Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 647/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Joanna Wodzińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. J. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika z akt sprawy, decyzją dnia [...] września 2014 r. Prezydent L. określił spółce jawnej Przedsiębiorstwo Budowlane "L." G., C. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 w wysokości 31 410 zł, stosownie do stawek podatku od nieruchomości określonych uchwałą Rady Miasta L. z dnia [...] listopada 2010 r.

Decyzję wydano z tytułu posiadania budynków mieszkalnych o powierzchni 109,04 (1 miesiąc) + 24,58 (3 miesiące) + 215,87 m2 (8 miesięcy), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 969,10 m2 (4 miesiące), budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1006,70 nr (8 miesiące), budynków związanych z prowadzeniem świadczeń zdrowotnych o powierzchni 115,79, gruntów pozostałych o powierzchni 1611,03 (1 miesiąc) + 3393,44 (1 miesiąc) + 3149,54 (1 miesiąc) + 2207,68 (1 miesiąc) + 2848,22 (1 miesiąc) + 2785,94 (7 miesięcy) m2, gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 5464 (1 miesiąc) + 2673 (11 miesięcy) m2, garaży podziemnych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1003,84 (1 miesiąc) + 977,64 (11 miesięcy) m2, budowli o wartości 2950 zł przy ul. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], gruntu przy ulicy [...], części działek przy ul. [...], przy ul. [...], przy ul. [...]. Wysokość podatku określono na 31 410 zł, stosownie do stawek podatku od nieruchomości określonych uchwałą Rady Miasta L. z dnia [...].11.2010 r.

W uzasadnieniu opisano stan faktyczny sprawy oraz wskazano przesłanki merytoryczne i prawne, którymi kierował się Prezydent podejmując rozstrzygnięcie. W szczególności wskazano, iż w dniach 06.02 - 03.03.2014r. w Spółce przeprowadzono kontrolę podatkową. Kontrola ta wykazała, że podatnik w sposób nieprawidłowy deklarował do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnie użytkowe budynków mieszkalnych, komórek lokatorskich, garaży podziemnych oraz powierzchnie użytkowe budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka posiadała w roku podatkowym 2011 następujące obiekty:

- budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działki nr ew. [...] i [...], obr. [...]) o po w. 6899 nr. W budynku znajduje się jeden lokal niemieszkalny (garaż) o po w. użytkowej 2641,20 m2. Na nieruchomości tej zmieniała się powierzchnia gruntów pozostałych. Nie zmieniła się powierzchnia innych budynków związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych (115,79 nr), budynków mieszkalnych (84,46 m2) oraz garaży podziemnych (26,20 nr).

- budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działka nr ew. [...] obr. [...]) o pow. 4699 m2. W budynku znajduje się jeden lokal niemieszkalny (garaż) o pow. Użytkowej 1045,50 m2. Na nieruchomości tej nie zmieniała się powierzchnia gruntów pozostałych (246,79 m2) i garaży podziemnych (263,60 m2).

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działki nr ew. [...] i [...], obr. [...]) o pow. 2974 m2. W budynku znajduje się jeden lokal niemieszkalny (garaż) o pow. użytkowej 590,33 nr. Opodatkowano przez cały rok grunty pozostałe 673,39 m2, budynki mieszkalne 24,58 m2, garaże podziemne 63,44 m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 969,10 m2.

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działki nr ew. [...] i [...], obr. [...]) o pow. 1851m2. Budynek ukończony w lutym 2011 r. Opodatkowano grunty związane z prowadzeniem związane z prowadzeniem działalności gospodarczej 2791 +940 m2 przez 1 miesiąc, grunty pozostałe 1851 nr jeden miesiąc, 1607,10 m2 jeden miesiąc, 665,24 m2 jeden miesiąc, 287,78 m2 jeden miesiąc, 225,50 nr sześć miesięcy.

