Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 393/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 6
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 7 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 16 ust. 4 i 5,
journal: Dz.U. 2011 nr 5 poz 13
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Miasta B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz Miasta B. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] stycznia 2013 r. Miasto B. zwróciło się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności polegającej na odpłatnym udostępnianiu przystanków komunikacyjnych. We wniosku wskazano, że z dniem 1 marca 2011 r. weszła

w życie ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym

(Dz. U. z 2011 r. Nr 5, poz. 13). Zgodnie z art. 16 ustawy, za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego, mogą być pobierane opłaty. Stawka opłaty jest ustalana w drodze uchwały podjętej przez właściwy organ danej jednostki samorządu terytorialnego (w tym przypadku przez Radę Miasta).

Rada Miasta B. podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w sprawie określenia przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Gmina B., udostępnionych operatorom i przewoźnikom, ustalenia warunków i zasad oraz stawki opłat za korzystanie z tych obiektów. Ustalona została stawka opłaty w wysokości 0,05 zł za jedno zatrzymanie środka transportu, zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, na każdym przystanku komunikacyjnym, którego właścicielem lub zarządcą jest Gmina i na korzystanie

z którego uzyskane zostało uzgodnienie wydane przez Urząd Miejski w B.. Obowiązek uiszczania opłat wchodzi w życie 1 stycznia 2013 r. Naliczaniem oraz poborem przedmiotowych opłat zajmować się będzie Urząd Miejski w B. Pobierane opłaty, przeznaczane będą na cele wymienione w art. 16 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z 16 grudnia 2010 r., tj. utrzymanie porządku i czystości infrastruktury przystankowej.

Wskazano, że Urząd Miejski, zgodnie ze statutem nadanym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] sierpnia 2006 r. w sprawie nadania statutu Urzędowi Miejskiemu jest gminną jednostką organizacyjną Miasta, nieposiadającą osobowości prawnej. Przedmiotem działalności Urzędu jest świadczenie pomocy Prezydentowi Miasta w zakresie realizacji uchwal Rady Miejskiej B. i zadań Miasta B. określonych przepisami prawa. Zgodnie z powyższym, Urząd Miejski wykonuje m.in. zadania organizatora publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r.

o publicznym transporcie zbiorowym.

W związku z powyższym Miasto B. zadało następujące pytanie: Czy opłaty za korzystanie z przystanków komunikacyjnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?

Wyrażając własne stanowisko w tej kwestii Miasto stwierdziło, że opłata za korzystanie z przystanków komunikacyjnych, których właścicielem lub zarządzającym jest Miasto B. ma charakter daniny publicznej i nie może być uznana za odpłatne świadczenie usług. W związku z tym nie jest ona objęta zakresem przedmiotowym wskazanym w ustawie o podatku od towarów i usług. Celem uzasadnienia swojego stanowiska odwołano się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w orzeczeniu z 10 grudnia 2002 r. sygn. akt P 6/02. Miasto B. wskazało, że opłaty za korzystanie z przystanków zostały ustalone w drodze ustawowej, gdyż możliwość ich pobierania wynika wprost z art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, a w art. 16 ust. 5 tej ustawy sprecyzowano niezbędne elementy potrzebne do ustanowienia opłaty publicznej, określając podmiot, przedmiot, podstawę oraz stawki opłaty. Jednostkom samorządu terytorialnego pozostawiono niewielką swobodę w zakresie sprecyzowania wysokości stawki. To, zdaniem strony skarżącej, stanowi realizację zasady dotyczącej danin publicznych wynikającej z art. 168 Konstytucji RP. Podkreślono, że opłaty za korzystanie z przystanków i dworców należących do jednostek samorządu terytorialnego wynikają z ustawy, a nie z uchwały. Dla uznania przedmiotowych opłat za dochody i daniny publiczne znaczenie ma również okoliczność, że przeznaczane są one na cele publiczne. Sama zaś cecha odpłatności związana z opłatą nie może stanowić o uznaniu jej za przedmiot opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W wydanej w dniu [...] kwietnia 2013 r. interpretacji indywidualnej nr [...], reprezentujący Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej

w B., uznał stanowisko Miasta B. za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: u.p.t.u.) wynika, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi, co do zasady, usługę w rozumieniu ustawy. Konieczne jest łączne spełnienie następujących warunków: (1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/ nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia; (2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie). Między świadczoną usługą

a otrzymanym wynagrodzeniem wzajemnym musi istnieć związek o charakterze przyczynowym w ten sposób, że wynagrodzenie stanowi należność za wykonaną usługę świadczoną w ramach stosunku prawnego lub dochodzi do wymiany świadczeń wzajemnych. Wynagrodzenie powinno być konsekwencją wykonania świadczenia.

