Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 431/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 g ust. 1 i ust. 2,
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 264
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jednolity
article: art. 50
journal: Dz.U. 2007 nr 35 poz 217
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej - Tytuł zmieniony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lutego 2008 r. (Dz.U.08.44.262) na: "o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz, Asesor WSA - Joanna Gierak-Podsiadły ( spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 2 stycznia 2008 r. wniesionej przez J. P., jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] listopada 2007 r. o nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] września 2007 r. o odmowie przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne, w następującym stanie faktycznym:

W dniu 4 kwietnia 2006 r. do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w K. wpłynęły pisma J. P. z 30 marca 2006 r., zawierające wniosek o przyznanie płatności obszarowej oraz o dopłaty do plantacji wierzby energetycznej położonej w obrębie P. oraz miejscowości O. (o łącznej powierzchni 2,20 ha). Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR przy piśmie z 7 kwietnia 2006 r. przesłał zainteresowanemu urzędowy formularz wniosku w ww. zakresie, tj. o przyznanie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, wraz z instrukcją jego wypełnienia.

W dniu 5 maja 2006 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął powyższy wniosek J. P. (tj. w ww. zakresie), sporządzony na właściwym formularzu i dotyczący roku 2006. We wniosku tym zainteresowany zadeklarował prowadzenie plantacji wierzby energetycznej na 6 działkach ewidencyjnych oznaczonych literami od A do F o łącznej powierzchni 2,25 ha.

W trakcie weryfikacji wniosku w pierwszej kolejności stwierdzono, iż do wniosku nie załączono obligatoryjnej umowy kontraktacji z podmiotem przetwarzającym wierzbę lub różę bezkolcową na cele energetyczne lub oświadczenia producenta rolnego, w przypadku przetwarzania przez niego wierzby lub róży bez1kolcowej na cele energetyczne, zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje (Dz. U. Nr 159, poz. 1338 ze zm.). Pismem z 25 sierpnia 2006 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał więc producenta rolnego do dostarczenia albo umowy kontraktacji z podmiotem przetwarzającym wierzbę lub różę bezkolcową na cele energetyczne albo oświadczenia producenta rolnego, w przypadku przetwarzania przez niego wierzby lub róży bezkolcowej na cele energetyczne (§ 1 ust. 3 ww. rozporządzenia). W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 4 września 2006 r. do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło oświadczenie J. P., iż wierzbę (Salix. Sp) ze zbioru w 2006 r. z plantacji o powierzchni 2,3 ha w ilości ok 40 m3 przetworzy na cele energetyczne.

Następnie, pismem 17 października 2006 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, w związku z uchybieniami stwierdzonymi podczas kontroli krzyżowej w zakresie działek ewidencyjnych nr: [...], których powierzchnia zadeklarowana we wniosku o przyznanie dopłaty przekraczała powierzchnię całkowitą ww. działek ujętą w bazie Ewidencji Gruntów i Budynków (dalej: EGiB) prowadzoną w systemie ZSZiK w ARiMR. W odpowiedzi, w piśmie z 6 listopada 2006 r. J. P. wskazał, iż powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...] wynosi 0,56 ha, pow. działki ew. nr [...] - 0,25 ha, a pow. działki ew. nr[...] - 0,28 ha. Jednocześnie zainteresowany podał, że pomyłka w podaniu większej powierzchni ww. działek ewidencyjnych wynika z pominięcia działki ew. nr [...] o pow. 0,86 ha. Dalej podał też, że po odliczeniu od powierzchni działki ew. nr[...] powierzchni lasu (0,15 ha) oraz gruntów zadrzewionych (0,05 ha) powierzchnia gruntów zajętych pod plantację wierzby w obrębie O. wynosi 1,60 ha, natomiast łączna powierzchnia plantacji wierzby wynosi 2,16 ha. Dodatkowo zainteresowany wskazał, że pomyłki we wniosku są wynikiem jego ciężkiej choroby.

Pismem z 21 listopada 2006 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wystosował do strony kolejne wezwanie do złożenia wyjaśnień, w związku z niezgodnością powierzchni całkowitych działek ew. nr: [...], podaną w piśmie z 6 listopada 2006 r., a powierzchniami ww. wynikającymi z EGIB. W wezwaniu tym wnioskodawca został poproszony o określenie faktycznie użytkowanej powierzchni przedmiotowych działek oraz o określenie powierzchni użytkowanej pod uprawę wierzby. W dniu 18 grudnia 2006 r. do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęło oświadczenie J. P., w którym wnioskodawca podał, że ogólna powierzchnia gruntów użytkowana pod uprawę wierzby energetycznej wynosi 2,14 ha, w tym 1,58 ha w obrębie O. oraz 0,56 ha w obrębie P.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu w sprawie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu [...] lutego 2007 roku wydał decyzję o odmowie przyznania stronie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) wykorzystywanej na cele energetyczne.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że strona w [...] Oddziale Regionalnym nie złożyła dokumentów potwierdzających deklarowaną we wniosku o przyznanie dopłaty powierzchnię plantacji, tj. 2,25 ha. Wobec powyższego, po zebraniu wszelkich wyjaśnień strony oraz uwzględnieniu danych z EGIB, ustalona w toku kontroli administracyjnej wniosku łączna powierzchnia plantacji wierzby wynosi 1,24 ha, a zatem przedeklarowanie nastąpiło o 1,01 ha w stosunku do powierzchni stwierdzonej w rzeczywistości. Natomiast, przedeklarowanie wyrażone w wartościach procentowych wynosi 81,45%. W związku z powyższym, zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje, gdy w wyniku kontroli stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby, a rzeczywiście stwierdzoną wynosi 50 % i więcej powierzchni, w danym roku dopłaty nie przyznaje się.

