Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2804/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Pr, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi małoletniej N. T. T. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego N. T. H. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowieniem z [...] lipca 2016r. znak [...] - zaskarżonym skargą przez [...] [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2016r, nr [...], orzekające o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.

W dniu 29 października 2015 r. [...] [...] wystąpiła za pośrednictwem pełnomocnika do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej małoletniej córce [...] [...] zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia 10 listopada 2015 r. Wojewoda [...] wezwał pełnomocnika przedstawiciela ustawowego małoletniej cudzoziemki, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, tj. przedstawienia ważnego dokumentu podróży oraz zgodnie z art. 219 ust. 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, poinformował, że w szczególnie uzasadnionym przypadku, gdy cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży i nie ma możliwości jego uzyskania, może przedstawić inny dokument potwierdzający jego tożsamość.

Pismem z dnia 31 grudnia 2015 r. Wojewoda [...] zawiadomił pełnomocnika przedstawiciela ustawowego małoletniej cudzoziemki, iż wobec nieusunięcia braków formalnych w terminie, pozostawia wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania na mocy art. 64 § 2 k.p.a.

Następnie wpłynął wniosek pełnomocnika przedstawiciela ustawowego strony o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 28 stycznia 2016 r. Wojewoda [...] odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone pod adresem pełnomocnika strony w dniu 18 lutego 2016 r. Następnie w dniu 4 marca 2016r. pełnomocnik złożył zażalenie ww. postanowienie Wojewody [...].

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając to zażalenie wskazał, co następuje.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie. Stosownie zaś do art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Natomiast stosownie do art. 134 k.pa., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m. in. uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie małoletniej cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy. Postanowienie to zostało skutecznie doręczone pod adresem pełnomocnika strony w dniu 18 lutego 2016 r., co ustalono w trakcie trwania procedury reklamacyjnej.

W dniu 4 marca 2016 r. pełnomocnik małoletniej złożyła za pośrednictwem Poczty Polskiej zażalenie na postanowienie Wojewody [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Rozstrzygnięcie Wojewody [...] zawierało pouczenie o prawie do wniesienia zażalenia w ciągu 7 dni od dnia jego doręczenia.

W wyżej opisanym stanie organ stwierdził, że strona reprezentowana przez pełnomocnika uchybiła terminowi do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewody [...], orzekające o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie małoletniej zezwolenia na pobyt czasowy.

Organ na zakończenie zwrócił uwagę, że pełnomocnik cudzoziemki nie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na przedmiotowe postanowienie.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła matka skarżącej.

W skardze podniesiono, że małoletnia jest 4 letnim dzieckiem, które mieszka w Polsce od urodzenia i nie zna kraju, z którego pochodzi jej matka. Przeprowadzka do Wietnamu będzie dla dziecka sytuacją traumatyczną. W Polsce ponadto ma lepsze warunki do życia i rozwoju. Skarga następnie opisuje przebieg czynności pełnomocnika skarżącej przed organami administracyjnymi. W kwestii wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy to twierdzi, że pozostawiła na poczcie upoważnienie do odbioru korespondencji. Przesyłka ta zatem została odebrana w dniu 18 lutego 2016r. podczas jej nieobecności w kraju. Zleciła nadto Poczcie Polskiej usługę informowania poprzez smsy o przychodzących listach poleconych, jednak polecenie powiadamiania trafiło do innej placówki pocztowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna. Istotą sporu jest przesądzenie czy skarżąca wnosząc zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zachowała termin do złożenia tego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 141 § 2 k.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie.

Skarżąca reprezentowana była przed organem administracji przez pełnomocnika stosownie do art. 32 k.p.a. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2016r. zostało zatem doręczone pełnomocnikowi, co wynika z art. 40 § 2 k.p.a. Doręczenie nastąpiło w dniu 18 lutego 2016r. upoważnionej osobie tj. [...] [...]. Skarga nie kwestionuje prawidłowości i skuteczności udzielenia upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika ustanowionego dla małoletniej. Skoro postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 lutego 2016r, to termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 25 lutego 2016r. (środa). Tymczasem zażalenie zostało nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 4 marca 2016r., zatem z oczywistym uchybieniem terminu. Taka sytuacja faktyczna uzasadniała konieczność stwierdzenia uchybienia terminu na podstawie art. 134 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Nadto trafnie organ odwoławczy ocenił, że składając zażalenie pełnomocnik nie zawarł jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, co uniemożliwiało organowi zastosowanie art. 58 k.p.a., przewidującego w określonych warunkach możność przywrócenia terminu w razie jego uchybienia.

Jeśli chodzi o wywody skargi, to zdaniem Sądu, okoliczności tamże wskazywane nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i należało je uznać za nie mające żadnego bezpośredniego związku z przedmiotem zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.