Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 286/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 8
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz–Rajchman (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Kieres Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: N. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2022 r. nr 0201-IEW2.720.1.2022.MK w przedmiocie zagrożenia ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę: I. uchyla zaskarżone postanowienie w całości oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia 20 grudnia 2021 r., nr [...] ; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na rzecz Strony skarżącej kwotę: 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi N. B. (dalej jako: strona, skarżąca, podatniczka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako DIAS, organ odwoławczy) z dnia 11 lutego 2022 r., nr (...), utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (dalej jako: NUS, organ I instancji) z dnia 20 grudnia 2021 r. nr (...) w przedmiocie odmowy uwzględnienia sprzeciwu na zagrożenie ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych zaległości w kwocie 119.700 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 78.043 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2008 r.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 22 września 2021 r. doręczono stronie zawiadomienie NUS z dnia 6 września 2021 r. o zagrożeniu ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych należności pieniężnej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych.

Od powyższego zawiadomienia strona złożyła, datowany na dzień 15 października 2021 r. sprzeciw (wpływ do organu I instancji 18 października 2021 r.),

w którym zanegowała istnienie przedmiotowych należności i powołała się na przedawnienie tych zobowiązań na podstawie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.; dalej: O.p.). Zdaniem podatniczki zaległość podatkowa uległa przedawnieniu pomimo ustanowionego zabezpieczenia, tj. hipoteki przymusowej. Stąd też, jako niewymagalna, nie podlega ujawnieniu w rejestrze. Skarżąca wywodziła, iż obowiązujący od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 70 § 8 O.p. jest w brzmieniu tożsamy z art. 70 § 6 O.p. (obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r.), uznanym za niekonstytucyjny wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2021 r. NUS odmówił uwzględnienia sprzeciwu na zagrożenie ujawnieniem w Rejestrze Należności Publicznoprawnych powyżej wymienionych zaległości podatkowych. Organ I instancji wskazał, że okoliczność na której oparto sprzeciw nie była oceniana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym i sądowym. Nie jest również badana w ramach zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Uzupełnił organ, iż zaległość podatkowa wynika z zeznania podatkowego, w którym zadeklarowano zobowiązanie podatkowe w kwocie 119.700 zł. Zobowiązanie to nie zostało uregulowane, co skutkowało wszczęciem postępowania egzekucyjnego i wystawieniem tytułu wykonawczego nr SM1/2135/09 z dnia 31 lipca 2009 r. Zastosowane środki egzekucyjne (zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz o zajęciu udziałów w sp. z o. o.) nie doprowadziły do wyegzekwowania należności. W celu zabezpieczenia wykonania należności podatkowej ustanowiona została hipoteka przymusowa na nieruchomości podatniczki. Następnie decyzją z dnia 20 maja 2013 r. nr (...) NUS określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym z tytułu zbycia papierów wartościowych za rok 2008 w kwocie 119.700 zł. Od decyzji nie zostało wniesione odwołanie wobec czego stała się ona ostateczna. Organ pierwszej instancji zauważył, iż ustawowy termin przedawnienia przedmiotowej zaległości upłynął, jednakże wobec ustanowienia przed tym terminem na poczet jej wykonania hipoteki przymusowej zaległość podatkowa nie uległa przedawnieniu. Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii przedawnienia wskazał, iż wyrok TK z dnia 8 października 2013 r. dotyczy niekonstytucyjności art. 70 § 6 O.p., w sprawie zaś zastosowanie znajduje art. 70 § 8 O.p., który nie był badany w powyższym orzeczeniu.

W dniu 7 stycznia 2022 r. strona w ustawowym terminie wniosła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji. Wskazując jako niekonstytucyjny przepis art. 70 § 8 O.p. stwierdziła, że należności - jako przedawnione - nie powinny być ujawnione w Rejestrze Należności Publicznoprawnych.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Ponownie podkreślił organ odwoławczy, iż ustawowy termin przedawnienia spornego zobowiązania podatkowego upłynął w dniu 31 grudnia 2014 r. W tym terminie NUS dokonał zabezpieczenia zaległości podatkowej poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej (KW nr (...), wniosek złożony w dniu 18 września 2009 r., wpis potwierdzony zapisem z dnia 30 października 2009 r.) co spowodowało, że zaległość podatkowa nie uległa przedawnieniu, stosownie do brzmienia art. 70 § 8 O.p. DIAS wyjaśnił, iż przepis art. 70 § 8 O.p. funkcjonuje w porządku prawnym ponieważ nie został uchylony, dlatego też organ pierwszej instancji ma obowiązek jego stosowania. Dodał, iż przywoływane przez stronę wyroki sądów zapadają w sprawach indywidualnych i nie stanowią – w przeciwieństwie do przepisów ustawowych – źródła prawa powszechnie obowiązującego. DIAS wskazał również, iż postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt SK 40/12, wydanym na wniosek Marszałka Sejmu VII kadencji w związku z wątpliwościami co do dalszego pozostawania w obrocie prawnym art. 70 § 8 O.p., Trybunał Konstytucyjny podkreślił, iż wykładni podlega sentencja orzeczenia, czyli rozstrzygnięcie Trybunału, które ma moc powszechnie wiążącą.

Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem DIAS, zarzucając w skardze złożonej na postanowienie organu odwoławczego naruszenie przepisów prawa, tj.:

1. Art. 64 Konstytucji oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności przez błędne zastosowanie art. 18a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz oparcie się na treści niezgodnego z Konstytucją RP art. 70 § 8 O.p. w zw. z art. 18h pkt 1 u.p.e.a.;

2. Art. 59 § 1 pkt 9 w zw. z art. 70 § 1 O.p. oraz naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 70 § 8 O.p. a także niewłaściwe zastosowanie art. 59 § 1 O.p. w zw. z art. 94 ustawy o księgach wieczystych i hipotece;

3. Art. 18i § 7 i 8 u.p.e.a. poprzez brak odniesienia czy zaistniała okoliczność uzasadniająca zastosowanie niniejszego przepisu;

4. Art. 18i § 10 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie niniejszego przepisu w sytuacji, gdy stanowisko zobowiązanej w całej rozciągłości winno zostać uwzględnione;

5. Art. 33 § 2 ust. 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie braku możliwości egzekucji ze względu na przedawnienie zobowiązania a tym samym wygaśnięcie zobowiązania;

6. Art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez brak zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w istotnej dla przedmiotowej sprawie na którą powołuje się organ w postanowieniu;

7. Art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w związku z brakiem odniesienia się w uzasadnieniu do kwestii dotyczących prowadzonych jednocześnie postępowań w sprawie wygaśnięcia decyzji wymiarowej oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego;

8. Art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak odniesienia w uzasadnieniu do kwestii toczącego się postępowania o wygaśnięcie decyzji w kontekście braku ostatecznej decyzji czy też prawomocnego orzeczenia sądu w tym względzie.

W oparciu o podniesione zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia DIAS oraz poprzedzającego je postanowienia NUS i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021, poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie podkreślić należy, że Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Skarga podlegała uwzględnieniu.

W rozpatrywanej sprawie Sąd podziela stanowisko skarżącej o oddziaływaniu konsekwencji wyroku TK z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12 (Dz.U. z 2013 r., poz. 1313) również na mającą zastosowanie w niniejszej sprawie normę prawną zawartą w art. 70 § 8 O.p. Jest ona bowiem tożsama z regulacją, do której wprost odnosiło się wymienione rozstrzygnięcie TK, tj. przepisu art. 70 § 6 O.p. obowiązującego w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. Zagadnienie to było szeroko oceniane także w orzecznictwie tutejszego Sądu. Skład orzekający przyjmuje za własną i przytacza poniżej argumentację zaprezentowaną już w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2018 r. o sygn. akt I SA/Wr 1017/17 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA, który powinien być znany DIAS z uwagi na fakt, że był on stroną postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem).

