Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 179/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. R. na niewykonanie przez Komendanta A w G. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 336/18 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 6 maja 2019 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga D. R. (dalej: strona lub skarżący) na niewykonanie przez Komendanta A w G. (dalej: organ) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 336/18.

Wskazanym orzeczeniem została uchylona decyzja Komendanta B we W. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzja Komendanta A w G. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowej funkcji szefa służby techniki lotniczej.

W ocenie strony, postępowanie prowadzone przez organ po wydaniu przedmiotowego wyroku oraz przedstawiony jej do wiadomości projekt nowej decyzji, w ogóle nie uwzględniały wskazań wydanego orzeczenia sądowego. Stąd też skarżący wniósł o uznanie, że organ nie zastosował się do wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 336/18. Ponadto skarżący wystąpił o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej w wysokości dwukrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej przekazanie do sądu właściwego, tj. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., a następnie jej odrzucenie względnie oddalenie bądź umorzenie prowadzonego postępowania.

Organ wskazał na szereg braków formalnych skargi oraz podkreślił także, że w sprawie nigdy nie zapadło orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości organu. W związku z czym żądanie skarżącego jest całkowicie bezzasadne i pozbawione jakiejkolwiek podstawy faktycznej czy prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

Wniesiona przez stronę skarga okazała się niedopuszczalna, albowiem przedmiotem wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 336/18 nie była bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji, lecz decyzja wydana w toku kontroli instancyjnej przez Komendanta B we W. W niniejszej sprawie nie zapadło zatem orzeczenie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Stąd też niewykonanie przez organ wskazanego powyżej wyroku nie mogło być poddane kontroli sądowoadministracyjnej w przyjętym przez skarżącego trybie postępowania.

Skarżący chcąc natomiast zakwestionować niepodejmowanie przez organ działań zmierzających do wykonania przedmiotowego orzeczenia zgodnie z jego treścią, winien zatem wpierw przesądzić w odrębnym postępowaniu kwestię jego bezczynności, a następnie dopiero – wobec dalszego braku reakcji ze strony organu – wszcząć kolejną sprawę dotyczącą niewykonanie orzeczenia sądowego.

Mając zatem na uwadze powyższe okoliczności, skargę – jako niedopuszczalną – należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Na przeszkodzie temu rozstrzygnięciu nie stała regulacja art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a., stanowiąca, że jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.

Z przywołanego przepisu wynika bowiem, że przekazać skargę można jedynie sądowi administracyjnemu właściwemu do rozpoznania sprawy. Miałby on więc zastosowanie wówczas, gdyby skarga została wniesiona na działalność bądź bezczynność organu, podlegającą w ogóle właściwości sądów administracyjnych. Oznacza to, że brak kognicji któregokolwiek z sądów administracyjnych uniemożliwia możliwość zastosowania art. 59 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 674/11).

Z taką zaś sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem żaden z sądów administracyjnych nie jest uprawniony do rozpoznania skargi na niewykonanie wyroku dotyczącego jakiejkolwiek innej materii, aniżeli bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania.