Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 18/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 9 j ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: par. 2 ust. 2 pkt 3, par. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 122
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów  komunalnych od właścicieli nieruchomości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz- Nowak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] września 2018 r. znak [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na rzecz skarżącego M. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] września 2018 r. Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji), działając na podstawie art. 9j ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 z późn. zm., dalej jako: ustawa o utrzymaniu czystości), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz. U. z 2013 r. poz. 122, dalej jako: rozporządzenie MŚ) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej jako: K.p.a.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o wykreśleniu podmiotu G. M. "[...]" z siedzibą w [...] ul. [...] [...] (dalej jako: skarżący, przedsiębiorca, podmiot kontrolowany) z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wpisu podmiotu kontrolowanego do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości pod numerem rejestrowym [...] dokonano

2 stycznia 2013 r.

Zawiadomieniem z 7 grudnia 2017 r. poinformowano skarżącego o zamiarze wszczęcia kontroli, która została przeprowadzona przez upoważnionych pracowników Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w [...][...]grudnia 2017 r. w obecności skarżącego na terenie bazy magazynowo - transportowej przedsiębiorstwa w miejscowości [...].

Kontrola wykazała, że skarżący nie zapewnił zabezpieczenia miejsc magazynowania selektywnie zebranych odpadów komunalnych, w szczególności szkła, odpadów poremontowych, zużytych opon, odpadów z tworzyw sztucznych - przede wszystkim folii, przed działaniem czynników atmosferycznych, czym naruszył § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MŚ.

Podczas kontroli ustalono również, że baza magazynowo - transportowa wyposażona jest w urządzenia do selektywnego gromadzenia odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania. W tym zakresie przedsiębiorca dysponuje 6 pojemnikami typu KP7 o pojemności 7 m3 i 11 pojemnikami o pojemności 1110 litrów. Wskazane urządzenia oraz posiadane pojazdy do transportu odpadów są dezynfekowane na terenie bazy magazynowo - transportowej. Dla czynności tych od [...] października 2013 r. prowadzony jest Raport rejestrujący czynności mycia i dezynfekcji pojazdów i kontenerów do transportu odpadów. Z analizy wpisów do tego Raportu wynika, że w okresie od lipca 2017 r. do grudnia 2017 r. myciu poddawana była mniejsza ilość pojemników do gromadzenia odpadów, niż posiadana przez przedsiębiorcę, znajdujących się na bazie magazynowo transportowej. W tym zakresie przedsiębiorca naruszył § 4 pkt 3 rozporządzenia MŚ. Z wyjaśnień złożonych przez skarżącego podczas kontroli wynikało, że w pozostałych pojemnikach magazynowane były rodzaje odpadów, dla których wymagane było zebranie większej ilości celem przygotowania transportu do instalacji zajmującej się ostatecznym zagospodarowaniem odpadów. Pojemniki były poddawane myciu i dezynfekcji niezwłocznie po ich opróżnieniu z odpadów.

Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół, który w dniu 11 stycznia 2018 r. został podpisany przez skarżącego bez zastrzeżeń i uwag.

Mając na uwadze powyższe, wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne

w sprawie wykreślenia skarżącego z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...], o czym zawiadomiono podmiot pismem z dnia [...] marca 2018 r. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu [...]kwietnia 2018 r. w trybie art. 44 oraz 45 K.p.a.

Postanowieniem z [...] lipca 2018 r. organ odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego oraz świadka D. K.. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało bowiem, że skarżący nie spełnia wszystkich warunków określonych rozporządzeniem MŚ.

Organ I instancji ustalił, że na terenie bazy magazynowo- transportowej magazynowane są odpady szklane o kodzie 15 01 07, poremontowe o kodach: 17 01 07; 17 06 04; 17 09 04, zużyte opony o kodzie 16 01 03 oraz odpady z tworzyw sztucznych o kodzie 15 01 02. Wszystkie te odpady są odpadami komunalnymi.

