Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 531/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 32 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez T. G. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. , nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. S. i S. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą funkcji na biurowo-mieszkalną i dobudowę pomieszczeń usługowo-produkcyjnych na działce nr ew. [...], obręb. [...], przy ulicy [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że weryfikowane

w niniejszym postępowaniu nieważnościowym pozwolenie na budowę zostało poprzedzone decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., nr [...], znak: [...]; ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku wraz ze zmianą funkcji na biurowo - mieszkalną i dobudowę pomieszczeń usługowo - produkcyjnych drobnej wytwórczości. Z treści ww. decyzji Prezydenta [...] wynika, iż od strony północnej i południowej działki inwestycyjnej zostały określone nieprzekraczalne linie zabudowy, określone w załączniku graficznym tego rozstrzygnięcia. Ponadto w powyższej decyzji o warunkach zabudowy ustalono m. in. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji - 0,38, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 12 m oraz geometrię dachu: płaską.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zaznaczył, że sporna inwestycja polega na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą funkcji na biurowo - mieszkalną i dobudowie pomieszczeń usługowo - produkcyjnych, projektowana rozbudowa i dobudowa nie spowoduje przekroczenia nieprzekraczalnych linii zabudowy, po realizacji kwestionowanego przedsięwzięcia powierzchnia zabudowy działki inwestycyjnej wyniesie 35,98% Ponadto, wysokość rozbudowywanego i dobudowywanego budynku będzie wynosić 11,50 m,

a geometria dachu tego budynku będzie co do zasady płaska (przekrój A1 i A2). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego zatwierdzonego weryfikowaną decyzją wynika, że planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszać przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U.

z 2002r., nr 75, poz. 690 ze zm.) zwanej dalej rozporządzeniem w szczególności

§ 12 (określającego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13, 57 i 60 (dotyczących kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia

w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi), § 271 i następnych (regulujących kwestię sytuowania budynków zgodnie z zasadami bezpieczeństwa pożarowego).

Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ww. decyzja [...] z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...], nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Dalej, organ odwoławczy powołał przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie w nagłówkach wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji oraz dołączonego do niego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane wymienieni zostali K. S. oraz S. S., to jednak pod tymi dokumentami podpis złożył wyłącznie S. S. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] udzielająca pozwolenia na budowę kwestionowanego przedsięwzięcia na rzecz K. S. oraz S. S. została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Mając jednak na uwadze, iż z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że K. S. jest współwłaścicielem działki inwestycyjnej nr ew. [...] oraz pismo K. S. z dnia [...] października 2014r. z którego wynika, że w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego pozwolenia na budowę S. S. działał również w jego imieniu organ odwoławczy stwierdził, że opisane wyżej naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego nie wywołuje skutków społeczno - gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, a tym samym nie nosi ono znamion rażącego naruszenia prawa.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odniósł się także do zarzutu podniesionego w odwołaniu dotyczącego wydania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] z naruszeniem § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych.

Organ wskazał, że z opisu technicznego istniejącej konstrukcji budynku wynika, iż w części rozbudowywanej posiadał on dotychczas 2 kondygnacje naziemne natomiast w wyniku planowanej rozbudowy i nadbudowy będzie on posiadał 3 kondygnacje naziemne. Tymczasem w myśl § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano pozwolenie na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od granicy. Organ podał, że na działce sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną od strony zachodniej nr ew. [...] istnieje budynek mieszkalny usytuowany nieregularnie ścianą skierowaną w kierunku do nieruchomości nr ew. [...]. Wprawdzie na projekcie zagospodarowania terenu nie zwymiarowano odległości tego budynku od granicy