Art. 70 § 8 O.p. przewiduje, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Przepis ten jest powtórzeniem oraz rozszerzeniem (o zastaw skarbowy) normy prawnej zawartej w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w art. 70 § 6 O.p., na co również zwrócił uwagę TK w ww. wyroku z dnia 8 października 2013 r. W wyroku tym TK stwierdził, że art. 70 § 6 O.p. - w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Według TK przepis ten różnicuje w istotny sposób zakres czasowy odpowiedzialności podatników w zależności od arbitralnego i przypadkowego kryterium, tj. posiadania lub nieposiadania składników majątkowych pozwalających na ustanowienie zabezpieczenia w formie hipoteki przymusowej. Posiadanie majątku i jego forma (nadająca się do założenia hipoteki przymusowej lub nie) najczęściej nie ma związku z genezą zobowiązania podatkowego - stosowanie tej instytucji nie jest bowiem zastrzeżone dla należności z tytułu podatku od nieruchomości, podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z nabyciem przedmiotu hipoteki, podatku spadkowego od odziedziczonej nieruchomości albo podatku dochodowego z tytułu najmu nieruchomości, lecz może służyć wykonaniu wszystkich bez wyjątku zobowiązań podatkowych zabezpieczanych na podstawie O.p. TK stwierdził, że nie widzi również powodu do tego, że akurat to właściciele nieruchomości mieliby dożywotnio odpowiadać za należności podatkowe. Nie zgodził się też ze stanowiskiem sądów administracyjnych, że dla zachowania zasady równości wystarczy, że "potencjalnie każdy podatnik może być właścicielem przedmiotu hipoteki" (wyroki: WSA w Gdańsku z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 1028/07 i z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 22/08 oraz wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11), wskazując, iż brak jest wartości konstytucyjnych przemawiających za bardziej rygorystycznym traktowaniem podatników posiadających nieruchomości. Nie do obrony jest np. teza, że są to podmioty szczególnie zamożne, wobec czego nie ma powodu do przyznawania im dobrodziejstwa przedawnienia. Ich ogólna sytuacja finansowa może być gorsza niż podmiotów, których należności są zabezpieczone gwarancją bankową, czy zajęciem wierzytelności na rachunkach bankowych i wygasają po upływie ustawowych terminów. Kryterium różnicującym sytuację podatników nie jest ani źródło powstania obowiązku podatkowego (tutaj odmiennie można by było potraktować, np. osoby obciążone podatkiem od nieujawnionych źródeł przychodów i osoby, które przez pomyłkę dokonały błędnego samoobliczenia podatku na podstawie skomplikowanych i często zmieniających się przepisów), ani wysokość podatku (większa lub mniejsza) czy postawa podatników w toku kontroli podatkowej i postępowania zabezpieczającego (współpraca z organami skarbowymi i dążenie do wyjaśnienia sprawy lub ukrywanie dowodów i sabotowanie postępowania). Zdaniem TK, art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu powoduje, że przedawnienie w odniesieniu do podatników, których należności zabezpieczono hipoteką przymusową w toku kontroli podatkowej, staje się instytucją pozorną i wydrążoną z treści, co jest bezwzględnie niedopuszczalne (por. wyrok o sygn. P 41/10, w którym TK krytycznie ocenił zbyt długie terminy przedawnienia). Skoro już ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych (por. art. 70 O.p.), przy określaniu zasad działania tej instytucji (w szczególności tych o charakterze gwarancyjnym, takich jak długość terminu przedawnienia, zasady jego zawieszania, przerywania i wyłączania), powinien przestrzegać standardów konstytucyjnych (por. wyrok o sygn. P 30/11), zwłaszcza że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej zakłada powszechność i równość opodatkowania (por. art. 84 Konstytucji). Trybunał uznał, że w omawianym przypadku przysługujący ustawodawcy margines swobody ustalania rozwiązań z zakresu prawa daninowego został przekroczony (por. postanowienie o sygn. SK 23/06). Zdaniem TK, ustalone naruszenie zasady równości ochrony praw majątkowych podatników ma charakter kwalifikowany i niebudzący wątpliwości, co powoduje konieczność uznania niekonstytucyjności art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu (por. postanowienie o sygn. SK 23/06), pomimo że brak przedawnienia zobowiązań podatkowych korzystnie przyczynia się do egzekwowania obowiązku płacenia podatków (por. art. 84 Konstytucji). TK krytycznie odniósł się jedynie do dwóch aspektów art. 70 § 6 O.p. w badanym brzmieniu, a mianowicie tego, że całkowicie wyłącza on przedawnienie niektórych rodzajów należności podatkowych, a równocześnie czyni to na podstawie nieuzasadnionego i arbitralnego kryterium (formy zabezpieczenia należności podatkowych). Zdaniem Trybunału ustawodawca dysponuje dużym marginesem swobody decyzyjnej określania zasad i terminów przedawnienia należności podatkowych. Jednak granice dla działań prawodawczych wyznaczają zasady, wartości i normy konstytucyjne, które zabraniają tworzenia instytucji pozornych, niesprawiedliwych, nadmiernie ograniczających prawa podatnika oraz podważających jego zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. Warunków tych nie spełniałoby rozszerzenie zasad przewidzianych w zaskarżonym przepisie (a obecnie zawartych w art. 70 § 8 O.p.) na wszystkie należności, które w toku kontroli podatkowej zostały zabezpieczone w jakikolwiek sposób. Taka operacja nie doprowadziłaby bowiem do zrównania sytuacji wszystkich podatników (w dalszym ciągu przedawniałyby się zobowiązania podatkowe osób nieposiadających żadnego majątku), z których część byłaby "dożywotnimi" dłużnikami państwa. Tego typu rozwiązania TK ocenił jako niedopuszczalne (por. wyroki o sygn. P 30/11 i P 41/10).

