Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1006/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia [...] r. - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Tytułem uzasadnienia wniosku wskazano, że sytuacja finansowa skarżącego jest trudna. Jego majątek został w znacznym stopniu zabezpieczony, co utrudnia, a nawet uniemożliwia prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli wykonalność decyzji nie zostanie wstrzymana, to spowoduje to utratę środków trwałych spółki W., co uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności. Oznacza to wyrządzenie spółce znacznej szkody. Ponieważ wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług orzeczona decyzją przekracza obecne możliwości finansowe skarżącego to wszelkie działania podjęte celem przymusowego wyegzekwowania należności podatkowych będą musiały być skierowane do środków trwałych i kapitału obrotowego, niezbędnych do prowadzenia działalności na rynku transportowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r poz. 1369 ze zm. – dalej: "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX)

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica.

Dokonując oceny wniosku skarżącego w kontekście wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że zawarta w nim argumentacja jest lakoniczna i ogólnikowa. Uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa, które uprawdopodabniałyby zawarte w nim twierdzenia o groźbie utraty płynności finansowej. Nie sposób bowiem nie mieć w polu widzenia tego, iż podatek od towarów i usług określony zaskarżoną decyzją związany jest z działalnością gospodarczą W.Sp.z o.o. z siedzibą we F., obecnie w upadłości. Z wniosku nie wynika w żaden sposób jaki jest aktualny poziom dochodów, jaka jest wartość jego majątku czy też jakie ponosi wydatki w związku z prowadzoną działalnością (bo z wniosku wynika, że działalność gospodarcza jest nadal prowadzona), co pozwoliłoby stwierdzić, w zestawieniu z wysokością zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętej skargą do tutejszego sądu, istnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Podsumowując: uzasadnienie wniosku skarżącego jest ogólnikowe, reprezentujący stronę profesjonalny pełnomocnik nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sytuację finansową i majątkową skarżącego. Bez przedłożenia tego rodzaju dokumentów Sąd nie jest w stanie ocenić, czy ewentualna zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji jest w stanie zagrozić sytuacji finansowej skarżącego. Argument, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług przekracza obecne możliwości finansowe skarżącego, wobec braku dokumentów obrazujących jego sytuację finansową pozostaje gołosłowne i niemożliwe do weryfikacji przez Sąd.

Na koniec, w odniesieniu do argumentacji wniosku wskazać też trzeba, że zajęcie zabezpieczające nie pozbawia możliwości korzystania z ruchomości, a jedynie wyłącza rozporządzanie tym składnikiem majątkowym (art. 166a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, ze zm.). Tym samym fakt zajęcia nie ma charakteru przesłanki mogącej powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.