Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 894/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2, art. 8, art. 23b, art. 23f,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 208 par. 1, art. 188
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2014 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia o charakterze gier oddala skargę


UZASADNIENIE

Obszerną (30 str.) decyzją Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn.zm.; dalej: O.p.) oraz art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 3 i ust. 4 oraz art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 20l. poz. 1540, z późn. zm.; dalej: u.g.h.), po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Spółka, strona), od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję, rozstrzygającą, że gry prowadzone na automacie A. o numerze [...] należącym do H. Sp. z o.o., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Mianowicie, postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Minister Finansów wszczął z urzędu postępowanie w stosunku do Spółki w celu rozstrzygnięcia czy gry prowadzone na automacie A.o numerze [...] są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie były ustalenia dokonane w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w lokalu "C." przy ul. [...].

Minister Finansów wezwał Spółkę do przedstawienia badań technicznych ww. automatu, przeprowadzonych przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie 60 dni od dnia doręczenia wezwania.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka poinformowała Ministra Finansów, iż wystąpiła do upoważnionych jednostek badających z zapytaniem dotyczącym badań przedmiotowego urządzenia i wciąż oczekuje na odpowiedź.

W związku z prowadzonym postępowaniem Minister Finansów wystąpił do jednostek badających o udzielenie informacji czy Spółka zwracała się o przeprowadzenie badań technicznych automatów, a jeśli tak, to kiedy i jaką uzyskała odpowiedź. Z uzyskanych informacji wynika, że Spółka wprawdzie zwracała się do jednostek badających w kwestii przeprowadzenia przedmiotowych badań, jednakże w żadnym z przypadków nie doszło do ich przeprowadzenia, ponieważ warunki i terminy przeprowadzenia badań nie zostały uzgodnione i wyznaczone.

Wobec nienadesłania badań technicznych ww. automatu, Minister Finansów ponownie wezwał Spółkę do wskazania, w terminie 21 dni od otrzymania wezwania, do jakich jednostek badających i w jakim terminie wystąpiła o przeprowadzenie badań technicznych ww. automatu, czy uzyskała odpowiedź i jakiej treści oraz do przesłania opinii jednostki badającej upoważnionej do badań technicznych automatów i urządzeń do gier z przeprowadzonego badania przedmiotowego automatu. Wezwanie zostało doręczone stronie w dniu [...] września 2012 r.

W odpowiedzi na wezwanie organu strona poinformowała, że wystąpiła do czterech upoważnionych jednostek badających, tj. Politechniki [...], Wyższej Szkoły [...], G. z o.o., Oddział w K., oraz W. w W. z zapytaniem dotyczącym możliwości przeprowadzenia badań technicznych automatów, jednakże żadna z nich nie wyraziła chęci do przeprowadzenia przedmiotowych badań w miejscu ich składowania i dlatego nie może przesłać opinii jednostki badającej. Jednocześnie strona podkreśliła, że nie występowała do jednostki badającej Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w P. z uwagi na zastrzeżenia co do jej bezstronności.

Naczelnik Urzędu Celnego w P. poinformował, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. została wydana decyzja, w której wymierzono karę pieniężną Spółce H. z siedzibą w W. z tytułu urządzania gier na automacie A .o numerze [...] poza kasynem gry.

Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2012 r., która to decyzja została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. poinformował, że Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Karny z siedzibą w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci automatu do gier A. nr [...]. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w P. wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w P. o dokonanie likwidacji przedmiotowego automatu.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Finansów powiadomił Spółkę o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 200 § 1 O.p. Spółka skorzystała z tego prawa.

Wypowiadając się w sprawie zebranego materiału dowodowego pełnomocnik strony oświadczył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zakończenia postępowania. Wskazał, że ewentualne wydanie decyzji w niniejszej sprawie jest przedwczesne wobec faktu, że do dnia dzisiejszego nie została prawomocnie zakończona sprawa wszczęta przez H. Sp. z. o.o. skargą na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia Wydziałowi Laboratorium Celne Izby Celnej w P. upoważnienia do przeprowadzania badań automatów i urządzeń do gier. Zaznaczył przy tym, że strona postępowania składa skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., wydanego w sprawie VI SA/Wa 839/12, doręczonego stronie wraz z uzasadnieniem w dniu 10 grudnia 2012 r. W związku z powyższym, pełnomocnik złożył wniosek - na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. - o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego i ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia przez Ministra Finansów Wydziałowi Laboratorium Celne Izby Celnej w P. Ponadto pełnomocnik strony wniósł o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykazania braku losowego charakteru gier z następujących opinii:

1) opinii z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie oceny zgodności symulatora zręcznościowego, o parametrach przedstawionych przez zleceniodawcę z wymaganiami określonymi w ustawie o grach hazardowych, autorstwa prof. dr hab. M.C. oraz

2) ekspertyzy prawnej w zakresie zasad funkcjonowania urządzenia rozrywkowego w kontekście celu i charakteru prowadzonych na urządzeniu gier, autorstwa prof. dr hab. S.P. - wykonanej na zlecenie spółki S. Ltd.

3) oświadczenia z dnia [...] czerwca 2010 r. producenta, [...] firmy A., wraz z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego z języka [...] na język polski,

4) opinii sporządzonej przez inż. J.K. - biegłego sądowego w dziedzinie informatyki, kryminalistyki i cybernetyki, wykonanej na zlecenie producenta firmy A. AS wraz z tłumaczeniem tłumacza przysięgłego z języka [...] na język polski.

W dniu [...] maja 2013 r. Minister Finansów uzyskał informację z Urzędu Celnego w P., że Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Karny z siedzibą w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...] (prawomocnym z dniem [...] kwietnia 2013 r.) zarządził zniszczenie dowodów rzeczowych, w tym automatu A. o nr [...].

Po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika strony o zawieszenie przedmiotowego postępowania, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. odmówił zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie rozstrzygnięcia charakteru gier na automacie A.nr [...].

Na postanowienie to pełnomocnik strony złożył zażalenie. Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, w dniu [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów wydał postanowienie, którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W związku z prowadzonym postępowaniem, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Minister Finansów zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o przekazanie dokumentacji dotyczącej charakteru gier urządzanych na automacie A. nr [...].

W odpowiedzi na powyższe, za pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. przesłał dokumenty zgromadzone w postępowaniu prowadzonym w związku z urządzaniem gier hazardowych na automacie A.o nr [...], tj. ekspertyzę biegłego sądowego mgr inż. W.K. z dnia [...] stycznia 2011 r. sporządzoną do sprawy [...] oraz protokół z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w dniu [...] września 2010 r. w "C." w R.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Minister Finansów zawiadomił Spółkę o nie załatwieniu sprawy w terminie, podając jako przyczynę konieczność dokonania analizy dokumentów otrzymanych z Urzędu Celnego w P. i ustalił nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] września 2013 r.

Następnie pismem z dnia [...] września 2013 r. Minister Finansów powiadomił Spółkę o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 200 § 1 O.p.

W dniu [...] września 2013 r. aplikant adwokacki, (...), działając na podstawie upoważnienia udzielonego przez pełnomocnika H. Sp. z o.o. zapoznał się z aktami sprawy i wniósł o udzielenie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z uwagi na konieczność przeanalizowania materiału, który nic był wcześniej znany stronie.

W dniu [...] października 2013 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo pełnomocnika strony z dnia [...] września 2013 r., w którym oświadczył, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do zakończenia postępowania. Analogicznie jak w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., pełnomocnik ponownie wniósł o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykazania braku losowego charakteru gier z opinii prawnych autorstwa prof. dr hab. M.C., prof. dr hab. S.P. i inż. J.K. oraz z zaświadczenia producenta urządzenia. Dodatkowi pełnomocnik zakwestionował walor dowodowy opinii sporządzonej przez biegłego sądowego W.K. do sprawy karno-skarbowej (dotyczącej automatu do gier A.nr [...]). Dla potwierdzenia powyższego pełnomocnik przedłożył opinię dr hab. B.S. prof. U. w W. z dnia [...] maja 2011 r., sporządzoną na okoliczność wykazania wadliwości oraz niezgodności z przepisami kodeksu postępowania karnego opinii biegłego wydanej w postępowaniu karnym skarbowym oraz braku możliwości wykorzystania takiej opinii w postępowaniu administracyjnym.

Po rozpoznaniu sprawy wszczętej z urzędu postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia czy gry na automacie A.o numerach [...], należących do H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, decyzją z dnia [...] października 2013 r., Minister Finansów rozstrzygnął, że gry prowadzone na automacie A.o numerze [...] są grami na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h.. Decyzja doręczona została pełnomocnikowi strony w dniu [...] października 2013 r.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] października 2013 r. pismem z dnia [...] października 2013 r. H. Sp. z o.o. działająca przez pełnomocnika, wniosła odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) niezastosowanie art. 208 § 1 O.p. w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie nie mogło się toczyć ze względu na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia,

2) niewłaściwe zastosowanie art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 7 u.g.h. w sytuacji, gdy wszczęcie postępowania z urzędu w przedmiocie rozstrzygnięcia w drodze decyzji o charakterze gier na spornym urządzeniu nie było możliwe, ponieważ dotyczy przedsięwzięcia, którego realizacja została zakończona,

3) naruszenie art. 2 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 7 u.g.h., poprzez nie oparcie decyzji na opinii jednostki badającej upoważnionej do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier,

4) błędną wykładnię art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 4 u.g.h., poprzez uznanie, że urządzenie A.o nr [...] umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci punktów, które umożliwiają rozpoczęcie nowej gry w sytuacji gdy zdobyte podczas gry dodatkowe punkty zwiększają jedynie stan posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry przez co nie można ich uznać jako wygranej rzeczowej.

