Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 125/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 6, art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 § 3, art. 68 § 2, art. 194
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) Protokolant: St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adw. M. M. kwotę 180,- ( sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu wraz z należnym podatkiem od towarów i usług liczonym od tej kwoty.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach decyzją z 22 listopada 2021 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. K. (dalej także: strona lub skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kutno z dnia 24 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2017.

Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji ustalił stronie wymiar podatku od nieruchomości na 2017 rok od gruntów położonych w K. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...] na łączną kwotę 610 zł. Podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 21 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm. - dalej także: O.p.), art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 6 ust. 1, 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. - dalej także: u.p.o.l.) oraz uchwała nr XXX/328/16 Rady Miasta Kutno z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2016 r. poz. 5001 – dalej także: uchwała).

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że została wydana z naruszeniem prawa oraz z uwzględnieniem "fałszywych dokumentów". Wyjaśniła, że na rozprawie sądowej (skarżący?) nie przyjął oferowanego spadku, gdyż go nie dotyczy. Powołała się również na toczącą się nadal sprawę karną o sygn. II Kp [...], wskazała również, że Prokuratura w Ł., uznając materiał dowodowy, wdrożyła śledztwo, które jest w toku procedowania (sygn. akt RP III 1Ko [...]). Zdaniem strony, wobec przedstawionych faktów, działania Prezydenta Miasta Kutno, stanowiły przekroczenie uprawnień, wprowadzenie nieprawdziwych dokumentów do obiegu prawnego, a także posługiwanie się prawem o wstecznych decyzjach.

Końcowo skarżący wniósł o wnikliwie rozpatrzenie sprawy i wyegzekwowanie poszanowania prawa od Prezydenta Miasta Kutno.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach rozpatrując sprawę wskazało, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że skarżący w drodze spadku po zmarłej M. K. nabył nieruchomość gruntową położoną w K. przy ul. [...] nr ewid. [...], ul. [...] nr ewid. [...], ul. [...] nr ewid. [...] oraz przy ul. [...] nr ewid. [...] (postanowienie Sądu Rejonowego w Kutnie Wydział Cywilny z dnia 22.01.1988 r. sygn. akt Ns [...]). Jako właściciel powyższych nieruchomości zobowiązany był do złożenia informacji o nieruchomościach na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości. Wobec nie wywiązania się z ciążącego obowiązku organ pierwszej instancji dwukrotnie pismem z dnia 10.11.2020 r. oraz z dnia 16.12.2020 r. wezwał właściciela nieruchomości do przedłożenia informacji o posiadanych nieruchomościach i obiektach dla potrzeb ustalenia wymiaru podatku. Po bezskutecznym wezwaniu do złożenia informacji organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. zawiadamiając o tym stronę.

Kolegium zauważyło, że wymiaru podatku dokonano w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów Urzędu Miasta K. (zawiadomienie o zmianie z dnia 8 października 2020 r.). Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "B" o łącznej pow. 2032 m2 (500 m2 + 499 m2 + 517 m2 + 516 m2). Wysokość zastosowanych stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. określona w uchwale nr XXX/328/16 od gruntów pozostałych wynosi 0,30 zł za 1 m2. Łączna kwota zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r. po zaokrągleniu do pełnych złotych wynosi 610 zł.

Odnosząc się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu Kolegium wskazało, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wskazane okoliczności, zatem nabycie prawa własności nieruchomości w drodze postanowienia sądu jest zdarzeniem przewidzianym w art. 6 ust. 1 u.p.o.l., które w konsekwencji skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Jednocześnie SKO podkreśliło, że zdarzenie w postaci nabycia przez stronę prawa własności gruntów położonych w K., będących przedmiotem opodatkowania zostało ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Dane te, mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana jest w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 z późn. zm. – dalej także: P.g.k.).

Strona wniosła na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu. Wydanej decyzji zarzuciła niezgodne z prawem wsteczne ustalenie wymiaru podatku, powołując się na toczące się postępowania sądowe o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej w dniu [...] r. M. K., ostatnio zamieszkałej w K. przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, popierając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony pismem z dnia 9 maja 2022 r. uzupełnił skargę. Zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji zarzucił wydanie z naruszeniem w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 133 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, 2 i 3, art. 191, art 210 §1 pkt 6 i § 4 w zw. z art 235, art. 229 O.p., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, dokonane poprzez zaniechanie zgromadzenia adekwatnego materiału dowodowego i przedwczesne wydanie decyzji, pomimo istnienia istotnych wątpliwości co do stanu faktycznego i prawidłowości ustalenia, że to skarżący powinien być adresatem decyzji, brak wyjaśnienia w oparciu o jakie dowody organy dokonały ustaleń faktycznych, niewyjaśnienie przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, w tym w szczególności przemilczenie przez organ I instancji wiadomej mu okoliczności dotyczącej prowadzenia dwóch postępowań spadkowych po M. K., także przy przekazywaniu odwołania organowi II instancji, w którym to odwołaniu podniesione zostały zarzuty związane z nieprzyjęciem spadku przez skarżącego, a która to okoliczność była istotną dla oceny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych oraz nieustosunkowanie się organu II instancji do twierdzeń skarżącego o postępowaniu karnym prowadzonym w związku z tymi stwierdzeniami nabycia spadku, a w konsekwencji działanie w sposób naruszający zaufanie obywateli do władzy publicznej.

