Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 379/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Dnia 9 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi A.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późno zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca, art. 71, art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz.645 z późno zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...], orzekającej o utracie przez A. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 16.01.2017 r. na okres 120 dni oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16.01.2017 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W sprawie ustalono, że decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł o przyznaniu A. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 23.12.2016 r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku określonego wart. 72 ust. 1 ww. ustawy na okres uzupełniający od dnia 23.12.2016 r. do dnia 21.10.2017 r. o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona stronie w dniu 23.01.2017 r. Pozostając w ewidencji bezrobotnych A. P. zobowiązany był zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W dniu 16.01.2017 r., tj. w wyznaczonym terminie wizyty, A. P. nie stawił się w PUP w [...]. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utracie przez A. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 16.01.2017 r. na okres 120 dni oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16.01.2017 r.

W dniu 10.02.2017 r. A. P. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] do Wojewody [...] za pośrednictwem Powiatowego Urzędu Pracy w [...], w którym wniósł o jej uchylenie. W odwołaniu skarżący wskazał, że zapomniał o wyznaczonym terminie wizyty w PUP w [...].

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest osoba, o której mowa wart. 1 ust. 3 pkt l i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osoba, o której mowa wart. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osoba, o której mowa wart. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej ( ... ). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120,180,270 dni).

Decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności-art. 33 ust. 4ca ustawy. Wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące mu na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przytoczone powyżej przepisy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki: powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz przyczyna stawiennictwa była uzasadniona. Jeżeli choćby jeden z tych warunków nie zostanie spełniony, wówczas za uzasadnioną należy uznać decyzję orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej. Podnieść należy, że termin określony w cyt. wyżej art. 33 ust. 4 pkt 4 jest terminem prawa materialnego, nie może zatem być przywrócony na podstawie przepisów k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 09.10.1998 r. sygn. akt nr II SA 1089/98 niepublikowany; wyrok NSA z dnia 11.04.2003 r. sygn. akt SA/Łd 1574/01). Przez wyznaczony termin należy rozumieć konkretną datę ustaloną przez powiatowy urząd pracy, w której bezrobotny obowiązany jest zgłosić się we właściwym urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia (vide: wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 28.01.1999 r., sygn. akt II SA/Wr 563/97). Bezrobotny powinien zostać odpowiednio wcześniej pouczony o terminie wizyty, a także o jej celu. Stosownie do przepisów art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje wyłącznie bezrobotnemu. Zgodnie z art. 75 ust. 3 ww. ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Z akt sprawy wynika, że A. P. miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 16.01.2017 r. Termin ten przyjął do wiadomości w dniu 23.12.2016 r., (vide: "Oświadczenie" oraz "Oświadczenie niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego", podpisane przez skarżącego 23.01.2016 r., w aktach sprawy). Akta sprawy nie zawierają potwierdzenia, aby A. P. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do pracy, tj. w dniu 16.01.2017 r. Skarżący w okresie 7 dni od dnia wyznaczonej wizyty, nie poinformował urzędu o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Należy podkreślić, że niezgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie mogą uzasadniać jedynie przyczyny, które nie są zawinione przez bezrobotnego. Do takich przyczyn nie należy zapomnienie lub pomyłka w odczytaniu daty stawiennictwa gdy, przyjęcie do wiadomości jest stwierdzone w aktach sprawy własnym podpisem (por. wyrok NSA z dnia 15.05.1998 r., sygn. akt II SA 406/98). Ponadto wskazać należy, że uzasadnione przyczyny to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np.: choroba. Nie uznaje się za uzasadnione przyczyny okoliczności powstałe z winy bezrobotnego. Podkreślić należy, że bezrobotny powinien dołożyć należytej staranności, by przyjęty do wiadomości termin stawiennictwa w urzędzie pracy dochować - choćby przez prawidłowe odnotowanie tego terminu, by nie doszło do pomyłki co do wyznaczonego dnia, umieszczenie wyznaczonego terminu np. w kalendarzu, telefonie komórkowym, czy też przypomnienia o tym terminie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24.01.2008 r., sygn. akt III SA/Gd 487/07). Wskazać należy, że A. P. został pouczony o obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonych przez urząd pracy terminach, o zasadach zgłaszania braku gotowości do pracy oraz o konsekwencjach niestawiennictwa (vide: "Informacja o prawach i obowiązkach" podpisana przez skarżącego w dniu 23.12.2016 r., w aktach sprawy). Z treści oświadczenia z dnia 23.12.2016 r. wynika także, że skarżący potwierdził, w dniu 23.12.2016 r., że jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy, (vide: "Oświadczenie niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego" z dnia 23.12.2016 r., akta sprawy). Pomimo stosownego pouczenia A. P. nie stawił się w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do pracy i nie podał uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa.

