Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 382/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] marca 2019 roku nr [...], 2. uchyla postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2019 roku nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] listopada 2018 roku nr [...] [...], 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z [...] marca 2019 r. nr [...], wskazując na art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1 i 4 i art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca r., 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm., dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu wniesionego przez M. D. zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Pocztę Polską S.A. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej RTV – uznał zarzut za nieuzasadniony.

W zażaleniu M. D. (dalej także jako strona, skarżący) wskazał na fakt wyrejestrowania odbiornika RTV w 2002 r. oraz zmianę miejsca zamieszkania w 2004 r. Od chwili wyrejestrowania odbiornika i powiadomienia o tym Poczty Polskiej S.A. skarżący nie jest abonentem, a zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego jest jedynie wydrukiem komputerowym dokumentu i to w dodatku w odniesieniu do innego adresu - pod którym skarżący nie zamieszkuje od 2004 r. Nadto wskazał, że kilkukrotnie składał wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który nie został rozpatrzony.

Rozpoznając zażalenie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 18 i art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając napisał, że naczelnik Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, wszczął postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] [...] dotyczącego opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2013 r. do sierpnia 2017 r. Należność główna to [...] zł.

Pismem z [...] września 2018 r. skarżący złożył skargę na zajęcie egzekucyjne zgłaszając jednocześnie zarzut nieistnienia obowiązku i domagając się wyegzekwowania od wierzyciela dokumentów potwierdzających istnienie obowiązku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] września 2018 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie wniesionego zarzutu i zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska. Wierzyciel uznał zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny: postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Poczta Polska S.A. uznała zarzut nieistnienia obowiązku za niezasadny i powyższe stanowisko zostało utrzymane w mocy postanowieniem Poczty Polskiej S.A. z [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ww. postanowieniem z [...] marca 2019 r. uznał zarzut za nieuzasadniony, przytaczając stanowisko wierzyciela, które jest dla niego wiążące, z uwagi na art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 u.p.e.a.

Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] marca 2019 r. organ wyższego stopnia napisał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. organ I instancji miał obowiązek uzyskać stanowisko wierzyciela co do wniesionego zarzutu, a w zakresie zarzutu wniesionego na podstawie 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku był obowiązany przyjąć to stanowisko za wiążące.

Dalej organ wyższego stopnia wskazał, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 ze zm., dalej jako u.o.a.). Ustawa ta nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłaty abonamentowej począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. W myśl art. 2 ust 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika (ust. 2). Obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej trwa do dnia poprzedzającego zgłoszenie wyrejestrowania lub do ostatniego dnia miesiąca, w którym dopełniono w placówce Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Brak dopełnienia formalności polegający na niezgłoszeniu zaprzestania użytkowania odbiorników lub zmian formalnoprawnych skutkuje naliczaniem kwot abonamentu za kolejne miesiące. Poczta Polska S.A. na podstawie przepisów u.o.a. oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342, dalej jako Rozporządzenie), które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r., została zobowiązana z urzędu, w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (do dnia 13 grudnia 2008 r.), do nadania posiadaczom imiennych książeczek, indywidualnych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników. Rozporządzenie to stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników są dowodem zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Poczta Polska, chcąc wywiązać się z określonych w rozporządzeniu zobowiązań, wysyłała do abonentów zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennych książeczek. Rozporządzenie nie posługuje się pojęciem doręczenia, lecz zawiadomienia. W związku z powyższym Poczta Polska wykonała obowiązek zawiadomienia użytkowników (posiadaczy książeczek opłat RTV) o nadaniu indywidualnych numerów, poprzez przesłanie im zawiadomienia. Użytkownicy którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wcześniejszych, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat, za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności zwolnienia od opłat lub wyrejestrowania. Zgodnie z przepisami u.o.a. zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Organ wyższego stopnia wskazał, że skarżący dopełnił ustawowego obowiązku rejestracji używanych odbiorników RTV pod adresem [...], ul. [...] (po zmianie danych na podstawie danych zgromadzonych w bazie Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności PESEL: ul. [...], [...]). W chwili wejścia w życie Rozporządzenia skarżącemu został przyporządkowany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta: [...]. Poczta Polska S.A., zgodnie z Rozporządzeniem, wysłała do skarżącego zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego na zgłoszony przez niego adres, widniejący w bazie abonentów i nie odnotowała zwrotu wysłanej korespondencji. Obowiązek wnoszenia opłat wynika bezpośrednio z przepisów u.o.a., zatem nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia abonenta z obowiązku wnoszenia opłat, nałożonych ustawą abonamentową. Ustawa nie przewiduje żadnego postępowania, w którym wydawana byłaby decyzja lub postanowienie konkretyzujący obowiązek zapłaty abonamentu, czy też w przedmiocie nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zatem, w sytuacji rzekomego nieotrzymania przedmiotowego zawiadomienia, użytkownik dbający o swe interesy, winien zgłosić ten fakt w placówce wyznaczonego operatora. Nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie upoważnia do zaprzestania uiszczania opłat abonamentowych w sytuacji, kiedy abonent nie dokonał wyrejestrowania odbiorników. W przypadku zgłoszenia się abonenta, który zagubił, zniszczył lub z nieznanych przyczyn nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wraz z imiennymi blankietami wpłat, pracownik urzędu pocztowego ma obowiązek ustalenia numeru rachunku bankowego abonenta i przyjąć opłatę na standardowym blankiecie polecenia przelewu/wpłaty gotówki.