Uzasadniając podniesiony w odwołaniu zarzut bezprzedmiotowości postępowania Spółka wskazała, że Minister Finansów nie miał podstaw prawnych do wszczęcia przedmiotowego postępowania, bowiem nie dotyczyło ono przedsięwzięcia w postaci gier, które było planowane lub w toku realizacji, lecz przedsięwzięcia zakończonego. Zdaniem strony, zakończenie przedsięwzięcia nastąpiło w dniu [...] września 2010 r., w momencie zatrzymania, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, urządzenia A.nr [...]. Na poparcie prezentowanego przez siebie stanowiska strona odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt IIl SA/Po 757/11 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnu 11 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 738/12, w których dokonując literalnej wykładni przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h. Sądy te stwierdziły, że rozstrzygnięcie o charakterze gier Minister Finansów wydaje tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji.

Zarzucając organowi naruszenie art. 2 ust. 6 w związku z art. 2 ust. 7 u.g.h., poprzez nie oparcie decyzji na opinii jednostki badającej upoważnionej do prowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier, strona wskazała, że Minister Finansów wielokrotnie zwracał uwagę na szczególne znaczenie badań technicznych dokonywanych przez upoważnione jednostki badające, natomiast innym dokumentom odmawiał mocy dowodowej. Zatem, w opinii strony, brak badań technicznych automatu przeprowadzonych przez jednostkę badającą powoduje, że brak jest wystarczających dowodów, na podstawie których organ mógłby wydać rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Ponadto, strona wskazała na błędną wykładnię art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., dokonaną przez organ, która polegała na uznaniu, że urządzenie umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci punktów, które umożliwiają rozpoczęcie nowych gier. Zdaniem strony, zdobyte podczas gry dodatkowe punkty zwiększają jedynie stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, przez co nie można ich uznać, jako wygranej rzeczowej. Strona podkreśliła, że jedynym czynnikiem, od którego zależy możliwość kontynuowania gry jest wykupiony czas gry. W ocenie strony, z punktu widzenia działania symulatora A.nr [...] zdobyte punkty nie dają możliwości przedłużania gry poza wykupiony czas. Zaznaczyła także, że nawet jeśli grającemu pozostaną punkty, a wykupiony czas gry zakończy się, to niemożliwe jest kontynuowanie gry za posiadane jeszcze punkty. Stanowisko powyższe strona oparła na orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r., sygn. akt IV KK 215/07, w którym Sąd stwierdził, że w przypadku, gdy gra na urządzeniu polega na tym, że gracz rozpoczynając grę uzyskuje punkty kredytowe, których ilość zależna jest od wykupionego czasu gry, z tym, że zdobyte podczas gry dodatkowe punkty zwiększają stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, należy uznać, że taka gra nie jest grą o wygrane pieniężne ani rzeczowe, a zdobyte punkty kredytowe umożliwiają tylko pełne wykorzystanie opłaconego czasu gry.

Strona zarzuciła także, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu Minister Finansów nie ustosunkował się merytorycznie do zaoferowanych przez stronę dowodów, tj. zaświadczenia producenta, opinii prawnych sporządzonych przez prof. M.C. i prof. S.P. oraz opinii inż. J.K. Wobec przedstawionych w odwołaniu zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Finansów zgodnie z art. 200 § 1 O.p. powiadomił H. Sp. z o.o. o przysługującym jej uprawnieniu do wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji.

W dniu [...] grudnia 2013 r. osoba upoważniona przez pełnomocnika H. Sp. z o.o. zapoznał się z aktami niniejszej sprawy, co zostało udokumentowane w sporządzonym na tą okoliczność protokole, do którego pełnomocnik strony złożył do wniosek udzielenie 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z uwagi na konieczność przeanalizowania materiału, który nie był wcześniej znany stronie.

W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia [...] listopada 2013 r. strona działająca przez pełnomocnika podtrzymała zarzuty i wnioski zawarte w odwołaniu z dnia [...] października 2013 r. Ponownie wniosła o dopuszczenie w poczet materiału dowodowego i przeprowadzenie dowodu na okoliczność wykazania braku losowego charakteru gier z opinii prawnych na temat funkcjonowania kontrolowanego urządzenia i charakteru prowadzonych na nim gier autorstwa prof. dr hab. M.C. oraz prof. dr hab. S.P., zaświadczenia producenta oraz opinii inż. J.K. Ponadto przedstawiła zastrzeżenia, co do znajdującej się w aktach sprawy opinii z dnia [...] stycznia 2011 r. biegłego sądowego mgr inż. W.K., wnosząc przy tym o dopuszczenie dowodu z opinii dr hab. B.S. z dnia [...] maja 2011 r. na okoliczność wykazania wadliwości oraz niezgodności z przepisami kodeksu postępowania karnego opinii biegłego wydanej w postępowaniu karnym skarbowym oraz braku możliwości wykorzystania opinii biegłego w postępowaniu administracyjnym.

W dniu [...] stycznia 2014 r., po rozpoznaniu odwołania strony z dnia [...] października 2013 r. Minister Finansów wydał decyzję, którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2013 r. rozstrzygającą, że gry prowadzone na automacie A. o nr [...] należącym do H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. (...), są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. H. Sp. z o.o., działająca przez pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., w której zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 7 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące wszczęciem postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy wszczęcie postępowania przez organ z urzędu w przedmiocie rozstrzygnięcia w drodze decyzji o charakterze gier na spornym urządzeniu posiadanym przez skarżącego nie było możliwe, ponieważ dotyczy przedsięwzięcia, którego realizacja została zakończona,

2) art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotowe postępowanie nie mogło się toczyć ze względu na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia,

3) art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 4 u.g.h., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że urządzenie A.o nr [...] umożliwia uzyskanie wygranych rzeczowych w postaci punktów, które umożliwiają rozpoczęcie nowych gier w sytuacji, gdy zdobyte podczas gry dodatkowe punkty zwiększają jedynie stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, przez co nie można ich uznać za wygraną rzeczową,

4) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 8, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 w zw. z art. 235, art. 229 oraz art. 200a § 1-3 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez brak pełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego polegającego na niewystarczającym odniesieniu się do zaoferowanych przez stronę dowodów, których celem było udowodnienie braku możliwości uzyskania na urządzeniu będącym przedmiotem decyzji wygranych rzeczowych w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. i kwalifikację urządzenia do kategorii automatów do gier podlegających ustawie, przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia we wskazanym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego oraz poprzez oparcie zaskarżonej decyzji na wnioskach zawartych w recypowanej do niniejszego postępowania opinii W.K. z dnia [...] stycznia 2011 r. sporządzonej na potrzeby postępowania karno-skarbowego, pomimo oczywistej wadliwości formalnej oraz merytorycznej wymienionej opinii z punktu widzenia właściwych przepisów postępowania karnego dyskwalifikującej wskazaną opinię w świetle przydatności dla wyjaśnienia sprawy, co zostało uzasadnione w piśmie skarżącego z dnia [...] maja 2013 r. i z dnia [...] grudnia 2013 r. (wypowiedzi przed wydaniem decyzji w pierwszej i drugiej instancji),

5) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 w zw. z art. 235 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez wybiórczą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dokonaną z uchybieniem zasadom prawidłowego, logicznego rozumowania, wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego oraz błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, pozostające w opozycji do zgromadzonych materiałów, a w szczególności uznaniu, że gra na przedmiotowych urządzeniach umożliwia graczowi uzyskanie wygranych rzeczowych, co łącznie z rzekomym wystąpieniem elementu losowości w grze umożliwiło organowi kwalifikację przedmiotowych urządzeń do kategorii automatów do gier podlegających ustawie o grach hazardowych,

6) art. 120, art. 121 § 1. art. 122, art. 210 § 4 w zw. z art. 235 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h., poprzez brak wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem podstawy faktycznej, ni in. przez lakoniczne ustosunkowanie się do zastrzeżeń i sprzeczności występujących w opinii sporządzonej przez biegłego sądowego W.K. oraz pominięcie w procesie orzekania wniosków wypływających z orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r. (sygn. akt IV KK 215/07) ze względu na fakt, iż w mniemaniu organu wyrok ten nie sposób wprost odnosić do rozpatrywanej sprawy - a w konsekwencji uniemożliwienie kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia,

7) art. 2 ust. 6 w zw. z art. 2 ust. 7 w zw. z art. 23b u.g.h. poprzez nie oparcie decyzji na opinii jednostki badającej upoważnionej do przeprowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

W nawiązaniu do powyższego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r., ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, a także zasadzenie od Ministra Finansów na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego skarżącego w tym postępowaniu, wg norm prawem przepisanych.

Przedstawione zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi

W odpowiedzi na wniesioną skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w punktach 1 i 2 skargi, zgodnie z którymi - w opinii skarżącego - postępowanie nie mogło być wszczęte ani prowadzone, gdyż dotyczyło przedsięwzięcia, którego realizacja została zakończona Minister Finansów zauważył, co następuje.

Zgodnie z art. 2 ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga w drodze decyzji czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 art. 2 ww. ustawy, są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Art. 2 ust. 7 tej ustawy stanowi natomiast, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może natomiast zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Z treści przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h. nie wynika, że rozstrzygnięcie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym lub grą na automacie w rozumieniu ustawy, zostało uzależniono od etapu danego przedsięwzięcia, tj. czy jest ono planowane, realizowane czy też zrealizowane. Natomiast w art. 2 ust. 7 ustawy ustawodawca nie ograniczył kompetencji ministra właściwego do spraw finansów publicznych - wyrażonych dyspozycją art. 2 ust. 6 - do rozstrzygania jedynie spraw dotyczących przedsięwzięć planowanych lub realizowanych, lecz uregulował w nim kwestie dokumentów, które wnioskodawca zobowiązany jest załączyć do wniosku w przypadku ubiegania się o wydanie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6 ustawy.