W dniu 10.02.2017 r. A. P. poinformował PUP w [...] o przyczynie niestawiennictwa składając za pośrednictwem PUP w [...] pisemne odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...], w którym skarżący stwierdził, że przyczyną niestawienia był fakt, iż zapomniał o wizycie. W ocenie Wojewody [...] okoliczności, które w odwołaniu z dnia 10.02.2017 r. podniósł skarżący, nie mogą stanowić usprawiedliwienia jego nieobecności w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w wyznaczonym terminie (tj. 16.01.2017 r.), który był określony w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości. Skarżący, co wynika z akt sprawy, w dniu 23.12.2016 r. podpisał m.in. "Oświadczenie niezbędne do ustalenia statusu bezrobotnego", w którym wpisany został termin kolejnej wizyty w PUP w [...] wyznaczony na dzień 16.01.2016 r. i tym samym przyjął do wiadomości ww. termin obowiązkowej wizyty. Organ odwoławczy podzielił pogląd, zgodnie z którym składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Poza oceną organu administracji pozostaje kategoryczność sankcji nakładanej przez ustawodawcę wobec osoby bezrobotnej, która zaniedbała obowiązku wynikającego z art. 33 ust. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Organ zauważył, że do organu administracji należy wyznaczanie terminu stawienia się bezrobotnego w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku jest on zobowiązany do wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa. Zatem to na bezrobotnym ciąży obowiązek udokumentowania faktu niemożności stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], natomiast organ ten jedynie w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumenty uznaje bądź nie uznaje przedłożone wyjaśnienia za wystarczające. Organ uznał, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Wskazać również należy, że rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny, zaś w sytuacji uzyskania statusu bezrobotnego zainteresowana osoba powinna przestrzegać nałożonych na nią obowiązków. Błędne odczytanie, zapomnienie, przeoczenie przez bezrobotnego daty stawiennictwa w urzędzie pracy, którego skutkiem stało się niestawiennictwo strony w celu potwierdzenia gotowości do pracy nie może stanowić usprawiedliwienia niestawiennictwa. A. P. nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, czyli nie stawił się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], zatem stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy Prezydent Miasta [...] zasadnie pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia niestawiennictwa tj. od 16.01.2016 r. Wraz z utratą statusu bezrobotnego bezrobotny traci wszelkie uprawnienia przysługujące osobom bezrobotnym wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. A. P. może ponownie dokonać rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] jako bezrobotny po upływie 120 dni od dnia utraty statusu bezrobotnego, jeżeli będzie spełniał warunki określone w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Na powyższą decyzję A. P. wniósł skargę do WSA w Łodzi. Wskazał, iż po otrzymaniu pisma z dnia 20 stycznia 2017 r. o przyznaniu mu statusu osoby bezrobotnej był pewien, iż nie musi stawić się do PUP w [...]. Wskazał, iż jego pamięć jest zawodna. Ponadto leczy się na nadciśnienie tętnicze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepis prawa materialnego co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2016r. poz.645 ze zm.), dalej u.p.z.

Zgodnie z treścią art.2 ust.1 pkt.4 wymienionej ustawy bezrobotny oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:

a) ukończyła 18 lat,

b) nie osiągnęła wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 24 ust. 1a i 1b oraz w art. 27 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 748, 1240, 1302, 1311),

c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe,

e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,

f) nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej(2) albo po złożeniu wniosku o wpis:

– zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej(3) wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

– nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej(4), dnia podjęcia działalności gospodarczej,

g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,

h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,

i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,

j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania,

k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6,

l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,

m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna;

W myśl art.33 ust.1 u.p.z. powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób.

Zgodnie z treścią art.33 ust.2 u.p.z. rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień.

W myśl art.33 ust.3 u.p.z. bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni.

Zgodnie z treścią art.33 ust.4 pkt.4 u.p.z. starosta, z zastrzeżeniem art.75 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw;

