Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2360/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Marta Kołtun – Kulik (spr.), Sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant ref. stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB") - w wyniku rozpoznania odwołania [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska - uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] ("Starosta") z [...] stycznia 2017 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i stwierdził nieważność decyzji Starosty.

Decyzja organu odwoławczego zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Starosta [...] powołaną decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. L. pozwolenia na budowę obejmującą dwa budynki inwentarskie (o łącznej obsadzie 39,96 DJP), cztery silosy paszowe z fundamentami typ "M." o ładowności 17,4 t każdy oraz dwa zbiorniki bezodpływowe na ścieki bytowe "W." o pojemności 4 m3 każdy, zaprojektowanych jako I etap zabudowy zagrodowej w obrębie N., Gmina C.

Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożył [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w G. Wojewoda [...] ww. decyzją z [...] lutego 2018 r. odmówił stwierdzenia jej nieważności.

Organ odwoławczy, w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2018 r., wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. GINB dodał, że przez rażące naruszenie prawa - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - należy rozumieć takie naruszenie, które jest oczywiste.

Następnie GINB wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż inwestor S. L. - do wniosku z 21 listopada 2016 r. o pozwolenie na budowę spornej inwestycji dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką nr ewid. [...], obręb N., gmina C. (KW Nr [...]). Inwestycja położna jest na terenie objętym ustaleniami uchwały Rady Gminy C. z [...] stycznia 2006 r., nr [...] 2006, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obrębu N. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006, nr [...], poz. [...]).

Wobec powyższego nie zostały rażąco naruszone art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisów art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, powyższe dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją, rażąco uchybiały przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności, inwestycja nie narusza przepisów § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia (dotyczącego sytuowania obiektów budowlanych), § 19 ust. 2 (dotyczącego sytuowania wydzielonych miejsc postojowych), § 36 ust. 2 (dotyczącego sytuowania urządzeń sanitarno- gospodarczych), § 23 (dotyczącego sytuowania miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe).

Następnie, organ drugiej instancji podniósł, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 81) odległość silosów na zboże i pasze o pojemności do 100 ton powinna wynosić co najmniej: 8 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; 8 m od innych budynków, z wyłączeniem budynków inwentarskich i gospodarczych; 15 m od instalacji służących do otrzymywania biogazu rolniczego; 15 m od składu węgla i koksu; 4 m od granicy działki sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zostały zaprojektowane dwie płyty fundamentowe, każda z dwoma silosami na paszę, w odległości 19,84 m od granicy działki drogowej o nr ewid. [...].

Tym samym – jak skonkludował organ drugiej instancji - nie został rażąco naruszony także przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Dalej GINB stwierdził, że zgodnie z art.35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Działka nr ewid. [...], położona jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie symbolem R09-R, tj. na obszarze rolniczym. Teren położony jest w otulinie Parku Krajobrazowego D. Zgodnie z kartą zbiorczą ww. miejscowego planu dla terenów oznaczonych symbolami od 19-R01-R do 19-R18-R obowiązują m.in. następujące ustalenia: przeznaczenie terenu: teren rolniczy. Inne dopuszczalne przeznaczenie terenu: zabudowa zagrodowa wraz z infrastrukturą techniczną niezbędną dla jej obsługi. Zasady lokowania zabudowy zagrodowej określone są przepisami odrębnymi. W tym miejscu organ odwoławczy przywołał szczegółowe ustalenia planu, m.in. co do wielkości powierzchni zabudowy, udziału powierzchni biologicznie czynnej, gabarytów zabudowy, wysokości posadowienia i zabudowy, geometrii dachu, zasad obsługi komunikacyjnej terenu.

Następnie GINB podniósł, że " (...) projektowane obiekty budowlane zostaną wykonane w technologii mieszanej: żelbetonowej monolitycznej oraz tradycyjnej z elementów drobnowymiarowych. Obiekty przykryte zostaną dachami o konstrukcji drewnianej, symetrycznymi, dwuspadowymi o pochyleniu połaci głównych równym 40,4% (22°). Zjazd na działkę projektowany z drogi powiatowej (działka nr [...]) - wg odrębnego opracowania. W etapie II planowana jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego" (zob. Projekt zagospodarowania terenu. Opis techniczny, pkt 2. Zakres całego zamierzenia, str. 3). Ponadto w projekcie budowlanym na str. 7 wskazano, że powierzchnia projektowanej zabudowy ma wynosić 3636,5 m2, (3592,8m2+43,7m2) (4,3%), a powierzchnia biologicznie czynna (tereny zielone) - 80579,5 m2 (95,7% powierzchni działki).

