Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 815/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Ochrona zwierząt
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 2, art. 11 a ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1840
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Prokuratura Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 lutego 2018 r., nr XX/251/18 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2018 roku stwierdza nieważność § 3 ust. 2 pkt 2 załącznika do zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

1. Rada Miejska w dniu 28 lutego 2018 r. podjęła uchwałę nr XX/251/18 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2018 roku. Jako podstawę prawną uchwały Rada wskazała art. 11a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1840). Uchwała opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa

2. Pismem z dnia [...] października 2018 r. skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy zaskarżając § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 załącznika do tej uchwały i domagając się stwierdzenia jej nieważności w tym zakresie. Zaskarżonym przepisom zarzucił sprzeczność z prawem materialnym to jest naruszenie art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie zwierząt - poprzez niewskazanie w § 3 ust. 2 pkt 1 i 2 lekarza lub zakładu leczniczego odpowiedzialnego za usypianie ślepych miotów.

3. W odpowiedzi na skargę organ nie zajął wyraźnego stanowiska co do zasadności skargi wskazał jednak, że uchwała ma charakter terminowy (program obowiązuje do końca grudnia 2018 r.) i zastrzeżenia Prokuratora zostaną uwzględnione w uchwale na rok 2019.

4. Na rozprawie sądowej w dniu 12 grudnia 2018r. Prokurator sprecyzowałskargędomagając się stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 pkt 2 załącznika do uchwały jako przepisu wydanego niezgodnie z obowiązkiem określonym w art. 11a ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie zwierząt.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez Prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a ponieważ dotyczy aktu prawa miejscowego, jej wniesienie nie było też ograniczone żadnym terminem (art. 53 § 3 p.p.s.a.).

6. Zgodnie z przepisem art. 11a ustawy o ochronie zwierząt, w brzmieniu obowiązującym w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały - rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie zwierząt określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program ten obejmuje w szczególności:

1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;

2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;

3) odławianie bezdomnych zwierząt;

4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;

5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;

6) usypianie ślepych miotów;

7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

7. Utrwalone i jednolite w orzecznictwie jest stanowisko orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym zamieszczenie w programie zapobiegania bezdomności zwierząt, będącym aktem prawa miejscowego, postanowień indywidualno-konkretnych ma podstawę w art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Brak takich postanowień stanowi niewypełnienie zakresu upoważnienia ustawowego. Okoliczność, że określony program (akt planowania) uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sama przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego. Uchwalenie przez radę gminy obligatoryjnego programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami zawierającego ustawowo określone elementy, w żaden sposób nie narusza kompetencji organu wykonawczego (por. tezy wyroku NSA z 13 marca 2013r., sygn. II OSK 37/13, ONSAiWSAz2014r. nr6, poz.100).

Jak się podkreśla okoliczność, że określony program (akt planowania) uchwalany przez radę gminy zawiera postanowienia jednostkowe i konkretne sama przez się nie pozbawia takiego aktu charakteru aktu prawa miejscowego. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że wystarczy, aby choć jedno postanowienie uchwały miało charakter generalno-abstrakcyjny, by cały akt miał przymiot aktu prawa miejscowego. Brak tych niezbędnych na mocy ustawy postanowień stanowi niewypełnienie zakresu upoważnienia ustawowego, którego określenie - w kolejnej nowelizacji ustawy - miało na celu urealnienie opieki nad bezdomnymi zwierzętami.

Takie postanowienia nie pozostają w sprzeczności z żadnymi przepisami prawa, ani ustawy o ochronie zwierząt ani też ustawy o samorządzie gminnym. Brak wskazania w uchwalonym programie konkretnych podmiotów obowiązanych do wykonywania określonych zadańokreślonych art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, w tym określonych w pkt 6 tego artykułu, jest zatem istotnym naruszeniem prawa (por. wyroki NSA z dnia 12 października 2016 r., II OSK 3245/14; WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 października 2017 r., II SA/Go 799/17 i21 lutego 2018 r., II SA/1129/17 i WSA w Rzeszowie z dnia 25 października 2018 r., II SA/Rz 857/18).

Uchwalony przez radę gminy § 3 ust. 2 pkt 2 załącznika do uchwały przepis nie realizuje więc wymogu konkretyzacji podmiotu zobowiązanego do realizacji zdań określonych w art. 11 ust. 2 pkt 6 ustawy o ochronie zwierząt.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.