W odwołaniu z 19 marca 2007 r. od ww. decyzji J. P. podniósł, iż skarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) wskazując, że organ nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnie przyjął, że przedeklarowanie powierzchni nastąpiło o ponad 80%.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Prezes ARiMR w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję o odmowie przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) wykorzystywanej na cele energetyczne i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w rozpatrywanej sprawie, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, albowiem wbrew zasadom postępowania administracyjnego nie wykazał dostatecznej aktywności w zakresie ustalenia rzeczywistej powierzchni plantacji wierzby energetycznej. Jednocześnie Prezes ARiMR zauważył, iż strona w złożonych pismach, wnioskach i kolejnych wyjaśnieniach wskazuje za każdym razem inny stan faktyczny – inną powierzchnię prowadzonej plantacji wierzby. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji winien wykorzystać wszelkie dostępne środki w celu ustalenia rzeczywistej powierzchni działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby energetycznej kwalifikująca się do naliczenia dopłaty. Zalecił wezwanie producenta rolnego do złożenia wyjaśnień, a w przypadku niemożności ustalenia powierzchni plantacji wierzby energetycznej w wyniku prowadzonych wyjaśnień, zalecił przeprowadzenie kontroli na miejscu.

W dniach 10 i 14 sierpnia 2007 r. została przeprowadzona przez upoważnionych inspektorów terenowych kontrola działek rolnych zadeklarowanych przez wnioskodawcę. Z kontroli sporządzono protokół z czynności kontrolnych (na potrzeby dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) wykorzystywanej na cele energetyczne) o nr [...]. O kontroli powiadomiono wnioskodawcę – producenta rolnego (listem poleconym doręczonym w dniu 10 sierpnia 2007 r. w O.).

W protokole tym stwierdzono, iż na działce rolnej, na której prowadzona jest plantacja wierzby, oznaczonej we wniosku literą A i położonej na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,70 ha, występują zabudowania i zakrzaczenia. Powierzchnia rzeczywista działki rolnej A stwierdzona w wyniku kontroli na miejscu, kwalifikująca się do przyznania dopłaty wynosi 0,36 ha. Powierzchnia działki rolnej oznaczonej literą B, o powierzchni zadeklarowanej przez stronę 0,50 ha, położonej na działce ewidencyjnej nr [...], na której prowadzona jest plantacja wierzby, stwierdzona w wyniku kontroli na miejscu i kwalifikująca się do przyznania dopłaty wynosi 0,25 ha. Przeprowadzona kontrola na miejscu wykazała też, iż na działce rolnej oznaczonej we wniosku literą C, położonej na działce ewidencyjnej nr[...], nie stwierdzono deklarowanej uprawy - plantacji wierzby energetycznej, natomiast stwierdzono las. Łączna powierzchnia wszystkich zadeklarowanych we wniosku działek rolnych kwalifikująca się do przyznania dopłaty stwierdzona w wyniku kontroli na miejscu wynosi 1,16 ha, a tym samym powierzchnia plantacji wierzby energetycznej, deklarowana we wniosku o przyznanie dopłaty przekracza powierzchnię rzeczywistą stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu o 1,09 ha. Jednocześnie w odniesieniu do całkowitej powierzchni wszystkich działek rolnych, na których potwierdzono prowadzenie plantacji wierzby energetycznej stwierdzono nieprzestrzeganie zasad dobrej kultury rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, tj. uprawy były utrzymywane w stanie zachwaszczonym oraz nie spełniony został warunek założenia plantacji wierzby energetycznej w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki gruntu użytkowanej jako grunt rolny lub odłogowanej.

Uwzględniając wyniki kontroli na miejscu, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR orzekając ponownie, decyzją z [...] września 2007 r. odmówił stronie przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) wykorzystywanej na cele energetyczne.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że ustalona w toku kontroli na miejscu, powierzchnia, na której faktycznie uprawiana jest wierzba energetyczna wynosi 1,16 ha, natomiast powierzchnia, która została zadeklarowana we wniosku o przyznanie dopłaty wynosi 2,25 ha, a zatem procentowa wartość zawyżenia w stosunku do powierzchni podanej we wniosku z 5 maja 2006 r. wynosi 93,97 %. To zaś, jak stwierdził organ, uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanej płatności. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 sierpnia 2005 r., w przypadku, gdy w wyniku kontroli stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby, a rzeczywiście stwierdzoną wynosi 50 % i więcej powierzchni, w danym roku dopłaty nie przyznaje się.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. P. podniósł, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa i niezgodnie ze stanem faktycznym. Zarzucił m.in., że kontrola na miejscu została przeprowadzona bez jego udziału, tj. bez powiadomienia go o zamierzonej kontroli. Podkreślił też "z naciskiem", że faktyczna powierzchnia plantacji wierzby jest zgodna z zadeklarowaną i wynosi 2,25 ha.

Decyzją z [...] listopada 2007 r., będącą przedmiotem skargi, Prezes ARiMR na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z [...] września 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania z wniosku strony o przyznanie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne. Wskazał też na kontrolę działek rolnych zadeklarowanych przez wnioskodawcę we wniosku z 5 maja 2006 r. i na wyniki tej kontroli.

Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) zostały uchylone przepisy art. 3g – 3i ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 264 ze zm.), regulujące m.in. przyznanie i wypłatę dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne. Jednakże w art. 53 ust. 3 powołanej ustawy wskazano, iż postępowania w sprawach dotyczących dopłat do upraw roślin wykorzystywanych na cele energetyczne wszczęte na podstawie przepisów o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej – jak w przedmiotowej sprawie, toczą się na zasadach i w trybie określonym w przepisach dotychczasowych.

Po wyjaśnieniu powyższego Prezes Agencji stwierdził, że stosownie do art. 3 g ust. 3 ww. ustawy z 1993 r., dopłata jest ustalana jako iloczyn deklarowanej przez producenta rolnego powierzchni plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne i stawki dopłat do 1 ha powierzchni takiej plantacji. Natomiast, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkońcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje, w przypadku stwierdzenia w trakcie kontroli różnicy pomiędzy deklarowaną, a rzeczywistą powierzchnią plantacji, wysokość dopłaty ulega odpowiednio pomniejszeniu. Wyjaśnił, iż stosownie do ww. przepisu rozporządzenia, jeżeli podana we wniosku o przyznanie dopłaty powierzchnia działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, jest większa od powierzchni rzeczywiście stwierdzonej w wyniku kontroli, dopłatę za dany rok przyznaje się w wysokości pomniejszonej o: wartość procentową stwierdzonej różnicy w przypadku, gdy różnica wynosi od 3% do 30% powierzchni; dwukrotną wartość procentową stwierdzonej różnicy w przypadku, gdy różnica wynosi powyżej 30% i nie więcej niż 50% powierzchni. Natomiast, zgodnie z § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy stwierdzona różnica wynosi 50 % i więcej powierzchni, w danym roku dopłaty nie przyznaje się.

Przystępując do ponownej oceny sprawy Prezes ARiMR zauważył, że z materiału dowodowego wynika, iż J. P. we wniosku z 5 maja 2006 r. zadeklarował powierzchnię plantacji 2,25 ha. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że strona w złożonych w toku postępowania administracyjnego pismach, wnioskach i kolejnych wyjaśnieniach wskazywała za każdym razem inny stan faktyczny (tj. inną powierzchnię plantacji - 2,16 ha, 2,14 ha, 2,05 ha), a jednocześnie w odwołaniu z 8 października 2007 r. podkreśliła, że "faktyczna powierzchnia plantacji jest zgodna z deklarowaną (0,50 ha, 0,70 ha, 0,50 ha, 0,13 ha, 0,15 ha, 0,27 ha)", co stanowi łącznie 2,25 ha. Zdaniem organu, przeprowadzona w dniach 10 i 14 sierpnia 2007 r. kontrola na miejscu wykazała jednak, iż rzeczywista powierzchnia działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne, stanowi 1,16 ha, a zatem jest mniejsza od powierzchni działek rolnych zadeklarowanej we wniosku o przyznanie dopłaty. W związku z tym, na podstawie § 3 ww. rozporządzenia, wartość procentową stwierdzonej różnicy powierzchni zadeklarowanej we wniosku i powierzchni rzeczywiście stwierdzonej należy wyliczyć w stosunku do powierzchni rzeczywiście stwierdzonej, co pozwala określić faktyczne przekroczenie powierzchni rzeczywistej w wartościach procentowych. Tym samym, różnicę powierzchni stanowiącą 1,09 ha należało podzielić przez powierzchnię rzeczywiście stwierdzoną 1,16 ha, a następnie pomnożyć przez 100%. Prezes ARiMR wskazał, iż w wyniku tych wyliczeń wartość procentowa stwierdzonej różnicy powierzchni wyniosła 93,97 %, co zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowiło bezpośrednią przyczynę wydania decyzji o odmowie przyznania dopłaty.

W konsekwencji Prezes ARiMR uznał, iż w zaskarżonej decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zajął słuszne stanowisko i zasadnie odmówił przyznania wnioskowanej płatności.

