Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2842/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/ Kr 2842/ 00 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska ( spr.) Sędziowie: NSA Stanisław Biernat AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2005r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2000r, Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej S. M. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II S.A./Kr 2842/00

Uzasadnienie

Decyzja z dnia [....] 2001 r. znak [....] Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i 3 , art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, uwzględniając wniosek L.J. , ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji kiosk handlowy / sprzedaż kwiatów sztucznych, zniczy, wydawnictw związanych z ........./ na działce nr [....] przy ul. [....] w K.

W uzasadnieniu stwierdzono, że kiosk jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonym uchwałą Rady Miasta K. z dnia [....] 1994 r. zmieniającą uchwałę z dnia [....] 1988 r. Wyjaśniono też, że zgłoszony przez właścicieli sąsiedniej działki nr [....] sprzeciw wobec lokalizacji kiosku w granicy z ich działką nie ma znaczenia, bowiem dokładne położenie przyszłego obiektu w terenie którego dotyczy decyzja wzizt nastąpi dopiero w postępowaniu o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę.

Załącznikami opisanej decyzji uczyniono kopię mapy wysokościowej z oznaczonymi granicami działki /ale bez oznaczenia jej numeru/ , granicami inwestycji, oraz nieprzekraczalną linią zabudowy, a także odrębnie spisane warunki. W tych ostatnich zapisano, że działka nr [....] wchodzi w skład obszaru mieszkaniowego [....] z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Dopuszcza się lokalizację m.in. obiektów komercyjnych pod warunkiem:

1/ że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenie przeznaczenia podstawowego,

2/ obiekty istniejące i projektowane w zakresie dopuszczalnym nie będą zajmować więcej jak 30% obszaru,

3/ nie zostaną naruszone ustalenia dla stref polityki przestrzennej.

Działka mieści się w strefach [....] . Działaniem podstawowym przewidzianym dla stref jest integracja i dopełnienie układu urbanistycznego oraz ochrona i konserwacja zabytkowej substancji.

W odwołaniu od tej decyzji S.M. zarzuciła, że "właściciele działki nr [....] nie wyrażają zgody na wybudowanie sklepu w granicy", ponieważ ich budynek /........ / jest zabytkiem.

Decyzją z dnia [....] 2000 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art., 138 § 1 pkt 1 kpa decyzje organu I instancji utrzymało w mocy.

Kolegium oceniło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada wymogom z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jej wydanie zostało poprzedzone przeprowadzonymi przez organ I instancji postępowaniami w zakresie pozyskania odpowiednich opinii i uzgodnień. W aktach sprawy znajdują się pozytywne uzgodnienia z Inspektorem Sanitarnym, Zarządem Dróg i Komunikacji, Wydziałem Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska, Państwową Służbą Ochrony Zabytków. Poza tym Kolegium powtórzyło ustalenia i oceny organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.M. powtórzyła treść odwołania. Do skargi dołączona została kopia decyzji z dnia [....] 1978 r. , którą postanowiono wpisać do rejestru zabytków miasta K. "dom przy ul. [....] w T. , usytuowany na działce nr [....] objętej lwh [....] ks. K. , gdzie wpisany jest na rzecz M.W. ", oraz zaznaczono że "decyzja obejmuje budynek w całości wraz z najbliższym otoczeniem w obrębie działki nr [....]".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie powtarzając motywy swego rozstrzygnięcia.

Wezwana do wskazania interesu prawnego we wniesieniu skargi, S.M. podała, że jest spadkobiercą M.W.

W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zaskarżona decyzja , jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są wadliwe.

Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania i nie poczynił stosownych ustaleń. Nie wyjaśnił więc czy rzeczywiście planowana inwestycja znajduje się w otoczeniu budynku będącego zabytkiem, a w konsekwencji nie określił znaczenia takiego faktu dla przebiegu i wyniku postępowania, nie wypowiedział się też na ten temat w odpowiedzi na skargę. W tym stanie weryfikacja twierdzeń skarżącej i przedłożonych przez nią przy skardze dokumentów nie jest możliwa tym bardziej, że - jak się wydaje - obecne oznaczenia działek odbiegają od oznaczeń, którymi posłużono się w opisanej powyżej decyzji z dnia [....] 1978 r.

Organ II instancji ograniczył się do wymienienia uzyskanych w toku postępowania "uzgodnień". Rzecz jednak w tym, że właśnie w zakresie ochrony konserwatorskiej właściwego uzgodnienia nie uzyskano. W aktach administracyjnych znajduje się pismo z dnia [....] 2000 r. adresowane do Państwowej Służby Ochrony Zabytków, w którym organ I instancji zwraca się, na podstawie art. 40 pkt 4 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym o uzgodnienie projektu decyzji o ustaleniu wzizt. W odpowiedzi [....] Wojewódzki Konserwator Zabytków przekazał organowi pisemną informację, że "pozostawia rozstrzygnięcie przedmiotowej kwestii w gestii UMK WAGiB".

Opisanego pisma nie można uznać za wymagane uzgodnienie. Skoro organ zwrócił się o uzgodnienie na podstawie wskazanego przepisu ustawy, to znaczy, że stwierdził, iż zachodziły przewidziane prawem przesłanki takiego działania. W szczególności zaś musiał przyjąć, choć w uzasadnieniu tego jasno nie wyartykułował, że decyzja odnosi się do obszaru lub obiektu objętego ochroną konserwatorską. W takiej zaś sytuacji wydanie decyzji bez uzyskania uzgodnienia w formie postanowienia wydanego w trybie art. 106 kpa stanowiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania /art. 145 § 1 pkt 6 kpa/. Przyczyny, dla których organ I instancji zadowolił się pismem, i to nie zawierającym żadnego stanowiska, nie zostały wyjaśnione.

Dopiero też na etapie postępowania sądowego okazało się, że skarżąca jest spadkobierczynią właściciela nieruchomości sąsiedniej. O postępowaniu administracyjnym S.M. nie była jednak zawiadomiona i decyzja organu I instancji nie była jej doręczana. Decyzja kierowana była w jednej przesyłce do "M.W. i E.W. ". Osoba S.M. jako strony pojawiła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w toku którego zresztą również nie ustalono, kto jest aktualnym właścicielem nieruchomości sąsiedniej. Podkreślić przy tym należy, że niewiedza organu o śmierci strony jest naturalną konsekwencją wadliwego trybu doręczania. Przepisy procedury nie dopuszczają łącznego doręczania pism kilku osobom w jednej przesyłce. Próby zaś doręczania pism takim sposobem nie mogą prowadzić do stwierdzenia skuteczności doręczenia wszystkim adresatom.

Wskazane uchybienia powodują konieczność uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b w zw. z art. 135 ppsa, decyzji organów obu instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.