Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 96/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Dnia 25 czerwca 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie : Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski, p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2004 roku na rozprawie sprawy ze skarg B. K. i J. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargi. -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na wniosek G. i P. G., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie tymczasowego zbiornika bezodpływowego na ścieki dla projektowanego budynku jednorodzinnego na terenie nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. A 12, z uwzględnieniem linii regulacyjnej ulicy. W orzeczeniu wskazano, iż inwestycja obejmuje budowę tymczasowego zbiornika bezodpływowego na ścieki wraz z lokalnym przyłączem kanalizacji sanitarnej do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej w ulicy.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli B. i J. K., wnosząc o "wstrzymanie wykonania decyzji", wobec tego, iż w toku jest postępowanie rozgraniczeniowe, dotyczące granicy pomiędzy nieruchomością inwestorów i skarżących. Skarżący, będący użytkownikami wieczystymi nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji, roszczą sobie prawo do pasa gruntu, wchodzącego obecnie w skład nieruchomości, położonej przy ul. A 12, uważając korzystanie zeń za naprawienie szkody, poniesionej przed laty na skutek "niewybudowania drogi dojazdowej do ich posesji od strony wjazdu do garażu". Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż ustawa z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym określa zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele i ustalania zasad ich zagospodarowania. Istotą postępowania , prowadzonego w oparciu o normy zawarte w tej ustawie jest natomiast stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź, w przypadku jego braku, z przepisami szczególnymi.

W rozpoznawanej sprawie dla terenu, obejmującego nieruchomość, położoną przy ul. A 12, obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Ł. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz.Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Nieruchomość wspomniana położona jest na terenie jednostki oznaczonej w planie symbolem 05.03.02/M.Z3.6, tj. na terenach mieszkaniowych zabudowy jednorodzinnej, o nieskończonym procesie realizacji, gdzie obowiązuje uzupełnienie zabudowy w ramach istniejącej struktury przestrzennej, w oparciu o istniejące podziały własnościowe, możliwe są także wtórne podziały nieruchomości, przy czym działkę traktuje się jako najmniejszy obszar działań inwestycyjnych, zaś w budynkach projektowanych konieczne jest nawiązanie do linii zabudowy, skali i charakteru obiektów sąsiednich. W zakresie wymogów ekologicznych ustalenia planu obejmują zakaz prowadzenia działalności usługowej i magazynowej, mogącej powodować uciążliwe oddziaływanie na środowisko, oznaczający zakaz modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizacji nowych związanych z taką działalnością, zakaz prowadzenia działalności produkcyjnej i magazynowej, mogącej powodować szkodliwe oddziaływanie na środowisko, oznaczający zakaz modernizacji i rozbudowy istniejących obiektów oraz realizacji nowych, związanych z taką działalnością, obowiązek zachowania lub zagospodarowania minimum 20 % powierzchni aktywnej przyrodniczo, liczonej w granicach nieruchomości, zakaz działalności, wymagającej użycia transportu ciężkiego powyżej 3,5 tony.

Z ustaleń obowiązującego planu miejscowego wynika także, iż inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenach położonych w strefie nr 2 oczyszczania ścieków – odprowadzanie ścieków w systemie centralnym GOS do wymagającej znacznej rozbudowy sieci kanalizacji sanitarnej i ogólnospławnej. Plan nie zawiera jednakże kategorycznych ustaleń w przedmiocie rozwiązania problemu oczyszczania ścieków, w okresie przejściowym tj. do czasu rozbudowy wspomnianej sieci kanalizacyjnej. W szczególności zaś nie uzależnia realizacji na tym terenie nowej zabudowy od zastosowania pełnej utylizacji ścieków i odpadów. Tym samym, zdaniem organu, budowa tymczasowego zbiornika bezodpływowego na ścieki na nieruchomości przy ul. A 12, na gruncie obowiązujących postanowień planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. jest dopuszczalna.

Odnosząc się natomiast do kwestionowanego przez skarżących przebiegu granic nieruchomości przy ul. A 10 i 12, organ wyjaśnił, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuję na wniosek zainteresowanego. Wniosek ten, zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powinien zawierać określenie granic terenu objętego żądaniem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego dotyczy i jego najbliższe otoczenie. Granice lokalizacji inwestycji, zgodnie z mapą zasadniczą, załączoną do wniosku inwestorów, obejmują działkę ewidencyjną nr 24, przy ul. A 12. Decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga jedynie o zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym. Ustalenie zaś lub zmiana przebiegu granic nieruchomości oraz ewentualne rozstrzyganie sporów w tym zakresie, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto podkreślenia wymaga, zdaniem Kolegium, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaskarżona decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Decyzją z dnia [...] natomiast, Prezydent Miasta Ł., na wniosek G. i P. G. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji, polegającej na budowie przyłącza gazowego do projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 12, z uwzględnieniem linii regulacyjnej ulicy.

