Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1341/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].07.2017 r., nr [...], Prezydent G. działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 35 ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. w Dz.U. z 2017 r., poz. 657) w związku z art. 16 ustawy z dnia [...] kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), po przeprowadzeniu postępowania na wniosek J. K., orzekł o wymeldowaniu B. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G..

Realizując wytyczne Wojewody zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r., [...] organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie o informację Komendy Miejskiej P. dotyczącą wykazu interwencji przeprowadzonych od grudnia 2014 r. pod adresem: G., ul. [...]. Komenda Miejska P. przekazała informację o odnotowanych 21 interwencjach P. pod ww. adresem. Dodatkowo uzupełniono materiał dowodowy o:

. postanowienie Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] lutego 2015 r. sygn. akt 1Ds 100/15 o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci oddania pod dozór P. połączonego z nakazem opuszczenia lokalu mieszkalnego oraz zakazem zbliżania i kontaktowania się z pokrzywdzonymi na okres 3 miesięcy,

. postanowienie Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego w G. z [...] maja 2015 r., sygn. akt II K 257/15 przedłużające ww. środek zapobiegawczy na 3 miesiące do [...] sierpnia 2015 r.,

. postanowienie Sądu Okręgowego IX Wydziału Karnego Odwoławczego w T. z [...] czerwca 2015 r. utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie,

. postanowienie Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego w G. z [...] sierpnia 2015 r., sygn. akt II K 257/15 przedłużające ww. środek zapobiegawczy z [...] lutego 2015 r. na okres 3 miesięcy do [...] listopada 2015 r.

. postanowienie Sądu Okręgowego IX Wydziału Karnego Odwoławczego w T. z [...] października 2015 r., sygn. akt IX K 293/15 utrzymujące w mocy zaskarżone w postanowienie Sądu Rejonowego,

. postanowienie Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego w G. z [...] listopada 2015 r., sygn. akt II K 257/15 przedłużające ww. środek zapobiegawczy do [...] lutego 2016 r.,

. postanowienie Sądu Okręgowego IX Wydziału Karnego Odwoławczego w T. z [...] stycznia 2016 r. zmieniające zaskarżone postanowienie poprzez uchylenie stosowania środka zapobiegawczego w postaci nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w G. przez oskarżonego B. K.,

. postanowienie z [...] kwietnia 2016 r. Sądu Rejonowego II Wydziału Karnego w G. uchylające dozór policji połączony z zakazem zbliżania się na odległość mniejszą, niż 25 metrów wobec J. K. i A. K. zastosowanego wobec oskarżonego B. K. postanowieniem Prokuratora Rejonowego w G. z [...] lutego 2015 r. w sprawie o sygn. Ds. 100/15,

. postanowienie Sądu Okręgowego w T. z [...] czerwca 2016 r., sygn. akt IX Kz 149/16 utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego,

. postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. Sądu Okręgowego w T. VIII Wydział Cywilny Odwoławczy w przedmiocie skargi z wniosku B. K. o wznowienie postępowania o jego eksmisję,

. postanowienie Sądu Rejonowego w G. I Wydziału Cywilnego z [...] marca 2017 r. uchylające czynności [...] Sądowego przy Sądzie Rejonowym w G. D. L. z dnia [...].09.2016 r. polegające na opróżnieniu lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w G. z rzeczy dłużnika B. K..

Organ przytoczył też fragmenty zeznań stron.

