Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2302/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Bogusław Dauter, WSA del. Beata Cieloch, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 186/11 w sprawie ze skargi A. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 rudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. [pic]


UZASADNIENIE

Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. N. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.

2. Postanowieniem z 30 grudnia 2010 r., Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącej z 26 października 2010 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z 14 października 2010 r., którym uznano za bezzasadne zarzuty zgłoszone w dniu 7 września 2010 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej od zaległości podatkowej z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego ze sprzedaży mieszkania.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przerwało zabezpieczenie tej należności w drodze ustanowienie hipoteki, zaś postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte poprzez doręczenie zobowiązanej tytułu wykonawczego wraz z wezwaniem do zapłaty. Skarżąca bezzasadnie twierdzi, że wskazane zobowiązanie przedawniło się, a doręczenie tytułu wykonawczego było nieprawidłowo, gdyż zostało dokonane pod adres, gdzie dłużniczka nie przebywa.

Organ na poparcie własnego stanowiska przedstawił następujące ustalenia: Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego decyzją z 18 listopada 2005 r. określił, wówczas małoletniej, A. N., reprezentowanej przez S. N. będącą jej przedstawicielem ustawowym, zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 49.000 zł, należne od przychodu, który uzyskała ze sprzedaży w dniu 16 listopada 2000 r. zabudowanej budynkiem magazynowym nieruchomości położonej w K. przy ul. Ż.. Decyzję tę doręczono stronie w dniu 21 listopada 2005 r. Na podstawie tytułu wykonawczego z 21 listopada 2005 r., znak [...] wszczęto postępowanie egzekucyjne, które umorzono postanowieniem z 29 marca 2010 r. W dniu 7 grudnia 2005 r. w Sądzie Rejonowym w N. wierzyciel złożył wniosek z 30 listopada 2005 r. o wpis w księdze wieczystej nr [...], prowadzonej dla nieruchomości, położonej w O., hipoteki przymusowej kaucyjnej na stanowiącym własność dłużniczki udziale ½ części tej nieruchomości. Żądanie to oparto na powołanej wyżej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego. Wpis ujawniono w dziale IV wskazanej księgi (stan na dzień 6 listopada 2009 r.). Na podstawie wystawionego w dniu 9 lipca 2010 r. tytułu wykonawczego, znak [...] postępowanie egzekucyjne zostało ponownie podjęte, lecz skierowano je do majątku zobowiązanej zabezpieczonego hipoteką. Tytuł doręczono dłużniczce pod adresem: ul. H. 17, K., który – jako miejsce swego zamieszkania – wskazała w następnie niezmienianym zgłoszeniu indentyfikacyjnym NIP-3 z 7 września 2009 r. Odbiór potwierdziła S. N., jej matka - 1 września 2010 r. po dwukrotnym pozostawieniu w dniach: 24 sierpnia 2010 r. i 1 września 2010 r. zawiadomienia o złożeniu tej przesyłki w urzędzie pocztowym.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż wbrew twierdzeniom Skarżącej, podstawą wpisu w księdze wieczystej hipoteki przymusowej może być doręczona decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, która jest nieostateczna. Ustanowienie hipoteki sprawia, że po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego dopuszczalna jest egzekucja z przedmiotu zabezpieczenia na podstawie art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 6 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa), a ewentualna wadliwość takiego wpisu nie jest przedmiotem zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Doręczenie dłużniczce tytułu wykonawczego nastąpiło zgodnie z art. 43 i 44 k.p.a. na adres, który wskazała w zgłoszeniu identyfikacyjnym. Zarówno w aktualizacji danych objętych obowiązkiem ewidencyjnym, dokonanej w dniu 7 września 2009 r., jak i złożonym w dniu 27 października 2010 r. zgłoszeniu o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych podała właśnie ów adres. Zwrócił również uwagę, iż w myśl art. 41 k.p.a. na stronie spoczywa obowiązek zawiadomienia organu o zmianie adresu, a zaniedbanie w tym zakresie sprawia, iż doręczenie na adres dotychczasowy ma sutek prawny.

Skarga do Sądu pierwszej instancji.

3. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, żądając stwierdzenia nieważności tego postanowienia lub uchylenia go w całości z uwagi na naruszenie:

- art. 70 ust. 8 w zw. z art. 35 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu, podczas gdy wpis hipoteki jest wadliwy ze względu na to, że decyzja podatkowa została doręczona przedstawicielowi ustawowemu Skarżącej, a nie kuratorowi upoważnionemu do reprezentowania stron w sprawach czynności związanych ze sprzedażą nieruchomości,

- art. 40 w zw. z art. 41 i 43 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że doręczenie tytułu wykonawczego z 9 lipca 2009 r. nastąpiło w sposób prawidłowy i skuteczny w sytuacji, gdy jego odbiór pokwitowała matka skarżącej, której nie można było uznać za dorosłego domownika ze względu na to, ze od października 2009 r. Skarżąca z nią nie zamieszkuje, a ponieważ doręczenie tego tytułu było pierwszą czynnością w sprawie, strona nie miała obowiązku informować organu administracji publicznej o zmianie swojego adresu, postępowanie nie było jeszcze w toku,

- art. 101 § 3 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm., dalej: k.r.o.), poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż do dokonywania czynności bezpośrednio związanych ze sprzedażą nieruchomości, w tym dotyczących zobowiązania podatkowego oraz obciążenia udziału w nieruchomości małoletniej hipoteką, osobą uprawnioną była przedstawicielka ustawowa, podczas gdy potrzeba była zgoda sądu opiekuńczego, a w związku z ustanowieniem kuratora to on winien reprezentować ja w postępowaniu.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, powołując się na art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p. p. s. a.).