z działką inwestycyjną jednakże mając na uwadze skalę mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu oraz porównanie usytuowania przedmiotowych budynków organ stwierdził, że najbliższy fragment tego budynku znajduje w odległości ok. 2,5 m (tj. takiej samej jak nadbudowywany budynek od zachodniej granicy działki nr ew. [...]) od granicy z nieruchomością inwestycyjną (fragmentu na której znajduje się nadbudowywana część budynku). Ponadto, w wyniku opisanej nadbudowy nie nastąpi przybliżenie budynku w kierunku działki sąsiedniej od strony zachodniej oraz nie przewiduje się powstania otworów okiennych w elewacji zachodniej istniejącej części budynku. Poza tym organ zaznaczył, iż wbrew twierdzeniom podnoszonym w odwołaniu z projektu budowlanego kwestionowanego przedsięwzięcia nie wynika aby została podniesiona rzędna terenu działki nr ew. [...] w ramach realizacji działki inwestycyjnej. Zwrócił uwagę, iż rzędna terenu działki nr ew. [...] jest większa niż działki inwestycyjnej.

W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem ww. przepisów lub innych, bądź bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 kpa), została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa). Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). Nie została także skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie ( art. 156 § 1 pkt 4 kpa). Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą (art. 156 § 1 pkt 6). Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa ( art. 156 § 1 pkt 7 kpa). Z uwagi na powyższe uznał, że należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...].

W skardze na Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący T. G. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu

I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż nie narusza rażąco prawa, zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu sporządzone niezgodnie z powyższymi przepisami prawa,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie, iż naruszenie warunków technicznych wskazanych w powyższym przepisie nie ma wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie,

- art. 7 i 77 kpa, poprzez dokonanie błędnych i niepełnych ustaleń stanu faktycznego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż od początku wszczęcia postępowania nieważnościowego względem kwestionowanej decyzji zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na budowę wskazywał na okoliczność wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu projektu budowlanego zawierającego projekt zagospodarowania terenu sporządzony niezgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane.

Zaznaczył, że powyższy przepis prawa przewiduje, że projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu (...) ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów. Skarżący wskazał, iż w zatwierdzonym projekcie budowlanym brak jest

w projekcie zagospodarowania terenu wskazanych rzędnych terenu.

W ocenie skarżącego twierdzenie organu, iż naruszenie powołanego wyżej przepisu nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych jest błędne albowiem skutkiem społeczno-gospodarczym wydanej błędnie decyzji jest powstanie na jej podstawie obiektu budowlanego oraz faktycznej zmiany rzędnych terenu w trakcie procesu inwestycyjnego.

Zdaniem skarżącego projekt budowlany narusza również przepisy określające odległości budynku od granicy, gdyż zakłada on nadbudowę budynku

z naruszeniem przepisów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ustalenia organu II instancji dotyczące określenia odległości przedmiotowych budynków są oparte jedynie na przybliżonych obliczeniach nie na fachowej opinii osoby posiadającej stosowne uprawnienia i tym samym nie mogą być podstawą do zajęcia stanowiska w sprawie, co wskazuje na naruszenie przepisów art. 7 i art. 77 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga została oddalona ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]

z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany

i udzielającej K. S. i S. S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego wraz ze zmianą funkcji na biurowo-mieszkalną i dobudowę pomieszczeń usługowo-produkcyjnych na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...].

Sąd podziela stanowisko organu, że kontrolowana w trybie nieważnościowym decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. o pozwoleniu na budowę omawianej inwestycji nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 § 1 kpa.

W postępowaniu nieważnościowym przeanalizowano wszystkie przesłanki

z art. 156 § 1 kpa wskazując, iż ww. decyzja Prezydenta [...] nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa zaś jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą a ponadto nie zachodziła niewykonalność decyzji

w dniu jej wydania. Organ wykazał również w uzasadnieniu decyzji brak zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa (decyzja z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wyczerpującą

i prawidłową analizę zatwierdzonego projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. i projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...], analiz obszaru będących załącznikami do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...].

Z akt postępowania zwykłego wynika, iż postępowanie to zostało wszczęte wnioskiem inwestorów – S. S. i K. S. z dnia [...] kwietnia 2005r. Wniosek dotyczył wydania decyzji na rozbudowę budynku wraz ze zmianą funkcji na biurowo-mieszkalną oraz dobudową pomieszczeń usługowo produkcyjnych, na terenie działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...]

w [...].

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. –Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r., nr 207, poz. 2016), zwanego dalej Prawem budowlanym - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji -przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo wymaganiami decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymogami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, jak również sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Z analizy akt postępowania zwykłego zakończonego kwestionowaną decyzją

o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2005r. wynika, że ww. przepis nie został naruszony.

Do wniosku załączone zostały wymagane dokumenty, tj. projekt budowlany, który został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz wymagane opinie i uzgodnienia. I tak, w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalająca m.in. warunki dla inwestycji objętej kontrolowanym w trybie nieważnościowym pozwoleniem na budowę na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] na terenie dzielnicy [...] w [...].

W aktach znajdują się również warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej [...] SA z dnia [...] lutego 2005r. nr [...], warunki techniczne zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków dla rozbudowywanego budynku biurowo-mieszkalnego z częścią usługowo-produkcyjną – pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w [...] SA z dnia [...] stycznia 2005r., warunki przyłączenia do sieci gazowej z dnia [...] marca 2005r., znak: [...]. Dla planowanej inwestycji została sporządzona przez A. S. opinia techniczna na temat możliwości lokalizacji obiektu budowlanego pod linią 110 kV. Ponadto inwestorzy dołączyli opracowaną przez Izabelę analizę oddziaływania napowietrznej linii 110 kv do ZM [...] w aspekcie możliwości rozbudowy budynku na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...].

Zaznaczyć należy, iż projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Ponadto do projektu dołączono oświadczenia projektantów K. M. C., A. S.-P. oraz M. N. o tym, iż projekt sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz z zasadami wiedzy technicznej.

Analiza dokumentacji projektowej stanowiąca załącznik do decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji.

W szczególności nie stwierdzono, aby przedsięwzięcie uchybiało rażąco ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy dotyczącym nieprzekraczalnej linii zabudowy (określonym w załączniku do decyzji Prezydenta [...] nr [...]) oraz w zakresie przeznaczenia budynku, powierzchni zabudowy, geometrii dachu

i wysokości rozbudowywanego i dobudowywanego budynku.

Oceniając zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] grudnia 2005r z wymogami techniczno-budowlanymi podzielić należy stanowisko organów, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego nie narusza przepisów § 12 oraz § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. ( Dz. U. z 2002r. , nr 75, poz. 690 ze zm. ).

Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych jeżeli na sąsiedniej działce w odległości od 1,5 m do 3 m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano pozwolenie na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od granicy.

Z akt sprawy wynika, że na działce sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną od strony zachodniej nr ew. [...] istnieje budynek mieszkalny usytuowany nieregularnie ścianą skierowaną w kierunku do nieruchomości nr ew. [...].

Wprawdzie w sprawie nie zwymiarowano odległości tego budynku od granicy

z działką inwestycyjną ale z materiału dowodowego w sprawie tj. z projektu zagospodarowania terenu i ustaleń dokonanych przez organ wynika, że najbliższy fragment tego budynku znajduje się w odległości ok. 2,5 m od granicy (tj. takiej samej jak nadbudowywany budynek od zachodniej granicy działki nr ew. [...] od granicy

z nieruchomością inwestycyjną (fragmentu na której znajduje się nadbudowywana część budynku).

Zaznaczyć także należy, iż z opisu technicznego istniejącej konstrukcji budynku wynika, iż w części rozbudowanej posiadał od dotychczas 2 kondygnacje naziemne natomiast w wyniku planowanej rozbudowy będzie on posiadał 3 kondygnacje naziemne. Z planowanej inwestycji wynika, że nie nastąpi przybliżenie budynku

w kierunku działki sąsiedniej od strony zachodniej i nie przewiduje się powstania otworów okiennych w elewacji zachodniej istniejącej części budynku.