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działka nr ew. [...], obr. [...]) o pow. 3550 m2. W budynku znajduje się jeden lokal niemieszkalny (garaż) o pow. użytkowej 797,90 m2. Przez cały rok opodatkowano grunty pozostałe o powierzchni 161,49 m2 oraz garaże podziemne 185,64 m2.

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działki nr ew. [...], [...], [...], [...], obr. [...]) o pow. 2518 m2. Budynek nie był ukończony w roku 2011, nie zmieniała się powierzchnia gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działki nr ew. [...], obr. [...]) o pow. 1018 m2. Budynek nie był ukończony w roku 2011, nie zmieniała się powierzchnia gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej przez miesiące maj - grudzień. Spółka zakupiła tę nieruchomość w kwietniu 2011 r. Znajdował się tam jeden budynek mieszkalny 191,29 m2 i budynek gospodarczy 37,60 nr.

budynek przy ul. [...], zlokalizowany na gruncie (działka nr ew. [...], obr. [...]) o pow. 4296 m2. W budynku znajdują się dwa lokale niemieszkalne (garaże) o pow. użytkowej 1023,48 + 433,61 m2. Nie zmieniała się powierzchnia gruntów pozostałych i garaży podziemnych.

W odniesieniu do gruntów organ podatkowy wskazał, że Spółka dzierżawiła od Gminy L. grunt przy ul. [...] oznaczony jako części działek [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], o łącznej powierzchni 1083 m2.W 2006 r Gmina L. sprzedała część tych działek innemu podmiotowi, aneks do umowy zmniejszył zaś powierzchnię dzierżawionego gruntu. Do opodatkowania przyjęto powierzchnię 155 m2, wynikającą z aneksu.

Spółka korzystała również z gruntów Gminy o powierzchni 940 nr (działka nr ew. [...] i [...], obr. [...]) do 10.01.2011 r.

W 2009 r Spółka zamieniła nieruchomość o pow. 171 m kw na nieruchomość o pow. 147 m2. Na części dzierżawionego gruntu (działki nr ew. [...], [...], [...] obr. [...]) znajduje się budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej - parking utwardzony betonową kostką. Na podstawie danych podatnika przyjęto jej wartość jako 2950 zł. Wiaty metalowe zostały złomowane w 2013 r., od 2007 r były składowane w W..

Organ wskazał, że zgodnie z wydrukiem z KRS, Spółka prowadzi działalność gospodarczą związaną ze wznoszeniem i sprzedażą budynków. W ramach tej działalności Spółka wybudowała w L. budynki wielorodzinne, sukcesywnie sprzedaje znajdujące się w tych budynkach lokale mieszkalne, komórki lokatorskie oraz miejsca postojowe w lokalach niemieszkalnych.

Zdaniem organu lokal garażowy stanowiący odrębną nieruchomość nie może być opodatkowany stawką podatkową dla budynków mieszkalnych. Również budynek mieszkalny, w którym wyodrębnione są lokale niemieszkalne, nie może być opodatkowany jedną stawką podatkową właściwą dla budynków mieszkalnych. Wyodrębnione lokale są odrębną nieruchomością. Uzasadnia to określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w innej wysokości niż deklarowała Spółka, ponieważ należy uznać lokale niemieszkalne w budynkach wielorodzinnych jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od decyzji Prezydenta L. Spółka wniosła odwołanie stwierdzając, iż stawki za garaż powinny być takie same jak stawki za budynek mieszkalny. Całe budynki mieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy nie służą bowiem Spółce i nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Liczba miejsc postojowych została narzucona przez akty prawa miejscowego. Budynki mieszkalne, aby być opodatkowane innymi stawkami podatkowymi niż stawki dla budynków mieszkaniowych, winny być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a budynki, o której mowa w zaskarżonej decyzji, takie nie są. Organ podatkowy odmówił przeprowadzenia żądanego przez podatnika dowodu w tym zakresie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle związane z działalnością gospodarczą.

