Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 751/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 5 pkt 4 i  art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Wiesława Jesiotr, Protokolant specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową w celu ochrony osobistej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. R. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2018 r. cofającą M. R. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i gazowej w celu ochrony osobistej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. R. pozwolenia na broń palną bojową i gazową, którą posiadał w celu ochrony osobistej. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia M. R. tego uprawnienia.

Komendant Główny Policji wskazał, że Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w [...], pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniósł - powołując się na ważny interes społeczny - o uchylenie w trybie art. 154 k.p.a., decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową.

Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2015 r. wszczął w trybie art. 154 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia wskazanej przez prokuratora decyzji i decyzją z dnia [...] października 2018 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia M. R. pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji podał, że postępowanie w tym przedmiocie zostało ostatecznie zakończone (po uprzednim uchyleniu w dniu [...].04.2018 r. przez organ odwoławczy wydanej w tym przedmiocie decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2018 r.). Komendant [...] Policji, decyzją z dnia [...] października 2018 r. cofnął M. R. - na podstawie art. 18 ust 5 pkt 4 w zw. z art 32 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) pozwolenie na broń palną bojową i gazową.

Komendant Główny Policji przytoczył powołane wyżej przepisy prawa. Wskazał, że od dnia 1 października 2014 r. zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni

i amunicji. Podał, że przepis § 12 tego rozporządzenia zobowiązał osoby, które uzyskały pozwolenie na broń przed dniem jego wejścia w życie, do dostosowania sposobu przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w tym rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego obowiązywania. Z kolei przepis § 5 ust. 1 cytowanego rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń

i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy SI według normy PN-EN 14450. Strona przechowywała broń gazową kal. 8 mm wraz z magazynkiem w metalowej szafie nieposiadającej zamków atestowanych.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe potwierdza pismo prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z dnia [...].02.2015 r. oraz prawomocny od dnia [...].03.2017 r. wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...].01.2017 r. sygn. akt [...], w którym stwierdzono, że M. R. przechowywał broń w postaci pistoletu gazowego (rok produkcji 1991) w metalowej szafie nieposiadającej zamków atestowanych. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że sejf - w którym strona przechowywała broń gazową, zamontowany we wnętrzu szafy, jak i sama metalowa szafa, nie były wyposażone w atestowane zamki. Biegły Zakładu Broni i Mechanoskopii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Policji w opinii z dnia [...].08.2014 r. z przeprowadzonych badań mechanoskopijnych wkładek zamków z szafy (trzy zamki, w tym jeden bez kluczy), w której strona przechowywała utraconą broń palną gazową, stwierdził, że nigdy nie były one przedmiotem jakichkolwiek badań atestacyjnych (certyfikacyjnych) i w związku z tym nie mają odpowiednich świadectw.

Organ stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie przez stronę broni palnej wraz z magazynkiem w szafie z zamkami bez atestu (w pustostanie, w którym przebywały postronne osoby), narusza reżim wynikający z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Komendant Główny Policji wskazał, że strona przez znaczny okres wymogów tych nie przestrzegała, nie posiada wiedzy, i w jakiej dacie jej broń została skradziona. Organ wskazał, że posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji a warunki jej przechowywania zostały określone rygorystycznie, mając na uwadze względy bezpieczeństwa publicznego. W związku z tym broń winny posiadać osoby dające rękojmię, nie tylko zgodnego z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego jej używania, ale również takiego jej przechowywania, aby interesy te nie doznały uszczerbku.

Organ stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego strona naruszyła regulację art 32 ustawy o broni i amunicji. Podstawa prawna cofnięcia pozwolenia na broń, co prawda, ma charakter fakultatywny, jednakże w świetle materiału dowodowego, zasadnym jest pozbawienie strony wyjątkowego uprawnienia, jakim jest pozwolenie na posiadanie broni palnej.

