Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 317/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust.1, art. 38 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], przyznał [...] (dalej: skarżącemu), od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r., zasiłek okresowy w kwocie [...]zł miesięcznie.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 ze zm.), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej ustalonego na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na: długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osoby samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na podstawie § 1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia kryterium dochodowe, od miesiąca października 2018 r. dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 701 zł. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 zasiłek okresowy przysługuje do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby przy czym kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 50 % tej różnicy. W przypadku skarżącego, który nie posiada żadnego źródła dochodu 50% różnicy wynosi [...]. W związku z powyższym przyznano zasiłek okresowy w wysokości [...] zł. Pomoc przyznano z uwagi na: dotychczasowe bezrobocie i pozostawanie bez pracy.

Organ zobowiązał nadto stronę do aktywnego poszukiwania pracy wskazując, że należy to udokumentować pracownikowi socjalnemu.

Skarżący, pismem z dnia [...] stycznia 2019 r., wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wskazując że prosi o weryfikację decyzji pod kątem słuszności, o wskazanie prawidłowego sposobu obliczenia. Skarżący zwrócił uwagę na wspomniane w wywiadzie czynniki, trudną sytuację materialną, a także konieczność troski o sprawy finansowe i konserwację zamieszkiwanego lokalu, zaznaczając że obecnie nie ma źródła dochodu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] stycznia 2019 r. pracownik socjalny przeprowadził aktualizację wywiadu środowiskowego i ustalił, że skarżący ur. [...] grudnia 1996 r. jest kawalerem, nie pracuje, samodzielnie zajmuje lokal własnościowy spółdzielczy, za którego utrzymanie koszty ponosi brat i matka przebywający poza granicami kraju. Z zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. wynika, że skarżący został wyrejestrowany z dniem [...] października 2018 r. z powodu niestawienia się w PUP w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa a sprawa ta jest rozpoznawana przez Sąd. Organ zaznaczył, że skarżący nie posiada żadnego dochodu. W trakcie wywiadu skarżący sprecyzował, że oczekuje wsparcia finansowego w zakresie zakupu odzieży, obuwia, a także żywności i chemii gospodarczej.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z ustalonych i niekwestionowanych w sprawie okoliczności faktycznych poczynionych przez organ I instancji wynika, że skarżący spełnia przesłanki przyznania pomocy społecznej. Organ odwoławczy podkreślił, że sytuacja skarżącego jest na tyle trudna, że zasługuje na wsparcie w postaci zasiłku okresowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że skarżący winien jednak zdawać sobie sprawę, że celem pomocy społecznej nie jest i nie może być trwałe finansowanie jego potrzeb, zwalniające go z odpowiedzialności za przezwyciężenie trudnej, ale przejściowej sytuacji, w której się znalazł. Organ pomocy społecznej winien wziąć pod uwagę także swoje możliwości finansowe, które są ograniczone i winny zostać spożytkowane na potrzeby licznej grupy osób oraz rodzin wymagających również wsparcia. Stąd też rolą organu jest oszczędne gospodarowanie dysponowanymi środkami. Organ odwoławczy wskazał także, że również ustalenie okresu na jaki przyznano świadczenie mieści się w granicach uznania administracyjnego.

W ocenie organu II instancji, podkreślenia wymaga, że skarżący został objęty szerszym zakresem pomocy społecznej, o czym świadczą decyzje organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r. przyznające zasiłek celowy w łącznej kwocie [...]zł z przeznaczeniem na zakup obuwia, odzieży i chemii gospodarczej oraz pomoc w postaci gorącego posiłku w dni robocze od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r., co nie pozostaje bez wpływu na ocenę rozstrzygnięcia jako mieszczącego się w granicach uznania administracyjnego. Organ podkreślił również, że skarżący (23 lata ) jest zdrowy, a więc nie ma przeciwskazań aby podjąć zatrudnienie w celu poprawienia własnej sytuacji bytowej i finansowej.

