Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1434/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "Z." Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2005r. sygn. akt VII SAB/Wa 41/05 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi "Z." Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] postanawia: - oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005r., sygn. akt VII SAB/Wa 41/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi "Z." Sp. z o.o. w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca Spółka złożyła w dniu 25 marca 2005r. skargę na bezczynność ww. organu, w której domagała się zobowiązania organu do wydania decyzji zamiennej w stosunku do pozwolenia na budowę z dnia [...], nr [...]. Sąd wskazał, że w dniu 7 lutego 2005r. Prezydent Miasta [...] zawiesił postępowanie w sprawie do czasu zajęcia stanowiska przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odnośnie obowiązku sporządzenia i zakresu raportu oddziaływania na środowisko. W dniu 5 kwietnia 2005r. postępowanie zostało podjęte, po czym w dniu 13 maja 2005r. Prezydent Miasta [...] wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Sąd uznał, że Prezydent Miasta [...] nie pozostawał w bezczynności. Sąd stwierdził, że w sprawach na bezczynność organu Sąd rozpoznaje skargę według stanu sprawy z daty orzekania, tj. daty zamknięcia rozprawy poprzedzającej orzekanie. Powołał orzeczenia potwierdzające powyższe stanowisko – wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, nie publ., wyrok NSA z dnia 16 września 1998r., sygn. akt IV SAB 37/97, nie publ. oraz wyrok NSA z dnia 6 października 2000r., sygn. akt IV SA 105/00, LEX nr 53462.

Na powyższe postanowienie Spółka "Z." złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie skargi Spółki na bezczynność organu i niestwierdzenie przez Sąd wydania przez Prezydenta Miasta [...] z dnia 13 maja 2005r., nr [...] z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i wydanie przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 i art. 35 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.). W ocenie skarżącego w szczególności Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to wobec niewskazania, choćby w uzasadnieniu postanowienia, że bezczynność miała miejsce, co spowodowało zamknięcie skarżącemu drogi do sądu powszechnego, co stanowi naruszenie art. 45 Konstytucji RP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do regulacji zawartej w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl zaś art. 183 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza nie tylko związanie wnioskiem skarżącego w zakresie przedmiotu zaskarżenia, ale również związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Wyjątki od tej zasady określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania. Procesowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji ogranicza ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia do zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

Należy przy tym zauważyć, że podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania strona musi wskazać takie przepisy, które miały zastosowanie przez tym Sądem, a także, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też rozpoznane mogą być jedynie te zarzuty, które dotyczą przepisów prawa stosowanych przez Sąd. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu statuuje wymóg zawarcia wskazań co do dalszego postępowania, jeżeli w przypadku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zgodnie z art. 166 powołanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach. Z powyższego wynika, że w przypadku postanowień kończących postępowanie sądowe, należy w uzasadnieniu tego postanowienia zwięźle przedstawić stan faktyczny i prawny oraz wskazać motywy procesowego załatwienia sprawy.

Odnośnie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia z przepisem art. 141 § 4 zd. pierwsze, stwierdzić należy, iż uzasadnienie tego orzeczenia odpowiada wymogom w nim określonym i uwzględnia charakter procesowego rozstrzygnięcia sprawy. Postanowienie Sądu I instancji bezspornie zapadło w oparciu o przeprowadzoną analizę akt sprawy, co wynika wprost z jego uzasadnienia. Sąd wziął po uwagę wszystkie okoliczności, które służyły ustaleniu, czy w sprawie zachodziła zarzucana bezczynność. W tej sytuacji nie sposób podzielić podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, iż kwestionowany wyrok narusza art. 141 § 1 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie mógł także zostać naruszony przepis art. 145 § 1 pkt 3 ww. ustawy, skoro przedmiotem skargi nie była decyzja administracyjna ani postanowienie, a tylko w takich sytuacji przepis ten dotyczy. Przepis ten nie był przez Sąd I instancji zastosowany, zatem nie mógł zostać naruszony.

Nietrafne są więc zarzuty naruszenia przez Sąd przepisów postępowania administracyjnego (k.p.a.), jak również przepisów prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego.

Sąd z uwagi na przedmiot i zakres rozstrzygnięcia w ogóle nie zajmował się merytorycznymi kwestiami, ograniczając się do badania, czy w dniu orzekania organ pozostawał w bezczynności. Sąd dostrzegł fakt, iż w chwili złożenia skargi zarzucana bezczynność miała miejsce. W takiej sytuacji w myśl art. 149 tej ustawy Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro jednak decyzja w sprawie została wydana, to bezprzedmiotowe stało się postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność. W tej sytuacji Sąd I instancji zasadnie orzekł o umorzeniu postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W przedstawionym stanie rzeczy skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 182 § 1 i art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.