Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 438/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 119  pkt 2,  art. 120 i  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. Z., K. Z, W. F., E. S., S. R., R. R., J. R., R. R., M. R. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 lipca 2013 r. J. Z., K. Z., W. F., E. S., S. R., R. R., J. R., R. R. i M. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy dawnej ul. [...] [...], hip. nr [...] (obecnie obręb [...]).

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z dnia 25 września 1947 r., A. Z. wystąpiła o przyznanie prawa własności czasowej (obecnie prawa użytkowania wieczystego) ww. nieruchomości, która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), przeszła na własność gminy W., a od 1950 r. – na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) – na własność Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. skarżący złożyli zażalenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało zażalenie skarżących za nieuzasadnione.

W skierowanej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skardze z dnia 5 lipca 2013 r. skarżący wskazali, że przed wniesieniem skargi wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia. Ponadto podnieśli, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi złożony przez A. Z. wniosek z dnia [...] września 1947 r. nie został rozpoznany. Skarżący nie otrzymali żadnej informacji w sprawie złożonego wniosku, nie otrzymali również żadnej informacji o przedłużeniu terminu na załatwienie sprawy ani o przyczynach zaistniałej zwłoki. Przede wszystkim jednak do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie została wydana decyzja w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że postępowanie w sprawie o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości przy dawnej ul. [...] [...], hip. nr [...] zostało zawieszone postanowieniem Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] - do czasu dostarczenia poświadczonych prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po współwłaścicielach nieruchomości [...] i ich spadkobiercach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, jak również rozpoznaje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tych organów. Kontrola Sądu sprowadza się zatem do oceny, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, lub też czy nie pozostają bezczynne albo przewlekle prowadza postępowanie.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wydanie przez organ decyzji w sprawie, czy też podjęcie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w którym złożono skargę na bezczynność, wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas, gdy decyzja taka lub inne rozstrzygnięcie podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Tym samym nie jest możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego lub nie zostanie ono podjęte (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1380/07, Lex nr 437951; postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 1992 r., sygn. akt II SA 697/92, Lex nr 10439).

W niniejszej sprawie, jak wskazano powyżej, Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie. Jak wynika z akt sprawy, postanowienie to nie zostało zaskarżone do Wojewody [...] oraz nie zostało uchylone – a zatem nie można postawić Prezydentowi zarzutu bezczynności. Bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bowiem bieg terminów przewidzianych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego - art. 103 k.p.a., a tym samym eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Skoro zatem w chwili wyrokowania postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było zawieszone, to brak jest podstaw do przyjęcia, że organ pozostaje w bezczynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że niezależnie od czasu trwania zwłoki w załatwieniu sprawy, podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu ustaje. Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia.

Wobec powyższego, mając na uwadze, że Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, stwierdzić należy, że wniesiona skarga jest bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1