Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 973/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Dnia 01 czerwca 2015 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wpłynął wniosek R. J. o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego oraz żywnościowego na zakup lekarstw i gazu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] Prezydent [...], wskazując na art. 2 ust 1, art. 3, art. 7, art. 8 ust. 1 pkt. 1-2, art. 11 ust. 1-2, art. 14, art. 39 ust. 1-2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 z późn. zm., dalej jako u.p.s.), § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), § 1 i 3 uchwały [...] w sprawie podwyższenia kryterium dochodowego uprawniającego do przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności dla osób i rodzin wymienionych w uchwale Nr 221 Rady Ministrów z 10 grudnia 2013r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania " Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 - odmówił R. J. (dalej jako Wnioskodawca, Strona, Skarżący) przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności.

Uzasadniając napisał, że Wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Otrzymuje zasiłek stały z tytułu znacznego stopnia niepełnosprawności. Zgłosił problemy zdrowotne, udokumentował wydatki związane z leczeniem (faktury z apteki: z kwietnia br. na kwotę 212,84 zł i z maja br. na kwotę 132,78 zł). Pismem z dnia [...] maja 2015 r. zrezygnował z pobierania dodatku mieszkaniowego od 01 czerwca 2015 r. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2015 r. zmieniono czasookres przyznania dodatku mieszkaniowego na okres od 1 kwietnia 2015 do 31 maja 2015 r. Wnioskodawca został dwukrotnie, pisemnie, poinformowany przez pracownika socjalnego o konieczności ponownego ubiegania się o dodatek mieszkaniowy, ale oświadczył, że nie będzie ubiegać się o dodatek.

W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dochód strony stanowiły: zasiłek stały w kwocie 217,11 zł, dodatek mieszkaniowy w kwocie 189,75 zł (dochód utracony), zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, łączny dochód wynosił 559,86 zł. W miesiącu złożenia wniosku dochodem strony były: zasiłek stały w kwocie 389 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, a łączny dochód wynosił 542 zł.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art.2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W myśl art. 11 ust. 1 u.p.s. w przypadku stwierdzenia przez pracownika socjalnego marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub korzystania w sposób niezgodny z przeznaczeniem bądź marnotrawienia własnych zasobów finansowych może nastąpić ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego. Zgodnie natomiast z ust. 2 art. 11 u.p.s. brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną - mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej

Organ I instancji wskazał, że odmówił przyznania świadczenia z uwagi na niewykorzystanie własnych możliwości oraz brak współpracy z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej tj. nie ubieganie się o dodatek mieszkaniowy.

W odwołaniu od opisanej decyzji Wnioskodawca napisał, że jest osobą samotnie gospodarującą, choruje na nowotwór gardła. Utrzymuje się z zasiłku stałego w kwocie 389 zł miesięcznie oraz 153 zł zasiłku pielęgnacyjnego. Nie jest w stanie podjąć żadnej pracy dorywczej. Pomoc finansowa ze strony MOPR jest bardzo ważna dla Strony. Miesięczne wydatki, bez kosztów zakupu żywności, przekraczają budżet Strony.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając SKO napisało, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt c) u.p.s. świadczeniami z pomocy społecznej są m.in. zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy. Z kolei art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wynika z powyższego przepis ten stwarza możliwość a nie konieczność przyznania zasiłku celowego. Jest on świadczeniem fakultatywnym, tj. uzależnionym wyłącznie od uznania administracyjnego. Organ nie jest obowiązany, lecz może przyznać świadczenie.

Przepisy ustawy o pomocy społecznej, dotyczące udzielania pomocy ze środków opieki społecznej, nie określają wysokości zasiłku celowego i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości. W tej sytuacji wyznacznikami ustalania wysokości zasiłku celowego są z jednej strony - sytuacja materialna wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe pomocy społecznej (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r. sygn. akt I S.A. 1649/93, pub. ONSA z 1995 r., Nr 1, poz. 33). Organ bezpośrednio zajmujący się rozdziałem środków z tytułu pomocy społecznej jest najlepiej zorientowany w zakresie pomocy niezbędnej dla każdego uprawnionego z jednej strony, a z drugiej, w możliwościach finansowych, pozwalających na zaspokojenie tych potrzeb. Kiedy bowiem środki przekazywane z budżetu nie wystarczają dla wszystkich potrzebujących, rzeczą właściwych organów jest wyważenie przyznawanej pomocy, a więc uwzględnienie sytuacji subiektywnej uprawnionych i sytuacji obiektywnej. Pomoc ta nie może mieć charakteru stałego, podstawowego, lecz charakter subsydiarny - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Katowicach z 26 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA/Ka 1316/97, OSS 1999/4/111).

