Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1086/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48  ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VIISA/Wa 1086/16

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...]grudnia 2015r., na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1409) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazał J. K. rozbiórkę pomieszczenia sypialni o wym. zew. 3,10 x 4,90 m dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce nr ew. [...]we wsi [...]gm. [...], bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...].07.2013 r. dokonano oględzin na działce nr ew. [...]w miejscowości [...]gm. [...], stanowiącej własność J. K.. W ich wyniku stwierdzono, że samowolnie wzniesiono budynek o konstrukcji drewnianej, którego główna bryła o wymiarach 9,20m x 10m została usytuowana w odległości 0,5-0,9 m od granicy z działką sąsiednią nr [...], a później dobudowano część budynku - sypialnię o wym. 3,1 x 4,9 m usytuowaną w odległości 0,9-1,1 od granicy z działką sąsiednią nr ew. [...], stanowiącą własność A. G. i P. G..

Budynek jest drewniany, jednokondygnacyjny, z dachem dwuspadowym, usytuowany w odległości 0,5-1,1 m od granicy z działka nr ew. [...]..

J. K. zeznał, iż główna bryła budynku o wym. 9,20 x 10,0 m została wybudowana w 1984 r. Natomiast w roku 1998 dokonał rozbudowy głównej bryły budynku od strony elewacji wschodniej o pomieszczenie sypialni o wymiarach 3,10m x 4,90m, w odległości 0,9-1,1 m od granicy z działką sąsiednią.

Na rozbudowę budynku mieszkalnego o pomieszczenie sypialni o wym. 3,10 x 4,90 m, inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. W związku z tym, że budowa została zakończona po [...] stycznia 1995r., zastosowanie miała ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Rozpatrując sprawę w kontekście procedury przewidzianej w art. 48 ustawy Prawo budowlane, organ stwierdził, iż przedmiotowy budynek narusza przepisy techniczno-budowlane, w takim zakresie, iż uniemożliwia doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Budynek zlokalizowany na działce [...] narusza przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dn. 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych nie daje możliwości sytuowania drewnianych budynków w odległości 0,9-1,1 m od granicy z działką sąsiednią na terenach przeznaczonych pod zabudowę rekreacyjną.

PINB w [...]w dniu [...]września 2013 r. wystąpił do Gminy [...]o wydanie zaświadczenia o przeznaczeniu przedmiotowej działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi Urząd Gminy w [...]przesłał informację, że zgodnie z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...]Rady Miejskiej w [...]z dnia [...]marca 2012 r. przedmiotowa działka przeznaczona jest pod zabudowę rekreacyjną.

Dalej organ podał, że zgodnie z art. 48 właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jeżeli jednak wybudowany obiekt:

1) jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - to wydaje postanowienia o wstrzymaniu robót i nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia dokumentów związanych z legalizacją budynku, Jednak istnienie obiektu musi być zgodne z wymienionymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Dopiero gdy spełnione są te wymogi, zasadne jest wydanie postanowienia, którym organ nałoży obowiązek przedłożenia wymienionych dokumentów, jeżeli zaś przepisy te nie są zachowane, nakładanie obowiązku przedłożenia określonych dokumentów jest bezprzedmiotowe.

Przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że posadowienie przedmiotowego budynku narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tym samym przedmiotowa cześć budynku nie może zostać zalegalizowana.

Skoro nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, uzasadniające legalizację części obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, należało zastosować art. 48 ust. 1 i orzec rozbiórkę pomieszczenia sypialni o wym. 3,10x 4,90 m.

Nie można było zastosować rozbiórki tylko części dobudowy, ponieważ budynek ma szerokość 3,10 m, a odległość budynku drewnianego od granicy z działką sąsiednią dla budynków drewnianych powinna wynosić co najmniej 4,50 m dla ścian bez otworów okiennych i 6 m dla ścian z otworami okiennymi i drzwiowymi. Tym samym całe pomieszczenie sypialni znajduje się w strefie ochrony przeciwpożarowej.

J. K. wniósł odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...].12.2015r., nakazującej rozbiórkę pomieszczenia sypialni o wym. 3,10x4,90m dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...]we wsi [...]. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

Zarzucił, że organ nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...].09.2007r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku letniskowego.

Nadto zarzucił naruszenie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, przez brak ustalenia czy budowa budynku letniskowego, była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ ustalił możliwość zabudowy na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Wskazał na naruszenie art. 84 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu zasięgnięcia opinii biegłych na okoliczność daty posadowienia budynku oraz nie uwzględnienie zeznań świadków.

