Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3042/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie NSA H. Kuśmirek (spr.), As. WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S. i I. M.-S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących W. S. i I. M.-S. 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Burmistrz Gminy [...], decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z garażami podziemnymi i usługami w parterze, 7-kondygnacyjnego o powierzchni zabudowy 1260m², pow. użytkowej 3336m² i kubaturze 14086m³, na nieruchomości w [...] przy ul. [...], działka nr [...] – dla [...] Sp. z o.o. w [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i W. S., właściciele sąsiedniej działki nr [...], uznając iż użytkowanie 7-konygnacyjnego budynku spowoduje ciągłe zacienienie ich nieruchomości i obniżenie jej wartości. Planują oni, z uwagi na kwalifikacje pedagogiczne I. S., wybudowanie na własnej działce przedszkola niepublicznego. Ponadto poprzedni właściciele prowadzą intensywną produkcję ogrodniczą zagwarantowaną notarialnie. Zbudowanie projektowanej inwestycji, na skutek całkowitego zacienienia, zburzy plany obecnych właścicieli i pozbawi możliwości zarobkowych poprzednich właścicieli.

Inwestor wybudował już 3 budynki na terenach sąsiadujących z nieruchomościami odwołujących, co powoduje ich zacienienie i obniżenie wartości.

Wojewoda [...], decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji o braku podstaw do wydania odmownej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia, z której wynika iż spełnione zostały wymogi § 60 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r.

Skargę na tę decyzję wnieśli W. S. i I. M.-S.

W skardze podniesiony został zarzut braku zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Dyrektywy zawarte w ustaleniach ogólnych nr [...] wymogi podane w " Warunkach szczególnych realizacji planu" wymagały od inwestora przedłożenia koncepcji urbanistyczno-architektonicznej planowanych obiektów, stanowiących dominantę w stosunku do zabudowy sąsiedniej, z ukazaniem sposobów wkomponowania planowanej inwestycji w otaczającą przestrzeń i uzyskania na to pozytywnej opinii Rady Gminy [...].

Dyrektywy tej nie spełniły organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie.

Nadto skarga zarzuciła decyzji błędy interpretacji art. 5 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia wykonanego poprzez brak zapewnienia interesów osób trzecich w zakresie dopływu światła do pomieszczeń dla dzieci w przyszłym planowanym przedszkolu oraz nie zachowanie określonych w § 13 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 7 i § 60 rozporządzenia wymogów.

Usytuowanie inwestycji o wysokości 29,49m w odległości 7m od granicy działki skarżących spowoduje faktycznie jej zacienienie na szerokości 19,99m. W sytuacji, gdy działka nr [...] ma jedynie szerokość 23,95m, uniemożliwi to zabudowę przedszkola, którą zamierzają zrealizować skarżący.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Nie można bowiem podzielić zarzutu skargi o braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenia na budowę.

Przypomnieć natomiast trzeba, iż podstawowym celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem.

Wprawdzie organ architektoniczno-budowlany stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, by kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale by sprawdzić czy plan ten nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła.

Wydana w niniejszej sprawie przez Burmistrza Gminy [...] decyzja nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest ostateczna i tym samym wiążąca dla organu orzekającego o pozwoleniu na budowę. Dokonywanie więc przez organ architektoniczno-budowlany samodzielnych ustaleń odbiegających od ustaleń dokonanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby rażące naruszenie w/w art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Podstawowy zarzut skargi, jak również odwołania od decyzji organu I instancji dotyczy zacienienia działki skarżącego, bezpośrednio sąsiadującej z planowaną inwestycją.

Eksponowana w zaskarżonej decyzji analiza nasłonecznienia została bezkrytycznie przyjęta przez organy administracyjne. Brak jej części opisowej uniemożliwia dokładną ocenę uzyskanych wyliczeń. Jednakże już wyliczone odległości budynku zmniejszone o połowę muszą budzić zastrzeżenia. Wskazują bowiem iż autor prawdopodobnie uznał istnienie w sprawie przesłanki z § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. nr 10, poz. 46 ze zm.). trudno natomiast przyjąć, iż teren na którym zaprojektowano inwestycję należy do śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej (plombowej).

Jednakże sporządzona analiza nasłonecznienia nie ma znaczenia dla oceny legalności wydanych decyzji.

Przepisy bowiem § 13, 57 i 60 powyższego rozporządzenia nie przewidują ograniczeń z tytułu zacienienia działek. Normują jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych i użytkowych w budynkach istniejących na sąsiednich działkach. W sytuacji niezabudowanej działki skarżącego sporządzona analiza jest bezprzedmiotowa.

Natomiast w pełni należy podzielić zarzut skargi, iż organy administracyjne nie dokonały oceny wpływu tej inwestycji na interes prawny skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości. Nie oceniono bowiem, czy z uwagi na wysokość projektowanej inwestycji oraz podaną w skardze szerokość działki skarżącego 23,95m, zamierzenie inwestycyjne nie ograniczy lub nawet uniemożliwi zabudowę na nieruchomości małżonków S.

Przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod budownictwo mieszkaniowe wywołuje też skutek, iż nieruchomości sąsiadujące z działką inwestora, niezależnie od istniejącego na nich aktualnie stanu zabudowy, są działkami budowlanymi i w związku z tym przy projektowanej zabudowie działek musi być uwzględniony interes właścicieli działek sąsiednich – art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.). przede wszystkim musi być uwzględniony warunek takiego usytuowania obiektu aby nie uniemożliwiał on prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiednich także w bliżej nieokreślonej perspektywie czasu.

Z powyższych względów uznając, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7 i art. 77 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł, jak wyżej.