Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 341/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku rolnego na 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z [...] r. ustalającą H. W. zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na 2018 rok w wysokości 178,00 zł, płatne w czterech ratach do 15 marca 2018 r., do 15 maja 2018 r., do 15 września 2018 r. i do 15 listopada 2018 r. - trzy pierwsze po 44,00 zł każda, czwarta 46,00 zł.

Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że podstawą opodatkowania podatkiem rolnym są grunty o powierzchni 1,4230 ha przeliczeniowych. Kwota podatku stanowi iloczyn wskazanej powierzchni użytków rolnych oraz stawki podatkowej w wysokości 125,00 zł zaokrąglonej do pełnych złotych. Organ wskazał, że wysokość podatku została ustalona na podstawie posiadanej dokumentacji podatkowej oraz danych z ewidencji gruntów.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, SKO w S. oceniło, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 - Prawa geodezyjne i kartograficznego - Dz.U. z 2016 r. poz. 1629 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.g.k.".

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji ustalając zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na 2018 rok przyjął za podstawę opodatkowania liczbę hektarów przeliczeniowych ustalonych na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Dane wynikające z ewidencji gruntów są zgodne z zapisami uwidocznionymi w księdze wieczystej [...] (Dział I-O - oznaczenie nieruchomości). H. W. jest właścicielem działek o nr ew. 239 o powierzchni 1,6500 ha, nr ew. 335/1 o powierzchni 1,1100 ha oraz nr ew. 335/2 o powierzchni 0,0200 ha położonych w H. o łącznej powierzchni 2,7800 ha. Wchodzące w skład wymienionych działek grunty zostały sklasyfikowane jako: B-PsIV - 0,0200 ha, PsIV - 0,1300 ha, B-RV - 0,1000 ha, RIVb - 0,6400 ha, RV - 0,4200 ha, RVI - 0,6400 ha, RHIb - 0,0400 ha, RIVa - 0,7800 ha, W-RIIIb - 0,0100 ha. Wszystkie wymienione grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym.

W ocenie Kolegium, Wójta Gminy B. prawidłowo obliczył liczbę hektarów przeliczeniowych stanowiących podstawę podatku rolnego:

- B-PsIV - 0,0200 ha (przelicznik 1,00 ) -0,0200 ha przeliczeniowych,

- PsIV - 0,1300 ha (przelicznik 0,70) - 0,0910 ha przeliczeniowych,

- RIVb - 0,6400 ha (przelicznik 0,75) - 0,4800 ha przeliczeniowych,

- Rlllb - 0,0400 ha (przelicznik 1,25) - 0,0500 ha przeliczeniowych,

- RIVa - 0,7800 ha (przelicznik 1,00) - 0,7800 ha przeliczeniowych,

- W-RIIIb - 0,0100 ha (przelicznik 0,20)-0,0020 ha przeliczeniowych

Łącznie - 1,4230 ha przeliczeniowych.

Uwzględniając ustawowe zwolnienia podatkowe użytków rolnych klasy V, VI i VIz (art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r.) i zasadę wyrażoną w art. 4 ust. 7 pkt 1 u.p.r. (m.in. grunty rolne zabudowane, grunty pod rowami - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według przelicznika: 1 ha gruntów rolnych - 1 ha przeliczeniowy) oraz przynależność gminy B. do II okręgu podatkowego w rozpatrywanej sprawie, do opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął użytki rolne o powierzchni 1,4230 ha przeliczeniowych. Wielkość zobowiązania podatkowego na 2018 rok obliczył jako iloczyn hektarów przeliczeniowych i stawki podatkowej: - 1,4230 ha przeliczeniowych x 125,00 zł (równowartość pieniężna 2,5 q żyta - 50,00 zł x 2,5q = 125 zł) = 177,88 zł po zaokrągleniu do pełnych złotych zgodnie z art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej - 178,00 zł.

Zdaniem Kolegium zarzuty podnoszone przez podatnika w zakresie nieprawidłowego ustalenia przez organ pierwszej instancji powierzchni gruntów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem rolnym - nie znajdują uzasadnienia.

