Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 136/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] 2010 r. nr [...] Wojewody D., który po rozpatrzeniu odwołania S. K. (dalej skarżący) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2009 r. nr [...] orzekającą o utracie z dniem 15 listopada 2009 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

Prezydent decyzją z dnia [...] 2009 r. pozbawił skarżącego z dniem 15 listopada 2009 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z powodu pozostawania przez okres ponad 90 dni niezdolnym do pracy na wskutek choroby.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu podał, że w sierpniu 2009 r. dowiedział się o chorobie nowotworowej, operacja konieczna dla ratowania życia została wykonana w dniu 8 października 2009 r., a pooperacyjna rehabilitacja zapowiada się długotrwale. Do odwołania dołączył kolejne zwolnienie lekarskie potwierdzające jego niezdolność do pracy w okresie od 29 listopada 2009 r. do 28 grudnia 2009 r. Skarżący podniósł, że decyzja organu I instancji jest dla niego bardzo krzywdząca, a podstawę jej zaskarżenia stanowią regulacje zawarte w Konstytucji RP oraz w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U 2005 r., Nr 31, poz.267 ze zm.) w związku z art. 2a ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., nr 137 poz. 887 ze zm.).

Wojewoda D. decyzją z dnia [...] 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta z dnia [...] 2009 r. W uzasadnieniu podał, że skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 3 sierpnia 2009 r. z prawem do zasiłku od dnia 11 sierpnia 2009 r. Pouczono go przy tym o konieczności zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy, powiadomienia w ciągu 7 dni od daty wyznaczonej o przyczynie niestawiennictwa oraz o obowiązku zawiadomienia urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem w załączniku do karty rejestracyjnej w dniu 7 sierpnia 2009 r. Został również pouczony o zmianie przepisów ww. ustawy, która weszła w życie od dnia 1 lutego 2009 r.

W związku z tym, że z dniem 14 listopada 2009 r. upłynął ostatni dzień z 90 -dniowego okresu pozostawania przez skarżącego niezdolnym do pracy wskutek choroby Prezydent decyzją z dnia [...] 2009 r. orzekł o utracie przez skarżącego z dniem 15 listopada 2009 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Podstawę rozstrzygnięcia oparł na art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że pozbawia się statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby lub przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym, w sytuacji gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego.

Dalej Wojewoda podał, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania statusu osoby bezrobotnej. W tej sytuacji brak jest możliwości uwzględnienia argumentów Pana S. K. zawartych w odwołaniu. Kwestia ubezpieczenia zdrowotnego po pozbawieniu statusu bezrobotnego nie należy bezpośrednio do Powiatowego Urzędu Pracy może być rozwiązana na podstawie art. 54 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z którym do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej są uprawnione wszystkie osoby posiadające obywatelstwo polskie i mające miejsce zamieszkania w Polsce, które spełniają kryterium dochodowe z art. 8 ustawy o pomocy społecznej, albo które nie ukończyły 18 roku życia lub są w ciąży lub połogu. Dokumentem potwierdzającym prawo do opieki zdrowotnej jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, na podstawie której prawo to przysługuje przez okres 190 dni od dnia wydania takiej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem, zarzucając jej, że w jej wyniku powstaje spór kompetencyjny z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych, dokonuje obrazy Konstytucji oraz nieprawidłowo interpretuje ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a).

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta z dnia [...] 2009 r, , nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.) dalej ustawa. Zawiera ona w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawową definicję osoby bezrobotnej, określając przesłanki konieczne do nabycia takiego statusu. Podstawą jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej. Powinnością osoby bezrobotnej jest więc pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. Przez "gotowość do pracy" należy rozumieć sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę.

W sytuacji pozostawania długotrwałego niezdolnym do pracy ustawa przewiduje skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W myśl art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy następuje pozbawienie statusu bezrobotnego m.in. takiego, który pozostaje niezdolny do pracy na wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. Przepis ten wskazuje jednocześnie, że za okres nieprzerwany uważa się okres niezdolności do pracy wskutek choroby w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia tego 90-dniowego okresu.

Treść art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy określa jednoznaczna, że skutkiem zaistnienia przewidzianych w nim okoliczności jest pozbawienie określonej osoby statusu bezrobotnego.

W niniejszej sprawie skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 3 sierpnia 2009 r. z prawem do zasiłku od dnia 11 sierpnia 2009 r. Otrzymał pouczenie o konieczności zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy, powiadomienia w ciągu 7 dni od daty wyznaczonej o przyczynie niestawiennictwa oraz o obowiązku zawiadomienia urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem w załączniku do karty rejestracyjnej w dniu 7 sierpnia 2009 r. Został również pouczony o zmianie przepisów ww. ustawy, która weszła w życie od dnia 1 lutego 2009 r.

W związku z tym, że z dniem 14 listopada 2009 r. upłynął ostatni dzień z 90 -dniowego okresu pozostawania przez skarżącego niezdolnym do pracy wskutek choroby Prezydent decyzją z dnia [...] 2009 r. orzekł o utracie przez skarżącego z dniem 15 listopada 2009 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, czego skarżący nie kwestionuje, lecz podnosi jedynie wobec organów orzekających zarzut, że w wyniku rozstrzygnięcia powstaje spór kompetencyjny z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.

Jednakże podnoszone w skardze argumenty nie uzasadniają jej uwzględnienia

Strona została prawidłowo poinformowana, jakie są konsekwencje długotrwałego przebywania na zwolnieniu lekarskim, a więc organ wypełnił zatem obowiązki nałożone na niego przez przepisy.

W ocenie Sądu organ administracji w sposób prawidłowy ocenił stan faktyczny sprawy i powołał właściwą podstawę prawną.

Organy administracji bowiem w sposób wyczerpujący zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane ze sprawą i do trafnie ustalonego stanu faktycznego zastosowały obowiązujące normy prawne.

Sąd zatem w pełni podziela argumentację organu odwoławczego zawartą w zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.