Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2128/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia WSA del. Mirosława Pindelska (spr.) Protokolant: Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 354/10 w sprawie ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach na rzecz skarżącego [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 354/10 uchylił zaskarżone przez [...] spółkę z o. o.w Warszawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] lutego 2010r nr. [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

W dniu [...] sierpnia 2008r. Starosta Kutnowski prowadząc postępowanie z wniosku [...] Sp. z o. o. w Warszawie wydał decyzję o nr. [...] w sprawie wyłączenia trwałego gruntów z produkcji rolniczej, ustalenia należności i opłat rocznych z tego tytułu. Decyzję wysłano na adres Spółki w W. Al. [...] 11 oraz na adres innej Spółki ,tj. Dyrekcji [...] Sp. z o. o. w K. ul. [...] 10a.

W dniu 27 stycznia 2009 roku pełnomocnik [...] Sp. z o. o. wystąpił do Starosty Powiatowego w Kutnie z wnioskiem o doręczenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 roku podnosząc , że decyzja została doręczona do rąk osoby nieuprawnionej do odbioru pism.

W dniu 9 lutego 2009 roku organ przesłał decyzję pełnomocnikowi Spółki, a w dniu [...] lutego 2009 roku otrzymał odwołanie od decyzji wniesione przez Spółkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznając, że decyzja została wcześniej skutecznie doręczona innemu pełnomocnikowi Spółki , tj. Dyrekcji [...] Sp. z o. o.. Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 października 2009 roku, sygn. akt: II SA/Łd 537/09, uchylił to postanowienie wskazując , że doręczenia decyzji dokonano do rąk osoby nieuprawnionej. Pełnomocnikiem osoby prawnej nie może być inna osoba prawna. Stanowi to naruszenie art. 32 i art. 33 § 1 – 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego [ Dz.98 z 2000r. poz.1071 ze zm. ,dalej k.p.a.].

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 lipca 2011r. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznając ,że decyzja została doręczona skutecznie samej Spółce. Decyzja wysłana na adres Spółki została odebrana w dniu 28 sierpnia 2008r. w jej siedzibie przez pracownika firmy "[...] and Consultants" Al. [...] Nr 11; [...] W., A. B..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustaliło, iż zostało udzielone tzw. "pełnomocnictwo pocztowe" do odbioru przesyłek pocztowych kierowanych do [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Spółka kwestionowała ten fakt, ale organ nie uznał zasadności twierdzeń Spółki. Organ dokonał ustaleń w oparciu o treść pisma Centrum Poczty Oddziału Rejonowego Warszawa Centrum z dnia 2 czerwca 2009 roku. Przyjął, iż z jego treści wynika, że decyzja została doręczona podmiotowi na podstawie stosownego pełnomocnictwa. Doręczenie nastąpiło w dniu 28 sierpnia 2008r. zatempóźniejsze doręczenie decyzji w dniu 9 lutego 2009r., nowemu pełnomocnikowi Spółki,nie mogło wywierać skutku prawnego mającego znaczenie dla biegu terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez [...] sp. z o. o. skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z zarzutem naruszenia art. 134 w zw. z art. 129 § 2, art. 77 § 1 i art. 40 § 2 w zw. z art. 45 i 110 k.p.a. Skarżąca zarzuciła nieuzasadnione przyjęcie, iż nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji, w sytuacji gdy pokwitowanie odbioru podpisała osoba nie będąca pracownikiem Spółki, ani nie będąca osobą upoważnioną do odbioru korespondencji w jej imieniu. Podniosła, że pisma kierowane do jednostek organizacyjnych doręcza się w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 k.p.a.). Osobą uprawnioną do ich odbioru jest, w przypadku Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, członek organu tej Spółki uprawniony do jej reprezentowania lub pełnomocnik albo pracownik uprawniony do odbioru pism. Za osobę uprawnioną do odbioru korespondencji można uznać osobę, która z racji podziału czynności w jednostce organizacyjnej wykonuje te czynności, dotyczy to tylko pracownika tej jednostki. W stanie faktycznym sprawy korespondencję odebrała osoba, która nie była, ani nie jest pracownikiem Spółki. Osoba ta jest pracownikiem innej firmy, która ma siedzibę pod tym samym adresem co Spółka. Niedoszło zatem do skutecznego doręczenia Spółce decyzji I instancji. Skarżąca zaprzeczyła, aby udzieliła osobie, która odebrała przesyłkę lub firmie, w której jest ona zatrudniona, pełnomocnictwa pocztowego. Wskazała , że udzieliła jedynie pełnomocnictwa doprowadzenia spraw księgowych (właściciel tej firmy jest doradcą podatkowym). Pełnomocnictwo to nie zostało dołączone przez nią do akt, wobec tego niedopuszczalne było domniemanie organu, iż istnieje umocowanie dla tego podmiotu do działania w imieniu i na jej rzecz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał skargę za zasadną i wyżej wymienionym wyrokiem uchylił zaskarżone postanowienie. Wskazał, że do akt administracyjnych nie został dołączony dokument pełnomocnictwa pocztowego. Poczta Polska, mimo wniosku organu, nie doręczyła tego dokumentu powołując się na tajemnicę pocztową. Wobec kwestionowania przez skarżącą istnienia takiego pełnomocnictwa przedwczesnym było przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, iż osoba która odebrała przesyłkę w imieniu Spółki była pracownikiem firmy, która legitymowała się pełnomocnictwem pocztowym udzielonym jej przez Spółkę. Skoro organ nie mógł uzyskać informacji od Poczty Polskiej o treści rzekomego pełnomocnictwa, wiedzę o nim czerpał jedynie z ogólnego pisma Poczty Polskiej, to powinien zwrócić się ze stosownym wnioskiem o przedstawienie dokumentu do samej strony. Sąd uznał, że działanie organu było sprzeczne z treścią art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto, Sąd wskazał, że dysponując dokumentem rzekomego pełnomocnictwa pocztowego załączonym do akt o sygnaturze II SA/Łd 537/09 zgadza się z zarzutami skargi, iż pełnomocnictwo to obejmuje inne czynności. Stanowi umocowanie do działania w imieniu Spółki przed organami podatkowymi wszystkich instancji, we wszystkich sprawach należących do właściwości organów podatkowych, w szczególności w zakresie wszelkich postępowań podatkowych, kontrolnych i czynności sprawdzających oraz przed organami kontroli skarbowej wszystkich instancji, we wszystkich sprawach w zakresie kontroli prowadzonej w oparciu o ustawę o kontroli skarbowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach zaskarżyło powyższy wyrok skargą kasacyjną wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W skardze podniesiono:

