Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1830/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.21 ust.3 pkt 5
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 733
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – sekretarz sądowy Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenie na liście osób oczekujących na najem lokalu – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w sprawie rozstrzygnięcia o zakwalifikowaniu i umieszczeniu na liście oczekujących na najem lokalu, działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) oraz § 50 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr 12 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. t.j. z 2016 r. poz. 420), oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9485; z 2010 r. Nr 203, poz. 6025; z 2012 r. poz. 8352; z 2014 r. poz. 10376) oraz § 22 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937; z 2011 r. Nr 116, poz. 3676; z 2013 r. poz. 6; z 2014 r. poz. 6136) uchwalił, co następuje:

§ 1. Odmawia się zakwalifikowania i umieszczenia A. J. na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...].

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. nadzorującemu Wydział Zasobów Lokalowych.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu podano, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2016 r. złożyła wniosek o najem lokalu socjalnego wskazując, że od dnia 10 lipca 2015 r. zamieszkuje w Schronisku dla Kobiet "[...]" przy ul. [...] w W. Na etapie składania wniosku tworzyła jednoosobowe gospodarstwo domowe. W trakcie rozpatrywania wniosku zainteresowana do wniosku załączyła także postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sądu Rejonowego dla W. [...] Wydział [...] sygn. akt [...], w którym wskazane zostało miejsce zamieszkania jej małoletniego syna L. S., a mianowicie, iż będzie to każdorazowe miejsce zamieszkania matki. Na okoliczność otrzymania stałej opieki nad małoletnim zmuszona była do zmiany miejsca pobytu, którym został Ośrodek [...] przy ul. [...] w W., gdzie przebywa do chwili obecnej. Natomiast w dniu [...] lutego 2015 r. Zarząd Dzielnicy [...] podjął uchwałę Nr [...], w której skierował na czas nieoznaczony do najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. byłego konkubenta skarżącej M. S., razem z którym wymieniona oraz małoletni syn L. S. uprawnieni zostali do zamieszkiwania. W wyniku powyższej uchwały, przygotowano Skierowanie nr [...] do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2 i w tej sytuacji lokal odpowiadał strukturze trzyosobowego gospodarstwa domowego. W dniu [...] marca 2015 r. została zawarta umowa najmu przedmiotowego lokalu z M. S., gdzie osobami uprawnionymi do zamieszkiwania jest skarżąca A. J. oraz ich wspólne małoletnie dziecko L. S. Pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r. skarżąca powiadomiła Wydział, że główny najemca lokalu M. S., odmówił jej zameldowania i powyższe zostało podtrzymane decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] września 2015 r., w której odmówiono jej zameldowania na pobyt stały, zaś w uzasadnieniu wskazano na brak spełnienia przesłanki wynikającej z art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. W oparciu o § 22 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy ustalono w miejscu dotychczasowego jej pobytu oraz zameldowania tj. z Urzędem Miasta i Gminy P., iż do dnia 31 maja 2011 r. skarżąca posiadała tytuł prawny do lokalu nr [...] usytuowanego w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w P., o powierzchni użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2. Powyższy