Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 1022/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2004-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.1 , art. 10 ust.1 pkt 3 i art. 13 ust.3
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA S. Prutis, Sędziowie NSA J. Bujko, G. Gryglaszewska (spr.), Protokolant A. Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miasta A. z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia [...] października 2000 r. Rada Miejska w A. przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta A.– terenów obejmujących część dzielnicy Ś., ograniczonych działkami nr [...]/[...]i[...]/[...], jeziorem N., Dzielnicą B. i ul. R.

w celu przeznaczenia tych terenów pod usługi turystyczne i zabudowę mieszkalno-pensjonatową. Po sporządzeniu projektu planu i uzgodnieniu go z organami uzgadniającymi i opiniującymi, projekt ten w okresie od 2 do 31 stycznia 2003 r. został wyłożony do publicznego wglądu łącznie z prognozą oddziaływania

na środowisko. O wyłożeniu projektu do publicznego wglądu oddzielnie zostali powiadomieni imiennie właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym ustaleniami planu, w tym skarżący J. K.– właściciel działek o numerach[...]/[...],[...]/[...]i[...]/[...], który w ustawowym terminie zgłosił do projektu planu zarzuty. Sprzeciwił się w nich projektowi przeprowadzenia przez jego działki ulicy, która spowoduje utrudnienia w użytkowaniu posesji. Podniósł, że organ planistyczny miał szerokie możliwości zlokalizowania drogi w inny sposób

i zaproponował jedno z takich alternatywnych rozwiązań na szkicu dołączonym

do zarzutów. Burmistrz Miasta A., w następstwie uwzględnienia między innymi zarzutów skarżącego, zlecił przeprojektowanie przebiegu drogi, oznaczonej na rysunku planu symbolem 16 KW biegnącej przez działki nr[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]

i [...]/[...]śladem lokalnej drogi publicznej wyznaczonej w planie z 1994 r., którą niniejszy projekt przewidział do włączenia w ulicę R.

Po powtórnym wyłożeniu w dniach od 1 do 30 kwietnia 2003 r. poprawionego projektu planu do publicznego wglądu J. K. powtórnie zgłosił zarzuty,

w których zakwestionował projekt przebiegu drogi 2 KD. Podał, iż droga ta ma przebiegać wyłącznie przez ich (tzn. rodziny K.) nieruchomości, przy czym jest niepotrzebna, bo wystarczającą komunikację działek zapewnia istniejąca prywatna droga wewnętrzna. Dodał przy tym, iż poprzednie zarzuty w części dotyczącej drogi 2 KD nie zostały uwzględnione przez burmistrza a zatem powinny były być przedstawione do rozstrzygnięcia radzie gminy a nie zostały. Skarżący sprzeciwił się też planowanemu ustanowieniu obowiązującej linii zabudowy na działkach[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]i [...]/[...] twierdząc, iż jej ustanowienie stawia właścicieli wymienionych działek w nierównej sytuacji w stosunku do właścicieli działek położonych wzdłuż planowanej drogi 3 KD, gdzie linię zabudowy określono jako nieprzekraczalną. Skarżący podtrzymał też zarzut przeciwko wytyczeniu ciągu pieszo-rowerowego przez działki w pasie kwestionowanej drogi 2 KD i dalej.

Burmistrz Miasta A. po uwzględnieniu zarzutów w części dotyczącej określenia linii zabudowy, przedstawił nieuwzględnione zarzuty do rozpatrzenia Radzie Miasta A., która na sesji w dniu 3 lipca 2003 r. uchwałą nr [...] orzekła o ich odrzuceniu przedstawiając następujące uzasadnienie:

Odrzuca się zarzut kwestionujący rozwiązania komunikacyjne, gdyż nie jest możliwa zmiana trasy planowanej publicznej drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 2 KD z ciągiem pieszo-rowerowym przechodzącej w okolicy działki nr [...]/[...] w ciąg 15 k. Droga ta została poprowadzona śladem lokalnej drogi publicznej wyznaczonej w obowiązującym miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego "Ś.", zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w A. Nr [...]/[...] z dnia [...].04.1994 r.

W niniejszym projekcie planu przewiduje się włączenie jej do ul. R., na co wyraził zgodę P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w uzgodnieniu z dnia 18.12.2002 r. Rozwiązanie takie pozwala na skomunikowanie dzielnicy Ś. oraz uregulowanie stanu prawnego istniejącej, funkcjonującej drogi na działce nr [...]/[...], której właścicielem są Państwo H. i M. K. Droga ta, szerokości

ok. 4 m w granicach władania, nie spełnia wymagań przepisów budowlanych nawet dla drogi wewnętrznej. Wkrótce dzielnica Ś. będzie posiadała kanalizację sanitarną przewidywaną w ul. R. Konieczne będzie podłączenie istniejącej i planowanej zabudowy do tejże kanalizacji. W drodze 2 KD planuje się budowę wymaganego przepisami budowlanymi uzbrojenie technicznego. Wyznaczony

