Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 248/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 - 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Prze, w. Sędzia WS Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, , po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie ze skargi K. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia obiektu budowlanego do właściwego stanu technicznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...]


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie przez sąd wykonania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...] nakazującej doprowadzenie obiektu budowlanego położonego przy ul. [...] Nr [...] we W. do właściwego stanu technicznego.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż nałożenie na nią obowiązku naprawy elewacji poprzez wykonanie docieplena jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego a wykonanie tego obowiązku wiąże się z dużym nakładem środków finansowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek jest zasadny.

W art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrażono zasadę, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu w całości lub w części aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W odniesieniu do regulującego wcześniej przedmiotową materię art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), podobnie formułującego przesłanki wstrzymania przez sąd wykonania aktu administracyjnego, utrwalił się w orzecznictwie pogląd, że chodzi tu o sytuacje, w których wykonanie decyzji spowodowałoby znaczną szkodę, a ewentualne wzruszenie przez sąd tej decyzji nie byłoby w stanie odwrócić wywołanych przez nią skutków. W ramach tego postępowania Sąd nie był władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżona decyzja do momentu jej uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem).

Instytucja przewidziana w art. 40 ust. 1 powołanej ustawy miała charakter szczególny. Jako zasadę przyjmowała bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Ta sama argumentacja pozostaje aktualna na tle obecnego uregulowania zawartego w art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a.

W kontekście żądania sformułowanego we wniosku skarżącego a odnoszącego się do rozstrzygnięcia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania jedynie decyzji organu pierwszej instancji, należy na wstępie rozważyć zakres możliwości orzeczniczych Sądu wyznaczonych w tej materii dyspozycją art. 63 § 3 in fine p.p.s.a

W świetle powyższego przepisu, Sąd może na wniosek skarżącego - wstrzymać wykonanie nie tylko zaskarżonego aktu lub czynności ale również wszystkich aktów lub czynności we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy. Użyty bowiem w treści art. 61 § 3 p.p.s.a zwrot " w granicach danej sprawy" należy interpretować systemowo na tle uregulowania zawartego w art. 3 § 2 p.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także na art. 134 p.p.s.a i 135 p.p.s.a, które regulują zakres sądowej kontroli.

Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają jednakowe ramy prawne.

Oznacza to, iż treścią art. 61 § 3 p.p.s.a objęte są także akty wydane w pierwszej instancji, oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli /tak między innymi: B. Dauter, B. Gruszczyński A. Kabat , M Niezgódka – Medek , Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie II Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006 r. /

Zgodnie z powyższym, przedmiotem orzeczenia Sądu wskutek wniosku skarżącego jest decyzja organu pierwszej instancji. W ramach tego postępowania wpadkowego Sąd nie jest władny do przeprowadzania merytorycznej oceny kwestionowanego aktu administracyjnego, tym bardziej, że przedmiotem postępowania sądowego jest ocena legalności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w mocy decyzję organu pierwszej instancji, o wstrzymanie której wnioskuje strona skarżąca.

Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenie Sądu dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w ramach opisanej instytucji ochrony tymczasowej ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, a mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

We wniosku złożonym w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała na żadną z okoliczności warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] nr [...]

Skarżąca nie uzasadniła też zdaniem Sądu w sposób należyty i nie wykazała, w jaki ewentualnie sposób wykonanie decyzji wywołałoby nieodwracalne, niekorzystne dla niej skutki, względnie spowodowałoby wyrządzenie znacznej szkody.

Nie stanowi w ocenie Sądu takiego uzasadnienia - nie odniesione do konkretnych faktów, przybierające postać ogólnikowych wywodów - odwoływanie się przez stronę skarżącą jedynie do skutków ekonomicznych obowiązków związanych usunięciem stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] nr [...]

Brak jest też wyraźnego odniesienia się przez stronę skarżącą do zawartych we wniosku twierdzeń na jego uzasadnienie choćby poprzez wyraźne wskazanie jaką dokładnie szkodę spowoduje wykonanie decyzji organu pierwszej instancji czy też przedstawienia jakie to "duże nakłady środków finansowych" potrzebne są do tego by usunąć stwierdzone w decyzji organu I instancji nieprawidłowości stanu technicznego budynku.

Równocześnie podnieść należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny analizując przedłożone akta sprawy, pod kątem wymogów art. 61 § 3 p.p.s.a , nie dopatrzył się możliwości niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub tym bardziej spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pokreślić tu trzeba, że wykonanie decyzji zwykle powoduje określone konsekwencje finansowe i nieprzewidziane wydatki dla strony, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy tez wyrządzeniem dla niej znacznej szkody.

W takiej sytuacji brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 powołanej wyżej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.