Kolegium nie stwierdziło uchybień przepisom proceduralnym, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Wójt Gminy B. nie miał obowiązku wszczynać postępowania z urzędu w celu ustalenia podatku rolnego na 2018 rok, ponieważ zobowiązanie to ustalane jest corocznie, a stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie (art. 165 § 5 Ordynacji podatkowej). W decyzji wydanej w dniu [...] stycznia 2017 r. organ podatkowy przyjął za podstawę opodatkowania 1,4230 ha przeliczeniowych (2,7800 ha fizycznych), a więc tę samą wielkość jak w kwestionowanej decyzji.

W skardze do WSA w Łodzi podatnik zakwestionował zapisy uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków wskazując, że są one dotknięte wadą polegającą na nieuzasadnionej zmianie granic i powierzchni działek. Zarzucił również niezastosowanie w sprawie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Uważa, że doszło do naruszenia interesu skarżącego oraz zasady praworządności, a załatwienie sprawy było przewlekłe i biurokratyczne.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie

Zgodnie z art. 21 P.g.k. dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami, a także ewidencji gospodarstw rolnych. W związku z tym ustawodawca nałożył na organy i jednostki organizacyjne realizujące powyższe zadania obowiązek współdziałania z organami Służby Geodezyjnej i Kartograficznej w zakresie utworzenia i sfinansowania systemu dostępu i wymiany danych między ewidencją gruntów i budynków a ewidencjami i rejestrami publicznymi prowadzonymi przez te organy i jednostki organizacyjne. Rozwiązanie takie umożliwia wskazanym organom i jednostkom organizacyjnym nieodpłatne uzyskiwanie informacji poprzez bezpośredni dostęp do baz danych ewidencji gruntów i budynków będących w dyspozycji starostów, jednakże pokrywają one ewentualne koszty przygotowania dodatkowych danych.

Odwołując się do treści art. 21 ust. 1 P.g.k. Naczelny Sąd Administracyjny w dotychczasowym orzecznictwie wielokrotnie podkreślił, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji (por. wyroki NSA: z 20 marca 2018 r. II FSK 718/16; z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11, z dnia 11 lipca 2012 r., II FSK 2632/10, z dnia 20 czerwca 2012 r., II FSK 2511/10, z dnia 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07 - wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący, zarówno co do wielkości gruntów, jak i sposobu ich klasyfikacji. Ma on przy tym moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika - podważenie tych danych bądź ich zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania co do zasady nie jest możliwe.

Jednakże – zdaniem Sądu – w sytuacji, gdy z dokumentów, jakimi dysponuje organ podatkowy, wynika oczywista sprzeczność z ewidencją gruntów i budynków w zakresie np. właściciela gruntów, będąca następstwem czynności prawnej dotyczącej okresu objętego decyzją wymiarową, to wówczas organ ma obowiązek uwzględnić stan rzeczywisty, wynikający z tych dokumentów (np. aktu notarialnego stwierdzającego sprzedaż nieruchomości), pominąć ewidencję gruntów i budynków nieodpowiadającą okolicznościom faktycznym, aby podjąć swoje rozstrzygnięcie w oparciu o prawdę obiektywną (art. 122 O.p.).

Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący nie wskazał dokumentu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów. Do skargi załączył jedynie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2018 r., uchylającą decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z treści wymienionej decyzji kasacyjnej wynika, że konieczne jest ustalenie nowych granic, zmiana powierzchni działki i aktualizacja użytków gruntowych. Zauważyć należy jednak, że decyzja ta została wydana już po wydaniu decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie, a ponadto nie rozstrzyga kwestii istotnej dla tej sprawy, nakazując tylko, aby Starosta [...] przeprowadził ponowne postępowanie, które prawdopodobnie zmieni coś w ewidencji gruntów i budynków, jednakże nie wiadomo jeszcze w jakim zakresie.

W tej sytuacji dopiero w przypadku zmiany ewidencji gruntów i budynków, skarżącemu będzie przysługiwało prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją, w oparciu o przesłankę lub przesłanki zawarte w art. 240 § 1 O.p. oraz żądanie ewentualnej zmiany skarżonej decyzji.

Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.

dc