Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 506/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Katarzyna Matczak (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Raportem z dnia 14 marca 2005r. asp. szt. A. B. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w O. o zwolnienie ze służby z dniem 14 marca 2005r. oraz skierowanie na komisję lekarską. Na raporcie tym Komendant Miejski Policji w O. uczynił adnotację z datą 14 marca 2005r, o przygotowaniu rozkazu o zwolnieniu ze służby z dniem 31 marca 2005r.

Pismem z dnia 15 marca 2005r. A. B. poinformowano o decyzji Komendanta Miejskiego Policji w O., który nie wyraził zgody na zwolnienie ze służby z dniem 14 marca 2005r., z uwagi na brak możliwości w zaproponowanym terminie wszczęcia i zakończenia postępowania administracyjnego w tym zakresie, natomiast stosownie do art. 41 ust. 3 ustawy o Policji określił datę zwolnienia ze służby w policji na dzień 31 marca 2005r.

W dniu 15 marca 2005r. asp. szt. A. B. złożył raport, w którym oświadczył, iż wycofuje swój wcześniejszy raport o zwolnieniu ze służby.

Pismem z 17 marca 2005r. Komendant Miejski Policji w O. poinformował A. B., że prośba jego dotycząca wycofania raportu o zwolnieniu ze służby nie została uwzględniona.

Rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 23 marca 2005r., Komendant Miejski Policji w O., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr. 7, poz. 58, ze zm.), zwolnił funkcjonariusza A. B. ze służby w Policji z dniem 31 marca 2005r.

W uzasadnieniu wskazano, że A. B. złożył raport o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem 14 marca 2005r. Z uwagi na brak możliwości zwolnienia we wskazanym terminie określono termin zwolnienia policjanta na dzień 31 marca 2005r. jako najszybszy możliwy termin zgodny z wolą strony w zakresie niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego oraz przepisami art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. W dniu 15 marca 2005r. policjant złożył raport z prośbą o wycofanie wcześniejszego swojego raportu lecz organ uprawniony do działania w tej sprawie nie wyraził zgody na cofnięcie raportu o zwolnieniu ze służby.

Od tej decyzji A. B. wniósł odwołanie. Zarzucił w nim, iż w momencie składania raportu o zwolnieniu ze służby uzgodnił z Komendantem Miejskim Policji w O., iż zwolnienie nastąpi na dotychczasowych warunkach tj. z wynagrodzeniem zasadniczym w wysokości 1680 zł, dodatkiem służbowym 360 zł oraz 20% kwoty bazowej jako dodatkiem funkcyjnym za opiekę nad służbowym psem. Podał, że raport złożył na osobiste żądanie Komendanta. Decyzja o zwolnieniu ze służby nie jest zgodna z tymi uzgodnieniami,

gdyż pominięto kwotę dodatku funkcyjnego za opiekę nad służbowymi psami, które miały być po wybrakowaniu mu przekazane.

Podniósł, że stosunek zatrudnienia pracowników mianowanych, a takimi są funkcjonariusze Policji jest generalnie stosunkiem pracy do którego w sprawach nieuregulowanych przepisami szczególnymi mają zastosowanie przepisy prawa pracy i prawa cywilnego. Ponieważ ustawa o Policji nie zawiera regulacji dotyczących oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnieniu ze służby należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego. Policjant argumentował, że w drodze analogi należy przyjąć, iż do zwolnienia ze służby doszło w drodze porozumienia stron (art. 30 § l pkt l Kp). Oświadczenie woli każdej ze stron może być dotknięte wadą i w niniejszej sprawie taką wadą oświadczenia woli dotknięte jest jego oświadczenie o zwolnieniu ze służby. W ocenie odwołującego niewątpliwym jest, iż wobec ustaleń poczynionych przez strony w dniu 14 marca 2005r. i treści rozkazu personalnego z dnia 23 marca 2005r. wprowadzony został w błąd, przy czym był to błąd istotny. Gdyby posiadał wiedzę, że odejście ze służby spowoduje utratę dodatku funkcyjnego za opiekę nad psami to w żadnym wypadku nie zgodziłby się na odejście ze służby.

