Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 982/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń S.O., M.W. i E.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 roku sygn. akt IV SA/Wa 67/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg S.O., M.W. i E.W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji dla budowy drogi postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. oddalił wnioski S.O., M.W. i E.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji dla budowy drogi.

Sąd I instancji wskazał, że w skardze z dnia 5 grudnia 2008 r. S.O. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast E.W. i M.W. wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarli w skardze z dnia 19 grudnia 2008 r. Skarżący nie uzasadnili wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że mając na uwadze brak uzasadnienia wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji, należy stwierdzić, że skarżący nie wskazali na okoliczności uzasadniające wstrzymanie jej wykonania.

Jednocześnie Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżona decyzja dotyczy lokalizacji inwestycji polegającej na budowie drogi, która jako taka nie stanowiła bezpośredniej podstawy do podjęcia robót budowlanych. Rozpoczęcie prac budowlanych następuje bowiem dopiero po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę, które wydawane jest w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Wskazana decyzja uprawnia wyłącznie do "dysponowania nieruchomością na cele budowlane", co wynika z art. 17 ust 3 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (o treści obowiązującej w dniu wydania zaskarżonej decyzji), co nie jest jednak równoznaczne z możliwością podjęcia jakichkolwiek prac budowlanych na terenie nieruchomości.

Zaskarżona decyzja nie powoduje zatem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudnych do odwrócenia skutków, dlatego nie zachodzą ustawowe przesłanki do wstrzymania jej wykonania.

Zażalenia na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Wskazali, że mimo, że decyzja o lokalizacji drogi nie powoduje rozpoczęcia budowy drogi, to stanowi podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto podnieśli argumenty mające w ich ocenie uzasadniać merytoryczną zasadność skargi. Wyjaśnili, że przebieg ulicy w projektowanym kształcie zmniejszy odległość pomiędzy pasem drogowym a ścianą zewnętrzną budynku, co w konsekwencji będzie miało negatywny wpływ na konstrukcje budynku, a także na zdrowie i życie mieszkańców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), na podstawie, której została wydana skarżona decyzja ma szczególny charakter. Jej celem jest, bowiem regulacja prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora w celu budowy drogi. Wstrzymanie tejże decyzji byłoby zatem istotnym zaburzeniem tegoż procesu i jednocześnie naruszałoby w sposób rażący społeczny interes, który stał się podstawą wydania orzeczenia.

Podkreślić też trzeba, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji nie dokonuje oceny zarzutów z samej skargi, czego faktycznie strony wnoszące przedmiotowe zażalenie się domagają (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. FZ 163/04, niepubl.). Niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61§ 3 p.p.s.a., to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. II OZ 184/05, niepubl.).

Nie ulega wątpliwości, że decyzja o lokalizacji drogi stanowi podstawę do wydania pozwolenia na budowę. Nie może to jednak uzasadniać udzielenia ochrony tymczasowej. Po pierwsze zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tylko z jednym warunków koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę. Po drugie, w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę, które może prowadzić do faktycznego rozpoczęcia robót budowlanych, stronom tego postępowania będzie przysługiwała możliwość uzyskania ochrony tymczasowej, o ile zdecydują się złożyć stosowny wniosek. Uznać zatem należy, że ich interesy w tym postępowaniu będą należycie zabezpieczone.

Konkludując przedstawione wyżej uwagi stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się takich okoliczności, które przy uwzględnieniu treści skarżonej decyzji, jak i stanowiska stron wnoszących zażalenie, wskazałyby na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając przytoczone wyżej względy na uwadze, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.