Pozwolenie na broń jest swoistym przywilejem, zatem może je posiadać osoba dająca gwarancję wypełniania powinności z nim się wiążących, w tym bezpiecznego jej przechowywania po to, aby broń nie dostała się w niepowołane ręce. Dlatego też, w interesie społecznym - dla ochrony takich dóbr, jak bezpieczeństwo i porządek publiczny - ustawodawca zobowiązał przechowywać broń i amunicję w taki sposób, aby uniemożliwić dysponowanie nimi przez osoby nieuprawnione. Strona zasad tych nie przestrzegała, dlatego jej słuszny interes w posiadaniu pozwolenia na broń musi ustąpić racjom interesu społecznego. Ocena ta znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym i jest adekwatna do poczynionych ustaleń.

Komendant Główny Policji wskazał, że nie mają znaczenia dowodowego dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, podniesione przez pełnomocnika okoliczności dotyczące dotychczasowej niekaralności strony i jej dobrej opinii z miejsca jej zamieszkania. Okoliczności te nie mają w sprawie istotnego znaczenia, bowiem to nie osobowość posiadacza broni, jego cechy charakteru i dotychczasowe postępowanie, legły u podstaw cofnięcia pozwolenia na broń, lecz naruszenie przez niego zasad jej przechowywania.

Organ wskazał też, że przestrzeganie przez organy Policji zasady wyrażonej w art. 8 kpa (pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej) przejawia się między innymi tym, iż wszystkie postępowania w sprawach broni palnej, tj. o wydanie bądź cofnięcie pozwoleń na broń, cechuje tożsama restrykcyjność stanowiska wobec wszystkich posiadaczy takiego pozwolenia lub osób ubiegających się o nie, wyrażana w decyzjach wydawanych w sprawach o takim samym lub podobnym stanie faktycznie, jak w niniejszej sprawie.

Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika strony o umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową do celu ochrony osobistej, organ odwoławczy stwierdził, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 105 k.p.a.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi M. R. z dnia 13 marca 2019 r., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z uwagi na to, że w wymienionej skardze zaskarżono dwie decyzje Komendanta Głównego Policji, tj. także decyzję z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], przewodniczący wydziału zarządził rozdzielenie skarg. Sprawa ze skargi na kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] zarejestrowana została pod sygnaturą akt II SA/Wa 751/19.

Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2018 r. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, zarzucił obrazę przepisów prawa, mającą wpływ na rozstrzygnięcie, a w szczególności:

- art. 32 ust. 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 576), polegającą na dowolnym przyjęciu, że skarżący dopuścił się świadomego, rażącego niedbalstwa w przechowywaniu broni palnej gazowej, podczas gdy powyższe stwierdzenie pozostaje w oczywistej sprzeczności z ustaleniami i poglądem wyrażonym w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania;

- błędną wykładnię obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji, polegającą na równoczesnym cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową tj. pistoletu [...] w sytuacji, gdy z akt sprawy bezspornie wynika, że broń palna bojowa była prawidłowo przechowywana, lecz cofnięcie na nią pozwolenia, ma być pokłosiem przyjętego w decyzjach złego przechowywania broni palnej gazowej, co stanowi nadużycie w stosowaniu prawa i jest jego ewidentną nadinterpretacją;

- art. 7 k.p.a w zw. z art. 77 k.p.a. i art. 75 k.p.a oraz 80 k.p.a., przez błędną i sprzeczną z zebranym materiałem dowodowym ocenę stanu faktycznego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegających w głównej mierze na: pominięciu ustaleń poczynionych przez Sąd Rejonowy [...] w [...] w wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn akt [...]; niesłusznym przyjęciu, jako przeważających jedynie zasad interesu społecznego przy rozstrzyganiu sprawy, a pominięciu szeregu okoliczności faktycznych mających w tej samej mierze znaczenie prawne dla realizacji słusznego interesu strony, jak chociażby dotychczasowej niekaralności 69-cio letniego skarżącego, dobrych opinii z miejsca zamieszkania, prawidłowego przechowywania broni palnej bojowej, tj. pistoletu [...], ustalonej podczas ostatniej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2017 r., okoliczności zabezpieczenia broni palnej gazowej i jej niesprawności - co nie pozwala na przyjęcie, że strona nie daje rękojmi, iż w przyszłości nie będzie przestrzegała obowiązków wynikających z przepisów ustawy o broni i amunicji,

