Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 303/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 lutego 2009 roku, Sygn. akt [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 listopada 2008 r. Wójt Gminy zmienił decyzję ostateczną z dnia 12 maja 2005 r. określającą J.W. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005 rok, z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego.

W następstwie wniesionego przez J.W. odwołania, decyzją z dnia 26 lutego 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył Wójt Gminy domagając się jej uchylenia w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za utrwalone należy uznać stanowisko, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (por. uch. NSA z 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001, nr 1, poz. 17; wyrok z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 (niepubl.). Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził również w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90. Sąd ten wskazał, że bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy. W rezultacie ani gmina, ani żaden organ gminy nie są uprawnieni do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji organu odwoławczego (kolegium odwoławczego lub wojewody) uchylającej lub zmieniającej wydaną w pierwszej instancji decyzję wójta.

Sąd rozpoznający sprawę, przychylając się do wskazanego wyżej stanowiska stwierdza, że Wójt Gminy, jako organ administracji, który w I instancji wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania pieniężnego J.W., nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Legitymację tę posiada bowiem sam podatnik i to jego interesu prawnego dotyczy toczące się postępowanie.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.