Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 421/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218 w zw z  art. 217 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi (...)(...),(...)(...) i (...)(...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) grudnia 2021 r. znak: (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia A. S., K. D. i K. B. (dalej: "skarżący"), na postanowienie Prezydenta m. [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2021 r., Nr [...], odmawiające wydania zaświadczenia o żądanej treści – utrzymał w mocy to postanowienie.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z dnia 29 marca 2021 r. skarżący wystąpili o wydanie zaświadczenia cyt. "o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tj. ustaleniami Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], dokonanego wydzielenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się w W. przy ul. [...] dz. ew. [...] z obrębu [...] trzech lokali mieszkalnych".

Natomiast postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Prezydent m. [...] odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ wskazał, że wydzielenie 3 samodzielnych lokali w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zgodnie z miejscowym planem jak i przepisami odrębnymi jest niezgodne. W zakresie powierzchni biologicznie czynnej projekt jest niezgodny z miejscowym planem, który wyznaczył minimalny wskaźnik na poziomie 50 % dla zabudowy bliźniaczej, w projekcie zagospodarowania wpisano wartość 40%.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli skarżący.

Po rozpoznaniu zażalenia skarżących, SKO, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2021 r., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...].

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ podkreślił, że budynek, o którym mowa we wniosku o wydanie zaświadczenia, znajduje się w zabudowie bliźniaczej, ma 3 kondygnacje, przy czym powierzchnia zabudowy wynosi 143,09 m2. Działka, na której się on znajduje ma powierzchnię 430,06 m2, przy czym powierzchnia utwardzona stanowi 115,20 m2, powierzchnia biologicznie czynna 171,77 m2 (40 %), a powierzchnia całkowita 429,00 m2. Współczynnik intensywności zabudowy wynosi 0.99. Nieruchomość, której dotyczy żądanie wydania zaświadczenia znajduje się na terenie objętym uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Organ II instancji stwierdził, że zabudowa nieruchomości przedmiotowym budynkiem odbyła się niezgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Z przedstawionej Prezydentowi m. [...] inwentaryzacji powykonawczej wynika, iż powierzchnia biologicznie czynna zagospodarowanego terenu, obejmującego dz. ewid nr [...] z obr. [...]. wynosi 40 %, przy czym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskaźnik ten określono na 50 %. SKO wyjaśniło, że stosownie do definicji "budynku mieszkalnego jednorodzinnego", zawartej w art. 3 pkt 2a ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: "p.b."), takim budynkiem jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jeśli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje dla obszaru, na którym znajduje się budynek przy ul. [...], na dz. nr [...] możliwości zabudowy wielorodzinnej, a jedynie zabudowę jednorodzinną, to mając na względzie zaprezentowany wyżej przepis art. 3 ust. 2a p.b., organ stwierdził, że wydzielenie w tym budynku więcej niż 2 lokali mieszkalnych nie będzie zgodne z ustaleniami uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...].

Skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] grudnia 2021 r. złożyli A. S., K. D. oraz K. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 8 i 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów administracji oraz zasady informowania stron poprzez brak odniesienia się lub odniesienie się w sposób niewystarczający do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia art. 107 k.p.a., art. 217 oraz 218 k.p.a. 7 i 77 k.p.a.

- art. 107 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do większości zarzutów odwołania oraz brak uzasadnienia odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści.

- art. 217 oraz 218 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia "o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tj. ustaleniami Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] dokonanego wydzielenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się w W. przy ul. [...] dz. ew. [...] z obrębu [...] trzech lokali mieszkalnych" w sytuacji gdy z art. 3 ust 5 i 6 obowiązującej w systemie prawnym Uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej należy rozumieć, wg § 3 rozporządzenia Ministra GPiB z dnia 14 grudnia 1994r. budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym bliźniaczym, szeregowym, zaś pod pojęciem zabudowy jednorodzinnej grupowej należy rozumieć zespół małych domów mieszkalnych, na wspólnym terenie, o odrębnych mieszkaniach na poszczególnych poziomach, w ilości nie większej niż 4 mieszkania w budynku oraz w sytuacji gdy organy dysponowały dokumentacją architektoniczną budynku w tym zatwierdzonym projektem budowlanym, potwierdzeniem przyjęcia budynku do użytkowania oraz wydanymi przez siebie zaświadczeniami o samodzielności trzech lokali znajdujących się w budynku.

- art. 170 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na niezwiązaniu się wyrokiem wydanym przez WSA w Warszawie z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 893/21, uchylającego rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia tożsamej treści który został zaskarżony wyłącznie co do części uzasadnienia.