Skarżący jako miejsce magazynowania odpadów komunalnych wskazał halę magazynową z wyodrębnionym miejscem na sortownię odpadów oraz miejscem przeznaczonym do mycia pojazdów, wiatę magazynową usytuowaną na zewnątrz hali magazynowej oraz część placu bazy magazynowo- transportowej. Podczas kontroli na wskazanej części placu bazy znajdowały się zmagazynowane odpady komunalne opisane w protokole kontroli. Kontrolowany, znając zakres przeprowadzanej kontroli, udzielał informacji na temat odpadów komunalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy), decyzją z [...] listopada 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpoznaniu odwołania skarżącego od ww. decyzji, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ II instancji podał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o utrzymaniu czystości, której art. 9j ust. 2 pkt 3 stanowił, że wykreślenie z rejestru następuje w przypadku stwierdzenia, że przedsiębiorca nie spełnia wymagań określonych dla podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Zauważył przy tym, że w dniu 30 marca 2018 r. ogłoszona została ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1289 ze zm.), mocą której art. 9j otrzymał nowe brzmienie. Poprzez dodanie ust. 1a do tego artykułu ustawodawca umożliwił prezydentowi miasta, w drodze postanowienia, wyznaczenie terminu usunięcia stwierdzonych naruszeń, zawieszając na ten czas postępowanie. Jednakże zgodnie z art. 196 wymienionej wyżej ustawy, do postępowań w sprawach przedsiębiorców wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

SKO ustaliło, że wobec niemożności doręczenia skarżącemu zawiadomienia

o wszczęciu postępowania, pismo to pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Miejskim, przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma i możliwości jego odbioru umieszczono w skrzynce pocztowej. Pomimo dwukrotnego awizowania, nie zostało ono odebrane w terminie, tj. do 24 kwietnia 2018 r. Wobec powyższego stosownie do art. 44 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wymienionego wyżej okresu, tj. 24 kwietnia 2018 r. W tych okolicznościach zastosowanie znalazły przepisy ustawy o utrzymaniu czystości w brzmieniu sprzed nowelizacji, bowiem przepisy zmieniające weszły w życie 29 kwietnia 2018 r. Powołując orzecznictwo NSA organ II instancji ocenił, że późniejsze ponowne doręczenie pisma nie wywołuje skutków prawnych. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz.

Bezspornym pozostało, że skarżący prowadzi działalność w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...] na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz na podstawie wpisu prowadzonego przez Prezydenta rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W dniu [...] grudnia 2017 r. przeprowadzona została kontrola przedsiębiorstwa skarżącego, a zakres tej kontroli obejmował spełnianie wymagań przewidzianych

w rozdziale 4a ustawy o utrzymaniu czystości, dotyczącym warunków wykonywania działalności w zakresie odbierania i zagospodarowywania odpadów komunalnych.

Z protokołu pokontrolnego wynikało, że skarżący nie spełniał wszystkich wymagań dla bazy magazynowo-transportowej oraz w zakresie utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego urządzeń. Magazynowane na placu bazy selektywnie zbierane odpady nie były zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych, a urządzenia do gromadzenia odpadów nie były poddawane myciu i dezynfekcji

z częstotliwością gwarantującą zapewnienie im właściwego stanu sanitarnego, nie rzadziej niż raz na miesiąc. Dlatego decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. wykreślono podmiot z prowadzonego przez Prezydenta rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...].

Zdaniem organu odwoławczego, ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji dokonał szczegółowej analizy zagadnienia odpadów komunalnych. W analizie tej organ wskazał, że w zaświadczeniu o wpisie do rejestru działalności regulowanej skarżącego określono rodzaje odbieranych odpadów komunalnych. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, przez odpady komunalne rozumie się odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych, zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. W Krajowym Planie Gospodarki Odpadami dodatkowo wskazano, że poza odpadami wytwarzanymi w gospodarstwach domowych, odpadami komunalnymi są również odpady generowane w handlu detalicznym, przedsiębiorstwach, budynkach biurowych i instytucjach edukacyjnych oraz opieki medycznej i administracji publicznej o charakterze i składzie podobnym do odpadów powstających w gospodarstwach domowych.

Na podstawie sprawozdań złożonych do Prezydenta ustalono jaki rodzaj i jaką ilość odebranych odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości wykazał przedsiębiorca w 2017 r. Do sprawozdań dołączony był wykaz właścicieli nieruchomości, od których odebrał odpady komunalne poprzez jednorazowe wstawienie kontenera oraz dwa podmioty, z którymi ma zawarte umowy na odbiór odpadów komunalnych.

Zdaniem organów obu instancji magazynowane na terenie bazy odpady takie jak: odpady szklane, poremontowe, zużyte opony, odpady z tworzyw sztucznych są odpadami komunalnymi.

Mając na uwadze powyższe, a także zakres i wyniki przeprowadzonej kontroli, SKO nie miało wątpliwości, że skarżący nie spełnia wszystkich warunków określonych rozporządzeniem MŚ, czego konsekwencją było wykreślenie go z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Jego zdaniem organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie

i zebrał obszerny materiał dowodowy, w oparciu o który ustalił stan faktyczny i prawny

w sprawie, a także właściwie zastosował przepisy prawa, a powody podjętego rozstrzygnięcia wystarczająco wyjaśnił w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, zgodnie

z treścią art. 107 § 3 k.p.a.

