Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 46/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi D.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. /-/E.Podrazik /-/St.Małek /-/M.Górecka


UZASADNIENIE

II SA/Po 46/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].11.1995 r. Wójt Gminy K. , na podstawie art. 42 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił dla D.S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego i budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] przy ul. [...] w K..

W decyzji tej określono m.in. wysokość budynku mieszkalnego na jedną kondygnację nadziemną z poddaszem użytkowym oraz dach budynku gospodarczo-garażowego na jednospadowy.

W dniu [...] 12.1995 r. wydana została w oparciu o przepis art. 155 kpa przez wymieniony organ decyzja zmieniająca opisaną wyżej decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy budynku gospodarczo-garażowego.

Pismem z dnia [...].01.2005 r. D.S. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności obu decyzji w zakresie w jakim decyzje te określają wysokość budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz rodzaj dachu budynku gospodarczo-garażowego, powołując się na ich niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Wnioskodawczyni stwierdziła, iż budynek mieszkalny powinien być określony jako dwukondygnacyjny, natomiast dach budynku gospodarczo-garażowego jako dwuspadowy.

Decyzją z dnia [...] 09.2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa i art. 41, art. 42, art. 43, art. 46a ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] 11.1995 r. i decyzji tego organu z dnia [...] 12.1995 r. w części określającej dla budynku gospodarczego dach jednospadowy.

W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zapisy tekstu wówczas obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidywały wyłącznie dach stromy, a nie jednospadowy, natomiast w pozostałym zakresie treść decyzji Wójta Gminy K. nie jest niezgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego.

D.S. wniosła odwołanie domagając się stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji także w zakresie ustalonej w nich wysokości budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...].11.2005 r. utrzymało w całości mocy decyzję własną z dnia [...].09.2005 r.

Kolegium przytoczyło argumentację z decyzji z dnia [...].09.2005 r. oraz podniosło, iż odwołująca się znała treść kwestionowanych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] 10.1995 r. wysokość budynku mieszkalnego określiła na dwie kondygnacje nadziemne. To określenie zawiera w sobie pojęcie "jedna kondygnacja nadziemna z poddaszem użytkowym" użyte w decyzji z dnia [...].11.2005 r. Inwestorka nie kwestionowała wcześniej tych konkretnych ustaleń, pomimo, że na jej wniosek zmieniono treść decyzji odnośnie budynku gospodarczego. Należy zatem uznać, iż decyzja z dnia [...] 11.1995 r. była zgodna z oczekiwaniami odwołującej się. Brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta w zakresie wskazanym w odwołaniu z dnia [...].10.2005 r.

Skargę od powyższej decyzji wniosła D.S. , domagając się jej uchylenia.

Skarżąca podniosła, iż decyzja Wójta z dnia [...].11.1995 r. naruszała obowiązujące prawo miejscowe oraz przepis art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreśliła, iż w tym samym czasie dla działek sąsiednich organ wydawał decyzje zgodne z planem miejscowym, np. decyzję z dnia [...].11.1995 r. nr [...]. Zapis ograniczający możliwość realizacji budynku wyłącznie do jednej kondygnacji z poddaszem użytkowym, zamiast przewidzianych planem dwóch kondygnacji, narusza jej prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nietrafna, bowiem zaskarżona decyzja Kolegium nie narusza prawa.

Podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej określa przepis art. 156 § 1 kpa.

Istnienie przesłanek nieważności oceniać należy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez organ administracji kwestionowanej decyzji. Z tych względów w przedmiotowej sprawie nie może znajdować zastosowania przepis art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999 r. z póź. zm.), bowiem unormowanie to wprowadzone zostało dopiero ustawą z dnia 24.07.1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106 poz. 668 z 1998 r.) i zaczęło obowiązywać od dnia 01.01.1999 r.

W myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłanką do stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa. Do tej przesłanki nawiązuje skarżąca twierdząc, iż decyzja Wójta Gminy K. z dnia [...] 11.1995 r. była niezgodna z ówcześnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie określenia wysokości budynku mieszkalnego.

W dacie wydawania kwestionowanej decyzji Wójta z dnia [...].11.1995 r., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w K., dla obszaru tego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego K. – rejon ul. [...], przyjęty przez Radę Gminy K. uchwałą nr XXI/18/92 z dnia 30.04.1992 r. Nieruchomość skarżącej położona była na terenie oznaczonym w planie symbolem [...]. Dla terenu tego plan przewidywał funkcję budownictwa jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej, budynki ogniotrwałe, dwukondygnacyjne z dachem stromym.

W kwestionowanej przez skarżącą decyzji Wójta z dnia [...].11.1995 r. organ określił wysokość planowanego przez skarżącą budynku mieszkalnego na jedną kondygnację nadziemną z poddaszem użytkowym.

Pojęcie kondygnacji określone zostało w § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140 z 1999 r. z póź. zm.). Zgodnie z tym przepisem poddasze użytkowe stanowi jedną kondygnację, którą zalicza się do ogólnej liczby kondygnacji budynku.

Budynek z jedną kondygnacją nadziemną oraz poddaszem użytkowym jest więc w istocie budynkiem dwukondygnacyjnym. Kwestionowany przez skarżącą zapis w decyzji z dnia [...] 11.1995 r. dotyczący wysokości budynku mieszkalnego nie narusza więc postanowień obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 30.04.1992 r.

Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy określić warunki wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki te nie muszą jednak być dosłownym powtórzeniem treści planu, wystarczy by dotyczyły kwestii unormowanych w planie i by były z nim zgodne.

Rozważenia wymaga także, czy kwestionowana decyzja z dnia [...].11.1995 r. była zgodna z wnioskiem skarżącej z dnia [...].10.1995 r.

Wprawdzie we wniosku tym skarżąca określiła liczbę planowanych kondygnacji budynku mieszkalnego na dwie kondygnacje nadziemne, jednakże nie wniosła odwołania od kwestionowanej decyzji. Skarżąca nie skorzystała również z możliwości zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa. O istnieniu takiej możliwości skarżąca wiedziała, skoro właśnie w takim trybie uzyskała zmianę decyzji z dnia [...] 11.1995 r. w zakresie maksymalnej powierzchni zabudowy budynku gospodarczo-garażowego – nastąpiło to decyzją Wójta z dnia [...].12.1995 r. Dopiero po upływie dziewięciu lat od wydania decyzji z dnia [...] 11.1995 r. i decyzji z dnia [...].12.1995 r. skarżąca zakwestionowała zapisy tych decyzji.

Okoliczności te wskazują, iż zapis zawarty w decyzji z dnia [...] 11.1995 r., dotyczący wysokości planowanego budynku mieszkalnego, był zgodny z zamiarem inwestycyjnym skarżącej.

W przedmiotowej sprawie nie doszło więc przy wydawaniu przez Wójta Gminy K. decyzji z dnia [...] 11.1995 r. i decyzji z dnia [...] 12.1995 r. do rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Nie zaistniały również pozostałe przesłanki nieważności decyzji administracyjnej wymienione w art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 3-7 kpa.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Kolegium jest zgodna z prawem, a skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/E.Podrazik /-/St.Małek /-/M.Górecka

hp