Przedmiotem sporu było stanowisko organu egzekucyjnego względem zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów, które oparto na podstawie przedawnienia obowiązku, zakwestionowania prawidłowości wszczęcia tej procedury oraz naruszenia art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 226, poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.).

Sąd pierwszej instancji podzielił zdanie organu, że ustanowienie hipoteki przymusowej nastąpiło w oparciu o skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej, a także wywarło skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia określonego w niej zobowiązania podatkowego. O skuteczności powyższego doręczenia stronie w analizowanym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przesądził w wyroku z 7 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 403/06 ze skargi A. N. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. utrzymująca w mocy decyzję wymiarową. Stosownie do art. 170 p.p.s.a, powyższe ustalenia mają znaczenie przesądzające także dla wyniku niniejszej sprawy, gdyż istota określonej w tym przepisie mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia Sądu wyraża się w tym, że również ów Sąd musi brać pod uwagę jego treść.

Konsekwencją powyższego jest uznanie skuteczności ustanowienia hipoteki przymusowej. Jak wskazuje art. 110 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm., dalej k.w.h.), hipotekę można uzyskać między innymi na mocy przepisów szczególnych na podstawie decyzji administracyjnej, natomiast art. 35 § 2 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej wskazuje, że aktem tym może być doręczona decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego. Zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką w myśl art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej nie ulegają przedawnieniu, jednakże po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Decyzję będącą podstawą wpisu hipoteki, doręczono 21 listopada 2005 r., bieg terminu przedawnienia został przerwany przez ustanowienie tej hipoteki, gdyż nastąpiło to wskutek złożonego przez wierzyciela 7 grudnia 2005 r., następnie pozytywnie rozpatrzonego wniosku o jej wpisanie.

6. Sąd odniósł się również do kwestii doręczenia Skarżącej tytułu wykonawczego z 9 lipca 2010 r. Dokonano go na adres Skarżącej, wskazany w jej zgłoszeniu identyfikacyjnym, które następnie nie było modyfikowane, mimo iż, spoczywał na niej obowiązek aktualizacji danych w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana. Powyższa okoliczność przesądziła o uznaniu, że matka skarżącej, która pokwitowała odbiór tytułu wykonawczego, była uprawniona do dokonania tej czynności na podstawie art. 43 k.p.a.

Skarga kasacyjna.

7. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła Skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 101 § 3 K.r.o. poprzez jej błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że wykonywanie zobowiązań podatkowych jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i wymaga uczestnictwa kuratora wyznaczonego przez sąd opiekuńczy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisy prowadzi do wniosku, że do dokonywania tych czynności, jako czynności przekraczających zwykły zarząd, potrzebna była zgoda sądu opiekuńczego, co dotyczy również postępowania w przedmiocie wpisu hipoteki przymusowej na udziale małoletniego, które winno być prowadzone z udziałem ustanowionego kuratora,

- art. 40 w zw. z art. 41 i 43 k.p.a., polegający na błędnym uznaniu, że doręczenie decyzji wymiarowej z 19 listopada 2005 r. zostało dokonane w sposób skuteczny, podczas gdy doręczenie zostało dokonane w sposób nieprawidłowy, gdyż miało nastąpić na ręce ustanowionego kuratora małoletniej w tym czasie dla reprezentowania skarżącej a także, że w sposób prawidłowy został dokonany wpis hipoteki przymusowej pomimo braku reprezentacji kuratora dla małoletniej w postępowaniu wieczystoksięgowym oraz, iż w sposób skuteczny doręczony został skarżącej tytuł wykonawczy z 9 lipca 2010 r., który odebrany został przez matkę skarżącej, podczas gdy nie była ona uprawniona do odbioru wskazanej przesyłki, gdyż nie była ona dorosłym domownikiem skarżącej w rozumieniu art. 43 k.p.a., ponieważ skarżąca nie zamieszkiwała z matką, co najmniej od 2 lat.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 30 grudnia 2010 r. oraz postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 14 października 2010 r. i uwzględnienie zarzutów Skarżącej wniesionych w stosunku do tytułu wykonawczego. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

9. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 30 grudnia 2010 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z 14 października 2010 r., którym zostały odrzucone jako niezasadne zarzuty zgłoszone przez Skarżącą w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Przypomnienie to jest o tyle istotne, że w złożonej skardze kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek zarzutu odnoszącego się do przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w szczególności w zakresie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1(34), poz. 1). Nie jest natomiast dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślanie. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.).

