Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1644/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 135; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c; art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 29
journal: Dz.U. 2008 nr 98 poz 634
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16 art. 23 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003
article: art. 2; art. 37a ust. 3, 3a, 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia WSA Robert Hałabis, Protokolant: Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. G. kwotę [...] zł z tytułu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2015 r. o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 16 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wpłynął wniosek [...] o przyznanie na rok 2014 jednolitej płatności obszarowej (JPO).

Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał [...] płatność na rok 2014 w łącznej kwocie 4.554,35 zł. Jednocześnie, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, organ pierwszej instancji nakazał rolnikowi przeprowadzić w terminie do dnia 31 lipca 2015 r. zabiegi agrotechniczne na działce DKR@4.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że w ramach postępowania administracyjnego wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 przeszedł kontrolę administracyjną w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych). Przeprowadzona kontrola wykazała nieprawidłowości.

Powierzchnia zgłoszona do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 5,00 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona w kontroli administracyjnej wyniosła 4,93 ha. Różnica dotyczyła:

- działki rolnej A, położonej na działce ewidencyjnej nr [...] (gmina [...], obręb [...]), gdyż powierzchnia stwierdzona wyniosła 3,01 ha, podczas gdy we wniosku deklarowano powierzchnię 3,03 ha;

- działki rolnej E, położonej m.in. na działkach ewidencyjnych nr [...],[...] i [...] (gmina [...], obręb [...]), gdyż powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,24 ha, podczas gdy we wniosku deklarowano powierzchnię 1.29 ha.

W sytuacji jednak, gdy różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność, a obszarem stwierdzonym wynosi do 0,1 ha, płatność przysługuje do powierzchni deklarowanej. W związku z tym do obliczenia płatności przyjęto zadeklarowaną powierzchnię 5,00 ha.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w dniu 18 listopada 2014 r. w gospodarstwie [...] została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności. W wyniku kontroli stwierdzono brak przestrzegania normy N.04.1, to jest rolnik nie prowadził na łąkach lub pastwiskach wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta, co miało miejsce w przypadku działki DKR@4 na działce ewidencyjnej nr [...], położonej w gminie [...], obręb [...]. W świetle przepisu § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2014 r., poz. 1372) w przypadku gdy rolnik ubiega się o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania program rolnośrodowiskowy, jest zobowiązany do przestrzegania normy określonej tym przepisem. Wniosek skarżącego dotyczył również przyznania płatności rolnośrodowiskowej. We wniosku, w sekcji VII obejmującej oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych, strona zadeklarowała m.in. działkę nr [...] o powierzchni 0,07 ha, jako niezgłoszoną do programów pomocowych. Skarżący był zaś zobowiązany do utrzymywania zgodnie z normami wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa.

Mając jednak na względzie, że kwota zmniejszenia z tytułu nieprzestrzegania norm oraz wymogów dla płatności bezpośrednich wynosi 136,63 zł, a zatem nie przekracza równowartości kwoty 100 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 365 z 21.12.2006. str. 52, ze zm.), na podstawie art. 37a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 z późn. zm.) odstąpiono od pomniejszenia kwoty płatności ze względu na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie przestrzegania norm oraz wymogów, a jednocześnie nakazano [...] usunięcie stwierdzonych niezgodności.

Organ odwoławczy podniósł, że w świetle § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm, w związku z art. 23 rozporządzenia 73/2009 rolnik jest zobowiązany do przestrzegania określonych w tym przepisie norm na gruntach rolnych wchodzących w skład gospodarstwa. Wykładnia językowa tego przepisu prowadzi wprost do wniosku, że wolą ustawodawcy było objęcie normą wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa. Przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie nie przewidują żadnych odstępstw od utrzymania gruntów zgodnie z normami, zaś ograniczenie zastosowania obowiązku utrzymania gruntów zgodnie z normą wynikającą z art. 1 ust 1 pkt 2 rozporządzenia z 11 marca 2010 r. tylko do gruntów rolnych spełniających wymóg definicji działki rolnej określonej w art. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Objęcie gruntu rolnego systemem dopłat wynika z art. 7 powołanej ustawy, w którym ustawodawca odwołuje się do definicji działki rolnej. Oznacza to, że tylko do gruntów rolnych stanowiących działki rolne o powierzchni co najmniej 0,1 ha przysługują płatności bezpośrednie.