- art. 218 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wytworzonej na potrzeby niniejszego postępowania inwentaryzacji, której konieczność sporządzenia została wskazana przez organ I instancji w uprzednim postępowaniu o wydanie zaświadczenia tożsamej treści, wobec to którego postępowania toczyło się postępowanie przed WSA w Warszawie zakończone wydaniem wyroku z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 893/21, uchylającego rozstrzygnięcia organów obu instancji w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia tożsamej treści który został zaskarżony wyłącznie co do części uzasadnienia.

- art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oraz dowolną ocenę stanu faktycznego polegającą na uznaniu, iż nie ma podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści w sytuacji gdy organ nie dokonał analizy dokumentów znajdujących się w jego posiadaniu w tym dokumentacji architektonicznej budynku w tym zatwierdzonego projektu budowlanego, potwierdzenia przyjęcia budynku do użytkowania oraz wydanymi przez siebie zaświadczeniami o samodzielności trzech lokali znajdujących się w budynku oraz polegające na dokonaniu oceny zgodności wybudowanego budynku w kontekście zgodności pozwolenia na budowę z planem miejscowym m.in. w zakresie niezgodności z powierzchni biologicznie czynnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2021r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...] kwietnia 2021r. o odmowie wydania o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego tj. ustaleniami Uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], dokonanego wydzielenia w budynku mieszkalnym jednorodzinnym znajdującym się w W. przy ul. [...] dz. ew. [...] z obrębu [...] trzech lokali mieszkalnych.

Zdaniem Sądu postanowienie to odpowiada prawu.

Rozwijając tę ocenę Sąd dostrzega, że wydawanie zaświadczeń przez organy administracji uregulowane zostało w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 217 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). Natomiast stosownie do art. 218 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. A contrario, z powyższego wynika, że jeżeli potwierdzenie faktów albo stanu prawnego nie wynika z wiedzy organu, w szczególności z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, wówczas organ - korzystając z dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a. - może przeprowadzić, ale wyłącznie w koniecznym zakresie, postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego, prowadzonego przed wydaniem zaświadczenia, jest w konsekwencji takiej konstrukcji ograniczony do analizy posiadanej dokumentacji oraz danych zgromadzonych w ww. zasobach i oceny możliwości ich przeniesienia do treści zaświadczenia. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie w tym trybie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających wprost z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (v. wyrok NSA z 23 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1223/19). Z uwagi na "naturę" zaświadczenia w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się też uwagę, że jeżeli problematyka, której dotyczy zaświadczenie jest sporna, wydanie zaświadczenia zgodnie z żądaniem strony nie jest możliwe. Zaświadczenie nie może rozstrzygać bowiem czegokolwiek, żadnych kwestii spornych. To, co ma potwierdzać, musi być zatem oczywiste, wynikające w sposób bezsporny z tych dokumentów (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1385/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 292/06).

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że w sprawie niniejszej orzekał już WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 września 2021r., sygn. akt VII SA/Wa 893/21, uchylając poprzednie postanowienie SKO w W. z dnia [...] lutego 2021r. wyraził ocenę prawna wiążącą organy i Sąd ponownie rozpoznający sprawę.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć zarówno samej wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez organ, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji.

Zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2021r. zapadło z poszanowaniem bezwzględnie obowiązującej normy art. 153 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 września 2021r.wyjasnił, że " podstawą ubiegania się o stosowne zaświadczenie było postępowanie dotyczące zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu. Zgodnie z art. 71a ust 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego na podmiot dokonujący samowolnej zmiany sposobu użytkowania można nałożyć obwiązek przedstawienia zaświadczenia lub kopi zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego (w tym wypadku dokonanego) sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zatem rolą organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia zgodnie z wymogiem ww. przepisu była ocena zgodności z przepisami planistycznymi tego nowego sposobu użytkowania. Mówiąc wprost, czy powstanie dodatkowych lokali w budynku wybudowanym w oparciu o uzyskane pozwolenie na budowę nie zmieni charakteru obiektu (budynek mieszkalny wielorodzinny), a dalej, czy będzie zgodne z zabudową dopuszczoną na tym terenie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego".

Nie ulega wątpliwości, że nieruchomość, której dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia znajduje się na terenie objętym Uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] maja 1999 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...]. Działka nr ew. [...] z obrębu [...] położona przy ul [...], znajduje się w strefie I ( załącznik graficzny do uchwały nr [...]), dla której zgodnie z art. 8 pkt 1 plan ustala funkcje: funkcje mieszkaniowe budownictwa jednorodzinnego wraz z urządzeniami I stopnia obsługi w zakresie ustalonym w warunkach szczegółowych Rozdziału 7. W tej sytuacji uzasadnionym jest wniosek organów, że obowiązujący plan miejscowy wyklucza lokalizowanie na tym terenie budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego.