Również powyższe orzeczenie zaskarżone zostało odwołaniem przez B. i J. K., z argumentacją tożsamą do zawartej w odwołaniu od decyzji z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie, wywodząc w motywach rozstrzygnięcia, iż zamierzenie inwestycyjne wnioskodawców, zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego przyłącze gazowe do projektowanego budynku jednorodzinnego, spełnia funkcję uzupełniającą wykorzystania terenu, co przesądza o jego zgodności z planem. Po myśli bowiem art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że negatywna decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania, możliwa jest wyłącznie wówczas, gdy zamierzenie nie jest zgodne z przepisami prawa lub planem zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się zaś do kwestionowanego przez skarżących przebiegu granic nieruchomości przy ul. A 10 i 12, organ wyjaśnił, iż kwestie związane z własnością nieruchomości, jak i przebiegiem jej granic nie są przedmiotem postępowania w rozpoznawanej sprawie. Wydana decyzja nie rodzi bowiem praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, zaś z wnioskiem o jej wydanie wystąpić może także osoba nie mającą prawa do terenu, co wynika z treści art. 46 ust.3 ustawy.

Skargi na opisane wyżej decyzje ostateczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wnieśli B. i J. K., zarzucając im naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżących organ orzekający naruszył normy art. 26 ust. 1 i ust. 2 "ustawy z dnia 25.maja 2000r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 46, poz. 543)" oraz art. 20 ust. 1, 2 i art. 40 ust.4 "ustawy z dnia 17.maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30,poz. 163)".

Uzasadniając powyższe zarzuty, szczegółowo i obszernie przedstawili "rys historyczny", potwierdzający, zdaniem skarżących, konieczność naprawienia szkód, wyrządzonych im w latach sześćdziesiątych XX wieku, odstąpieniem od zamiaru budowy drogi od strony granicy z nieruchomością A 12. Pierwotnie bowiem droga ta miała stanowić uzupełnienie zagospodarowania osiedla, co skłoniło skarżących do zmiany usytuowania garażu i obrócenia budynku o kat 900. Ponieważ jednak plany te ostatecznie nie zostały zrealizowane, skarżący zwrócili się w 1970r. do Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej [...] o wydzierżawienie pasa gruntu z nieruchomości A 12. W okresie od 22.marca do 22.kwietnia 1971r. został im wydzierżawiony pas gruntu, służący jako wjazd do garażu. Przez okres 1971-1974 skarżący dokonywali opłat dzierżawy. Od 1974r. wydzierżawiający zaprzestał pobierania tejże opłaty, w dalszym ciągu pozwalając wszakże skarżącym na korzystanie z pasa gruntu, od którego w okresie od 1990r. do 2002r. małżonkowie K. opłacali także podatek gruntowy.

W związku z ustanowieniem w 2000r. na rzecz W. G. prawa użytkowania wieczystego gruntu na nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. A 12, skarżący wielokrotnie występowali do Urzędu Miasta Ł., żądając uregulowania ich uprawnień do terenu, stanowiącego dlań wjazd do garażu, kwestionując przy tym prawidłowość oddania gruntu w użytkowanie wieczyste.

Wystąpili również o rozgraniczenie nieruchomości, które decyzją Prezydenta Miasta dokonane zostało według stanu prawnego, biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg granicy pomiędzy nieruchomościami A 10 i 12. Czując się pokrzywdzonymi niekorzystnymi dlań orzeczeniami administracyjnymi, w konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skarg, odwołując się w uzasadnieniu do motywów orzeczeń, zawartych w zaskarżonych decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie są zasadne.

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo materialne lub też przepisy postępowania w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Trafnie bowiem podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., że w postępowaniu, które toczy się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7.lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.), organ nie bada prawa do terenu na cele budowlane inwestorów. Przedmiotem ustaleń jest wyłącznie zgodność planowanej inwestycji z przepisami oraz planem zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy) (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.października 1999r. w sprawie o sygn.akt IV SAA 1659/97, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne: Lex nr 48741). W tym zakresie nie budzi zaś wątpliwości, że planowane inwestycje, będące przedmiotem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w rozpoznawanej sprawie, są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., czego zresztą skarżący nie kwestionowali.

Odnosząc się do zarzutów skargi, podnieść należy natomiast, że zaskarżone orzeczenia nie naruszają przepisów art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. Nr 46 z 2000r., poz. 543 ze zm.), bowiem regulacja wspomniana dotyczy zasad nabywania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub na własność jednostki samorządu terytorialnego, z oczywistych względów nie ma zatem zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Bezzasadny jest także zarzut naruszenia norm art. 20 ust. 1, art. 22 ust. 2 oraz art. 40 ustawy z dnia 17.maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. Nr 100 z 2000r., poz. 1086 ze zm.) Regulują one bowiem zasady prowadzenia ewidencji gruntów oraz tworzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zatem kwestie, dla prawnej oceny wniosku inwestorów, nieistotne.

Toczący się spór o rozgraniczenie pozostaje natomiast bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż po pierwsze, jak wyżej wskazano organ orzekający, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie bada prawa do dysponowania przez inwestorów nieruchomością na cele budowlane, po wtóre, ewentualne rozgraniczenie nieruchomości (prawomocnym postanowieniem sądu powszechnego, wobec zakwestionowania decyzji organu administracji w tym zakresie) dokonywane jest na gruncie, nie zaś na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21.sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. Nr 46 z 2000r., poz. 543 ze zm.).

Kwestia ewentualnego ustanowienia czy też zasiedzenia służebności gruntowej wykraczała natomiast poza kognicję sądu administracyjnego.

Reasumując, wobec tego, że zaskarżone orzeczenia prawa nie naruszają, na podstawie art. 150 p.s.a. oddalono skargi, wobec braku podstaw do ich uwzględnienia.