Jednocześnie Prezes ARiMR uznał zarzuty zawarte w odwołaniu za nieuzasadnione oraz za nie mające wpływu na wynik sprawy. Szczegółowo odniósł się przy tym do wszystkich istotnych dla odwołującego się kwestii.

Wskazał m.in., iż producent rolny miał możliwość -przed dniem wydania przez organ decyzji w sprawie przyznania dopłaty- złożenia korekty do wniosku, uwzględniającej rzeczywistą powierzchnię plantacji wierzby energetycznej. Z takiej możliwości nie skorzystał, nie wycofał działek rolnych nie kwalifikujących się do przyznania dopłaty. Jednocześnie Prezes ARiMR zaznaczył, że w dniach 6 listopada 2006 r. i 11 grudnia 2006 r. wnioskodawca złożył wyjaśnienia, w których zmniejszył powierzchnię plantacji wierzby energetycznej odpowiednio do 2,16 ha i 2,14 ha. Wyjaśnienia te -jak podał Prezes ARiMR- w zakresie zmniejszenia deklarowanej powierzchni plantacji wierzby energetycznej nie zostały uwzględnione przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego, niemniej jednak -jak zauważył dalej Prezes ARiMR- nie miało to wpływu na końcowy wynik.

Mając na uwadze treść odwołania Prezes ARiMR wskazał też, że J. P. został poinformowany o terminie kontroli swojego gospodarstwa rolnego, listem poleconym z 31 lipca 2007 r., doręczonym w dniu 10 sierpnia 2007 r., tj. w dniu kontroli na miejscu. Pomimo odbioru zawiadomienia J. P. nie był obecny przy przeprowadzaniu kontroli. Nie skontaktował się też z Biurem Kontroli na Miejscu [...] OR ARiMR, chociaż w zawiadomieniu został o takiej możliwości poinformowany. Nadto organ zauważył, że zawiadomienie o kontroli zostało odebrane przez J. P. w O., a więc w miejscu przeprowadzania kontroli działek rolnych oznaczonych jako A, B i C, gdzie zlokalizowane jest siedlisko. Inspektorzy przebywali na ww. działkach ok. 4 godzin. Wskazał także, że część działek rolnych zlokalizowana w P. została skontrolowana w dniu 14 sierpnia 2007 r., z uwagi na znaczną odległość pomiędzy działkami, co uniemożliwiało wykonanie czynności kontrolnych w tym samym dniu. Po kontroli został sporządzony protokół, który pismem z 23 sierpnia 2007 r. został przekazany zainteresowanemu. Z przedstawionych powodów, jak wskazał Prezes ARiMR, zarzut odwołania dotyczący zbyt późnego powiadomienia o kontroli oraz przeprowadzenia jej bez udziału strony nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola została przeprowadzona prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wnioskodawca miał możliwość zapoznania się z wynikami tej kontroli.

Na powyższą decyzję Prezesa ARiMR z [...] listopada 2007 r. J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, żądając jej uchylenia.

Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podniósł, że przeprowadzona kontrola na miejscu nie może skutkować odmową przyznania płatności. Kontrola ta miała miejsce w roku 2007, a płatność dotyczy roku 2006. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjmując, że rzeczywista plantacja wierzby wynosi 1,16 ha oraz, że na działce ewidencyjnej [...] nie stwierdzono uprawy wierzby, w sytuacji gdy na tej działce znajduje się plantacja wierzby o powierzchni 0,81 ha. Skarżący podważył też ustalenia kontrolne dotyczące działki o nr ewidencyjnym [...]. Wskazał, że stwierdzona powierzchnia tej działki 0,36 ha jest błędna. Powołał się w tym miejscu na kontrolę [...] Grupy Geodezyjno-Pomiarowej w T. z 14 września 2007 r., podczas której powierzchnię działki ewidencyjnej o nr [...] określono na 0,44 ha. Powołał się także na swoje wyjaśnienia z 6 listopada 2006 r. podnosząc, że wystarczająco uzupełniały one jego wniosek o dopłatę.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Prezesa ARiMR w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie powyższych przepisów, Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżonego orzeczenia i uznał, iż decyzja, będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, argumenty przedstawione w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia przekonywujące i właściwe, natomiast podniesione w skardze zarzuty nieuzasadnione.

Wobec treści wniosku skarżącego o przyznanie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne, zastosowanie w sprawie miały w szczególności przepisy art. 3g ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 264 ze zm.), a także rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne oraz procentowego wskaźnika kontroli producentów rolnych prowadzących te plantacje (Dz. U. z 2005 r., Nr 159, poz. 1338 ze zm.).