Równocześnie TK podkreślił, że choć zakwestionowany przepis od dnia 1 stycznia 2003 r. nie miał już zastosowania do nowych zabezpieczeń należności podatkowych z uwagi na utratę mocy obowiązującej, zawarta w nim norma prawna została powtórzona i rozszerzona (o zastaw skarbowy) w art. 70 § 8 O.p. Ten ostatni przepis nie był wprawdzie formalnie przedmiotem orzekania, lecz Trybunał uznał, że w sposób oczywisty mają do niego odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne. W ocenie Trybunału z punktu widzenia Konstytucji, nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania tak wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Uzasadnia to konieczność podjęcia przez ustawodawcę w ramach realizacji wyroku Trybunału pilnych działań zmierzających do wyeliminowania z systemu prawnego art. 70 § 8 O.p. z przyczyn wskazanych wyżej.

Sąd, orzekając w niniejszej sprawie, uznaje, że ww. wyrok TK winien zostać uwzględniony. Wprawdzie, jak już zaznaczono, w wyroku TK o sygn. akt SK 40/12, stwierdzona niekonstytucyjność dotyczy art. 70 § 6 O.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r., to jednak powtórzona w art. 70 § 8 O.p. treść tego przepisu (uzupełniona o zastaw skarbowy), w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2003 r. oznacza także niekonstytucyjność tego przepisu. Treść art. 70 § 8 O.p. nie uległa takim zmianom, które mogłyby rzutować na ocenę odmienną od tej, która została zawarta w wyroku Trybunału w sprawie SK 40/12, zwłaszcza, że już w tym wyroku Trybunał wskazał, że do przepisu tego w sposób oczywisty mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia konstytucyjne, które zostały podniesione w tym wyroku do art. 70 § 6 O.p. Organy nie mogły więc powoływać się na przepis art. 70 § 8 O.p. Ponadto nie można nie zauważać, że w tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, prezentując pogląd wyżej zaprezentowany. Ostatnio uczynił to w wyroku z dnia 2 lutego 2022 r., III FSK 333/21 (publ. CBOSA), a poprzednio – między innymi – w powołanych w uzasadnieniu tegoż orzeczenia wyrokach z dnia: 13 grudnia 2013 r., II FSK 1807/12; 17 kwietnia 2014 r., II FSK 1197/12; 18 lipca 2014 r., I FSK 1042/13; 16 września 2014 r., I FSK 317/14; 21 stycznia 2015 r., II FSK 1764/14; 22 maja 2015 r., II FSK 316/14; 17 września 2015 r., I FSK 949/14; 20 października 2016 r., II FSK 2467/14; 10 stycznia 2017 r., II FSK 3552/14; 9 lutego 2017 r., II FSK 3236/16; 20 kwietnia 2017 r., I FSK 1834/15; 30 stycznia 2018 r., I FSK 1976/17; 29 marca 2018 r., I FSK 17/18; 6 czerwca 2018 r., II FSK 1454/16; 24 stycznia 2019 r., II FSK 271/17; 3 kwietnia 2019 r., II FSK 3741/18; 19 maja 2021 r., III FSK 3491/21 czy też w wyroku z dnia 23 października 2020 r., II FSK 1744/21 (orzeczenia publ. w CBOSA). Organy powinny ten dorobek orzeczniczy wraz z wynikającą z niego linią orzeczniczą NSA odpowiednio uwzględniać.

W świetle powyższych rozważań postanowienia obu instancji, z uwagi na powołanie niezgodnej z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej normy prawnej zawartej w art. 70 § 8 O.p. i na wywodzeniu z niej negatywnych dla strony konsekwencji w postaci braku uznania możliwości powoływania się przez nią na upływ terminu przedawnienia spornych zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2008 r. z uwagi na zabezpieczenie hipoteczne tych zobowiązań na stanowiącej jej własność nieruchomości, naruszyły art. 6 (zasada praworządności) i art. 8 (zasada pogłębiania zaufania obywateli) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: k.p.a.) w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Gdyby bowiem do powołanego uchybienia nie doszło i gdyby organy właściwie oceniły moc obowiązującą art. 70 § 8 O.p. w kontekście orzeczenia TK z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK40/12, to nie mogłyby powoływać się na brak przedawnienia należności zabezpieczonych hipoteką przymusową. Powyższe oznacza również, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, w stopniu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.

W konsekwencji Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko wynikające z niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do regulacji art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 p.p.s.a.