Organ wskazał również, że pozostawienie powierzchni nieskoszonej jest obowiązkiem rolnika realizującego zobowiązanie rolnośrodowiskowe w wariancie, w ramach którego wymóg ten został określony. Podjęte przez skarżącego zobowiązanie rolnośrodowiskowe nie obejmuje działki ewidencyjnej nr [...], wobec czego nie można uznać konieczności pozostawienia powierzchni nieskoszonej za działanie zgodne z przepisami prawa.

[...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował wyniki przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych różnic w stosunku do zadeklarowanych powierzchni działek, a także zaistnienie podstaw do nałożenia nakazu usunięcia niezgodności w odniesieniu do działki DKR@4 podnosząc, iż działka nr [...] obejmuje lasy i grunty zadrzewione i wskazując w tym zakresie na treść zapisów w ewidencji gruntów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr z 2014 r., poz. 1647 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona według wskazanych reguł kontrola zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2015 r. skutkowała uznaniem przez Sąd, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż obie wymienione decyzje zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa.

Zgodnie z treścią decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], na rok 2014 przyznano [...] jednolitą płatność obszarową w łącznej wysokości 4.554,35 zł. Ponadto w decyzji organu pierwszej instancji zawarto rozstrzygnięcie, zgodnie w którym nakazano [...] realizację działań mających na celu usunięcie niezgodności stwierdzonych w kontroli na miejscu w zakresie norm i wymogów N.04.1 wskazując, że należy przeprowadzić koszenie łąk i pastwisk lub prowadzić wypas zwierząt w okresie wegetacyjnym traw. Organ podał, iż nieprawidłowość ta została stwierdzona na działce DKR@4 ([...]) na powierzchni 0,07 ha i nakazał przeprowadzić odpowiednie zabiegi agrotechniczne w terminie do dnia 31 lipca 2015 r.

Rozstrzygnięcie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nie zawiera dalszej jeszcze treści.

Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że kwota pomniejszenia z tytułu nieprzestrzegania norm oraz wymogów dla płatności bezpośrednich wynosi 136,63 zł, a ponieważ kwota ta nie przekracza równowartości kwoty 100 euro, kwota płatności określonych decyzją nie została pomniejszona o wskazaną wyżej kwotę.

Powołany w ramach podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie nakazu usunięcia niezgodności przepis art. 37a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 z późn. zm.) w ustępie 1 przewiduje, że zmniejszenia lub wykluczenia, o których mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, nie stosuje się, jeżeli to zmniejszenie albo wykluczenie wynosi nie więcej niż równowartość kwoty 100 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 1913/2006.

Zgodnie zaś z art. 37a ust. 3 powołanej ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 1, w decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, wsparcia specjalnego, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów:

1) podaje się informację o niezastosowaniu zmniejszenia lub wykluczenia;

2) nakazuje się realizację w wyznaczonym terminie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określonych działań naprawczych mających na celu usunięcie stwierdzonych niezgodności.

W myśl art. 37a ust. 3a ustawy Agencja jest właściwa do podjęcia działań, o których mowa w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, w tym kontroli realizacji działań, o których mowa w ust. 3 pkt 2, a w przypadku gdy niezgodność dotyczy wymogu, do którego kontroli, na podstawie art. 31a ust. 1 jest właściwy powiatowy lekarz weterynarii, do podjęcia tych działań jest właściwy ten lekarz. Działania, o których mowa w ust. 3 pkt 2, powinny być współmierne do rodzaju stwierdzonych niezgodności i nie mogą być nadmiernie uciążliwe dla rolnika (art. 37a ust. 4 ustawy).

Jak wynika z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16 z późn. zm.), w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7, 10 i 11, zmniejsza się lub wyklucza zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi w art. 24.

Jednakże przepis art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 w akapicie pierwszym przewiduje, że niezależnie od przepisów ust. 1 oraz zgodnie z warunkami określonymi w szczegółowych przepisach, o których mowa w art. 24 ust. 1 rozporządzenia, państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu zmniejszenia lub wykluczenia z płatności w przypadku, gdy ich kwoty wynoszą 100 EUR lub mniej na rolnika i na rok kalendarzowy.

