Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 57/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37a
journal: Dz.U. 2005 nr 41 poz 398
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung Anna Mierzejewska Protokolant Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M.G. i R.G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań 1. oddala skargę w stosunku do M.G., 2. odrzuca skargę w stosunku do R.G.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] , wydaną na podstawie art. 104 kpa oraz art. 13 ust. 6 i art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] orzekł o zobowiązaniu M. G. i R. G. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w [...] , do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu, za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania, począwszy od dnia kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna do dnia opróżnienia lokalu.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organ przedstawia się następująco:

Przedmiotowy lokal został przydzielony W. C., jako żołnierzowi zawodowemu z rodziną, na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1973 r. Przy ustalaniu należnej powierzchni mieszkalnej uwzględniono żonę K. C. oraz pasierbicę – M. C. (obecnie G.). Po śmierci żony – K. C., w dniu 27 sierpnia 1978 r. W. C. wyprowadził się i wymeldował z lokalu. Zamieszkał z nową rodziną w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] , a następnie w dniu 18 listopada 1982 r. wystąpił z prośbą o unieważnienie nakazu przydziału kwatery przy ulicy [...] . Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań Nr [...] w [...] w dniu [...] grudnia 1982 r. unieważnił imienny nakaz przydziału kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1973 r. W lokalu tym pozostała M. (obecnie) G. wraz z synami R. i M. G.

Organ podał, że w dniu 14 listopada 2002 r. wyrokiem o sygnaturze akt [...] Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] Cywilny orzekł, że pomiędzy M.G., a Wojskową Agencją Mieszkaniową nie istnieje stosunek najmu lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] .

Pismem z dnia 24 września 2008 r. M. G. i jej syn R. G. zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajmowania bez tytułu prawnego lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] . Nie zostało natomiast wszczęte postępowanie wobec syna M. G. – M. G., z uwagi na informacje dotyczące jego niepełnosprawności, jak też złożone do akt zaświadczenie, potwierdzające tę okoliczność. Organ podał też, że wniosek M. G. o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania w ww. lokalu, w trybie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP został rozpatrzony negatywnie decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] .

Uzasadniając swoją decyzję i uznając, że M. G. zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego organ stwierdził, że brak jest przesłanek do uznania, że nabyła ona prawo do tego lokalu na podstawie przepisów art. 23 ust. 1 a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Zgodnie bowiem z tym przepisem w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r. przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji WAM, nie będącym kwaterą, wspólnie z nią zamieszkałe w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu nadanym tą ustawą, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu. Organ uznał, że strona nie spełnia warunku opisanego w tym przepisie bowiem, W. C. opuścił przedmiotowy lokal, wymeldował się i scentralizował swoje życie osobiste z nowo założoną rodziną w lokalu, w którym głównym najemcą jest jego druga żona.

Ponadto organ przywołując art. 30 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) stwierdził, że M. G. nie przysługuje również tytuł prawny do lokalu na podstawie tego przepisu. Wskazał, że Dyrektor Oddziału Terenowego NR [...] WAM w dniu 9 lipca 2002 r. skierował do Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny pozew o ustalenie nieistnienia stosunku najmu. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2002 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział Cywilny , sygn. akt [...] ustalił, iż pomiędzy M. G., a Wojskową Agencją Mieszkaniową nie istnieje stosunek najmu lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] .

W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że w stosunku do M. G. nie ma zastosowania również art. 674 kc bowiem organ nigdy nie zawierał ze stroną umowy najmu co oznacza, że niemożliwym jest, aby doszło do milczącego przedłużenia umowy. Organ stwierdził też, że nie jest również możliwym, aby M. G. weszła w stosunek najmu po zmarłej matce K. C. na podstawie art. 691 § 1 kc. Matka M. G. nie była bowiem najemczynią, lecz osobą wskazaną do wspólnego zamieszkiwania z głównym najemcą w imiennym nakazie przydziału osobnej kwatery stałej wydanym W. C. Lokal ten przydzielony na podstawie decyzji przydziału osobnej kwatery stałej pozostaje nadal w dyspozycji Agencji i lokal ten nie może stać się przedmiotem najmu przysługującego innej osobie, tym bardziej, że ojczym M. G. opuścił przedmiotowy lokal i unieważniona została decyzja o nakazie jego przydziału.

Radca prawny I. K., działająca w imieniu M. G. i jej syna R. G. odwołała się od tej decyzji do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, koncentrując się w nim na zarzutach w stosunku do decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM z dnia [...] maja 2009 r., wydanej na podstawie art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i uznając, że niemożliwym było rozstrzyganie przez organ w przedmiocie zwolnienia lokalu bez ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia, iż stronie nie przysługuje prawo do zamieszkiwania w ww. lokalu na podstawie art. 29. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] , odmawiającej wydania na rzecz M. G. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] .