Zdaniem organu, z analizy przepisów ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wynika, że w przypadku, gdy właściwa jednostka samorządu terytorialnego ustanowi opłatę za korzystanie z przystanków lub dworców, do czego jest uprawniona, a nie zobowiązana, jednym z warunków korzystania z tych obiektów, określonych uchwałą wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 tej ustawy, powinien być obowiązek ponoszenia przez podmioty świadczące usługi przewozowe tej opłaty w wysokości wynikającej z pomnożenia opłaty przez liczbę zatrzymań wynikającą z rozkładu jazdy.

Mając na uwadze treść wniosku i uregulowania prawne organ interpretacyjny stwierdził, że występuje bezpośredni związek o charakterze przyczynowym pomiędzy działaniami Gminy (czynnościami polegającymi na udostępnianiu przystanków komunikacyjnych), a świadczeniem wzajemnym tj. opłatą wnoszoną przez operatora

i przewoźnika. W związku z tym działania Gminy stanowią usługę w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Otrzymana opłata będzie konsekwencją wykonania świadczenia. Zdaniem organu, zapisy ustawy o publicznym transporcie zbiorowym wyraźnie wskazują, że działania podejmowane przez organizatora takiego transportu mają charakter działań właściwych dla stosunków cywilnoprawnych, gdyż opłata może, lecz nie musi być pobierana, a przepisy dają możliwość zakreślenia przez właściwą jednostkę samorządu terytorialnego maksymalnej wartości tej opłaty akcentując konieczność przestrzegania niedyskryminujących zasad. Zdaniem organu okoliczność, że strony stosunku cywilnoprawnego są zobowiązane stosować opłaty w wysokości określonej

w uchwale podjętej przez odpowiedni organ nie ma wpływu na opodatkowanie czynności udostępniania przystanków podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji przyjęto, że opłata pobierana od operatorów i przewoźników za zatrzymanie na przystankach komunikacyjnych stanowi wynagrodzenie za usługę polegającą na udostępnieniu tychże przystanków, przy czym działania podejmowane w tym względzie mają charakter działań z zakresu stosunków cywilnoprawnych

i podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W złożonej do Sądu skardze Gmina B. zarzuciła wydanej interpretacji naruszenie:

– art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) poprzez brak w wydanej interpretacji przepisów prawa podatkowego uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska skarżącego;

– art. 15 ust. 6 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie.

W oparciu o powyższe zarzuty Miasto B. wniosło o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że fakt istnienia odpłatności nie przesądza o tym, że dane świadczenie musi być uznane za wynagrodzenie za usługę zrealizowaną przez dany podmiot. W tym zakresie przywołano pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 grudnia 2002 r. sygn. P 6/02.

Strona skarżąca zauważyła, że brak zobligowania organów uchwałodawczych danych jednostek samorządu terytorialnego do uchwalenia poboru opłaty za korzystanie z przystanków nie świadczy o istnieniu w danym przypadku stosunku cywilnoprawnego. Jako przykład wskazała m.in. na konstrukcję opłaty od posiadania psów uregulowanej w ustawie o podatkach

i opłatach lokalnych, z której wynika, że rada gminy może wprowadzić opłatę od posiadania psów. Zwrócono uwagę, że regulacja dotycząca opłat pobieranych przez jednostki samorządu terytorialnego za udostępnianie przystanków komunikacyjnych i dworców jest skonstruowana w sposób podobny.

Odnosząc się do możliwości określenia wysokości opłaty Skarżący wskazał, że w uchwałach określana jest jedynie konkretna wysokość stawki, a jej maksymalna wartość wynika z art. 16 ust. 5 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Zauważono, że podobną konstrukcję zastosowano w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem strony skarżącej taka konstrukcja opłat publicznych jest zgodna z art. 168 Konstytucji RP w związku z wzorcem wynikającym z art. 217 tego aktu.

Strona skarżąca podkreśliła, że uzyskanie przez przewoźnika uzgodnienia zasad korzystania z przystanków komunikacyjnych nie następuje w drodze nawiązania stosunku cywilnoprawnego. Przewoźnik występujący

o wyrażenie takiej zgody, nie ma żadnego wpływu na treść wiążących się z tym zobowiązań, które zostały określone w treści uchwały Rady Miasta, podjętej na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Także organ wydający uzgodnienie nie dysponuje możliwością modyfikowania treści wydawanych uzgodnień, gdyż jest on w całości związany regulacjami prawnymi, obowiązującymi w danej materii. Nie ma więc tutaj miejsca na realizację zasady swobody umów, przez co organ występowałby w sferze dominium, a co za tym idzie byłby stroną stosunku cywilnoprawnego. Uzyskanie zgody przez przewoźnika nie jest wynikiem zawarcia jakiejkolwiek umowy, lecz następuje w formie jednostronnego aktu władczego organu, działającego w sferze imperium, wydanego w formie uzgodnienia.

