Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 12/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 par. 1 par. 3 art. 36 par. 2 art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 1 pkt 2 pkt 3 pkt 4 pkt 4a art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi T. G. na przewlekłość postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] [...] w przedmiocie samowoli budowlanej - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

T. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] postępowania "w sprawie nakazu rozbiórki" domu mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 155/1 w T., stanowiącej własność R. N. i K. N., który wedle skarżącego stanowi samowolę budowlaną, wzniesioną zbyt blisko granicy z działką nr 71, będącą jego własnością.

W uzasadnieniu skargi wskazał, iż pismem z dnia 20 grudnia 2012r. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], wzywając jednocześnie do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa. Następnie pismem z dnia 13 stycznia 2013r. złożył wniosek o wydanie nakazu rozbiórki spornego budynku, jako samowoli budowlanej "nie podlegającej zasiedzeniu", wskazując, że już wcześniej, tj. w dniu 15 kwietnia 2012r. oraz 7 czerwca 2012r. domagał się wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności tegoż budynku.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie.

Uzasadniając powyższe stanowisko organ wyjaśnił, iż sprawa rozbiórki domu R. i K. N. została rozpoznana wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 14 listopada 2012r., w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 125/12, którym m.in. odrzucono skargę T. G. w tym zakresie.

Dodano, iż kwestię niezałatwienia w terminie sprawy, dotyczącej rozbiórki wspominanego obiektu, jako samowoli budowlanej oraz przewlekłego prowadzenia postępowania w tej sprawie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...], rozpatrywał Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., który w swoim piśmie z dnia 9 stycznia 2013r. stwierdził, że skarga w powyższym zakresie jest niezasadna.

Podkreślono, iż wniosek o rozbiórkę domu R. i K. N. wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] w dniu [...]. W dniu 29 stycznia 2013r., zawiadomiono właścicieli przedmiotowej nieruchomości o terminie kontroli budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W piśmie z dnia 17 marca 2013r. skarżący wniósł dodatkowo o wymierzenie organowi grzywny w związku z "domniemaną obrazą prawa" i nieprzesłaniem kompletu dokumentów związanych ze sprawą. Załączając szereg dokumentów, wytworzonych w toku prowadzonych z jego udziałem postępowań, wskazał, iż nie zgadza się z treścią wydanego przez organ w dniu [...] postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie oraz kwestionuje zgodność z prawem "dokumentów legalizujących samowole budowlane państwa Niepsuj i Woźniak".

W dniu 2 kwietnia 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] załączył do akt sprawy dokumenty, zgromadzone w toku postępowania po przekazaniu akt do Sądu, w tym wydane w dniu [...] postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki opisanego wyżej budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako: p.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4, a więc gdy zarzut skargi dotyczy spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną lub postanowieniem, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W niniejszym postępowaniu skarżący zarzucił organowi administracji publicznej przewlekłe prowadzenie sprawy wywołanej wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2012r., w którym domagał się nakazania rozbiórki domu mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 155/1 w T., stanowiącej własność R. N. i K. N.. Mając na uwadze, że przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.) wskazuje, iż nakaz rozbiórki następuje w drodze decyzji, to nie wzbudza wątpliwości, iż do sądu administracyjnego należy ocena czy postępowanie w tej sprawie toczyło się w sposób pasywny.

Przepis art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a., stanowiący podstawę tej oceny przewiduje, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto w powyższym przypadku sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Ustawodawca wprowadzając do polskiego prawa pojęcie przewlekłości postępowania nie dokonał jego zdefiniowania, ani też nie dał istotnych wskazówek, które pozwoliłyby różnicować owo pojęcie od znanego już terminu bezczynność organu. Uzasadnienie rządowego projektu ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r., nr 6, poz. 18) także nie zawiera dostatecznych wyjaśnień w tej kwestii. Wskazało ono jedynie, iż dotychczasowe przepisy nie pozwalają na skarżenie przewlekłości postępowania, co powoduje prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nieefektywny, przy wykonywaniu szeregu czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, przez co organy administracji publicznej z formalnego punktu widzenia nie są bezczynne. Podniesiono również, iż rozszerzenie prawa złożenia zażalenia do organu wyższej instancji na przewlekłe prowadzenie postępowania spowoduje, że przewlekłość postępowania analogicznie jak bezczynność – rozumiana jako niezałatwienie sprawy w terminie – podlegać będzie kognicji sądów administracyjnych mogących ukarać grzywną organ prowadzący postępowanie w sposób przewlekły (vide: http://orka.sejm.gov.pl/proc6.nsf/opisy/2987.htm)