W skardze na decyzję SKO skarżący zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. art. 9j ust. 1a ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 z późn. zm.) poprzez jego niezastosowanie;

2. naruszenie art. 9j ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające wykreślenie podmiotu z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...], mimo braku wykazania przez organ rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości;

3. naruszenie art. 196 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2018r. poz. 650) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o utrzymaniu czystości

w brzmieniu obowiązującym przed 30 kwietnia 2018 roku, podczas gdy wszczęcie niniejszego postępowania nastąpiło po tym dniu;

II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. art. 44 i art. 45 K.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego doręczono 24 kwietnia 2018 r., podczas gdy strona odebrała przedmiotowe zawiadomienie 18 maja 2018 r.; o powyższym dowodzi fakt, że organ I instancji wydał nowe postanowienie o wszczęciu postępowania, które doręczył stronie 18 maja 2018 r.;

2. naruszenie art. 78 § 1 K.pa. polegające na braku rozpoznania wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków i strony, mimo że dowód ten miał istotne znaczenie dla przedmiotowego postępowania

3. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji poprzez brak wskazania podstawy przyjęcia, że przedsiębiorstwo skarżącego nie spełnia wszystkich warunków określonych

w rozporządzeniu MŚ;

4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na braku rzetelności i dokładności organu I instancji w przeprowadzeniu niniejszego postępowania;

5. naruszenie art. 15 K.p.a. polegające na braku rozpoznania przez organ II instancji wszystkich zarzutów zgłoszonych przez stronę, braku przeprowadzenia odrębnego postępowania w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy i przyjęcie ustaleń dokonanych przez Prezydenta, tj. naruszeniu zasady dwuinstancyjności;

6. naruszenie art. 77 ust. 3, art. 79a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. 2004 Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób wykraczający poza zakres kontroli określony w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli.

Wskazując na powyższe, skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji

w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że dokonana kontrola dotyczyła wyłącznie warunków wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych

z terenu Gminy Miasta [...]. Ten przedmiot działalności był wykonywany w części hali zadaszonej o powierzchni około 1000 m2, znajdującej się na terenie bazy magazynowo - transportowej w [...]. Skarżący na tym terenie, na podstawie decyzji Starosty [...] znak: [...]z [...] czerwca 2014 r. ze zmianami oraz [...] z [...].02.2015 ze zmianami, wykonuje również inny przedmiot działalności, polegający na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Skarżący prowadzi więc działalność, polegającą na odbieraniu odpadów komunalnych i wykonuje ją w wydzielonej części hali oraz na placu utwardzonym zlokalizowanym w sąsiedztwie hali oraz działalność polegającą na zbieraniu odpadów, która jest wykonywana na tej samej hali, ale w innej jej części.

Osoby kontrolujące znały zakres kontroli i wiedziały, że skarżący, oprócz odbierania odpadów komunalnych, zbiera, segreguje i magazynuje odpady w innej części hali i ta działalność jest wykonywana na podstawie odrębnej decyzji Starosty [...]. Pomimo tej świadomości, kontrolujący przeprowadzili kontrolę, wykraczając poza zakres swoich uprawnień.

W ocenie skarżącego, czym innym jest odbieranie odpadów, a czym innym ich zbieranie. Obie te działalności są regulowane przez odrębne ustawy i są wykonywane na podstawie odrębnych decyzji wydawanych przez organy administracji samorządowej.

Skarżący wyjaśnił, że co do zasady odbierał odpady z [...] Szpitala Specjalistycznego oraz Samodzielnego Wojewódzkiego Publicznego Zespołu Zakładów Psychiatrycznej Opieki Zdrowotnej im. [...] w [...], które bezpośrednio przewożone były do PPUH [...]sp. z o.o. w [...]. Natomiast odpady, które znajdowały się w dacie kontroli, tj. 20 grudnia 2017 r. na terenie utwardzonym sąsiadującym z halą, były odpadami wytworzonymi w wyniku przetwarzania odpadów w instalacji, czego dotyczy pozwolenie Starosty [...] znak: [...] z [...] lutego 2015 r. ze zmianami.

Jeżeli więc organ I instancji stwierdził, że określone odpady są nieprawidłowo magazynowane, powinien niezwłocznie zawiadomić Starostę [...] lub Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ).