lokal został zdany protokołem zdawczo – odbiorczym dopiero w dniu 13 sierpnia 2015 r. Zatem pomimo uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...], wnioskodawczyni zajmowała nadal bez tytułu prawnego lokal w P. Z analizy historii najmu wyżej wymienionego lokalu wynika, iż doprowadziła również do jego zadłużenia, które decyzją Urzędu Miasta i Gminy P. zostało umorzone w łącznej wysokości [...] zł, co wynika z dostarczonego przez wymienioną pisma z dnia [...] października 2015 r. nr [.... W oparciu o § 22 ust. 2 pkt. 5 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy, po analizie warunków mieszkaniowych została również poddana matka skarżącej, która posiada własnościowe prawo do lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. Przedmiotowy lokal składa się z 2 pokoi, łazienki, kuchni oraz przedpokoju. Jego powierzchnia użytkowa wynosi 36,54 m2, w tym powierzchnia mieszkalna 25,04 m2. W lokalu tym zamieszkuje matka wnioskodawczym oraz 17-letnia córka z pierwszego małżeństwa skarżącej, w stosunku do której matka wymienionej ustanowiona jest rodziną zastępczą. W wyniku wizji przeprowadzonej przez pracowników Wydziału Zasobów Lokalowych oraz wskazanej powierzchni lokalu wynika, iż wnioskodawczyni razem z małoletnim synem ma możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb związanych z zamieszkaniem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w P. i powyższe nie spowoduje, iż w lokalu powstaną trudne warunki mieszkaniowe, o których mowa w § 4 pkt. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy. W dalszej części stwierdzono, że skarżąca objęta jest pomocą finansową Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z uwagi na jej ostatnie miejsce zameldowania. Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 1 i 2 obowiązującej uchwały dokonano analizy dotychczasowego sposobu korzystania przez wnioskodawcę z lokalu przy ul. [...] w P., a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywania się z obowiązków najemcy. Fakt niewywiązywania się z obowiązków najemcy, oraz zamieszkiwanie w lokalu bez zgody wynajmującego wskazują, że zasadnym jest odmówić zakwalifikowania skarżącą do najmu lokalu socjalnego z zasobu [...] W.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa zarzucając naruszenie § 22 ust. 1 i 2 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy poprzez przyjęcie, że jej ostatnim miejscem zamieszkania była Gmina P., że ona sama posiadała tytuł prawny do lokalu w tej gminie do 2011 r. oraz ustalenie, że jej matka posiada tytuł prawny do lokalu w Gminie P., podczas gdy wszystkie wskazane ustalenia są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że swoje rozstrzygnięcie organ administracji oparł na nieprawdziwych podstawach polegających na błędnym ustaleniu, że jej ostatnim miejscem zamieszkania była Gmina P., że posiadała w tej gminie do 2011 r. tytuł prawny do lokalu, oraz że jej matce przysługuje obecnie własnościowe prawo do lokalu w Gminie P. Tymczasem już z samego uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że jej ostatnim miejscem zamieszkania była Dzielnica [...] W. Fakt odmowy meldunku przez byłego partnera, nie powinien być wystarczającym argumentem dla ustalenia, gdzie faktycznie mieszkała i w tym zakresie organ administracji nie poczynił stosownych ustaleń. Jednocześnie nie sposób ustalić na jakiej podstawie przyjęto, że miała tytuł prawny do lokalu w Gminie P. do 31 maja 2011 r., bowiem taka sytuacja nie miała miejsca. Podobnie jak informacja, jakoby moja matka posiadała prawo własności lokalu w Gminie P.

Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwałą z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. art. 6 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju [...] (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) oraz § 50 ust. 1 i § 6 ust. 1 pkt 2 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik Nr 12 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. tekst jedn. z 2016 r. poz. 420), oraz § 6 pkt 8 uchwały nr XLVI/1422/2008 Rady m.st. Warszawy z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 9485; z 2010 r. Nr 203, poz. 6025; z 2012 r. poz. 8352; z 2014 r. poz. 10376) oraz § 22 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z § l pkt 21 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVII1/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 roku w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937; z 2011 r. Nr 116, poz. 3676; z 2013 r. poz. 6; z 2014 r. poz. 6136) - Zarząd Dzielnicy [...] W. uchwalił, co następuje:

§ 1. Po rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia A. J. na liście osób oczekujących na najem lokalu socjalnego z mieszkaniowego zasobu [...] W., Zarząd Dzielnicy [...] podtrzymuje stanowisko zawarte w tej uchwale.

§ 2. Wykonanie uchwały powierza się Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] W. nadzorującemu Wydział Zasobów Lokalowych.

§ 3. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację zawartą w uchwale nr [...] – podano, że ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, aby ostatnim faktycznym miejscem zamieszkania skarżącej była dzielnica [...] oraz, że w W. skoncentrowane były plany życiowe skarżącej. Uchwala Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. regulująca zasady najmu lokali należących do mieszkaniowego zasobu [...] w § 1 pkt 21 jednoznacznie stwierdza, że wnioskodawca musi być osobą, która wykaże, że W. jest miejscem jej stałego pobytu, zaś pomimo uprawnienia do zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ul. [...], którego najemcą jest były konkubent wnioskodawczyni, skarżąca nadal zajmowała bez tytułu prawnego lokal w . tam też jest objęta pomocą finansową przez tamtejszy Ośrodek Pomocy Społecznej. Dodatkowo analiza warunków mieszkaniowych matki skarżącej i dokumentacja nie wskazuje, aby nie mogła ona zamieszkiwać w tym lokalu wraz ze swoimi dziećmi, gdzie aktualnie zamieszkuje jedno z jej dzieci. W dalszej części wskazano, że podstawą przyjętego stanowiska był dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu przy ul. [...] w P., a w szczególności nie przestrzeganie przez skarżącą warunków określonych w umowie najmu oraz nie wywiązywanie się z obowiązków najemcy i zamieszkiwanie w lokalu bez zgody wynajmującego. Zaś co do zarzutów podano, że matka skarżącej jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] i ustalenia te dokonano na podstawie ustnego oświadczenia H. D. złożonego podczas przeprowadzonej w dniu 11 maja 2016 r. wizji w przedmiotowym lokalu, co również zostało potwierdzone przez Administrację Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. Z kolei niezamieszkiwanie skarżącej w lokalu Nr [...] przy ul. [...], którego najemcą jest jej były partner ustalono w oparciu o informacje uzyskane od administratora tego budynku, a także na podstawie uzasadnienia decyzji o odmowie zameldowania w tym lokalu. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia byłego partnera, że w lokalu zamieszkiwał z synem, nad którym sprawował opiekę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca A. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały zarzucając jej naruszenie § 1 pkt 21) Uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m. st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] poprzez przyjęcie, że formalne zdanie lokalu w P. w dniu 13 sierpnia 2015 r. oznacza automatycznie, że miejscem jej pobytu przed złożeniem wniosku o zakwalifikowanie do najmu nie było [...] W. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że fakt wyrzucenia ją przez konkubenta z mieszkania i nie zameldowanie jej, nie może świadczyć, iż nie przybywa w W. Z kolei zadłużenie lokalu w P. powstało w wyniku jej niewiedzy, co do faktu zdania mieszkania, bowiem nie mieszkała w nim i nie korzystała z niego, a zatem nie płaciła. Co zaś się tyczy lokalu jej matki, to wskazała, że matka nie ma obowiązku udostępnienia jej lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że przepis § 1 pkt 21 wskazanej już wyżej w skardze uchwały, nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia, zaś podstawą ustaleń faktycznych, była przedstawiona już w uzasadnieniu uchwały stosowna dokumentacja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym katem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], została wydana zgodnie z prawem. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08 wskazał, iż uchwała Zarządu Dzielnicy odmawiająca zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego zasobu gminy, jest innym niż prawo miejscowe aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto stwierdził, że jest to rozstrzygnięcie indywidualne, gdyż rozstrzyga, czy określonej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia jej potrzeb lokalowych z wykorzystaniem lokali znajdujących się w mieszkaniowym zasobie gminy.

W rozpoznawanej sprawie wniesienie skargi do Sądu przez skarżącą A. J. na uchwałę Zarząd Dzielnicy [...] W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], zostało poprzedzone w dniu 1 sierpnia 2016 r. bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z dyspozycją art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm.). Spełnione zostały tym samym warunki formalne do wniesienia skargi na powyższą uchwałę.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132, poz. 3937 ze zm.). Uchwała ta zawiera zarówno przepisy materialne, jak i procesowe – reguluje tryb podejmowania uchwały indywidualnej, jak również faktyczne podstawy jej podjęcia. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w postępowaniu poprzedzającym zakwalifikowanie do umieszczenia na liście osób oczekujących na zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu gminy, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, choć w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., Nr 150 ze zm.) ustawodawca określił działania organu gminy jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 997/09). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 k.p.a., nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem przedmiotowego aktu z zakresu administracji publicznej.