Skarżący, pismem z dnia [...] marca 2019 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Stanowisko skarżącego zostało uzupełnione pismem pełnomocnika skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., w którym zarzucił wydanej decyzji naruszenie:

1) art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak wyjaśnienia ustalenia kwoty miesięcznej przyznanego zasiłku okresowego na najniższym dopuszczalnym ustawowo poziomie, a także brak wyjaśnienia ustalenia okresu, na który został przyznany zasiłek okresowy, w sytuacji gdy wysokość przyznania zasiłku okresowego pozostaje do uznania administracyjnego organu, a okres na jaki przyznano zasiłek, nie został w żaden sposób uzasadniony, przez co wskazane zaniechania uniemożliwiają realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,

2) art. 7 k.p.a., art. 86 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w tym:

a) zaniechanie ustalenia, że koszty niezbędnej pomocy dla skarżącego w ramach zasiłku okresowego to kwota co najmniej [...] złotych miesięcznie i to przez okres od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2019 r.,

b) nieuwzględnienie kosztów minimum egzystencji w układzie przestrzennym w 2018 r., dla województwa [...], miast powyżej 100.000 mieszkańców, które, zgodnie z danymi ze strony [...] wynoszą dla osoby samotnie prowadzącej gospodarstwo domowe ponad [...] zł miesięcznie,

c) nieustalenie wartości rzeczywistych potrzeb skarżącego, a jedynie powołanie się na przyznany skarżącemu zasiłek celowy w kwocie [...]zł oraz pomoc w postaci gorącego posiłku w dni robocze od dnia [...] stycznia 2019 r. do dnia [...] czerwca 2019 r.,

3) art. 38 ust. 2 pkt 1) ustawy o pomocy społecznej, poprzez ustalenie stawki miesięcznej zasiłku okresowego za okres od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. na kwotę [...]zł, tj. w minimalnej ustawowo dopuszczalnej kwocie, bez żadnego uzasadnienia takiej decyzji, podczas gdy zasadne jest przyznanie go skarżącemu w kwocie maksymalnej, tj. [...] zł miesięcznie, a przez to przekroczenie granic uznania administracyjnego,

4) art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ustalenie okresu przyznania zasiłku okresowego wyłącznie od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r., podczas gdy ze względu na okoliczności sprawy, tj. długotrwałe bezrobocie, brak we wspólnym gospodarstwie domowym osób najbliższych, zasadne było przyznanie tego zasiłku w okresie od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2019 r.,

5) art 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ustalenie okresu przyznania zasiłku okresowego w ramach uznania administracyjnego, podczas gdy organ ustala okres, na jaki przyznany ma być zasiłek okresowy, na podstawie okoliczności sprawy powoduje, że organ jest zobowiązany do wskazania konkretnych, wyszczególnionych w uzasadnieniu decyzji okoliczności sprawy, pozostających w związku z czasem, w jakim skarżący powinien korzystać z pomocy społecznej,

6) art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie jako kryterium ustalenia okresu, na który przyznano zasiłek okresowy, możliwości finansowych organu, podczas gdy ta okoliczność nie stanowi ustawowego kryterium ustalenia tego okresu, a przez to niezasadne ustalenie rażąco krótkiego okresu przyznanego zasiłku okresowego.

W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego ponad kwotę przyznanego zasiłku i przyznanie skarżącemu zasiłku także za okres od [...] lutego 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. w kwocie [...]zł miesięcznie, a także przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego za okres od [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. w kwocie powyżej kwoty [...]zł miesięcznie, tj. łącznie kwoty [...]zł. Ewentualnie, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji organów II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji w celu zmiany decyzji organu I instancji i przyznanie skarżącemu ponad przyznany już zasiłek zasiłku także za okres od [...] lutego 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. w kwocie [...]zł miesięcznie, a także przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego za okres od [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] stycznia 2019 r. w kwocie powyżej kwoty [...]zł miesięcznie, tj. łącznie kwoty [...]zł. Nadto, pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych a ewentualnie o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu kosztów pomocy prawnej nieopłaconych w całości ani nawet w części, według norm przepisanych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję przyznającą skarżącemu od dnia [...] grudnia 2018 r. do [...] stycznia 2019 r. zasiłek okresowy w kwocie [...]zł. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, brak jest więc podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zasiłek okresowy przyznawany jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1508 z późn. zm.). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego, osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej – do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. W art. 38 ust. 3 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wskazano, że kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Jak wynika z art. 38 ust. 5 ww. ustawy, okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, organy w sposób prawidłowy zastosowały powyższe przepisy, a podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie znajdują uzasadnienia.