- art. 8 k.p.a poprzez jego pominięcie,

- błędną ocenę okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a polegającą na dowolnym przyjęciu, iż broń palna gazowa, tj. pistolet [...], utracona podczas kradzieży z włamaniem była w rażący sposób niezabezpieczona, co w łatwy sposób pozwalało na wejście w jej posiadanie osobom trzecim, podczas gdy z dowodów przyjętych przez Sąd Rejonowy we wspomnianym wyżej wyroku wynika bezspornie, że broń ta była trwale uszkodzona, zaś dostęp do budynku znajdującego się na ogrodzonej działce zabezpieczonej w kilka zamków mechanicznych

i elektrycznych z okratowanymi oknami, zaś broń palna gazowa była przechowywana w szafie dwudrzwiowej stalowej, ogniotrwałej z dospawanym wewnątrz sejfem -

co oznacza, iż skarżący nie naruszył świadomie zasad przechowywania tej broni,

- nieustosunkowanie się merytorycznie do tez odwołania pełnomocnika, złożonego w przedmiotowej sprawie [...] marca 2018 r., w sytuacji kiedy Komendant Główny Policji postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. uchylił decyzję Komendanta [...] Policji (wprawdzie tylko z przyczyn formalnych, tj. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 182 k.p.a.), ale znane były argumenty faktyczno-prawne poprzedniego odwołania,

- wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, w sytuacji niezakończenia toczącego się (równocześnie) przed Komendantem [...] Policji postępowania nadzwyczajnego o uchylenie w trybie art. 154 § 1 k.p.a decyzji

o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia M. R. pozwolenia na broń palną bojową i gazową w celu ochrony osobistej,

- rozstrzygnięcie w jednej decyzji o prawach strony do posiadania obu przysługujących jej rodzajów broni, w sytuacji gdy o przyznaniu pozwolenia na broń Komendant [...] Policji orzekał dwoma odrębnymi decyzjami, tj. z [...] maja 1991 r., kiedy to skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni krótkiej do ochrony osobistej oraz z [...] maja 1991 r., gdy M. R., otrzymał pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej. Ponadto zarzuty naruszenia przez skarżącego zasad określonych w art. 32 ustawy dotyczyły jedynie broni palnej gazowej, nie zaś broni palnej bojowej. Organy zatem niezasadnie uznały, że w stosunku do obu rodzajów broni skarżący naruszył art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy,

- naruszenie art. 154 § k.p.a. w decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], (o uchylenie decyzji z [...] lipca 2014 r. o umorzeniu postępowania) - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy: odpadła jedna z kumulatywnych przesłanek określonych w tymże przepisie, czyli naruszenie interesu społecznego. Wynika to z faktu, że złożony do sądu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania przeciwko skarżącemu o czyn z art. 263 § 4 kk, mający uzasadniać konieczność uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania, skutkował dla skarżącego wyrokiem umarzającym postępowanie wobec znikomej szkodliwości społecznej co w świetle art. 1 § 2 kk czyn tego rodzaju nie stanowi przestępstwa, co w okolicznościach niniejszej sprawy wyłącza możliwość zarzucenia M. R. działania naruszające interes społeczny. Tym bardziej, że w części dotyczącej prawidłowo przechowywanej broni palnej bojowej, przesłanka naruszenia interesu społecznego nigdy nie wystąpiła.

W uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Wskazał m.in., że z akt postępowania administracyjnego oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] jednoznacznie wynika budynek, w którym znajdowała się (niesprawna) broń gazowa posiadał prawidłowe zabezpieczenie wejścia do budynku, okratowane okna, zamykanie wejść do poszczególnych pomieszczeń zamkami mechanicznymi i elektrycznymi, w tym do tego pokoju, w którym znajdowała się dwudrzwiowa szafa pancerna, ogniotrwała ze sprawnym wewnątrz sejfem. Nie był też pustostanem. Wskazał, że organy obu instancji uznały za nieistotne dla sprawy fakty, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja potwierdzająca: wzorowe przechowywanie przez skarżącego drugiego rodzaju broni - palnej bojowej w postaci pistoletu [...], o czym świadczy protokół z kontroli przeprowadzonej przez KRP [...] w dniu [...] Iipca 2017 r.; dotychczasową niekaralność 69-cio letniego skarżącego oraz; bardzo dobrą opinię o stronie z jego miejsca zamieszkania. Powyższe dowody pozwalają zdaniem skarżącego na stwierdzenie, że będzie on dawał rękojmię prawidłowego przechowywania posiadanej broni palnej bojowej, a zatem winno być zachowane jego uprawnienie do dysponowania chociażby tą bronią. Pełnomocnik wskazał też, że żaden przepis ustawy nie uprawnia Policji do cofnięcia w jednej decyzji, pozwolenia na wszystkie rodzaje posiadanej broni, w sytuacji gdy jeden z jej rodzajów był przechowywany niezgodnie z ww rozporządzeniem. Tym bardziej, że wydanie pozwoleń na bronie, nastąpiło dwoma odrębnymi decyzjami.

