Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 561/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 16 par. 1, art. 127 par. 1 i par. 2, art. 217 par. 1 i par. 2, art. 219
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 maja 2022 r. nr SKO.4100.70.2022 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku dotyczącego stwierdzenia ostateczności decyzji przekształcającej prawo użytkowania wieczystego nieruchomości w prawo własności oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 maja 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 218 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2021r., poz. 735 ze zm.), zwanej k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia 4 kwietnia 2022r. odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku.

W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, że Wójt Gminy L. postanowieniem z dnia 25 listopada 2021r., znak: G.8224/F36/98, odmówił W.R. wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku. Następnie Kolegium postanowieniem z dnia 28 grudnia 2021r., znak: SKO.4100.150.2021, uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji stwierdzając, iż powodem uchylenia postanowienia był brak dogłębnej analizy stanu faktycznego i lakoniczne (sprowadzające się do kilku zdań) odniesienie się do odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.

W dalszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że Burmistrz Miasta i Gminy L. po uchyleniu postanowienia z dnia 25 listopada 2021r., znak: G.8224/F36/98, wydał:

zaświadczenie z dnia 4 kwietnia 2022r., znak G.8224/F36/98, w którym wskazał, że decyzja Wójta Gminy L. z dnia 2 grudnia 1998r., znak G.8224/F36/98, w zakresie pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5 stała się ostateczna z dniem 8 stycznia 1999r.,

postanowienie z dnia 4 kwietnia 2022r., znak G.8224/F36/98, w którym odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku.

W odniesieniu do powyższego organ II instancji wyjaśnił, że decyzja Wójta Gminy L. z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, dotycząca m.in. przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działki gruntu oznaczonej nr [...] o pow. 825 m2 położonej we wsi F., gmina L., została doręczona W. R. w dniu 24 grudnia 1998r. W wyniku wniesionego przez W. R. odwołania od w/w decyzji Kolegium podjęło decyzję z dnia 22 marca 1999r., znak: K.O.946/99, uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy L.. Powyżej opisana decyzja Kolegium, na skutek skargi strony, została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi Wydział II z dnia 18 września 2001r., znak: II SA/Łd 704/99.

Mając na uwadze powyższe Kolegium dodało, że będąc związane zapadłym w sprawie wyrokiem z dnia 18 września 2001r. podjęło decyzję z dnia 6 lutego 2002r., znak: K.O.6362/01, uchylającą w części decyzję organu I instancji, tj. w zakresie punktu drugiego ustalającego opłatę z tytułu nabycia prawa własności gruntu w wysokości 739 zł.

Zdaniem zatem organu II instancji, decyzja Wójta Gminy L. z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, doręczona stronie w dniu 24 grudnia 1998r. stała się ostateczna:

8 stycznia 1999r. - w zakresie punktów 1, 3, 4, i 5 - co do których strona nie wniosła odwołania w 14-dniowym terminie;

6 lutego 2002r. - w zakresie uchylenia punktu 2 - tj. z dniem wydania przez Kolegium decyzji nr K.O.6362/01. Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, że w zakresie opłaty przekształceniowej toczyło się następnie odrębne postępowanie.

Organ II instancji podkreślił, że pismem z dnia 27 października 2021r. W.R. wniósł o wydanie zaświadczenia o określonej treści: "Wnioskuję o wydanie, przez WGL, zaświadczenia stwierdzającego, że decyzja wydana przez WGL w dniu 2.12.1998 r. znak: G.8224.F36/98 stała się ostateczna z dniem 3 listopada 2001 r, gdyż po tym terminie nie służyło od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji (minął termin 14 dni, który nie został przywrócony) oraz nie wniesiono wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podstawę w/w stwierdzenia stanowią następujące fakty i okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi Wydział II (zwany dalej " NSA OZ") wyrokiem z dnia 18.09.2001 r i pozostaje prawomocny do dnia dzisiejszego. SKO nie wniosło rewizji nadzwyczajnej od wyroku NSA OZ z dnia 18.09.2001 r. NSA OZ nie zawarł w wyroku z dnia 18.09.2001 r. żadnych wskazań do dalszego postępowania w przedmiocie sprawy przed SKO. Sąd ten nie zobowiązał SKO w/w wyrokiem do ponownego osądzenia sprawy osądzonej ostatecznie tym wyrokiem.".

W ocenie Kolegium, skarżący pozostaje w błędnym przekonaniu, co do tego, jak niezakwestionowanie wyroku z dnia 18 września 2001r. wpływało na datę ostateczności decyzji z dnia 2 grudnia 1998r. Jednocześnie organ II instancji podniósł, że nawet jeżeli NSA OZ nie doprecyzowałby zaleceń co do dalszego toku postępowania w sprawie - choć zdaniem Kolegium - wskazania przytoczone były jednak precyzyjne - to jednak wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu drugiej instancji spowodowało, że pozostało w sprawie (w obrocie) odwołanie, które po zwrocie z Sądu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, organ II instancji był zobowiązany rozpatrzeć. Kolegium zatem wydało decyzję z dnia 6 lutego 2002r.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że skoro NSA OZ wskazał wyraźnie, że wnosząc odwołanie strona zakwestionowała jedynie wysokość opłaty, to pozostała część decyzji z dnia 2 grudnia 1998r. nie została zakwestionowana, a zatem uznać ją należy za ostateczną od momentu upływu terminu do wniesienia odwołania. W tym przypadku, skoro odbiór decyzji nastąpił 24 grudnia 1998r. to decyzja w zakresie punktów 1,3,4 i 5 stała się ostateczna z upływem 14 dni od dnia odebrania decyzji, a zatem od dnia 8 stycznia 1999r.