W rozpoznawanej sprawie, skarżący kwestionuje zasadność przyznania mu zasiłku na wskazany w decyzji okres, tj. od [...] grudnia 2019 r. do [...] stycznia 2019 r., domagając się przyznania zasiłku na okres dłuższy.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w powyższym zakresie odpowiada prawu. Analizując zasadność rozstrzygnięcia organu, należy bowiem w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że przyznanie zasiłku na ww. okres jest dopuszczalne. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie wskazują na jaki okres omawiane świadczenie może być przyznane. Zgodnie natomiast z art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. Okoliczności na jakie zwrócono uwagę w postępowaniu administracyjnym to przede wszystkim to, że skarżący (23 lata ) jest zdrowy, a więc nie ma przeciwskazań aby podjąć zatrudnienie w celu poprawienia własnej sytuacji bytowej i finansowej. Należy też podkreślić, że przyczyną przyznania pomocy skarżącemu było dotychczasowe bezrobocie i pozostawanie bez pracy. Jednocześnie, zwrócić też należy uwagę, że skarżący został zobowiązany przez organ I instancji do aktywnego poszukiwania pracy i udokumentowania tego pracownikowi socjalnemu.

Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu świadczą o tym, że organ, przyznając skarżącemu zasiłek na okres dwóch miesięcy nie naruszył prawa. Z akt sprawy nie wynika bowiem, żeby z uwagi na jakieś szczególne okoliczności, okres na jaki przyznano skarżącemu zasiłek był niewystarczający do tego, by mógł on przezwyciężyć przyczynę dla której pomoc mu przyznano. Jak słusznie bowiem zwrócił uwagę organ, celem pomocy społecznej nie jest i nie może być trwałe finansowanie potrzeb wnioskodawcy, zwalniające go z odpowiedzialności za przezwyciężenie trudnej, ale przejściowej sytuacji, w której się znalazł. Także skarżący, w treści wniesionej skargi oraz jej późniejszego uzupełnienia nie wykazał, żeby w jego przypadku pomoc w takim zakresie była niewystarczająca. Skarżący skupia się bowiem na liście swoich potrzeb i uzasadnionych wydatków. Kwestie te nie mogą być jednak decydujące w rozpoznawanej sprawie, gdyż celem zasiłku okresowego nie jest bieżące utrzymywanie beneficjentów i wyręczanie ich w staraniach o poprawę swojej sytuacji, lecz z założenia okresowa pomoc w przezwyciężeniu trudnej sytuacji w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego (art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Nie może także przesądzać o dopuszczeniu się przez organ uchybień przy rozpoznawaniu sprawy podkreślona w uzupełnieniu skargi okoliczność w postaci tego, że bezrobocie u skarżącego jest długotrwałe. Z uwagi na wiek skarżącego - 23 lata, nie sposób przyjąć by pozostawanie przez niego bez zatrudnienia, nawet przez dłuższy okres, mogło w sposób istotny wpływać na możliwość podjęcia pracy. Także okoliczność braku we wspólnym gospodarstwie osób najbliższych nie jest zdaniem Sądu dostatecznym uzasadnieniem dla przyznania skarżącemu pomocy w większym czasowo wymiarze. W zaskarżonej decyzji wskazano bowiem na ustalenia zaktualizowanego wywiadu środowiskowego, z których wynika, że skarżący samodzielnie zajmuje lokal własnościowy spółdzielczy, jednak koszty utrzymania lokalu ponoszą jego brat i matka, przebywający poza granicami kraju. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, okoliczność że skarżący, będący osobą dorosłą, nie zamieszkuje z osobami najbliższymi nie stanowi w żaden sposób o tym, że rozstrzygnięcie organu było błędne.

W ocenie Sądu, powyższe kwestie zostały dostatecznie wyjaśnione w treści wydanej w sprawie decyzji. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organ wskazał w treści wydanej decyzji okoliczności sprawy, pozostające w związku z czasem, w jakim skarżący powinien korzystać z pomocy społecznej, spełniając wymogi z art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Również więc zarzuty naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8, 9 i 11 k.p.a. uznać należy za nietrafne.