Zdaniem skarżącego główna bryła budynku została wybudowana w 1984r, i w jej obrębie znajdowało się i znajduje pomieszczenia zwane sypialnią. Pomieszczenie to zostało zaadaptowane na sypialnię w 1992r.

Organ naruszył również art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez zaniechanie czynności niezbędnych do załatwienia sprawy oraz pominięcie słusznego interesu obywatela oraz przeprowadzanie postępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej.

[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]marca 2016r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 1409 z późn. zm) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...]grudnia 2015r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnianiu decyzji organ II instancji wskazał, że sprawa przedmiotowej inwestycji była już badana przedmiotem rozstrzygania. Decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2014r., utrzymano w mocy decyzję PINB w [...]z dnia [...].02.2014r., nakazującą rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] m. [...]gm. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28.01.2015r., sygn. akt VII SA/Wa 1464/14 uchylił decyzję [...]WINB z dnia [...].05.2014r., oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym wyroku wskazał na konieczność uwzględnienia przez organy nadzoru budowlanego, faktu realizacji części przedmiotowego obiektu, tj. jego głównej bryły pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz konieczność bezspornego wyjaśnienia daty realizacji dobudowy dodatkowego pomieszczenia, tj. sypialni. Wykluczało to zdaniem Sądu możliwość orzekania w niniejszej sprawie w stosunku do całego obiektu, na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994r.

W związku z oceną Sądu wyrażoną w ww. wyroku, organ I instancji przeprowadził przeprowadził odrębne postępowania w stosunku do głównej bryły obiektu i w stosunku do wykonanej dobudowy.

Przeprowadził dowody zmierzające do ustalenia daty realizacji dobudowy pomieszczenia sypialni, o wym. zew. 3,10m x 4,90m.

W toku postępowania organ zgromadził zdjęcia lotnicze jak i przesłuchał świadków, a także wziął pod uwagę wyjaśnienia inwestora. Przesłuchany R. Ś. nie wskazał daty zakończenia inwestycji, W. K. oświadczył natomiast, iż w oparciu o wiedzę uzyskaną od inwestora datę całkowitego zakończenia budowy określa na rok 1992r.

J. K. oświadczył, iż zakończenie budowy nastąpiło w 1992r. tj. nie jak wcześniej wskazywał w 1998r. Jednak w oparciu o zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat 1989,1996 i 2004 organ ustalił, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została po 1996r. a więc pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawo budowlane: "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art 29-31". Wyjątki od tej zasady określono w art. 29 - 31 Prawa budowlanego, jednakże nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dobudowa wykonana została w warunkach samowoli budowlanej.

Jednak samowola budowlana, w pierwszej kolejności oceniana jest pod kątem możliwości jej legalizacji.

Podstawę materialno - prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: " Właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę."

Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część, wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Sporna dobudowa znajduje się w odległości 0,9m – 1,1 m od granicy z nieruchomością sąsiednią. Taki usytuowanie obiektu narusza § 12 rozporządzenia, który określa minimalne odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, które wynoszą 1,5m, 3m, i 4m. Charakter obiektu oraz jego lokalizacja wykluczają podjęcie działań umożliwiających doprowadzenie tej części budynku do stanu zgodnego z prawem. Działania takie w istocie prowadzić musiałyby do likwidacji dobudowy i jej odbudowy w innym miejscu.

Mając na uwadze, że przedmiotowa inwestycja usytuowana jest w sposób naruszający przepisy § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ stwierdził, że nie ma możliwości zalegalizowania dobudowy.

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...].03.2016r., nakazująca rozbiórkę pomieszczenia sypialni o wymiarach zewnętrznych 3,10m x 4,90 m dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...].

Zaskarżonej decyzji, zarzucił wydanie z rażącym naruszeniem prawa:

1) art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. przez błędne uznanie, iż nie zachodzą przesłanki do legalizacji,

2) art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę części budynku w sytuacji gdy nie do końca jednoznaczny jest stan faktyczny.

Wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...].12.2015 r.

Nadto, wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego i pominięcie interesu strony, 10 k.p.a. niezawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, pozbawienie strony możliwości zgłoszenia dodatkowych wniosków, art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy oraz ustalenie stanu faktycznego sprzecznego z treścią zgromadzonego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że ustalenia stanu faktycznego pozostają w sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący jak i świadkowie twierdzili, iż pomieszczenie, które zostało przeznaczone jako sypialnia, istniało od daty budowy budynku. Było ono wówczas pomieszczeniem gospodarczym, które następnie po przeprowadzeniu remontu zostało przeznaczone do korzystania jako sypialnia. Konstrukcja pomieszczenia pozostawała bez zmian.

Organ wskazał, iż podstawą ustaleń faktycznych w tym zakresie są zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu pochodzące z lat 1989, 1996 i 2004. Dowód ten nie może jednak stanowić podstawy ustalenia daty powstania pomieszczenia sypialni, z powodu niejednoznacznego obrazu zdjęć.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.)

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skarga nie mogła być uwzględniona.

Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinnego zlokalizowany na działce nr ew. [...] we wsi [...], gm. [...], był już przedmiotem orzeczenia o nakazie rozbiórki. Poprzednią decyzją z dnia [...]maja 2014r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję PINB w [...]z dnia [...]lutego 2014r., nakazującą J. K. rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w m. [...]gm. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 1464/14 uchylił ww. decyzję WINB z dnia [...]maja 2014r., oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...]lutego 2014r.

W wyroku tym Sąd wskazał na konieczność uwzględnienia przez organy nadzoru budowlanego, faktu realizacji części przedmiotowego obiektu, tj. jego głównej bryły pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz konieczność bezspornego wyjaśnienia daty realizacji dobudowy do tego obiektu, dodatkowego pomieszczenia, tj. sypialni.

Respektując ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ I instancji przeprowadził odrębne postępowania w stosunku do głównej bryły obiektu i w stosunku do wykonanej dobudowy.

Przedmiotem niniejszej sprawy była legalność dobudowanego do głównej bryły budynku pomieszczenia sypialni, o wym. zew. 3,10m x 4,90m.

Organ I instancji przeprowadził postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia daty realizacji przedmiotowej dobudowy, tak jak nakazał to Sąd w poprzednim wyroku.

Organ powiatowy zgromadził zdjęcia lotnicze z lat: 1989, 1996, 2004, przesłuchał świadków, wziął pod uwagę wyjaśnienia inwestora. Świadek R. Ś. nie wskazał daty zakończenia inwestycji, świadek W. K. oświadczył natomiast, iż w oparciu o wiedzę uzyskaną od inwestora datę całkowitego zakończenia budowy określił na rok 1992r.

J. K. oświadczył, iż zakończenie budowy nastąpiło w 1992r. tj. nie jak wcześniej wskazywał w 1998r. (treść tych zmian omówiona została w uzasadnieniu wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1464/14).

Biorąc pod uwagę te dowody, organ w oparciu o weryfikowalny obiektywnie materiał, to jest zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu z lat 1989,1996 i 2004 ustalił ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotowa dobudowa zrealizowana została po 1996r., a więc pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r.

Zdaniem Sądu ocena tego materiału dowodowego była prawidłowa, choć niezbyt obszerna. Porównanie wniosków płynących z analizy zdjęć lotniczych, z późniejszą zmianą oświadczenia inwestora w zakresie daty dobudowania przedmiotowego pomieszczenia, tworzy pewną całość i wskazuje na rzeczywistą datę powstania dobudowy. Osobowe źródła dowodowe (tutaj tylko zeznania W. K.) w sprawach z zakresu samowoli budowlanych, ze swojej natury ustępują obiektywnością, materialnym źródłom dowodowym.

Dobudowa części budynku mieszkalnego w warunkach samowoli budowlanej, wymagała w pierwszej kolejności oceny możliwości jej legalizacji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]jako podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Od zasady, że obiekt budowlany lub jego część wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, podlega rozbiórce ustawodawca przewidział wyjątek, wskazany w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, dopuszczając możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Przepis ten stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Ustawodawca zobowiązał zatem organ do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i, czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

Nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, albowiem w stanie faktycznym tej sprawy, prawidłowo-zdaniem Sądu-ustalonym, nie było możliwe wszczęcie procedury legalizacyjnej. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki wymienione we wskazanym art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Organ zasadnie nakazał rozbiórkę pomieszczenia sypialni o wym. zew. 3,10m x 4,90m dobudowanego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w m. [...]gm. [...], wskazując na niedające się usunąć naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422)

Sporna dobudowa znajduje się w odległości 0,9m – 1,1 m od granicy z nieruchomością sąsiednią. Zatem, ewidentnie usytuowanie obiektu narusza § 12 tego rozporządzenia, który określa minimalne odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wynoszące 1,5m, 3m, i 4m.

Wielkość dobudowy (jej parametry) oraz lokalizacja w odniesieniu do granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], wykluczały podjęcie działań umożliwiających doprowadzenie tej części budynku do stanu zgodnego z prawem. Działania takie prowadziłyby do likwidacji dobudowy i jej odbudowy w innym miejscu.

W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom nadzoru budowlanego obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zebrano wystarczający materiał dowodowy jak również dokonano jego prawidłowej oceny, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.