Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SO/Po 1/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2019 r. sprawy z wniosku W. W. przeciwko Inne w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny postanawia : 1. wymierzyć Gminie i M. O. grzywnę w wysokości [...] zł (sto złotych); 2. zasądzić od Gminy i Miasta O. na rzecz W. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z 15 stycznia 2019 r. W. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o wymierzenie grzywny Gminie i M. O. na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") wobec niezastosowania się przez organ do wymogu przekazania sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie.

W odpowiedzi na wniosek Burmistrz [...] i Miasta O. wniósł o uwzględnienie faktu, że sytuacja miała charakter incydentalny. Na rozprawie dnia 3 kwietnia 2019 r. zawodowy pełnomocnik organu wniósł o wymierzenie grzywny w jak najniższej wysokości z uwagi na brak doświadczenia pracownika zajmującego się sprawą i okres wyborczy; złożył także do akt oświadczenie pracownika Urzędu Gminy i Miasta w O..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., także na posiedzeniu niejawnym.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami zawartymi we wniosku o wszczęcie postępowania (art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.).

W świetle cytowanych przepisów przesłankami uprawniającymi sąd administracyjny do wymierzenia organowi grzywny są: (1) wniosek skarżącego oraz (2) stwierdzenie niezastosowania się przez organ do obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.

Jak wynika z akt sprawy o sygnaturze IV SA/Po 6/19 skarga W. W. wpłynęła do organu dnia 13 sierpnia 2018 r. Wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę przesłana ona została do Sądu dopiero przesyłka nadaną dnia 3 stycznia 2019 r.

Mając na względzie przywołane okoliczności, należy stwierdzić, że wniosek o wymierzenie grzywny zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ uchybił, trzydziestodniowemu terminowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a., czego zresztą w nie kwestionuje.

Sąd orzeka o grzywnie według swego uznania i wymierza ją w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ ww. obowiązku, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi. Oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy (zob. uchwała NSA z 03.11.2009 r., II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 2).

W. grzywny ustala się na podstawie art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli wymierza się ją do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Aktualnie stanowi o tym obwieszczenie Prezesa GUS z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2018 r. (M.P. poz. 154) – zgodnie z którym wynagrodzenie to wyniosło [...] zł.

Miarkując wysokość grzywny Sąd wziął w szczególności pod uwagę fakt, że ostatecznie, niezwłocznie po monicie z dnia 3 stycznia 2019 r. skarga została przez organ przesłana do adresata. Ponadto uwzględnił okoliczność, że brak jest podstaw do przyjmowania, by zaniechanie organu kwalifikować jako rażącą nieprawidłowość lub intencjonalne postępowanie w złej wierze.

Wszystko to skłoniło Sąd do wymierzenia organowi (a ściślej: jego "macierzystej" jednostce samorządu terytorialnego, czyli Gminie i M. O., (to gmina, która realizuje zadania z zakresu administracji publicznej, a nie jej poszczególne organy, powinna być adresatem rozstrzygnięcia sądu w przedmiocie wymierzenia grzywny za nieprzekazanie skargi w terminie - zob. postanowienie NSA z 10.12.2013 r., II OZ 1155/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl,) grzywny w wysokości [...] zł – na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt 1 postanowienia).

W ocenie Sądu wysokość wymierzonej grzywny jest współmierna do stwierdzonego przez Sąd uchybienia organu – zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu, że rozpatrywany wniosek jest pierwszym takim odnotowanym w tutejszym Sądzie przeciwko Radzie Gminy i Miasta O..

O kosztach postępowania (pkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

W myśl pierwszego z wymienionych przepisów do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015 r., poz. 1804 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia:

1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4.

2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej.

3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to:

1) niezbędny nakład pracy radcy prawnego, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartość przedmiotu sprawy;

3) wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia ([...] zł).