Dalej organ wyższego stopnia napisał, że wierzyciel wskazał, że nie dysponuje dokumentem, który świadczyłby o dopełnieniu przez skarżącego w urzędzie pocztowym formalności związanych ze zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników RTV. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że wyrejestrował zarejestrowany przez siebie odbiornik. Nie posiada bowiem żadnego stosownego dokumentu (nie przedstawił go), co więcej, takiego dokumentu nie posiada także Poczta Polska S.A. Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii ciężaru dowodu w postępowaniu. Znajduje zatem zastosowanie ogólna reguła z art. 6 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.), zgodnie z którą, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z uwagi na fakt, że Poczta Polska S.A. również nie dysponuje dokumentem, który stanowiłby o dopełnieniu przez skarżącego formalności związanych ze zmianą danych użytkowania lub zgłoszeniem wyrejestrowania odbiorników RTV, uznano, że skarżący jest zobowiązany do uregulowania zaległych opłat abonamentowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. D. wniósł o unieważnienie postanowień organów egzekucyjnych i wierzyciela, oraz uznanie ich za niezgodne z obowiązującym prawem, zwrot zajętej kwoty, zasądzenie odsetek od zajętej kwoty, zwrot kosztów postępowania oraz kompleksowe zbadanie zasadności i zgodności z obowiązującym prawem postępowania, działań i postanowień Poczty Polskiej, a w ślad za tym rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Do skargi załączył, między innymi, wydruk korespondencji elektronicznej którą prowadził w sierpniu 2015 r. z Pocztą Polską - Centrum Obsługi Finansowej w [...], w której wyjaśniał, że pismo informujące o wyrejestrowaniu odbiornika wysłał przesyłką zwykłą bowiem przepisy nie obligowały do wysyłki listem poleconym i nie otrzymał zwrotu przesyłki ani odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2108) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Sąd stwierdza, że nie dokonano wyczerpującej analizy zarzutu nieistnienia obowiązku. Jak wynika z materiałów załączonych do skargi, skarżący już wcześniej podnosił, że pismo informujące o wyrejestrowaniu odbiornika wysłał przesyłką zwykłą bowiem przepisy nie obligowały do wysyłki listem poleconym i nie otrzymał zwrotu przesyłki ani odpowiedzi.

Należy zauważyć, że stanowisko wierzyciela ( Poczty Polskiej) jest dla organu egzekucyjnego wiążące, a zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutu i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Dlatego, aby obecnie dokonać ustaleń faktycznych należy wzruszyć zaskarżone postanowienia wydane przez organ egzekucyjny.

W ocenie Sądu uchylenie powyższych aktów prawnych wynikało z tej przyczyny, że Poczta Polska nie dokonała wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy istniał obowiązek podlegający przedmiotowej egzekucji. Stanowisko wierzyciela nie zawiera niezbędnych informacji umożliwiających dokonanie oceny przez Sąd, czy jest ono prawidłowe w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku. Wierzyciel de facto ograniczył własną argumentację do konstatacji, że skarżący nie udokumentował faktu wyrejestrowania odbiornika.