Z części opisowej projektu budowlanego wynika, że "w każdym z obu budynków zaprojektowano pomieszczenie chowu prosiaków o powierzchni użytkowej 1681,6 m2. Zwierzęta chowane są w kojcach. W budynku zaplanowano 39 kojców z obsadą po 21 szt. oraz 9 kojców z obsadą po 20 szt., co daje łącznie 999 szt. prosiąt (19,98 DJP). W obu budynkach zakłada się hodowlę 1998 sztuk prosiąt na cykl (39,96 DJP). Prosięta będą przywożone i umieszczane w ww. budynkach, gdy osiągną wiek 21 dni. Przebywać będą do czasu gdy osiągną 2 miesiące. W obiekcie planuje się zatem - 9,3 cyklu rocznie, po 39 dni każdy. Przewidziane jest utrzymanie odpowiedniej ilości zwierząt w kojcach zbiorowych zgodnie ze współczynnikiem powierzchni przeznaczonej na jedno zwierzę" (zob. Projekt architektoniczno- konstrukcyjny, opis techniczny, ppkt 5.1. Pomieszczenia, str. 11). GINB podkreślił, że na str. 7 projektu budowlanego wskazano, że "łączna obsada projektowanych budynków oraz łączna obsada gospodarstwa wynosić będzie 39,96 DJP (współczynnik przeliczeniowy sztuk zwierząt na DJP wynosi: 1 prosię do 2 miesięcy = 0,02 DJP co łącznie daje: 1998 szt. prosiąt x 0,02 = 39,96 DJP). Projektowane budynki zlokalizowane będą w zabudowie siedliskowej, w odległości powyżej 100 m od terenów mieszkaniowych, innych zabudowanych, zurbanizowanych niezabudowanych oraz rekreacyjno-wypoczynkowych. Tym samym w projekcie stwierdzono, że "Realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego nie kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 z późn. zm) przedsięwzięcie do 40 DJP nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, jak i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

GINB wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowle zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza); współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia. Natomiast zgodnie z § 3 ust.1 pkt 103 lit. b tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się chów lub hodowle zwierząt, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie m.in. w otulinach parków krajobrazowych.

W tym miejscu organ odwoławczy przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17, w którym Sąd ten stwierdził, że " (...) po dniu 1 sierpnia 2013 r., zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklarowanie przez inwestora jakie zwierzęta zamierza on hodować np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP, lecz konieczne jest obliczenie, w oparciu o wielkość budowanego obiektu, ile maksymalnie zwierząt może on pomieścić".

GINB podkreślił, że zgodnie z § 2 pkt 20 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56, poz. 344 ze zm.) warchlak to młode zwierzę z gatunku świnia, od odsadzenia do ukończenia 10. tygodnia życia. W przedmiotowych budynkach inwentarskich będą hodowane warchlaki zgodnie bowiem z projektem budowlanym "prosięta będą przywożone i umieszczane w analizowanym budynku, gdy osiągną wiek 21 dni. Przebywać będą do czasu gdy osiągną 2 miesiące" (Projekt architektoniczno-konstrukcyjny, opis techniczny, ppkt 5.1. Pomieszczenia, str. 11).