W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji opisanych w pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji opisanych w pkt 2 w przypadku, gdy postępowanie przeprowadzone przed Sądem potwierdzi, że doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie;

- zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, przy czym oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części;

- z ostrożności procesowej wniósł o przeprowadzenie przez Sąd uzupełniająco dowodu z dokumentów oraz;

- zwrócenie się do Sądu Rejonowego w Kutnie (ul. [...], [...] K.) o nadesłanie akt sprawy I Ns [...] oraz I Ns [...] (obie sprawy wedle informacji zawartych w aktach dotyczą stwierdzenia nabycia spadku po M. K.) i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: aktów stanu cywilnego dołączonych do obu wniosków o stwierdzenie nabycia spadku (aktu zgonu M. K. oraz aktu urodzenia Z. K.) oraz postanowienia kończącego postępowanie w sprawie o sygn. akt: I Ns [...] - na okoliczność czy prowadzone były dwa postępowania spadkowe po tej samej osobie, M. K. ujawnionej w ewidencji gruntów i budynków jako współwłaścicielka nieruchomości położonych w K. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...], kiedy i jakie rozstrzygnięcie zapadło w postępowaniu o sygn. akt I Ns [...] oraz czy jest ono prawomocne, czy dane spadkobiercy wskazanego w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku są tożsame z danymi skarżącego;

- zwrócenie się do Wydziału Geodezji i Katastru Urzędu Miasta Kutno (plac [...], [...] K.) o wyjaśnienie, na podstawie jakich dokumentów dokonano wpisu w ewidencji gruntów i budynków Z. K., syna M. i M. jako współwłaściciela w udziale 1/2 nieruchomości położonych w K. przy ul. [...], [...], [...] oraz [...], a następnie dokonano zmiany oznaczenia imienia matki współwłaściciela z M. na M. oraz o nadesłanie odpisów tych dokumentów i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność czy zachodziły podstawy do zmiany oznaczenia imienia matki współwłaściciela w ewidencji gruntów i budynków, czy Z. K. wskazany w ewidencji jest osobą tożsamą ze stroną niniejszego postępowania.

Pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 27 maja 2022 r. ponownie uzupełniła skargę. Wskazała, że zgodnie z wolą strony popiera skargę. Jednocześnie wyjaśniała, że z przekazanych telefonicznie przez stronę informacji wynika, że jest on synem M. i M. K. oraz właścicielem nieruchomości położonych w K. przy ulicach [...] oraz [...], które nabył w drodze dziedziczenia po matce M. K., zmarłej w dniu [...] r. Ponadto wedle oświadczenia strony podatek, od tych nieruchomości był przez niego bieżąco regulowany i w chwili obecnej nie istnieją żadne zaległości.

Pełnomocnik z urzędu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2022 r. cofnął wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 9 maja 2022 r. jako bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; dalej także: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z 22 listopada 2021 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasto Kutno z dnia 24 września 2021 r. w przedmiocie ustalenia stronie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2017.

Stosownie do art. 21 § 3 O.p. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. W myśl art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Na podstawie art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pisma pełnomocnika z urzędu z dnia 27 maja 2022 r. oraz jego stanowiska wyrażonego na rozprawie w dniu 8 czerwca 2022 r. (cofnięcie wniosków dowodowych z uwagi na ich bezprzedmiotowość) wynika, że skarżący w drodze spadku po zmarłej M. K. nabył nieruchomość gruntową położoną w K. przy ul. [...] nr ewid. [...], ul. [...] nr ewid. [...], ul. [...] nr ewid. [...] oraz przy ul. [...] nr ewid. [...] - postanowienie Sądu Rejonowego w Kutnie Wydział Cywilny z dnia 22 stycznia 1988 r. sygn. akt Ns [...].

Jako właściciel powyższych nieruchomości skarżący zobowiązany był do złożenia informacji o nieruchomościach na potrzeby ustalenia podatku od nieruchomości. Skarżący z tego obowiązku się nie wywiązał. Prezydent Miasto Kutno dwukrotnie, tj. pismem z dnia 10 listopada 2020 r. oraz z dnia 16 grudnia 2020 r. wezwał stronę do przedłożenia informacji o posiadanych nieruchomościach i obiektach dla potrzeb ustalenia wymiaru podatku. Po bezskutecznym wezwaniu do złożenia informacji Prezydent Miasto Kutno postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2021 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. zawiadamiając o tym stronę.

