Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 908/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: Paweł Poźniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. przy udziale sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A" sp. z o.o. "B" s.k.a. w upadłości likwidacyjnej z/s we Wrocławiu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] 2016 r. ([...]), określającą "A" spółka komandytowo-akcyjna w upadłości likwidacyjnej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2015 r., w kwocie 100.173,00 zł.

Organ pierwszej instancji uznał, że Spółka, jako współużytkownik wieczysty nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o pow. 1,1094 ha, działka nr [...] o pow. 0,0932 ha i działka nr [...] o pow. 0,3964 ha, które oznaczone są symbolem "Bi", tj. inne tereny zabudowane oraz jako właściciel budynku mieszkalnego i właściciel samodzielnych lokali przeznaczonych na cele inne niż mieszkalne - garaży wielostanowiskowych G1 i G2, położonych we W. przy ul. S[...] [...], ul. P[...] [...], [...], [...], jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Za przedmiot opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: grunty pozostałe o powierzchni: 2.722,83 m2 (I-VI 2015 r.), 2.645,12 m2 (VII 2015 r.), 2.558,44 m2 (VIII 2015 r.), 2.520,28 m2 (IX 2015 r.), 2.501,03 m2 (X-XII 2015 r.); budynki mieszkalne (ich części) o powierzchni użytkowej: 8.871,21 m2 (I-VI 2015 r.), 8.502,00 m2 (VII 2015 r.), 8.090,15 m2 (VIII 2015 r.), 7.908,2 m2 (IX 2015 r.), 7.816,74 m2 (X-XII 2015 r.); budynki (ich części) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 4.068,11 m2 (I-XII 2015 r.). Wysokość podatku od nieruchomości wyliczono w łącznej wysokości 100.173,00 zł, w tym: grunty pozostałe - 1.183,58 zł, budynki mieszkalne - 6.154,92 zł oraz budynki/ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 92.834,27 zł.

Od tej decyzji Strona odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odwołaniu zarzuciła:

błędne przyjęcie, że to syndyk masy upadłości prowadzi działalność gospodarczą, w związku z czym do wchodzących w skład masy upadłości lokali użytkowych stanowiących garaże, usytuowanych w budynku mieszkalnym położonym we W. przy ul. S[...] [...], ul. P[...] [...], [...], [...] mają zastosowanie stawki podatku od nieruchomości właściwe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy Spółka jest w upadłości likwidacyjnej, a syndyk nie prowadzi działalności, lecz jedynie dokonuje sprzedaży majątku, a uzyskane w ten sposób środki finansowe służą zaspokojeniu wierzycieli upadłego,

błędne przyjęcie, że w związku z tym, iż lokale stanowiące garaż są związane z działalnością gospodarczą podlegają wyższej stawce podatkowej niż zadeklarowana przez Spółkę, podczas gdy nie zostały one ujęte w ewidencji środków trwałych upadłego oraz nie były od nich dokonywane odpisy amortyzacyjne; ponadto garaże w świetle ustawy o rachunkowości stanowią wyroby gotowe, czyli towar przeznaczony do sprzedaży, co wyklucza ich wykorzystywanie na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Spółka podniosła, że upadła Spółka jako deweloper wybudowała budynek wielorodzinny mieszkalny położony we W. przy ul. S[...] [...], ul. P[...] [...], [...], [...], w którym zlokalizowane są dwa lokale użytkowe, stanowiące garaże wielostanowiskowe. Wskazała, że z chwilą ogłoszenia upadłości upadły utracił zarząd swoim majątkiem, jak również zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, a ze względu na likwidację majątku upadłego w ramach postępowania upadłościowego taka działalność gospodarcza nie będzie kontynuowana. Zarząd majątkiem upadłego objął syndyk, który także nie prowadzi działalności gospodarczej, lecz dokonuje likwidacji majątku upadłego, stąd garaż nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Stan zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę ze względu na upadłość likwidacyjną ma charakter definitywny, czego konsekwencję stanowi przyjęcie, że lokale użytkowe stanowiące garaże nie są związane z działalnością gospodarczą i nie ma do nich zastosowania stawka przewidziana dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowe kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji w pierwszej kolejności powołało się na uchwałę podjętą w składzie siedmiu sędziów przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 27 lutego 2012 r., II FPS 4/11 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wywodząc, że w sytuacji, gdy garaż stanowi odrębny od innych wyodrębnionych jako nieruchomości części budynku, staje się samodzielnym przedmiotem opodatkowania.

Dalej wskazało, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, z późn. zm.; dalej jako "u.p.o.l."), w brzmieniu obowiązującym w 2015 r., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W ocenie Kolegium jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest zatem kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ podatkowy jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości.

Dalej kolegium wskazało, że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych - dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości - nie została zawarta samodzielna definicja przedsiębiorcy. W tym zakresie ustawa ta nie odsyła też do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Oznacza to, że definicji pojęcia "przedsiębiorca" należy poszukiwać nie tylko w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, lecz pojęcie to wykładać z uwzględnieniem rozwiązań przyjętych w innych, właściwych dla statusu danego podatnika (tutaj: spółki komandytowo-akcyjnej) obowiązujących aktów prawnych. Strona jako spółka osobowa (spółka komandytowo-akcyjna) jest podmiotem funkcjonującym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1030, z późn. zm.; dalej jako "k.s.h."). Zgodnie z art. 125 k.s.h., spółką komandytowo-akcyjną jest spółka osobowa mająca na celu prowadzenie przedsiębiorstwa pod własną firmą (...). Jej celem jest prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl art. 134 § 1 k.s.h., do powstania spółki wymagany jest wpis do rejestru, tj. spółka powstaje z tym momentem (wpis ma charakter konstytutywny). Z art. 36 pkt 5 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1142, z późn. zm.; dalej jako "u.k.r.s.") wynika, że spółka komandytowo-akcyjna podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców. Wpis do rejestru przedsiębiorców KRS jest wystarczający do uznania danego podatnika za przedsiębiorcę, o którym mowa w art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. bez względu na to, czy taki podatnik prowadzi działalność gospodarczą w znaczeniu nadanym w art. la ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

Zdaniem Kolegium, na posiadanie przez Spółkę statusu przedsiębiorcy nie wpływa, wbrew zarzutom odwołania, fakt ogłoszenia wobec Spółki upadłości obejmującej likwidację majątku. Skutkiem ogłoszenia upadłości jest wprawdzie utrata zarządu nad majątkiem, jednakże upadły nie traci ani zdolności prawnej, ani zdolności do czynności prawnych, co wynika z art. 185 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm.). Nie zmienia się jego status prawny - w dalszym ciągu pozostaje podatnikiem i przedsiębiorcą. Dopiero rozwiązanie lub likwidacja i wykreślenie z KRS powoduje, że Spółka straci przymiot przedsiębiorcy.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, do wykreślenia Spółki z KRS nie doszło, a zatem Spółka nadal posiada status przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 477 § 1, w związku z art. 150 § 1 k.s.h., ustanie bytu prawnego spółki komandytowo-akcyjnej nastąpiłoby po zakończeniu postępowania upadłościowego, z chwilą wykreślenia z rejestru KRS. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej.

Wobec tego - w ocenie Kolegium - przedsiębiorca będący w stanie upadłości likwidacyjnej jest więc dalej przedsiębiorcą w rozumieniu przepisu art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc posiadane przez niego (i faktycznie zarządzane przez syndyka) grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą, co skutkuje możliwością ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tego typu nieruchomości.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Syndyk masy upadłości zarzucił:

naruszenie przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" u.p.o.l. przez błędne przyjęcie, iż do obliczenia podatku od nieruchomości za udziały w wyodrębnionych lokalach niemieszkalnych (garażach wielostanowiskowych) zlokalizowanych w budynku mieszkalnym położonym we W. przy ul. gen. S[...] [...], ul. P[...] [...], [...] i [...], mają zastosowanie stawki właściwe dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu wskazał, że lokale użytkowe stanowiące garaże są zlokalizowane w budynku mieszkalnym położonym we W. przy ul. S[...] [...], P[...][...], [...] i [...], są one zatem częścią tego budynku, jednakże częścią niemieszkalną, podobnie jak zlokalizowane w tym budynku lokale użytkowe przeznaczone na działalność usługową. W ocenie Skarżącego dopiero stwierdzenie, że budynek mieszkalny lub jego część jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej uzasadnia zastosowanie stawki podatku właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, iż opodatkowanie budynku mieszkalnego lub jego części stawką podatku właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą będzie zasadne wówczas gdy budynek lub jego część zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Garaże G - 1 i G - 2 zlokalizowane w wielorodzinnym budynku mieszkalnym położonym we W. przy ul. S[...] [...], P[...] [...], [...] i [...] nie są odrębnymi budynkami i choć zostały prawnie wyodrębnione stanowią część budynku mieszkalnego choć o charakterze niemieszkalnym.

Zgodnie z uchwałą Rady Wierzycieli "A" s.k.a. są one przeznaczone do sprzedaży tylko i wyłącznie na rzecz nabywców lokali mieszkalnych w budynku "B". Skarżąca jako syndyk masy upadłości "A" s.k.a. nie prowadziła i nie prowadzi działalności gospodarczej. Działania skarżącej jako syndyka sprowadza się do zabezpieczenia majątku i sprzedaży poszczególnych lokali mieszkalnych, lokali użytkowych i miejsc parkingowych, w ramach likwidacji majątku upadłego. Bezspornym jest, iż lokale użytkowe (garaże) stanowiące część budynku mieszkalnego nie zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, co wyklucza zastosowanie najwyższej stawki podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369. Ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z kryterium legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organy podatkowe prawidłowo zastosowały stawkę podatkową dla podatku od nieruchomości z tytułu posiadanych przez spółkę w upadłości likwidacyjnej nieruchomości, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zdaniem strony skarżącej skoro spółka znajduje się w upadłości likwidacyjnej w rezultacie, której nie ma faktycznej i prawnej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej to sam fakt posiadania przez spółkę gruntów i postawionych na tym gruncie obiektów nie może świadczyć o związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.,

