysokości [....], który [...] nabyło na mocy postanowienia o nabyciu spadku po H. R.

Prezydent wskazał jednocześnie, iż odnośnie do pozostałej części nieruchomości hip. [...] wniosek z dnia [...] lutego 1949 r. zostanie rozpoznany odrębną decyzją, po dokonaniu rozliczenia powierzchni dawnej nieruchomości hipotecznej w obecnych działkach ewidencyjnych i ewentualnym dokonaniu podziału tej nieruchomości i wydzieleniu terenu przeznaczonego pod ulicę.

Odwołania od decyzji Prezydenta złożyły T. S. i L. D. oraz D. M., kwestionując prawidłowość tej decyzji w zakresie ustalenia udziałów oraz pozostawienia poza rozpoznaniem pozostałej części przedmiotowej nieruchomości hipotecznej. Ponadto D. M. podniosła zarzut, że nie była zawiadomiona o wydanych wcześniej decyzjach w sprawie.

Zaskarżoną do tut. Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta z dnia [...] lutego 2016 r. w części ustalającej wielkość udziałów użytkowników wieczystych i w tej części orzekło, że w udziale wynoszącym [...] części opisanego powyżej gruntu T. S. przypada [...] części, L. D. przypada [...] części i Skarbowi Państwa przypada [...] części. Kolegium w pozostałej części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że działając w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu Prezydent zobligowany był jedynie do ustalenia istnienia przesłanek określonych w jego art. 7 ust. 2, a w przypadku spełnienia tych przesłanek był zobowiązany do wydania decyzji uwzględniającej wniosek.

Zdaniem Kolegium z uwagi na fakt, że opisany grunt objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] i znajduje się w strefie oznaczonej symbolem [...], dla której plan ustala utrzymanie i rozwój funkcji z zakresu mieszkalnictwa oraz funkcji towarzyszącej stanowiącej usługi o charakterze lokalnym (uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]), Prezydent nie miał podstawy, aby odmówić przyznania wnioskowanego prawa.

Odnośnie zaś kwestii dotyczącej wielkości udziałów, w pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że Prezydent decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. przekazał spadkobiercom dawnych właścicieli udział wynoszący [...] części przedmiotowej działki. Został on wyliczony poprzez odjęcie od jedności udziałów, w jakich oddano w użytkowanie wieczyste ww. grunt właścicielom lokali, których łączny udział w użytkowaniu wieczystym wynosi w sumie [...], zaś łączna wielkość udziału przypadającego następcom prawnym byłych właścicieli wynosi [...] części. W ocenie Kolegium od wielkości tej należy odjąć udział w wysokości [...], który [...] nabyło na mocy postanowienia o nabyciu spadku po H. R. Jednocześnie [...] jest właścicielem przedmiotowego gruntu, a co za tym idzie nie może przekazać sobie przypadającego mu udziału w użytkowanie wieczyste.

Kolegium podkreśliło, że K. D. przypadało [...] części, M. R. [..] części, a B. B. [..] części. Udział[...] , jako następcy prawnego M. R., wynosi [...]. Z kolei udział T. S. jako następcy prawnego po B. B. wynosi [...]. Natomiast następcami prawymi K. D. są: I. D. (w [...] części) oraz Skarb Państwa (w [...] części), a więc udział I. D. wynosi [...] ([...]), a udział Skarbu Państwa [...].

Według Kolegium suma udziałów poszczególnych użytkowników wieczystych powinna być taka sama jak wielkość udziału przedmiotowej nieruchomości przekazanego zaskarżoną decyzją w użytkowanie wieczyste, tj. [...]. Przy czym Kolegium wskazało, że w kwestionowanej decyzji Prezydenta udziały użytkowników wieczystych, na rzecz których ustanowiono mocą tej decyzji użytkowanie wieczyste, były błędnie wyliczone, co skutkowało uchyleniem decyzji Prezydenta w tej części i reformatoryjnym orzeczeniem o oddaniu przedmiotowej nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w ww. wielkościach udziałów.