B. K. oświadczył, że od 2008 r. jednocześnie prowadził działalność gospodarczą na terenie [...] i [...]. Zdarzało się, że przez 1 czy 2 miesiące był w [...] i podobny czas spędzał w [...]. Wobec czego jego nieobecność w miejscu pobytu stałego była wyłącznie czasowa. W tym czasie nie opuścił swojego mieszkania. Cały czas uiszczał za nie opłaty. Taka sytuacja trwała do [...] grudnia 2014 r. kiedy to po raz pierwszy przyjechała P. i założono niebieską kartę. W tym czasie miał klucze do lokalu i przebywał w nim do [...] lutego 2015 r. W lokalu były jego rzeczy. W wyniku nakazu prokuratorskiego z [...] lutego 2015 r. opuścił lokal. W dniu [...] marca 2015 r. kiedy udał się pod wskazany adres celem zabrania swoich rzeczy na przebranie i dokumentów firmy potrzebnych do rozliczenia się z podatków za 2014 r., zostawił tam swoje klucze. Część dokumentów odzyskał, po czym udał się do pomieszczenia przy ul. [...] w G.. Drugiego dnia kiedy udał się do spornego mieszkania po część najpotrzebniejszych rzeczy i po klucze okazało się, że zamki w drzwiach wejściowych były już wymienione, nie pomogła nawet interwencja P., którą wzywał w marcu 2015 r. 2-krotnie. Dalej dodał, że od nakazu prokuratorskiego składał odwołania, ale Sądy podtrzymywały go aż do [...] stycznia 2016 r., kiedy to Sąd Okręgowy T. uchylił środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia mieszkania. W tej sprawie żona zainteresowanego w Sądzie oświadczyła, że przekaże jemu klucze, jeżeli się stamtąd wyprowadzi. Od tego czasu przyjeżdżał wielokrotnie, próbując wymienić swoje rzeczy, zabrać dokumenty dotyczące prowadzonej firmy, czy też tokena do norweskiego konta, ale wtedy się to nie udało. Później, żona zatajając jego adres w [...], złożyła pozew do Sądu Cywilnego o jego eksmisję. Nadmienił, że środki zapobiegawcze zastosowane wobec niego przez Prokuratora zostały uchylone. Najpierw w styczniu 2016 r.- nakaz opuszczenia mieszkania, a [...] czerwca 2016 r. zakaz zbliżania się do żony i syna. Sąd Okręgowy w T. w styczniu 2016 r. nakazał J. K. wydanie kluczy do mieszkania. Klucze te rzeczywiście pełnomocnik żony w dniu [...] stycznia 2016 r. przekazał pełnomocnikowi B. K.. On natomiast klucze te otrzymał na początku lutego 2016 r. w czasie rozprawy w Sądzie Rejonowym w G.. Mimo to, przy próbie wejścia do lokalu okazało się, że jest tam dodatkowy zamek do którego klucza nie dostał. Wezwał wtedy P., ale żona powołała się na zakaz zbliżania się do niej. W maju 2016 r. na kolejnej rozprawie karnej, od Sądu dowiedział się o sprawie cywilnej - eksmisji. W sierpniu 2016 r. pracownik Kancelarii Komorniczej zadzwonił do [...] informując o terminie egzekucji zaplanowanej na [...] września 2016 r. Pełnomocnik strony zaskarżył postanowienie Sądu w sprawie eksmisji i [...] grudnia 2016 r. Sąd postanowił o wznowieniu postępowania, a [...] marca 2017 r. uchylono czynności egzekucyjne. Z dniem [...] marca 2017 r. B. K. zawiesił swoją działalność gospodarczą z uwagi na zły stan zdrowia i obecnie posiada status bezrobotnego. Od grudnia 2016 r. przebywa w [...]. Na co dzień przebywa w piwnicy budynku przy ul. [...] w G. lub u rodziców 300 km stąd. W ramach skargi o wznowienie postępowania złożył wniosek o uchylenie postanowienia o eksmisji, ale nie ma jeszcze rozstrzygnięcia. Dlatego też w obawie o swoje bezpieczeństwo, zdrowie oraz pomówienia i posądzenia o nękanie, nie podejmuje prób wejścia do przedmiotowego mieszkania do czasu rozstrzygnięcia wykonalności ww. postanowienia.

Z uwagi na wskazane okoliczności i to, że dobrowolnie i trwale nie opuścił miejsca stałego pobytu, ani nie miał takiego zamiaru, wniósł o odmowę wymeldowania swojej osoby.

J. K. oświadczyła, że B. K. większość swoich rzeczy tzn. odzież oraz dokumenty zabrał z omawianego mieszkania na przełomie stycznia i lutego 2015 r. Wszystko to miało miejsce pod nieobecność jej i syna, kiedy to z uwagi na trwający konflikt opuścili mieszkanie w obawie o swoje bezpieczeństwo [...] stycznia 2015 r. Do domu powrócili [...] marca 2015 r. W okresie do stycznia 2016r. pozostawało w mocy postanowienie prokuratorskie nakazujące opuszczenie przedmiotowego mieszkania, a do czerwca 2016 r. obowiązywał jeszcze zakaz zbliżania się do niej i syna. W tym czasie mąż posiadał klucze do lokalu, bowiem jej pełnomocnik przekazał je pełnomocnikowi męża. Zamki w drzwiach wejściowych wymieniła dopiero po uprawomocnieniu się wyroku o eksmisję męża, a egzekucja wyroku eksmisyjnego odbyła się we wrześniu 2016 r.

Dodała, że rzeczy które [...] spisał w czasie eksmisji [...] września 2016 r. to rzeczy stare, z których mąż po prostu od dawna nie korzystał. W

grudniu 2016 r. Sąd Okręgowy w T. postanowił o wznowieniu postępowania o

eksmisję, ale do dziś ta sprawa nie jest rozstrzygnięta. Postanowienie o eksmisji jest nadal w mocy i nie zostało uchylone. Rzeczy męża obecnie znajdują się w walizce w omawianym mieszkaniu. Dodała, że klucze do mieszkania wyda, jeśli Sąd tak postanowi.

Dodatkowo oświadczyła, że aktualnie w Sądzie trwają jeszcze sprawy o szkalowanie jej osoby, 2 sprawy o pobicie ze wzajemnych wniosków męża i syna i zawieszona sprawa rozwodowa. Z uwagi na powyższe, podtrzymała żądanie wymeldowania męża z mieszkania.