Natomiast w ocenie organów podatkowych sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, którym jest spółka w upadłości likwidacyjnej obliguje do zastosowania opodatkowania według stawki podatkowej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne, retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z brzmienia cytowanego przepisu jasno i wyraźnie wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody. Rozstrzygnięciu tego zagadnienia prawnego są poświęcone liczne orzeczenia sądów administracyjnych, jak np. wyrok NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07 oraz wyroki WSA: z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1575/07, z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 2010/08, z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 903/08, z dnia 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 85/09, z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 474/09, z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Ol 722/09, z dnia 3 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Po 107/09, z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 223/09 (dostępne w systemie CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powołany powyżej przepis łączy więc "związek z działalnością gospodarczą" z faktem posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, a nie np. z ich "wykorzystywaniem do prowadzenia działalności gospodarczej" lub "zajęciem na prowadzenie działalności gospodarczej" (por. art. 7 ust. 1 pkt 5 i 6 u.p.o.l.).

Powoływana ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji przedsiębiorcy, a w art.1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. określa działalność gospodarczą jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (obecnie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), z zastrzeżeniem wyjątków uregulowanych ust. 2.

W myśl art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Prawo o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 877 ze zm.), działalność gospodarcza to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwania, rozpoznawania i wydobywania kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Przedsiębiorcą zaś, zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.

"A" s.k.a. powstała jako spółka osobowa w celu prowadzenia działalności gospodarczej, zatem jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą. Statusu tego nie zmieniło postanowienie Sądu Rejonowego dla W.-[...] z dnia [...] 2014 r. sygn. akt [...] GU [...]/2014, którym ogłoszono upadłość "A" s.k.a. obejmującą likwidację majątku upadłego.

Należy podkreślić, że skutkiem ogłoszenia upadłości jest utrata zarządu nad majątkiem, natomiast upadły nie traci ani zdolności prawnej, ani zdolności do czynności prawnych - art. 185 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawa upadłościowego i naprawczego ( j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 1112 ze zm. ). Nie zmienia się też jego status prawny - w dalszym ciągu pozostaje podatnikiem i przedsiębiorcą, może nadal prowadzić działalność gospodarczą, albo nie wykonywać faktycznie działalności gospodarczej. Dopiero jej rozwiązanie lub likwidacja i wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestanie ona być przedsiębiorcą.

O statusie przedsiębiorcy świadczy chociażby istniejący nadal wpis do Krajowego Rejestru Sądowego zarządzanego przez syndyka przedsiębiorcy – spółki komandytowo-akcyjnej w upadłości likwidacyjnej. Ustanie jej bytu prawnego następuje dopiero z chwilą wykreślenia z rejestru (KRS) zgodnie z art. 477 §1 Kodeksu spółek handlowych. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej.

Jednakże ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika nie jest równoznaczne z zaprzestaniem dalszej działalności w ramach przedsiębiorstwa dłużnika.

Dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa przez syndyka przez okres trzech miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości nie wymaga żadnego zezwolenia. Natomiast na prowadzenie przedsiębiorstwa przez okres ponad trzech miesięcy od daty ogłoszenia upadłości syndyk musi uzyskać zezwolenie rady wierzycieli (art. 206 ust. 1 pkt 1 Prawa upadłościowego i naprawczego), a w przypadku jej braku - sędziego-komisarza (art. 213 ust. 1 ustawy).

Z powołanych regulacji ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wynika - wbrew twierdzeniu strony skarżącej, iż dopuszczalne prawnie jest prowadzenie działalności gospodarczej w ramach przedsiębiorstwa upadłego.

Fakt ogłoszenia upadłości nie powoduje również utraty przez upadłego posiadania nieruchomości, co do których przysługuje mu prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego, z tym, że zarząd nad ww. przedmiotami opodatkowania przysługuje wtedy syndykowi. To on, w czasie trwania postępowania upadłościowego, jest odpowiedzialny za realizację obowiązków płatnika i podatnika przez upadłego przedsiębiorcę.

Przedsiębiorca będący w stanie upadłości likwidacyjnej jest więc dalej przedsiębiorcą w rozumieniu powyższego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a więc posiadane przez niego (i faktycznie zarządzane przez syndyka) grunty, budynki i budowle uważane są za "związane z działalnością gospodarczą", co skutkuje możliwością ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tego typu nieruchomości.

Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy, do wykreślenia Spółki z KRS nie doszło. Jest ona nadal przedsiębiorcą oraz użytkownikiem i współużytkownikiem wieczystym gruntów oraz współwłaścicielem i właścicielem budynków, których dotyczy podatek od nieruchomości.

W związku powyższym w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż przedmiotowe grunty i budynki jako będące w posiadaniu przedsiębiorcy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych reguł postępowania, określonych przepisami Ordynacji podatkowej, jak również przepisów prawa materialnego, wskazanych w skardze.

Sąd kierując się powyższymi względami, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.