Organ wyższego stopnia podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro Strona zrezygnowała z pobierania dodatku mieszkaniowego, to nie wykorzystuje własnych możliwości i nie współpracuje z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej (rezygnując z dodatku mieszkaniowego).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. J. napisał, że jego dochód w kwocie 542 zł tj. zasiłek stały w kwocie 389 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł – to kwota, która jest kryterium dochodowym dla osoby samotnie gospodarującej. Fakt ten dyskwalifikuje Skarżącego przy ubieganiu się o jakąkolwiek pomoc finansową, pomimo bardzo trudnej sytuacji finansowej. Dodatek mieszkaniowy, z którego Skarżący zrezygnował, jest wliczany do dochodu, co znacząco obniża kwotę zasiłku stałego. Ponadto dodatek mieszkaniowy w całości jest przeznaczany na konto zarządcy budynku, więc różnicę za czynsz Skarżący jest obowiązany zapłacić ze swojego dochodu. Skarżący nie rozumie, dlaczego kwotę stanowiącą dochód Skarżącego – otrzymuje właściciel budynku. Skarżący podkreślił, że nikt nie jest w stanie utrzymać się, opłacić rachunków, zakupić leków i opału za kwotę 542 złotych miesięcznie.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania Skarżącemu zasiłku celowego na zakup żywności stanowił art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. 2015.163, powoływanej dalej jako u.p.s.), zgodnie z którym brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisów o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o zatrudnieniu i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Przepis ten jest realizacją nałożonego wprost w art. 4 u.p.s. na osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej obowiązku współdziałania z organami w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Obowiązek ten wyraża określona w art. 3 ust. 1 u.p.s. zasada subsydiarności, stosownie do której pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Konstrukcja tej zasady wskazuje, że organy pomocy społecznej nie wyręczają obywatela z obowiązku utrzymywania się w trudnej życiowo sytuacji, ale wymagają od niego aktywności w pokonywaniu problemów życiowych. Zgodnie zaś z ust. 1 art. 3 pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna ma jedynie wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać życie w warunkach odpowiadających godności człowieka, jednakże rodzaj, forma i rozmiar świadczeń powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy.

Analiza tych przepisów wskazuje, że oprócz okoliczności związanych np. z brakiem spełnienia innych warunków przewidzianych przez ustawę o pomocy społecznej takich jak np. kryterium dochodowe brak współdziałania wnioskodawcy w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej lub brak wykorzystania własnych możliwości może (ale nie musi) być podstawą odmowy przyznania świadczeń.

Nie może budzić wątpliwości, że do odmowy współdziałania zaliczana jest bierna postawa wnioskodawcy, niepodejmowanie żadnych działań w celu aktywizacji zawodowej i poprawy swojej sytuacji finansowej, uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Jednym zatem z czynników decydujących o przyznaniu zasiłku celowego jest zaangażowanie osoby ubiegającej się o taki zasiłek w rozwiązanie własnej trudnej sytuacji życiowej, a pomoc społeczna powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy osoba w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna i o własnych siłach nie może tego stanu zmienić, nawet przy wykazywaniu najlepszych chęci (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2404/13; https://cbois.nsa.gov.pl).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie był sporny. Skarżący jest podopiecznym MOPS, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ma ustalony znaczny stopień niepełnosprawności, nie pracuje. Jego łączny dochód stanowi kwota 542 zł, na którą składają się zasiłek stały w kwocie 389 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł. Od 1 czerwca 2015r. zrezygnował z dodatku mieszkaniowego. Gdy otrzymywał ten dodatek w kwocie 189,75 zł, która nie pokrywała w całości kosztów opłat za mieszkanie, otrzymywał również umniejszony zasiłek stały w kwocie 217,11 zł i zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, łącznie dochód jego wynosił 559,86 zł.

