Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 401/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 5 pkt 4a i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stwierdził u J.L. choroby zawodowej obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem wymienioną w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu decyzji organ ten stwierdził, że na podstawie orzeczeń nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawionego przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wystawionego przez Przychodnię Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz oceny narażenia zawodowego stwierdzającej pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej, lekarze orzecznicy wskazali, że stwierdzony badaniami lekarskimi stan narządu słuchu nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, gdyż stwierdzony badaniami niedosłuch nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, a rozpoznany w uchu lewym niedosłuch mieszany nie jest jednostką chorobową wymienioną w wykazie chorób zawodowych.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się J.L., który wniósł odwołanie do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W odwołaniu tym podtrzymał swoje żądanie rozpoznania u niego choroby zawodowej związanej ze znacznym ubytkiem słuchu. Podkreślił, że przed podjęciem zatrudnienia legitymował się dobrym stanem zdrowia, a dowodem tego jest przyznana kategoria A1. Podkreślił, że do [...] r. nie odczuwał żadnych dolegliwości związanych z uszami, rozpoczęły się one dopiero w [...], a w [...] r. przeszedł operację [...] w lewym uchu i w dalszym ciągu nie słyszy.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz przybliżył motywy, którymi kierował się organ pierwszej instancji podejmujący kwestionowaną decyzję, a następnie przytoczono przepisy prawa warunkujące stwierdzenie choroby zawodowej. Odnosząc się do stanu faktycznego w sprawie organ odwoławczy zaakcentował, że strona pracowała w latach [...] w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Strona była badana w uprawnionych placówkach medycznych, które w orzeczeniach z dnia [...] – Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. oraz z dnia [...] – Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w jednobrzmiących orzeczeniach nie rozpoznały zawodowej etiologii schorzenia, akcentując, iż stwierdzony badaniami niedosłuch nie spełnia określonego w wykazie chorób zawodowych kryterium wielkości ubytku wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, a rozpoznany w uchu lewym niedosłuch mieszany nie jest jednostką chorobową wymienioną w wykazie chorób zawodowych. Podkreślono także, że zapewniono stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu, jednakże powiadomił telefonicznie, iż podtrzymuje zgłoszone zarzuty odwołania i podał, że nie dysponuje żadnymi nowymi dowodami mogącymi mieć wpływ na prowadzenie postępowania.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł J.L., W motywach skargi podkreślił, że nie podziela stanowiska organów zamieszczonego w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w przedmiotowej sprawie. W okresie prowadzonego postępowania dowodowego oraz w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Stosownie do postanowień art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W świetle powyższego przepisu z chorobą zawodową spotykamy się jedynie wówczas, gdy wystąpi związek przyczynowo-skutkowy między zdiagnozowaną chorobą wymienioną w wykazie chorób zawodowych a "narażeniem zawodowym", czyli występowaniem szkodliwych dla zdrowia czynników w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Tym samym rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, bez występowania narażenia zawodowego, oznaczało będzie, że dana choroba nie została spowodowana czynnikami występującymi w środowisku pracy i nie będzie mogła być uznana za chorobę zawodową. Analogiczne rozstrzygnięcie zapadnie także wówczas, gdy pomimo rozpoznania schorzenia odpowiadającego chorobie zawodowej oraz zatrudnienia w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby uprawnione placówki medyczne wskażą w sposób nie budzący wątpliwości inne powody schorzenia niż związane z wykonywaniem pracy w warunkach narażenia. Dodatkowo przyjdzie zwrócić uwagę na fakt, iż spełnianie norm przewidzianych przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy nie jest równoznaczne z tym, że praca na określonym stanowisku nie jest wykonywana w warunkach narażenia na powstanie choroby zawodowej, ponieważ szereg schorzeń związanych jest z osobniczymi uwarunkowaniami, które powodują, że występująca u danej osoby choroba uznana zostanie za chorobę zawodową.

Przeprowadzone powyżej rozważania były niezbędne z uwagi na specyfikę rozpatrywanej sprawy. Jak wynika z karty oceny narażenia zawodowego J.L. począwszy od [...] roku do [...] roku pracował w warunkach narażenia na hałas w KWK A w R. W orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] stwierdza się, że wieloletnia praca w warunkach narażenia na hałas wynoszący około 84 dB – 88 dB jak również stwierdzone schorzenie narządu słuchu nie dają podstawy do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, głównie z tego powodu, że podwyższenie progu słuchu ucha lepiej słyszącego nie przekracza kryterium przewidzianego przepisami przywołanego powyżej rozporządzenia wynoszące 45 dB. W następstwie wniesionego odwołania przez skarżącego J.L. został on przebadany przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Wymieniona placówka medyczna orzeczeniem z dnia [...] także nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu. Dostrzec należy, iż w następstwie przeprowadzonych badań ustalono w oparciu o audiometrię tonalną niedosłuch odbiorczy w uchu prawym i niedosłuch o charakterze mieszanym w uchu lewym, a podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1000, 2000 i 3000 Kz wynosi dla ucha prawego 26 i 27 dB, a dla ucha lewego 65 i 68 dB, nadto próby lokalizacyjne nie wykazały cech lokalizacji ślimakowej w uchu prawym. W konsekwencji rozpoznano, iż niedosłuch mieszany występuje w uchu lewym, a czuciowo-nerwowy w uchu prawym.

Przedstawione orzeczenia obu placówek medycznych pozwalają w sposób nie budzący żadnych wątpliwości stwierdzić, że w przypadku J.L. nie została rozpoznana choroba zawodowa narządu słuchu. Dysponujące takimi orzeczeniami organy administracji zobligowane były do wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia występowania u skarżącego choroby zawodowej.

Przeprowadzona z urzędu przez tutejszy Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego w stopniu, który upoważniałby do uwzględnienia wniesionej skargi. W skardze skarżący nie zgodził się z uzasadnieniem wydanego rozstrzygnięcia, a zatem można uznać, że kwestionuje prawidłowość przeprowadzenia postępowania dowodowego, a zatem naruszenia postanowień art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko takie nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ o ile kwestia narażenia na hałas nie jest kwestionowana zarówno przez organy administracji publicznej wypowiadające się w sprawie, jak również okoliczność ta stanowiła podstawę orzeczeń podejmowanych przez uprawnione placówki medyczne.

W konkluzji przeprowadzonych rozważań przyjdzie uznać, że zarzuty skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz nie mają umocowania w przepisach prawa.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

SW