Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2304/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku adwokata L. K. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej


UZASADNIENIE

W skardze z dnia [...] sierpnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, M. Z. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 27 września 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w [...].

Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wyznaczyła adwokata L. K. pełnomocnikiem z urzędu w niniejszym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Z. jako wniesioną z uchybieniem terminu na jej wniesienie.

Pismami z dnia [...] grudnia 2013 r. adwokat L. K. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi załączając jednocześnie pismo procesowe stanowiące uzupełnienie skargi wraz ze stosownym uzupełnieniem, w którym zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi, zaś postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, iż ustanowiony w sprawie adwokat L. K. nie zawarł we wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. adwokat L. K. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia, wskazując, że nie zgadza się z argumentacją zawartą w postanowieniu z dnia 7 lutego 2014 r. Wskazał, że zarówno przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu, czy z innych przepisów nie wynika, że oświadczenie w przedmiocie braku zapłaty opłat w całości lub części winno być złożone wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów, a także, iż oświadczenie to stanowić ma jeden dokument. Wskazując na dokonane czynności w niniejszym postępowaniu wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia.

Skutkiem wniesionego sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", postanowienie z dnia 7 lutego 2014 r. utraciło moc i sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 250 p.p.s.a. "Wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków".

Jednocześnie w myśl § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) "wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części".

W świetle powyższego jednym z warunków przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu jest złożenie przez pełnomocnika z urzędu oświadczenia, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub części. Wymóg ten został wprowadzony w celu uniknięcia zasądzenia kosztów prowadzenia sprawy, które to koszty reprezentowany uiścił w całości lub części.

W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik – adwokat L. K. – w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., zawarł wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego (k. 53 v.). Jednakże z treści tegoż pisma nie wynika, by złożył oświadczenie wynikające z treści § 20 ww. rozporządzenia. Również do tego pisma nie zostało dołączone takie oświadczenie. Należy zauważyć, że w złożonym sprzeciwie nie zawarto również stosownego oświadczenia. Ustanowiony w sprawie adwokat dokonał wykładni przepisów wskazując na "gotowość złożenia przedmiotowego oświadczenia bez wzywania do tego przez sąd".

Tymczasem ugruntowany jest pogląd, iż "Aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, co pozwala w istocie określić wysokość tego wynagrodzenia. Brak oświadczenia w przedstawionym brzmieniu nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia." (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08 i inne).

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 250 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 212 r. poz. 270 ze zm.) oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.