Organ wskazał, że przytoczony przepis ust. 7 art. 2 został dodany do u.g.h. ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779) i obowiązuje od dnia 14 lipca 2011 r. Nowelizacja wprowadzająca ust. 7 do przepisu art. 2 ustawy miała na celu doprecyzowanie dokumentów, w oparciu o które minister właściwy do spraw finansów rozstrzyga o charakterze gry, przy czym jednoznacznie wskazano, że przedłożenia określonych dokumentów organ ma prawo zażądać także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Stwierdzeniem powyższego jest uzasadnienie (druk nr 3860) do projektu ustawy z 26 maja '2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, w którym zasadność dodania do art. 2 ustępu 7 cytowanym wyżej brzmieniu, uzasadniono w następujący sposób. cyt.: ,, Ustawa o grach hazardowych pozostawiła ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych kompetencję do rozstrzygania, czy dane przedsięwzięcie ma cechy gry lub zakładu wzajemnego, nie określiła natomiast, jakie dokumenty powinien przedstawić wnioskodawca ubiegający się o decyzję Ministra Finansów, czy dane przedsięwzięcie jest grą losową, zakładem wzajemnych, grą na automacie w rozumieniu ustawy [podkreślenie organu]. W przeszłości ta kwestia nie była regulowana w przepisach ustawy o grach i zakładach wzajemnych, co powodowało, że podmioty zwracały się o rozstrzygnięcie, nie przedstawiając dokumentów niezbędnych do rozstrzygnięcia. Pojawiały się też trudności, gdy Minister Finansów wszczynał z urzędu postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia, czy dane przedsięwzięcie ma cechy gry lub zakładu wzajemnego i na podstawie dotychczasowych m wpisów nie mógł żądać od podmiotu dokumentacji dotyczącej tego przedsięwzięcia. Proponuje się zatem określenie, jakie dokumenty powinien przedstawić wnioskodawca i ubiegający się o rozstrzygnięcie oraz aby Minister Finansów, prowadząc postępowanie z urzędu, także mógł żądać od strony takich dokumentów [podkreślenie organu]; zatem w przypadku złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, strona jest obowiązana załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może z kolei zażądać przedłożenia takich dokumentów także od strony uczestniczącej w postępowaniu prowadzonym z urzędu".

Wobec powyższego stwierdzić należy, że z przepisu art. 2 ust. 6, a tym bardziej z art. 2 ust. 7 u.g.h., który precyzuje kwestię dokumentów, nie wynika, aby Minister Finansów nie mógł rozstrzygać czy gra lub zakład wzajemny są grą losowa, zakładem wzajemnych albo gra na automacie w rozumieniu ustawy w sytuacji, kiedy realizacja przedsięwzięcia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, została czasowo przerwana wskutek zatrzymania automatu A. o numerach [...] w wyniku czynności kontrolnych organu celnego.

Skarżący na poparcie swojego stanowiska odnośnie braku podstaw prawych do wszczęcia postępowania z urzędu przytoczył orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. I SA/Gd 738/12, w którym Sąd stwierdził, że Minister Finansów rozstrzyga o charakterze gry na automacie lub zakładu wzajemnego tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu wzajemnego nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku, co Sąd wywiódł z brzmienia art. 2 ust. 6 i ust. 7 ustawy.

Podkreślić należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii nie jest jednolite. Z poglądem takim nic zgodził się m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrażając w wyroku z. dnia 29 maja 2013 r., sygn. III SA/Kr 930/12, następujące stanowisko, cyt. "Z żądaniem wydania decyzji, o której mowa w art. 2 ust. 6 u.g.h. może wystąpić zainteresowana strona dołączając do wniosku wymaganą dokumentacje, ale mogą to uczynić równie: organy celne w ramach prowadzonego postępowania celnego wszczętego z urzędu. Art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. nie przewiduje w tym zakresie ograniczeń. (...)

Sąd nie podziela odmiennego poglądu wyrażonego m. in. w wyroku WSA w Gdańsku, z dnia 6.11.2012 r., sygn. akt I SA/Gd 738/12. W wyroku tym sąd stwierdził, że procedura rozstrzygania w drodze decyzji Ministra Finansów, o charakterze gry lub zakładu może być wszczęta i ni wniosek lub z urzędu, jednak tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji.

Przede wszystkim wniosku takiego nie można wyprowadzić z brzmienia art. 2 ust. 6 u.g.h., ponadto stanowisko takie prowadziłoby do rozstrzygania o charakterze gry w różnych stanach faktycznych przez różne podmioty. "

W ocenie ww. Sądu ustalenia czy kwestionowane urządzenie spełniało wymogi techniczne dla automatów do gier (w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.) dotyczą elementu stanu faktycznego i stosowanie różnych procedur (a więc w drodze decyzji Ministra Finansów czy w drodze opinii biegłego sądowego) nie może być uzależnione od tego, czy element tego stanu faktycznego dotyczy przedsięwzięcia przyszłego czy przedsięwzięcia już zrealizowanego (wyrok z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. III SA/Kr 1180/12).

Podzielając prezentowane wyżej pogląd nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącego, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie mogło być wszczęte, gdyż Minister Finansów nie miał kompetencji do wszczęcia postępowania z urzędu tylko dlatego, że realizowane przez Skarżącego przedsięwzięcie zostało przerwane w skutek działań kontrolnych organu celnego.

W tym stanie rzeczy nie znajdują uzasadnienia argumenty skarżącego, że Minister Finansów winien umorzyć wszczęte postępowanie zgodnie z art. 208 § 1 O.p., z racji tego. że było ono bezprzedmiotowe, gdyż od początku brak mu było "elementu materialno-prawnego w postaci stanu przedsięwzięcia planowanego lub będącego w toku realizacji". Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialno-prawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej, co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. (...) Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r., III SA 2225/01, Biul. Skarb. 2003, nr 6, s. 25).

Skoro Minister Finansów posiada ustawowe kompetencje wyrażone przepisem art. 2 ust. 6 ustawy do rozstrzygania czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym lub grą na automacie w rozumieniu ustawy, niezależnie od etapu, na jakim dane przedsięwzięcie się znajduje, to jest władny załatwić sprawę poprzez rozstrzygnięcie jej, co do istoty, a więc orzeczenie, że gra jest grą na automatach w rozumieniu ustawy (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie) bądź orzeczenie, że dana gra na automacie grą taką w rozumieniu ustawy nie jest. W związku z powyższym za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 208 O.p., poprzez brak umorzenia wszczętego z urzędu postępowania.

Uzasadniając trzeci zarzut skargi, a więc błędną wykładnię art. 2 ust. 3 i ust. 4 u.g.h., skarżący podniósł, że punkty zdobyte podczas gry na urządzeniu A.o nr [...] zwiększają jedynie stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, przez co nie można ich uznać za wygrana rzeczową. Cytując stwierdzenia biegłego W.K. zawarte w wydanej opinii, a mianowicie: "gry na ww. automacie można rozgrywać do upływu wykupionego czasu lub do dowolnego momentu rezygnacji przez gracza z dalszej gry", maksymalny czas gry jest ograniczony przez ilość i nominał wrzuconych do automatu monet i banknotów", "punkty zdobyte przez gracza w trakcie trwania gry nie umożliwiają kontynuowania graczowi gry na automacie, po upływie określonego (wykupionego) czasu gry" wskazał na wewnętrzną sprzeczność tej opinii.

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy się odwołać do definicji wygranej rzeczowej zawartej w art. 2 ust. 4 u.g.h. Zgodnie z tym przepisem wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Z opisu przebiegu gry na przedmiotowym automacie przedstawionym przez biegłego sadowego W.K. w opinii z dnia [...] stycznia 2011 r., a także z opisu przebiegu gry na urządzeniach (o oprogramowaniu A.) opisywanych przez prof. M.C., prof. S.P. i inż. J.K., wynika. że kwota wpłacona na początku nie jest jedynie przeliczana na czas udostępniany graczowi do korzystania z automatu, ale przede wszystkim na punkty kredytowe używane do rozgrywania poszczególnych gier, czyli "opłacania" stawek za daną grę. Po zakredytowaniu automatu kwotą pieniężną, gracz otrzymuje punkty kredytowe w przeliczeniu [...] zł równa się [...] punktom oraz czas korzystania z automatu ([...] zł = [...] minuta). Liczba otrzymanych punktów oraz czas dostępności gier na automacie zależy od wysokości kwoty, jaką gracz zakredytuje automat. Po wybraniu gry, z puli gier oferowanych przez automat, grający ustala stawkę za grę. Faktyczne rozpoczęcie gry następuje przez naciśnięciu przycisku START/STOP, co powoduje wprowadzenie w ruch obrotowy bębnów z symbolami, a jej zakończenie poprzez ponowne naciśnięcie przycisku START/STOP.

W.K. wskazał, że cyt: ,, Kredyty, czyli punkty na liczniku "kredyt" otrzymuje się za wrzucone monety/banknoty w przeliczniku [...] zł - [...] punktów. Na liczniku tym gromadzone są również punkty uzyskane w wyniki wygranych. W przypadku gdy użytkownik wyczerpie wszystkie punkty przed, upływem wykupionego czasu, automat dodaje do licznika ,"kredyt" [...] punktów, umożliwiających dalszą grę do końca wykupionego czasu.". Prof. S.P. w swojej opinii stwierdził, cyt: " Ułożenie się symboli w układzie, który zapewnia zdobycie dodatkowych punktów np. w jednej poziomej linii, powoduje, zdobycie punktów. Zdobyte w ten sposób punkty dopisywane są do stanu konta kredytowego i zwiększają wynik gracza. Czynność ta może być wielokrotnie powtarzana, aż do chwili zakończenia wykupionego czasu. " Prof. M.C. w swojej opinii zauważył, że gracz ..rozpoczynając grę. uzyskuje punkty kredytowe, których ilość zależy od wykupionego czasu gry. z tym zastrzeżeniem, że zdobyte podczas gry punkty zwiększają jedynie stan ich posiadania."