w projekcie planu przebieg ciągu pieszego i rowerowego prowadzącego nad brzeg jeziora N. wynika z powiązań z terenami sąsiednimi objętymi miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego "Ś." zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w A. nr [...] z dnia [...].04.1994 r. Projekt planu jest spójny z polityką przestrzenną określoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta A. uchwalonym w dniu [...] marca 2000 r. uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w A. Zmiany przestrzenne zobrazowane w projekcie planu przewidują stan docelowy, który będzie realizowany sukcesywnie, w miarę możliwości finansowych miasta. Uchwalenie planu nie oznacza natychmiastowych wykupów terenów. W ustaleniach planu zapisano: "Tereny, dla których niniejszy plan ustala inne przeznaczenie mogą być wykorzystane w sposób dotychczasowy, do czasu zagospodarowania ich zgodnie z planem". Wyznaczając tereny na potrzeby budownictwa mieszkaniowego, mieszkalno-pensjonatowego i usług turystycznych należało zapewnić również obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 2, 3, 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym. Publiczną drogę dojazdową oznaczoną symbolem 2 KD wyznaczono zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r.

o drogach publicznych. Drogą jest wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi oraz między innymi ścieżkami rowerowymi. Urządzenie tej drogi wymaga wydzielenia pasa drogowego o szerokości minimum 10 m (§ 6, § 7 ust. 1 i 4 Rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie), co spowoduje konieczność wykupu na ten cel terenów prywatnych. Zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wydzielenie gruntów pod drogi publiczne jest celem publicznym.

W skardze wywiedzionej do NSA na powyższą uchwałę J. K. podniósł następujące zarzuty:

- naruszenie art. 25 "a" ustawy z 8 marca 1999 r. o samorządzie gminnym

z uwagi na fakt, że w głosowaniu nad uchwałą brał udział członek rady gminy, którego interesu prawnego uchwała dotyczyła albowiem jego nieruchomość położona jest w obszarze objętym projektem planu;

- niewłaściwego zastosowania przepisu art. 1 ust. 2 ustawy

o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie uwzględnienia przy wykonywaniu uprawnień planistycznych prawa własności w sytuacji,

w której w sprawie nie zachodzą inne przesłanki determinujące postępowanie planistyczne;

- niewłaściwego zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak należytego wyjaśnienia przyczyn odmowy uwzględnienia zarzutów.

Wyjaśniając dwa ostatnie zarzuty skarżący stwierdził, że możliwe było takie rozplanowanie ciągów komunikacyjnych, które pozwalało na uniknięcie ingerencji

w prawo własności skarżącego. Uzasadnienie zaś dla proponowanego przez organ rozwiązania tj. przeprowadzenia drogi dojazdowej 2 KD śladem drogi publicznej przewidzianej w planie z 1994 r., nie może być przyjęte, gdyż ustalenia planu

z 1994 r. były determinowane faktem, że w pobliżu działek skarżących będzie miała przebieg trasa "via baltica". W związku z rezygnacją z realizacji tej trasy przestała istnieć potrzeba utworzenia przewidzianej planem z 1994 r. sieci dróg. Zdaniem skarżącego motywy uchwały odrzucającej zarzuty nie wskazują argumentów podważających zasadność twierdzeń skarżącego. Podnosząc powyższe skarżący wnosił o uchylenie zakwestionowanej uchwały.

Rada Miasta A. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy na zmianę właściwości Sądu powstałą w związku z reformą sądownictwa od dnia 1-go stycznia 2004 r. Z mocy art. 97 § 1 ustawy

z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem uchwała odrzucająca zarzut skarżącego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego strony w rozumieniu przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), przy zastosowaniu której to ustawy przeprowadzano procedurę planistyczną w niniejszej sprawie.

Według utrwalonej już linii orzecznictwa, wypracowanej na tle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest jednocześnie związane z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia zarzutu rada gminy nie ma zaś wówczas, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie – z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym- władztwa planistycznego. W ramach tego władztwa planistycznego rada gminy jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienia rada działa

w granicach przysługującego jej uznania i jeżeli uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały (vide: między innymi wyrok NSA z 31.08.1998 r. w sprawie IV SA695/98, wyrok NSA z 20.04.1998 r. w sprawie IV SA 2234/97, wyrok NSA z 6.02.2001 r. w sprawie SA/BK 1282/00, wyrok NSA z 29.05.2002 r. w sprawie SA/BK 129/02).

W sprawie niniejszej rada miasta odrzucając zarzut strony nie przekroczyła granic władztwa planistycznego, albowiem miała na uwadze zarówno prawo skarżącego do zagospodarowania działki zgodnie z własnymi jego potrzebami (zgodnymi z planem zagospodarowania przestrzennego), jak i służebną rolę ustaleń planu w zaspokajaniu zbiorowych potrzeb lokalnej wspólnoty. O tym, że rada miasta miała na względzie interesy skarżących (tj. rodziny K.) świadczy okoliczność, iż część zarzutów do pierwotnie wyłożonego planu, została uwzględniona. Dotyczyło to przeprojektowania drogi o symbolu 16 KW oraz przesunięcia linii zabudowy.