Podniesiono, że zgodnie z art. 16 ust. 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym opłaty stanowią dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego, która jednak nie posiada pełnej swobody w dysponowaniu pozyskanymi z tego tytułu środkami. Przeznaczone są one na cele odgórnie wskazane w ustawie tj. pkt 1 i 2 tego samego ustępu, a więc na utrzymanie przystanków komunikacyjnych oraz dworców, o których mowa w ust. 4, oraz realizację zadań określonych w art. 18 - w przypadku, gdy organizatorem jest gmina. Zdaniem strony skarżącej jest to kolejny przejaw publicznej przymiotowości tej opłaty.

Zarzucając organowi niezastosowanie oraz brak odniesienia się do treści regulacji zawartej w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. podniesiono, że zarówno Prezydent Miasta B., jak też Urząd Miejski w B., spełniają przesłankę podmiotową, o której mowa w dyspozycji tego przepisu oraz wskazano, iż opłaty są pobierane w związku z wykonywaniem zadań własnych nałożonych na gminę jako organizatora transportu przez ustawę o publicznym transporcie zbiorowym. Wymienione w art. 15 ust. 1 ustawy zadania nałożone przez ustawodawcę na organizatora transportu stanowią zadania publiczne nałożone na gminę

w drodze ustawy, a zatem pobór opłat, których przeznaczeniem jest utrzymanie infrastruktury przystankowej w należytym stanie jest czynnością związaną

z wykonywaniem tych zadań.

Zdaniem strony skarżącej wyłączenie powinno być zastosowane również dlatego, że Prezydent Miasta B. wydając uzgodnienia przewoźnikom występuje jako organ władczy podejmujący działania mieszczące się w sferze imperium, przez co nie dochodzi do zawierania umów cywilnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podzielił stanowisko, że jednostki samorządu terytorialnego mieszczą się w pojęciu władzy publicznej. Jednak, w jego ocenie, udostępnianie przystanków w zamian za określoną opłatę jest dokonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego w ramach reżimu cywilnoprawnego. Dlatego czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tylko reżim publicznoprawny w wykonywaniu czynności przez organ władzy publicznej powoduje, że nie uznaje się tego organu za podatnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Spór w sprawie dotyczy opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat pobieranych przez Miasto B. za korzystanie z przystanków komunikacyjnych. Sąd podziela stanowisko strony skarżącej, że opłaty te mają charakter opłat administracyjnych, w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Trzeba zauważyć, że stanowisko to jest akceptowane

w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. w: wyroku NSA z 20 marca 2013 r.

I FSK 687/12, wyroku NSA z 27 listopada 2013 r., I FSK 1781/12, wyroku WSA

w Łodzi z 5 września 2012 r., I SA/Łd 792/12, wyroku WSA w Bydgoszczy z 22 maja 2013 r., I SA/Bd 231/13, wyroku WSA w Kielcach z 24 października 2013 r., I SA/Ke 511/13 (dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozstrzygnięcie wskazanej kwestii spornej koncentruje się na ocenie przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Zgodnie z tym przepisem, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy

w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Przepis ten implementuje art. 4 ust 5 Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE L z 13 czerwca 1977 r., dalej: VI Dyrektywa), który w pierwszym zdaniu stanowił, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne instytucje prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują

i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub inne płatności w związku z taką działalnością lub transakcjami. Na gruncie Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U L 347 z 11 grudnia 2006 r., dalej: Dyrektywa 112) funkcjonuje analogiczna regulacja w art. 13 ust 1. W kwestii wyłączenia organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy

z kategorii podatników wielokrotnie wypowiadał się także Trybunał Sprawiedliwości akcentując, że dla takiego wyłączenia konieczne jest spełnienie równocześnie dwóch przesłanek: działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego

i musi być wykonywana w celu sprawowania władzy publicznej (wyroki C- 408/97,

C-4/89, C–288/07).

Powyższe wyłączenie jest zatem wyłączeniem o charakterze podmiotowo – przedmiotowym; następuje wówczas, gdy spełniona jest przesłanka podmiotowa – czynności dokonuje organ władzy publicznej i przedmiotowa – czynność mieści się

w zakresie władztwa publicznego.