W sprawie bezsporne jest, że w ramach wykupionego czasu korzystania z automatu, grający może dowolnie wybierać dostępne gry, a następnie grać w nie, co wiąże się z powtórzeniem opisanego powyżej zespołu czynności. Każdy taki cykl czynności kończy się określonym rezultatem w postaci wygranej albo przegranej. Wygrane punkty w poszczególnych grach dopisywane są stanu konta kredytowego, a następnie z punktów tych realizowane są opłaty stawki) za udział w kolejnych grach. Licznik kredyt zainstalowany w automacie odzwierciedla stan punktów kredytowych pochodzących z zakredytowania automatu, a następnie stan punktów, który zmienia się w trakcie przeprowadzonych na automacie gier, tj. zwiększa się o punkty uzyskane w wyniku wygranej w danej grze a pomniejsza o stawki, których postawienie jest warunkiem rozpoczęcia kolejnej gry. Skarżący nie kwestionuje faktu, że K na automacie w ramach wykupionego czasu grający zdobywa punkty, które gromadzone są na liczniku kredyt. Wręcz przeciwnie, twierdzi, że zdobyte podczas gry punkty zwiększają stan ich posiadania podczas gry.

Sporna w przedmiotowej sprawie jest natomiast interpretacja pojęcia "gry na automacie". W opinii skarżącego jest ona jednoznaczna z wykupionym czasem korzystania z automatu i kończy su wraz z upływem tego czasu, natomiast z kolejną grą mamy do czynienia w przypadkach konieczności ponownego zakredytowania automatu. Jednakże stanowisku temu przeczy opi*> przebiegu gry, której poszczególne etapy wyraźnie wyodrębniają w swoich opiniach zarówno biegły W.K. jak i autorzy opinii przedstawionych przez Skarżącego wskazując, że po ich przeprowadzeniu dalsze korzystanie z automatu (w ramach wykupionego czasu) wymaga ich powtórzenia. Zaznaczyć należy, że o ile inż. J.K. oraz prof. dr hab. M.C. w swych opiniach mówią o kontynuacji gry, o tyle prof. dr hab. S.P. mówi wprost o kolejnej jednostkowej grze rozumianej, jako przyciśnięcia- przycisku Start/Stop w celu uruchomienia bębnów a następnie tego samego przycisku w celu ich zatrzymania.

Zatem gra na automacie polega na wykonaniu, w ramach czasu dostępności urządzenia, konkretnych czynności (wyznaczających początek gry i jej koniec), które prowadzić mają do oczekiwanych przez grającego rezultatów - uzyskania wygranej. Czynności zakredytowania automatu nie można, więc utożsamiać, co czyni Skarżący, z grą w konkretną grę na tym automacie, ale jedynie z jego uruchomieniem, udostępnieniem do korzystania, w czasie wyznaczonym wpłaconą kwotą. Zaznaczyć należy, że grający nie wykupuje jednej gry, ale czas. w którym może rozgrywać nieokreśloną ilość gier danego rodzaju dostępnych na automacie. Samo zakredytowanie automatu nie rozpoczyna gry, gdyż dopiero po uruchomieniu automatu, wyborze konkretnej gry, określeniu stawki i wciśnięcie przycisku Start/Stop następuję faktyczne rozpoczęcie gry, której charakter jest przedmiotem oceny w kontekście przepisów ustawy o grach hazardowych. Niewątpliwe jest, więc że w ramach czasu otrzymanego (po zakredytowaniu automatu określoną kwotą) grający może wielokrotnie zagrać w wybraną przez siebie grę osiągając za każdym razem wynik w postaci wygranej lub przegranej.

Skarżący zarzucił, że Minister Finansów nie zwrócił uwagi, że biegły dokonał kwalifikacji prawnej gier na spornym urządzeniu zgodnie z przepisem art. 2 ust. 5 u.g.h. uznając, że automat nie wypłaca wygranych pieniężnych ani rzeczowych. Nie zgadza się, więc ze stanowiskiem organu, że zdobyte punkty pozwalają na przeprowadzenie kolejnych gier, bowiem jak twierdzi, w opinii biegłego brak jest takiego sformułowania.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotem opinii biegłego mogą być tylko okoliczności dotyczące stanu faktycznego, a nie jego ocena prawna. Po wtóre, to organ wydaje w sprawie ostateczne rozstrzygnięcie a nie biegły, zatem dokonana przez biegłego klasyfikacja prawna gier urządzanych na badanym automacie w kontekście przepisów ustawy o grach hazardowych nie jest w żadnej mierze wiążąca dla organu. W.K. w swojej opinii stwierdził, że "gry na badanym automacie są grami gdzie nie ma możliwości uzyskania wygranych pieniężnych lub rzeczowych", ale jednocześnie zaznaczył, że ..możliwość wypłacania wygranych pieniężnych lub rzeczowych nie jest uzależniona od funkcji oprogramowania, lecz od obecność w automacie "[...]" wypłacającego nagrody i pieniężne lub innego urządzenia wydającego nagrody rzeczowe. " Z powyższego wynika, że urządzenie (z uwagi na brak [...]) nie wypłaca w sposób bezpośredni pieniędzy (w postaci monet lub banknotów), ani nie wydaje wygranych w formie przedmiotu (konkretnej rzeczy). Fakt, że automat fizycznie nie wydaje pieniędzy czy też rzeczy, nie przesądza jeszcze, że gry na tym urządzeniu nie toczą się o wygraną rzeczową zdefiniowaną w art. 2 ust 4 ustawy o grach hazardowych.

Skoro z przebiegu gry, który jest w sprawie bezsporny, wynika, że gra polega na określeniu stawki za grę i dwukrotnym naciśnięciu przycisku Start/Stop (a takich gier grający może przeprowadzić wiele) to bez wątpienia punkty uzyskane w takiej jednostkowej grze -gromadzone na liczniku kredyt - można (w ramach posiadanego czasu) wykorzystać do rozpoczęcia nowej gry, a to wypełnia definicję wygranej rzeczowej określoną w art. 2 ust. 4 ustawy, zgodnie z którą wygraną rzeczową w grach na automatach jest również możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Wobec tego bezpodstawne są zarzuty Skarżącego dotyczące nadinterpretacji opinii biegłego oraz braku poparcia stanowiska organu w aktach sprawy.

Skarżący prezentuje pogląd, że jedynym czynnikiem, od którego zależy możliwość kontynuowania gry jest wykupiony czas gry, a po jego upływie nawet, jeżeli grającemu pozostaną punkty niemożliwe jest jej kontynuowanie. Skarżący odwołał się przy tym do stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV KK 215/07. W orzeczeniu tym Sąd Najwyższy stwierdził, że wygraną rzeczową w rozumieniu art. 2 ust 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych mogą być również bonusy > /\ też inaczej nazwane premie, uzyskane w trakcie gry na automacie, pod warunkiem, że ich posiadanie przez gracza wiąże się z uzyskaniem przezeń wymiernej korzyści materialnej. Na gruncie rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że gra na automatach nie była grą o wygrane pieniężne lub rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych, skoro gracz nie uzyskiwał żadnej wymiernej korzyści zaś zdobyte w czasie gry punkty kredytowe umożliwiały tylko pełne wykorzystanie opłaconego czasu gry i po jej zakończeniu "przepadały".

Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych na okoliczność określenia wygranych na automatach zdefiniowano część zakresu pojęciowego wygranej rzeczowej. Zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Takiego zapisu nie było w poprzedzającej ustawę o grach hazardowych -ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Zatem interpretacja pojęcia wygranej rzeczowej dokonana przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 14/07, cytowana następnie w postanowieniu IV KK 215/07, powstała pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych i była wynikiem braku doprecyzowania w tejże ustawie znaczenia pojęcia wygranej rzeczowej. Ponadto zauważyć należy, że Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2007r. podzielając stanowisko zawarte w uchwale z dnia 15 czerwca 2007 r. 1 KZP 14/07. co do wygranej rzeczowej podkreślił, że należy je odnieść do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Wyraźnie zaznaczył, że cyt: ,, Z przedstawionych orzeczeń Sądu Najwyższego wynika, że ocena pojęcia ,, wygranej rzeczowej" musi być dokonana in concreto w zależności od ustalonego stanu faktycznego odnośnie do zasad prowadzenia gry. " To na gruncie stanu faktycznego rozpatrywanej przez siebie sprawy, a więc odnosząc się konkretnie do gier urządzanych na automatach o niskich wygranych, tj. na automacie P. oraz automacie I. Sąd stwierdził, że gra na tych automatach nie była grą o wygrane pieniężne lub rzeczowe w rozumieniu art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych skoro nie uzyskiwał żadnej wymiernej korzyści materialnej, zaś zdobyte w czasie gry punkty kredytowe umożliwiały tylko pełne wykorzystanie opłaconego czasu gry i po jego zakończeniu "przepadały".

W kontekście powyższego podkreślić należy, że Minister Finansów prowadził i rozstrzygał przedmiotową sprawę w oparciu o przepisy ustawy o grach hazardowych, w tym przepis art. 2 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. W oparciu o ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. badanie techniczne automatu A.o nr [...], przeprowadzone przez biegłego sądowego W.K. Minister Finansów stwierdził, że z przebiegu gry na tym automacie wynika, że wygrana rzeczowa w postaci punktów uzyskanych w poprzedniej grze umożliwia rozpoczęcie nowej gry, co wypełnia definicję wygranej rzeczowej z art. 2 ust i ustawy o grach hazardowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Minister Finansów nie podziel;! stanowiska Skarżącego, że tezy zawarte w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r. "wprost przystają" do rozpatrywanej sprawy, a tym samym zarzut pominięcia tego orzeczenia przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy uznaje za nieuzasadniony.