Pełnomocnik wskazał też, że decyzja wydana w trybie art. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy jest aktem o charakterze uznaniowym. Okoliczność, że Sąd Rejonowy badał sprawę na płaszczyźnie prawa karnego nie oznacza, iż ustalenia te są nieprzydatne dla oceny działania skarżącego z punktu widzenia powołanych przepisów ustawy o broni

i amunicji, w szczególności w kontekście art. 75 § 1 k.p.a. Sąd Rejonowy [...] znalazł dla skarżącego okoliczności usprawiedliwiające i umorzył postępowanie karne ustalając, że społeczna szkodliwość czynu polegającego na nieumyślnej utracie broni gazowej przez skarżącego jest znikoma. Pełnomocnik wskazał, że w tych okolicznościach sprawy, niezrozumiały jest fakt, że organy uznały za zasadne jednoczesne pozbawienie broni palnej bojowej, wskazując że skarżący nie daje rękojmi prawidłowego jej przechowywania. Tym bardziej, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, iż co do przechowywania broni palnej bojowej organy nie miały nigdy jakichkolwiek zastrzeżeń. Kwestia przechowywania tejże broni, nigdy też nie była przedmiotem postępowania karnego. Nie mówiąc już o uznaniu przez organy i Prokuraturę, że za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową przemawia interes społeczny. Powyższe oznacza również, że brak było podstaw prawnych do wszczęcia w trybie art. 154 § 1 k.p.a. postępowania nadzwyczajnego, skutkującego uchyleniem decyzji z [...] lipca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł m.in., że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie przez skarżącego broni palnej wraz z magazynkiem w szafie z zamkami bez atestu (w pustostanie, w którym przebywały postronne osoby), narusza reżim wynikający z przepisów ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Pełnomocnik podkreślił, że skarżący przez znaczny okres czasu wymogów tych nie przestrzegał, nie posiada nawet wiedzy w jakiej dacie jego broń została skradziona. Posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji, a warunki jej przechowywania zostały określone rygorystycznie, mając na uwadze względy bezpieczeństwa publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 15 listopada 2019 r. na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi połączył niniejszą sprawę o sygn. akt II SA/Wa 751/19 oraz sprawę

o sygn. akt II SA/Wa 752/19 do łącznego rozpoznania i odrębnego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2018 r. cofająca skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej w celu ochrony osobistej odpowiadają prawu. W sprawie tej organy nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2096 ze zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis art. 32 ust. 1 powołanej ustawy stanowi natomiast, iż broń i amunicję należy przechowywać w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.

Szczegółowe zasady przechowywania broni i amunicji do dnia 1 października 2014 r. określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do § 5 ust. 1 tego rozporządzenia, osoby posiadające broń i amunicję na podstawie pozwolenia na broń, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwale przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Od dnia 1 października 2014 r. zasady przechowywania broni i amunicji określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1224). W § 12 tego rozporządzenia przewidziano, że osoby, które uzyskały pozwolenie na broń wydane przed dniem jego wejścia w życie dostosują sposób przechowywania broni i amunicji do wymogów określonych w tym rozporządzeniu w terminie 5 lat od dnia jego wejścia w życie. Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że osoby posiadające broń i amunicję do niej na podstawie pozwolenia, o którym mowa w art. 10 ust. 4 ustawy, przechowują broń i amunicję w urządzeniach spełniających wymagania co najmniej klasy S1 według normy PN-EN 14450.

