Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 853/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. I. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 maja 2008 roku o odmowie przyznania B. I. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. I. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - postanawia - odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 8 listopada 2007 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał B. I. do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych wniesionej przez niego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2007 roku, nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów oraz uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 29 listopada 2007 roku. W terminie otwartym do jego wykonania skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2007 roku skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez wniesienie go na urzędowym druku PPF. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, iż procesową konsekwencją jego niewykonania w terminie 7 dni będzie pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w sposób zastępczy w dniu 4 stycznia 2008 roku. Mimo upływu zakreślonego w nim terminu nie zostało wykonane. Stosując się do zawartego w nim rygoru referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 stycznia 2008 roku pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Skarżący od przedmiotowego zarządzenia nie wniósł sprzeciwu. Zarządzeniem z dnia 29 lutego 2008 roku skarżący został wezwany do wykonania zarządzenia z dnia 8 listopada 2007 roku w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Doręczono je

w dniu 18 marca 2008 roku i mimo upływu wskazanego w nim terminu B. I. nie zastosował się do jego treści. W dniu 9 kwietnia 2008 roku ponowił natomiast wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 roku sąd odrzucił skargę B. I. z uwagi na nie usunięcie jej braków formalnych oraz fiskalnych.

Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2008 roku referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia dodatkowego oświadczenia obejmującego: określenie średniej wysokości wydatków ponoszonych w związku z utrzymaniem siebie oraz domu, wskazanie wysokości płaconych na dzieci alimentów, wskazanie źródeł pokrycia ww. wydatków w związku z oświadczeniem o nie osiąganiu jakichkolwiek dochodów, wykazanie posiadanych przez siebie pojazdów mechanicznych, wyjaśnienie czy korzysta z pomocy społecznej. Do wezwania dołączono pouczenie, iż jego niewykonanie w terminie 7 dni spowoduje rozpoznanie wniosku wyłącznie o te dane, jakie obecnie znajdują się w dyspozycji Sądu. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 5 maja 2008 roku. Nie zostało ono wykonane.

Postanowieniem z dnia 23 maja 2008 roku referendarz sądowy odmówił B. I. przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W motywach rozstrzygnięcia podano, że skarżący nie wykazał, iż zachodzą w stosunku do niego przesłanki warunkujące skorzystanie z instytucji prawa pomocy. Nie złożenie dodatkowego oświadczenia uniemożliwiło pozytywną weryfikację w tym zakresie. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 28 maja 2008 roku, przy zachowaniu rygorów, o jakich mowa w art. 65 § 1, art. 67 § 1, art. 69, art. 77 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a. – zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 54 akt sądowych.

W dniu 5 czerwca 2008 roku skarżący osobiście w siedzibie sądu złożył pismo, w którym stwierdził, iż "składa zażalenie na sposób postępowania w mojej sprawie". Wywiódł w nim, iż z uwagi na zły stan zdrowia nie mógł dochować siedmiodniowego terminu. Poza tym stwierdził, iż żądanie od niego złożenia dodatkowego oświadczenia jest upokarzające, a ponadto jest wyrazem ochrony urzędnika, który popełnił błąd. Końcowo skarżący podał, iż składał już oświadczenie majątkowe w trybie art. 233 § 1 kodeksu karnego i jeżeli sąd uznaje je za nieprawdziwe to winien złożyć stosowne zawiadomienie do organów ścigania.

Wobec faktu, iż skarżący nie oznaczył rodzaju pisma sąd zobligowany był ocenić je w oparciu o jego treść. Wynika z niej jednoznacznie, iż skarżący kwestionuje postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 maja 2008 roku. Konsekwencją takiego ustalenia jest przyjęcie, iż pismo z dnia 5 czerwca 2008 roku jest sprzeciwem od wyżej powołanego postanowienia z dnia 23 maja 2008 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 259 § 1 P.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy strona może –

w terminie siedmiu dni od dnia jego doręczenia – wnieść sprzeciw.

Sprzeciw wniesiony po terminie sąd zobligowany jest odrzucić – art. 259 § 2 P.p.s.a..

Jak wynika z ustaleń poczynionych przez sąd skarżący sprzeciw wniósł

z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Postanowienie referendarza zostało mu doręczone w dniu 28 maja 2008 roku, a więc termin do wniesienia od niego sprzeciwu upływał z końcem dnia 4 czerwca 2008 roku. Złożenie sprzeciwu w dniu 5 czerwca było zatem spóźnione. Procesowym następstwem tej okoliczności jest – jak wyżej wskazano – odrzucenie sprzeciwu.

Uwzględniając wyłożone kwestie sąd w oparciu o art. 259 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.