W kwestii zarzutów ujętych w punkcie czwartym i piątym skargi dotyczących braku pełnego zebrania « rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazać należy, że przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie Minister Finansów uwzględniając przepis art. 191 O.p., poddał ocenie nadesłane przez Skarżącego w toku postępowania opinie prof. dr hab. M.C., prof. dr hab. S.P., inż. J.K. oraz zaświadczenie producenta. Odniósł się merytorycznie do twierdzeń zawartych w każdej z tych opinii i wskazał powody, dla których uznał, że dowody przedłożone przez Skarżącego nie przyczyniają się do wyjaśnienia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Z racji tego, że opinie prawne przedłożone przez Skarżącego nie odnoszą się do działania automatu A.o nr [...], czyli tego, którego gry są przedmiotem niniejszego postępowania nie mogły zostać uznane za dowody, które mają wpływ na rozstrzygnięcie o charakterze gier prowadzonych na ww. automatach. Skarżący podniósł w skardze, że podstawą oceny i kwalifikacji gier na urządzeniu do kategorii gier na automatach jest analiza działania jego oprogramowania, a wszystkie dowody przedłożone przez Skarżącego dotyczyły urządzenia identycznego do zainstalowanego na urządzeniu A.o nr [...]. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, bowiem w art. 2 ust. 7 ustawa o grach hazardowych wprost wskazano, że do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 2 ust. 6 ww. ustawy wymagane jest badanie techniczne danego automatu, a więc konkretnego urządzenia, którego gry są przedmiotem postępowania przed Ministrem Finansów. Wobec lego Minister Finansów oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach zawartych w opinii biegłego sądowego W.K., który - w przeciwieństwie do autorów opinii przedstawionych przez Skarżącego - dokonał badania konkretnego urządzenia, tj. automatu A. o nr [...] oraz gier na nim prowadzonych, a nie automatów z oprogramowaniem o takiej samej nazwie. Z opinii w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że gry na urządzeniu A.o nr [...] posiadają cechy wymienione w ust. 3 ustawy o grach hazardowych, a zatem są grami na automatach w rozumieniu przepisów tejże ustawy. Wobec tego, bezpodstawnym zarzutom skargi odnośnie braku merytorycznego ustosunkowania się do twierdzeń zawartych w przedstawionych przez skarżącego dowodach oraz wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób oczywisty przeczy treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Minister Finansów przedstawił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne, które posłużyły mu do podjęcia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, czyniąc tym samym zadość przepisowi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W sposób jasny i zrozumiały wyjaśnił na podstawie, jakich dowodów doszedł do przekonania, że gry prowadzone na ww. automatach są grami w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Bezpodstawne są, zatem zarzuty skarżącego sformułowanego w punkcie 6 skargi jakoby zaskarżona decyzja pozbawiona była wnikliwego i logicznego uzasadnienia, co miałoby uniemożliwiać kontrolę jej prawidłowości.

Skarżący zarzucił w skardze, że decyzja nie została oparta na badaniu jednostki badającej upoważnionej do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Odwołał się przy tym do innych rozstrzygnięć Ministra Finansów, w których szczególną uwagę zwracano na znaczenie badań technicznych dokonywanych przez upoważnioną jednostkę badającą, odmawiając jednocześnie innym dokumentom znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazał także na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1262/11, w których stwierdzono, że podstawą rozstrzygnięcia o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód w postaci opinii jednostki badającej oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/CJd 172/12, w którym uznano, że tylko jednostka badająca może w badaniu sprawdzającym ustalić, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone prawem.

Odnosząc się do powyższego zarzutu w pierwszej kolejności podkreślić należy, że każde rozstrzygnięcie jest indywidualne i wydawane na tle konkretnego stanu faktycznego, opartego na zebranych w danym postępowaniu dowodach. Argumentacji organu przedstawionej w uzasadnieniu decyzji Ministra Finansów cytowanych przez Skarżącego nie można, zatem odnosić wprost do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy.

Podkreślić należy, że dążąc do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ podatkowy prowadzący postępowanie z urzędu, może zgodnie z art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych zażądać przedłożenia badań technicznych danego automatu od skarżącego. W związku z tym. w toku postępowania wszczętego z urzędu Minister Finansów dwukrotnie wzywał H. Sp. z o.o. do przedłożenia badań technicznych automatu A.nr [...] wykonanych przez jednostkę badającą. W odpowiedzi na powyższe Spółka w piśmie z dnia [...] października 2012r. poinformowała, co prawda, że wystąpiła do czterech upoważnionych jednostek badających z zapytaniem o warunki przeprowadzenia badań technicznych, tj. do Politechniki [...], W. w L.. G. Sp. z o.o., Oddział w K. oraz W. w W., ale jej wstępne zapytania o warunki przeprowadzenia badań technicznych nie przełożyły się na zlecenie dla konkretnej jednostki badającej do przeprowadzenia badania technicznego automatu A. o nr [...]. Twierdzenie o niemożności uzyskania badań technicznych przedmiotowego automatu Spółka oparła o odpowiedzi uzyskane od dwóch jednostek badających, tj. Politechniki [...], która poinformowała m.in., że dokonuje badań tylko w swoim laboratorium oraz W. w L., co do której powzięła informację o cofnięciu jej upoważnienia iło pi /oprowadzani badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zaznaczyć należy, że skarżący nie wykorzystał wszystkich jednostek badających znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 23 f ust. 6 ustawy o grach hazardowych, celowo pomijając upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą, jaką jest Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej u P., a w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. podważył kompetencje tej jednostki badającej do przeprowadzania badań technicznych zarzucając jej brak bezstronności i obiektywizmu. Powołał się przy tym na zawisłą przed Naczelnym Sadem Administracyjnym sprawę w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia upoważnienia ww. jednostce badającej.

Prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie Minister Finansów uznał, że ciążący na organach podatkowych na podstawie art. 122 O.p. obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oprawy nic może oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z dyspozycji art. 180 O.p. wynika wprawdzie koncepcja otwartego postępowania dowodowego, nie oznacza to jednak, że postępowanie dowodowe może być prowadzone w nieskończoność bez jednoczesnego współdziałania ze strony podatnika, który posiada najwięcej informacji w zakresie prowadzonych przez siebie transakcji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 839/10).

W stanu faktycznym niniejszej sprawy, za owe współdziałanie trudno uznać wystąpienie do jednostek badających z zapytaniem o warunki przeprowadzania badań technicznych. Skarżący miał do wyboru kilka jednostek badających upoważnionych przez Ministra Finansów do gier, do których mogła się zwrócić o przeprowadzenie badań technicznych przedmiotowego automatu. Jednakże nie przedstawił automatu do badania wybranej przez siebie jednostce badającej, powołując się na przyczyny leżące po stronie tych jednostek, nie biorąc pod uwagę wszystkich upoważnionych jednostek badających wyszczególnionych w wykazie udostępnionym przez Ministra Finansów zgodnie z art. 23 f ust. 6 ustawy o grach na stronie internetowej ministerstwa. Wysłanie do jednostek badających zapytań o warunki przeprowadzenia badań technicznych nie zostało poparte czynnościami faktycznie zmierzającymi do uzyskania wymaganych badań technicznych automatu. W tej sytuacji, to postawa skarżącego, a w zasadzie jego bierność w działaniach podejmowanych w celu uzyskania badań technicznych zdeterminowała sposób postępowania w niniejszej sprawie.

Zaznaczyć należy, że postępowanie dowodowe winno być prowadzone z uwzględnieniem wszystkich źródeł prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie określonego faktu albo prawdziwości lub nieprawdziwości określonego twierdzenia o tym fakcie, w celu ustalenia prawdy obiektywnej. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nic tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów (wyrok NSA z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I FSK 188/05).

Granicą dopuszczalności środków dowodowych jest ich zgodność z przepisami prawa i przeprowadzenie dowodów mających znaczenie prawne dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje bowiem zasada, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Ustalenia stanu faktycznego jest możliwe na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ w innym postępowaniu, czyli dowodami mogą być dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej.

Ustalenia z czynności kontrolnych przeprowadzonych w lokalu C. w R., w którym zatrzymano przedmiotowy automat zostały następnie potwierdzone w przeprowadzonym w tej sprawie postępowaniu karnym skarbowym, w ramach którego organ skarbowy uzupełnił materiał dowodowy o wydaną w dniu [...] stycznia 2011 r. opinię biegłego sądowego mgr inż. W.K. Wobec biernej postawy Spółki, która nie podjęła niezbędnych działań w celu przeprowadzenia badania technicznego przedmiotowego automatu przez upoważnioną jednostkę badającą, Minister Finansów dopuścił - na podstawie u' 180 § 1 Ordynacji podatkowej - opinię W.K., jako dowód przyczyniający się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie Minister Finansów poczynił wszelkie kroki w celu, uzyskania badania technicznego jednostki badającej, ale wobec braku współpracy ze strony skarżącego - nie przedstawienia badań technicznych - wydał decyzję w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznając, że ma on znaczenie prawne dla ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia co do charakteru gier prowadzonych na automacie A.nr [...].

Po analizie wyroków cytowanych przez skarżącego stwierdzić należy, że ich przedmiotem była kwestia zasadności cofnięcia przez organy celne rejestracji automatów do gier o niskich wygranych eksploatowanych przez podmioty posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i dowodów, w oparciu o które organy celne podjęły takie decyzje. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1262/11, wydając orzeczenie powołał przepis § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, który stanowi, że warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Polski jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania tego automatu lub urządzenia przeprowadzonego przez tzw. jednostkę badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Konsekwentnie więc w opinii Sądu cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą badania kontrolnego (na podstawie § 14 ust. 4 ww. rozporządzenia), a zatem w świetle przepisów nie może to być jakikolwiek inny dowód, aniżeli badanie jednostki badającej. Prezentowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 172/12 uznał, że tylko jednostka badająca może w badaniu sprawdzającym ustalić, czy dany automat lub urządzenie do gier spełnia warunki określone prawem.