Prezes ARiMR - organ orzekający w II instancji, prawidłowo wskazał powyższe przepisy wyjaśniając przy tym, że chociaż zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.) zostały uchylone przepisy art. 3g – 3i ustawy o utworzeniu ARiMR, to w art. 53 ust. 3 powołanej ustawy wskazano, iż postępowania w sprawach dotyczących dopłat do upraw roślin wykorzystywanych na cele energetyczne wszczęte na podstawie przepisów o utworzeniu ARiMR i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej -jak w przedmiotowej sprawie- toczą się na zasadach i w trybie określonym w przepisach dotychczasowych.

Zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie art. 3g ust. 1 ustawy o utworzeniu ARiMR, Agencja udziela producentom rolnym, w rozumieniu przepisów o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych, dopłat do upraw roślin wykorzystywanych na cele energetyczne, zwanych dalej "dopłatami". Warunkiem uzyskania dopłat jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych, na których jest prowadzona uprawa roślin wykorzystywanych na cele energetyczne, o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (art. 3 g ust. 2 ustawy o utworzeniu ARiMR).

Stosownie do § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2005 r., wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3i ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dopłata z tytułu prowadzenia plantacji wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, zwana dalej "dopłatą", jest przyznawana producentowi rolnemu, który spełniając warunki określone w art. 3g ust. 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa prowadzi plantacje wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, zgodnie z zasadami dobrej kultury rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz zawarł z podmiotem przetwarzającym wierzbę (Salix sp.) lub różę bezkolcową (Rosa multiphlora var.) na cele energetyczne umowę kontraktacji lub przetwarza wierzbę (Salix sp.) lub różę bezkolcową (Rosa multiphlora var.) na cele energetyczne.

Skarżący – J. P., składając w dniu 5 maja 2006 r. (na właściwym formularzu) wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne na rok 2006, spełnił ww. podstawowe warunki do ubiegania się o tą dopłatę. Określił bowiem, że plantacja wierzby jest przez niego prowadzona na 6 działkach o łącznej powierzchni 2,25 ha (a więc nie mniej niż 1 ha, przy czym każda z tych działek ma powierzchnię -zgodnie z deklaracją wnioskodawcy- nie mniejszą niż 0,1 ha), oraz załączył do wniosku oświadczenie, że przeznacza on wierzbę na cele energetyczne (§ 1 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia).

W wyniku podjętych przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR czynności sprawdzających, tj. weryfikujących złożony wniosek, stwierdzono jednak, że powierzchnia, na której faktycznie uprawa wierzby jest prowadzona wynosi 1,16 ha, a to oznacza, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku przez skarżącego została zawyżona, a procentowa wartość tego zawyżenia wynosi ponad 90% powierzchni stwierdzonej.

W tym miejscu Sąd zauważa, iż w myśl § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, jeżeli podana we wniosku o przyznanie dopłaty powierzchnia działek rolnych, na których prowadzona jest plantacja wierzby (Salix sp.) lub róży bezkolcowej (Rosa multiphlora var.) wykorzystywanych na cele energetyczne, jest większa od powierzchni rzeczywiście stwierdzonej w wyniku kontroli, dopłatę za dany rok przyznaje się w wysokości pomniejszonej o wartość procentową stwierdzonej różnicy w przypadku, gdy różnica wynosi od 3 % do 30 % powierzchni (pkt 1); o dwukrotną wartość procentową stwierdzonej różnicy w przypadku, gdy różnica wynosi powyżej 30 % i nie więcej niż 50 % powierzchni (pkt 2). Zgodnie zaś z ust. 2 wskazanego przepisu, w przypadku gdy stwierdzona różnica wynosi 50 % i więcej powierzchni, w danym roku dopłaty nie przyznaje się.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdzając, że powierzchnia zadeklarowana we wniosku przez skarżącego została zawyżona o ponad 90% powierzchni, w oparciu właśnie o cytowany powyżej § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 sierpnia 2005 r., odmówił wnioskodawcy przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby.

Zdaniem Sądu orzeczenie to, z [...] września 2007 r., jest zgodne zarówno z przepisami prawa jak i uzasadnione stanem faktycznym sprawy, ustalonym nie tylko w oparciu o oświadczenia i wyjaśnienia wnioskodawcy, ale także w oparciu o ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu przez inspektorów terenowych. Tym samym zasadne było utrzymanie tego rozstrzygnięcia w mocy zaskarżoną decyzją Prezesa ARiMR z [...] listopada 2007 r.

Skarżący nie kwestionuje zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie zgadza się natomiast z poczynionymi przez organ ustaleniami faktycznymi. Kwestionuje wyniki kontroli na miejscu, termin tej kontroli oraz fakt jej przeprowadzenia pod nieobecność wnioskodawcy. Powołuje się też m.in. na swoje wyjaśnienia z 6 listopada 2006 r. mające być w jego przekonaniu ważnymi (decydującymi) w sprawie.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi Sąd zauważa, iż skarżący – J. P. w trakcie postępowania administracyjnego wielokrotnie składał wyjaśnienia i oświadczenia. W swoich pismach za każdym razem podawał zaś inną powierzchnię uprawnioną do wnioskowanej dopłaty. W pierwotnym wniosku z 5 maja 2006 r. zadeklarował 6 działek o następujących powierzchniach: działka oznaczona literą: A - 0,70 ha; B – 0,50 ha; C - 0,50; D – 0,13 ha; E – 0,15 ha i F – 0, 27 ha, tj. łącznie 2,25 ha. W oświadczeniu z 31 sierpnia 2006 r. (k. 11 akt adm.) skarżący określił, iż powierzchnia plantacji wynosi 2,30 ha. W piśmie z 6 listopada 2006 r. -do którego skarżący nawiązał w skardze- wnioskodawca podał, że łączna powierzchnia gruntów pod plantację wynosi 2,16 ha. W kolejnym piśmie z 11 grudnia 2006 r. skarżący oświadczył, że powierzchnia użytków pod uprawę wierzby wynosi 2,14 ha, w tym w O. 1,58 ha, a w P. – 0,56 ha (k. 16 akt adm.). Jednocześnie należy zaznaczyć, iż skarżący nie złożył przed wydaniem decyzji w I instancji korekty wniosku z 5 maja 2006 r. Co więcej, w odwołaniu z 8 października 2007 r. (k. 74 akt adm.), wskazał, iż faktyczna powierzchnia plantacji jest zgodna z powierzchnią zadeklarowaną – 2,25 ha.

Wobec niespójnych wyjaśnień zainteresowanego organ mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistej powierzchni plantacji kwalifikującej się do płatności. Wątpliwości te były tym bardziej uzasadnione z uwagi na to, że zadeklarowane powierzchnie działki A, B i C były większe od powierzchni wynikających z ewidencji gruntów. Zasadne tym samym było przeprowadzenie kontroli na miejscu w gospodarstwie producenta rolnego przez uprawnionych do tego inspektorów terenowych. Takie zalecenia zostały wskazane przez Prezesa ARiMR w decyzji z [...] maja 2007 r. uchylającej poprzednią decyzję I instancji z [...] lutego 2007 r., i były jak najbardziej właściwe i konieczne w sprawie.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 3i ust. 1 ww. ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. dyrektor oddziału regionalnego Agencji przeprowadza kontrole w zakresie spełniania przez producentów rolnych warunków do przyznania dopłat zgodnie z planem kontroli zatwierdzonym przez Prezesa Agencji. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi określonymi na podstawie ust. 10 pkt 2. Warunki te, powyżej wskazane, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 września 2005 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym powierza się przeprowadzanie kontroli (Dz. U. Nr 201, poz. 1671), wydanym na podstawie ww. art. 3i ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r.

Zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia z dnia 26 września 2005 r., jednostka organizacyjna, której powierzono przeprowadzanie kontroli, o której mowa w § 1, powinna zatrudniać pracowników w liczbie zapewniającej sprawne wykonywanie powierzonych kontroli, którzy:

a) ukończyli studia wyższe na kierunku rolnictwo, ogrodnictwo lub leśnictwo albo posiadają tytuł zawodowy w zawodzie technik rolnik, technik leśnik lub technik ogrodnik lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w jednym z tych zawodów,

b) ukończyli studia wyższe na kierunku geodezja i kartografia albo posiadają tytuł zawodowy w zawodzie technik geodeta lub dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w tym zawodzie,

c) posiadają uprawnienia zawodowe w zakresie geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych, rozgraniczania i podziału nieruchomości (gruntów), sporządzania dokumentacji do celów prawnych oraz geodezyjnego urządzania terenów rolnych i leśnych lub fotogrametrii i teledetekcji - w przypadku osób sprawujących bezpośredni nadzór nad pracami w zakresie ustalania powierzchni działek rolnych,

d) nie zostali prawomocnie skazani za przestępstwo popełnione umyślnie;

oraz dysponować: odpowiednim sprzętem pomiarowym i informatycznym zapewniającym sprawne wykonywanie pomiarów geodezyjnych; oprogramowaniem zapewniającym przetwarzanie danych zgodnym z systemem informatycznym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; a także środkami transportu zapewniającymi sprawne wykonywanie powierzonych kontroli.

Z powyższych przepisów wynika, iż kontrola na miejscu w niniejszej sprawie była nie tylko prawnie możliwa, ale także, że musiała być przeprowadzona przez osoby do tego fachowo przygotowane – tj. posiadające nie tylko odpowiedni sprzęt, ale również niezbędną wiedzę. Sporządzony z tej kontroli protokół musiał natomiast być zatwierdzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe.

Na marginesie Sąd zauważa, iż w wyroku z 4 kwietnia 2008 r. sygn. akt II GSK 492/07, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił znaczenie dowodowe protokołu kontroli w sprawach dotyczących wniosku producenta o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Wskazał, iż o wadze dowodu z protokołu kontroli świadczy fakt, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Dowodom tym, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi) i bezstronne, co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności.

W kontekście powyższego oraz mając na uwadze protokół z czynności kontrolnych znajdujący się w aktach niniejszej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania wyników tej kontroli i ustaleń organu I instancji na tej podstawie poczynionych.

Kontrolą na miejscu objęto wszystkie działki zadeklarowane we wniosku. W przypadku działki A i B stwierdzono mniejsze powierzchnie kwalifikujące się do płatności (tj. odpowiednio 0,36 i 0,25 ha, zamiast 0,70 i 0,50 ha), natomiast w przypadku działki C stwierdzono, że nie kwalifikuje się ona w ogóle do płatności, albowiem nie jest na niej prowadzona plantacja wierzby. Powyższe, jak już zostało to wyjaśnione, miało decydujący wpływ na wynik niniejszej sprawy. Nadto, kontrolą objęto także działkę ewidencyjną [...], na którą powoływał się skarżący w toku postępowania administracyjnego (m.in. w piśmie z 6 listopada 2006 r., k. 14 akt adm. - tłumacząc błędy jakie popełnił wypełniając wniosek). Wskazuje na to zdjęcie załączone do protokołu z czynności kontrolnych oraz notatka służbowa z 23 sierpnia 2007 r. (k. 40 akt adm). Notatka ta potwierdza przeprowadzenie kontroli na działce ewidencyjnej [...], która według producenta przez niedopatrzenie nie została wpisana do wniosku i wskazuje, że pomimo twierdzeń skarżącego, na działce tej nie występuje plantacja wierzby. Nie można w tej sytuacji przyjąć, iż zawyżenie powierzchni plantacji wierzby energetycznej na 3 działkach (A, B i C) wynikało z omyłkowego pominięcia działki ewidencyjnej [...]. Powyższe znalazło swoje właściwe wyjaśnienie również w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wyniki kontroli na miejscu, utrwalone w zatwierdzonym w dniu 23 sierpnia 2007 r. protokole i włączone do akt sprawy, zostały szczegółowo przedstawione w skarżonej decyzji. Organ odniósł się nie tylko do różnic pomiędzy powierzchnią działek zadeklarowaną do płatności, a stwierdzoną w trakcie kontroli, ale także do zamieszczonych w protokole uwag inspektorów terenowych dotyczących nieprzestrzegania przez producenta rolnego zasad dobrej kultury rolnej, wyjaśniając znaczenie tych uchybień w niniejszej sprawie. Sąd również i w tym zakresie podziela w pełni stanowisko organu. Stwierdzone uchybienia w zakresie dobrej kultury rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska nie miały w niniejszej sprawie decydującego znaczenia. Niezachowanie zasad wynikających z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 sierpnia 2005 r. może skutkować albo zmniejszeniem dopłaty (§ 3 ust. 3 ww. rozporządzenia), albo odmową jej przyznania (ust. 4 ww. przepisu). Jednakże przepisy te nie zostały w sprawie zastosowane. Odmowa przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby energetycznej spowodowana była przekroczeniem deklarowanej powierzchni plantacji wierzby o 1,09 ha, tj. o ponad 50 % powierzchni stwierdzonej.

W kontekście zarzutów skargi należy też wyjaśnić, iż Prezes ARMR słusznie w uzasadnieniu skarżonej decyzji za nieuzasadnione uznał zarzuty strony dotyczące przeprowadzenia kontroli na miejscu pod jej nieobecność. Z akt sprawy wynika, iż skarżący został zawiadomiony w dniu 10 sierpnia 2007 r. (k. 33 akt adm.) o planowanej kontroli. Kontrola przeprowadzana była w dniu 10 sierpnia 2007 r. w O., a więc w miejscu, gdzie korespondencję z zawiadomieniem skarżącemu doręczono. Kontrola przeprowadzana była również w dniu 14 sierpnia 2007 r. w P. Nic więc nie stało na przeszkodzie, aby skarżący skontaktował się z kontrolującymi jeszcze w dniu 10 sierpnia 2007 r. i brał udział w tej kontroli w tym dniu oraz w dniu 14 sierpnia 2007 r. Nadto należy dodać, iż protokół z czynności kontrolnych po jego zatwierdzeniu przekazano listem poleconym zainteresowanemu.

Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących przeprowadzonej kontroli na miejscu i jej wyników.

Sąd oceniając sprawę miał także na względzie wskazywane przez skarżącego pismo z 6 listopada 2006 r. zawierające jego wyjaśnienia oraz powołany przez niego protokół kontroli [...] Grupy Geodezyjno-Pomiarowej w T. z 14 września 2007 r., którego to kserokopię jednej ze stron skarżący załączył do akt sądowych sprawy przy piśmie procesowym z 28 lipca 2008 r.

Z powołanych wyjaśnień z 6 listopada 2006 r. skarżącego wynika, iż łączna powierzchnia plantacji wierzby wynosi 2,16 ha, w tym działka A – 0,56 ha, a nie jak ustalono podczas kontroli na miejscu w niniejszej sprawie 0,36 ha. W tym miejscu Sąd przypomina, iż w pierwotnym wniosku z 5 maja 2006 r. wnioskodawca zadeklarował, iż działka A wynosi 0,70 ha. Sąd zauważa także, że w odwołaniu z 8 października 2007 r. (wniesionym już po kontrolach mających miejsce w gospodarstwie producenta rolnego, w tym kontroli powołanej w skardze), skarżący "z naciskiem" podkreślił, że faktyczna powierzchnia plantacji kwalifikującej się do dopłat jest zgodna z zadeklarowaną "(0,50 ha; 0,70 ha; 0,50 ha; 0,13; 0,15 i 0,27 ha), a więc wynosi 2,25 ha. Wobec takich niespójności w oświadczeniach wnioskodawcy, a także wobec braku zmiany danych zawartych we wniosku z 5 maja 2006 r. w drodze jego korekty do dnia wydania decyzji w I instancji, zasadnie w ocenie Sądu w sprawie przyjęto, iż powierzchnia zadeklarowana do dopłat wynika z pierwotnego wniosku skarżącego. Słusznie też ustalając stan faktyczny uwzględniono wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonej na potrzeby niniejszej sprawy, a więc dopłat z tytułu prowadzenia plantacji wierzby energetycznej.

Natomiast co do protokołu kontroli z 14 września 2007 r. przeprowadzonej w innej sprawie, tj. dotyczącej innych płatności (ONW), przede wszystkim Sąd zaznacza, iż celem tej kontroli nie było określenie powierzchni rzeczywistej gruntów kwalifikujących się do dopłat z tytułu uprawy wierzby energetycznej. Z dostarczonej przez skarżącego kserokopii jednej ze stron ww. protokołu kontroli wynika, iż obejmowała ona również działkę A o powierzchni 0,56 ha i powierzchni stwierdzonej 0,44 ha, na której prowadzona jest uprawa wierzby energetycznej. W tym miejscu Sąd zauważa, iż z protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach 10 i 14 sierpnia 2007 r. na potrzeby niniejszej sprawy ustalono, że na działce A (działka ewidencyjna [...]) znajdują się zabudowania gospodarcze i zakrzaczenia o powierzchni 0,15 ha oraz, że producent rolny we wniosku zadeklarował złą powierzchnię działki ewidencyjnej. Analizując powyższe należy wskazać, iż przyjmując, że działka ewidencyjna [...] (o symbolu A) wynosi 0,56 ha, a znajdujące się na niej zabudowania i zakrzaczenia 0,15 ha, otrzymamy powierzchnię 0,41 ha. Trudno więc przyjąć, iż protokół kontroli prowadzonej na potrzeby ONW jest bardziej przekonywujący od protokołu z czynności kontrolnych sporządzonego w niniejszej sprawie przez uprawnione i przygotowane do tego osoby - z uwzględnieniem specyfiki tej sprawy.

Niezależnie od tego Sąd zauważa, iż okoliczności wynikające z protokołu kontroli powołanego w skardze dotyczące działki A nie były podnoszone przez skarżącego w trakcie trwania postępowania wyjaśniającego. Tym samym nie mogły być przedmiotem oceny organu w niniejszej sprawie. Niemniej należy wskazać, iż nawet przy założeniu, że ustalenia kontroli na miejscu przeprowadzone w związku z niniejszą sprawą i dotyczące działki A były wadliwe i należy przyjąć powierzchnię tej działki zgodnie z tym co stwierdzono podczas kontroli w dniu 14 września 2007 r., wynik niniejszej sprawy nie ulegnie zmianie. Powierzchnia zadeklarowana wynosi 2,25 ha, natomiast stwierdzona – 1,24 ha (tj. przy założeniu, że powierzchnia działki A zamiast 0,36 ha wynosi 0,44 ha; tutaj powierzchnia 0,44 ha jako stwierdzona podczas kontroli – a nie zadeklarowana przez stronę we wniosku), a w wyniku tego wyliczona wartość procentowa stwierdzonej różnicy nadal znacznie przekracza 50 %, o których mowa w § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 17 sierpnia 2005 r.

Konkludując, Sąd stwierdza, iż przeprowadzone postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, zakończone zaskarżoną decyzją, nie naruszało przepisów zawartych w art. 7 oraz 77 § 1 i 80 k.p.a. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w zgodzie z powyższymi przepisami podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący zebrał, i rozpatrzył cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zaleceniami zawartymi w decyzji z [...] maja 2007 r. Dopiero wszechstronne zebranie i kompleksowe rozpatrzenie całego materiału dowodowego stanowiło podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie istotne i zgromadzone w sprawie dowody zostały ocenione przez organy orzekające w obu instancjach, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji, w tym w szczególności w zaskarżonej.

W konsekwencji Sąd stwierdza, że decyzja Prezesa ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego z [...] września 2007 r. o odmowie przyznania dopłaty z tytułu prowadzenia plantacji wierzby wykorzystywanej na cele energetyczne nie narusza przepisów proceduralnych wskazanych w skardze, w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.