Dokonując wykładni pojęcia "przewlekłość postępowania" na potrzeby niniejszej sprawy wypada odwołać się do poglądów doktryny, które wskazują, iż przewlekłość oznacza stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" załatwienie sprawy, powołując się bądź to na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu, wskutek chociażby domagania się wykonania pewnych obowiązków procesowych przez stronę, bądź gdy termin załatwienia sprawy jest zatrzymany wskutek bezprawnego zawieszenia postępowania. Wówczas z formalnego punktu widzenia organ nie pozostawałby bezczynny (vide: Z. Kmieciak: "Przewlekłość postępowania administracyjnego" PiP z 2011r., z.6). Wyjaśnienie tego pojęcia możliwe jest także poprzez rozróżnienie bezczynności i przewlekłości (vide: R. Hauser i M. Wierzbowski: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011r.), choć nie brak głosów, że częściowo pojęcia te pokrywają się (vide: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Lexis Nexis, Wyd. 5, Warszawa 2012r.; a także W Chróścielewski: Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011r.; ZNSA 2011, z 4).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się z kolei, iż przewlekłość postępowania oznacza stan, w którym organ administracyjny, w sposób nieuzasadniony, przedłuża termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego, a w szczególności – konieczność wywiązania się z pewnych obowiązków przez stronę, np. przedłożenia przez nią dokumentacji niezbędnej do podjęcia decyzji lub wzięcia udziału w czynnościach dowodowych, bądź gdy bieg terminu jest zatrzymany. Przyjmuje się również, iż jest to stan prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ administracyjny w sposób nieuzasadniony "przedłuża" termin załatwienia sprawy w trybie art. 36 § 2 k.p.a., powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2012r., w sprawie sygn. akt. VI SAB/Wa 53/11, oraz wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2012r., w sprawie sygn. akt II SAB/Wr 71/11, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl)

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy wskazać, iż stan faktyczny analizowanej sprawy administracyjnej wskazuje, iż postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] nie było wolne od opieszałości. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), organy administracji publicznej są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Wyjątkiem od niezwłocznego załatwienia sprawy jest prowadzenie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego. Załatwienie takiej sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.).

W realiach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku skarżącego, wniosek wszczynający postępowanie nie został skutecznie złożony w dniu 19 kwietnia 2012r. Wpłynął on bowiem do organu niewłaściwego, który o fakcie tym oraz potrzebie jego właściwego skierowania poinformował skarżącego pismem z dnia 31 maja 2012r. Pomimo udzielonego pouczenia, kolejny wniosek w przedmiocie "nakazu rozbiórki domu p. N." został przez T. G. ponownie skierowany "za pośrednictwem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego" i nadany w placówce pocztowej na adres tego organu. Zasadnie zatem podniesiono w odpowiedzi na skargę, iż wniosek z dnia 19 kwietnia 2012r., wobec ponownego skierowania go do organu niewłaściwego nie został skutecznie złożony.

Jednocześnie jednak nie można przyjąć, iż postępowanie w sprawie legalności budowy budynku mieszkalnego na działce nr 155/1 w T., stanowiącej własność R. N. i K. N. zostało zainicjowane przez skarżącego dopiero wnioskiem z dnia 13 stycznia 2013r. W dniu 29 października 2012r. do organu wpłynął bowiem wniosek o wszczęcie takiego postępowania, stanowiący załącznik pisma, datowanego na dzień 26 października 2012r. Od tejże daty organ był zatem obligowany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, którego przedmiotem była legalność kontestowanej inwestycji. Zaniechanie czynności w przedmiotowej sprawie do daty wystąpienia przez skarżącego z wnioskiem z dnia 13 stycznia 2013r., związane z mylnym przekonaniem, iż postępowanie nie zostało skutecznie zainicjowane, uchybia zatem wymogom, określonym w art. 35 § 1 k.p.a. Biorąc wszakże pod uwagę, iż poczynając do dnia 15 stycznia 2013r. (data wpływu wniosku z dnia 13 stycznia 2013r. do organu) organ prowadził postępowanie bez zbędnej zwłoki, terminowo podejmując czynności niezbędne dla załatwienia sprawy (abstrahując do oceny poprawności postanowienia z dnia 8 marca 2013r.), brak było podstaw do konkluzji, iż w kontrolowanym postępowaniu miała miejsce przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa. Zarówno bowiem dowód z oględzin nieruchomości jak i zgromadzenie dokumentacji, związanej z udzielonym inwestorom pozwoleniem na budowę oraz zakończeniem procesu inwestycyjnego, uznać należy za istotne elementy postępowania wyjaśniającego, koniecznego do przeprowadzenia w niniejszej sprawie.