Sąd stwierdza, że brak złożenia informacji podatkowej przez skarżącego umożliwił organowi pierwszej instancji ustalenie wymiaru podatku za 2017 r., ponieważ nie upłynął 5 letni okres na wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania. Zgodnie bowiem z art. 68 § 2 O.p. jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Termin ograniczający możliwość wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego należy odnieść do dnia 1 stycznia każdego roku podatkowego, w którym obowiązek podatkowy istnieje, albowiem w tym dniu powstaje obowiązek podatkowy na dany rok podatkowy związany z władaniem (posiadaniem) nieruchomości objętej zakresem przedmiotowym podatku (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 618/19, Lex nr 3092400).

Sąd podkreśla, że wymiaru podatku dokonano w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów Urzędu Miasta Kutno (zawiadomienie o zmianie z dnia 8 października 2020 r.). Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów symbolem "B" o łącznej pow. 2032 m2 (500 m2 + 499 m2 + 517 m2 + 516 m2). Wysokość zastosowanych stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. określona w uchwale nr XXX/328/16 od gruntów pozostałych wynosi 0,30 zł za 1 m2. Oznacza to, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2017 r.

Odnosząc się do okoliczności podnoszonych skardze Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających wskazane okoliczności, zatem nabycie prawa własności nieruchomości w drodze postanowienia sądu jest zdarzeniem przewidzianym w art. 6 ust. 1 u.p.o.l., które w konsekwencji skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. Co ważne dla rozstrzygnięta niniejszej sprawy zdarzenie w postaci nabycia przez stronę prawa własności gruntów położonych w K., będących przedmiotem opodatkowania zostało ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Dane te, mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana jest w art. 21 ust. 1 P.g.k.

Sąd w pełni podziela i przyjmuje za swój pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2020 r. o sygn. akt II FSK 1433/18, zgodnie z którym stosownie do art. 21 ust. 1 P.g.k., dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, co do zasady, stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Zawarty w tym przepisie zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie (określenie) zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków (por. wyroki NSA z: 17 grudnia 2010 r., II FSK 1489/09; 15 lutego 2017 r., II FSK 4051/14).

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym, dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości – mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., II FPS 1/09). Co prawda od zasady tej istnieją wyjątki – wskazane w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 – jednakże okoliczności takie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Z przywołanych uchwał wynika, że organ zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków dopiero wówczas, gdy posłużenie się wyłącznie tymi danymi wiązałoby się z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej).

Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że organy mogą odstąpić od danych z ewidencji gruntów, wówczas gdy na podstawie art. 194 § 3 O.p., dojdą do wniosku, że dane z nich wynikające są zdezaktualizowane a dokumenty, które są obligatoryjną podstawą wpisu do ewidencji gruntów zostały pominięte, pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów. Innym przykładem sytuacji, w której organ ma obowiązek pominąć dane zawarte we wspomnianej ewidencji, jest wykazanie przez podatnika, w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w ewidencji gruntów danym dotyczącym właściciela (użytkownika wieczystego), rzeczywisty stan własności (prawa użytkowania wieczystego) został odmiennie uregulowany w księdze wieczystej. Wówczas organy podatkowe muszą okoliczność tę zweryfikować, aby podjąć rozstrzygnięcie odnoszące się do rzeczywistego, tj. ujawnionego w księdze wieczystej właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, będącego w rozumieniu przepisów u.p.o.l. podatnikiem.

Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. (por. wyrok z 9 lipca 2015 r., II FSK 1457/13).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 stycznia 2018 r., II FSK 3097/17 przesądził, że informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego (tak też NSA w wyroku z 12 października 2017 r., II FSK 1438/17). Podobny pogląd wyrażono w wyroku NSA z 7 lutego 2012 r., II FSK 1471/10, w którym Sąd stwierdził, że jakkolwiek w myśl art. 194 § 3 O.p. można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko dokumentom wymienionym art. 194 § 1 i 2, to jednak "skorzystanie z tej możliwości wymagałoby (...) zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej".

Oznacza to, że ewidencja gruntów i budynków stanowi rejestr publiczny wiążący co do zasady organy podatkowe – oprócz opisanych powyżej wyjątków – a także sądy w zakresie danych w niej formalnie ujawnionych, m.in. przy wymiarze podatków i świadczeń. Natomiast przeprowadzenie przeciwdowodu (zgodnie z art. 194 § 3 O.p.) jest dopuszczalne wówczas, gdy przyjęcie zapisów z ewidencji pozostawałoby w sprzeczności z "bezwzględnie obowiązującymi przepisami" lub danymi zawartymi w innych ewidencjach (np. księgach wieczystych).

Ponieważ w skardze nie wskazano na żaden z opisanych wyjątków od zasady związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, podniesione w niej zarzuty należało ocenić jako chybione.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddala.

m.j