Świadek A. K., będący synem stron zeznał, że ojciec B. K. gdzieś od 2005 r. pracował w [...] tzn. miał własną firmę remontowo-budowlaną i tam wykonywał roboty, a do G. do domu przyjeżdżał tylko okazjonalnie, jeździł też do swoich rodziców do E.. Taka sytuacja trwała do grudnia 2014 r., kiedy to przed Świętami B. N. doszło do eskalacji rodzinnego konfliktu wobec czego wezwał P.. W ślad za tym założono niebieską kartę, a po kilku dniach wystąpił do P. o przeprowadzenie procedury zakazu zbliżania się i nakazu opuszczenia mieszkania. W styczniu 2015 r. z uwagi na swoje bezpieczeństwo, razem z matką opuścili to mieszkanie. Najpierw przez kilka dni byli w internacie, a następnie u babci. [...] lutego 2015 r. zaczęło obowiązywać ojca postanowienie prokuratorskie dotyczące zakazu zbliżania się do nich i opuszczenia mieszkania. Faktycznie ojciec tenże lokal opuścił [...] marca 2015 r., zabrawszy stamtąd swoje osobiste rzeczy, książki i narzędzia. Pozostawił kilka rzeczy z których od dłuższego czasu wcale nie korzystał. Nakaz prokuratorski dotyczący opuszczenia mieszkania obowiązywał ojca do stycznia 2016 r. Wtedy też pełnomocnik matki wydał klucze do drzwi wejściowych pełnomocnikowi ojca. Pomimo tego, że nadal obowiązywał zakaz zbliżania się do niego i mamy, ojciec miał klucze do mieszkania, a co za tym idzie swobodny dostęp do niego. Przychodził do mieszkania kilka razy; pierwszy raz w towarzystwie Pani Mikulskiej i jakiegoś obcego mężczyzny. Dodał, że przez cały 2015 r. ojciec w spornym lokalu nie mieszkał, bowiem przebywał w [...], w wynajętym mieszkaniu, albo u kochanki w M. w G.. W 2016 r. ojciec też nie mieszkał z nimi, bo w mocy był jeszcze zakaz zbliżania się, ale ojciec i tak tam przychodził, co kończyło się interwencjami P.. W dniu rozprawy o eksmisję ojciec był w mieszkaniu i zabrał wtedy kilka swoich rzeczy m.in. stojącą lampę, szklaną półkę i kabel od TV. Wyrok o eksmisję uprawomocnił się w maju 2016 r. i wtedy rzeczywiście mama w obawie o ich bezpieczeństwo wymieniła zamki w drzwiach. We wrześniu 2016 r. [...] dokonał eksmisji ojca, a wszystkie jego rzeczy zostały spisane, spakowane i zniesione do piwnicy, celem odbioru przez ojca, który dysponował kluczami do piwnicy. Później ojciec wystąpił o wznowienie postępowania o eksmisję. Kolejna rozprawa wyznaczona jest na [...] lipca 2017 r. Dodał, że ojciec nadal nie mieszka w omawianym lokalu i prawdopodobnie przebywa trochę u swoich rodziców, albo u nowej partnerki mieszkającej w G. w okolicy ul. [...], gdzie często parkuje jego auto. Nadmienił, że jego zdaniem ojciec w ogóle nie jest zainteresowany mieszkaniem w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G., a na eksmisję nie godzi się tylko dlatego, by nadal wywierać presję na mamę i resztę rodziny.

Pełnomocnik B. K. oświadczyła, że czynności egzekucyjne z dnia [...] września 2016 r. zostały prawomocnie uchylone postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] marca 2017 r. z klauzulą prawomocności z [...] maja 2017 r. Nadmieniła ponadto, że rusza proces w sprawie poświadczenia nieprawdy przez J. K. odnośnie eksmisji, sygn. akt I Ns 211/16 oraz w sprawie komorniczej Km 1610/16.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że B. K. obecnie nie mieszka w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w G.. Potwierdziła to B. S., która zeznała, że B. K. w obrębie ich budynku nie widuje od około 2 lat. Według oświadczenia B. K. nie przebywa tam od [...] lutego 2015 r. tj. od dnia nakazu prokuratorskiego zobowiązującego go do opuszczenia mieszkania i zakazu zbliżania się do żony i syna. Nakaz opuszczenia mieszkania trwał do [...] stycznia 2016 r. tj. do czasu wydania przez Sąd Okręgowy w T. postanowienia uchylającego tenże środek zapobiegawczy. Wskutek powyższego postanowienia, wnioskodawczyni za pośrednictwem swojego pełnomocnika wydała klucze od lokalu pełnomocnikowi B. K., który stwierdził, że mimo tego, iż dostał wtedy klucze, nadal nie miał dostępu do mieszkania, bowiem był tam jeszcze jeden zamek, do którego nie otrzymał klucza.

Dając wiarę zeznaniu A. K. organ I instancji przyjął, że B. K. opuścił sporny lokal w dniu [...] marca 2015 r., zabierając stamtąd swoje osobiste rzeczy, książki i narzędzia, a pozostawił tylko te rzeczy, z których od dawna nie korzystał. Po uprawomocnieniu się w maju 2016 r. postanowienia Sądu z [...] marca 2016 r. orzekającego eksmisję, w obawie o własne bezpieczeństwo J. K. rzeczywiście wymieniła zamki. Następnie [...] września 2016 r. [...] Sądowy dokonał egzekucji powyższego postanowienia.

Następnie ustalono, że B. K. z uwagi na brak osobistego udziału w postępowaniu eksmisyjnym, wystąpił do Sądu z wnioskiem o jego wznowienie, a co za tym idzie, uchylenie czynności komorniczych. W dniu [...] grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w T. postanowił o wznowieniu postępowania o eksmisję, a [...] marca 2017 r. Sąd Rejonowy w G. uchylił czynności komornicze z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie opróżnienia lokalu przy ul. [...] w G. z rzeczy należących do B. K.. Po powyższym postanowieniu, rzeczy B. K. powróciły do mieszkania i według wnioskodawczyni aktualnie znajdują się tamże w walizce.

Dodatkowo ustalono, że wznowione postępowanie w sprawie eksmisji jest w toku, a B. K. do dnia wydania niniejszej decyzji, do miejsca pobytu stałego nie powrócił mimo tego, że cały czas w toku postępowania podkreślał, że dobrowolnie i trwale nie opuścił spornego mieszkania i nigdy nawet nie miał takiego zamiaru. Dodał, że w celach zarobkowych od 2008 r. zaczął wyjeżdżał do [...], ale zawsze wracał do spornego lokalu i jego nieobecność w miejscu stałego pobytu nie była dłuższa, niż 1 czy 2 miesiące. Mimo częstych wyjazdów za granicę RP, B. K. okoliczności tej nigdy w organie meldunkowym nie zgłaszał. Nadto dodał, że aktualnym powodem jego nieobecności w miejscu pobytu stałego są trwające ze strony żony - J. K. utrudnienia w korzystaniu ze spornego lokalu i mimo poinformowania o możliwości dochodzenia swoich praw o wydanie kluczy uznał to za bezsensowne twierdząc, że zakończenie wznowionego przez Sąd postępowania o eksmisję umożliwi jemu swobodny dostęp do lokalu.

Organ meldunkowy mając na uwadze główny cel obowiązku meldunkowego, a mianowicie rzeczywisty pobyt danej osoby w określonym lokalu stwierdził, że B. K. od 2,5 roku tj. od [...] lutego 2015 r. jak twierdzi B. K., czy też od [...] marca 2015 r. jak zeznawał jego syn, w lokalu nr [...] przy ul. [...] w G. nie realizuje swoich spraw socjalno-bytowych i nie koncentruje życia osobistego. Mimo wielokrotnego werbalnego wyrażania woli powrotu do spornego lokalu, nie uczynił tego, przenosząc swoje centrum życiowe w inne, tylko sobie znane miejsce. Do dziś nie podjął też żadnych prawnych środków zmierzających do przywrócenia naruszonego przez wnioskodawczynię prawa posiadania przedmiotowego mieszkania.

Reasumując, organ meldunkowy uznał, że opuszczenie przez B. K. przedmiotowego lokalu i skoncentrowanie swoich spraw socjalno-mieszkaniowych tylko w sobie wiadomym miejscu oraz brak działań prawnych pozwalających usunąć przeszkody w swobodnym dostępie do spornego mieszkania, jednoznacznie pozostaje w sprzeczności z zamiarem powrotu do miejsca stałego zameldowania. Wobec powyższych okoliczności tj. długotrwałej nieobecności B. K. w miejscu zgłoszonego pobytu stałego, brak jest podstaw prawnych do utrzymywania w rejestrach ewidencji ludności swoistej fikcji meldunkowej, a z racji rejestracyjnego charakteru meldunku, w sytuacji zmiany okoliczności, przede wszystkim po faktycznym powrocie i zamieszkaniu w spornym lokalu, strona będzie miała możliwość dokonania ponownego zgłoszenia pobytu stałego.

W odwołaniu od powyższej decyzji, B. K. wniósł o jej zmianę poprzez oddalenie wniosku o wymeldowanie. Decyzji tej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 89 § 2 Kpa oraz naruszenie zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej jako podstawowej zasady postępowania administracyjnego, a także naruszenie art. 35 ustawy o ewidencji ludności jako materialnoprawnej podstawy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów odwołujący się wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji co prawda istotnie uzupełnił materiał dowodowy, jednakże w zakresie dokumentów i zeznań świadków dopuścił dowody jedynie częściowo. Nie ustalono bowiem, w ocenie odwołującego, czy adresat decyzji zaskarżył postanowienia (wydane zarówno przez właściwego prokuratora, jak również sąd) w przedmiocie stosowania wobec tego adresata środków zapobiegawczych, a jeśli tak, to z jakim skutkiem. Ponadto, organ w żaden sposób nie odniósł się do ewidentnych sprzeczności pomiędzy zeznaniami stron i dwóch świadków, nie ustalił także przyczyn podjętych przez P. interwencji w ww. lokalu. Wbrew także zaleceniom organu odwoławczego, organ gminy przesłuchał tylko jednego świadka, mieszkającego po sąsiedzku, przy czym nie przeprowadził rozprawy z udziałem stron i świadków.

Zdaniem odwołującego się, błędne jest też twierdzenie organu pierwszej instancji, że adresat decyzji nie podejmował żadnych działań prawnych celem przywrócenia mu prawa posiadania przedmiotowego lokalu. Przeciwnie, konsekwentnie podejmowane przez wymienionego środki prawne zmierzały właśnie do odzyskania odebranego mu prawa do zamieszkiwania w lokalu i tym samym potwierdzają fakt, że opuszczenie przez wymienionego miejsca stałego pobytu nie było dobrowolne i trwałe. Odwołujący także nadmienił, że wszczęte przez wnioskodawczynię postępowania sądowe, zarówno karne, jak i cywilne, nie zostały jeszcze zakończone i na obecnym ich etapie adresatowi decyzji nie udowodniono zarzucanego czynu znęcania się nad rodziną.

Wojewoda K. - P. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...].09.2017 r., nr [...]. 2017.MK.II utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w rozumieniu powołanego art. 35 ustawy o ewidencji ludności wystąpiły przesłanki do wymeldowania B. K., który od długiego czasu, bo od końca lutego 2015 r., w sposób nieprzerwany nie mieszka w miejscu pobytu stałego i w lokalu tym nie realizuje już swoich podstawowych funkcji życiowych. W omawianym lokalu nie ma rzeczy osobistych wymienionego, które stopniowo zabierał on stamtąd wraz z innymi rzeczami i narzędziami pracy. Nie posiada także kluczy to tego lokalu, z wyjątkiem kluczy do klatki schodowej. Nie można zdaniem Wojewody pominąć też faktu, że do opuszczenia lokalu przez adresata decyzji doszło na skutek jego zawinionych zachowań. Co również istotne, więzi rodzinne pomiędzy stronami i innymi uczestnikami niniejszego postępowania zostały definitywnie zerwane. Podobnie, od długiego czasu zerwane zostały wszelkie związki wymeldowanego z tym lokalem (np. opłaty za lokal). W tej sytuacji, adresat decyzji przeniósł swoje centrum życiowe w inne miejsce lub inne miejsca pobytu. Podejmowane zaś przez wymienionego w latach 2015-2016 działania prawne, w ocenie organu odwoławczego miały głównie na celu uchylenie zastosowanych wobec niego środków zapobiegawczych w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, a także uchylenie zobowiązania wymienionego, jako sprawcy przemocy w rodzinie, do opuszczenia przedmiotowego lokalu i w dalszej kolejności, uchylenie czynności komornika sądowego, polegających na opróżnieniu lokalu z rzeczy należących do ww. osoby. Skutki tych działań nie doprowadziły jednak do powrotu i zamieszkania przez wymienionego w lokalu nr [...].

Wskazano, że nie jest rzeczą organu meldunkowego dociekanie przyczyn ostrego konfliktu pomiędzy stronami postępowania, prawdopodobnie narastającego stopniowo od 1999 r., a więc zanim adresat decyzji zdecydował się na swój pierwszy wyjazd za granicę w 2008 r., oraz analiza wzajemnych relacji pomiędzy członkami rodziny stron (sformułowany przez prokuratora zarzut znęcania się fizycznego i psychicznego zarówno nad żoną, jak i czwórką dzieci). [...], z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że zdeterminowany okolicznościami (np. toczące się postępowanie o rozwód stron, żądanie wymeldowania z pobytu stałego, niechęć do ojca dzieci, a w szczególności syna mieszkającego z matką w przedmiotowym lokalu) adresat decyzji dokonał wyboru innego sposobu życia i zaniechał podejmowania skutecznych środków prowadzących do powrotu i zamieszkania w ostatnim miejscu stałego pobytu. Wojewoda przyznał rację organowi pierwszej instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że brak działań prawnych pozwalających usunąć przeszkody w swobodnym dostępie do wspomnianego lokalu pozostaje w sprzeczności z zamiarem powrotu do miejsca stałego zameldowania.

Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione okoliczności są wystarczające do wydania w sprawie decyzji o wymeldowaniu B. K. z dotychczasowego pobytu stałego w G. przy ul. [...], dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniami odwołującego się, iż w toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji dopuścił jedynie częściowo dowody z dokumentów i zeznań świadków, a te które przeprowadził, nie pozwalają ustalić, czy adresat decyzji zaskarżył postanowienia (wydane zarówno przez właściwego prokuratora, jak również sąd) w przedmiocie stosowania wobec tegoż adresata środków zapobiegawczych, a jeśli tak, to z jakim skutkiem oraz jakie były przyczyny podjętych przez P. interwencji w przedmiotowym lokalu. Nie można też zgodzić się z zarzutem odwołującego, że organ ten przesłuchał tylko jednego świadka, mieszkającego po sąsiedzku, natomiast nie przeprowadził rozprawy z udziałem stron i świadków w celu wyjaśnienia sprzeczności pomiędzy zeznaniami stron i dwóch świadków.

Wojewoda podkreślił, że przesłankami wymeldowania danej osoby są tylko i wyłącznie okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Z powyższego wynika, że dla ustaleń w niniejszej sprawie nie mają żadnego znaczenia wydane w sprawie karnej postanowienia uchylające uprzednio zastosowane wobec adresata decyzji środki zapobiegawcze, ani też przyczyny interwencji P., skoro zgłaszający je, nie miał zamiaru powrotu i zamieszkania w lokalu. Natomiast, wbrew stanowisku odwołującego się, że podejmował on środki prawne celem przywrócenia mu prawa posiadania przedmiotowego lokalu, Wojewoda wyjaśnił, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt uniemożliwiania mu dostępu do lokalu w celu zamieszkania w nim, żądania ponownego wydania kluczy lub wyroku właściwego sądu o przywróceniu naruszonego posiadania.

Ponadto podkreślono, że nie można czynić zarzutu pod adresem organu pierwszej instancji, że nie doszło do rozprawy administracyjnej (w wyznaczonym terminie w urzędzie organu gminy stawiła się tylko wnioskodawczyni oraz jeden świadek spośród czterech wezwanych), tym bardziej, że sam wymeldowany pojawił się w innym, wcześniejszym terminie. Natomiast w innym, bo późniejszym terminie, pojawił się także syn obojga stron.

W skardze do sądu B. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez oddalenie wniosku J. K. o wymeldowanie B. K. z lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w G., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w stosunku do skarżącego, polegające na przyjęciu, iż opuścił on swoje mieszkanie w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy został z niego usunięty wbrew własnej woli i wbrew swoim zamiarom i planom życiowym. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie innych przepisów postępowania: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 90, art. 94 § 2 kpa, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów wskazano, że przedstawione w odwołaniu zarzuty skarżącego, organ II instancji w zasadzie całkowicie pominął, ograniczając się do arbitralnego stwierdzenia, że się z nimi nie zgadza i którego to twierdzenia w żaden sposób nie uzasadnił. Organ odwoławczy uznał za wystarczające zgromadzenie przez organ gminy jedynie części spośród zalecanych do przeprowadzenia przy ponownym rozpoznaniu sprawy dowodów i mimo braku ich analizy oraz nie przeprowadzenia pozostałej części dowodów (np. rozprawy administracyjnej z udziałem stron), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie niekompletnego i nieprzeanalizowanego materiału dowodowego.

Ponadto zarzucono, że organ I instancji nie dokonał analizy przyczyn i przebiegu podjętych w przeszłości interwencji funkcjonariuszy P. w przedmiotowym lokalu. Według skarżącego, zgłaszane przez niego interwencje oraz wszystkie inne działania faktyczne i prawne, podejmowane już po opuszczeniu tego lokalu, wbrew twierdzeniom organu II instancji, że adresat decyzji nie deklarował zamiaru powrotu do tego lokalu i nie czynił starań, aby ponownie wejść w posiadanie lokalu - zmierzały właśnie do odzyskania prawa zamieszkania w tym lokalu.

Skarżący stoi na stanowisku, że podejmował działania zmierzające do uchylenia nakazu opuszczenia mieszkania i zakazu zbliżania się do żony i syna właśnie w celu odzyskania prawa zamieszkiwania w swoim mieszkaniu, albowiem w czasie obowiązywania tych środków nie miał do niego nawet prawa wstępu, nie mówiąc już o prawie zamieszkiwania. Jego zdaniem, organ administracyjny nie rozumie, bądź zrozumieć nie chce, że jedynie uchylenie postanowienia z dnia [...].03.2016 r. może otworzyć skarżącemu drogę do zamieszkania w swoim mieszkaniu, a działania podejmowane przez skarżącego w kierunku uchylenia tego postanowienia są działaniami podejmowanymi wyłącznie w celu uzyskania możliwości powrotu do mieszkania. Sugerowane przez organ administracyjny powództwo posesoryjne zamiast podejmowanych przez skarżącego działań w kierunku uchylenia decyzji, mocą których odebrano mu prawo zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...], złożone w czasie obowiązywania tych decyzji, jego zdaniem podlegałoby oddaleniu jako oczywiście bezzasadne właśnie z powodu obowiązywania tych decyzji, a w chwili obecnej z powodu obowiązywania postanowienia z dnia [...].03.2016 r.

Wszystkie przedstawione kroki prawne, zdaniem skarżącego podejmowane były nie jak sugeruje organ administracyjny wyłącznie w celu uchylenia niekorzystnych dla skarżącego rozstrzygnięć, dla uzyskania satysfakcji z samego ich uchylenia, lecz dlatego, że uchylenie to warunkowało podjęcie bezpośrednich działań w celu odzyskania utraconego posiadania mieszkania przy ul. [...] w G.. Błędne jest zatem wielokrotnie powtarzane ustalenie organu administracyjnego, iż B. K., "zaniechał podejmowania skutecznych środków prowadzących do powrotu i zamieszkania w ostatnim miejscu stałego pobytu, oraz działań prawnych pozwalających usunąć przeszkody w swobodnym dostępie do wspomnianego lokalu" - wręcz odwrotnie, wszystkie podejmowane przez niego od dnia [...].02.2015 r. działania zmierzają wyłącznie do tego celu.

Błędne w przekonaniu skarżącego jest również ustalenie organu administracyjnego, jakoby "skarżący dokonał wyboru innego sposobu życia i skoncentrował swoje sprawy życiowe w innym miejscu, bądź miejscach pobytu", czego przejawem miał być fakt, iż stopniowo zabierał on swoje rzeczy osobiste i narzędzia pracy z mieszkania przy ul. [...], gdyż skarżący nie wynosił swoich rzeczy z przedmiotowego mieszkania, albowiem nigdy nie przestało ono być centrum jego spraw życiowych. Kilkakrotnie próbował jedynie zabrać stamtąd dokumenty potrzebne do rozliczenia w Urzędzie Skarbowym w [...] i [...] oraz drobiazgi, aktualnie mu potrzebne, co zostało jednak uniemożliwione przez wnioskodawczynię.

Skarżący zwrócił też uwagę, że jego rzeczy osobiste zostały z mieszkania usunięte bezprawnie przez jego żonę i syna w lecie 2015 r. i [...].08.2015 r. Znalazł je w workach na śmieci w garażu, na którą to okoliczność wezwał P., która z tej interwencji sporządziła notatkę.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2017 r., poz. 657), dalej jako "ustawa". Zgodnie z art. 35 ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Jedyną zatem przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Pobytem stałym jest natomiast zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1).

Konstrukcja wymeldowania w aktualnie obowiązujących przepisach jest podobna do regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), mianowicie art. 15 ust. 2, zgodnie z którym organ gminy wydawał na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do regulacji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. zachowuje więc aktualność również w odniesieniu do art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r.

Na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. utrwalił się w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić wówczas, gdy ma ono charakter trwały i jest dobrowolne. O trwałym opuszczeniu dotychczasowego miejsca pobytu stałego świadczy nie tylko fizyczne i długotrwałe nieprzebywanie osoby pod wskazanym adresem, ale także zamiar zainteresowanej osoby założenia w nowym miejscu ośrodka swoich spraw osobistych, rodzinnych i majątkowych, który jest połączony z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i brakiem woli powrotu do miejsca swojego dotychczasowego zameldowania. Stan przebywania na stałe w danym lokalu nie wyklucza przy tym możliwości przejściowej nieobecności czy też występowania nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania (por. wyroki NSA: z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. II OSK 302/05; z dnia 18 grudnia 2002 r., sygn. V SA 935/02; z dnia 16 września 1986 r., sygn. III SA 437/86; z dnia 3 lipca 1985 r., sygn. SA/Gd 573/85).

Należy przy tym podkreślić, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie (art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 24 września 2010 r.). Przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła formalne uprawnienie do przebywania w tym miejscu. Jest to zatem wyłącznie akt, którego istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. Ustalenia winny się zatem koncentrować jedynie wokół tego, czy dana osoba opuściła lokal. Opuszczenie lokalu można z kolei uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przez dobrowolność rozumie się nie tylko opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu, ale także sytuację, w której, niezależnie od okoliczności opuszczenia lokalu, opuszczający lokal nie podejmuje działań zmierzających do przywrócenia możliwości przebywania w lokalu (por. wyroki NSA: z dnia 6 marca 2007 r., sygn. II OSK 401/06; z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 389/07).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu całokształt zachowań skarżącego wskazuje na to, że lokal nr [...] przy ul. [...] w G., z którego został wymeldowany, nie stanowi dla niego centrum życiowego. W sprawie bezsporne jest, że skarżący pod ww. adresem nie zamieszkuje. Okoliczność ta nie jest przez skarżącego kwestionowana. Upadła zatem pierwsza z przesłanek zameldowania – fizyczne zamieszkiwanie pod spornym adresem. Skarżący podnosi natomiast, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nie miało charakteru trwałego i nie nastąpiło dobrowolnie, gdyż został z niego usunięty wbrew własnej woli i wbrew swoim zamiarom i planom życiowym, na skutek zastosowanych wobec niego środków zapobiegawczych w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym. Przeciwdziałaniem tej sytuacji było podejmowanie w latach 2015-2016 czynności prawnych mających na celu uchylenie zastosowanych wobec niego środków zapobiegawczych w toczącym się postępowaniu karnym. Pomimo uchylenia zobowiązania, jako sprawcy przemocy w rodzinie, do opuszczenia przedmiotowego lokalu i w dalszej kolejności, uchylenie czynności komornika sądowego polegających na opróżnieniu lokalu z rzeczy, skutki tych działań nie doprowadziły jednak do powrotu i zamieszkania przez skarżącego w lokalu nr [...].

W przedstawionych okolicznościach nie można uznać, że nie została spełniona przesłanka dobrowolnego zamiaru opuszczenia lokalu. O ile trudno przyjąć, że oczywistą wolą skarżącego było opuszczenie lokalu, o tyle wskutek bezprawnych działań wobec rodziny, skarżący mógł i powinien przewidzieć, że wywołają one negatywne skutki prawne w postaci orzeczeń organów prokuratury i sądu oraz konieczności opuszczenia lokalu. To pozwala na przyjęcie, że opuszczenie lokalu mieściło się w sferze wolej woli skarżącego, przez co nie można zakwestionować ewentualnego zamiaru trwałego opuszczenia lokalu.

W tym miejscu należy więc wyjaśnić, że trwałość opuszczenia lokalu oznacza przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka interesów osobistych i majątkowych. O kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazujących na to, jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może bowiem nastąpić w sposób wyraźny, bądź dorozumiany – przez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Przedstawione okoliczności pozwalają na uznanie, że zachowanie skarżącego wyrażało wolę przebywania poza miejscem dotychczasowego zamieszkania.

W świetle art. 25 ust. 1 ustawy trzeba przyjąć, że miejsce pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, przygotowuje i spożywa posiłki, pierze, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do bytowania, przyjmuje wizyty gości, przyjmuje korespondencję itp. Element woli osoby opuszczającej miejsce pobytu jest w orzecznictwie eksponowany np. w sprawach, w których strona podlegająca wymeldowaniu musiała opuścić lokal na skutek bezprawnych działań innych podmiotów i stanowi element ochrony tych osób. W tym kontekście należy mieć na uwadze, że skarżący opuścił lokal na skutek zawinionych przez siebie zachowań, co znalazło wyraz w wydanym przez prokuratora postanowieniu o zastosowaniu wobec niego środków zapobiegawczych w postaci m.in. nakazu opuszczenia przedmiotowego lokalu oraz zakazu zbliżania i kontaktowania się z członkami jego rodziny, jako pokrzywdzonymi (postanowienie z dnia [...].02.2015 r.), które postanowieniami właściwego sądu były kilkakrotnie przedłużane na dalsze okresy 3-miesięczne (postanowienie z dnia [...].05.2015 r., z dnia [...].08.2015 r. i z dnia [...].11.2015 r.). Co prawda, w latach 2015-2016 adresat decyzji składał zażalenia na wydane w omawianych sprawach postanowienia, z korzystnym dla siebie skutkiem, to jednak działania te miały głównie na celu uchylenie zastosowanych wobec niego środków zapobiegawczych w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym (postępowanie to nie zostało jeszcze zakończone) oraz uchylenie zobowiązania tego adresata, jako sprawcy przemocy w rodzinie, do opuszczenia lokalu i w dalszej kolejności, uchylenie czynności komornika sądowego polegających na opróżnieniu lokalu z rzeczy należących do adresata. Gdyby było inaczej nie byłoby konieczności kolejnego przedłużania zakazu zbliżania się do członków rodziny. Podejmowane przez skarżącego kroki prawne nie doprowadziły do powrotu i zamieszkania w przedmiotowym lokalu, do którego nie posiada on kluczy i w którym nie ma jego rzeczy osobistych (rzeczy osobiste i inne oraz narzędzia pracy adresat ten stopniowo zabierał z lokalu).

Nie ulega wątpliwości, że opuszczając lokal skarżący znajdował się w sytuacji przymusowej. Ocena, czy wystąpiła bezpośrednia dobrowolność opuszczenia lokalu, w przedstawionych okolicznościach pozbawiona jest jednak swej doniosłości, jeśli dana osoba, nie wskutek bezprawnego postępowania innych, lecz wskutek własnych bezprawnych działań została zmuszona do opuszczenia lokalu przez organy ścigania. W orzecznictwie na tle zmiany miejsca pobytu spowodowanej pobytem w zakładzie karnym nie wymaga się dobrowolności opuszczenia miejsca zamieszkania, co jest zrozumiałe, gdyż zmianie tej nie towarzyszy dobrowolność. W tej sytuacji brak dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego nie oznacza przeszkody do wymeldowania, gdyż opuszczenie lokalu jest zdarzeniem spowodowanym i zawinionym przez osobę pozbawioną wolności (por. wyroki NSA: z dnia 26 września 2007 r., sygn. II OSK 1251/06; z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 2143/10; z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. II OSK 1236/13; z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 515/17).

W ocenie Sądu analogicznie należy traktować sytuację, w której zmiana miejsca pobytu wynika z nakazu Prokuratora. Okoliczność, że skarżący nie opuścił dobrowolnie swojego miejsca pobytu, lecz opuszczenie to było następstwem środka zapobiegawczego, nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o jego wymeldowaniu, tym bardziej, że po uchyleniu ww. nakazu, skarżący w istocie nie podjął próby ponownego zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Zamiar utrzymania związków z miejscem stałego zameldowania powinien być oceniany na podstawie obiektywnie istniejących i konkretnych okoliczności faktycznych sprawy, z których taki wniosek da się logicznie wyprowadzić. Nie można bowiem poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby, w których formułuje ona subiektywnie swoją wolę. Należy zbadać czy argumentacja strony znajduje potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych takich jak np. sposób opuszczenia lokalu, skoncentrowanie swojego ośrodka interesów osobistych i majątkowych (tzw. centrum życiowego) poza miejscem pobytu stałego, czy wreszcie istnieje obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w danym miejscu (por. wyroki NSA: z dnia 19 października 2010 r., sygn. II OSK 1577/09; z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1239/15).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest nadto pogląd, że równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu są sytuacje, w których osoba w nim zameldowana została z niego usunięta wbrew jej woli, została przymuszona, lecz nie skorzystała we właściwym czasie w sposób skuteczny z przysługujących jej środków prawnych w postaci powództwa o przywrócenie posiadania lub eksmisję w celu przywrócenia utraconego posiadania. Jeżeli więc osoba zameldowana na pobyt stały została z lokalu usunięta wbrew jej woli, nie miała do niego dostępu, ale nie podjęłaby żadnego kroku umożliwiającego powrót do lokalu i faktycznie mieszkałby i koncentrowała swoje życie w innym miejscu, to odmowa wymeldowania takiej osoby utrwalałby fikcję zameldowania i wiarygodność ewidencji ludności. Rozstrzygając wątpliwości co do charakteru pobytu organ administracji publicznej nie może ograniczać się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia osoby, której dotyczy wniosek o wymeldowanie. O kwalifikacji pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść werbalna oświadczeń składanych przez stronę postępowania, ale całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących jaki jest rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2596/14).

Skarżący podkreślał, że wobec zastosowanych wobec niego zabezpieczających środków karnych nie mógł liczyć na pozytywne rozstrzygnięcie w postępowaniu o przywrócenie naruszonego posiadania ale to dodatkowo potwierdza, że sytuacja w jakiej się znalazł była jego wolnym wyborem.

W świetle powyższego nieprzekonująco brzmią zapewnienia skarżącego o woli powrotu do przedmiotowego lokalu z zamiarem stałego pobytu. W ocenie sądu dalsze utrzymywanie meldunku skarżącego pod spornym adresem prowadziłoby do utrzymywania tzw. fikcji meldunkowej – skarżący nadal byłby zameldowany w spornym lokalu, choć już od kilku lat w nim nie mieszka. Meldunek opierałby się wyłącznie na deklaracji skarżącego o woli powrotu do przedmiotowego domu, bez rzeczywistej woli i możliwości przebywania w nim na pobyt stały. W konsekwencji, przyjąć należy, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 35 ustawy, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania.

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący został przesłuchany w charakterze strony; w toku postępowania był informowany o podejmowanych przez organy czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji był informowany o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do niego.

W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, a uzasadnienie decyzji jest przekonywujące. Prawidłowo zgromadzony i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy dawał więc podstawę do wymeldowania skarżącego.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.