Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3059/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 148
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.S. i A. S.-K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1914/18 w sprawie ze skargi L.S. i A. S.-K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1914/18) oddalił skargę L.S. i A. S.-K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego Warszawski Zachodni (dalej PINB) decyzją nr [...] z [...].11.2010 r. nałożył na L.S. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Pismem z 3.08.2011 r. L.S. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego powyżej wskazaną decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 3 i 4 k.p.a.

W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, PINB decyzją nr [...] z dnia [...].10.2013 r. odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z [...].11.2010 r., a Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej Mazowiecki WINB) decyzją nr [...] z [...].12.2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. WSA w Warszawie wyrokiem z 27.04.2015 r. (sygn. VII SA/Wa 247/15) oddalił skargę L.S i A. S.-K. na decyzję MWINB nr [...] z [...].12.2013 r.

W dniu 31.08.2017 r. do PINB wpłynął wniosek L.S. i A.S.-K. z 10.07.2017 r., uzupełniony pismem z 17.08.2017 r., o wznowienie postępowania zakończonego powołaną wyżej decyzją PINB nr [...] z [...].11.2010 r. Jako podstawę prawną wznowienia wnioskodawcy podali art. 145 § 1 pkt 1 i 3 oraz 5 k.p.a.

Postanowieniem nr [...] z [...].03.2018 r. PINB odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego własną ostateczną decyzją z [...].11.2010 r. (nr [...]).

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli L.S. i A.S.-K.

Mazowiecki WINB postanowieniem z [...] maja 2018 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Przedstawił instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. W tym zakresie akcentował m.in., że istotną kwestia pozostaje to, czy składający wniosek o wznowienie postępowania zachował ustawowy termin do wniesienia tego podania. Organ II instancji wskazał, iż PINB pismem z 15.01.2018 r. wezwał wnioskodawców do uzupełnienia podania o wznowienie postępowania poprzez sprecyzowanie przesłanek wynikających z art. 145 § 1 k.p.a. oraz wskazanie dowodu odnośnie terminu, w którym strony dowiedziały się o przesłankach wznowieniowych.

Zauważył organ odwoławczy, iż wnioskodawcy w odpowiedzi na to wezwanie z dnia 11.02.2018 r. nie wskazali daty, w której dowiedzieli się o przesłankach wznowieniowych. W związku z powyższym, zostali ponownie wezwani przez organ I instancji o wykazanie tej kluczowej przesłanki. W piśmie z 28.02.2018 r. skarżący jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazali art. 145 § 1 pkt 1, 3 i 5 k.p.a. podnosząc, że decyzja została wydana przez pracownika lub organ, który podlega wyłączeniu, a ponadto wyszły na jaw nowe dowody w postaci przyjęcia bez zastrzeżeń budowy przez Urząd Gminy [...] oraz fakt sfałszowania przez PINB Warszawski Zachodni protokołów oględzin. Mazowiecki WINB stwierdził, że sprawa wyłączenia pracownika lub organu, została zakończona wydaniem ostatecznej decyzji PINB Warszawskiego Zachodniego nr [...] z [...].10.2013 r., którą organ powiatowy odmówił uchylenia własnej decyzji nr [...] z [...].11.2010 r., zatem nie jest możliwe ponowne prowadzenie postępowania w oparciu o tę przesłankę.

Organ II instancji podtrzymał ustalenia PINB, iż skarżący o powołanych przez nich okolicznościach pisali już w skardze do WSA w Warszawie z 22.06.2017 r. na decyzję Mazowieckiego WINB z [...].05.2017 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB Warszawskiego Zachodniego nr [...] z [...].02.2017 r. W skardze tej wskazywano, że: "Sfałszowanie przez PINB stanu faktycznego i dowodowego poprzez wyłączenie z postępowania, choć bez uzasadnienia powodów wyłączenia, tak jakby uznanie za niebyłe samo przez się, wszystkich 7 dokumentów przekazanych przez L.S. przy piśmie z 12 grudnia 2012 do PINB (z kopią do wiadomości Mazowieckiego WINB) wyraźnie dowodzących budowy budynku za wiedzą Urzędu w [...] przed dniem 1 stycznia 1995 (...) Odpowiedzialność Mazowieckiego WINB w obu wymienionych sprawach z tytułu niespełnionego nadzoru nie powinna podlegać wątpliwości, nawet gdyby nie wiedział on nieprzejęciu przez PINB akt od Burmistrza [...]." Z uwagi na powyższe organ II instancji uznał, że skarżący wiedzieli o powołanych przez nich okolicznościach w 2012 r., natomiast wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu administracji 12.07.2017 r. W ocenie Mazowieckiego WINB wskazane przez skarżących pisma mogą być traktowane jedynie jako urzędowe potwierdzenie pewnych okoliczności. W konkluzji organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany termin z art. 148 § 2 k.p.a. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłanki zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ II instancji wskazał, że odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie wypowiedział się już WSA w Warszawie w wyroku z 27.04.2015 r., sygn. VII SA/Wa 247/15. Sąd ten wskazał, że: "W niniejszej sprawie skarżący również nie przedstawili dowodów na poparcie swojego stanowiska. Nie wykazali uchybień w działaniu Poczty. Nie można mówić o zaistnieniu przesłanki braku winy w nieuczestniczeniu w postępowaniu gdy strona nie odebrała prawidłowo awizowanej przesyłki zwierającej rozstrzygnięcie organu. Zgromadzona w aktach sprawy ilość korespondencji generowanej przez skarżących do organu świadczą raczej o czynnym i świadomym - co słusznie zauważył organ I instancji - udziale stron w postępowaniu. Brak jednak dbałości strony o swoje interesy nie może skutecznie uzasadniać wniosku o wznowienie postępowania. W przypadku braku możliwości odebrania przesyłki osobiście należało przewidzieć możliwość odbierania przesyłek przez kogoś upoważnionego."