Zdaniem zatem Kolegium, Burmistrz Miasta i Gminy L. słusznie uwzględnił (wydając zaświadczenie), że "w przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszo instancyjną w określonej części, to organ II instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji organ II instancji nie może poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu I instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Oznaczałoby to bowiem działanie organu odwoławczego w tym zakresie ex officio, bez wniesionego w tej części odwołania".

Kolegium oceniło, że nieprawidłowo skarżący łączy ostateczność decyzji z datą uprawomocnienia się wyroku, w którym wskazano - w sposób wiążący, że odwołanie dotyczyło jedynie fragmentu (części) decyzji organu I instancji. Nadto organ II instancji dodał, że choć samo uprawomocnienie się wyroku wpływało na byt prawny decyzji organów obu instancji, to jednak daty, od których decyzje są ostateczne nie wiążą się nigdy z datą wydania czy uprawomocnienia się wyroku. Inaczej rzecz się ma z kwestią prawomocności decyzji, co jednakże stanowi odrębne zagadnienie prawne.

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, że organ administracji rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia o określonej treści musiał się do niego ustosunkować i prawidłowo zatem wydał zaświadczenie, w którym określił termin, gdy decyzja stała się ostateczna - zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a równocześnie - ponieważ termin wskazany w zaświadczeniu nie był zgodny z wnioskiem strony - wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o określonej treści.

Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył W. R., zaskarżając w całości postanowienie Kolegium z dnia 4 maja 2022r. i wnosząc jednocześnie o uchylenie w całości postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz 218 § 1 i § 2 k.p.a., przez niewłaściwą ocenę posiadanego materiału dowodowego, brak podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia istniejącego stanu rzeczy (faktycznego i prawnego), wynikającego z posiadanych dokumentów, a także przez brak właściwego uzasadnienia postanowienia;

- przepisów k.p.a. regulujących odwołania od decyzji nieostatecznych wydanej w pierwszej instancji, tj. art. 127 § 1, 129 § 2 i 130 § 1 i § 2, poprzez niezastosowanie zawartych w tych przepisach postanowień w przedmiocie potwierdzenia ostateczności decyzji Wójta Gminy L. (zwanego dalej "WGL") z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, w zaświadczeniu wnioskowanym w podaniach skarżącego z dnia 12 czerwca 2001r. i z dnia 27 października 2022r.;

- przepisów art. 138 § 1 i § 2 i art. 140 k.p.a., poprzez, nie rozpoznanie i nie rozpatrzenie ponownie przedmiotu sprawy, w której wydano postanowienie Burmistrza M i Gl z dnia 4 kwietnia 2022r., znak: G.8224/F36/98, w tym nie rozpatrzenie wniosków zawartych w zażaleniu skarżącego z 12 kwietnia 2022r. na w/w postanowienie Burmistrze M i GL, a także nie przekazania przez SKO w/w sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ II instancji nie przedstawił jaki stan faktyczny i prawny ustalono i przyjęto do rozpatrzenia sprawy, czym naruszono art. 107 § 3 k.p.a.

Skarżący podniósł, odwołując się przy tym do orzecznictwa, że przyjęcie, iż zaskarżona odwołaniem decyzja staje się ostateczna w części nieobjętej podstawami odwołania, oznaczałoby uznanie sprzecznej z k.p.a. zasady związania organu odwoławczego wniesionym przez stronę odwołaniem, a tym samym bezpodstawne ograniczenie kompetencji organu odwoławczego do kontroli decyzji w zaskarżonej części, nie zaś do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w całości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją organu I instancji. Tym samym nieprawidłowe jest przyjęcie, że w przypadku zaskarżenia przez stronę decyzji wydanej w pierwszej instancji w części ta część decyzji, która nie została zaskarżona, staje się ostateczna i tym samym nie podlega rozpoznaniu przez organ rozpatrujący sprawę w drugiej instancji.

Zdaniem skarżącego, Kolegium nie wyjaśniło i nie ustosunkowało się w uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 maja 2022r., między innymi dlaczego było związane wyrokiem NSA OZ w Łodzi z dnia 18 września 2001r. oraz dlaczego było zobowiązane rozpatrzeć pozostające w sprawie (w obrocie) odwołanie oraz słusznie wydać decyzję w dniu 6 lutego 2002r.

W ocenie skarżącego, decyzja z dnia 2 grudnia 1998r, znak: G.8224/F36/98, stała się ostateczna w całości, po uchyleniu ostatecznej decyzji Kolegium z dnia 22 marca 1999r., znak: K.O.946/99 w całości wyrokiem NSA OZ w Łodzi z dnia 18 września 2001r., sygn. akt II SA/Łd 704/99.