Nadto wskazał, iż stosownie do wyroku NSA z dnia 15 listopada 1991 r. (ONSA 1993/1/8) forma rozkazu nie może być używana do nawiązania i rozwiązania stosunku służbowego. W art. 32 ust. 2 i 3 ustawy o Policji expressis verbis postanowiono, iż mianowanie policjanta na stanowisko, przenoszenie oraz zwolnienie ze służby następuje w formie decyzji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2005r. nr "[...]" Komendant Miejski Policji w O., na podstawie art. 113 § l Kpa, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w rozkazie personalnym z 23 marca 2005r. w części dotyczącej wysokości dodatku służbowego, który winien wynosić 360 zł.

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr "[...]" z dnia 13 maja 2005r., działając na podstawie art. 138 § l pkt l i art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia 23 marca 2005r..

Organ II instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W sprawie poza sporem jest okoliczność, że skarżący z raporcie z dnia 14 marca 2005r. sformułował żądanie zwolnienia go ze służby w Policji. Z oczywistych względów, skoro taki raport składa się po godzinie 15°° nie było możliwości tego samego dnia dokonać procedury zwolnienia z tym dniem

policjanta. Organ w najkrótszym możliwym terminie określił datę zwolnienia ze służby na dzień 31 marca 2005r., stosownie do powołanego zapisu ustawowego.

Odnośnie zarzutu dotyczącego odmowy uwzględnienia raportu o cofnięciu prośby na zwolnienie ze służby w Policji wskazano, iż zgodnie z art. 61 Kc odwołanie oświadczenia złożonego innej osobie jest skuteczne, jeżeli doszło ono jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Z powyższego zapisu wynika niezbicie, że złożone oświadczenie innej osobie wiąże taką osobę od momentu, gdy doszło ono do innej osoby. Może być ono skutecznie odwołane po tym jak doszło do wiadomości adresata tylko za jego zgodą. W niniejszej sprawie organ I instancji nie wyraził takiej zgody.

Bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, iż gdyby w chwili składania oświadczenia o zwolnieniu ze służby odwołujący się wiedział, iż cofnięty mu zostanie dodatek funkcyjny za opiekę nad psami, to nie złożyłby raportu, bowiem wspomniany dodatek przysługuje tylko za okres sprawowania opieki nad służbowymi psami. Skoro A. B. sam wystąpił o przejęcie psów, to winien mieć świadomość, iż po ich wybrakowaniu utraci prawo do dodatku z tytułu opieki nad nimi. Utrata dodatku z tytułu opieki nad psami nie nastąpiła z uwagi na zwolnienie ze służby lecz brakowanie psów.

Zarzut dotyczący wydanego rozkazu personalnego jako formy rozwiązania stosunku służbowego nie ma odniesienia do zaskarżonej decyzji, gdyż wydana ona została niejako rozkaz opierający się wyłącznie na treści stosunku służbowego ale jako decyzja administracyjna w formie rozkazu personalnego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył pełnomocnik A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, iż skarżący składając raport w dniu 14 marca 2005r. o zwolnieniu ze służby w policji uczynił to na osobiste żądanie Komendanta, z którym ustalił, że odejście nastąpi na dotychczasowych warunkach tj. z wynagrodzeniem zasadniczym 1680 zł, dodatkiem służbowym 360 zł oraz 20% kwoty bazowej jako dodatek funkcyjny za opiekę nad służbowym psem. Wydany rozkaz o zwolnieniu ze służby pozostaje w sprzeczności z tymi ustaleniami, bowiem nie zawiera kwoty 20% dodatku funkcyjnego z tytułu opieki nad psami służbowymi, które miały być po wybrakowaniu przekazane skarżącemu, a którymi do maja się opiekował.

