Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 155/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-04-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] z udziałem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w L. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania płatności ONW na rok 2008 -w zakresie wniosku J. D. o przyznanie prawa pomocy postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

J. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania płatności ONW na rok 2008.

W treści skargi skarżący zawarł wniosek o zwolnienie od wpisu od skargi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie jej po terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, str. 731).

Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie skarżący osobiście odebrał zaskarżone postanowienie w dniu 17 grudnia 2012 r. Skargę na powyższe postanowienie J. D. wniósł w dniu 18 stycznia 2013 r. (data nadania). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął natomiast w dniu 16 stycznia 2013 r. (środa). Skarga J. D. została zatem złożona z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a.

W orzecznictwie sądów administracyjnych panuje zgodny pogląd, że skarga wniesiona po terminie do jej wniesienia nie może być przedmiotem rozpoznania Sądu, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 247 p.p.s.a., odmówił przyznania prawa pomocy.