W dniu kontroli na terenie bazy nie było żadnych odpadów z Gminy Miasta [...] zarówno tych odbieranych, jak i zbieranych oraz przetwarzanych, ponieważ odpady zbierane (szkło) zostały przekazane do firmy [...] S.A w dniu 13 grudnia 2017 r., o czym świadczy zbiorcza Karta Przekazania Odpadu o masie 27,600 Mg, z czego 17,500 Mg pochodziło z Gminy [...], na podstawie której odpady

z Gminy [...] zostały rozliczone, co potwierdza również sprawozdanie za II półrocze przekazane do Prezydenta.

Skarżący zarzucił, że nie jest prawdziwe twierdzenie organu, że wszystkie pojemniki znajdujące się na terenie bazy w [...] służą do odbierania odpadów komunalnych. Pojemniki KP7 były zakupione z przeznaczeniem do remontu. Pojemniki te nadal stoją nieużywane celem przeprowadzenia oględzin na okoliczność, czy były zdatne do użytku i czy mogły być eksploatowane w tym okresie. Po kontroli podmiot nie wykonywał żadnych czynności z tymi pojemnikami. Natomiast pojemniki o pojemności 1100 l były umiejscowione w hali, ale na części dotyczącej zbierania i przetwarzania odpadów. W dwóch pojemnikach znajdowały się odpady wytworzone w wyniku przetwarzania odpadów w instalacji. Większość z nich była pusta. Pojemniki te były wykorzystywane do zbierania odpadów i nikt nie informował osób kontrolujących, że służą do odbierania odpadów. Z uwagi na to, że odbierane odpady komunalne

z [...] trafiały bezpośrednio do [...], skarżący nie korzystał ze wszystkich pojemników znajdujących się na terenie bazy w [...]. Te pojemniki, które wykorzystywano do odbierania odpadów komunalnych były myte i dezynfekowane.

Nieprawidłowości dotyczyły również protokołu kontroli, w którym brak zapisu, że strona wnosi lub nie wnosi zastrzeżenia, ani pouczenia o możliwości odmowy jego podpisania i wniesienia zastrzeżeń lub uwag. Protokół nie był pisany w obecności kontrolowanego, który nie otrzymał protokołu wcześniej do zapoznania się z nim przed podpisaniem. Kontrolowany został tylko wezwany od podpisania protokołu.

Z dokumentu tego nie wynika, że nie zostały spełnione jakiekolwiek przesłanki z art. 9j ustawy o utrzymaniu czystości.

Organ kontrolujący zażądał od skarżącego wyłącznie kart przekazania odpadów o kodach: 200201 - odpady ulegające biodegradacji i 200301 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. Odpadów tych nie można, zgodnie z art. 23 ustawy

z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zbierać poza miejscami wytwarzania. Mogły one być przekazane bezpośrednio do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych (RIPOK) - w tym przypadku do [...]. Nie mogły być przetwarzane ani zbierane poza RIPOK, czyli np. na bazie firmy.

Do czasu podjęcia decyzji o wykreśleniu z rejestru działalności regulowanej skarżący nie został poinformowany o nieprawidłowościach dotyczących prowadzonej przez nią działalności. Skoro organ kontrolujący stwierdził rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności, to winien wezwać skarżącego do usunięcia stwierdzonych naruszeń oraz zawiadomić o tym fakcie Starostę [...], jako organ wydający zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub/i WIOŚ.

Wątpliwości skarżącego budziła także data wszczęcia postępowania, bowiem jeżeli organ uznał, że zawiadomienie z 27 marca 2018 r. o wszczęciu postępowania dotyczącego wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu jest skuteczne, to nie powinien wysyłać kolejnego nowego postanowienia o wszczęciu postępowania. Jeżeli to uczynił, to uznał, że poprzednie nie było skutecznie doręczone i do wszczęcia postępowania doszło w maju 2018 r., kiedy obowiązywało już nowe brzmienie ustawy

o utrzymaniu czystości.

Organy obu instancji zaniechały obowiązku rozpoznania istoty sprawy. Stwierdzenie, że przedsiębiorstwo skarżącego nie spełnia wszystkich warunków określonych rozporządzeniem MŚ, nie stanowi wypełnienia wynikającego z art. 107 § 3 K.p.a. obowiązku wskazania przez organ faktów i dowodów, na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie skarżonej decyzji SKO, jak i decyzji organu I instancji nie zawierają żadnego wyjaśnienia w tym zakresie. Brak jest również podania przyczyn, dla których organy obu instancji nie dały wiary oświadczeniu

i wyjaśnieniom strony w zakresie rodzaju i ilości odpadów zgromadzonych na terenie bazy magazynowo - transportowej w miejscowości [...]. Organ II instancji nie przeprowadził odrębnego postępowania w celu rzetelnego wyjaśnienia sprawy, a przyjął ustalenia dokonane przez organ I instancji.

Naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego było również nierozpoznanie wniosku strony z 14 września 2018 r. o przeprowadzenie dowodu

z zeznań strony oraz świadków.

W odpowiedzi na skargę SKO, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracji zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty są trafne.

W szczególności nie można zgodzić się ze skarżącym, że w sprawie niniejszej prawną podstawę rozstrzygnięcia stanowić powinien art. 9j w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 6 marca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz.1289 ze zm., zwana dalej: ustawą nowelizującą), która weszła w życie 30 kwietnia 2018 r. W celu ustalenia, jakie przepisy znajdują w sprawie zastosowanie, należało sięgnąć to przepisów intertemporalnych. I tak, zgodnie z art. 196 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy, do postępowań w sprawach przedsiębiorców, wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało wszczęte z urzędu zawiadomieniem z dnia [...] marca 2018 r. Wyjaśnić należy, że za datę wszczęcia postępowania z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej

w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający

w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 1981 r., sygn. akt SA 654/81, publ. ONSA 1981, nr 1, poz. 15). Istotna z punktu widzenia rozstrzygnięcia sporu pozostawała więc data wszczęcia postępowania w sprawie wykreślenia podmiotu z prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] rejestru działalności regulowanej.

Doręczenie skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie nastąpiło w trybie mającym zastosowanie

w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 (doręczenie bezpośrednie adresatowi) i art. 43 K.p.a. (doręczenie zastępcze w przypadku nieobecności osoby w miejscu zamieszkania z domniemaniem doręczenia).

Tryb przewidziany w art. 44 K.p.a. (doręczenie zastępcze z domniemaniem daty doręczenia) określa dwie przesłanki skuteczności przewidzianego w nim doręczenia przesyłki. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony okres

w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez pocztę), a drugą - umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej, w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe w drzwiach mieszkania adresata albo jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź

w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W razie ziszczenia się tych przesłanek doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,

o którym mowa w § 1 art. 44 K.p.a. Jest to domniemanie, że doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania pisma w placówce pocztowej

(w przypadku doręczania pisma przez pocztę), a więc nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07, publ. cbos).

Jak wynika z akt administracyjnych, pierwszą czynnością dokonaną przez organ

w sprawie w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej było sformułowanie i przesłanie do skarżącego zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie 24 kwietnia 2018 r., a zatem zastosowanie znajdują przepisy ustawy o utrzymaniu czystości sprzed nowelizacji. Bez wpływu na to ustalenie pozostaje ponowne, błędne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania. W sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie decyzji organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 1997 r., sygn. akt

I SA/Gd 470/96, publ. cbos).

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził, aby przepis art. 44 K.p.a. został zastosowany wadliwie, bądź nie powinien być stosowany. Przesyłka została prawidłowo zaadresowana i wysłana na prawidłowy adres. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma doręczyciel odnotował, że z powodu niemożności doręczenia pisma adresatowi i z powodu braku osoby, która podjęłaby się oddania adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w Urzędzie Miejskim w [...]. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma i możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, tj. do 10 kwietnia 2018 r., doręczający umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej. Z powodu niepodjęcia pisma w tym terminie przesyłkę awizowano powtórnie 17 kwietnia 2018 r. Z powodu niepojęcia przesyłki do dnia 24 kwietnia 2018 r. została ona zwrócona do nadawcy. Uznać należało, że przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i tym samym prawidłowo doręczona w trybie art. 44 K.p.a. Wywołany więc został procesowy skutek doręczenia pisma skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2018 r. Nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy twierdzenie skarżącego, że organ I instancji wydał nowe postanowienie o wszczęciu postępowania, które doręczył skarżącemu 18 maja 2018 r. Datą, która wywiera skutki prawne w przedmiotowej sprawie jest 24 kwietnia 2018 r. (doręczenie skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu postępowania), zatem niezasadne były zarzuty naruszenia art. 9j ust. 1a znowelizowanej ustawy o utrzymaniu czystości oraz art. 196 ustawy nowelizującej.

W ocenie Sądu organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., a organ odwoławczy ponadto art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawach dotyczących wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej, prowadzonych w trybie art. 9j ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta był zobligowany do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, w przypadku gdy stwierdzono, że przedsiębiorca nie spełnia wymagań określonych dla podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Powołany przepis nie wymaga wydania zaleceń pokontrolnych i wyznaczenia terminu ich usunięcia, a zatem wydanie decyzji

w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru następuje po stwierdzeniu niespełnienia wymagań. Wbrew twierdzeniu skarżącego, przesłanką wydania rzeczonej decyzji nie było stwierdzenie rażącego naruszenia warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę.

Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości

(w brzmieniu sprzed nowelizacji), działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168). Przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości (art. 9c ust. 1 ww. ustawy). Art. 9d ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy określa wymagania, które podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany spełnić. Powinien on posiadać wyposażenie umożliwiające odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnić jego odpowiedni stan techniczny, utrzymywać odpowiedni stan sanitarny pojazdów i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, spełniać wymagania techniczne dotyczące wyposażenia pojazdów do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnić odpowiednie usytuowanie

i wyposażenie bazy magazynowo-transportowej.

W związku z tym, że redakcja wyżej wskazanego przepisu jest bardzo ogólna, ustawodawca zamieścił w art. 9d ust. 2 delegację dla ministra właściwego do spraw środowiska do wydania rozporządzenia, które szczegółowo określi przedmiotowe wymagania. Stosowne wymagania zostały określone w rozporządzeniu MŚ.

Zgodnie z § 2 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MŚ, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany posiadać bazę magazynowo-transportową usytuowaną w gminie, z której terenu odbiera te odpady, lub

w odległości nie większej niż 60 km od granicy tej gminy na terenie, do którego posiada tytuł prawny. W zakresie wyposażenia bazy magazynowo-transportowej należy zapewnić m.in. to, aby miejsca magazynowania selektywnie zebranych odpadów komunalnych były zabezpieczone przed emisją zanieczyszczeń do gruntu oraz zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych. Stosownie zaś do treści § 4 ust. 3 tego rozporządzenia, w zakresie utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego pojazdów

i urządzeń należy zapewnić, aby pojazdy i urządzenia były poddawane myciu i dezynfekcji z częstotliwością gwarantującą zapewnienie im właściwego stanu sanitarnego, nie rzadziej niż raz na miesiąc, a w okresie letnim nie rzadziej niż raz na 2 tygodnie.

Już na etapie kontroli organy obu instancji dysponowały decyzją Starosty [...] z [...] czerwca 2014 r., zmienioną decyzją z [...] listopada 2014 r., zezwalającą firmie "[...]" G.M. na zbieranie odpadów, wskazanych w załączniku nr 1 do tej decyzji, na posesji [...], gmina [...] ( m.in. opakowania różnego rodzaju, zużyte opony, gruz betonowy i ceglany, drewno, szkło, tworzywa sztuczne, odpady metaliczne, oleje). W punkcie 3 rzeczonej decyzji wskazano, że odpady te będą zbierane i magazynowe w sposób selektywny w specjalnie do tego celu przeznaczonych pojemnikach, zabezpieczonych przed opadami atmosferycznymi oraz przedostaniem się odpadów do środowiska naturalnego w wydzielonej części na posesji w [...].

Jako materiał dowodowy do sprawy niniejszej została włączona także decyzja Starosty [...] z dnia [...] lutego 2015 r., zmieniona decyzją z [...] września 2015 r., zezwalająca firmie skarżącego na przetwarzanie odpadów (opakowań z papieru i tektury, opakowań z tworzyw sztucznych, z drewna, opakowań wielomateriałowych, szklanych, tekstylnych, papieru i tektury, tworzyw sztucznych i gumy, szkła, drewna, tekstyliów, minerałów i innych odpadów) w warunkach określonych w tej decyzji, przy czym działalność ta miała odbywać się tylko na terenie posesji w [...], do których skarżący ma tytuł prawny. Według punktu 5 tej decyzji, odpady wymienione w decyzji będą magazynowe w sposób selektywny na utwardzonym placu.

Przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2017 r. kontrola przedsiębiorcy dotyczyła zaś spełnienia wymagań przewidzianych dla podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, określonych w rozdziale 4a ustawy o utrzymaniu czystości oraz rozporządzeniu MŚ w zakresie prowadzonej przez skarżącego działalności regulowanej, polegającej na odbieraniu odpadów komunalnych, wpisanej do tego rejestru decyzją Prezydenta z [...] stycznia 2013 r. Zgodnie w § 2 rozporządzenia MŚ, przedsiębiorca posiadał bazę magazynowo-transportową, która mieściła się na posesji w [...].