W ocenie Sądu, nietrafnym jest również zarzucanie organowi naruszenia art. 38 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie jako kryterium ustalenia okresu, na który przyznano zasiłek okresowy, możliwości finansowych organu, podczas gdy ta okoliczność nie stanowi ustawowego kryterium ustalenia tego okresu, a przez to niezasadne ustalenie rażąco krótkiego okresu przyznanego zasiłku okresowego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, kwestia możliwości finansowych organu nie była podstawą ustalenia czasookresu przyznanej pomocy ale jej wysokości, choć kwestie te w sposób oczywisty i tak się łączą. Organ wskazał, że wziął pod uwagę także swoje możliwości finansowe, które są ograniczone i winny zostać spożytkowane na potrzeby licznej grupy osób oraz rodzin wymagających również wsparcia a rolą organu jest oszczędne gospodarowanie dysponowanymi środkami. W ocenie Sądu, stanowisko organu jest zasadne i znajduje oparcie w treści obowiązujących przepisów. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Bezsprzecznie więc, możliwości finansowe organu muszą być przez niego uwzględniane przy przyznawaniu potrzebującym pomocy. Podkreślić bowiem należy, że ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Obowiązkiem organu jest zatem rozważenie interesu publicznego przejawiającego się tu jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt: III SA/Kr 346/19, LEX nr 2688009).

W ocenie Sądu, także dalsze zarzuty dotyczące kwestii wysokości przyznanego świadczenia nie znajdują uzasadnienia. Bezspornym w sprawie jest to, że zasiłek został skarżącemu przyznany w minimalnej wysokości, tj. w kwocie [...]zł miesięcznie. W ocenie skarżącego, winien on jednak otrzymać zasiłek wyższy z uwagi na rzeczywiste potrzeby. Zdaniem Sądu, twierdzenia skarżącego w powyższym zakresie również nie stanowią o dopuszczeniu się przez organ przekroczenia granic uznania administracyjnego. Należy bowiem wskazać, że o tym, czy zasiłek okresowy będzie przyznany w rozmiarze wyższym czy niższym decyduje organ, kierując się ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej wyrażonymi w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej, a także możliwościami finansowymi jakimi dysponuje organ. Rolą pomocy społecznej nie jest stałe dostarczanie obywatelom środków utrzymania ani pokrywanie wszelkich wydatków przez nich ponoszonych, lecz wyłącznie - jak to ujęto w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej - umożliwienie przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej oraz wspieranie w wysiłkach zmierzających do zaspokajania niezbędnych potrzeb. Pomoc społeczna w swej istocie ma charakter subsydiarny, uzupełniający, a więc nie zaspakajający całkowicie potrzeb jej beneficjentów, którzy powinni wykorzystywać własne środki i możliwości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt: I OSK 3714/18, LEX nr 2687255).

Wobec powyższego, w ocenie Sądu, nakreślone przez organ okoliczności sprawy, obejmujące przede wszystkim przyczynę przyznania pomocy, tj. pozostawanie skarżącego bez pracy oraz fakt, że jest on osobą młodą i zdrową, otrzymał także istotną pomoc w postaci zasiłku celowego oraz posiłku a także pokrywanie kosztów mieszkania, które skarżący zajmuje przez inne osoby, uzasadnia decyzję organu o przyznaniu zasiłku w minimalnej wysokości. Zdaniem Sądu, okoliczności powyższe organ słusznie ocenił i w sposób prawidłowy opisał w wydanej decyzji. Brak jest więc podstaw do jej uchylenia.

Należy także wskazać, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że kwota przyznanego zasiłku nie wypełnia kosztów minimum egzystencji w układzie przestrzennym w 2018 r., dla województwa [...] miast powyżej 100.000 mieszkańców, które, wynoszą dla osoby samotnie prowadzącej gospodarstwo domowe ponad [...] zł miesięcznie. Odnosząc się do powyższego, podkreślić bowiem należy, że celem zasiłku okresowego nie jest przejęcie przez państwo na siebie wszystkich kosztów utrzymania osoby wnioskującej. Nawet maksymalna kwota zasiłku okresowego – [...] zł nie zapewniłaby beneficjentom wsparcia pełnego utrzymania. Nie sposób jednak czynić na tej podstawie organom zarzutu, gdyż jak zostało to podkreślone, celem pomocy społecznej jest tylko udzielenie wsparcia, a nie zastępowanie wnioskodawcy w indywidulanych wysiłkach i dążeniach do poprawy swojej sytuacji bytowej.

Wobec powyższego, wniesiona skarga podlega oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).