W odniesieniu do argumentu Spółki dotyczącego zastosowania niewłaściwej stawki dla miejsca garażowego SKO powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 wskazało, że wbrew twierdzeniu Skarżącego, budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym wyodrębniono odrębne lokale, nie może być opodatkowany jednolitą stawką podatkową lecz w zależności od klasyfikacji danego lokalu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych dopuszcza bowiem opodatkowanie części budynków (art. 2 ust. 1 pkt 2). Jeżeli lokal garażowy byłby wyodrębnionym lokalem, gdyby należał do osoby fizycznej choćby w ułamkowej części odpowiadającej podziałowi do korzystania, w tej części powinien być opodatkowany podatkiem według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Jeżeli zaś lokal użytkowy - garaż wielostanowiskowy - należałby do przedsiębiorcy, winien być opodatkowany stawką przewidzianą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem SKO zbędne było zatem przeprowadzanie dowodu z oględzin nieruchomości w zakresie żądanym przez Stronę. Charakteru garaży nie zmienia bowiem fakt znajdowania się w tym samym budynku lokali mieszkalnych.

SKO wskazało, że w aktach sprawy znajdują się akty notarialne sprzedaży własności lokali mieszkalnych oraz umowy sprzedaży udziału w lokalu niemieszkalnym w latach 2009-2014. Niektóre z tych transakcji nastąpiły w roku 2011. Wynika z nich, że sprzedaż miejsca postojowego następowała jako sprzedaż udziału części stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu niemieszkalnego - garażu, mieszczącego się na określonej kondygnacji budynku, dla którego to lokalu Sąd Rejonowy w L. prowadził odrębną księgę wieczystą. Wskazana była powierzchnia użytkowa tych garaży. W aktach sprawy znajdują się również wypisy z kartoteki budynków, z których wynika, że klasyfikacja lokali garażowych jako lokali niemieszkalnych we wskazanych budynkach była trwała, to jest była taka zarówno przed sprzedażą, jak i po sprzedaży osobie fizycznej niezależnie od roku, w którym ta sprzedaż nastąpiła.

SKO w odniesieniu do parkingu na działkach nr ew. [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] stwierdziło, że znajduje się tam pięć parkingów dla samochodów osobowych z nawierzchnią wykonaną z płyt betonowych częściowo ażurowych, z wyznaczonymi i ponumerowanymi kolejnymi numerami 47 miejsc postojowych. Z poszczególnych miejsc postojowych mogą korzystać właściciele wskazanych lokali w budynku wielolokalowym bądź Spółka oraz mogą wskazywać osoby, które zamiast nich będą mogły korzystać z miejsca postojowego. Obiekt ten, zdaniem SKO, należało zatem uznać za budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Co do gruntów opodatkowanych w decyzji będącej przedmiotem odwołania, SKO wskazało, że ich powierzchnia i klasyfikacja nie były przedmiotem kontrowersji. SKO wskazało, że Skarżąca oprócz gruntów stanowiących jej własność, w roku podatkowym 2011 dzierżawiła grunt od miasta (działki nr ew. [...], [...] obr. [...]), a z działek nr [...] obr. [...], nr [...] obr. [...] korzystała na podstawie zgody na udostępnienie. Grunty udostępniane były Spółce na cele związane z pracami budowlanymi na podstawie zgód Prezydenta Miasta L.. Zostały one w decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2011 uwzględnione w ogólnej pozycji gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnikiem od tych gruntów powinna być Spółka na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że części budynku mieszkalnego obejmujące garaże i lokale użytkowe będące własnością podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i stanowią odrębny przedmiot opodatkowania jako lokale niemieszkalne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.

2) art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że budynki mieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy są traktowane dla celów podatkowych jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej niezależnie od sposobu jego wykorzystania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że budynki mieszkalne znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy nie są traktowane jak budynki związane z działalnością gospodarczą.

3) art. 5 u.p.o.l. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż posiadany przez podatnika status przedsiębiorcy jest wystarczającą przesłanką do opodatkowania posiadanych przez niego budynków stawką właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, także wtedy, gdy budynki te są budynkami mieszkalnymi.