W sprawie bezsporne jest spełnienie przez stronę skarżącą przesłanki podmiotowej. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego realizująca władztwo publiczne, niewątpliwie mieści się w pojęciu organu władzy publicznej. Odnośnie drugiej przesłanki zwolnienia z art. 15 ust. 6 u.p.t.u. należy wskazać, że zgodnie

z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym organizatorem publicznego transportu zbiorowego, właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest gmina na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej

w gminnych przewozach pasażerskich, a także gmina, której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie. Z kolei art. 7 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym stanowi, że określone w ustawie zadania organizatora, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-5, wykonuje, w przypadku gminy - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ponadto, zgodnie z art. 7 ust 1 ustawy

o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy lokalnego transportu zbiorowego. Jak wskazano w przywołanych orzeczeniach, wzajemne funkcjonalne powiązanie powyższych przepisów pozwala na uznanie, że gmina,

w zakresie w jakim realizuje swoje zadania z zakresu władzy publicznej, będzie spełniała obie przesłanki opisane w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Niewątpliwie ustalanie

i pobieranie opłat (a więc danin publicznych) za korzystanie z przestanków komunikacyjnych jest formą sprawowania władztwa publicznego. Opłata ta jest świadczeniem o charakterze publicznoprawnym. Jej wysokość jest ustalana na podstawie aktu administracyjnego (uchwały o cechach aktu ogólnego i generalnego – art. 16 ust. 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym), a nie na podstawie umów cywilnoprawnych. Górne granice stawki opłaty określa ustawa o publicznym transporcie zbiorowym w art. 16 ust. 5. Relacje pomiędzy organem, a adresatem jego działań są typowym przykładem stosunku administracyjnego, którego treść wyłącznie kreuje organ administracji realizujący swe ustawowe kompetencje. Przedmiotowe opłaty, jako opłaty publiczne pobierane są w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (tu: samorządu terytorialnego). Słusznie strona skarżąca wskazuje na podobieństwo tychże opłat do opłat za parkowanie. Dla uznania opłat za dochody i daniny publiczne kluczowe znaczenie ma również okoliczność, że przeznaczane są na cele publiczne albo związane są z realizacją takich celów. W tym znaczeniu opłata za korzystanie z przystanków jest pobierana w związku z konkretnym celem, wskazanym w art. 16 ust. 7 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Gmina nie ma więc swobody wydatkowania dochodów uzyskanych z opłat za korzystanie przez operatora i przewoźnika z przystanków komunikacyjnych lub dworców, których właścicielem albo zarządzającym jest jednostka samorządu terytorialnego. Środki te mogą być wydatkowane wyłącznie na cele wskazane w ustawie o publicznym transporcie drogowym, co przemawia za stanowiskiem, że opłata za korzystanie z przystanków jest daniną publiczną. Stanowiska tego nie podważa okoliczność, że uchwalenie obowiązku uiszczania omawianej opłaty na rzecz danej jednostki samorządowej jest działaniem fakultatywnym. W skardze trafnie przywołano przykład opłaty za posiadanie psów, która może być wprowadzona przez radę gminy (art. 18a ust. 1 ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych), a niewątpliwie jest danina publiczną.

Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza też analiza treści art. 4

ust 5 VI Dyrektywy, czy art. 13 ust 1 Dyrektywy 112. Wynika z nich bowiem, że trzeba rozróżnić sferę imperium, która jest wyłączona z opodatkowania od sfery dominium, w której organy powinny być traktowane jak podatnicy VAT. Generalną zasadą regulacji wspólnotowych jest wyłączenie wszelkich organów władzy publicznej oraz innych organów podlegających prawu publicznemu z opodatkowania VAT w odniesieniu do czynności wykonywanych przez te podmioty w charakterze władz publicznych.

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że skarżąca

w przedstawionym we wniosku zakresie, spełnia obie przesłanki wskazane w art. 15 ust. 6 u.p.t.u. Pobieranie przez samorząd opłat (daniny publicznej) za korzystanie

z przystanków komunikacyjnych i dworców jest bez wątpienia przejawem wykonywania władztwa publicznego. Przy wykonywaniu tych czynności Gmina działa na ustawowo uregulowanych zasadach, a zatem nie jest w stanie dokonywać modyfikacji, dopuszczalnych w stosunkach cywilnoprawnych w ramach swobody zawierania umów i co istotne pobiera należność o charakterze daniny publicznej, zaś dochód uzyskany z jej poboru służy celom publicznym. Dodatkowo opisywane czynności należą do wyłącznej kompetencji gminy (organu władzy), w związku

z czym nie można mówić o zakłóceniu zasad konkurencji.

Stąd wbrew twierdzeniom Ministra Finansów, na podstawie art. 15 ust. 6 u.p.t.u, przedmiotowe opłaty nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów

i usług. Tym samym, zarzut naruszenia art. 15 ust. 6 u.p.t.u. jest uzasadniony.

Sąd za niezasadny uznał natomiast zarzut naruszenia art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Wbrew zarzutom skarżona interpretacja indywidualna zawiera uzasadnienie prawne stanowiska przedstawionego przez organ. Sama odmienna ocena skutków podatkowych okoliczności faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę nie uzasadnia zarzutu naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji. Stwierdzenie

o niewykonalności zaskarżonej interpretacji uzasadnia art. 152 tej ustawy.

W zakresie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię przepisów.