Z protokołu kontroli (k. 2 i 3) wynika, że miejscem przeznaczonym do magazynowania selektywnie zbieranych odpadów komunalnych była hala magazynowa

z wyodrębnionym miejscem na sortownię odpadów oraz miejscem przeznaczonym do mycia pojazdów, wiata magazynowa usytuowana na zewnątrz hali magazynowej oraz plac bazy magazynowo-transportowej, bez wskazania konkretnego obszaru. Przy czym kontrolujący powołali decyzję Starosty z [...] czerwca 2014 r. oraz [...] lutego 2015 r., według których odpady magazynowane będą w sposób selektywny na utwardzonym placu na działkach ewidencyjnych, do których skarżący ma tytuł prawny. Materiał dowodowy sprawy stanowi m.in. dokumentacja zdjęciowa – załącznik nr 10 do protokołu kontroli - zdjęcia placu, które obrazują zarówno halę jak i jej otoczenie.

Z protokołu nie wynika, aby kontrolujący ustalili, na jakiej części hali kontrolowany wykonuje działalność gospodarczą podlegającą kontroli. Istnieje więc uzasadniona wątpliwość, czy inspektorzy przy okazji kontroli w zakresie spełniania warunków odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy [...] nie kontrolowali również dwóch innych działalności skarżącego polegających na przetwarzaniu i zbieraniu odpadów. Oczywistym pozostaje, że w zakresie przetwarzania i zbierania odpadów nie dysponowali uprawnieniem do kontroli, gdyż organem wydającym decyzję zezwalającemu skarżącemu na prowadzenie tego typu działalności był Starosta [...].

W tych okolicznościach mając na względzie, że kontrolowany podmiot na jednej posesji prowadzi różne działalności gospodarcze, na podstawie trzech decyzji wydanych przez odrębne organy, organ przeprowadzający kontrolę winien ze szczególną starannością ustalić, na jakiej części posesji wykonywana jest działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych, prowadzona na podstawie decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2013 r., jakie pojazdy i urządzenia do tego wykorzystuje oraz jakie odpady, w związku z kontrolowaną działalnością, magazynuje. Temu obowiązkowi organ

I instancji, dokonując kontroli, nie sprostał. Nie sposób więc odeprzeć zarzutu skarżącego naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegającego na braku rzetelności

i dokładności organu I instancji w przeprowadzeniu niniejszego postępowania.

Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest kompletny

i budzi wątpliwości, podczas gdy przeprowadzone prawidłowo postępowanie winno doprowadzić do ustalenia wskazanych okoliczności w sposób zgodny z regułami zawartymi w K.p.a. Zgodzić się przy tym należy z organem II instancji, który w pierwotnej decyzji kasatoryjnej z [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] podniósł, że okoliczności, które dają podstawę do zastosowania tak daleko idącej sankcji, jaką jest wykreślenie podmiotu z rejestru działalności regulowanej, muszą być jednoznaczne

i wynikać z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji dokonał analizy zagadnienia odpadów komunalnych na podstawie zaświadczenia o wpisie do prowadzonego przez Prezydenta rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz sprawozdań za 2017 r. dotyczących ilości

i rodzaju odpadów komunalnych odebranych przez firmę skarżącego wraz z wykazem właścicieli nieruchomości i innych podmiotów, od których odpady były odbierane. Z tej analizy organ wyciągnął wniosek, że podczas kontroli na wskazanej przez skarżącego części placu znajdowały się zmagazynowane odpady komunalne opisane w protokole kontroli. Jednak - w ocenie Sądu - nie oznacza to, że były to odpady komunalne, do których ma zastosowanie ustawa o utrzymaniu czystości, ponieważ takie same kody odpadów komunalnych wymienionych w analizie znajdują się w decyzji Starosty [...] z [...]czerwca 2014 r.

Organy obu instancji nie wykazały więc w sposób jednoznaczny i przekonujący, aby zakwestionowany sposób magazynowania odpadów dotyczył wyłącznie odpadów komunalnych odbieranych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy [...], do których ma zastosowanie ustawa o utrzymaniu czystości. Kontrolujący mieli wiedzę, że na terenie bazy były również odpady komunalne z prowadzonej przez skarżącego działalności, polegającej na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów na podstawie decyzji Starosty [...], wydanych w oparciu o ustawę o odpadach. Analizowali obie decyzje i opisali je w protokole. Mimo to w protokole kontroli oraz w uzasadnieniach obu decyzji w sposób nie budzący wątpliwości nie określono, na jakim terytorium prowadzona jest działalność w zakresie odbierania odpadów, podczas gdy zwracał na to uwagę skarżący już w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Rację ma przy tym skarżący, że sposób magazynowania odpadów innych niż odpady komunalne odbierane od właścicieli nieruchomości położonych na terenie gminy [...] oraz przetwarzanie tych odpadów nie może być podstawą wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej na podstawie ustawy o utrzymaniu czystości i przepisów rozporządzenia MŚ.