Ostatecznie doprowadziło to do wydania w dniu 8 marca 2012r. postanowienia w kontrolowanym postępowaniu. Rodziło to pytanie o możliwości stosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 149 p.p.s.a. Udzielając odpowiedzi na powyższe pytanie, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podzielił stanowisko, które w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012r., w sprawie sygn. akt II OSK 1360/12 ( dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), podnosząc iż wykładnia i zastosowanie art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian, jakie zostały dokonane ustawami:

1) z dnia 3 grudnia 2010r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011r.),

2) z dnia 20 stycznia 2011r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011r.) oraz

3) z dnia 25 marca 2011r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011r.).

Ratio legis tych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Sąd podkreślił, iż wprowadzenie tych zmian pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowiek i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu. Prawidłowa wykładnia art. 149 p.p.s.a. nie może zostać przeprowadzona w oderwaniu od celów tych zmian.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie, w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, przez organ administracyjny decyzji nie zwalania sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 p.p.s.a.). O uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż konsekwencją uwzględnienia skargi, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a. jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. Odmienna wykładnia art. 149 P.p.s.a prowadziłaby do pozbawienia strony możliwości dochodzenia odszkodowania, o którym mowa w art. 417¹ § 3 k.c., za szkodę, której źródłem jest niewydanie orzeczenia lub decyzji, bowiem brak orzeczenia w zakresie objętym dyspozycją art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. uniemożliwia stronie dochodzenie odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem zaniechania organu co do wydania aktu administracyjnego. To wypaczałaby sens wprowadzonych zmian w przepisach p.p.s.a. i k.p.a..

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, iż przepis art. 149 p.p.s.a., w aktualnym brzmieniu, zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Zdaniem Sądu użycie w zdaniu drugim § 1 art. 149 p.p.s.a. wyrazu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie z analizy tego przepisu, w kontekście przepisu art. 417¹ § 3 k.c., wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Konkludując Sąd wskazał, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a..

Powyższe stanowisko determinowało zatem konieczność merytorycznej oceny kontrolowanego postępowania w zakresie ustalenia czy przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także w kwestii wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 ust. 2 p.p.s.a. pomimo wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, kończącego postępowanie w organie I instancji.

Jakkolwiek więc, co wyżej wskazano, postępowanie w niniejszej sprawie, w początkowej jego fazie nie było wolne od opieszałości (w miesiącach listopadzie i grudniu 2012r.), brak było podstaw do twierdzenia, iż opieszałość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa to naruszenie kwalifikowane, oczywiste, nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa. W rozpoznawanej sprawie natomiast, niepodejmowanie czynności w sprawie w początkowym jej okresie wiązało się z przekonaniem organu (w istocie mylnym i wynikającym z niedostatecznie wnikliwego zapoznania się z załącznikami do pisma skarżącego z dnia 26 października 2012r.), iż postępowanie nie zostało przez skarżącego skutecznie zainicjowane. Okoliczność ta w powiązaniu z późniejszym, sprawnym przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego po dacie złożenia przez skarżącego wniosku z dnia 13 stycznia 2013r., nie pozwala na zakwalifikowanie stwierdzonej opieszałości do kategorii rażącego naruszenia prawa

Z tych samych przyczyn nie było też podstaw do wymierzenia grzywny w trybie art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi, wobec braku podstaw do jej uwzględnienia.

Odnosząc się zaś do zarzutów i twierdzeń skarżącego, podniesionych w piśmie z dnia 17 marca 2013r., wskazać należy, iż merytoryczna kontrola prawidłowości postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] wykraczała poza zakres niniejszego postępowania. Postanowienie to podlega zaskarżeniu w przewidzianym dlań trybie, z którego (jak wynika z załączników do wspomnianego pisma) skarżący skorzystał. Poza kontrolą w niniejszej sprawie pozostawała także prawidłowość innych, toczących się lub zakończonych postępowań, związanych z udzielonym R. N. i K. N. pozwoleniem na budowę.

Ustosunkowując się natomiast do, zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu rozstrzygnięcia tożsamego z orzeczeniem, zawartym w wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 listopada 2012r. w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 125/12, podnieść trzeba, iż przywołany wyrok dotyczył bezczynności organu m.in. w sprawie, dotyczącej legalności wzniesienia budynku mieszkalnego na działce, stanowiącej własność R. i K. N.. Odrzucenie skargi w tym zakresie związane zaś było z niewyczerpaniem przez skarżącego trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie natomiast, poza sporem pozostawało, iż skarżący w dniu 20 grudnia 2012r. wniósł zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania w kontrolowanej sprawie, czyniąc zadość wymogowi, określonemu w art. 52 § 1 p.p.s.a.

a.tp.