Przedstawiono po raz kolejny argumenty podniesione w odwołaniu dotyczące stosunku zatrudnienia pracowników mianowanych. Wyjaśniono, iż jest to generalnie stosunek zatrudnienia do którego w sprawach nieuregulowanych przepisami szczególnymi mają zastosowanie przepisy prawa pracy i prawa cywilnego. Ponieważ ustawa o Policji nie zawiera regulacji dotyczącej skuteczności oświadczeń woli składanych przy zwolnieniu ze służby w tym

względnie zastosowanie mają przepisy Kodeksu cywilnego. Podniesiono, że oświadczenie woli każdej ze stron może być dotknięte wadą i taką wadą dotknięte jest oświadczenie skarżącego o zwolnieniu ze służby. Zacytowano art. 84 § l Kc dotyczący błędu co do czynności prawnej wskazując, iż niewątpliwa w sprawie jest okoliczność wprowadzenia skarżącego w błąd mający charakter istotnego. Stwierdzono, że gdyby skarżący wiedział, że odejście ze służby spowoduje utratę dodatku funkcyjnego za opiekę nad służbowymi psami, to w żadnym razie nie zgodziłby się na odejście ze służby. Zwolnienie ze służby nie mogło nastąpić również z tego powodu, że od połowy marca skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim.

Powtórzono argument, iż zwolnienie policjanta ze służby nie może nastąpić w formie rozkazu lecz decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, że skarżący w lutym 2005r.wystąpił z raportem o nieodpłatne przekazanie mu dwóch psów, którymi się opiekował. Musiał zatem już w tym momencie wiedzieć, że po ich wybrakowaniu utraci uprawnienie do otrzymywania dodatku z tytułu opieki nad psami. Protokołami wybrakowania z dnia 15 marca 2005r. psy zostały wybrakowane i orzeczono o ich nieodpłatnym przekazaniu dotychczasowemu przewodnikowi. Wobec powyższego skarżący utracił uprawnienie do otrzymania wskazanego dodatku, co potwierdził rozkazem nr "[...]" Komendant Miejski Policji w O. wstrzymując dodatek za opiekę nad psami.

Na rozprawie w dniu 25 października 2005r. skarżący pełnomocnik skarżącego przedłożył kserokopię zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy skarżącego na okres od 31 marca 2005r. do 29 kwietnia 2005r oraz okazał książeczkę zdrowia, w której znajdował się wpis o wystawieniu zwolnienia lekarskiego na okres od 17 marca 2005r. do 30 marca 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. l ust. l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym nie są związane zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy -art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Wobec tego w niniejszej sprawie należało poddać ocenie, czy decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby odpowiadała prawu.

Przypadki w jakich funkcjonariusza Policji zwalnia się ze służby określa art. 41 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) - zwanej dalej; ustawą o Policji.

W myśl art. 41 ust. 3 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Redakcja tego przepisu nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. W razie złożenia przez policjanta oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby, w ciągu 3 miesięcy od tej daty powinna być wydana decyzja o zwolnieniu ze służby. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 1866/01 niepublikowany, iż organowi administracji pozostawiono swobodę w zakresie określenia daty w jakiej nastąpi zwolnienie policjanta, z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku.

Skoro skarżący sam złożył taki wniosek w dniu 14 marca 2005r., to rolą Komendanta Miejskiego Policji w O. było wydanie stosownej decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w terminie nie dłuższym niż określony we wskazanym przepisie art. 41 ust.3. Decyzja taka została wydana przez organ I instancji w dniu 23 marca 2005r., w której określono datę zwolnienia ze służby na dzień 31 marca 2005r..

Decyzja ta została A. B. doręczona w dniu 29 marca 2004r.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pełnomocnika skarżącego, iż w momencie wydania decyzji o zwolnieniu ze służby policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim, a zatem nie mógł zostać zwolniony, bowiem przypadki ochrony policjanta przed zwolnieniem ze służby w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim reguluje art. 43 ust. l ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 38 ust. 4 oraz art. 41 ust. l pkt l i 2 oraz ust. 2 pkt l i 4 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Z analizy przepisu jednoznacznie wynika, iż w przypadku gdy policjant zgłosi na piśmie wniosek o zwolnienie ze służby, to nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 43 ust. l ustawy o Policji. Identycznej treści pogląd wyrażony został w wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 1999r.. sygn. akt II SA 379/99, niepublikowany. Zatem okoliczność, iż w dacie zwolnienia ze służby policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim nie ma znaczenia dla prawnej skuteczności decyzji o jego zwolnieniu dokonanym na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

W niniejszej sprawie skarżący wystąpił w dniu 14 marca 2005r. z raportem o zwolnienie ze służby, który jak wynika z informacji przekazanej przez organ I instancji złożył po godzinie 15°° , zaś następnego dnia wycofał własny raport o zwolnieniu ze

służby. Oznacza to, iż oświadczenie woli skarżącego o zwolnieniu ze służby dotarło do adresata wcześniej aniżeli pismo zawierające prośbę o wycofanie raportu .

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż ustawa o Policji nie reguluje problematyki oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby, należy zatem w tym zakresie stosować przepisy Kodeksu cywilnego. Stanowisko powyższe jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 593/01, niepublikowany, wyrok NSA z dnia 25 maja 2004r. sygn. akt OSK 189/04 i Sąd w pełni je podziela.

Nie do zaakceptowania pozostaje natomiast twierdzenie pełnomocnika skarżącego, iż w sprawach nieuregulowanych w ustawie o Policji należy poza przepisami Kodeksu cywilnego stosować również przepisy prawa pracy. O ile bowiem do oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnieniu ze służby należy stosować przepisy Kodeksu cywilnego, to kwestie związane ze zwolnieniem ze służby w policji zostały uregulowane wyłącznie w powołanej ustawie o Policji i brak jest podstaw do pomocniczego nawet stosowania dla trybu przewidzianego w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji regulacji zawartej w art. 30 § l pkt l Kodeksu pracy. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 14 lipca 1999r. sygn. akt II SA 443/99, niepublikowany.

Przechodząc do oceny skuteczności oświadczenia o zwolnieniu ze służby w Policji wyrażonego w raporcie z dnia 14 maja 2005r. stwierdzić należy, iż czynność tę należy ocenić na podstawie art. 61 k.c.

Komendant Miejski Policji w O. miał więc prawo wyrazić zgodę na cofnięcie oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby, ale nie miał takiego obowiązku. Skoro zgody nie wyraził, to odwołanie oświadczenia (bez względu na argumentację) nie wywiera skutków prawnych. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 lipca 2001r. sygn. II SA 593/01 (Lex nr 77683).

W tej sytuacji organy pierwszej i drugiej instancji miały podstawę do powoływania się na art. 61 k.c.

Należało zatem ocenić, czy istotnie czynność prawna jakiej dokonał skarżący była dotknięta wadą powodującą jej nieważność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uznania, że oświadczenie A.B. było nieważne z powodu wady określonej w art. 84 § l kc. Przepis ten stanowi, że w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, chylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z

łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy takiego wniosku wysnuć nie można. Wprawdzie skarżący podaje, iż został zmuszony do napisania raportu o zwolnieniu ze służby, jak również , że przed jego napisaniem został zapewniony przez Komendanta, iż zwolnienie nastąpi na dotychczasowych warunkach to w aktach administracyjnych tej sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego zaistnienie tych okoliczności. Trudno także uznać zarzut wprowadzenia skarżącego w błąd co do warunków odejścia ze służby, skoro w dniu 14 marca 2005r. pozostawał w obrocie prawnych rozkaz personalny Komendanta nr "[...]" z dnia 3 marca 2003r., którym orzeczono o zwolnieniu A.B. za jego zgodą z dotychczas zajmowanego stanowiska i z dniem 15 marca 2005r. mianowano na stanowisko asystenta Sekcji Dochodzeniowo-Śledczej KMP w O., przy czym w rozkazie tym nie uwzględniono dodatku funkcyjnego z tytułu opieki nad psami służbowymi. Wprawdzie decyzja ta w okresie późniejszych (decyzją z dnia 21 marca 2005r.) w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia co do dodatku funkcyjnego została zmieniona, to jednakże na dzień złożenia raportu o zwolnieniu ze służby w policji pozostawała w obrocie prawnym. Gołosłowne pozostaje zatem twierdzenie skarżącego, iż Komendant wprowadził go w błąd co do tego składnika uposażenia. Z akt sprawy nie wynika aby Komendant w jakikolwiek sposób wpływał na podjęcie decyzji co do zwolnienia ze służby w policji, jak również utwierdzał skarżącego w przekonaniu, że policjant zachowa uprawnienie do dodatku funkcyjnego z tytułu opieki nad dwoma psami służbowymi w okresie, gdyż zostaną one wybrakowane i przekazane nieodpłatnie skarżącemu.

Nie ma także podstaw do uznania, że skarżący działał pod przymusem w rozumieniu art. 82 k.c. Wprawdzie wprost pełnomocnik skarżącego nie powołał się wprost na tę podstawę prawną lecz podnosił, że Komendant zażądał od skarżącego napisania raportu o zwolnieniu ze służby. Z sytuacją działania pod przymusem mamy do czynienia tylko wówczas, gdy składający oświadczenie woli nie ma nieskrępowanego wyboru zachowania. W przypadku skarżącego nie musiał on składać raportu o zwolnieniu go ze służby zwłaszcza, że w dniu 2 marca 2005r. złożył raport o przeniesienie go na inne stanowisko służbowe i w wyniku uzgodnień z Komendantem skarżący zaakceptował nowe zaproponowane mu warunki uposażenia określone w rozkazie personalnym z dnia 3 marca 2005r. nr "[...]". W tamtym przypadku nie ma wątpliwości, że dokonywane były uzgodnienia, co do nowego stanowiska, które znajdują swoje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Skoro A. B. dokonał wyboru i poprzez własne oświadczenie o zwolnieniu ze służby nie chciał objąć nowego stanowiska służbowego, to brak jest podstaw do twierdzenia, że został do tego zmuszony. Poza tym przedmiotem niniejszej sprawy jest tylko ocena legalności decyzji - raportu personalnego o zwolnieniu ze służby w

świetle skutecznego oświadczenia skarżącego o wystąpieniu ze służby, nie zaś wcześniejszych aktów administracyjnych podejmowanych w przedmiocie pełnionej służby.

Sąd nie podzielił także zarzutu dotyczącego użytej przez organ formy rozkazu personalnego odnoście aktu administracyjnego jakim jest zwolnienie policjanta ze służby. Wprawdzie w art. 32 ust. 2 i 3 ustawy o Policji postanowiono, że m.in. zwolnienie ze służby następuje w formie decyzji administracyjnej, lecz nie budzi wątpliwości Sądu okoliczność, iż przepis ten nie dotyczy nazwy konkretnego aktu prawnego lecz jego formy, którą musi zachować. Wprawdzie z nagłówka zaskarżonego aktu administracyjnego wynika, że jest to rozkaz personalny lecz z jego treści wynika, że zawiera on wszystkie elementy decyzji administracyjnej określone w art. 107 Kpa. Wprawdzie w przywołanym przez skarżącego wyroku sądu ( NSA z dnia 15 listopada 1991 r. sygn. akt II SA 872/91 opublikowanego ONSA 1993/1/8) zawarto tezę, iż forma rozkazu nie może być używana wbrew prawu do zwolnienia policjanta ze służby lecz twierdzenie to sformułował w stanie prawnym, gdy organ wydał rozkazu nie zawierający uzasadnienia.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżony akt administracyjny mimo, że został nazwany rozkazem personalnym zawiera wszystkie niezbędne elementy decyzji administracyjnej, nie jest więc typowym rozkazem jako szczególnym rodzajem polecenia służbowego wydanego podwładnemu funkcjonariuszowi.

Z opisanych wyżej powodów brak było podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).