Z treści samego wniosku z dnia 29 marca 2021r. oraz przedłożonej wraz z nim inwentaryzacji powykonawczej przedmiotowego budynku wynika, że na skutek wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej zrealizowanym w oparciu o decyzję Prezydenta m. [...] z dnia [...] listopada 2004r. nr [...], wydzielono trzy samodzielne lokale.

Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) budynkiem jednorodzinnym jest budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Do 16 grudnia 2002 r., a więc do dnia wejścia w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) przez budynek w zabudowie jednorodzinnej rozumiano budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków w układzie wolnostojącym, bliźniaczym, szeregowym, atrialnym, a także budynek mieszkalny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków (§ 3 pkt 4 rozp. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 1995r., Nr 10, poz. 46).

Do tej ostatniej definicji nawiązuje art. 4 pkt 5 miejscowego planu uchwalonego [...] maja 1999r. przy określeniu pojęcia "zabudowy jednorodzinnej". Z okoliczności tej jednak, wbrew zarzutom skargi nie można wywieść wniosku o zgodności wydzielenia 3 lokali w budynku przy ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Abstrahując od faktu, że zgodnie z zasadami techniki prawodawczej, powielanie zapisów regulowanych innymi aktami prawa jest niewłaściwe, to w sytuacji, gdy rozwiązania techniczne przyjmowane na etapie projektu budowlanego mają istotne znaczenie dla zastosowanych norm prawnych, określanie ich w planie miejscowym byłoby błędem.

Należy jednak zauważyć, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego podlega wykładni systemowej oraz celowościowej, a jego zapisy powinny być właściwie interpretowane. Skoro zatem art. 4 pkt 5 planu stanowi normę odsyłającą do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a rozporządzenie to zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), to zmianie uległ także zakres normy odsyłającej.

Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2022r. II OSK 809/21 -wraz ze zmianą przepisów ustaw akty prawa miejscowego powinny ulegać stosownym zmianom, stosownie do art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W przypadku, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został zaktualizowany w trybie tego przepisu, w wyniku czego powstał stan sprzeczności zapisów planu miejscowego z przepisami ustawy, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest stosowanie nowych regulacji ustawowych, jako regulacji prawnych wyższego rzędu.

Z tych względów, badając czy dokonane w przedmiotowym budynku wydzielenie 3 lokali zmieniło charakteru obiektu z budynku mieszkalny jednorodzinnego na budynek wielorodzinny, należy art. 8 pkt 1 miejscowego planu odkodowywać w powiązaniu z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333).

W konsekwencji stwierdzenia przez organ, że budynek przy ul . [...] w W. jest budynkiem wielorodzinnym, niemożliwym stało się wydanie zaświadczenia o jego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Przy czym podkreślenia wymaga, że zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem w formie pisemnej obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonanym przez organ administracji publicznej. Nie jest ono aktem stosowania prawa ani oświadczeniem woli – jest oświadczeniem wiedzy; nie rodzi dla adresata żadnych bezpośrednich skutków prawnych, zmienia jedynie jego sytuację faktyczną, gdyż może być np. środkiem dowodowym w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do ukształtowania pozycji adresata. Zaświadczenie nie tworzy, nie uchyla ani nie zmienia istniejących stosunków prawnych. Może być oceniane tylko w kategoriach prawdy lub fałszu (a nie wadliwości); nie ma waloru trwałości i nie tworzy stanu rei iudicatae (por. T. Woś, w: T. Woś (red.) Postępowanie administracyjne, Warszawa 2017, s. 84-85).

Dodatkowa analiza przeprowadzona przez organy co do niezgodności parametrów inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania jest zasadna choć oparta na przedstawionej inwentaryzacji powykonawczej. Podkreślić jednak trzeba, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w wyniku wniosku złożonego przez A. S., K. D. i K. B. w dniu 29 marca 2021r. , do którego dołączono inwentaryzację powykonawczą. Dokument ten nie został wiec sporządzony na żądanie organu w postepowaniu o wydanie zaświadczenia, a przedstawiony organowi przez samych wnioskodawców. Tym niemniej dokonane przez organy na jej podstawie ustalenia są jedynie potwierdzeniem podstawowej przyczyny odmowy wydania zaświadczenia jakim jest stwierdzenie , że przedmiotowy budynek jest niezgodny z art. 8 pkt 1 obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły przepisów postepowania w tym art. 7 i 77 k.p.a przy ustalaniu stanu faktycznego, bowiem wynika on z przedstawionych i znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, co potwierdza uzasadnienie zaskarżonego postanowienia sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

W tych warunkach, nie podzielając żadnego z zarzutów skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), oddalił skargę.