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy przypomniał stan sprawy i dodał, że Prezes WAM decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] , odmawiającej wydania na rzecz M. G. decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] . Organ wyjaśnił, że decyzja ta nie jest ostateczna i stronie przysługuje od niej odwołanie.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania stwierdził, że rozstrzygnięcie wniosku o wydanie decyzji o prawie zamieszkiwania nie jest zagadnieniem wstępnym wobec postępowania o zwolnienie lokalu co powoduje tym samym, że postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji nie wstrzymuje postępowania w przedmiocie zwolnienia lokalu.

Powołując się zaś na art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP organ podał, że bezsporne jest, że ani M. G. ani R. G. nie posiadają tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu co oznacza, że zgodnie z ust. 2 tego przepisu organ zobowiązany jest do wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu i naliczenia stosownych opłat.

Decyzja organu odwoławczego stała się przedmiotem skargi, wniesionej w imieniu własnym oraz syna R. G. przez M. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania bądź o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, skarżąca wskazała, że sprawa winna podlegać właściwości sądów powszechnych. Uznała bowiem, że skoro o niewstąpieniu przez nią w stosunek najmu, na podstawie przepisów o ochronie praw lokatorów orzekał sąd powszechny to również sprawa obowiązku opróżnienia tego lokalu winna być rozstrzygana przez taki sąd.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji nie stwierdził, aby Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 2005 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), zgodnie z którym osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania (ust. 1). W przypadku, o którym mowa w ust. 1, Dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań (ust. 2).

Należy zwrócić uwagę na sformułowanie użyte w ust. 2 przytoczonego przepisu "wydaje decyzję", które oznacza, że organ zobowiązany jest do wydania decyzji, o ile zostanie spełniona przesłanka, określona w ust. 1, jaką jest - zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego. Przypomnieć należy, że przepis art. 37a powołanej ustawy jest konsekwencją zmian, które weszły w życie w dniu 1 lipca 2004 r., wprowadzonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), która w art. 10 wprowadziła zapis, że przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 71, poz. 733 z późn. zm.) nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji WAM. Tego rodzaju rozwiązanie prawne uzasadnia treść art. 37a ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i jest wyrazem swoistego sankcjonowania przez ustawodawcę przypadków zajmowania lokali, pozostających w dyspozycji organów Agencji, przez osoby, które nie legitymują się tytułem prawnym. Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawca zdecydował się zatem na jednorazowe i łączne załatwienie kwestii bezprawnego zajmowania lokalu mieszkalnego, znajdującego się w zasobach Agencji, przyjmując wymóg spełnienia tylko jednej przesłanki. Tą przesłanką jest zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego.

W rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo ustalił, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Przypomnieć należy również, że zaskarżoną decyzją nie został objęty M. G. z uwagi na informacje dotyczące jego niepełnosprawności, jak też złożone do akt zaświadczenie, potwierdzające tę okoliczność (art. 45 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP).

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż M. G. nie posiada tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...] . Tytuł ten posiadał bowiem W. C., jako żołnierz zawodowy z rodziną, na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1973 r. Skarżąca została w nim uwzględniona jedynie przy obliczaniu należnej W. C. powierzchni mieszkalnej lokalu, co nie stanowi o posiadaniu samoistnego prawa do tego lokalu. Po śmierci K. C. – matki skarżącej, W. C. wyprowadził się i wymeldował z lokalu w dniu 27 sierpnia 1978 r. Zamieszkał z nową rodziną w lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] , a następnie w dniu 18 listopada 1982 r. wystąpił z prośbą o unieważnienie nakazu przydziału kwatery przy ulicy [...] . Kierownik Garnizonowej Administracji Mieszkań nr [...] w [...] w dniu [...] grudnia 1982 r. unieważnił imienny nakaz przydziału kwatery stałej nr [...] z dnia [...] stycznia 1973 r. Po tych zdarzeniach stan prawny do zajmowania powyższego lokalu nie został uregulowany na korzyść skarżącej, co powoduje, że zamieszkuje ona w tym lokalu bez tytułu prawnego. Należy podkreślić, że samo zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu, a nawet ponoszenie kosztów jego utrzymania, nie czyni skarżącej osobą posiadającą prawo do tego lokalu. Z tego powodu organ był zobligowany treścią powyższego przepisu do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań.