Wskazać należy, że według skarżącego już w 2002 roku przesłał do Poczty Polskiej zawiadomienie o rezygnacji z korzystania z odbiorników radiowo – telewizyjnych. Nie posiada jednak dokumentu w tym zakresie, bowiem zawiadomienie przesłał listem zwykłym. Sąd stwierdza, że na podstawie akt sprawy nie można wykluczyć, że skarżący rzeczywiście wyrejestrował odbiornik RTV.

Poczta Polska twierdzi, że skarżący nie dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiornika, gdyż skarżącemu nadano indywidualny numer indentyfikacyjny jako użytkownikowi odbiorników RTV a tym samym Poczta Polska wykonała swój obowiązek wynikający z Rozporządzenia. Jest to sugestia, że skoro w tym czasie skarżącemu nadano numer identyfikacyjny to nie mógł on wcześniej wyrejestrować odbiornika. Jednocześnie Poczta Polska twierdzi, że skarżący nie przedstawił stosownego dowodu na wyrejestrowanie odbiorników, co jest jego obowiązkiem i to bezterminowym i tylko taki dokument zwalnia od obowiązku opłacenia abonamentu za żądany okres.

Sąd stwierdza, że dla skutecznego zawiadomienia strony o nadaniu jej numeru indentyfikacyjnego nie było niezbędne dokonanie tego zawiadomienia w formie przesyłki ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Nie ulega jednak wątpliwości, że w aktach dotyczących przedmiotowego numeru identyfikacyjnego winny być informacje o przesłaniu tego numeru, np. w formie zwykłej przesyłki listownej. Poczta Polska poza twierdzeniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego oraz duplikatem wystawionym na podstawie danych przechowywanych w systemie (k. 40 akt adm., adnotacja) nie przedłożyła jakiejkolwiek dokumentacji w tej sprawie. Nadto skarżący napisał w skardze (k. 3), że sprawa dotyczy abonamentu w czasie mieszkania pod poprzednim adresem, pod którym skarżący mieszkał do października 2004 r. Tymczasem z duplikatu zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego wynika, że został on wystawiony [...] lipca 2008 r. i wysłany na adres, pod którym skarżący mieszkał – według oświadczenia zawartego w skardze – do października 2004 roku. Nie może umknąć uwadze, że ostatecznie Poczta Polska miała obowiązek zawiadomić skarżącego o numerze. Jak wynika z akt administracyjnych nie mogła skutecznie powiadomić skarżącego skoro nie miała aktualnego adresu. Nie można wykluczyć, że w sytuacji, w której skarżący otrzymałby prawidłowo "zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego" - mógłby złożyć reklamację co do tego, że już takim abonentem nie jest (por. prawomocny wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 18 października 2018 r., I SA/Go 341/17; CBOSA).

Poczta Polska stwierdziła kategorycznie, że nie posiada dowodów na dokonanie skutecznego wyrejestrowania się skarżącego. Nie ma jednak informacji w jaki sposób zostały dokonane tego rodzaju ustalenia (czy odwoływano się do rejestrów – ewidencji wykreślanych użytkowników czy do innych dokumentów). Wierzyciel twierdzi, że nie ma dowodu wyrejestrowania odbiornika. Nadto wierzyciel nie wskazał, w jaki sposób odnotowuje informacje o wyrejestrowaniu, jaka jest procedura w tym zakresie, gdzie sprawdził, że abonent nadal jest zarejestrowany, czy to jest ta sama ewidencja w której odnotowuje się wyrejestrowanie abonenta. Te informacje umożliwiłyby dokonanie oceny czy stanowisko wierzyciela jest prawidłowe i na jakiej podstawie zostały poczynione ustalenia. Ze stanowiska wierzyciela można wnioskować, że jedynym dokumentem umożliwiającym wykazanie wyrejestrowania odbiornika RTV, jest dokument który powinien posiadać abonent, a do tego posiadać ten dokument bezterminowo. Sąd nie kwestionuje, że dowód wyrejestrowania odbiornika byłby dowodem świadczącym o tej okoliczności. W takiej sytuacji rodzi się pytanie co w przypadku gdy taki dokument z przyczyn losowych, niezależnych od strony, zostanie utracony. Wskazać także należy, że w trakcie postępowania administracyjnego skarżący w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. (k. 81 akt administracyjnych) oraz w zażaleniu z dnia [...] marca 2019 r. (k. 86 akt administracyjnych) wskazał, że informował o wyrejestrowaniu odbiornika w 2002 r. stwierdzając, że pismo w to jest w posiadaniu wierzyciela. Jednakże Sąd stwierdza, że brak jest ustosunkowania się do tej istotnej - z perspektywy przedmiotu niniejszej sprawy - okoliczności.