Z wymienionych przepisów wynika, że powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych przy czym rejestracja następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Bezrobotnym jest natomiast osoba, która spełnia przesłanki określone w art.2 ust.1 pkt.2 u.p.z. Sam fakt zgłoszenia się w urzędzie pracy osoby pozostającej bez pracy nie oznacza automatycznie, że osoba taka staje się bezrobotnym w rozumieniu art.2 ust. 1 pkt.2 u.p.z. Urząd pracy jest bowiem zobowiązany sprawdzić czy zgłaszająca się osoba przedstawiła wszystkie niezbędne dokumenty oraz czy spełnia ona przesłanki określone w art.2 ust.1 pkt.2 wymienionej ustawy. Dopiero po ustaleniu, że zgłaszająca się osoba spełnia wszystkie wymagania określone w ustawie z 20 kwietnia 2004r. wydawana jest decyzja o przyznaniu takiej osobie statusu osoby bezrobotnej i ewentualnie o przyznaniu prawa do zasiłku o ile spełnia ona przesłanki określone w art.71 u.p.z. Dopóki taka decyzja nie zostanie wydana zgłaszającej się osobie nie przysługują prawa określone w ustawie ani nie spoczywają na niej obowiązki przewidziane w tej ustawie. Wszelkie uprawnienia i zobowiązania osoby pozostającej bez pracy określone w ustawie powstają dopiero po wydaniu decyzji o przyznaniu osobie statusu osoby bezrobotnej.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 23 grudnia 2016r. A. P. zgłosił się do urzędu pracy jako osoba poszukująca pracy. Nie przedłożył jednak wszystkich wymaganych dokumentów a mianowicie nie złożył zaświadczenia z Niemiec o zatrudnieniu w firmie niemieckiej (przedłożył jedynie umowę z 25 września 2016r. jaką zawarł z firmą niemiecką – k.206-212). W związku z czym zobowiązał się do złożenia zaświadczenia z Niemiec. W dniu 23 grudnia 2016r. skarżący został jednocześnie pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej i poinformowano go o obowiązku zgłoszenia się do urzędu pracy w dniu 16 stycznia 2017r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy i złożenia w tym dniu brakującego zaświadczenia. Wobec A. P. nie została początkowo wydana decyzja o przyznaniu mu statusu osoby bezrobotnej i przyznaniu prawa do zasiłku. Okolicznością niesporną jest, że skarżący nie stawił się w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2017r. gdyż, jak przyznał, zapomniał o tym. W tym dniu (tzn. 16 stycznia 2017r.) nie miał on jednak obowiązku stawienia się do urzędu pracy w trybie art.33 ust.3 u.p.z. gdyż nie została jeszcze wydana decyzja o przyznaniu mu statusu osoby bezrobotnej. Skoro taka decyzja nie została jeszcze wydana to nie można było wymagać od skarżącego stawiennictwa w urzędzie pracy w trybie art.33 ust.3 u.p.z. W przekonaniu sądu obowiązek o którym mowa w wymienionym artykule powstaje dopiero po wydaniu decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej. W przypadku skarżącego taka decyzja nie została wydana do dnia 16 stycznia 2017r. co, w ocenie sądu, prowadzi do wniosku, że od A. P. nie można było wymagać spełnienia obowiązku określonego w art.33 ust.3 u.p.z. ani pozbawiać go uprawnień przewidzianych w ustawie z uwagi na niestawiennictwo w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2017r.

Faktem jest, że decyzją z dnia [...] Prezydent [...] przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej od dnia 23 grudnia 2016r. oraz prawo do zasiłku od 23 grudnia 2016r. do 21 października 2017r. Dopiero po tym jak decyzja ta stała się ostateczna A. P. nabył prawa i obowiązki określone w ustawie. Decyzja o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej ma bowiem charakter konstytutywny a nie deklaratoryjny. W sytuacji gdy decyzja taka została wydana dopiero w dniu [...] to nie można było wcześniej nakładać na skarżącego obowiązku stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2017r. Obowiązek, o którym mowa w art.33 ust.3 u.p.z. spoczywa bowiem na osobie, której przyznano status osoby bezrobotnej. Na dzień 16 stycznia 2017r. skarżący nie posiadał takiego statusu. W związku z czym jego niestawiennictwo w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2017r., w przekonaniu sądu, nie można uznać za przyczynę uzasadniającą pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu art.33 ust.4 pkt.4 u.p.z.

W ocenie sądu osobę bezrobotną pozbawia się statusu osoby bezrobotnej z przyczyny, o której mowa w art.33 ust.4 pkt.4 u.p.z. dopiero po wcześniejszym przyznaniu jej statusu osoby bezrobotnej a drodze decyzji administracyjnej. Niestawienie się takiego bezrobotnego w urzędzie pracy w wyznaczonym dniu uzasadnia wówczas pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca bo na skarżącego nałożono obowiązek określony w art.33 ust.3 u.p.z. przed przyznaniem mu statusu bezrobotnego i w dniu 16 stycznia 2017r. nie posiadał on takiego statusu. Okoliczności tej nie może konwalidować fakt wydania decyzji z [...] o przyznaniu skarżącemu statusu bezrobotnego z datą wsteczną (od 23 grudnia 2016r.). Nie zmienia to bowiem sytuacji, że w dniu 16 stycznia 2017r. nie posiadał on takiego statusu i nie można było na niego nakładać obowiązku, o którym mowa w art.33 ust.3 u.p.z.

Wspomnieć tylko należy, iż decyzja organu I instancji została wydana w niniejszej sprawie w dniu [...] a więc przed upływem okresu kiedy decyzja z [...] stała się ostateczna. Decyzję o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku (z [...]) doręczono skarżącemu w dniu 23 stycznia 2017r. czyli dopiero po upływie 14 dni stawała się ona ostateczna i wywoływała określone w niej skutki prawne. Organ I instancji natomiast wydał decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku już w dniu [...]. Oznacza to, że pozbawiono A.P. uprawnień, które nie wynikały z ostatecznej decyzji administracyjnej.

W ocenie sądu organy administracji błędnie zinterpretowały przepis art.33 ust.4 pkt.4 u.p.z. Na dzień 16 stycznia 2017r. A.P. nie posiadał statusu osoby bezrobotnej a więc nie można było od niego wymagać spełnienia obowiązku określonego w wymienionym przepisie. Jego niestawiennictwo w urzędzie pracy w dniu 16 stycznia 2017r. nie może zatem uzasadniać pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej bo decyzja w przedmiocie tego statusu wydana została dopiero [...]. Organy administracji naruszyły przepis art.33 ust.4 pkt.4 u.p.z. i miało to istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje organu I instancji z [...].

R.T.