Mazowiecki WINB wskazał, że w przypadku uchybienia terminowi do wniesienia podania o wznowienie organ właściwy, w drodze postanowienia, odmawia wznowienia postępowania. Wydanie takiego postanowienia jest obowiązkiem organu właściwego w każdym przypadku, gdy uchybienie terminu ma miejsce. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej wystąpienia organ nie może wydać postanowienia przewidzianego w art. 149 § 1 k.p.a. o wznowieniu postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie Mazowieckiego WINB z [...] maja 2018 r. nr [...] L.S. i A.S.-K. zarzucili naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak zebrania i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego;

2. art. 145 § 1 pkt 1, 3, 4, 5 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego podczas gdy zostały spełnione przesłanki wznowienia;

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. i art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], w sytuacji gdy istniały przesłanki do jego uchylenia w całości i orzeczenia co do istoty sprawy, względnie uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

4. art. 11 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez nieprzedstawienie przez [...] WINB w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentów, które przemawiałyby za utrzymaniem w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

5. art. 148 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania został zachowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 7.03.2019 r. oddalił skargę. Sąd I instancji uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy opisany uzasadnieniu postanowienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu z [...] maja 2018 r. nr [...] (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

WSA w Warszawie przedstawił instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Podkreślił m.in., że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie wtedy, gdy m.in. podanie o wznowienie zostało złożone w ustawowym terminie i opiera się na jednej ze wskazanych w k.p.a. podstaw wznowienia.

Sąd I instancji uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo ustaliły, iż skarżący uchybili terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zwrócił uwagę WSA w Warszawie, że okoliczności faktyczne i dowody z dokumentów powołane w podaniu o wznowienie postępowania były już powoływane przez skarżącego L.S. w piśmie z 12 grudnia 2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismo to stanowiło żądanie skarżącego wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją PINB z 26.11.2010 r., nakazującą złożenie projektu zamiennego. Tym samym, w ocenie sądu I instancji, nie został obecnie zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie w oparciu o przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1,3 i 5 k.p.a. Termin ten, zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Akcentował WSA w Warszawie, że organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że skarżący uchybili także terminowi do wniesienia podania o wznowienie w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podniesioną dopiero w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W ocenie sądu I instancji, organ odwoławczy prawidłowo uznał, że kwestia prawidłowości doręczenia L.S. decyzji PINB nr [...] z [...].11.2010 r. była już przedmiotem oceny sądowej, gdyż WSA w Warszawie w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z 27.04.2015 r. sygn. VII SA/Wa 247/15 ustalił, że decyzja ta została skutecznie doręczona na adres stron postępowania administracyjnego w grudniu 2010 r., w trybie określonym w art. 44 k.p.a. Tym samym uznał WSA w Warszawie, że w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., którego bieg rozpoczyna się od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. wnieśli L.S. i A.S.-K.

Skargę kasacyjna oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie zarzucono naruszenie:

1. art. 3 par. 1 p.p.s.a. – poprzez jego wadliwe zastosowanie i ustalenie, że organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego;

2. art. 141 par. 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia poprzez powtórzenie argumentów organu bez wykazania błędów w argumentacji skarżącej,

3. art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych i oddalenie skargi;

4. art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy,

5. art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez WSA w Warszawie, że postanowienie Mazowieckiego WINB nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa,

6. art. 145 par. 1 pkt 1,3,4,5 k.p.a. poprzez uznanie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania podczas, gdy w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia;

7. Art. 148 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona uchybiła ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, podczas gdy termin ten został dochowany.

Skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, względnie rozpoznania skargi przez NSA i uchylenie "zaskarżonej decyzji [...] WINB z [...].05.2018 r."