Kolegium podkreśliło, że przy dokonywaniu ww. wyliczenia zostały zachowane proporcje dziedziczenia, a dla wielkości ustanowionego udziału nie ma znaczenia do jakiej powierzchni działki się on odnosi. Tym samym wg organu nie ma znaczenia, czy wielkość udziałów w użytkowaniu wieczystym właścicieli lokali w budynku usytuowanym na gruncie była ustalana w stosunku do gruntu o pow. o [...] m2 mniejszej niż obecnie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu odwołujących, iż Prezydent ograniczył się do ustanowienia użytkowania wieczystego jedynie do działki nr [...] o pow. [...] m2, a pominął pozostałą część pierwotnej nieruchomości [...], Kolegium za prezydentem podało, iż wynika to z konieczności dokonania rozliczenia powierzchni dawnej nieruchomości hipotecznej w obecnych działkach ewidencyjnych i ewentualnym dokonaniu podziału tej nieruchomości i wydzieleniu terenu przeznaczonego pod ulicę.

Z kolei w odpowiedzi na zarzut D. M. Kolegium podniosło, że w okresie wydania poprzednich decyzji w niniejszej sprawie, w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany był pogląd, iż właściciele lokali w budynkach znajdujących się na gruntach [...] oddawanych byłym właścicielom (ich następcom prawym) w użytkowanie wieczyste na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu, nie są stronami postępowania. Stąd właściciele lokali w budynku usytuowanym na przedmiotowej działce nie byli informowani o wszczęciu postępowania i kolejnych decyzjach. Po zmianie stanowiska co do interesu prawnego właścicieli odrębnych lokali aktualnie za strony niniejszego postępowania zasadnie uznano również właścicieli przedmiotowych lokali i decyzję skierowano również do nich.

Decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2017 r. stała się przedmiotem skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. M. oraz L. D. i T. S. (dalej jako skarżące).

D. M. wniosła o stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, poprzez pozbawienie jej możliwości działania w postępowaniu, jak również wydanie decyzji rozstrzygającej w części co do przedmiotu, który był już objęty wcześniejszą ostateczną decyzją administracyjną (lokal [...]). Powołała się na decyzję administracyjną ustanawiającą prawo do lokalu nr [...] i w tym zakresie w toku postępowania sądowo-administracyjnego konsekwentnie przez swojego profesjonalnego pełnomocnika podnosiła zarzut res iudicata.

Natomiast L. D. i T. S. zarzuciły zaskarżonej decyzji, że została wydana z naruszeniem:

1) przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 139 kpa poprzez orzeczenie o niższych niż w decyzji organu I instancji udziałach skarżących we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości oraz orzeczenie w tym zakresie na niekorzyść stron odwołujących się i pominięciu przy ustalaniu udziałów w nieruchomości powierzchni całej nieruchomości objętej dawnym oznaczeniem hipotecznym [...]. Ponadto wskazały, że Kolegium sprowadziło do wspólnego mianownika nie tylko udziały dawnych właścicieli ale też udziały osób, które kupiły mieszkania od Skarbu Państwa, bądź gminy i ich udziały w gruncie sprowadzają się co najwyżej do udziałów w działce gruntu znajdującej się pod budynkiem. Skarżące podniosły również naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy tj. orzekanie zarówno przez organ I instancji jak i Kolegium, mimo braku definitywnego geodezyjnego podziału nieruchomości, jak też dokonywanie przez Prezydenta zmian w zakresie prawa użytkowania wieczystego już w trakcie trwania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej poprzednikom prawnym skarżących oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste jak i w trakcie postępowania w przedmiocie zwrotu skarżącym gruntu przy ul. [...] w [...] ([...]).

2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 dekretu, poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, sprowadzającą się do tego, iż orzeczono jedynie o części zabudowanej dawnej nieruchomości [...], pozostawiając nierozstrzygniętą istotną część działki.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie od organu na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 623/17 połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zainicjowane ww. skargami.

Na rozprawie w dniu 9 marca 2018 r. Sąd dopuścił z urzędu dowód z kopii aktu notarialnego Rep [...].