Dalej idący zarzut, sprowadzający się do likwidacji drogi o symbolu 2 KD

i ciągu pieszo-rowerowego, nie znajduje uzasadnienia. Wytyczenie drogi jest niewątpliwie celem publicznym i nie wykracza poza planistyczne władztwo rady miejskiej. Okoliczność, że planowana droga ma przebiegać przez działki rodziny

p. K. nie narusza prawa, gdyż w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje się ochrony własności rodzinnej. Układ rodzinny może ulec zmianie, zaś plan zagospodarowania przestrzennego jest planem długoterminowym. Naruszenie subiektywnego interesu poszczególnych właścicieli działek nie jest tożsame z naruszeniem prawa, co też Sąd miał na względzie rozpoznając sprawę niniejszą.

Trudno zgodzić się z zarzutem skargi, dotyczącym naruszenia art. 1 ust. 2

i art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak słusznie zauważa organ, teren na którym są położone działki o nr nr [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...],[...]/[...]– został objęty obowiązującym miejscowym planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego dzielnicy "Ś.", zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej A. nr [...] z dnia [...].04.1994 r., a więc kilka lat wstecz. Nie jest to więc nowe ustalenie, zaskakujące skarżącego. Zgodnie z tym planem została wyznaczona publiczna droga lokalna obsługująca dzielnicę "Ś." oraz ciąg pieszy umożliwiający dostęp

z ul. R. do brzegów jeziora N. Obecnie opracowany plan (kwestionowany przez skarżącego) nie zmienił przeznaczenia terenu, tyle że zmniejszył szerokość planowanego pasa drogowego z 15 m na 10 m obniżając kategorię drogi na dojazdową oraz uwzględnił jej podłączenie do ul. R. Planowana droga 2 KD zapewnia prawidłowe skomunikowanie przyległych terenów budowlanych, stosownie do ich przeznaczenia i wymogów przepisów budowlanych oraz pozwala na uregulowanie istniejącej i funkcjonującej drogi na działce nr [...]/[...](.i M. K.). Droga ta faktycznie istniejąca ma ok. 4 m szerokości nie spełnia wymogów przepisów budowlanych, nawet dla drogi wewnętrznej, obsługuje nieruchomości rodziny p. K. oraz nieruchomości dwóch innych właścicieli. Podłączenie komunikacyjne tejże drogi 2 KD do ul. R. leży w interesie publicznym, w tym również p. K. Organ zwraca, słusznie, uwagę na możliwość przeprowadzenie w przyszłości uzbrojenia technicznego w planowanej drodze 2 KD oraz możliwość uzyskania dostępu do drogi publicznej tych działek, które mogłyby być przeznaczone na cele budowlane pod warunkiem dostępu do drogi publicznej.

Rozpatrywany projekt planu nie narusza interesu prawnego i ekonomicznego skarżących, pozostawiając dotychczasowe przeznaczenie terenu pod zabudowę jednorodzinną oraz mieszkalno-pensjonatową, nastawioną na obsługę turystów i wczasowiczów.

Jeśli chodzi o naruszenie interesu skarżącego J. K. (właściciela działek o nr[...]/[...],[...]/[...] i[...]/[...]) to nie należy go rozpatrywać w charakterze naruszenia interesu prawnego, lecz co najwyżej interesu faktycznego z uwagi na istniejący obecnie układ zabudowy i jak twierdzi skarżący – droga publiczna doprowadzi do utraty intymnego charakteru prowadzonego przez niego pensjonatu. Istnieje jednak możliwość, przy tworzeniu następnego etapu planu, przesunięcia projektowanej drogi w kierunku zachodnim, ale pod warunkiem zachowania publicznego charakteru drogi 2 KD, na co skarżący zgodzić się nie chce (wypowiedzi przedstawiciela organu i strony na rozprawie sądowej w dniu 24.06.2004 r.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wyznaczenie terenów dla realizacji celów publicznych oraz linii rozgraniczających

te tereny jest jednym z elementów planu, przy czym wyznaczając te tereny organ planistyczny kieruje się definicją celu publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 3 tej ustawy. Zgodnie zaś z tą definicją, zadaniem dla realizacji celów publicznych jest każda działalność państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wynikająca z ustaw, o ile wymaga ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu i jest finansowana w całości lub w części z budżetu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Ustosunkowując się, końcowo, do zarzutu naruszenia art. 25 a ustawy z dnia 08.03.1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) tj. okoliczności brania udziału w głosowaniu nad skarżoną uchwałą członka rady gminy mającego własny interes prawny, to twierdzenia tego nie można uznać za uzasadnione. Powyższy art. 25a stanowi, iż "radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego". Skarżący nie wykazał, który z radnych biorący udział w głosowaniu miał własny interes prawny wskazujący na określony sposób głosowania przy podejmowaniu uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącego.

Mając na względzie powyższe i nie dostrzegając naruszenia przez organ procedury planistycznej Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza obiektywnego porządku prawnego i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270.