Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2601/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: odmówić B. P. wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]


UZASADNIENIE

B. P. pismem z dnia 2 października 2012 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], udzielającą M. Z. pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. K. [...] w W.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], gdyż zachodzi niebezpieczeństwo, że wykonanie tej decyzji, a zatem przystąpienie do prac rozbiórkowych budynku przy ul. K. [...], spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci poważnego uszkodzenia budynku przy ul. K. [...] stanowiącego własność skarżącego, a także grozić będzie katastrofą budowlaną oraz niebezpieczeństwem dla przebywających w tym budynku ludzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r. odmówił B. P. wstrzymania wykonania decyzji Prezydent [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], z uwagi, że skarżący nie wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II OZ 19/13, uchylił ww. postanowienie z dnia 21 listopada 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu Sąd II instancji wskazał, że w orzecznictwie występują – dostrzeżone przez autora zażalenia i zupełnie pominięte przez Sąd pierwszej instancji - rozbieżności dotyczące możliwości wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. także aktu wydanego w pierwszej instancji oraz takiego w stosunku do którego toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym, jeżeli zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy. Z kolei niektórzy przedstawiciele doktryny zajmują w tej kwestii zdecydowane stanowisko (vide: M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 340). NSA wskazał także, że Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do problemu, czy tylko decyzja organu drugiej instancji, czy też tylko decyzja organu pierwszej instancji, czy być może obie nadają się do wykonania, w sytuacji gdy wniesienie odwołania wywołuje efekt suspensywny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012r., sygn. akt I SA/Wa 683/12).

Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Ponadto, dopiero w przypadku gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a., wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest zatem możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji, którą jest decyzja organu II instancji (sygn. akt II OSK 1262/12).

Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]. Wniosek ten nie dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r.

Z uwagi na powyższe uznać należy, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, skoro strona nie wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji Wojewody [...] jest bowiem utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę. Istota i charakter tejże decyzji polegającej na utrzymaniu merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji powoduje, że nawet w przypadku wstrzymania decyzji organu I instancji, ale bez jednoczesnego wstrzymania zaskarżonej do Sądu decyzji organu II instancji, dokonane wstrzymanie rozstrzygnięcia Prezydenta [...], nie odniesie upragnionego skutku prawnego. Nadal bowiem skuteczna będzie decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy decyzję o pozwoleniu na rozbiórkę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OZ 799/12).

Ponadto wskazać należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny – "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymana w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293).

Zatem już sam fakt żądania przez stronę skarżącą wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...], tj. decyzji organu I instancji, której "nie ma" wskutek wydania ostatecznej decyzji organu II instancji, sprawia, że wniosek taki nie może być uwzględniony (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt I SA/Bd 656/12).

Reasumując, stwierdzić należy, biorąc pod uwagę, zaprezentowane podglądy, że na gruncie niniejszej sprawy, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, z uwagi, na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji organu odwoławczego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.