Przytoczone wyżej stanowiska sądów nie dotyczą więc sytuacji, która jest przedmiotem niniejszego postępowania, a więc zasadności oparcia decyzji wydanej przez Ministra Finansów w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. na innych dowodach przesądzających o charakterze gier prowadzonych na danym automacie aniżeli dowód w postaci opinii jednostki badającej. Zaznaczenia wymaga, że sporny automat przed jego zatrzymaniem przez organ celny nie został dopuszczony do eksploatacji i użytkowania na terytorium Polski zgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych. Zatem nie może tu być mowy o "stwierdzeniu niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestracje", o czym wypowiadał się NSA, bowiem w stanie faktycznym przedmiotowej spraw\ rejestracja automatu przed jego dopuszczeniem do eksploatacji i użytkowania nic miała w ogóle miejsca. Wobec powyższego, nie można stanowiska prezentowanego w ww. wyrokach odnosić do niniejszej sprawy, gdyż okoliczności faktyczne i podstawy prawne zaskarżonej decyzji są inne, niż te, które były przedmiotem omawianych wyroków.

Reasumując stwierdzić należy, że Minister Finansów w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego podjął niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy odpowiadający wymogom przewidzianym w O.p. Zapewnił przy tym stronie postępowania możliwość składania uwag i wniosków, co do zebranego materiału dowodowego. Oceniając zebrane dowody nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych w art. 191 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r., którą po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Ministra Finansów z dnia [...] października 2013 r., utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję, rozstrzygającą, że gry prowadzone na automacie A.o numerze [...] należącym do H. Sp. z o.o., są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów postępowania, regulujących zwłaszcza zbieranie i rozpatrzenie materiału dowodowego (tj. m.in. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 8, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 w zw. z art. 235, art. 229 oraz art. 200a § 1-3 O.p.), jego oceny (art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 O.p.), a także brak właściwego uzasadnienia decyzji (art. 120, art. 121 § 1. art. 122, art. 210 § 4 O.p.). Nadto zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności u.g.h.( art. 2 ust. 2, 3, 4 i 6 w zw. z art. 2 ust. 7, art. 8 u.g.h., oraz – co jednak zaskakuje w realiach sprawy - art. 23b u.g.h.).

Naruszenia powyższych przepisów zostały zgrupowane w siedmiu zarzutach skargi, do których organ ustosunkował się kolejno w wyczerpującej odpowiedzi na skargę. Odpowiedź ta nawiązuje bezpośrednio do argumentacji podniesionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu, wyrażonej w zaskarżonej decyzji (str. 10) istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy gry urządzane na automacie A.nr [...] posiadają cechy wymienione w art. 2 ust. 3-5 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, a więc czy są grami na automatach w rozumieniu przepisów tej ustawy.

Sąd podziela powyższą ocenę organu.

W pierwszej kolejności, zwłaszcza wobec szerokiego rozbudowania, zbadania wymagała podnoszona przez skarżącą kwestia posiadanego przez Laboratorium Izby Celnej w P., jako jednostkę badającą, upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, którego to upoważnienia Minister Finansów udziela na podstawie art. 23f ust. 1 u.g.h.

Zgodnie z art. 23f ust. 1 u.g.h.: "Upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która spełnia następujące warunki a mianowicie m.in. posiada akredytację P. lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącej sygnatariuszem Wielostronnego Porozumienia EA (European Cooperation for Accreditation Multilateral Agreement).

W myśl art. 23f ust. 2 u.g.h. upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na wniosek jednostki badającej, do którego dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1. Takim dokumentem jest certyfikat akredytacji, o którym mowa w art. 23f ust. 2 pkt 1 u.g.h.

Stosownie do art. 23f ust. 3 u.g.h. upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji. Ponadto w myśl art. 23f ust. 6 u.g.h. Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

W świetle powołanych przepisów, jednostka badająca działa na podstawie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, którego udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która spełnia określone, wymienione wyżej w ustawie warunki. Upoważnienie udzielane jest na wniosek określonej jednostki badającej, do którego to wniosku powinny zostać dołączone dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ustawie. W szczególności jednostka badająca ubiegając się o upoważnienie Ministra Finansów winna legitymować się dokumentem w postaci certyfikatu akredytacji udzielonego przez P. (lub jednostki akredytującej ...).

Należy przy tym zauważyć, że art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. stanowiąc, że jednostka badająca musi spełniać warunek posiadania akredytacji P. lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), nie precyzuje ani charakteru, ani zakresu tej akredytacji. Skoro więc ustawodawca nie wskazał wprost, iż podmiot ubiegający się o status jednostki badającej obowiązany jest przedstawić określonego rodzaju akredytację, to tym samym uprawnione jest twierdzenie, że w przepisie art. 23f ust. 1 pkt 1 ugh chodzi o laboratorium posiadające akredytację.

Powołane przepisy oznaczają, że jednostka badająca, działa na podstawie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, udzielonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Przesłanki udzielenia upoważnienia jednostce badającej odnoszą się przede wszystkim do poziomu jej fachowości (art. 23f ust. 1 pkt 1 i 2), rzetelności i uczciwości (art. 23f ust. 1 pkt 3), a także bezstronności (art. 23f ust. 4), z podkreśleniem autonomii względem podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych oraz ich organizacji i stowarzyszeń. W szczególności chodzi o to, aby osoby zarządzające jednostką badającą oraz osoby przeprowadzające badania automatów i urządzeń do gier nie pozostawały z podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie gier hazardowych w stosunkach, które mogą wywoływać uzasadnione zastrzeżenia do ich bezstronności.

Okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 i w art. 23f ust. 1 ustawy o grach hazardowych sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. Postępowanie to jest sformalizowane, ponieważ badane są w jego toku złożone przesłanki wymienione w art. 23f ust. 1 ustawy o grach hazardowych i w razie negatywnego wyniku weryfikacji tych przesłanek odmowa udzielenia upoważnienia następuje w drodze decyzji. Z tak wyraźnego zaznaczenie przez ustawodawcę, że odmowa udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier przybiera formę decyzji, należy wnosić, że decyzyjna forma rozstrzygnięcia sprawy nie została przewidziana dla rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy, który w takim przypadku otrzymuje upoważnienie, a jego udzielenie przez właściwego ministra przybiera postać czynności materialno-technicznej.

Nie oznacza to jednak, że przez brak decyzji o udzieleniu upoważnienia znaczenie i wartość upoważnienia są osłabione w taki sposób, że przesłanki udzielenia upoważnienia i samo uprawnienie z niego wynikające mogą być kwestionowane przez stronę postępowania, w którym istotne było przeprowadzenie badania sprawdzającego, ani też, że organy muszą ustalać w każdym postępowaniu, czy jednostka badająca prawidłowo otrzymała upoważnienie od Ministra Finansów, albo czy nie utraciła przymiotów, które były przesłankami udzielenia upoważnienia.

Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 23f ust. 5 ustawy o grach hazardowych przewidują w niektórych przypadkach obowiązek, a w jednym przypadku uprawnienie ministra właściwego do spraw finansów publicznych do cofnięcia upoważnienia w drodze decyzji. Treść przepisów wskazuje, że decyzja taka ma charakter konstytutywny. Według art. 23f ust. 5 pkt 1 ustawy obligatoryjne, lecz konstytutywne cofnięcie upoważnienia dotyczy między innymi przepadku, gdy jednostka badająca przestanie spełniać warunki określone w ust. 1, a więc także, kiedy straci akredytację, o której mowa w tym przepisie. Okoliczność, że według art. 23f ust. 3 ustawy upoważnienie udzielane jest na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji, nie oznacza - w świetle treści art. 23f ust. 5 pkt 1 ustawy - że utrata akredytacji na skutek innych okoliczności niż upływ okresu jej ważności, powoduje automatyczną utratę upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Czym innym jest bowiem upływ okresu ważności akredytacji, a czym innym jej utrata, mimo że okres ważności, na który akredytacja była wydana nie upłynął.

Skoro z treści art. 23f ust. 5 ustawy o grach hazardowych można wywieść, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych może badać, czy jednostka badająca utrzymuje warunki, których spełnienie było konieczne dla udzielnie upoważnienia - i ewentualnie wydać odpowiednią decyzję, to konsekwentnie należy przyjąć, że tylko ten organ właściwy jest do badania przesłanek udzielenia upoważnienia. Weryfikacja prawidłowości udzielenia upoważnienia przez Ministra Finansów nie może być dokonywana a casu ad casum przez organy celne prowadzące postępowania w poszczególnych sprawach, w których badania sprawdzające wykonują upoważnione jednostki badające.

Nie oznacza to oczywiście, że strona nie może kwestionować badania sprawdzającego dokonanego przez jednostkę badającą. Nie może tego czynić przez zakwestionowanie prawidłowości działania Ministra Finansów w postaci udzielenia upoważnienia, bądź w postaci zaniechanie odebrania upoważnienia - i w rezultacie przez postawienie tezy, że jednostka badająca nie miała uprawnienia do wykonania badania sprawdzającego. Może natomiast zakwestionować wyniki badania sprawdzającego przez wykazanie błędów merytorycznych badania. Wówczas rzeczą organu będzie odniesienie się do tych zarzutów, ewentualnie w razie potrzeby - to jest w razie rzeczywistego wykazania błędów, a nie tylko podniesienia twierdzeń o błędach - ich zweryfikowanie przez dodatkowe stanowisko jednostki badającej, ewentualnie przez dodatkowe badanie sprawdzające.

Należy również wyjaśnić, że okoliczność zamieszczenia, a w szczególności utrzymywania poszczególnych jednostek na stronie internetowej urzędu ministra w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, nie stwarza domniemania, że jednostki zamieszczone w wykazie mają status jednostek upoważnionych. Wykaz ten ma bowiem jedynie charakter informacyjny. Rolą takiego wykazu jest ułatwienie zainteresowanym zidentyfikowania upoważnionych jednostek badających. O tym, czy jednostka badająca jest rzeczywiście upoważniona decyduje treść upoważnienia oraz okoliczność, czy nie upłynął okres, na który upoważnienie zostało udzielone albo czy nie została wydana decyzja o cofnięciu upoważnienia. Te okoliczności powinny być sprawdzone przez organ prowadzący postępowanie, w którym posłużono się badaniem sprawdzającym (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt III SA Lu 845/13).

