Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1224/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
659
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1, art. 173 § 1, art. 175 § 1 i 2, art. 180, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SAB/Kr 66/19 w sprawie ze skargi K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza postanawia: odrzucić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", odrzucił skargę K. J. na przewlekłość postępowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie wydania znaku identyfikacji indywidualnej funkcjonariusza.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie zaś do treści art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Z punktu 1a art. 194 § 1 P.p.s.a. wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o jakich mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 tej ustawy.

Do postanowień, wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi. A zatem generalnie środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest skarga kasacyjna. Jednakże z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wyłączono możliwość wnoszenia skarg kasacyjnych od postanowień o odrzuceniu skargi z powodu: złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), nieuzupełnienia w terminie jej braków formalnych (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Na tego rodzaju postanowienia w obowiązującym stanie prawnym przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia (zob. art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a.).

Zaskarżone postanowienie z dnia 27 sierpnia 2019 r. nie należy do tej kategorii postanowień, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 1a P.p.s.a., a zatem nie przysługuje na nie zażalenie, ale – stosownie do normy art. 173 § 1 P.p.s.a. – skarga kasacyjna. Podstawę prawną tego orzeczenia stanowił bowiem przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – Sąd meriti uznał, iż sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego. W konsekwencji zażalenie wniesione na to postanowienie należało uznać za niedopuszczalne, co winno skutkować jego odrzuceniem przez Sąd I instancji na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.

Należy przy tym wyjaśnić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł potraktować wniesionego "zażalenia" jako skargi kasacyjnej, a to dlatego, że pismo to nie spełniało warunków niezbędnych do uznania go za ten środek zaskarżenia. Stosownie do normy art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być bowiem sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3, zaś pismo z dnia 24 września 2019 r. ("zażalenie") skarżący sporządził osobiście, przy czym z akt sprawy nie wynika, by należał on do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a.

Należy jednak zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, doręczając zaskarżone postanowienie, błędnie pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia zażalenia, zamiast pouczyć o przysługującym mu prawie wniesienia skargi kasacyjnej i jej wymogach formalnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że błędne pouczenie strony o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że przysługuje jej inny środek odwoławczy niż wynika to z przepisów P.p.s.a. Jednakże, w sytuacji gdy na skutek błędnych działań sądu administracyjnego strona uchybi wymaganiom formalnym przewidzianym dla danego środka odwoławczego i zostanie on odrzucony, to jest uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej, co pozwoli na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybień powstałych bez winy strony. Błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, która dokonała czynności procesowej zgodnie z nim.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.