Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 612/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy: article: art. 6j ust.2, art. 6j ust. 2a, art. 6k
journal: Dz.U. 2019 poz 2010
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w B. na uchwalę Rady Miejskiej w Michałowie z dnia 19 grudnia 2019 r. nr XV/118/19 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały


UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2019 r. Rada Miejska w Michałowie, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U.

z 2019 r. poz. 506 ze zm. – dalej u.s.g.) oraz art. 6j ust. 2 i 2a i art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2010 ze zm. – dalej u.c.p.g.) podjęła uchwałę Nr XV/118/19 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty. W § 1 ww. uchwały przewidziano, że dokonuje się wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - od gospodarstwa domowego. Następnie w § 2 Rada zdefiniowała na potrzeby uchwały pojęcie gospodarstwa domowego wskazując, że należy przez nie rozumieć zespół osób spokrewnionych, spowinowaconych lub niespokrewnionych, które mieszkają razem i wspólnie się utrzymują, zaś jeśli któraś z osób mieszkających razem oddzielnie się utrzymuje, to osoba ta tworzy odrębne gospodarstwo domowe. W § 3 uchwały ustalono miesięczną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny: 1) od gospodarstwa domowego jednoosobowego (osoba samotnie gospodarująca) w wysokości 24,00 zł, 2) od gospodarstwa domowego wieloosobowego w wysokości 48,00 zł. Z kolei, w § 4 określono miesięczne stawki opłaty podwyższonej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jeżeli właściciel nieruchomości nie wypełnia obowiązku zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, stanowiące trzykrotność wysokości stawek ustalonych w § 3 niniejszej uchwały: 1) od gospodarstwa domowego jednoosobowego (osoba samotnie gospodarująca) w wysokości 72,00 zł, 2) od gospodarstwa domowego wieloosobowego w wysokości 144,00 zł. Następnie,

w § 5 uchwały przewidziano, że miesięczna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę iloczynów liczby gospodarstw domowych na danej nieruchomości oraz stawek opłat, określonych w § 3 lub § 4. W § 6 tego aktu ustalono natomiast zwolnienie w części z opłaty miesięcznej za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi kompostujących bioodpady, stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym w wysokości 1,00 zł od gospodarstwa domowego.

Powyższa uchwała stała się przedmiotem skargi, którą wywiódł do tut. Sądu Prokurator Rejonowy w B. Prokurator zaskarżył uchwałę w zakresie

§ 3 i § 4 dot. sposobu ustalania miesięcznej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zbieranymi i odbieranymi w sposób selektywny oraz nieselektywny. Jego zdaniem doszło do istotnego naruszenie prawa, tj. art. 6j ust. 2a w związku z art. 6j ust. 2 u.c.p.g., polegającego na zróżnicowaniu stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalonej metodą od gospodarstwa domowego, według nieprzewidzianego w ustawie kryterium wielkości gospodarstwa domowego. Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały

w zakresie § 3 i § 4.

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że w przypadku wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., rada powinna ustalić jedną stawkę opłaty od gospodarstwa domowego, bez jej różnicowania w zależności od wielkości (liczebności) gospodarstwa. W ocenie Prokuratora, Rada Miejska w Michałowie w zaskarżonej uchwale zastosowała niezgodną z prawem metodę ustalania wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ustawodawca nie przewidział możliwości zróżnicowania stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

w zależności od wielkości gospodarstwa domowego. W konsekwencji dokonanie przez Radę Miejską wyboru metody ustalenia opłaty od gospodarstwa domowego, przy jednoczesnym zróżnicowaniu stawki tej opłaty w zależności od wielkości gospodarstwa domowego (gospodarstwo jednoosobowe i wieloosobowe) było sprzeczne z art. 6j ust. 2a w zw. z art. 6j ust. 2 u.p.c.g.

W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o jej oddalenie. Jej zdaniem uchwała została podjęta w sposób prawidłowy, w ramach swobodnych i autonomicznych uprawnień przysługujących organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego i w zgodzie z celami ustawy. Przepis art. 6j ust. 2a u.p.c.g. stanowi, że Rada gminy może zróżnicować stawki opłaty w zależności od powierzchni lokalu mieszkalnego, liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość, odbierania odpadów z terenów wiejskich lub miejskich, a także od rodzaju zabudowy. Rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty. Racjonalny ustawodawca wprowadzając ten przepis umożliwił jednostkom samorządu terytorialnego w miarę elastyczne ustalenie opłat za gospodarowanie odpadami. Gdyby ten racjonalny ustawodawca miał na celu umożliwić przykładowo różnicowanie stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyłącznie

w przypadku wyboru jednej z trzech metod określonych w art. 6j ust. 1 ww. ustawy,

to w ocenie organu dokonałby tego wprost w przepisie. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1, rada gminy może uchwalić jedną stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego, zaś art. 6c ust. 1 stanowi, że Gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, dokonane przez organ rozróżnienie gospodarstw domowych nie wskazuje na jego wielkość, ale na ilość osób mieszkających razem. Z pojęciem gospodarstwa domowego należy łączyć nieruchomości zamieszkałe, gdyż wynika to z treści art. 6c ust. 1 i 6j ust. 2 ww. ustawy, a to daje możliwość organowi do różnicowania stawek w zależności od liczby mieszkańców nieruchomości. Rozwiązanie przyjęte przez organ mieści się w granicach prawa i stanowi przejaw realizacji zasady samodzielności gminy, która jest cechą samorządu terytorialnego.

Pismem z dnia 16 października 2020 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej

w Białymstoku dokonał rozszerzenia skargi, zaskarżając dodatkowo § 2 i § 5 ww. uchwały, zarzucając przy tym istotne naruszenie prawa, tj. art. 7 i 94 Konstytucji RP, art. 40 ust. 1 u.s.g., art. 6k ust. 1 u.c.p.g., a także § 135 i § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez przekroczenie delegacji ustawowej i nieuprawnione sformułowanie w § 2 definicji "gospodarstwa domowego" w sytuacji, gdy ustawa nie przekazała kompetencji Radzie do tworzenia definicji legalnych i wskazywania kryteriów rozróżniania gospodarstw domowych, a w § 5 istotne naruszenie art. 6j ust. 2a i art. 6j ust. 2 u.c.p.g., polegające na ustaleniu wysokości miesięcznej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami jako sumy iloczynów liczby gospodarstw domowych na danej nieruchomości oraz stawek opłat zróżnicowanych według nieprzewidzianego kryterium wielkości (liczebności) gospodarstw domowych.

W związku z powyższym w skardze sformułowany został ostatecznie wniosek o stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontroli sądu administracyjnego poddane zostały między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał

(por. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Kwestią sporną w sprawie pozostaje, czy zaskarżona uchwała jest sprzeczna z treścią art. 6k ust. 1 pkt 1 i art. 6j ust. 2 i 2a u.c.p.g. w zakresie zróżnicowania stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi metodą od gospodarstwa domowego, według nieprzewidzianego w ustawie kryteriom liczby osób

w gospodarstwie domowym. Prokurator zarzucił również, że w uchwale doszło do przekroczenia delegacji ustawowej i nieuprawnionego sformułowania definicji "gospodarstwa domowego". W sprawie należało też rozstrzygnąć, czy naruszenia te mają cechę "istotności", uzasadniającą stwierdzenie nieważności przepisu prawa miejscowego na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.

Kompetencję gmin do wydawania aktów prawa miejscowego określa Konstytucja RP oraz przepis art. 40 ust. 1 u.s.g. Klauzula kompetencyjna zobowiązuje organy stanowiące gmin do wydawania aktów prawa miejscowego wyłącznie na podstawie upoważnień ustawowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to treść § 143 w zw.

z § 115 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.

w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), z których wynika, że w akcie prawa miejscowego umieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym, upoważnieniu ustawowym.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Miejskiej

w Michałowie z dnia 19 grudnia 2019 r. Nr XV/118/19 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty. Upoważnienie ustawowe dla tego rodzaju uchwały przewiduje przepis art. 6k u.c.p.g. i na tej podstawie została ona podjęta.

Przepis art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1

i 2 oraz do ustalenia stawki takiej opłaty. Dopuszcza się stosowanie więcej nie jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy.

Z brzmienia art. 6k ust. 2 u.c.p.g. wynika, że rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bierze pod uwagę:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę,

2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych,

3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi,

o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d,

4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo.

W art. 6k ust. 2a u.c.p.g. ustawodawca określił maksymalne stawki za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny, a w art. 6k ust. 3 – w sposób nieselektywny.

Przywołane regulacje w żadnym przypadku nie przewidywały możliwości różnicowania stawek opłat w sytuacji wyboru metody, o której mowa w art. 6j ust. 2 u.c.p.g. w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym.

Konieczne wydaje się w tym miejscu poddanie analizie zmian art. 6k u.c.p.g.