- w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia,tj.:

1). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art.7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art.

107 § 3 k.p.a. poprzez kwestionowanie istnienia pełnomocnictwa pocztowego udzielonego

przez skarżącą Spółkę, do odbioru przesyłek przekazywanych za pośrednictwem Poczty

Polskiej, braku znajomości treści pełnomocnictwa pocztowego, czasu obowiązywania tego pełnomocnictwa oraz bezpodstawne uznanie, iż pracownik firmy, który odebrał korespondencję kierowaną do skarżącej nie działał na mocy odpowiedniego pełnomocnictwa pocztowego.

2). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 45 Kpa oraz § 18 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. nr 5, poz. 34 ze zm.) poprzez uznanie, że decyzja Starosty Kutnowskiego z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] skierowana na adres siedziby skarżącej Spółki i odebrana przez pracownika firmy [...] and Consultants jako pełnomocnika pocztowego nie została skutecznie doręczona skarżącej.

3). art.106 § 3 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Łodzi przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu przedstawionego przez

Pocztę Polską o doręczeniu korespondencji skarżącej Spółce.

- w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną

wykładnię § 18 ust. 1 w związku z ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych przez przyjęcie, że organ winien badać treść pełnomocnictwa oraz czas jego obowiązywania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że Centrum Poczty Oddział Rejonowy Warszawa Centrum pismem z dnia 2 czerwca 2009r. wyjaśniło Kolegium, iż przesyłka polecona z "potwierdzeniem odbioru," nadana na adres Spółki ,została doręczona w dniu 28.08.2008r. pracownikowi firmy [...] and Consultants na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez M. P. działającego w imieniu i na rzecz firmy [...]. Świadczy to o prawidłowym doręczeniu przesyłki. Pełnomocnik Spółki informował, że Spółka nie udzieliła pełnomocnictwa pocztowego ale jednocześnie nie kwestionował twierdzeń Poczty Polskiej o istnieniu pełnomocnictwa pocztowego. Zarzut Sądu, iż zebrany materiał dowodowy nie jest pełny, nie jest trafny. Pełnomocnictwo pocztowe może być ujawnione tylko przez mocodawcę. Z treści § 18 ust.1 w związku z ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. wynika sposób ustanawiania pełnomocnika i doręczania korespondencji.