Skarga kasacyjna zawierała też wniosek o zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlegała oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a.

Zajmując stanowisko względem zarzutów zawartych w przedstawionych wyżej punktach 4 i 6, a dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 k.p.a. oraz art. 145 par. 1 pkt 1, 3, 4, 5 k.p.a., należy stwierdzić, że nie są one adekwatne do stanu sprawy kontrolowanej przez sąd I instancji oraz istoty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzuty te wskazują na błędne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy oraz niezasadne uznanie WSA w Warszawie, że brak było podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego podczas gdy – w ocenie skargi kasacyjnej – w sprawie wystąpiły przesłanki wznowienia. Należy jednak zauważyć, że analiza powyższych zarzutów prowadzi do wniosku, że odnoszą się one do tej fazy postępowania wznowieniowego, do której może dojść dopiero po uprzednim przesądzeniu, że podmiot składający w tym przedmiocie wniosek, dochował ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W ocenianym zaś przypadku, wskazywany etap sprawy wznowieniowej nie został w ogóle wdrożony przez organy nadzoru budowlanego. Wynikało to właśnie z przyjęcia, że wnioskodawcy uchybili terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją PINB nr [...] z dnia [...].11.2010 r. Skoro więc zarzuty powołane w pkt 4 i 6 powyżej, odnoszą się w istocie do fazy rozpoznawczej sprawy o wznowienie, w której dopiero badane jest wystąpienie powołanych we wniosku przesłanek wznowienia, a która to faza w ogóle nie została w ocenianym przypadku uruchomiona, to analizowane zarzuty naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1, 3, 4, 5 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3 k.p.a., nie mogły skutecznie zakwestionować przyjętych przez sąd I instancji ocen i zapatrywań oraz w efekcie – kierunku rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Powyższe nakazywało więc uznać te zarzuty za nietrafne.

Istota sprawy kontrolowanej przez WSA w Warszawie odnosiła się wyłącznie do zagadnienia terminowości złożenia przez wnioskodawców podania o wznowienie postępowania administracyjnego. Powołany wyżej zarzut z pkt. 7 skargi kasacyjnej, wskazujący na naruszenie art. 148 k.p.a., kwestionował przyjęty przez sąd I instancji pogląd, że strony uchybiły ustawowemu terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. W ocenie skargi kasacyjnej, termin ten został dochowany. Należy jednak stwierdzić, że analiza skargi kasacyjnej nakazuje uznać, że brak było podstaw do zakwestionowania stanowiska sądu I instancji wyrażonego odnośnie wskazanego zagadnienia. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w zakresie dochowania przez wnioskodawców terminu do złożenia podania o wznowienie, rozważania zawarte w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej nie powołują właściwie żadnych konkretnych okoliczności i argumentów pozwalających podważyć stanowisko sądu I instancji w ocenianej kwestii. Skarga kasacyjna wskazuje jedynie, że sporny termin został dochowany, a nadto podaje, że w piśmie z 28.02.2018 r. skarżący uprawdopodobnili zachowanie przedmiotowego terminu. Uprawdopodobnienie zaś dochowania tegoż terminu – wg skargi kasacyjnej – wynikać ma z treści pisma Urzędu Miasta [...] z 29.01.2018 r. Stwierdzić jednak trzeba, iż przedstawiony wywód uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie podaje właściwie żadnych argumentów odnośnie terminowości złożonego wniosku (por. niżej), przez co nie może podważyć przyjętych przez sąd I instancji ustaleń i zapatrywań w ocenianej kwestii. Na gruncie powołanych wyżej pism (z 28.02.2018 r. i 29.01.2018 r.), brak jest bowiem podstaw mogących przemawiać za uznaniem za nietrafne konstatacji sądu I instancji, iż termin do złożenia podania o wznowienie nie został zachowany. Należy bowiem zauważyć, że skarżący w powoływanym w skardze kasacyjnej w piśmie z 28.02.2018 r. wskazywali szereg okoliczności, które w istocie pozostają bez jakiegokolwiek związku z zagadnieniem terminowości złożenia ocenianego w tej sprawie podania.