Wobec powyższego zdaniem Sądu prawidłowo organ stwierdził, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że projektowane przedsięwzięcie rażąco narusza przepis § 12 warunków technicznych. Słusznie również ocenił, że nie zostały także naruszone przepisy § 13, 57 i 60 (dotyczących kwestii zapewnienia naturalnego oświetlenia

w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi) i § 271 i następnych (regulujących kwestię sytuowania budynków zgodnie z zasadami bezpieczeństwa pożarowego).

Brak również podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1

i 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji) zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( pkt 1) i złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( pkt 2).

Bezspornym jest, że oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które zgodnie z obowiązującym ówcześnie wzorem

z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. 2003. nr 120, poz.1127 ze zm.), powinno być podpisane.

Podkreślić należy, iż z akt sprawy wynika, że we wniosku o pozwolenie na budowę spornej inwestycji oraz oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością budowlaną w nagłówku wymieni zostali K. S. i S. S. jednak podpis pod tymi dokumentami złożył tylko jeden z inwestorów –S. S. Brak natomiast podpisu inwestora K. S.

Wobec powyższego stwierdzić, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] została wydana z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Z uwagi na fakt, iż z treści księgi wieczystej nr [...] wynika, że K. S. jest współwłaścicielem działki inwestycyjnej nr ew. [...] oraz pismo K. S. z dnia [...] października 2014r. z którego wynika, że w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego pozwolenia na budowę S. S. działał również w jego imieniu, zgodzić się należy z organem, że powyższego naruszenia nie można uznać jako rażącego. Tego rodzaju uchybienie nie wywołuje bowiem skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa.

Oceniając kwestionowaną decyzję pod kątem naruszeń wskazywanych przez skarżącego zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności jak i w skardze wskazać należy, iż projekt zagospodarowania działki nie przewidywał podwyższenia terenu, co też stwierdzone zostało w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2014r. sygn. akt VII SA/Wa 827/14.

Zgodzić należy się z organem, iż z projektu budowlanego kwestionowanego przedsięwzięcia nie wynika, aby została podniesiona rzędna terenu działki nr ew. [...]

w ramach realizacji działki inwestycyjnej. Zaznaczyć należy, iż działka inwestycyjna znajduje się na rzędnej terenu 33,57, natomiast działka będąca własnością m.in. T. G. oznaczona numerem ewidencyjnym [...] znajduje się na rzędnej 33,8. Zatem rzędna terenu działki nr ew. [...] jest większa niż działki inwestycyjnej.

Wobec powyższego zarzut podnoszony w skardze dotyczący nie naniesienia na projekcie zagospodarowania terenu rzędnych jest nieuzasadniony i nie ma wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Kwestie związane z odstępstwami od projektu budowlanego i projektu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być przedmiotem niniejszego postępowania w ramach postępowania nieważnościowego, kwestie te mogą być przedmiotem odrębnych postępowań i rozstrzygane przez właściwe organy

Konkludując, Sąd Wojewódzki orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego, że decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2005r. została wydana z naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie można jednak uznać, że nastąpiło rażące naruszenia prawa.

Wskazać należy, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji to instytucja pozwalająca wyeliminować z obrotu prawnego decyzje obarczone największą kwalifikowaną wadliwością.

W orzecznictwie rażące naruszenie prawa określa się jako oczywiste

i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu.

O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z dnia 31 stycznia 2006r. (sygn. akt I OSK 883/05, Lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia

z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa".

I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył również, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny

i niedwuznaczny. Jednocześnie podkreślić trzeba, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. W wyroku z dnia 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, Lex nr 494728), Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż

"O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - czyli skutki które wywołuje decyzja. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać. Reasumując, nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa

w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto, zaznaczyć należy, iż o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

Dokonaną przez organ ocenę decyzji Prezydenta [...] z dnia

[...] grudnia 2005r. należy uznać należy za trafną. Organ wykazał, że stwierdzonego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego nie można uznać za rażącego naruszenia w szczególności mając na uwadze skutki społeczno-gospodarcze wywołane wadliwą decyzją.

Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.