Organy ustaliły w sprawie bezsporny stan faktyczny. Wskazały, że z materiałów nadesłanych do Wydziału [...] Komendy [...] Policji,

a w szczególności z protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie

i notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza z Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] wynika, że w okresie od listopada 2013 r. do [...] marca 2014 r. nieznany sprawca dokonał włamania do domu należącego do M. R., poprzez wyłamanie kraty okiennej i wybicie szyby jednego z pomieszczeń domu, w którym znajdowała się szafa pancerna, a następnie kradzieży broni palnej gazowej, tj. pistoletu [...]. Organy wskazały, że Sąd Rejonowy [...] w [...] w prawomocnym wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...] ustalił, że M. R. w nieustalonym dniu, jednak nie wcześniej niż w listopadzie 2013 r. i nie później niż w dniu [...] marca 2014 r. nieumyślnie spowodował utratę broni palnej w postaci pistoletu gazowego (...) wraz z magazynkiem, którą przechowywał w (...) w metalowej szafie nieposiadającej zamków atestowanych (...). Sąd w powołanym wyroku ustalił, że metalowa szafa, jak i znajdujący się w niej sejf, w którym był przechowywany pistolet gazowy, nie posiadały wymaganych atestów, szafa nie była trwale przymocowana do elementów konstrukcyjnych budynku (strona 12 uzasadnienia powołanego wyżej wyroku Sądu).

W świetle powyższego prawidłowe jest stwierdzenie organu, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, pozostawienie przez stronę broni palnej wraz z magazynkiem w szafie z zamkami bez atestu, naruszało reżim wynikający z przepisów ustawy o broni i amunicji. Bezspornie bowiem w tamtym czasie strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z § 5 rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Organ dokonując ustaleń przywołał wprawdzie jedynie rozporządzenie z 26 sierpnia 2014 r., jednakże powyższe nie zmienia prawidłowości ustaleń organu co do naruszenia przez skarżącego zasad przechowywania broni.

Zgodzić należy się z Komendantem Głównym Policji, że strona przez znaczny okres wymogów określonych w przepisach prawa nie przestrzegała, nadto, nie posiada wiedzy w jakiej dacie jej broń została skradziona.

Ustalenia istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały dokonane przez organy w sposób pełny i wyczerpujący. Niezasadny jest tym samym zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 75 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ określonych ustaleń Sądu Rejonowego [...] w [...] dokonanych w powołanym już wyżej wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...]. Trafnie organ stwierdził w decyzji, że kwestia dotychczasowej niekaralności strony, jej dobrej opinii

z miejsca zamieszkania nie mają znaczenia dowodowego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Także okoliczność prawidłowego przechowywania broni palnej bojowej, na co wskazano w skardze, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy i nie stanowi

o naruszeniu przez organ przepisów postępowania, jak również art. 18 ust. 5 pkt 4 czy art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

Zasadnie organ wskazał, że to nie osobowość posiadacza broni, jego cechy charakteru i dotychczasowe postępowanie, legły u podstaw cofnięcia pozwolenia na broń, lecz naruszenie zasad przechowywania broni.

Stwierdzenie organu, że działanie skarżącego stanowi o tym, że nie przechowywał broni w sposób zgodny z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, a więc w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych, znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Skarżący, niezależnie od przyjętych na zewnątrz budynku środków ochrony (kraty w oknach, zamykane drzwi), jak też niezależnie od podnoszonej okoliczności uszkodzenia broni palnej gazowej, bezspornie nie zastosował się do wymogów ustawy o broni i amunicji (art. 32 ust. 1).