4) art. 7 kpa poprzez naruszenie reguły swobodnej oceny dowodów, a co za tym idzie przyjęcie przez organ oceny dowodów, która jest sprzeczna w szczególności z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, która polegała m.in. na przyjęciu do opodatkowania powierzchni z wykazów i aktów notarialnych nie zaś z ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Starostę.

Ponadto Skarżąca zarzuciła:

- wadliwość uzasadnienia polegająca na braku wyczerpującego przedstawienia dowodów i dowolną ich ocenę,

- niezachowanie w toku postępowania zasad praworządności i obowiązku z urzędu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co został naruszony słuszny interes stron a także interes społeczny, które to naruszenie polegało między innymi na odmowie przeprowadzenia dowodu z wizji lokalnej na okoliczność, iż lokale będące przedmiotem postępowania nie są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i wykorzystywane przez przedsiębiorcę;

- naruszenie art. 107 kpa poprzez brak obligatoryjnych elementów decyzji poprzez pominięcie w jej sentencji pełnych i prawidłowych elementów identyfikujących badaną decyzję oraz, że decyzja nie odpowiada wymaganiom prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego w tym miedzy innymi poprzez nie odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji;

- naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.");

- art. 188 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z wizji lokalnej pomimo żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu i braku posiadania przez organ I i II instancji innych dowodów na okoliczność niewykorzystywania lokali w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;

- art. 123 O.p. oraz art. 120 O.p. w związku z art. 200 O.p., poprzez niezapewnienie stronie możliwości czynnego udziału w postępowaniu, polegające na niewłaściwym poinformowaniu podatnika o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, nie dopuściły się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.).

Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu co do stawki właściwej dla opodatkowania garaży wielostanowiskowych. Jej zdaniem opodatkowanie powinno nastąpić według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych W ocenie Sądu stanowisko Skarżącej jest nietrafne.

Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 27.02.2012 r. (II FPS 4/11), w której zaprezentowano stanowisko, że "W świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit, e) tej ustawy." W uzasadnieniu tejże uchwały NSA wskazał argumenty na rzecz stanowiska, iż opodatkowanie garażu stanowiącego odrębny przedmiot własności, usytuowanego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, następować powinno według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "e" tej ustawy. NSA podkreślił ponadto, że "(...) garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny".

Z kolei w wyroku z dnia 10.02.2015 r., sygn.. akt II FSK 31/13 (LEX nr 1658277) NSA wskazał: "1. Garaż może stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo może stanowić odrębną własność lokalową. W pierwszej z tych sytuacji, nie będzie stanowił odrębnego, od samodzielnego lokalu mieszkalnego, przedmiotu opodatkowania. W rezultacie będzie podlegał opodatkowaniu tak jak lokal mieszkalny. 2. Lokal użytkowy będący wielostanowiskowym garażem, stanowiący przedmiot odrębnej własności w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.w.ł. i będący jednocześnie nieruchomością w postaci części budynku trwale związanego z gruntem po myśli art. 46 § 1 k.c., stanowi jednorodną całość. Nie można korzystać w takim garażu tylko z wydzielonych miejsc postojowych bez korzystania z istniejących w takim lokalu ciągów komunikacyjnych. O samodzielności określonego lokalu decyduje wyłącznie kryterium normatywne, tj. spełnienie przez niego warunków określonych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 2 ust. 2 u.w.l. Podstawowym atrybutem samodzielności lokalu jest zaś zgodnie z tym przepisem wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku. Warunek taki spełnia w całości będący przedmiotem opodatkowania garaż wielostanowiskowy. 3. Mimo że garaż jest przedmiotem współwłasności podatników, współwłaściciele zawarli porozumienie, zgodnie z którym każde stanowisko garażowe zostało wydzielone do wyłącznego korzystania poszczególnych współwłaścicieli. Wobec powyższego tylko powierzchnia stanowisk garażowych (związanych z działalnością gospodarczą) powinna być opodatkowana według najwyższych stawek podatkowych charakterystycznych dla obiektów związanych z prowadzeniem działalnością gospodarczą. Pozostałą powierzchnię garażu należy opodatkować według stawek charakterystycznych dla części pozostałych budynku."

Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu, że - wbrew twierdzeniu Skarżącej - budynek mieszkalny wielorodzinny, w którym wyodrębniono odrębne lokale, nie może być opodatkowany jednolitą stawką podatkową lecz w zależności od klasyfikacji danego lokalu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych dopuszcza bowiem opodatkowanie części budynków (art. 2 ust. 1 pkt 2). Jeżeli lokal garażowy byłby wyodrębnionym lokalem, gdyby należał do osoby fizycznej choćby w ułamkowej części odpowiadającej podziałowi do korzystania, w tej części powinien być opodatkowany, jak wskazano wyżej, podatkiem według stawki właściwej dla budynków pozostałych. Jeżeli zaś lokal użytkowy - garaż wielostanowiskowy - należałby do przedsiębiorcy, winien być opodatkowany stawką dla budynków związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dn. 10.02.2015 r., sygn akt II FSK 29/13, LEX nr 1772102: "Udziały w powierzchni odrębnej nieruchomości stanowiącej garaż, nawet wydzielone w ramach podziału do używania na mocy umowy współwłaścicieli quoad usum, powinny zostać opodatkowane z podziałem na stawki właściwe dla poszczególnych podmiotów, a wynikające bądź to z lit. b, bądź z lit. e, art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. "). Stanowiący odrębną własność lokal garażowy nie jest bowiem budynkiem mieszkalnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opatach lokalnych. Musi być zatem uznany za budynek spełniający wymogi definicji art. 1a ust. 1 pkt 3 powoływanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak stwierdził NSA w wyroku z dn. 23.06.2015 r., sygn akt II FSK 1398/13 (LEX nr 1774160), "W świetle treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkować musi uznaniem tych kategorii za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i jednocześnie nie ma miejsca sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych."

Stanowisko organu co do stawki właściwej dla opodatkowania garaży wielostanowiskowych jest zatem w ocenie Sądu prawidłowe.

Co do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości celem ustalenia sposobu wykorzystania nieruchomości Sąd potwierdza prawidłowość stanowisko organu, który nie widział potrzeby ani celowości przeprowadzenia takiego dowodu. Sposób użytkowania nieruchomości nie ma bowiem znaczenia w świetle art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten jako kryterium wskazuje to, że grunty, budynki i budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy, nie przypisują zaś znaczenia prawnego temu, w jaki sposób są one wykorzystywane. Wyjątki przewidziane są w art. 1 ust. 2a u.o.p.l., jednak ust. 2a pkt 1 dotyczący budynków mieszkalnych nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż – jak już wyżej była mowa – garaż wielostanowiskowy stanowiący odrębną nieruchomość traktowany jest jak odrębny budynek, nie zaś część innego budynku. Nie jest to zarazem, co oczywiste, budynek mieszkalny, nie podlega zatem wyłączeniu z zakresu pojęcia budynków związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 3 u.o.p.l.

Skoro sposób wykorzystania nieruchomości nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia, to oddalenie przez organ wniosku o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości ("wizji lokalnej") nie stanowiło naruszenia art. 188 O.p.

Co do wskazanego przez Skarżącą naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez to, że w wezwaniu nie wskazano Stronie terminu, w którym może zapoznać się z materiałem dowodowym – Sąd stwierdza, że to drobne uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Nie doszło też do naruszenia wskazanych przez Skarżącą zasad ogólnych postępowania podatkowego. W ocenie Sądu było ono prowadzone pieczołowicie, skrupulatnie i z poszanowaniem reguł wynikających z Ordynacji podatkowej. Sąd nie stwierdził, aby organy dopuściły się dowolnej oceny dowodów.

Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. są niezasadne, gdyż w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów tego kodeksu.

W tym stanie rzeczy, nie stwierdziwszy uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.