Dalej GINB stwierdził, że z części graficznej projektu budowlanego wynika, iż sporna inwestycja przewiduje, że w każdym budynku inwentarskim ma znajdować się 48 kojców - 40 kojców o wymiarach 4,5 m x 7,05 m, 4 kojce o wymiarach 4,7 m x 7,05 m oraz 4 kojce o wymiarach 6,13 m x 7,05 m (rys. nr A2. Rzut przyziemia). Stosownie do § 24 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r., nr 56, poz. 344 z późn. zm.) powierzchnia kojca, o którym mowa w § 19 ust. 1, w przeliczeniu na jedną sztukę powinna wynosić, w przypadku utrzymywania grupowo warchlaków i tuczników o masie ciała: a) do 10 kg - co najmniej 0,15 m2, b) powyżej 10 do 20 kg - co najmniej 0,2 m2, c) powyżej 20 do 30 kg - co najmniej 0,3 m2, d) powyżej 30 do 50 kg - co najmniej 0,4 m2, e) powyżej 50 do 85 kg - co najmniej 0,55 m2, f) powyżej 85 do 110 kg - co najmniej 0,65 m2, g) powyżej 110 kg - co najmniej 1 m2.

Organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze, iż warchlaki przebywać będą w budynkach aż do osiągnięcia wieku dwóch miesięcy, ich waga znajdzie się w przedziale od 20 do 30 kg, zatem powierzchnia kojca powinna wynosić w przeliczeniu na jedną sztukę 0,3 m. Tym samym w kojcu o wymiarach 4,5 m x 7,05 m i powierzchni inwentarskiej 31,7 m2 - ilość stanowisk wynosi 105 (31,7 m2: 0,3 m2), natomiast łącznie w 40 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 4200. W kojcu o wymiarach 4,7 m x 7,05 m i o powierzchni inwentarskiej 33,1 m2 ilość stanowisk wynosi 110 (33,1 m2 : 0,3 m2), natomiast łącznie w 4 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 440. W kojcu o wymiarach 6,13 m x 7,05 m o powierzchni inwentarskiej wynoszącej 43,2 m2 ilość stanowisk wynosi 144 (43,2 m2: 0,3 m2) natomiast łącznie w 4 kojcach o takich samych wymiarach ilość stanowisk wynosi 576. Łącznie zatem w jednym budynku inwentarskim ilość stanowisk wynosi łącznie 5216 stanowisk, zaś w obu budynkach inwentarskich ilość stanowisk wynosi 10432.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ustala, iż współczynnik przeliczeniowy prosiąt do 2 miesięcy na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza wynosi 0,02. Tym samym biorąc pod uwagę, że rzeczywista ilość stanowisk w planowanych budynkach inwentarskich wynosi 10432 to DJP spornego przedsięwzięcia wynosić będzie 208,64.

W konkluzji GINB stwierdził, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust.1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie m.in. w otulinach parków krajobrazowych). Sporna inwestycja zlokalizowana jest w otulinie Parku Krajobrazowego D. Tym samym stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353) inwestor zobowiązany był wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Jak podniósł GINB, w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu, zatem doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane (wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji) w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.

Powyższe wskazuje, zdaniem organu odwoławczego, że zatwierdzając projekt budowlany w powyższym zakresie Starosta [...] dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję GINB z 9 sierpnia 2018 r. wniósł S. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że dla planowanej inwestycji niezbędne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi S. L. przedstawił stanowisko na poparcie podniesionego zarzutu. Przede wszystkim skarżący nie podzielił stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r., uznając że jest ono contra legem. W jego ocenie, takie działanie nie jest uprawnione w postępowaniu nieważnościowym, który przewiduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy jest ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Dalej podniósł, że dokonana wykładnia przez NSA posiada znamiona wykładni rozszerzającej i wymusza na inwestorze obowiązek uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wyłącznie z uwagi na dokonaną – bez podstawy prawnej – wykładnię wbrew rzeczywistym intencjom i zamiarom inwestora.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie GINB wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2018 r., znak [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. L. pozwolenia na budowę dwóch budynków inwentarskich o łącznej obsadzie do 59,96 DJP, czterech silosów paszowych z fundamentami, dwóch zbiorników bezodpływowych na ścieki bytowe oraz zjazdu z drogi powiatowej, zaprojektowanych jako I etap zabudowy zagrodowej na działce nr ewid. [...] i [...], obręb R., Gmina C. Z ww. decyzji z [...] kwietnia 2018 r. wynika, że rzeczywiste DJP spornego przedsięwzięcia wynosić będzie 208,64 (czyli identycznie jak w niniejszej sprawie).