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym zasadniczym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stąd też rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni, jak też prawidłowego jej przechowywania w trakcie uzyskanego pozwolenia na broń zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia (v. Wyrok NSA z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 3156/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu, podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie organy Policji miały podstawy, aby przyznać prymat interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem skarżącego. Poczynione przez organy ustalenia wskazują na niedopełnienie przez skarżącego obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie bezpiecznego przechowywania broni, zaś interes społeczny wymaga, aby bronią dysponowały jedynie osoby gwarantujące bezpieczne i zgodne z przepisami jej posiadanie. Prawidłowości twierdzenia organu, co do zaistnienia podstaw zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji tak w zakresie broni gazowej jak i broni palnej bojowej, nie zmienia powołana w skardze okoliczność prawidłowego przechowywania przez stronę broni palnej bojowej. Zachowanie skarżącego, który poprzez niedopełnienie obowiązków w zakresie przechowywania broni (jednego z jej rodzajów, na który uzyskał pozwolenie), doprowadził do utraty broni, która dostała się w ręce osoby nieuprawnionej, dawało organom Policji podstawę do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w odniesieniu do obu posiadanych pozwoleń na broń. Nie stanowi przy tym naruszenia prawa procesowego cofnięcie w jednej decyzji pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej w celu ochrony osobistej. Okoliczność, że pozwolenia wydane zostały dwiema odrębnymi decyzjami nie czyni sama w sobie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nieprawidłową. Zarzuty skargi w tym zakresie Sąd uznał za nietrafne. Nadto, wbrew twierdzeniom skargi organ nie stwierdził, że skarżący naruszył zasady przechowywania broni palnej bojowej. Nie zmienia to prawidłowości ustaleń organu, że stwierdzenie naruszenia zasad przechowywania broni palnej gazowej stanowiło wystarczającą podstawę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie także broni palnej bojowej. Interes społeczny, którego należy upatrywać w zapewnieniu porządku i bezpieczeństwa publicznego, wymaga, aby broń posiadały osoby dające rękojmię nie tylko właściwego używania broni ale i takiego jej przechowywania, które zapewni ten porządek i bezpieczeństwo. Twierdzenie organu zatem, że interes strony, która nie przestrzegała zasad ustawowych, nie przechowywała bowiem broni w sposób uniemożliwiający dysponowanie nią przez osobę nieuprawnioną (wymogi ustawowe nie były przestrzegane, jak wskazał organ, przez znaczny okres), musi ustąpić przed interesem społecznym, nie jest dowolne. Także Sąd karny w powołanym już wyżej wyroku sygn. akt [...] nie kwestionował, że zachowanie skarżącego godziło w dobro w postaci bezpieczeństwa publicznego i indywidualnego (strona 14 uzasadnienia wyroku). Zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. nie jest zasadny. Ustaleń tych nie zmienia okoliczność, że Sąd karny w wyrokiem z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie karne.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga także, że przepis art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 32 ust. 1 tej ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni

i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienie art. 10 ustawy o broni i amunicji. Istotne znaczenie należy przypisać unormowaniu z art. 32 ust. 1 ww. ustawy, który nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia. Każde zatem, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni zgodnie z art. 18 ust 5 pkt 4 ww. ustawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06). Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy art. 8 k.p.a. Jak wskazano już wyżej, powołane w skardze działania skarżącego podjęte na zewnątrz budynku (okratowanie okien), jak i wewnątrz (szafa stalowa, sejf, zamki) nie zmieniają prawidłowości ustaleń organu co do naruszenia zasad przechowywania broni, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Zarzucane nieuwzględnienie tych okoliczności nie stanowi o prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej. Także nieodniesienie się przez organ do wszystkich "tez" odwołania nie stanowi – w stanie faktycznym tej sprawy – uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ dokonał istotnych ustaleń faktycznych i dokonał wyczerpującej ich oceny, na gruncie art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni

i amunicji oceny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pozwalało Sądowi na dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz postępowania, w ramach którego zostały wydane.

Odnosząc się zaś do zarzutu, że wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nastąpiło w sytuacji niezakończenia toczącego się równocześnie przed Komendantem [...] Policji postępowania nadzwyczajnego o uchylenie w trybie art. 154 kpa decyzji [...] z dnia [...] lipca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i palną gazową do ochrony osobistej, wskazać należy, że w istocie organ przedwcześnie wszczął to postępowanie. Uchybienie to jednakże pozostało bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Organy Policji nie naruszyły zasad swobodnej oceny materiału dowodowego. Odmienna ocena skarżącego od oceny organów w zakresie zaistnienia podstaw do zastosowania art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji nie zmienia tego, że wydane w sprawie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Uwzględniając realia przedmiotowej sprawy, organy Policji miały prawo przyjąć,

że istnieją podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i palną gazową w celu ochrony osobistej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku.