Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 921/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.5 ust.1 pkt 2 lit..a i e
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 921/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 lutego 2011 r. Prezydent Miasta ustalił wobec M. F. i M. F., zobowiązanie w podatku od nieruchomości na rok 2011 w kwocie 137 zł. Podatek ustalono w związku z posiadanym przez małżonków nieruchomościami obejmującymi m.in. lokal mieszkalny nr 7 oraz garaż nr 3 zlokalizowane przy ul. [...] 2 w S. Opodatkowanie lokalu mieszkalnego nastąpiło według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych lub ich części, określonej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy z dnia o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2010 Nr 95, poz 613 dalej jako "U.p.o.l."). Opodatkowanie garażu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e U.p.o.l tj. według stawki właściwej dla budynków pozostałych.

Organ wyjaśnił, że nabycie lokalu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego, że lokal taki staje się odrębnym przedmiotem opodatkowania i nie może być opodatkowany jak lokal mieszkalny jeśli posiada inne niż mieszkalne przeznaczenie. Tak też w przedmiotowej sprawie małżonkowie nabyli lokal niemieszkalny - garaż oznaczony numerem 3, położony w S. przy ul. [...] 2 w dniu 24 lutego 2004 r., tj. w czasie późniejszym niż mieszkanie, a wyodrębnienie tego lokalu wraz z udziałem w gruncie oraz założenie odrębnej ksiegi wieczystej czyni ten lokal odrębną, samodzielną nieruchomością.

W złożonym odwołaniu podatnicy wskazali na bezprawne podwyższenie wobec nich stawki podatku za garaż, który powinien być opodatkowany jednolitą stawką z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a U.p.o.l. wraz z lokalem mieszkalnym jako jego przynależność. W obszernym uzasadnieniu podatnicy podkreślili w szczególności, że wbrew twierdzeniom organu, garaż nie został zakupiony w dniu 24 lutego 2004 r., ale już dnia 29 grudnia 2001 r. jako część budynku "przynależna" do kupowanego wówczas mieszkania. Powołując się na treść swojego odwołania od decyzji dotyczących lat poprzednich, podatnicy stwierdzili, że organ bezpodstawnie wyprowadził i uzależnił stawkę podatku od wymogu "przynależności" garaży do lokali mieszkalnych. Zdaniem podatników to absurdalne pojęcie nie ma żadnego wpływu na dobór stawek podatkowych garaży, a mogłoby oznaczać jedynie uwarunkowanie, aby takie garaże były przyznawane tylko właścicielom mieszkań w danym budynku mieszkalnym.

Decyzją z dnia 26 maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 dalej jako "O.p.") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2001 r. oraz aktu notarialnego z dnia 24 kwietnia 2004 r. bezspornie wynika, że małżonkowie nabyli garaż w 2004 r. tj. później od nabytego w 2001 r. mieszkania oraz że obie te nieruchomości stanowiły samodzielne, stanowiące przedmiot odrębnej własności lokale, posiadające odrębnie założone i odrębnie prowadzone, dwie księgi wieczyste. Organ podkreślił, że skoro z ostatecznej treści aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2001 r., nie wynika aby wraz z lokalem mieszkalnym podatnicy nabyli pomieszczenie przynależne w postaci garażu, w sprawie nie mogą mieć również znaczenia powoływane przez podatników pochodzące z 2000 r. umowy dotyczące przyrzeczenia sprzedaży lokalu mieszkalnego oraz miejsca postojowego.

Organ przyznał, że garaż może przynależeć do lokalu mieszkalnego jako jego cześć składowa choćby do tego lokalu nie przylegał lub był położony w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem oraz że garaże określone jako przynależne do lokalu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków i lokali mieszkalnych. Organ odróżnił jednak sytuację w której garaż nabywany jest jako pomieszczenie przynależne, od sytuacji nabycia garażu jako odrębnego lokalu, co każdorazowo będzie wynikać treści aktu notarialnego i determinować opodatkowanie garażu na gruncie podatku od nieruchomości. Organ podkreślił, że nabycie garażu jako lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość prowadzi do tego, że lokal taki staje się odrębnym przedmiotem podatku od nieruchomości. W związku z tym stosuje się do niego odrębne stawki podatkowe. Powyższe wynika z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy U.p.o.l., w którym wskazuje się, że stawki podatkowe dotyczą nie tylko całych budynków, ale również ich poszczególnych części, w zależności od sposobu ich wykorzystania. Garaż stanowiący odrębną nieruchomość powinien być zatem opodatkowany wg. stawek pozostałych (ewentualnie najwyższych gdy jest w posiadaniu przedsiębiorcy). Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy organ uznał tym samym, ze skoro z aktu notarialnego Rep A nr [...] z dnia 24 lutego 2004 r. wynika, że sporny garaż został nabyty przez podatników jako stanowiący odrębny przedmiot własności lokal użytkowy, musi być opodatkowany według stawki z 5 ust. 1 pkt 2 lit e U.p.o.l. tj. jako pozostała cześć budynku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. F. zakwestionował decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podtrzymując stanowisko, że posiadany przez niego garaż powinien być opodatkowany według jedenastokrotnie niższej stawki podatkowej, przewidzianej dla budynków mieszkalnych. Skarżący zaakcentował, że dla rozstrzygnięcia spornej kwestii decydujące znaczenie musi mieć fakt, iż garaż znajduje się w tym samym budynku mieszkalnym, co jego mieszkanie, na co zwrócono szczególną uwagę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 września 2010 r. , sygn. akt I SA/Bd 578/10. Przytaczając obszerne fragmenty wskazanego wyroku skarżący podkreślił, że dotyczy on takiej samej sytuacji i w kwestii opodatkowania garaży prezentuje stanowisko, z którym skarżący utożsamia się od początku swojego sporu z Urzędem Miasta. Niezależnie od tego skarżący wskazał, że czuje się oszukany nie tylko przez organy podatkowe, ale także przez sprzedawcę oraz notariusza, którzy wprowadzili go w błąd, co do nabycia garażu już w dniu 29 grudnia 2001 r., a więc łącznie z mieszkaniem. Powyższa sytuacja została następnie wykorzystana także przez organy podatkowe, które przez dwa lata pobierały od skarżącego i jego żony podatek za garaż, który nie był wówczas jeszcze formalnie ich własnością lecz własnością sprzedającego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, potrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Dokonując oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem Sąd ma jednocześnie obowiązek brania pod uwagę abstrakcyjnych uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego wydawanych w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a także uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego wydawanych w konkretnych sprawach tj. w oparciu o art. 187 § 1 P.p.s.a., o ile rozpoznawana przez niego sprawa dotyczy tożsamych problemów prawnych, bądź charakteryzuje się takim samym stanem faktycznym i prawnym jak przytoczone w uchwale.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia stawki podatkowej właściwej dla opodatkowania posiadanego przez skarżącego garażu.

W ocenie skarżącego z uwagi na fakt, iż garaż znajduje się w tym samym budynku, co jego mieszkanie, a więc w budynku mieszkalnym, powinien on być opodatkowany stawką z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a U.p.o.l. właściwą dla budynków mieszkalnych lub ich części.

Organy podatkowe wskazują z kolei na konieczność zastosowania w sprawie stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e U.p.o.l. tj. właściwej dla pozostałych budynków lub ich części, podkreślając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wykluczył, aby garaż był przynależnością mieszkania skarżących, ponieważ został on nabyty w czasie późniejszym, jako samodzielny lokal użytkowy, stanowiący odrębny od mieszkania przedmiot własności.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, co do błędnie ustalonego stanu faktycznego w zakresie w jakim garaż miałby stanowić przynależność mieszkania. Fakt, że garaż znajduje się w tym samym budynku co należący do skarżącego lokal mieszkalny, sam w sobie nie przesądza jeszcze, aby garaż był przynależnością mieszkania. Powyższe musi wynikać z aktu notarialnego dotyczącego nabycia własności lokalu mieszkalnego, a więc opisującego ten lokal i jego ewentualne przynależności. Z akt sprawy wynika, że M. F. i M. F. w dniu 29 grudnia 2001 r. aktem notarialnym Repertorium A numer [...] nabyli od A Spółki z o.o. z siedzibą w S. nieruchomość (jako odrębną własność) lokal mieszkalny przy ul. [...] położony w budynku Nr 2 mieszkanie Nr 7, w klatce schodowej oznaczonej literą "A", na drugim piętrze budynku składającego się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o łącznej powierzchni użytkowej 48,90m2. oraz udział wynoszący 102/10000 niewydzielonych części prawa użytkowania wieczystego działki gruntu oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka numer [...] i we własności części wspólnych budynku nie służących wyłącznie do użytku właścicieli lokali - nieruchomości wspólnej, objętych księgą wieczystą Kw. numer [...] oraz udział wynoszący 1/200 niewydzieloną część prawa użytkowania wieczystego działki gruntu numer [...] i własność budowli ,objętych księgą wieczystą Kw. numer [...], opisanych w § 1 w/w aktu. Jak zasadnie wskazał organ, z opisanego aktu notarialnego nie wynika aby wraz z lokalem mieszkalnym podatnicy nabyli pomieszczenie przynależne w postaci garażu. Powyższe byłoby jednocześnie sprzeczne z drugim znajdującym się w aktach sprawy aktem notarialnym Rep A numer [...] z dnia 24 lutego 2004 r., w treści którego wskazano, że jest to umowa ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży lokalu użytkowego oznaczonego Nr 3 stanowiącego garaż, znajdujący się w budynku przy ul. [...] 2, składający się z jednego pomieszczenia o powierzchni użytkowej 15,90 m2, który zgodnie z przedłożonym przy umowie zaświadczeniem Prezydenta Miasta z dnia 12 kwietnia 2002r. stanowi samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali.

W przedmiotowej sprawie mamy zatem do czynienia z sytuacją posiadania przez skarżącego garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności (będącego samodzielną nieruchomością lokalową), usytuowanego w budynku wielorodzinnym, w którym skarżący posiada również mieszkanie.

Kwestia opodatkowania garażu stanowiącego przedmiot odrębnej własności, usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym była już wcześniej przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Rozbieżności powstałe na tym tle w orzecznictwie odpowiadają przeciwstawnym stanowiskom stron niniejszej sprawy.

Wniesiona przez skarżących skarga została oparta na odniesieniach do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 września 2010 r. o sygn. akt I SA/Gd 578/10, w którym zaakcentowano stanowisko, że opodatkowanie garażu, który znajduje się w budynku mieszkalnym i stanowi odrębne prawo własności skarżącego powinno nastąpić według stawki jak dla budynków mieszkalnych, ponieważ ustalanie stawek podatku od nieruchomości dla garażu ze względu na jego funkcję z pominięciem tego w jakim budynku się znajduje, wychodzi poza zapis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a i lit e U.p.o.l. W powołanym wyroku dla wyjaśnienia przyjętego stanowiska wskazano, że zapis art. 5 ust. 1 pkt 2 U.p.o.l. wskazuje, że w uchwale gminy można rozróżnić pod względem granic stawek podatkowych - budynki lub ich części mieszkalne, przy czym słowo "mieszkalne" dotyczy rodzaju budynku, co do jego podstawowej funkcji użytkowej, a nie funkcji poszczególnych lokali, ponieważ przedmiotem opodatkowania jest budynek lub jego część (art. 2 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z tym stanowiskiem ustawodawca nie oddzielił przedmiotowo budynku od jego części. Innymi słowy, nie ma dwu odrębnych przedmiotów opodatkowania: budynku i części budynku. Zatem jednemu przedmiotowi opodatkowania można przypisać jedną cechę: mieszkalny albo niemieszkalny. Inne, niewymienione przez skarżących wyroki prezentujące ww. tezę to m.in. wyrok NSA z dnia 12 października 2011 r. sygn. akt II FSK 733/10 i II FSK 335/11; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 346/09oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 795/11 i z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 509/1.

Przyjęte przez organy stanowisko opowiadające się za opodatkowaniem przedmiotowych garaży według stawek wyższych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) znajdowało z kolei potwierdzenie w wyrokach: WSA w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 508/10; WSA w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 131/11, WSA w Bydgoszczy z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 456/11, WSA w Warszawie z dnia: 9 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2114/10, 4 maja 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 2192/10, 30 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 10/11, 14 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 23/11, 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 313/11, 13 września 2011 r,. sygn. akt III SA/Wa 511/11; WSA w Białymstoku z dnia: 16 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 328/09, 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 80/11; WSA w Poznaniu z dnia 9 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Po 768/09. W wyrokach tych przyjęto przeciwstawne do poprzedniego stanowisko, że z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 U.p.o.l. wynika jednoznacznie, że przedmiotem opodatkowania może być zarówno sam budynek jak i część tego budynku. Częścią budynku będzie więc m.in. stanowiący przedmiot odrębnej własności (stanowiący odrębną nieruchomość lokalową) garaż usytuowany w budynku mieszkalnym, który w związku z tym może być odrębnym od samego budynku, w który się znajduje, przedmiotem opodatkowania według stawek odnoszących się do funkcji użytkowej (niemieszkalnej), którą spełnia.

Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma jednak fakt, że ww. rozbieżności istniejące w orzecznictwie na tle stosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a i e U.p.o.l. w zakresie stawek właściwych dla opodatkowania garaży zostały zauważone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który uchwałą z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, przychylając się do drugiego z zaprezentowanych wyżej stanowisk, przesądził, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy U.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy.

Stanowisko to podziela także orzekający w niniejszej sprawie Sąd, dla którego z mocy art. 269 § 1 ustawy P.p.s.a. wskazana uchwała ma charakter wiążący. Uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 jest uchwałą konkretną, podjętą w następstwie zwrócenia się przez Naczelny Sąd Administracyjny do składu poszerzonego o udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 U.p.o.l garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e tej ustawy. Jak wskazano wyżej, moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy nie tylko danej sprawy (art. 187 § 2 P.p.s.a.), ale również spraw o podobnym stanie faktycznym i prawnym. Dopóki nie nastąpi zmiana stanowiska zawartego w uchwale, dopóty więc sądy administracyjne powinny to stanowisko respektować dla przywrócenia jednolitości w zakresie stanowionego orzecznictwa. Zarówno więc stan faktyczny (posiadanie zlokalizowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym garażu stanowiącego odrębną nieruchomość), jak i zakres spornego zagadnienia prawnego (opodatkowanie garażu według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a czy też art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e), czynią wskazaną uchwałę aktualną także dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Podzielając wykładnię przepisów ustawy U.p.o.l. zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać należy, że na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 U.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budynku lub ich części. Na podstawie natomiast art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem w rozumieniu tej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla budynków i ich cześci. Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 2 U.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. W powołanym przepisie zostały jednocześnie określone górne granice stawek dla budynków. Określona stawka podatkowa determinowana jest przez rodzaj budynków, to jest: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków (art.5 ust. 3 U.p.o.l.). Z powyższego wynika, że ustawa U.p.o.l. posługując się pojęciem "części budynku" dopuszcza opodatkowanie nie tylko całości budynków ale także ich części, którymi niewątpliwie będą znajdujące się w danym budynku wyodrębnione lokale, stanowiące zgodnie z przepisami ustawy o własności lokali przedmiot odrębnej własności. W tym kontekście przyjęcie stanowiska jakoby o stawce podatkowej decydował jedynie sam fakt, w jakiego rodzaju budynku znajduje się dany lokal, jest nieuprawnione i sprzeczne z treścią ustawy U.p.o.l. Czyniłoby to bowiem zupełnie niepotrzebnym posługiwanie się przez ustawodawcę pojęciem "części budynku". Należy przyjąć, że skoro w oparciu o polski system prawny możliwe jest aby w budynku mieszkalnym istniały samodzielne lokale stanowiące przedmiot odrębnej własności, ich opodatkowanie powinno zależeć wyłącznie od tego czy stanowią one część budynku spełniającą funkcje mieszkalne (art. 5 ust. 2 pkt lit a ustawy U.p.o.l.), część budynku służącą prowadzeniu działalności gospodarczej (art. 5 ust. 2 lit b, c i d ustawy U.p.o.l.), czy też część budynku zajętą na inne cele niż mieszkalne czy gospodarcze ( art. 5 ust. 2 lit e ustawy U.p.o.l). W uchwale NSA z dnia 27 lutego 2012 r. II FPS 4/11 zaakcentowano, że kluczowym argumentem przemawiającym za przyjęciem ww. stanowiska jest treść art. 3 ust 4 U.p.o.l. Na podstawie tego przepisu w powiązaniu z treścią art. 3 ust. 5 U.p.o.l. nieruchomość lokalowa uznana została bowiem przez ustawodawcę za odrębny przedmiot opodatkowania. Odrębność ta tj. od innych części budynku, pozwala więc na różne ich opodatkowanie, w zależności od charakteru lokalu, który może być mieszkalny, pozostały lub przeznaczony na działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5 ustawy U.p.o.l.

W przedmiotowej sprawie z aktu notarialnego z dnia 24 lutego 2004 r. wynika, że nabyty na tej postawie przez skarżącego garaż stanowi przedmiot odrębnej własności. Ponieważ garaż ten znajduje się w budynku mieszkalnym należy go tym samym zakwalifikować jako wyodrębnioną cześć budynku mieszkalnego przy ul. [...] 2 w S. Jak wskazano wyżej, nie przesadza to jednak automatycznie o tym, aby garaż skarżącego mógł być opodatkowany według stawki z art. 5 ust. 2 lit a ustawy U.p.o.l. Ponieważ garaż skarżącego jest samodzielnym lokalem użytkowym jego opodatkowanie według stawki jak dla budynków mieszkalnych byłoby nieuprawnione i stanowiło niedopuszczalne rozciągniecie preferencyjnej stawki podatkowej na te części budynków mieszkalnych, które nie służą zaspokajaniu podstawowych potrzeb ludzi jakimi są potrzeby mieszkaniowe. Służąc przechowywaniu pojazdów mechanicznych, a pomocniczo także innych należących do właściciela rzeczy, garaż nie zaspokaja potrzeb mieszkaniowych jego właściciela. Na gruncie ustawy U.p.o.l. nie może być zatem kwalifikowany jako "mieszkalna część budynku", o której mowa w art. 5 ust. 2 lit a ale jako "cześć budynku pozostała", o której mowa w art. 5 ust. 2 lit e tej ustawy, tj. inna niż zajęta na cele mieszkalne i gospodarcze.

Ponieważ skarga dotyczy decyzji dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r., Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania zastrzeżeń skarżącego, co do innych wydanych wobec niego decyzji w latach poprzednich, ani tym bardziej zastrzeżeń skarżącego, co do krzywdzących wobec niego działań innych podmiotów niż organy administracji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.