Jak wynika z informacji przedstawionych przez Ministra Finansów, Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. posiadające upoważnienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. do przeprowadzania badań technicznych automatów i urządzeń do gier zrealizowało obowiązek wynikający z art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. 2011 r., Nr 134, poz. 779), zgodnie z tym przepisem podmioty będące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jednostkami badającymi, upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier uznaje się za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, zgodnie z przepisami art. 23f ustawy o grach hazardowych (art. 12 ust. 1). Powyższe oznacza, że ww. podmiot obowiązany jest do złożenia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dokumentu określonego w art. 23f ust. 2 pkt 1 u.g.h. (certyfikat akredytacji) oraz w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, dokumentów określonych w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 ustawy zmienianej.

Skoro Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. miało status jednostki badającej (upoważnionej przez Ministra Finansów), to zarzuty strony skarżącej sformułowane wyłącznie w oparciu o niezasadne, zdaniem Sądu, założenie braku takiego statusu po stronie tej jednostki ze względu na brak określonego rodzaju akredytacji - nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, nie do przyjęcia jest teza, że racjonalny ustawodawca, określając w art. 23f ust 1 pkt 1 ustawy o grach hazardowych wymóg posiadania akredytacji przez jednostkę badającą, nie określiłby przynajmniej zakresu wymaganej akredytacji, a w razie potrzeby także innych elementów, gdyby ustawodawcy chodziło o zakresowe "dopasowanie" akredytacji do charakterystyki badań koniecznych do przeprowadzenia efektywnych badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a w szczególności badań sprawdzających automatów o niskich wygranych. Jest bowiem zbyt duże pole wyboru dziedzin w jakich takie badania mogłyby być przeprowadzone, albo przynajmniej można byłoby postulować przeprowadzanie badań. Wystarczy wskazać, że zakres badań wyznaczony definicją automatu o niskich wygranych już na pierwszy rzut oka okazuje się być za wąski, bowiem nie uwzględnia badań oprogramowania.

Tym bardziej, że zgodnie z art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności, przez akredytację należy rozumieć akredytację, o której mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, co oznacza z kolei, że akredytacją jest poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, że jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych oraz - w stosownych przypadkach - wszelkie dodatkowe wymagania, w tym wymagania określone w odpowiednich systemach sektorowych konieczne do realizacji określonych - czynności związanych z oceną zgodności. Według art. 16 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o systemie oceny zgodności, certyfikat akredytacji zawiera między innymi, jako minimalne wymagania wskazanie normy zharmonizowanej lub dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, a także zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności.

Do przedstawionej wyżej wykładni art. 23f ust. 1 pkt 1 ugh przekonuje także treść art. 23f ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, z którego wynika, że zdolność jednostek do tak specjalistycznych badań, jakich ma dotyczyć upoważnienie, jest sprawdzana przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, mającego - zgodnie z wymienionym przepisem - obowiązek ocenić, czy aplikująca jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Gdyby zakres akredytacji miał dotyczyć badań pozwalających na przeprowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier, to wówczas samodzielne badanie przez ministra okoliczności wymienionych w art. 23f ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych byłoby zbędne.

Z powyższych względów Sąd nie podziela odmiennego poglądu, co do konieczności legitymowania się przez jednostkę badającą akredytacją odpowiadającą tematem i zakresem badań specyfice badań automatów o niskich wygranych, prezentowanego w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie np. z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/13, z dnia 3 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3014/13, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/13, z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/13, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 3331/13.

Zdaniem Sądu, pozostałe zarzuty zawarte w niniejszej skardze także nie zasługują na uwzględnienie.

Postępowanie w przedmiocie rozstrzygnięcia, czy gry na automacie A.o numerze [...], należącego do skarżącej spółki są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych zostało wszczęte z urzędu postanowieniem Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r.

Postępowanie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która to ustawa weszła w życie (z nieistotnymi dla rozpatrywanej sprawy wyjątkami) z dniem 1 stycznia 2010 r., w brzmieniu uwzględniającym dokonane zmiany ustawy, zwłaszcza dokonane ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 779).

Szczególnie istotne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy miały przepisy art. 2 ust. 1 oraz ust. 3 - 7, a także art. 23f powołanej wyżej ustawy.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2627/13, pierwszy przepis (ust. 1) zawiera klasyczną definicję gier losowych zbudowaną w sposób klasyczny (grami losowymi są gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, których wynik w szczególności zależy od przypadku, a warunki gry określa regulamin), wspartą enumeratywnym wyliczeniem tego rodzaju gier.

Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu "Grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne łub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości."

Ust. 4 stwierdza, że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

W myśl ust. 5 art. 2 ustawy grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy.

Art. 2 ust. 6 u.g.h. ma charakter przepisu kompetencyjnego, zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Dla takiego rozstrzygnięcia przepis art. 2 ust. 7 wymaga, by do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem (art. 2 ust. 7 u.g.h.), w przypadku gry na automatach do wniosku o wydanie rozstrzygnięcia (lub na żądanie organu) należy załączyć badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier.

Nadto należy zauważyć, że stosownie do treści art. 8 u.g.h., do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Przepisy tej ostatniej ustawy miały też zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Odnosząc się - na tle przywołanych przepisów - do zarzutów strony skarżącej należy stwierdzić, co następuje.

Przepis art. 2 ust. 7 u.g.h. wymaga, by do wniosku o wydanie decyzji Ministra Finansów rozstrzygającej o charakterze (rodzaju) gry załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia.

Strona skarżąca wyciąga stąd wniosek, że wszczęcie z urzędu postępowania, w którym wydano zaskarżoną decyzję w przedmiocie rozstrzygnięcia w drodze decyzji o charakterze gier na spornym urządzeniu posiadanym przez skarżącego nie było możliwe, gdyż dotyczyło przedsięwzięcia, którego realizacja została zakończona (tj. po zatrzymaniu symulatora gier przez Służbę Celną). W związku z powyższym przedmiotowe postępowanie nie mogło się toczyć ze względu na jego bezprzedmiotowość i brak podstaw do jego wszczęcia, a co za tym idzie - na podstawie art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. należało je umorzyć.

Przepis art. 208 § 1 O.p. zakreśla przesłanki umorzenia postępowania szeroko stwierdzając, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Trzeba jednak pamiętać, że sam zakres Ordynacji podatkowej został ograniczony do spraw określonych głównie w art. 1 i 2 O.p.

W ocenie organu, z treści przepisu art. 2 ust. 6 u.g.h. nie wynika, że rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów o charakterze gry w rozumieniu ustawy, zostało uzależniono od etapu danego przedsięwzięcia, tzn. czy jest ono planowane, realizowane, czy też zrealizowane. Kwestii tej nie dotyczy, według organu, art. 2 ust. 7. u.g.h., który przede wszystkim reguluje kwestie dokumentów, które należy dołączyć do wniosku i daje organowi uprawnienie do żądania tych dokumentów w razie wszczęcia postępowania z urzędu, nie ograniczając kompetencji Ministra Finansów jedynie do spraw dotyczących przedsięwzięć planowanych lub realizowanych. W konsekwencji z przepisu art. 2 ust. 6, a tym bardziej z art. 2 ust. 7 u.g.h nie wynika, aby Minister Finansów nie mógł rozstrzygać czy gra lub zakład wzajemny są grą losowa, zakładem wzajemnych albo grą na automacie w rozumieniu ustawy (w sprawach wszczętych na wniosek lub z urzędu) w sytuacji kiedy realizacja przedsięwzięcia, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, została czasowo przerwana, gdyż automat został zabezpieczony jako dowód rzeczowy. Nie można zatem twierdzić, że Minister Finansów nie miał kompetencji do wszczęcia postępowania z urzędu tylko dlatego, że realizowane przez skarżącą przedsięwzięcie zostało zakończone (w ocenie skarżącej - w dniu [...] września 2010 r., w momencie zatrzymania, w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, urządzenia A.nr [...]), a de facto przerwane w skutek działań kontrolnych organu celnego.

W tym kontekście należy przypomnieć, iż przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie były ustalenia dokonane w wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] września 2010 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w Poznaniu w lokalu "C. " przy ul. [...] w R. W wyniku tych czynności Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. poinformował organ, że w dniu [...] sierpnia 2011 r. została wydana decyzja, w której wymierzono karę pieniężną Spółce H. z tytułu urządzania gier na automacie A.o numerze [...] poza kasynem gry. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2012 r., która to decyzja została następnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Ministerstwa Finansów wpłynęło pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. Naczelnika Urzędu Celnego w P., w którym poinformował, że Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Karny z siedzibą w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., sygn. akt [...], orzekł na rzecz Skarbu Państwa przepadek dowodu rzeczowego w postaci automatu do gier A.nr [...]. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w P. wnioskiem z dnia [...] lutego 2013 r. wystąpił do Dyrektora Izby Celnej w P. o dokonanie likwidacji przedmiotowego automatu.

Przypomnieć też tutaj trzeba, że w trakcie wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., stosownie do art. 2 ust. 7 u.g.h. dwukrotnie wzywał Spółkę do przedłożenia badań technicznych automatu A. nr [...], przeprowadzonych przez jednostkę upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (wezwanie z dnia [...] maja 2012 r. i z dnia [...] września 2012 r.). Jednakże Spółka nie przedłożyła wymaganego badania technicznego automatu A. nr [...].