W okolicznościach niniejszej sprawy (na podstawie analizy akt administracyjnych) wieloletni brak jakiejkolwiek reakcji wierzyciela na nieuiszczanie opłat abonamentowych należy uznać za usprawiedliwione przeświadczenie strony o skutecznym wyrejestrowaniu odbiornika, braku obowiązku uiszczania opłat abonamentowych i braku obowiązku przechowywania dowodu wyrejestrowania odbiornika RTV. Z żadnych przepisów nie wynika, że strona jest zobowiązana posiadać i bezterminowo przechowywać dokument (dowód) wyrejestrowania odbiornika. Na marginesie, wierzyciel nie wskazuje w jaki sposób i przez jaki czas przechowuje dokumenty, informacje dotyczące wyrejestrowania (jak i zarejestrowania) odbiornika.

W zbliżonym stanie faktycznym wypowiedział się WSA w Gorzowie Wlkp. w ww. wyroku z 18 października 2017 r., I SA/Go 341/17. Sąd aprobuje i to stanowisko WSA w Gorzowie Wlkp. co do kwestii bezterminowego przechowywania przez zobowiązanego dowodu wyrejestrowania odbiorników RTV. Skoro termin przedawnienia opłat abonamentowych jest pięcioletni (zastosowanie znajdują tu przepisy Ordynacji podatkowej- art. 70 § 1) to nie sposób wymagać od strony aby taki dokument przechowywała w nieskończoność. Także skład orzekający podziela pogląd wyrażony w wym. orzeczeniu, że nie do zaaprobowania jest sytuacja, że wierzyciel odnosi się do zgłoszonych zarzutów opierając rozstrzygnięcie na przepisach prawa bez wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego jak też braku wskazania w jaki sposób te ustalenia uczyniono. W świetle powyższego – w ocenie Sądu – nie budzi wątpliwości, że wierzyciel zobowiązany był do ustalenia/wyjaśnienia kwestii wyrejestrowania odbiornika, gdyż to ona przesądza o istnieniu/lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku. Z tego też powodu wierzyciel rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim zgromadzi pełen materiał dowodowy i wskaże w jaki sposób dokonał ustalenia stanu faktycznego z którego wnioskuje, że skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłat abonamentowych. Dopiero na podstawie kompleksowego ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy wierzyciel będzie mógł dokonać analizy podstaw prawnych i ich zastosowania w niniejszej sprawie.

Z uwagi, że organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie podniesionych zarzutów, a mogło ono zostać skontrolowane przez Sąd dopiero na etapie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych, to stanowisko wyrażone przez wierzyciela należało uchylić w obu instancjach - na podstawie art. 135 P.p.s.a. W przeciwnym razie organ egzekucyjny, pomimo wskazanych wątpliwości i nieprawidłowości nie mógłby ich wyjaśnić w toku swojego postępowania, a tym samym nie byłby uprawniony do podważenia stanowiska wierzyciela. Z tego też względu konieczne było wyeliminowanie tych postanowień, gdyż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

Ponownie wydając stanowisko w sprawie zarzutu wierzyciel zobowiązany będzie wskazać na jakiej podstawie dokonał ustaleń oraz uwzględnić upływ czasu, wyjaśnić, czy zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego zostało wysłane na właściwy adres oraz wyjaśnić przesłanki prawne domagania się uiszczania opłat abonamentowych.

Sąd wyjaśnia, odnosząc się do pozostałych żądań skargi, że ustawodawca nie przyznał sądom administracyjnym kompetencji do zasądzania zwrotu zajętej kwoty oraz zasądzania odsetek, zatem ww. żądania skargi są bezzasadne. Wierzycielem jest Poczta Polska. W razie uprawomocnienia się wyroku postępowanie egzekucyjne powróci do etapu zajęcia stanowiska przez wierzyciela w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji. O kosztach orzeczono jak w pkt 3 sentencji na podstawie art. 200 P.p.s.a.