Pełnomocnik L. D. i T. S. poparł skargę oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz o oddalenie skargi D. M.

Pełnomocnik D. M. poparł skargę oraz wniósł o stwierdzenie nieważności obu decyzji, ewentualnie o ich uchylenie i oświadczył, że lokal o nr [..] został połączony z mieszkaniem o nr [...], przed wydaniem decyzji. Przyznał, że obecnie ww lokal [...] określony w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 1990 r. nie istnieje. Konsekwentnie podniósł zarzut res iudicata oraz zarzut braku udziału w postępowaniu jego mocodawczyni. Ponadto oświadczył, że w postępowaniu nie była badana kwestia posiadania nieruchomości zgodnie z art. 7 dekretu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga D. M. jest zasadna, ale jedynie częściowo.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, "będący w posiadaniu gruntu" (...) mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy (...). Ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji ani z poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, jak również z akt sprawy administracyjnej - nie wynika czy przedmiotem ustaleń ww organów była określona w ww przepisie przesłanka posiadania objętej decyzją nieruchomości w dacie składania wniosku dekretowego (z pism datowanych na lata 60-te wynika, że ww zamieszkiwał w [...], a orzeczenie dekretowe z 1964r. wróciło z adnotacją "adresat nie mieszka", jednak pozostała część akt wskazuje na prowadzenie przez niego czynności związanych z odbudową). Skutkowało to uchyleniem zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa gdyż brak ustaleń w tym zakresie mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy wyrokowaniu nie bez znaczenia w tym zakresie było aktualne ustawodawstwo wskazujące na to, iż badanie ww przesłanki stanowi warunek konieczny uwzględnienia wniosku dekretowego. W ustawie z dnia 26 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 431) jednoznacznie wskazano, iż podstawą do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej przez Komisję orzekającą w trybie tej ustawy - jest nieustalenie posiadania nieruchomości [...] przez dotychczasowego właściciela, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu (art. 30 ust. 1 pkt. 4b ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa). W tym stanie rzeczy, skoro kwestii ww przesłanki nie analizowano w toku postępowania dekretowego, uchylenie zaskarżonej decyzji okazało się konieczne celem uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w ww zakresie.

Pozostałe zarzuty obu skarg nie znajdują uzasadnienia.

Całkowicie niezrozumiały jest zarzut skarżącej M. wskazujący na to, iż nie brała ona udziału w postępowaniu. Z akt sprawy wynika, iż została jej doręczona zarówno decyzja organu I instancji jak i zaskarżona decyzja Kolegium. Pomiędzy wydaniem ww decyzji I i II instancji upłynął rok czasu a skarżąca twierdzi, iż nie miała możliwości zapoznać się z aktami postępowania i nie uczestniczyła w jego czynnościach. Skarżąca nie precyzuje przy tym w jakich czynnościach nie uczestniczyła i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Roztrząsanie tego zarzutu na tym etapie postępowania jest zresztą bezprzedmiotowe wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z innych przyczyn. Sam zaś zarzut niepowiadomienia tej skarżącej o wszczęciu postępowania czy o zapadłych uprzednio decyzjach (następnie uchylonych), o ile nie wykazano poprzez przywólanie jakiegokolwiek argumentu na okoliczność że miało to znaczenie dla wyniku sprawy, pozostaje bezzasadny.