Jako podstawę prawną odmowy zakwalifikowania skarżącej do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego wskazano § 22 ust. 2 pkt 1 i 2 uchwały Nr LVIII/l 751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta [...]. Zgodnie z treścią wymienionego wyżej § 22 ust. 2 pkt 1 uchwały, przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1 (wnioski osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu) należy poddać wnikliwej analizie dotychczasowy sposób korzystania przez wnioskodawcę z lokalu, a w szczególności przestrzeganie przez wnioskodawcę warunków określonych w umowie najmu oraz wywiązywanie się z obowiązków najemcy.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że dotychczasowym miejscem pobytu skarżącej było P. i do dnia 31 maja 2011 r. (pismo Naczelnika Wydziału Polityki Mieszkaniowej Urzędu Miasta i Gminy P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]), posiadała ona tytuł prawny do lokalu nr [...] usytuowanego w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w P., o powierzchni użytkowej 13,41 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 10,68 m2, w którym była zameldowana. Jednakże mimo upływu umowy najmu powyższego lokalu, nadal bez tytułu prawnego w nim zamieszkiwała i dopiero po całkowitym jego spaleniu w dniu [...] czerwca 2015 r., kiedy skarżąca w nim przebywała (pismo skarżącej – k. 22 akt administracyjnych), powyższy lokal został zdany protokołem zdawczo – odbiorczym w dniu 13 sierpnia 2015 r. Niezależnie od powyższego skarżąca – jak wynika z pisma II Zastępcy Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia[...] października 2015 r. nr [...] – doprowadziła do zadłużenia powyższego lokalu na kwotę 36.343,90 zł, które decyzją Urzędu Miasta i Gminy P. zostało umorzone w kwocie 30.343,90 zł.

Powyższe okoliczności zatem w pełni uzasadniają stanowisko organu, a co Sąd w całej rozciągłości popiera, że fakt niewywiązywania się przez skarżącą A. J. z obowiązków najemcy powyższego lokalu co do opłacania czynszu oraz zamieszkiwanie w nim bez zgody wynajmującego (§ 22 ust. 2 pkt 2 cytowanej wyżej uchwały w brzmieniu: "zamieszkiwanie wnioskodawcy i innych osób zgłoszonych we wniosku do wspólnego zamieszkiwania w lokalu za zgodą właściciela"), stanowi negatywną przesłankę do odmowy zakwalifikowania i umieszczenia wymienionej na liście osób oczekujących na najem lokalu z mieszkaniowego zasobu [...]. Tym bardziej, że skarżąca zajmowała powyższy lokal, kiedy już była uprawniona do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w W., bowiem w dniu [...] marca 2015 r. została zawarta umowa najmu przedmiotowego lokalu z M. S., gdzie osobami uprawnionymi do zamieszkiwania jest skarżąca A. J. oraz ich wspólne małoletnie dziecko L. S.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że przy rozpatrywaniu wniosków osób występujących o zawarcie umowy najmu lokalu należy poddać, w myśl § 22 ust. 2 pkt 5, wnikliwej analizie warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach.

Natomiast w rozpoznawanej sprawie Kierownik Referatu Najmu Lokali Mieszkalnych i Dodatków Mieszkaniowych w Wydziale Zasobów Lokalowych dla Dzielnicy [...] oraz Podinspektor, w dniu [...] maja 2016 r. przeprowadzili wizję lokalu [...] przy ul. [...] w P., który jest własnością H. D. od 28 kwietnia 2008 r. (pismo Administracji Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w P. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]) – matki skarżącej i z której wynika, że powyższy lokal składa się z 2 pokoi, łazienki, kuchni oraz przedpokoju, a jego powierzchnia użytkowa wynosi 36,54 m2, w tym powierzchnia mieszkalna 25,04 m2. W lokalu tym poza matka skarżącej zamieszkuje 17-letnia córka z pierwszego małżeństwa skarżącej, w stosunku do której matka wymienionej, ustanowiona jest rodziną zastępczą. W związku z powyższym rację należy przyznać organowi, że ze wskazanej powyżej powierzchni lokalu wynika, iż skarżąca razem z małoletnim synem ma możliwość zabezpieczenia swoich potrzeb związanych z zamieszkaniem w tym lokalu i nie spowoduje to, iż powstaną trudne warunki mieszkaniowe, o których mowa w § 4 pkt. 1 uchwały nr LVIII/1751/2009.

Odnosząc się zaś do zarzutu ze skargi wskazać należy, że to Prezydent Miasta [...] W. ostateczną decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] uznał, że skarżąca nie spełnia przesłanki zamieszkania, niezbędnej do dokonania zameldowania wynikającej z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 388 ze zm.), w myśl którego pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że przepis § 1 pkt 21) cytowanej już wyżej Uchwały nr LVIII/1751/2009, nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia przez organ w rozpoznawanej sprawie.

Na zakończenie zaś wskazać z kolei należy organowi, że żaden przepis prawa nie przewiduje zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania w razie oddalenia skargi.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.