W ustawie z dnia 25 marca 2013 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2013 r. poz. 228) dodano ust. 4 do art. 6k. Stanowił on, że rada gminy określając warunki opłat zgodnie z metodą, o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2, może różnicować stawki opłat, wprowadzać zwolnienia przedmiotowe, ustanawiać dopłaty dla właścicieli nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1, spełniających ustalone przez nią kryteria lub określić szczegółowo zasady ustalania tych opłat. Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 87) znowelizowała brzmienie przepisu art. 6k ust. 4 stanowiąc, że rada gminy w drodze uchwały może zwolnić w całości lub części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy,

w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...). Mocą ustawy

z dnia 11 września 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1793), art. 6k ust. 4 otrzymał nowe brzmienie, zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały może zwolnić w całości lub części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...) lub rodziny wielodzietne o których mowa w ustawie o Karcie Dużej Rodziny (...).

Przedstawione powyżej brzmienie przepisy pozwala na konstatację, iż

w stanie prawnym od 1 lutego 2015 r., ale także w stanie prawnym obowiązującym

w dacie podjęcia uchwały, niezależnie od przyjętej metody ustalania opłat brak jest podstaw do różnicowania stawki w zależności od liczby osób w gospodarstwie domowym. Metoda "od gospodarstwa domowego" dopuszcza zróżnicowanie stawek uzależniając je od przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na

1 osobę ogółem. Jest więc zróżnicowaniem dochodowym, a nie liczbowym, pod którym kryje się liczba osób składających się na dane gospodarstwo domowe.

Pomimo częściowej zmiany przepisu art. 6k ust. 4 u.c.p.g. nadal zachowuje aktualność w swej istocie pogląd zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 16/16, zgodnie z którym:

"Z żadnej regulacji u.c.p.g. nie wynika również upoważnienie dla rady gminy do wprowadzenia w ramach metody wymienionej w art. 6j ust. 2 u.c.p.g., dodatkowego kryterium, jakim jest podział gospodarstw domowych na kategorie zależne od liczby osób w nich zamieszkujących i zróżnicowanie na tej podstawie wysokości stawki opłaty.". W orzeczeniu z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 3267/18, NSA podkreślił, że o ile w okresie do dnia 31 stycznia 2015 r. jako dopuszczalne należało uznać stosowanie kryterium wielkości gospodarstwa domowego, o tyle po tej dacie stosowanie takiego kryterium nie było już możliwe. Sąd w tut. składzie stanowisko to podziela.

Ocena zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że uchwała ta narusza

art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g. Rada gminy zdecydowała, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie ustalana na podstawie metody określonej w art. 6j ust. 2 oraz art. 6k ust. 1, 3 i 4a u.c.p.g. Wobec tego obowiązana była do ustalenia stawek opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego z uwzględnieniem miesięcznego przeciętnego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem przy uwzględnieniu okoliczności, czy odpady komunalne są zbierane i odbierane w sposób selektywny. W zaskarżonej uchwale Rada wprawdzie uzależniła stawki opłaty od okoliczności, czy odpady są zbierane i odbierane w sposób selektywny, ale ponadto wprowadziła zróżnicowanie tej opłaty od ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego (gospodarstwa domowe jednoosobowe i wieloosobowe), pomimo braku już w art. 6k ust. 4 ustawy prawa do "różnicowania" stawek. Tymczasem żadna

z metod nie przewidywała zróżnicowania opłat od ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego, tak jak uczynił to organ gminy. Zmiana dokonana przez ustawodawcę w art. 6k ust. 4 u.c.p.g. wyeliminowała możliwość różnicowania stawek z uwzględnieniem liczby osób w gospodarstwie domowym począwszy od 1 lutego 2015 r.

Zdaniem Sądu, regulowanie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami w sposób odmienny niż uczynił to ustawodawca stanowi naruszenie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g.

Podnieść należy, że w wyroku z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 16/16 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się m.in. do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt II FSK 1797/15 oraz z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. II FSK 3231/15. W tym kontekście podać trzeba, że

w szczególności w wyroku o sygn. akt II FSK 1797/15 Naczelny Sąd Administracyjny analizował treść art. 6k ust. 4 ustawy, "w którym wprost wskazano, że rada gminy, określając warunki opłat zgodnie z metodą o której mowa w art. 6j ust. 1 i 2 może m.in. różnicować stawki opłat" i wywiódł, że "powołany art. 6k ust. 4 u.c.p.g. wyraźnie przewiduje takie uprawnienie także w przypadku wyboru metody, o której mowa

w art. 6j ust. 2 tej ustawy". Następnie po przeprowadzeniu wykładni powołanych regulacji Sąd zwrócił uwagę na argumenty natury funkcjonalnej i celowościowej, których dostarcza ocena treści materiałów przygotowanych w toku procesu legislacyjnego. NSA przyjął, że uchwały różnicujące stawki, w przypadku wyboru metody ustalania opłaty "od gospodarstwa domowego" - podejmowane w 2013 r. - miały oparcie w art. 6k ust. 4 u.c.p.g. Natomiast w dniu podejmowania uchwały

w sprawie II FSK 16/16, przepis art. 6k ust. 4 u.c.p.g. miał nowe brzmienie. Z kolei

w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2016 r.