Kontrola nie daje także odpowiedzi na pytanie dotyczące ilości pojemników wykorzystywanych przez skarżącego do odbierania odpadów komunalnych z gminy [...] oraz czy wszystkie z nich podlegały myciu i dezynfekcji. Nie ustalono nadto, czy wszystkie z posiadanych przez skarżącego pojemniki były co miesiąc wykorzystywane do odpadów komunalnych i tym samym podlegały myciu z częstotliwością wymaganą w § 4 pkt 3 rozporządzenia MŚ. Oświadczenie z 10 stycznia 2018 r. (załącznik nr 25 do protokołu kontroli) nie rozwiewa tych wątpliwości, albowiem jest nieprecyzyjne. Skarżący wskazał na ilość pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów bez podziału na rodzaj prowadzonej przez niego działalności. Wyjaśnienia skarżącego w protokole kontroli dotyczące ilości mytych pojemników dotyczą pojemników z odpadami przygotowywanych do transportu do instalacji zajmujących się ostatecznym zagospodarowaniem odpadów.

Zarówno w trakcie kontroli jak również w toku postępowania wyjaśniającego nie wyjaśniono, o jakie instalacje chodziło, czy dotyczyło to odpadów komunalnych, czy innych gromadzonych na podstawie decyzji Starosty [...]. Różnice w ilości posiadanego i mytego sprzętu, będącego w zasobach firmy skarżącego, a wykorzystywanego

w działalności innej niż odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli, nie mogą być podstawą do wykreślenia podmiotu z rejestru działalności regulowanej.

Takim działaniem organy naruszyły zasadę z art. 7 k.p.a. nakazującą organom administracji publicznej, aby w toku postępowania stały na straży praworządności,

z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jak i z art. 6 k.p.a., stanowiącą, że organy działają na podstawie prawa. Nie sposób nie dostrzec także i tego, że nie odpowiada regułom postępowania administracyjnego wskazanie w decyzji, że z raportu mycia pojemników wynika, że "nie wszystkie" były myte. Określenie to jest nieprecyzyjne i – jak wskazano wyżej – niezweryfikowane na użytek przedmiotowej sprawy.

Podsumowując, protokół kontroli, uzasadnienie obu decyzji, jak również sposób procedowania organów wywołał wątpliwość, czy kontrolujący nie przekroczyli zakresu upoważnienia i czy badali właściwy rodzaj działalności.

Zdaniem Sądu omówione luki i brak precyzji w stanowisku organów skutkują naruszeniem ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego i oceny dowodów w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji będzie miał na uwadze powyższe wskazania, a w szczególności ustali:

- czy w dniu kontroli firmy skarżącego w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie bazy magazynowo-transportowej znajdowały się odpady pochodzące z gminy [...], do których ma zastosowanie ustawa o utrzymaniu czystości, a które nie były zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych, zgodnie z wymogami § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia MŚ oraz

- czy w tej dacie znajdowały się na kontrolowanym terenie (jeśli tak, to ile sztuk) pojemniki wykorzystywane do ww. działalności, które nie były myte i dezynfekowane zgodnie z wymogami § 4 pkt 3 rozporządzenia MŚ.

W tym celu należy przesłuchać skarżącego w charakterze strony oraz świadków wskazanych w piśmie pełnomocnika przedsiębiorcy z 12 września 2018 r., co do którego to zgłoszonego wniosku dowodowego organy nie ustosunkowały się. Zdaniem Sądu,

w okolicznościach tej sprawy, aby jak najdokładniej wyjaśnić wszelkie wątpliwości, uwzględnienie tego wniosku dowodowego jest zasadne. Organ I instancji w ponownym postępowaniu skonfrontuje protokół kontroli z zeznaniami świadków i strony oraz ewentualnie w tym celu zbada karty przekazania odpadów, ewidencję odpadów czy sprawozdania półroczne przekazywane przez skarżącego do Urzędu Miejskiego

w [...], stosownie do art. 80 K.p.a. dokona swobodnej oceny dowodów i wyda rozstrzygnięcie, które będzie przekonująco uzasadnione, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie o kosztach wydano na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., przy czym na zasądzoną kwotę [...] zł składa się: wpis sądowy uiszczony przez skarżącego w wysokości [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł i kwota [...] zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, obliczonego na podstawie § 14 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 poz. 265 j.t.)