Na gruncie prawa krajowego regulację taką, jak przewidziana w akapicie pierwszym art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 zawiera przytoczony wyżej art. 37a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Przepis art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009 stanowi, że w przypadku gdy państwo członkowskie decyduje o zastosowaniu wariantu przewidzianego w akapicie pierwszym, a zatem nie stosuje zmniejszenia lub wykluczenia płatności ze względu na to, że kwoty te wynoszą 100 euro lub mniej na rolnika w roku kalendarzowym, w następnym roku właściwy organ podejmuje działania wymagane do zapewnienia, że rolnik usunie stwierdzone niezgodności, których to dotyczy. Rolnik jest powiadamiany o stwierdzeniu niezgodności i obowiązku podjęcia działania naprawczego.

Jak wskazano wyżej, z art. 37a ust. 3 i 3a ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że na gruncie prawa polskiego to kierownik biura powiatowego Agencji właściwy w sprawie przyznania płatności bezpośrednich podejmuje działania, o których mowa w art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009.

Przy tym z przepisu art. 37a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w powiązaniu z art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009 wynika, że rozstrzygnięcie decyzji wydawanej na podstawie art. 37a ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. powinno zawierać elementy wymienione w tym przepisie, w tym informację o stwierdzonej niezgodności.

Wskazanym wymogom nie odpowiada natomiast decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. Rozstrzygnięcie tej decyzji nie zawiera bowiem informacji o niezastosowaniu zmniejszenia.

W świetle art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia. W szczególności zaś decyzja organu administracji, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Nie jest też dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (por. Andrzej Wróbel Komentarz aktualizowany do art.107 Kodeksu postępowania administracyjnego, t. 10, LEX).

Trzeba też podkreślić, że podanie w decyzji informacji o niezastosowaniu zmniejszenia jest istotne w świetle art. 37a ust. 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyż zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy rolnik nie podjął działań naprawczych, o których mowa w ust. 3 pkt 2, w terminie wyznaczonym w decyzji w sprawie przyznania płatności bezpośrednich, wsparcia specjalnego, płatności cukrowej lub płatności do pomidorów, stosuje się art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634, z późn. zm.), to jest przepis przewidujący ustalenie kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych.

Ze wskazanych przyczyn uznać należy, że zarówno decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2015 r., są wadliwe, co skutkowało koniecznością ich uchylenia.

Niezależnie od powyższego trzeba wskazać, że w sytuacji nakazania usunięcia niezgodności przez zobowiązanie strony do wykonania konkretnych zabiegów agrotechnicznych na określonej w decyzji działce, w uzasadnieniach decyzji organy zobowiązane były wykazać, iż niezgłoszona do programów pomocowych działka DKR@4, położona w gminie [...], obręb [...], na działce ewidencyjnej nr [...], obejmuje grunt rolny w postaci łąki czy pastwiska, które nie są uprawiane zgodnie z normami, wymagającymi koszenia i usuwania okrywy roślinnej stosownie do powołanego w zaskarżonej decyzji § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2014 r., poz. 1372). W zakresie stwierdzonego naruszenia organy odwołały się wyłącznie ogólnie do wyników kontroli przeprowadzonej w dniu 18 listopada 2014 r. Natomiast nie rozważyły szerzej wyżej wymienionej kwestii czy przedmiotowa działka obejmuje grunt rolny, choćby przez odwołanie się do poprzednio składanych wniosków czy ustaleń stanu faktycznego także z lat poprzedzających złożenie wniosku na rok 2014. Trzeba zauważyć, że skarżący w toku postępowania administracyjnego kwestionował rolny charakter działki. Stanowisko to podtrzymał w postępowaniu sądowym, podnosząc, iż działka nr [...] obejmuje lasy i grunty zadrzewione. Nie można uznać za wystarczające w tym zakresie zawartego w odpowiedzi na skargę stwierdzenia, iż zakwalifikowanie gruntu jako rolnego wynika z deklaracji strony w sekcji VII wniosku.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zarazem jednak art. 3 ust. 2 tej ustawy przewiduje, że w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Powyższe oznacza, że w przypadku, gdy organ administracji wszczyna z własnej inicjatywy postępowanie dowodowe odnośnie pewnej okoliczności, to powinien je przeprowadzić zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 listopada 2011 r., II SA/Ke 546/11).

Ponadto w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się, co do zasady, przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem decyzja administracyjna wydana w takiej sprawie powinna realizować zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzją organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu.

Zawarte w punkcie II wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania uzasadnia art. 205 § 1 p.p.s.a.