Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 28/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 137 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 169 ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Rektora Wyższej Szkoły w D. z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na dwunastomiesięczny kurs dla absolwentów wyższych uczelni - kandydatów na żołnierzy zawodowych uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 26 października 2010 r., wydaną na podstawie § 8 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 61, poz. 382), § 6 ust. 4 załącznika 2 do uchwały Nr 12/LXXXIV/2009 Senatu Wyższej Szkoły z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie złożenia wniosku o ustalenie warunków i trybu przyjęcia na studia stacjonarne pierwszego stopnia na kierunku Lotnictwo i Kosmonautyka dla kandydatów na żołnierzy zawodowych w roku akademickim 2010/2011 oraz do studium oficerskiego na 12 i 20 - miesięczne szkolenie dla absolwentów uczelni - żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych rozpoczynających szkolenie w 2010 r. oraz 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Rektor –w D., po rozpatrzeniu odwołania P. M., utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w D. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Wydziału Lotnictwa w D. w dniu [...] lipca 2010 r. wydała decyzję nr [...] o odmowie przyjęcia skarżącego na dwunastomiesięczny kurs dla absolwentów wyższych uczelni - kandydatów na żołnierzy zawodowych.

Skarżący w odwołaniu zarzucił wskazanie błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i wniósł o jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności, zakwalifikowanie go do służby kandydackiej w Wyższej Szkoły oraz wydanie zaświadczenia o wynikach postępowania kwalifikacyjnego.

Organ odwoławczy uznał, że odwołanie jest niezasadne i wskazał, że skarżący błędnie powołuje się na przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), a w szczególności na jej art. 169, gdyż przepisy te nie mają zastosowania do kursów dla kandydatów na żołnierzy zawodowych, które prowadzone są w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, które zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.).

Uchwała nr 12/LXXXIV/2009 Senatu Wyższej Szkoły z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie złożenia wniosku (...) podjęta została w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie jej uchwalania. Zaistniała zmiana stanu prawnego, związana z wejściem w życie w dniu 29 kwietnia 2010 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, zastępującego dotychczasowe rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 czerwca 2008 r. o tym samym tytule (opubl. w Dz. U. Nr 79, poz. 669 z późn. zm.), w ocenie organu nie niesie za sobą obowiązku zmiany uchwały Senatu WSOSP i zawartych w niej warunków i trybu przyjęcia do studium oficerskiego. Zmiana stanu prawnego nie skutkuje też nieważnością tej uchwały. Wbrew twierdzeniom skarżącego, uchwała ta, z uwagi na to, że dotyczyła również osób ubiegających się o przyjęcie na studia w Wyższej Szkole w D., podana została do publicznej wiadomości z zachowaniem terminów określonych art. 169 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Organ odwoławczy uznał, że postępowanie rekrutacyjne prowadzone było w oparciu o obowiązujące przepisy, a wskazana w zaskarżonej decyzji podstawa prawna była prawidłowa, zatem wniesione odwołanie jest niezasadne.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domagał się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji, względnie ich uchylenia, wobec rażącego naruszenia prawa, polegającego na niewskazaniu w treści decyzji przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Skarżący domagał się także stwierdzenia bezczynności organu wobec nierozpoznania jego wniosku o wydanie zaświadczenia o wynikach postępowania kwalifikacyjnego, zawartego w odwołaniu z dnia 23 sierpnia 2010 r.

Skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodów z akt postępowania kwalifikacyjnego i uchwał Senatu w sprawie warunków i trybu rekrutacji na studia i szkolenie wojskowe absolwentów uczelni i kandydatów w roku 2010 w celu ustalenia, jakie kierunki studiów absolwentów były preferowane dla kandydatów aplikujących do studium oficerskiego na kierunku naziemnym w 2010 r. i dlaczego, oraz ustalenia, czy podobne kierunki studiów absolwentów preferowano również w poprzednich latach, a nadto, jakie przygotowanie lotnicze preferowano w 2010 r. na kierunku naziemnym dla kandydatów do studium oficerskiego i z jakiego powodu.

Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z materiałów opublikowanych w sieci internetowej przed rekrutacją w 2010 r. w celu "ustalenia zgodności warunków kwalifikacyjnych do studium oficerskiego 12 - miesięcznego z innymi dowodami", oraz uzupełnienia akt o Statut Uczelni, Regulamin Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej. Skarżący wnosił o dołączenie Rozkazu Dziennego Rektora - w sprawie powołania komisji rekrutacyjnej, jej składu oraz zasad działania na okoliczność ustalenia kryteriów kwalifikacji ilości miejsc na poszczególne kierunki, a także dołączenie decyzji Ministra Obrony Narodowej w sprawie określenia limitów miejsc do 12 - miesięcznego studium oficerskiego w 2010 r. i decyzji korygujących te limity. Skarżący domagał się wyjaśnienia zasad określania limitów miejsc na poszczególne kierunki studium oficerskiego i zasad punktowania wyników egzaminów w 2010 r. wobec kandydatów aplikujących do studium oficerskiego.

Skarżący wniósł też o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności:

- przepisów § 7, 8, 9 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych z art. 92 § 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwagi na brak w art. 137 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, upoważnienia do określania zasad rekrutacji absolwentów wyższych uczelni cywilnych do służby kandydackiej, o której mowa w przepisach Rozdziału 8 tej ustawy,

- art. 125 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. z art. 2 i 32 Konstytucji RP, w zakresie przyznawania absolwentom wyższych uczelni aplikujących o status kandydata na oficera Wojska Polskiego tytułu podchorążego, co może sugerować, iż osoba taka jest studentem, do której zastosowanie mogą mieć przepisy ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

Skarżący domagał się również zobowiązania organu wojskowego do wydania zaświadczenia dotyczącego określenia ilości miejsc na kierunku szkolenia, o które ubiegał się skarżący, zajętej przez skarżącego lokaty, wyników egzaminów w poszczególnych kategoriach, ilości punktów w poszczególnych kategoriach, jak też wyników rozmowy kwalifikacyjnej.

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że decyzja Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej, działającej przy Wyższej Szkole w D. z dnia 20 lipca 2010 r. nie posiada ani właściwej podstawy prawnej, ani właściwego uzasadnienia, gdyż nie wyjaśnia, jakich wymogów skarżący nie spełnił. Decyzja organu drugiej instancji również odwołuje się jedynie do przepisów rozporządzenia i uchwały, a nie do przepisów rangi ustawowej.

Skarżący wyjaśnia też, że nie ubiegał się o przyjęcie do Wyższej Szkoły jako uczelni. Jego wniosek dotyczył przyjęcia na szkolenie wojskowe w studium oficerskim, a więc jednostce, która wchodzi w skład struktury Uczelni, ale nie funkcjonuje w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym. Przepisy tej ustawy nie mogą mieć zastosowania do absolwentów wyższych uczelni, którzy – tak jak skarżący - nie ubiegają się o status studenta. W ocenie skarżącego, ustawodawca błędnie założył, że osoby aplikujące o status kandydata na żołnierza zawodowego, to tylko takie osoby, które zamierzają się kształcić (art. 125 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r.). Nadawanie kandydatom-absolwentom wyższych uczelni cywilnych statusu podchorążych, sugeruje, iż są oni studentami uczelni wojskowych, co w ocenie skarżącego nie przystaje do Statutu Uczelni, jak i pozostałych uczelni wojskowych w kraju, szkolących absolwentów.

Skarżący wskazuje też, że w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego nie wskazano, dlaczego uzyskana przez skarżącego lokata była zbyt odległa i uniemożliwiła przyjęcie do WS, przy czym znów zaznacza, że ubiegał się jedynie o przyjęcie do studium oficerskiego. Ponadto decyzja nie wyjaśnia, jakie zastrzeżenia natury zdrowotnej przemawiały przeciwko jego kandydaturze w poszczególnych specjalnościach. Tym samym uzasadnienie decyzji nie spełnia swojej roli.