w sprawach o sygn. II FSK 3231/15 i II FSK 3232/15, nie przeprowadzono analizy zmiany art. 6k ust. 4 u.c.p.g, albowiem rozpoznawane w tamtych postępowaniach skargi kasacyjne nie zawierały takiego zarzutu, jak zauważył NSA w wyroku sygn. akt II FSK 16/16. Należy przy tym powtórzyć za przywołanym już wyrokiem NSA o sygn. akt II FSK 3267/18, że o ile w okresie do dnia 31 stycznia 2015 r. jako dopuszczalne należało uznać stosowanie kryterium wielkości gospodarstwa domowego, o tyle po tej dacie stosowanie takiego kryterium nie było już możliwe.

Wobec powyższego na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi dotyczący istotnego naruszenie prawa, tj. art. 6j ust. 2a w związku z art. 6j ust. 2 u.c.p.g.

Nadto w zaskarżonej uchwale w § 2 sformułowano definicję "gospodarstwa domowego". Prawodawca lokalny uchwalił, że poprzez gospodarstwo domowe należy rozumieć zespół osób spokrewnionych, spowinowaconych lub niespokrewnionych, które mieszkają razem i wspólnie się utrzymują, zaś jeśli któraś

z osób mieszkających razem oddzielnie się utrzymuje, to osoba ta tworzy odrębne gospodarstwo domowe.

W tym zakresie podnieść trzeba, że przepisy obowiązujące w dacie podjęcia uchwały nie zawierały upoważnienia do tworzenia definicji "gospodarstwa domowego" na potrzeby uchwalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ustawa w art. 6j ust. 1 pkt 1 posługuje się pojęciem liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość. Przepisy u.c.p.g. posługują się jednolitym pojęciem gospodarstwa domowego, bez dalszego jego różnicowania na jedno i wieloosobowe. U.c.p.g. nie zawiera definicji gospodarstwa domowego, ale nie zawiera też delegacji do utworzenia takiej definicji przez radę gminy, a także wskazania kryteriów różnicowania gospodarstw domowych. Ustawa nie uprawnia rady gminy do objaśniania pojęć, które powinny być rozumiane w znaczeniu wynikającym z obowiązujących regulacji prawnych, w myśl zasady jednolitości prawa, albo w braku takich unormowań – w rozumieniu potocznym (wyrok WSA

w Kielcach z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. II SA/Ke 1008/19, wyrok WSA

w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2020 r. sygn. I SA/Bd 31/20, wyrok WSA

w Warszawie z dnia 21 maja 2020 r. sygn. VIII SA/Wa 148/20). Zawarcie w § 2 zaskarżonej uchwały definicji "gospodarstwa domowego" zostało zatem dokonane bez podstawy prawnej.

W tym stanie rzeczy rację bytu traci również § 5 zaskarżonej uchwały,

w którym przewidziano, że miesięczna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi sumę iloczynów liczby gospodarstw domowych na danej nieruchomości oraz stawek opłat, określonych w § 3 lub § 4. W przepisie tym organ uchwałodawczy odniósł się do liczby gospodarstw domowych na danej nieruchomości oraz stawek opłat, określonych w § 3 lub § 4, które to regulacje, jak już wyżej wskazano w sposób istotny naruszają prawo. Tym samym i przepis § 5 uchwały należy uznać za istotnie naruszający prawo.

Reasumując, Sąd uznał, że wskazane w skardze i piśmie ją uzupełniającym zarzuty są zasadne. Przepisy uchwały wskazane przez Prokuratora wydane zostały

z istotnym naruszeniem prawa, gdyż wykraczały poza ustawowe umocowanie.

W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. Ze względu na zakres unormowań dotkniętych nieważnością (§ 2, § 3, § 4, § 5), zaskarżona uchwała nie mogłaby funkcjonować w obrocie prawnym.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a podstawę ku temu stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) i wydane na jego podstawie w dniu 19 października 2020 r. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I w zw. z § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.