Nie można także uznać za zasadny i istotny zarzutu skarżącej M. co do zaistnienia res iudicata. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika konsekwentnie podnosiła, że sprawa została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną nr [...] z dnia [...] lutego 1990 r. jak również że dla słuszności tego zarzutu bez znaczenia jest okoliczność, że lokal [...] nie figuruje w księdze wieczystej jak również że nie ma go fizycznie w spornym budynku (k. 352). Po pierwsze: oczywiste jest, że w sprawie nie mamy do czynienia z res iudicata. W stosunku do ww decyzji z 1990r. nie zachodzi tu ani tożsamość podmiotowa ani tożsamość przedmiotowa sprawy. Po drugie: decyzja z 1990r, na którą powołuje się skarżąca jest decyzją warunkową (co wynika z jej pkt. [...] ) i nie wiadomo czy w ogóle doszło do jej wykonania jak również czy nie stwierdzono jej wygaśnięcia jako bezprzedmiotowej. I wreszcie po trzecie: skarżąca D. M. nie ma interesu prawnego w przedmiotowym zakresie. Pomimo wezwania przez Sąd, pełnomocnik tej skarżącej nie złożył do akt sprawy aktu notarialnego, mocą którego nabyła ona nieruchomość lokalową nr [...] wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym ww nieruchomości. Przeprowadzone przez Sąd z urzędu postępowanie dowodowe co do praw przysługującej D. M. wykazało, iż nabyty przez nią w 2006r. lokal nr [...] posiada określoną powierzchnię (k. 227) i określony w akcie notarialnym udział w użytkowaniu wieczystym nieruchomości (k. 228, k 186-192) oraz że wszystkie dane wynikające z tego aktu zostały prawidłowo ujawnione w księdze wieczystej. Jednocześnie na podstawie oświadczenia pełnomocnika skarżącej ustalono, iż nie ma ona żadnego związku z adresatami decyzji, na którą się powołuje, w szczególności nie należy do kręgu ich rodziny czy spadkobierców. Jakkolwiek zatem w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego jako użytkownik wieczysty ww nieruchomości ma ona interes prawny w sprawie, to jednak nie wykazała interesu prawnego dającego jej legitymację do powoływania się na dotyczącą nieistniejącego ani faktycznie ani prawnie lokalu nr [...].

Tym niemniej, ponownie rozpoznając sprawę, wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji wynikającego z braku ustaleń co do posiadania ww gruntu przez właściciela dekretowego, organ winien odnieść się do ww zarzutów skarżącej i przedstawić stan faktyczny i prawny związany z decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 1990r.

Nie są zasadne także zarzuty skarżących L. D. i T. S. Nie można mówić w szczególności o naruszeniu przez Kolegium art. 139 kpa poprzez orzekanie na ich niekorzyść - skoro błędne ustalenie udziałów przez organ I instancji (a tego te skarżące nie negują) stanowiło naruszenie prawa.

Bezzasadny jest także zarzut co do nieobjęcia zaskarżoną decyzją całej nieruchomości dekretowej. Kontrolowana przez Sąd decyzja dotyczy konkretnej określonej w księdze wieczystej nieruchomości stanowiącej konkretną działkę ewidencyjną o konkretnej powierzchni (vide k. 125136). Nieobjęcie decyzją całej nieruchomości dekretowej, a więc zaniechanie przez organ orzekania w zakresie części wniosku z 1949r. może stanowić przedmiot skargi na bezczynność organu a nie merytorycznej skargi, której zarzut sprowadza się do braku rozstrzygnięcia. Sporną decyzją objęto całą nieruchomość wieczystoksięgową, nie można zatem mówić o wadliwości decyzji jako nieobejmującej całej nieruchomości. Jeśli zaś chodzi o zarzut braku podziału objętej kontrolowaną decyzją nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] mkw – to w świetle okoliczności sprawy jest on niezrozumiały dla Sądu. Nie sposób w szczególności wywieść w jaki sposób i na jakie potrzeby i także na jakiej podstawie prawnej owa nieruchomość o pow. [...] mkw miałaby zostać podzielona. Z kolei nie można też uwzględnić zarzutu co do orzekania organu pomimo braku podziału nieruchomości dekretowej. Skoro bowiem objęta decyzją działka posiada określający ją nr [...], jest dla niej prowadzona księga wieczysta i stanowi przez to osobną nieruchomość w rozumieniu cywilistycznym i wieczystoksięgowym, to nie sposób przyjąć, iż nie została ona dotychczas wydzielona z nieruchomości stanowiącej uprzednio własność poprzednika skarżących.

Wszystkie te zarzuty strony będą mogły zgłaszać w ponownie prowadzonym przez organ postępowaniu, a ten odniesie się do nich w uzasadnieniu ewentualnie zapadłej decyzji administracyjnej.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.