W odpowiedzi na skargę Wyższej Szkoły w D. podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił dodatkowo, że po procesie kwalifikacyjnym skarżący zajął 268 pozycję, podczas gdy limit miejsc, ustalony decyzją Nr 61/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2010 r. w sprawie naboru na kurs oficerski absolwentów wyższych uczelni wynosił 27.

W toku postępowania przed sądem skarżący kilkakrotnie przedstawiał na piśmie swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie argumenty w niej podniesione mają znaczenie i zasługują na uwzględnienie. Zgodnie jednak z treścią przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 24 marca 2010 r. skarżący, będący absolwentem cywilnej szkoły wyższej, złożył wniosek o powołanie do służby kandydackiej w roku 2010 r. i przyjęcie do dwunastomiesięcznego studium oficerskiego Wyższej Szkoły w D. w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego.

Służbę wojskową kandydatów na żołnierzy zawodowych reguluje ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.). Przepisy o służbie kandydackiej zawarte są w rozdziale 8 (art. 124 – 137). Przepis art. 137 ust. 1 ustawy zawiera upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowych warunków i trybu powoływania do służby kandydackiej; 2) szczegółowych warunków i trybu przyjmowania do uczelni wojskowych, szkół podoficerskich i ośrodków szkolenia; 3) wysokości opłat z tytułu egzaminów wstępnych dla osób ubiegających się o przyjęcie na studia do uczelni wojskowych i szkół podoficerskich oraz szczegółowego trybu ich pobierania; 4) warunków i trybu mianowania na stopnie wojskowe żołnierzy pełniących służbę kandydacką; 5) przebiegu służby kandydackiej, warunków i trybu opiniowania żołnierzy pełniących służbę kandydacką, ich uprawnień innych niż określone w ustawie oraz trybu postępowania związanego ze zwalnianiem ze służby kandydackiej. Na podstawie powołanego przepisu wydane zostało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 61, poz. 382).

Zgodnie natomiast z przepisem art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), w uczelni wojskowej i w uczelni służb państwowych warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy służb państwowych ustala, na wniosek senatu, odpowiednio Minister Obrony Narodowej lub minister właściwy do spraw wewnętrznych. W rozpoznawanej sprawie warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych określone zostały zarządzeniem Nr 21 Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 maja 2009 r. w sprawie ustalenia warunków i trybu przyjęć na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych do uczelni wojskowych na rok akademicki 2010/2011 (Dz. Urz. MON Nr 11, poz. 119).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2009 r. (I OSK 613/09, niepubl.), zarządzenie Ministra Obrony Narodowej, wydane na podstawie art. 169 ust. 10 ustawy o szkolnictwie wyższym, ustalające warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych, jako akt wewnętrzny nie stanowi podstawy decyzji dotyczącej przyjęcia na studia. Podstawę taką stanowią natomiast przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, a także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że to przepisy wyżej wskazanych aktów regulują kwestie związane m.in. z warunkami i trybem powoływania do służby kandydackiej oraz warunków i trybu przyjmowania do szkół wojskowych tak w zakresie m.in. naboru do szkół wojskowych, przeprowadzanych egzaminach wstępnych, składu komisji rekrutacyjnej jak i trybu odwoływania. Zarządzenie, o którym mowa w art. 169 ust. 10 ustawy o szkolnictwie wyższym, winno jedynie zawierać regulacje organizacyjne niezbędne przy przyjmowaniu kandydata na szkolenie w danym roku akademickim przez daną uczelnię wojskową. NSA wyjaśnił następnie, że wprawdzie uczelnia wojskowa zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym jest jednocześnie jednostką wojskową w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, ale to nie zmienia faktu, iż kandydatów na żołnierzy zawodowych zgodnie z art. 124 ust. 1, art. 126 ust. 1 i art. 127 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych kształci się na uczelni wojskowej. NSA podkreślił, że uczelnia wojskowa prowadzi rekrutacje do studium oficerskiego nie jako jednostka wojskowa, ale jako uczelnia wojskowa, która kształci kandydatów na żołnierzy zawodowych na potrzeby korpusu oficerów zawodowych, co wynika z art. 127 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednostka wojskowa nie posiada bowiem uprawnień do kształcenia kandydatów na żołnierzy zawodowych, gdyż zgodnie z art. 126 ust. 1 ustawy, takie uprawnienia posiada jedynie szkoła wojskowa, tj. wojskowe uczelnie akademickie i uczelnie wojskowe oraz szkoły podoficerskie.