W tej sytuacji, wobec nie przedłożenia przez stronę badania technicznego automatu A. nr [...] oraz wobec faktu, że w dniu [...] maja 2013 r. Minister Finansów powziął informację o prawomocnym postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r., sygn. akt [...], w którym Sąd Rejonowego w S. [...] Wydział Karny z siedzibą w O. zarządził zniszczenie automatu A. nr [...] w związku z jego przepadkiem na rzecz Skarbu Państwa, rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie podjęte zostało w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organy celne, w tym również w toku postępowania karnego skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. Między innymi przy piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. przesłał dokumenty zgromadzone w postępowaniu prowadzonym w związku z urządzaniem gier hazardowych na automacie A.o nr [...], tj. ekspertyzę biegłego sądowego mgr inż. W.K. z dnia [...] stycznia 2011 r. sporządzoną do sprawy [...] oraz protokół z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w "C. " w R.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie ma potrzeby ustalania, czy ustawowe kompetencje Ministra Finansów, określone w art. 2 ust. 6 u.g.h., do rozstrzygania czy gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym lub grą automacie w rozumieniu ustawy, nie mają ograniczeń związanych z etapem przedsięwzięcia (planowane - realizowane - zrealizowane). Organ ustalił bowiem, w sposób nie budzący w ocenie Sądu wątpliwości, że było to przedsięwzięcie zakończone, które zostało przerwane w wyniku działań kontrolnych organu celnego, których następstwem była sprawa karno-skarbowa, w której przedmiotowy automat stanowił dowód rzeczowy, a następnie uległ likwidacji. Było to zatem, w ocenie Sądu, przedsięwzięcie, do którego odnoszą się niewątpliwie przepisy art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h.

Trzeba przy tym podkreślić, że decydując się na podjęcie działalności (przedsięwzięcia) bez wcześniejszego, wymaganego przez ustawę uzyskania rozstrzygnięcia organu odnośnie charakteru urządzanych gier, Spółka podjęła ryzyko związane z prowadzeniem tej działalności poza kasynem gry, w szczególności w kontekście jej zgodności z przepisami prawa. Wystąpienie i uzyskanie rozstrzygnięcia uprawnionego organu przed podjęciem działalności pozwoliłoby spółce uniknąć ujemnych konsekwencji związanych z urządzaniem gier hazardowych niezgodnie z przepisami prawa.

Odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym punkty zdobyte podczas gry na spornym urządzeniu A. nie stanowią wygranej rzeczowej, lecz zdaniem skarżącej zwiększają jedynie stan ich posiadania podczas gry i umożliwiają jej kontynuowanie, ale tylko do końca wykupionego czasu gry, należy zgodzić się z organem, że:

Definicję wygranej rzeczowej zawiera art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Nie sposób także przyjąć, że podczas wykupionego przez gracza czasu wraz z punktami kredytowymi toczy się tylko jedna gra. Jak wynika z ekspertyzy biegłego sądowego mgr inż. W.K. z dnia [...] stycznia 2011 r. sporządzoną do sprawy [...] oraz protokołu z kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w dniu [...] września 2010 r. w "C. " w R., w ramach posiadanego czasu gracz może rozgrywać gry, tj. więcej niż jedną grę, która polega, jak to opisano w ekspertyzie, na wyborze stawki i naciśnięciu przycisku START/STOP w chwili jej uruchomienia, a potem zatrzymania bębnów - jej zakończenia.

Powyższe stanowisko znajduje oparcie także w opiniach przedłożonych przez skarżącą spółkę w toku niniejszego postępowania administracyjnego.

Z zebranej dokumentacji dotyczącej przebiegu gier na przedmiotowym automacie wynika, że po zakredytowaniu automatu gracz otrzymuje nie tylko czas dostępności gier na automacie, ale przede wszystkim punkty na liczniku CREDIT. To właśnie wykupione przez niego punkty umożliwiają rozpoczęcie przez gracza gry. Po wybraniu gry i ustaleniu stawki za grę uruchomienie gry następuje poprzez naciśnięcie przycisku START/STOP, które inicjuje obracanie się bębnów z symbolami. Aby zatrzymać bębny należy ponownie nacisnąć przycisk START/STOP. Naciśnięcie przycisku START/STOP powoduje zatrzymanie wszystkich bębnów razem. W przypadku, gdy symbole na bębnach utworzą określoną w tabeli wygranych kombinację w danych liniach, grający otrzymuje wygraną w postaci punktów (wartość wyświetlana na liczniku SCORE). Punkty z wygranej z licznika SCORE przenoszone są do licznika CREDIT, z którego pobierane są punkty kredytowe do rozgrywania kolejnych gier.

Nie ulega zatem wątpliwości, że grający za punkty uzyskane w jednej grze może rozpocząć nową grę. Tym samym, Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że zdobyte punkty nie stanowią wygranej rzeczowej, o której mowa w art. 2 ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Należy bowiem wskazać, co zostało potwierdzone powołanymi wyżej ekspertyzami, że zdobyte punkty można wykorzystać w następnych grach.

Podkreślić trzeba, że ustawodawca definitywnie rozstrzygnął kwestię zakwalifikowania "wygranej rzeczowej" - możliwości kontynuowania gry określając w u.g.h., że wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze.

Nie ma przy tym znaczenia, że występuje limitowanie czasu grania skoro automat umożliwia prowadzenie gier o wygrane rzeczowe w ramach posiadanego czasu dostępności gier.

Odnosząc się z kolei do zarzutu oddalenia wniosków dowodowych skarżącej, których celem było udowodnienie braku możliwości uzyskania na urządzeniu będącym przedmiotem decyzji wygranych rzeczowych w rozumieniu art. 2 ust. 4 u.g.h. i kwalifikację urządzenia do kategorii automatów do gier podlegających ustawie o grach hazardowych, Sąd podziela ocenę organu, że wobec braku opinii jednostki badającej, rozstrzygające znaczenie miały w tych kwestiach oceny i ekspertyzy organów celnych oraz mgr inż. W.K.

W wyroku WSA w Lublinie z dnia 26 października 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 483/12, LEX nr 1233425, dotyczącego obowiązku uwzględnienia przez organ podatkowy zgłoszonych wniosków dowodowych w toku postępowania podatkowego, wyraźnie stwierdzono, że "Samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z brzmienia art. 188 o.p. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody." Podobną tezę zawiera wyrok NSA z 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1075/10, LEX nr 1151247, zgodnie z którym "Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a więc dotycząca przedmiotu sprawy i mająca znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a zarazem przedmiotem dowodu nie może być okoliczność stwierdzona wystarczająco innym dowodem."

Tym niemniej na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. wbrew twierdzeniom skarżącej, obszernie odniósł się merytorycznie do przedstawionych przez skarżącą wniosków dowodowych w postaci: opinii prof. dr hab M.C. ekspertyzy prawnej prof. dr hab. S.P., oświadczenia producenta [...] firmy A. SA, opinii inż. J.K. - biegłego sądowego w dziedzinie ekonomiki, kryminalistyki, cybernetyki i elektrotechniki. Odnosząc się w decyzji nr jw. do treści przedstawionych opinii Minister Finansów wskazał na te elementy opinii, które budzą wątpliwości, nie zostały dostatecznie wyjaśnione lub są sprzeczne z wyciągniętymi przez ich autorów wnioskami.

W wyroku NSA z dnia 30 marca 2010 r., sygn. akt GSK 1110/08, LEX nr 594374, odniesiono się nie tylko do zakresu obowiązku zebrania materiału dowodowego, ale i do roli sądu administracyjnego w tej kwestii stwierdzając, co następuje:

"1. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu celnym oznacza, że organ winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, konieczne, jego zdaniem, do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Obowiązek gromadzenia dowodów ciążący na organach orzekających nie ma charakteru nieograniczonego, organ nie jest więc zobowiązany do prowadzenia w sposób nieskończony postępowania dowodowego zwłaszcza w sytuacji, gdy już zgromadzone dowody pozwalają na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy - a strona nie zgłasza wniosków dowodowych.

2. Sąd administracyjny nie dokonuje ponownej, weryfikującej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy celne, ale ocenia poprawność dokonania tej oceny przez te organy w oparciu o kryterium jej zgodności z prawem."

Reasumując, w kontekście przedstawionych wyroków sądów administracyjnych zarzut pominięcia dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą, należy uznać za niezasadny.

W równym stopniu za niezasadne należy, w ocenie Sądu, uznać zarzuty dotyczące wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanej z uchybieniem zasadom prawidłowego, logicznego rozumowania, a także zarzut braku wnikliwego i logicznego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem podstawy faktycznej. Pierwszy z tych zarzutów sprowadza się do niewłaściwej, według skarżącej, kwalifikacji przedmiotowego urządzenia do kategorii automatów do gier podlegających u.g.h., o czym już była mowa, drugi zaś - do pominięcia w procesie orzekania wniosków wypływających z orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia 2007 r. (sygn. akt IV KK 215/07), co Minister Finansów w odpowiedzi na skargę w sposób dostateczny (w ocenie Sądu) wyjaśnił.

W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżąca nie dała nawet Ministrowi szansy odwołania się do oceny jednostki badającej. Jednocześnie należy zaakcentować, że przebieg gry przedstawiany w opiniach powołanych przez skarżącą jest tożsamy z opisem gry przedstawionym przez skarżącą spółkę.

Oczywiście, skarżąca kwestionowała w kontrolowanym postępowaniu ekspertyzę biegłego sądowego mgr inż. W.K. z dnia [...] stycznia 2011 r., wskazując zwłaszcza na niewłaściwość użycia dla celów tego postępowania ekspertyzy sporządzonej na potrzeby postępowania karno-skarbowego. Tym niemniej skarżąca nie uczyniła nic, by uzyskać i przeciwstawić tej ekspertyzie opinię jednostki badającej.

Tymczasem, zdaniem Sądu, bez wykazania błędów merytorycznych przeprowadzonego badania nie można uznać, że skarżąca skutecznie zakwestionowała stwierdzenia zawarte powołanej ekspertyzie.

Reasumując, rozstrzygając o charakterze gier prowadzonych na spornym automacie Minister Finansów działał na podstawie przepisów prawa. Przeprowadzając niniejsze postępowanie Minister Finansów zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Podał uzasadnienie prawne zawierające wyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, uzasadnił zastosowanie określonego przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.