Należy zauważyć, że w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną to strona składająca ten środek odwoławczy zakreśla zakres kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przez Sąd odwoławczy. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się Wojewódzki Sąd Administracyjny (por. np. wyroki NSA: z 30 listopada 2004 r. FSK 1289/04; z 13 maja 2008 r. II FSK 365/07, z 13 listopada 2009r. II FSK 906/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

10. Przytoczenie powyższej argumentacji natury ogólnej było konieczne przed przystąpieniem do ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej. To one wyznaczają bowiem zakres kontroli sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 101 § 3 K.r.o. poprzez jej błędną wykładnię i nieuwzględnienie, że wykonywanie zobowiązań podatkowych jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd i wymaga uczestnictwa kuratora wyznaczonego przez sąd opiekuńczy, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisy prowadzi do wniosku, że do dokonywania tych czynności, jako czynności przekraczających zwykły zarząd, potrzebna była zgoda sądu opiekuńczego, co dotyczy również postępowania w przedmiocie wpisu hipoteki przymusowej na udziale małoletniego, które winno być prowadzone z udziałem ustanowionego kuratora. Zarzut ten jest niezasadny.

Po pierwsze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonywał wykładni art. 101 § 3 K.r.o. w zaskarżonym wyroku. Po drugie postępowanie w przedmiocie wpisu hipoteki przymusowej na udziale małoletniego było prowadzone przez Sąd Rejonowy w N. i to przed tym sądem należało zgłaszać ewentualne zastrzeżenia odnośnie konieczności uczestnictwa w postępowaniu kuratora wyznaczonego przez sąd opiekuńczy.

Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że jednym ze sposobów zabezpieczenia wierzytelności pieniężnych, w tym również zobowiązań podatkowych, jest hipoteka uregulowana w przepisach ustawy z o księgach wieczystych i hipotece.

Zgodnie z art. 110 u.k.w.h. hipotekę przymusową można uzyskać na podstawie tymczasowego zarządzenia sądu, postanowienia prokuratora, z mocy przepisów szczególnych na podstawie decyzji, chociażby decyzja nie była ostateczna, albo zarządzenie zabezpieczenia, dokonanego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepisy szczególne, o których mowa w przytoczonym przepisie, to art. 34-39 Ordynacji podatkowej, w których uregulowano hipotekę przymusową służącą zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych. W tym miejscu należy przypomnieć, że hipoteka przymusowa powstaje na wniosek wierzyciela dysponującego jednym z aktów organów publicznych stwierdzającym istnienie wierzytelności pieniężnej, oraz że jest niezależna od woli właściciela przedmiotu hipoteki. Decydujące znaczenie ma tytuł prawny wymieniony w art. 110 u.k.w.h., w rozpoznawanej sprawie – decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, a także wola wierzyciela wyrażona we wniosku.

Zgodnie z art. 29 u.k.w.h., wpis (hipotek przymusowych) w księdze wieczystej ma moc wsteczną od dnia złożenia wniosku o dokonaniu wpisu. Oznacza to, że sąd rejonowy dokonując tego wpisu dokonał oceny zasadności wniosku zarówno pod względem formalnym jak też merytorycznym.

11. Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 40 w zw. z art. 41 i 43 k.p.a., polegający na błędnym uznaniu, że doręczenie decyzji wymiarowej z 19 listopada 2005 r. zostało dokonane w sposób skuteczny. Podobnie nieskuteczne według autora skargi kasacyjnej było doręczenie tytułu wykonawczego i dokonany wpis hipoteki przymusowej.

Odnośnie doręczenia decyzji wymiarowej, to sprawa ta została już przesądzona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 403/06. Prawidłowość doręczenia decyzji nie wzbudziła wątpliwości, nie była kwestionowana w postępowaniu. Jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, stosownie do art. 170 p.p.s.a. ustalenia ze sprawy dotyczącej wymiaru podatku mają znaczenie przesądzające także dla wyniku niniejszej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym wyroku, że doręczenia tytułu wykonawczego dokonano na adres prawidłowy, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym. Nie zostało ono zmodyfikowane, mimo ciążącego wówczas obowiązku wynikającego z przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 269, poz. 2681 ze zm.). Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, jest to okoliczność, która przesądza o uznaniu że mieszkająca pod tym adresem matka skarżącej, która pokwitowała odbiór tytułu wykonawczego, była uprawniona do dokonania tej czynności jako dorosły domownik (art. 43 k.p.a.).

Ponadto jak wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, adres miejsca zamieszkania w K. przy ul. H. 17 wynikał nie tylko ze zgłoszenia NIP-3, ale także z deklaracji złożonej 27 października 2010 r. - zgłoszeniu o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych (SD-Z2).

Przesyłka polecona zawierająca tytuł wykonawczy została doręczona matce strony, która stawiła się w placówce pocztowej i odebrała kierowaną do córki korespondencję. Nie kwestionowała przy tym okoliczności, że córka zamieszkuje pod tym samym adresem. Podawana w skardze okoliczność studiowania poza miejscem zamieszkania nie oznacza natomiast automatycznie jego zmiany.

Z powyżej wskazanych powodów brak zarzut odnoszący się do naruszenia przepisów o doręczeniach należało uznać za niezasadny.

12. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzekł zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.