Na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w jego ocenie, obliczona przez organ odwoławczy maksymalna obsada inwentarza wynosząca 208 DJP wynika z błędnej metody obliczenia zastosowanej przez organ. Zdaniem skarżącego maksymalna obsada mogłaby wynosić dla jednego budynku 30 DJP (dla dwóch budynków 60 DJP).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela stanowisko zawarte w wyroku z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 95/17, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wiążąco wskazał, że z uwagi na charakter budynku objętego pozwoleniem na budowę (służący hodowli trzody chlewnej) niezbędna była ocena prawidłowości ustalenia przez organy obsady inwentarza w przeliczeniu na DJP. NSA - kontrolując decyzje wydane w postępowaniu nieważnościowym - przesądził w swoim orzeczeniu, że przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę organ (a następnie sąd) nie jest związany stanowiskiem inwestora określającym planowaną obsadę inwentarza i w związku z tym powinien samodzielnie, w oparciu o stosowne przepisy, ją zweryfikować. W kontekście tego Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na zmianę prawa - § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. - jaka nastąpiła od dnia 1 sierpnia 2013 r., a która znowelizowała m.in. rozumienie pojęcia DJP - za które uznaje się obecnie maksymalną możliwą obsadę inwentarza. Co prawda taki zapis o DJP nie został powtórzony w § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia, lecz zdaniem Sądu Kasacyjnego pojęcie i zakres znaczeniowy DJP należy rozumieć jednakowo (tak samo w § 3 ust. 1 pkt 103 jak w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia). Przemawia za tym po pierwsze odesłanie w § 3 ust. 1 pkt 103 do § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, po drugie spójność przyjętych regulacji. Jak dalej zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, po dniu 1 sierpnia 2013 r. nie ma już wątpliwości, że przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest istotna obsada deklarowana przez inwestora, gdyż należy uwzględniać maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą winien ustalić organ. Nie ma zatem znaczenia deklaracja co do ilości zwierząt planowanych do hodowania np. w cyklach produkcyjnych obejmujących zwierzęta o różnych DJP.

Co istotne dla przedmiotowej sprawy, wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę został złożony przez S. L. w czasie obowiązywania już powyższej zmiany (wniosek z 21 listopada 2016 r.).

Należy zatem wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ("u.o.n.ś.").

Wedle art. 71 ust. 2 u.o.n.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie takiej decyzji następuje w szczególności przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.n.ś.).

Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., zalicza się chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP - przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę inwentarza).

Z kolei do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się, szczegółowo opisane w przywołanych wyżej § 3 ust. 1 pkt 102 i pkt 103 rozporządzenia, chów lub hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) lub w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność będzie prowadzona m.in. w otulinach parków krajobrazowych.

Biorąc po uwagę powyższe, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., przy obliczaniu DJP dla danej inwestycji nie jest więc istotna obsada deklarowana przez inwestora, ponieważ należy uwzględnić maksymalną możliwą obsadę inwentarza, którą powinien ustalić organ administracji – a czego nie uczynił Starosta [...] przed zatwierdzeniem projektu budowlanego.

Sąd podziela wyliczenia GINB (dokonane w oparciu o projekt budowlany), że łącznie w jednym budynku inwentarskim ilość stanowisk dla zwierząt wynosi łącznie 5.216 stanowisk, zaś w obu budynkach inwentarskich ilość stanowisk wynosi 10.432. Uwzględniając zaś współczynnik przeliczeniowy prosiąt do 2 miesięcy na duże jednostki przeliczeniowe inwentarza, który wynosi 0,02, DJP spornego przedsięwzięcia wynosić będzie 208,64.

Zdaniem Sądu, rozstrzygając, czy przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, inwestor powinien uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie dysponował swobodą, w ramach której mógłby przyznać pierwszeństwo interesowi ekonomicznemu strony nad interesem ogólnym w postaci uwzględniania wymagań ochrony środowiska. Ustalenie, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziałujących na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, odbywa się bowiem w oparciu o ściśle określone kryteria, zawarte w przepisach rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Z przywołanych wyżej względów, jako prawidłową należało ocenić dokonaną przez GINB wykładnię powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dlatego zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez uznanie, że dla planowanej inwestycji niezbędne było uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - należało ocenić jako niezadany.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.