Odrębną zaś od rozpoznawanej sprawy jest natomiast kwestia dotycząca, przewidzianej w art. 29 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, możliwości wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym, na czas oznaczony, innej osobie niż żołnierz służby stałej, do której skarżąca odwołuje się, kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zdaniem Sądu, zarzut pełnomocnika skarżącej jest bezzasadny, szczególnie w sytuacji, gdy Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., zobowiązującą skarżącą do opróżnienia lokalu zajmowanego przez nią, bez tytułu prawnego, lokalu ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] , rozpoznał wniosek M. G. z dnia 1 września 2008 r. i odmówił jej wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Tak więc choćby z tej przyczyny zarzut pełnomocnika skarżącej jest bezzasadny. Ponadto przypomnieć należy, że wniosek pełnomocnika skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2009 r., złożony został dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2009 r., zobowiązującej skarżącą do opróżnienia przedmiotowego lokalu i zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że jego ostateczne rozstrzygnięcie przez organ nie jest niewątpliwie zagadnieniem wstępnym wobec postępowania o zwolnienie lokalu.

Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze o konieczności prowadzenia sprawy skarżącej w postępowaniu przed sądem powszechnym to również tego zarzutu Sąd nie podziela. Zauważyć należy, że sprawa opróżnienia lokalu zajmowanego po ustaniu stosunku najmu jest niewątpliwie sprawą cywilną w rozumieniu art.1 Kodeksu postępowania cywilnego, gdyż chodzi w niej o realizację cywilnoprawnego zobowiązania do opróżnienia lokalu powstałego w związku z utratą cywilnoprawnego tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Droga sądowa w tych sprawach została wykluczona tylko w ściśle określonym zakresie na podstawie art. 1a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266), który jednoznacznie stanowi, że przepisów tego aktu prawnego w ogóle nie stosuje się do lokali będących w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Do trybu postępowania administracyjnego, a następnie sądowoadministracyjnego zostały przekazane przede wszystkim sprawy przewidziane w art. 37a ust. 1 i ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 45 ust. 1 cyt. ustawy przekazujący wykonanie obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego do trybu egzekucji administracyjnej. Takim wyłączeniom nie podlegają natomiast sprawy przymusowego wykwaterowania osób wymienionych w art. 45 ust. 3 ustawy. Zatem tylko w stosunku do osób, o których mowa w tym przepisie, dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym. Oznacza to, że jedynie w takich przypadkach Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM występuje wobec nich z pozwem o nakazanie opróżnienia lokalu mieszkalnego i orzeczenie o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego. Skarżąca nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 45 ust. 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, a więc uregulowanie to jej nie dotyczy. W konsekwencji nie może ulegać wątpliwości, że organy administracji były uprawnione do orzekania w sprawie zobowiązania skarżącej do opróżnienia zajmowanego lokalu, natomiast w sprawie jej syna M. G. właściwa jest droga przed sądem powszechnym.

Reasumując, skoro przedmiotowy lokal, pozostający w dacie wydania zaskarżonej decyzji w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, był zajmowany bez tytułu prawnego, to organ ten był zobligowany do wydania decyzji o jego opróżnieniu na podstawie art. 37a ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.

Rozpatrując natomiast skargę R. G. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] , wskazać należy, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W niniejszej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. G. , wskazując, że czyni to również w imieniu syna R. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 10 lutego 2010 r. wezwał M. G. do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi z dnia 12 listopada 2009 r. poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego, upoważniającego do działania w imieniu syna R. G. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W piśmie tym Sąd wyjaśnił, iż udzielone przez syna pełnomocnictwo w toku postępowania administracyjnego nie obejmuje upoważnienia do działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi. Wskazał też, że z racji podpisania skargi w imieniu syna pełnomocnictwo do działania w jego imieniu jest niezbędne dla skutecznego wniesienia skargi do Sądu przez R. G. Pomimo wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi nadesłane zostało jedynie pełnomocnictwo udzielone przez R. G. radcy prawnemu I. K. do reprezentowania go przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Następnie pismem z dnia 3 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał do usunięcia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, radcę prawnego I. K. do nadesłania pełnomocnictwa podpisanego przez R. G. dla M. G. upoważniające M. G. do wniesienia skargi z dnia 12 listopada 2009 r. w jego imieniu. Powyższe wezwanie, które doręczone zostało w dniu 9 marca 2010 r. pozostało bez odpowiedzi.

Wskazać należy, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, poza szczególnymi wymogami formalnymi, powinna czynić zadość ogólnym wymaganiom przewidzianym dla pism w postępowaniu sądowym - art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Do wymogów tych należy, sformułowany w art. 46 § 1 pkt 4 ww. ustawy, obowiązek podpisania pisma, w tym wypadku skargi, przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W niniejszej sprawie, skarga nie została podpisana przez skarżącego, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania zarówno w dniu 22 lutego2010 r. jak i 9 marca 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.