W świetle powyższego nieuzasadnione są zarzuty skarżącego dotyczące braku podstaw prawnych do prowadzenia przez Wyższą Szkołę w D. rekrutacji do studium oficerskiego dla absolwentów uczelni – kandydatów na żołnierzy zawodowych, aczkolwiek zgodzić się należy ze skarżącym, że podstawa prawna decyzji nie została przez organ prawidłowo wskazana. Organ powołuje bowiem jedynie uregulowania organizacyjne, a nie ustawowe.

Niezależnie jednak od powyższego stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie dostrzegł szeregu nieprawidłowości w toku postępowania kwalifikacyjnego i nie wyjaśnił ich przyczyn, a także wpływu tych uchybień na wynik postępowania kwalifikacyjnego, co powoduje, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim zauważyć należy, że postępowanie kwalifikacyjne składało się z kilku części i do każdej z nich sporządzane były odrębne dokumenty (listy wyników i protokoły). W przedstawionej Sądowi dokumentacji postępowania kwalifikacyjnego część istotnych dokumentów nie zawiera jednak wszystkich wymaganych podpisów. Lista wyników egzaminu wstępnego mężczyzn (ze sprawności fizycznej) przeprowadzonego w dniach 13-14 lipca 2010 r. podpisana została przez pięciu spośród ośmiu członków Komisji, których nazwiska zostały wskazane. Przyczyny braku podpisów pozostałych osób nie zostały podane. Nie wiadomo nawet, czy pozostałe osoby uczestniczyły w pracach Komisji, czy też działała ona w niepełnym składzie. Nie można też wykluczyć, że dokumentacja dołączona do akt administracyjnych nie jest oryginalną dokumentacją z postępowania kwalifikacyjnego, dlatego zawiera pewne braki. Kwestii tej nie wyjaśnił jednak organ drugiej instancji, wydając zaskarżoną decyzję.

Podobne braki zawiera "Protokół z rozmów kwalifikacyjnych na 12 m-cy". Protokół ten podpisany został przez pięć osób, podczas gdy w końcowej części protokołu widnieją nazwiska dziewięciu osób, stanowiących zespół do spraw przeprowadzenia rozmów kwalifikacyjnych. Również i w tym przypadku nie wyjaśniono przyczyny braku podpisów wszystkich wymienionych w protokole osób.

Kolejny dokument budzący zastrzeżenia to protokół Komisji Rekrutacyjnej z dnia 20 lipca 2010 r. Treść protokołu wskazuje, że w skład Komisji wchodził przewodniczący oraz czterej członkowie. Tymczasem jeden z członków Komisji nie złożył podpisu pod protokołem. Protokół nie stwierdza przyczyny braku podpisu jednego z członków Komisji. Zauważyć ponadto należy, że skład Komisji Rekrutacyjnej, wskazany w protokole z dnia 20 lipca 2010 r., jest inny niż wskazany w § 1 zarządzenia Rektora - Wyższej Szkoły w D. nr 26 z dnia 9 kwietnia 2010 r. w sprawie powołania Komisji Rekrutacyjnej do przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego dla kandydatów do studium oficerskiego w roku 2010. Porównując skład osobowy Komisji, która sporządziła protokół z dnia 20 lipca 2010 r. ze składem Komisji wskazanym w zarządzeniu można dojść do wniosku, że dwóch jej członków nie było uprawnionych do zasiadania w Komisji. Nie ma bowiem jakiegokolwiek dowodu, że skład Komisji został zmieniony w wymaganym trybie, aczkolwiek okoliczności tej wykluczyć nie można. Wymagało to jednak wyjaśnienia przez organ odwoławczy przed wydaniem decyzji i ewentualnego uzupełnienia dokumentacji.

Organ odwoławczy przeoczył także, że decyzja kolegialnego organu pierwszej instancji (Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej w D. z dnia 20 lipca 2010 r. nr [...]) została podpisana wyłącznie przez Przewodniczącego Komisji.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m. in. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Zawarty w art. 107 § 1 k.p.a. wymóg podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, odnoszących się również do organu kolegialnego, oznacza, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, że uchwała takiego organu, będąca decyzją administracyjną, powinna być podpisana przez wszystkich członków organu kolegialnego, którzy brali udział w podejmowaniu tej uchwały, z podaniem ich imion i nazwisk oraz funkcji pełnionych w tym organie. Podpisy te powinny być złożone pod uzasadnieniem takiej uchwały – decyzji. Poza przepisami kodeksu postępowania administracyjnego tryb wydawania decyzji administracyjnych przez organ kolegialny określają przepisy szczególne, regulujące organizację i działanie organu kolegialnego, w tym zwłaszcza przesłanki ważności uchwał podejmowanych na posiedzeniach plenarnych. Przesłanki te mają zatem znaczenie również dla ważności decyzji administracyjnych organów kolegialnych, wydawanych w formie uchwał. To, czy przesłanki te zostały spełnione, wynikać powinno z protokołu posiedzenia sporządzonego zgodnie z przepisami o trybie działania organu kolegialnego i z zachowaniem wymogów zawartych w przepisach działu II rozdziału 2 kodeksu postępowania administracyjnego, określających sposób utrwalania poszczególnych czynności postępowania (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 1992 r., II SA 207/92, oraz M. Jaśkowska, A. Wróbel - Komentarz do art. 107 Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 561-564).

Wobec tak poważnych wątpliwości co do prawidłowości samego toku prac poprzedzających wydanie decyzji, a także braku wyjaśnienia podstaw do odstąpienia od zasady podpisywania decyzji kolegialnych, nie można uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Obowiązkiem organu odwoławczego było zbadanie, czy postępowanie kwalifikacyjne, zakończone decyzją o odmowie przyjęcia skarżącego do Wyższej Szkoły w D. na szkolenie wojskowe absolwentów wyższych uczelni przeprowadzone zostało prawidłowo. Organ powinien był zatem zbadać, czy w czasie rekrutacji zachowane zostały wymogi formalne. Tymczasem organ odwoławczy nie wyjaśnił podstawowych w sprawie kwestii dotyczących prawidłowości przeprowadzenia poszczególnych etapów kwalifikacji i ważności decyzji organów kolegialnych, czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1, 107 § 3, 136 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Brak wyjaśnienia wskazanych okoliczności powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne (niż naruszenie prawa materialnego, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wskazane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, organ wydał bowiem decyzję mimo braku ustaleń co do istotnych w sprawie okoliczności.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy ustosunkuje się do wszystkich podniesionych wyżej okoliczności i wyjaśni wskazane wątpliwości. Wyjaśnienia wymagać będzie przede wszystkim, czy skład Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej został zmieniony, jeśli tak, kiedy i w jakim trybie oraz czy istnieją inne -poza przedstawionymi Sądowi - dokumenty dotyczące postępowania kwalifikacyjnego, w szczególności protokoły i listy wyników podpisane przez wszystkich członków komisji lub zespołów. Jak już bowiem wyżej podniesiono, nie można wykluczyć, że dokumenty te sporządzane były w kilku egzemplarzach, z których nie wszystkie zostały prawidłowo podpisane. Dopiero po wyjaśnieniu tych istotnych kwestii możliwe będzie rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy.

Należy przypomnieć, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a więc powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ powinien też ustosunkować się do zarzutów skarżącego, podniesionych w odwołaniu.

Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji zbędne jest szczegółowe odnoszenie się do wszystkich zarzutów skargi oraz okoliczności podnoszonych w pismach skarżącego. Wyjaśnić jedynie należy, że w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie pełnomocnik organu był prawidłowo umocowany do działania w sprawie, co wynika ze złożonego pełnomocnictwa (k.17), odpowiadającego wymogom określonym w art. 37 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podzielił także wątpliwości skarżącego co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej wskazanych w skardze przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz art. 125 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.

Z tych wszystkich względów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.