Skarżący podawali bowiem m.in., że wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę wniosku o wznowienie uzyskali z pisma Urzędu Miejskiego w [...] z 29.01.2018 r. W ocenie skarżących, istotne jest to, kiedy PINB powziął wiedzę o wszystkich okolicznościach spornej budowy na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Aby wykazać dochowanie terminu do wznowienia postępowania, wg skarżących, należałoby wiedzieć, "czy, kiedy i w jakich okolicznościach PINB przejął od Urzędu w [...] dokumenty, które skarżący przedłożyli do akt sprawy, a jeśli nie przejął tych dokumentów, to dlaczego nie zostały one potraktowane jako nowe dowody w sprawie upoważaniające do wznowienia postępowania z urzędu." Akcentowali skarżący, że nowy dowód w sprawie stanowi pismo Urzędu Miejskiego w [...] z 29.01.2018 r., którego treść pozwalała uzyskać "świadomą wiedzę co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy." Mając na uwadze cytowaną wyżej treść pisma skarżących powoływanego w skardze kasacyjnej na poparcie twierdzenia o zachowaniu terminu do złożenia podania o wznowienie należy stwierdzić, że żadna z przedstawionych okoliczności i żadne z zawartych twierdzeń, nie mogą być odnoszone do kwestii terminowości złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie, w której wydana została przez PINB decyzja nr [...] z dnia [...].11.2010 r. w przedmiocie nałożenia na L.S. obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W zależności bowiem od wskazywanej podstawy wznowienia, rzeczą skarżących było wykazanie tego, kiedy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 par. 1 k.p.a.) oraz/lub kiedy dowiedzieli się o wydanej decyzji PINB z [...].11.2010 r. (art. 148 par. 2 k.p.a.). Do tych okoliczności nie odnoszą się żadne dane powołane w cytowanym wyżej piśmie skarżących z dnia 28.02.2018 r. Z kolei pismo Urzędu Miejskiego w [...] z 29.01.2018 r., stanowi odpowiedź na zapytanie skarżących zawarte w piśmie z dnia 3.01.2018 r. Zawiera ono m.in. informację o przekazaniu przez Urząd Miejski – Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w dniu 1.12.2008 r. akt sprawy dotyczących budowy budynku przy ul. [...] w [...]. Nadto podaje, że z czynności przekazania akt nie został sporządzony protokół oraz że w Urzędzie Miejskim nie przeprowadzono niszczenia dokumentacji związanej z pozwoleniami na budowę i na użytkowanie. Nie stwierdza się także, iż doszło do zagubienia dokumentacji związanej ze sprawami referatu Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego. Uznać więc należy, iż powoływane w skardze kasacyjnej pisma nie zawierają żadnych treści mogących mieć związek z kwestią zachowania przez skarżących terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

Nadto, treść skargi kasacyjnej nie podważa tych konstatacji sądu I instancji, w których sąd ten wskazywał, iż w rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego, w oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty prawidłowo ustaliły, że skarżący uchybili terminom do złożenia podania o wznowienie postępowania, określonym w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. WSA w Warszawie odwołał się w tym zakresie do tego, że istotne dla oceny tej sprawy okoliczności faktyczne były już powoływane przez skarżącego L.S. w piśmie z 12.12.2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zaś porównanie daty złożenia tego pisma i daty wszczęcia kontrolowanego aktualnie postępowania, wykluczało możliwość uznania, iż wynikający z art. 148 k.p.a. miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie, został zachowany. Z uwagi więc na brak zakwestionowania i skutecznego podważenia w skardze kasacyjnej cytowanych wyżej, kluczowych dla sprawy okoliczności powołanych przez sąd I instancji, uznać należało, że zarzut z pkt. 7 skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 148 k.p.a., także nie był usprawiedliwiony.

Tak samo ocenić należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 par. 1 p.p.s.a. – poprzez ustalenie, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa do ustalonego stanu faktycznego oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie tego przepisu spowodowane niedostrzeżeniem wad procesowych popełnionych przez organy nadzoru budowlanego i oddalenie skargi. Stwierdzić należy, że przeprowadzona przez WSA w Warszawie sądowoadministracyjna kontrola zaskarżonego aktu nie była wadliwa. Sąd I instancji zasadnie i trafnie skoncentrował swoje rozważania na miarodajnym dla sprawy zagadnieniu terminowości złożonego podania o wznowienie postępowania, które poprawnie ocenił przyjmując, że skarżący uchybili temu terminowi. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA w Warszawie sporządził uzasadnienie zaskarżonego wyroku zgodnie z wymogami art. 141 par. 4 p.p.s.a. dostatecznie wyjaśniając zarówno podstawę prawną jak i motywy przyjętego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych.

Jako całkowicie nieuzasadniony i bezpodstawny ocenić natomiast należało zarzut naruszenia przez sąd I instancji, samoistnie powołanego w skardze kasacyjnej art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i brak uznania, że postanowienie [...] WINB z dnia [...] maja 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa i podlegało stwierdzeniu nieważności. Podkreślić trzeba, że sąd I instancji nie wyraził stanowiska przypisywanego skargą kasacyjna. Nadto, skoro wojewódzki sąd administracyjny w procesie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonego aktu nie stosuje przepisów procedury administracyjnej, to za niejasny, a przez to niezasadny uznać należało zarzut naruszenia samoistnie powołanego art. 156 par. 1 pkt 2 k.p.a., odnoszonego do innego względem dokonywanych ocen, trybu nadzwyczajnej weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć.

Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a.