Kryterium dochodowe przed zmianą od 1 lipca 2015r. wynosiło 542 zł. Zgodnie z § 1 uchwały [...] podwyższa się kryteria dochodowe uprawniające osoby samotnie gospodarujące oraz osoby w rodzinie do świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności przyznawanego w ramach wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014 – 2020 odpowiednio do wysokości 150% kwot kryteriów dochodowych, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Skarżący zrezygnował z dodatku mieszkaniowego, gdyż jak podał zawyżał mu kryterium dochodowe i umniejszał zasiłek stały, czyli pieniądze, które przeznaczał na życie. Po otrzymaniu dodatku mieszkaniowego zasiłek stały został mu zmniejszony z kwoty 389 zł do kwoty 217,11 zł. Dodatek mieszkaniowy był przeznaczony na pokrycie kosztów utrzymania mieszkania i przelewany na konto zarządcy.

W przedmiotowej sprawie Skarżącemu nie można było zarzucić braku współdziałania z organem wskazanego w art. 11 ust. 2 u.p.s ani innych zachowań w tym przepisie wskazanych. Skarżący utrzymuje kontakt z organem opieki społecznej, odpowiada na wezwania, umożliwia przeprowadzenie wywiadu. Brak było jakichkolwiek okoliczności wskazujących na brak współpracy z organem w przezwyciężeniu trudnej sytuacji. Zakwalifikowanie rezygnacji z dodatku mieszkaniowego jako brak współdziałania Skarżącego było błędne. Organ przez nie ustosunkowanie się do stanowiska Skarżącego nie uzasadnił również istnienia okoliczności wskazujących na zaniedbania ze strony Skarżącego w zakresie realnej poprawy swojej sytuacji i nie wskazał podstawy prawnej odmowy przyznania świadczenia z tego powodu. Jedynym stawianym Skarżącemu zarzutem była rezygnacja z dodatku mieszkaniowego. Wskazać w tym miejscu należy, że Skarżący korzystał z tego dodatku, co spowodowało umniejszenie zasiłku stałego o kwotę ponad 170 zł, a otrzymywał wówczas zasiłek celowy na żywność w kwocie 50 zł na miesiąc, czyli otrzymywał na utrzymanie mniej o 120 zł miesięcznie. Przy zasiłkach w kwocie 542 zł na miesiąc kwota 120 zł mniej na podstawowe utrzymanie w postaci wyżywienia i leków jest znacząca. Trudno więc w takiej sytuacji stawiać Skarżącemu zarzut, że rezygnuje z jednej formy pomocy (pomocy w opłacie za mieszkanie wynajmowane do 31.12.2016r.) na rzecz drugiej – pomocy w zakupie żywności. Organy przy wydawaniu decyzji w ogóle nie ustosunkowały się do podnoszonych przez Skarżącego okoliczności, naruszając tym samym art. 107 § 3 kpa. Nie wyjaśniły przyczyn uznania, że w takiej sytuacji gdy dana osoba "wybiera" zaspokojenie potrzeb w zakresie zakupu żywności zamiast opłat za mieszkanie jest osobą nie wykorzystującą wszystkich możliwości bądź odmawiającą współpracy w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji życiowej. Wyraźnego podkreślenia wymaga bowiem fakt, że w sytuacji Skarżącego dodatek mieszkaniowy nie jest świadczeniem, który jedynie poprawia jego sytuację, byłoby tak, gdyby np. otrzymywał świadczenia z ubezpieczeń społecznych lub dochód z innych źródeł niż opieka społeczna. W sytuacji Skarżącego, jak podawał, mając wpływ na wysokość podstawowego świadczenia na jego utrzymanie, tj. zasiłku stałego, dodatek ten umniejsza otrzymywany zasiłek. Brak ustosunkowania się do tych okoliczności wskazuje również na naruszenie przez organy zasady wyrażonej w art. 11 kpa, tj. zasady przekonywania. Organy nie wyjaśniły czy otrzymywany dodatek mieszkaniowy poprawiał rzeczywiście sytuację Skarżącego, czym naruszyły art. 7, 77 § 1 kpa. Nie wyjaśniły czy przed otrzymaniem dodatku regulował czynsz i z czego, czy pozostały mu z tego tytułu zaległości. Nie wyjaśniły czy przed przyznaniem dodatku regulował czynsz z zasiłku stałego a dodatek nawet przy umniejszeniu kwoty zasiłku i tak poprawiał realnie jego sytuację. Tylko bowiem wówczas można by uznać, że rezygnacja z tego dodatku jest brakiem wykorzystania własnych możliwości, co i tak nie zwalniałoby organu od rozważenia odmowy przyznania świadczenia pod kątem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a także możliwości organu w zakresie udzielania pomocy.

Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu, może być przyznany zasiłek celowy. Niewątpliwie żądanie przyznania pomocy, m.in. na zakup żywności, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, mieści się w katalogu potrzeb, na zaspokojenie których może być przyznany zasiłek celowy. Żywność jest niezbędną i podstawową potrzebą bytową.

Oczywiście zasadne jest twierdzenie, że przyznanie zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego. Jest to świadczenie fakultatywne zarówno w zakresie jego przyznania jak i wysokości. Fakultatywność nie oznacza jednak dowolności. Decyzja odmawiająca przyznania zasiłku celowego, a w szczególności na zaspokojenie tak podstawowej potrzeby jaką jest żywność powinna być należycie umotywowania, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Powołanie się na treść art. 11 ust. 2 u.p.s., który również ma charakter fakultatywny ("mogą stanowić") wymaga uzasadnienia z uwzględnieniem specyfiki konkretnego przypadku i analizy treści tego przepisu, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Jak wskazał organ II instancji powołując się na uzasadnienie wyroku NSA z 19 stycznia 2006r., I OSK 777/05 "obowiązkiem organu załatwiającego sprawę w oparciu o uznanie administracyjne jest załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem obywatela, o ile interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych uprawnień i środków. Można więc przyjąć, że z zasady tej wynika domniemanie pozytywnego załatwienia sprawy, od którego można odstąpić dopiero wówczas, gdy w uzasadnieniu decyzji wykaże się, że takie załatwienie sprawy kolidowałoby z interesem społecznym lub przekraczało możliwości organu". Tym obowiązkom organy w niniejszej sprawie nie sprostały i w ogóle nie odniosły się do kwestii interesu społecznego czy możliwości organu. Koncentrując się na rezygnacji przez Skarżącego z dodatku mieszkaniowego, który prawdopodobnie (brak wyjaśnienia) umniejszał zaległości w opłacie czynszu ale również umniejszał niewielkie kwoty na żywność i podstawowe utrzymanie uznały błędnie, że jest to brak współdziałania w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej i przedwcześnie, że jest to brak wykorzystania własnych możliwości. Za brak wykorzystania własnych możliwości uznać można brak podjęcia pracy, uzyskania dodatkowego dochodu (ale takiego, który nie wpływa na zmniejszenie podstawowych źródeł dochodu), brak rezygnacji z niektórych wydatków (nie można domagać się by dana osoba rezygnowała z wyżywienia czy koniecznych leków), brak czynienia dodatkowych oszczędności, brak korzystania z pomocy najbliższych (o ile taka możliwość istnieje).

W przedmiotowej sprawie organy w żaden sposób nie wykazały, że rezygnacja z dodatku mieszkaniowego z uwagi na obawę utraty części zasiłku stałego i przekroczenia kryterium dochodowego uzasadniała odmowę przyznania zasiłku celowego na żywność i świadczyła o braku rzeczywistej niemożliwości pokonania w ten sposób trudnej sytuacji życiowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, uwzględniając powyższe rozważy czy rezygnacja z dodatku mieszkaniowego w okolicznościach przedmiotowej sprawy przy niemożności uznania jej za brak współdziałania w rozumieniu art. 11 ust. 2 u.p.s. stanowi podstawę do odmowy przyznania Skarżącemu zasiłku celowego na żywność.

Uwzględniając powyższe Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a.