Okoliczność, że Poczta Polska w piśmie dnia 2 czerwca 2009r. informującym o doręczeniu decyzji Starosty Kutnowskiego nie podała bliższych danych dotyczących tego pełnomocnictwa, nie powinna być zarzutem podnoszonym przez Sąd. Poczta Polska nie ma obowiązku udostępniania własnych dokumentów, chronionych zarówno przez ustawę z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 Nr 130 poz. 1188 ze zm.) jak i ustawę z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 1997r. Nr, 133 poz. 883). Mając wątpliwości Sąd I instancji mógł z urzędu przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, którym dysponuje Poczta Polska. Zdaniem Kolegium nic nie stało również na przeszkodzie, aby na potwierdzenie słuszności argumentacji o nieskutecznym doręczeniu decyzji Starosty Kutnowskiego pełnomocnik skarżącej Spółki udowodnił, że korespondencja winna być doręczana Spółce w inny sposób niż czyni to Poczta Polska. Organ podkreślił, że Spółka nie wskazała żadnej innej osoby uprawnionej do odbioru korespondencji w jej siedzibie, a nadto ta sama osoba, która odebrała przedmiotową decyzję Starosty Kutnowskiego, nadal w lokalu siedziby Spółki przyjmuje jej korespondencję kwitując fakt doręczenia, o czym świadczy potwierdzenie doręczenia aktualnie kierowanych do Spółki pism, jak choćby korespondencji skierowanej przez Kolegium w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania określona w art. 183 § 2 p.p.s.a.dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Podniesione w skardze kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt. 2 p. p. s. a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit "c" p. p. s. a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k. p. a. nie znajdują uzasadnienia. Wskazać należy, że przedmiotem oceny Sądu I instancji były okoliczności dotyczące ustaleń organu administracyjnego co do istnienia pełnomocnictwa pocztowego udzielonego przez [...] Sp. z o. o. w Warszawie do odbioru przesyłek przekazywanych za pośrednictwem Poczty Polskiej, jego ewentualnej treści, zakresu (czy dotyczyło wszystkich pracowników firmy, jakie czynności obejmowało) oraz terminu obowiązywania. Ocena Sądu dokonana została w kontekście treści art. 6, art. 7, art. 8, art.77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k. p. a. Sąd I instancji zasadnie uznał, że w toku postępowania przeprowadzonego przez organ administracji doszło do naruszenia wyżej wymienionych przepisów.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji oceniał zarówno treść pocztowego dowodu doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Starosty Kutnowskiego z dnia [...] sierpnia 2008r. nr. [...] w sprawie wyłączenia trwałego gruntów z produkcji rolniczej, ustalenia należności i opłat rocznych z tego tytułu, jak również oceniał treść pisma Centrum Poczty Oddziału Rejonowego Warszawa Centrum z dnia 2 czerwca 2009r. oraz informację, że Poczta Polska mimo wniosku organu, nie doręczyła organowi tego dokumentu powołując się na tajemnicę pocztową. Wynika to z opisu ustaleń faktycznych w sprawie oraz rozważań Sądu. Ocena ta doprowadziła Sąd do wniosku, iż zgromadzony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze materiał dowodowy nie jest pełny. Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że istnienie takiego pełnomocnictwa jest kwestionowane przez[...] Sp. z o. o. w Warszawie, że według twierdzeń Spółki udzieliła ona jedynie pełnomocnictwa do prowadzenia spraw księgowych firmie mającej siedzibę pod tym samym adresem ([...] and Consultants). Pełnomocnictwo to jest znane Sądowi z jego innych akt sądowych o sygn. II SA/Łd 537/09 dotyczących poprzedniego postępowania w sprawie. Sąd wskazał, że pełnomocnictwo to stanowi umocowanie do działania w imieniu Spółki przed organami podatkowymi wszystkich instancji we wszystkich sprawach należących do właściwości organów podatkowych, w szczególności w zakresie wszelkich postępowań podatkowych, kontrolnych i czynności sprawdzających oraz przed organami kontroli skarbowej wszystkich instancji we wszystkich sprawach w zakresie kontroli prowadzonej w oparciu o ustawę o kontroli skarbowej.

W skardze kasacyjnej organ w ogóle nie odniósł się do tego i nie podważał oceny Sądu I instancji dotyczącej tego pełnomocnictwa i jego znaczenia w tej sprawie.

Ocena tego pełnomocnictwa słusznie doprowadziła Sąd I instancji do wniosku, że nie uprawnia ono do odbioru korespondencji, o której mowa w przedmiotowej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten wniosek.

Podnieść należy, że przedmiotem doręczenia była decyzja Starosty Kutnowskiego w sprawie trwałego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej. Decyzja ta została odebrana w dniu 28 sierpnia 2008r. pod adresem Spółki – Aleja [...] 11, [...] W. – przez A. B., poświadczającą ten fakt pieczątką firmy "and Consultants Aleja [...] 11; [...] W." . Nie budzi sporu między stronami fakt, iż A. B. nie jest pracownikiem Spółki[...]. Zgodnie z treścią pisma Poczty Polskiej z dnia 2 czerwca 2009r. odbiór przesyłki pokwitował pracownik firmy [...] and Consultants na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez M. P. działającego w imieniu i na rzecz firmy [...]. Pełnomocnictwo to z powołaniem się na tajemnicę pocztową, nie zostało przedstawione przez Pocztę Polską organowi. Sama treść informacji Poczty Polskiej z dnia 2 czerwca 2009r. jest ogólnikowa. Nie wynika z niej ani imię i nazwisko pracownika odbierającego przesyłkę mimo, iż była to przesyłka polecona, czyli rejestrowana (art. 3 pkt. 9 prawa pocztowego z dnia 12 czerwca 2003r. w zw. z § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych w zw. z § 9 ust.1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 października 2003r. w sprawie reklamacji powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowej i przekazu pocztowego – Dz. U. nr. 183 poz. 1795 ze zm.), ani informacja dla kogo i w jakim zakresie to pełnomocnictwo zostało wystawione. Samo sformułowanie, że odebrał przesyłkę pracownik firmy [...] and Consultants na podstawie pełnomocnictwa niczego nie wyjaśnia. Z treści tej nie można skutecznie wywieść wniosku, czy pełnomocnictwo to zostało udzielone pracownikowi innej firmy ( bez wskazania jego danych), czy udzielone jednostce gospodarczej o wskazanej nazwie, czy ewentualnie właścicielowi tej firmy, jeżeli wystąpiła taka sytuacja oraz czy było to pełnomocnictwo ogólne, czy tylko do odbioru przesyłki tzw. pocztowe. Podnieść należy, że przywołana nazwa podmiotu gospodarczego nie wskazuje na formę prawną jego działania. Z nazwy tej nie można ustalić czy jest to podmiot z osobowością prawną, czy jednostka organizacyjna bez osobowości prawnej. Użyte w nazwie imię i nazwisko K. I. sugeruje działalność gospodarczą osoby fizycznej (art. 43 ⁴ k.c.). W takim przypadku nie można mówić o jednostce organizacyjnej bez osobowości prawnej ponieważ podmiotem działającym na rynku jest osoba fizyczna. Udzielenie zaś pełnomocnictwa należy oceniać według zasad ogólnych – pełnomocnictwo materialne z art. 98 k.c. lub według przepisów szczególnych, w tym przypadku według § 18 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 9 stycznia 2004r. Treść tego ostatniego przepisu odwołuje się do pełnomocnictwa udzielanego "osobie" upoważnionej na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek ,przekazów pocztowych, tzw. pełnomocnictwa pocztowego. Jeżeli zatem wymieniony przepis wymaga upoważnienia dla "osoby", to nie może być to pełnomocnictwo np. dla jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej. Jeżeli zaś było to pełnomocnictwo udzielone osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] and Consultants, to brakuje dalszego umocowania dla odbioru przesyłki przez A. B. Samo udzielenie pełnomocnictwa dla osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą nie skutkuję umocowaniem do działania dla jej pracowników. Udzielenie pełnomocnictwa i doręczanie przesyłek według jego treści jest odrębnym zdarzeniem od doręczania przesyłek samemu podmiotowi będącemu osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej. Takiemu podmiotowi można doręczać przesyłkę pocztową adresowaną do niego – do rąk osoby uprawnionej w myśl art. 26 ust. 2 pkt. 5 prawa pocztowego i zgodnie z art. 45 k.p.a. W przedmiotowej sprawie adresatem przesyłki była [...], zatem nie można przyjąć, że z tak ogólnikowej informacji Poczty Polskiej wynika skuteczne doręczenie decyzji Starosty Kutnowskiego z dnia [...] sierpnia 2008r. dokonane osobie zatrudnionej w innej firmie. Słusznie zatem Sąd I instancji uznał, że wobec kwestionowania faktu udzielenia takiego pełnomocnictwa przez wymienioną Spółkę i wskazywania na udzielenie innego pełnomocnictwa nie związanego z przedmiotem sprawy, organ, zgodnie z obowiązkiem zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k. p. a. i art. 80 k. p. a. ), powinien podjąć wszelkie kroki do wyjaśnienia sprawy. Słusznie również Sąd I instancji wskazał, że wymagają tego zarówno zasada praworządności (art.6 k.p.a.), zasada prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.), jak i zasada pogłębiania zaufania do organów Państwa (art.8 k.p.a.)

Prawidłowo Sąd wywiódł, że informacja Poczty Polskiej z dnia 2 czerwca 2009r. nie jest wystarczającym materiałem dowodowym do uznania istnienia pełnomocnictwa, na mocy którego należałoby uznać prawidłowość doręczenia przesyłki pocztowej w sprawie. Nie jest to zakwestionowanie tego dowodu tylko uznanie, że nie zawiera on wystarczających treści do wyciągnięcia wniosku takiego, jak to uczynił organ. Nie jest dowolnością wskazanie Sądu, iż skoro Poczta Polska odmawia organowi przedstawienia treści dokumentu pełnomocnictwa, to należało stosowny wniosek o przedstawienie pełnomocnictwa skierować do [...] Sp. z o. o. Argumentacja organu, że pełnomocnik Spółki zapewniał, iż nie zostało udzielone przez Spółkę pełnomocnictwo u operatora – Poczta Polska w zakresie odbioru korespondencji, a jednocześnie nie kwestionował prawdziwości twierdzeń Poczty Polskiej dla istnienia tego pełnomocnictwa pocztowego, nie przemawia za zasadnością podnoszonych przez organ zarzutów kasacyjnych. Przede wszystkim z pisma Poczty nie wynikają takie treści jak twierdzi organ. Nie ma też sprzeczności między działaniami Spółki i jej pełnomocnika. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że pełnomocnik Spółki zarówno w piśmie z dnia 21 stycznia 2009r. skierowanym do Starosty Powiatowego w Kutnie, jak i w odwołaniu od decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 wskazywał, że doręczenie decyzji pracownikowi innej firmy (księgowej) nie jest skuteczne wobec jego mocodawczyni. W odpowiedzi na zapytanie organu wyjaśniał pismem z dnia 9 kwietnia 2009, że doręczenie do rąk A. B. było wadliwe. Twierdził, że według jego wiedzy mocodawczyni nie udzieliła pełnomocnictwa pocztowego, w tym w szczególności pełnomocnictwem takim nie dysponowała A. B., Odpowiedź dotyczyła wprost zadanego pytania tylko o pełnomocnictwo pocztowe. W skardze do WSA pełnomocnik podtrzymywał twierdzenie, iż [...] udzieliła właścicielowi firmy [...] and Consultants jedynie pełnomocnictwa doprowadzenia spraw księgowych w zakresie szczegółowo określonym w danym dokumencie, ale nie jest to zakres do odbioru decyzji. W tych warunkach twierdzenie organu, iż Sąd I instancji nie uwzględnił w rozważaniach faktu braku zaprzeczenia prawdziwości twierdzeń Poczty Polskiej przez Spółkę [...] nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowa jest ocena Sądu, dotycząca niepełności informacji Poczty Polskiej i konieczności zbadania treści dokumentu pełnomocnictwa, na które ogólnikowo powołuje się poczta. Znalazło to odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wyroku. Sąd I instancji nie kwestionował tajemnicy pocztowej. Wskazywał jedynie ,że informacja udzielona przez pocztę nie jest wystarczająca do wyciągnięcia wniosków przedstawionych przez organ.

W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit "c" p. p. s. a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k. p. a. nie znajduje uzasadnienia. Za zasadnością twierdzeń organu nie przemawia również fakt, iż późniejsza korespondencja kierowana do Spółki [...] odbierana jest przez tę samą osobę zatrudnioną w tej samej firmie, co w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnictwo może być udzielane, odwoływane, zmieniane w różnym czasie. Nie ta okoliczność była przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Sprawa dotyczy ustaleń, czy było udzielone pełnomocnictwo i jakiej treści na konkretną datę 28 sierpnia 2008r., uprawniające do odbioru korespondencji przez A. B..

Organ nie może też skutecznie zarzucać skarżącej braku wskazania innej osoby uprawnionej do odbioru korespondencji w siedzibie Spółki. Skarżąca jest Spółką prawa handlowego posiadającą osobowość prawną. Jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego. Tam ujawniona jest jej siedziba. Zatem korespondencja kierowana na adres spółki, w przypadku braku możliwości jej odbioru przez osobę upoważnioną, powinna być doręczana w sposób zastępczy przewidziany art. 44 k.p.a. Prawidłowo dokonane doręczenie zastępcze, tzw. "awizo", jest skuteczne pod względem prawnym. Nie było w przedmiotowej sprawie doręczenia zastępczego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez zaniechanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu przedstawionego przez pocztę o doręczeniu korespondencji skarżącej Spółce podnieść należy, że jest on niezrozumiały. Pismo z informacją Poczty Polskiej o doręczeniu przedmiotowej korespondencji wystawione zostało w dniu 2 czerwca 2009r. i złożone w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Skierniewicach w dniu 5 czerwca 2009r. Było dowodem w postępowaniu administracyjnym, dowodem omawianym przez organ w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lutego 2010r. Dowód ten został objęty kontrolą Sądu I instancji, co wynika z treści uzasadnienia wyroku. Zatem wydawanie postanowienia o dopuszczeniu dowodu z tego dokumentu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie znajduję żadnych podstaw prawnych. Nieuprawnione jest też twierdzenie organu, że to Sąd sam powinien z urzędu poprowadzić postępowanie dowodowe z dokumentu, którym dysponuje Poczta Polska. Podnieść należy, że zadania Sądu I instancji polegają na kontroli (ocenie) działań określonego organu administracyjnego, a nie na przejmowaniu sprawy administracyjnej, jako takiej, do końcowego jej załatwienia. Nieuprawnione jest stwierdzenie organu, że Sąd sam miał prowadzić postępowanie dowodowe w sprawie. Wywodzenie takich treści z przesłanek art. 106 § 3 p.p.s.a.,z jednoczesnym wskazywaniem na samodzielną inicjatywę dowodową Sądu, jest nieuprawnione.

Brak jest podstaw do przyjęcia zasadności zarzutu błędnej wykładni przepisu § 18 ust. 1 w zw. z ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych. Błędna wykładnia, zdaniem organu, polegała na przyjęciu przez Sąd I instancji, że organ winien badać treść pełnomocnictwa oraz czas jego obowiązywania. Wymieniony przepis stanowi o sposobie udzielenia pełnomocnictwa pocztowego oraz doręczania przesyłek i przekazów pocztowych. Przepis §18 ust.2 stanowi, że "pełnomocnictwa pocztowego adresat udziela, składając pisemne oświadczenie woli w obecności upoważnionego pracownika operatora w placówce oddawczej operatora lub, w przypadku gdy adresat nie jest w stanie poruszać się samodzielnie, w miejscu jego pobytu, okazując jeden z dokumentów, o których mowa w § 36".

Przepis § 18 ust.1 stanowi natomiast, że "Operator doręcza przesyłki lub przekazy pocztowe osobie upoważnionej przez adresata na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych oraz na podstawie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek lub przekazów pocztowych, zwanego dalej pełnomocnictwem pocztowym".

Wymieniony przepis nie zawiera żadnego zakazu badania treści pełnomocnictwa przez inne organy lub Sąd. Zatem tak sformułowany zarzut kasacyjny nienależytej wykładni tego przepisu nie ma uzasadnionych podstaw. Już sam brak wskazania przez kasatora argumentów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładni tego przepisu, czyni go niezasadnym. Nie jest argumentem twierdzenie organu, że została naruszona wykładnia tego przepisu przez przyjęcie przez Sąd potrzeby badania treści pełnomocnictwa oraz czasu jego obowiązywania. Zalecenie Sądu związane było z koniecznością dokonania pełnych ustaleń faktycznych wobec niejasności informacji udzielonej przez Pocztę. Odnosiło się również do braku zażądania przez organ tego pełnomocnictwa od mocodawcy. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z treścią art. 176 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej ma obowiązek przytoczenia podstaw tej skargi i szczegółowego jej uzasadnienia wskazującego, które przepisy i jak zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie może ani precyzować zarzutów, ani ich konkretyzować.

W tych warunkach nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego w/w przepisu § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku w oparciu o art. 184 p.p.s.a.