W odpowiedzi na tę skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Pismem z dnia 21 lipca 2022r. skarżący, ustosunkowując się do odpowiedzi organu na skargę, podniósł, że Kolegium nie wyjaśniło i nie uzasadniło w odpowiedzi następujących kwestii:

- na czym polegało związanie Kolegium zapadłym w sprawie wyrokiem z dnia 18 września 2001r.,

- dlaczego strona pozostaje w błędnym przekonaniu, co do tego, jak niekwestionowanie wyroku z dnia 18 września 2001r. wpłynęło na okoliczności decyzji z dnia 2 grudnia 1998r.,

- dlaczego wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu II instancji spowodowało, że pozostało w obrocie odwołanie, które organ II instancji był zobowiązany rozpatrzyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl powyżej regulacji sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotowa sprawa została rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Kontrolując zaskarżone w tej sprawie postanowienie – Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nie dopuściły się istotnego naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, uzasadniającego usunięcie z obrotu prawnego postanowień obu instancji.

Przedmiotem kontroli jest postanowienie wydane w sprawie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Podstawę wydanego postanowienia stanowił przepis art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.

Jednocześnie zauważyć należy, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie natomiast do § 2 powołanego artykułu zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 k.p.a.),

Skarżący zwrócił się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia, iż decyzja z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, stała się ostateczna z dniem 3 listopada 2001r., gdyż po tym terminie nie przysługiwał od niej żaden środek zaskarżenia. Rozpatrując to żądanie organ prawidłowo stwierdził, iż decyzja Wójta Gminy L. z dnia 2 grudnia 1998r., znak G.8224/F36/98, w zakresie punktów: 1, 3, 4 i 5 stała się ostateczna z dniem 8 stycznia 1999r. Natomiast w zakresie punktu 2 – w dniu 6 lutego 2002r., tj. z dniem wydania przez Kolegium decyzji nr K.O.6362/01, a to stosownie do art. 16 § 1 zd. 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Tym samym zasadnie organ odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o żądanej treści, gdyż ww. decyzja z dnia 2 grudnia 1998r. nie stała się ostateczna – tak jak oczekuje skarżący - z dniem 3 listopada 2001r.

Wbrew oczekiwaniom skarżącego decyzja z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, nie stała się ostateczna po uchyleniu decyzji Kolegium z dnia 22 marca 1999r. Sprawa zainicjowana odwołaniem skarżącego wróciła do ponownego rozpatrzenia przez Kolegium i została zakończona decyzją z dnia 6 lutego 2002r. Z tą też datą stała się ostateczna decyzja organu I instancji z dnia 2 grudnia 1998r. w zakresie jej punktu 2, który został uchylony. Pozostała część decyzji z dnia 2 grudnia 1998r., tj. w zakresie jej punktów: 1,3,4 i 5, stała się ostateczna w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia skarżącemu, ponieważ w tej części nie została zaskarżona.

Podkreślić należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli odwołanie dotyczy tylko niektórych postanowień (części) decyzji, w pozostałym zakresie decyzja staje się ostateczna z chwilą upływu terminu do wniesienia odwołania (wyrok NSA z dnia 14 września 2021r., III OSK 595/21, LEX nr 3227746 i przywołane tam orzecznictwo). Jednocześnie podkreślane jest, że w przypadku, gdy decyzja ma charakter podzielny, to jest rozstrzyga o kilku (co najmniej dwóch) odrębnych zagadnieniach, to istnieje możliwość zaskarżenia odwołaniem tylko części takiej decyzji. W rezultacie niezaskarżona część rozstrzygnięcia organu I instancji staje się w ten sposób prawomocna i ostateczna (wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2021r., I OSK 3365/18, LEX nr 3209186).

Wbrew stwierdzeniom skarżącego organ II instancji zobowiązany był do rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od ww. decyzji z dnia 2 grudnia 1998r. Kolegium związane jest, na postawie art. 153 p.p.s.a., wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Łodzi z dnia 18 września 2001r., sygn. akt II SA/Łd 704/99, uchylającym decyzję Kolegium z dnia 22 marca 1999r. nr K.O.946/99 wydaną na skutek odwołania skarżącego od decyzji z dnia 2 grudnia 1998r. W wyroku tym Sąd wskazał, że w wypadku, gdy decyzja zawiera orzeczenia w obydwu wymienionych sprawach, uwzględnienie zarzutów odwołującego się od orzeczenia w zakresie opłaty, nie wywołuje automatycznie skutku w postaci konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia w zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jak to przyjął organ odwoławczy w sprawie niniejszej. Ponadto Sąd stwierdził, że w sprawie tej jest niewątpliwe, że zarówno W.R. (czemu dał wyraz w odwołaniu wniesionym od wskazanej decyzji pierwszoinstancyjnej), jak i organ drugiej instancji (co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji), kwestionują jedynie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji co do opłaty. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją uchylił zaś wymienioną decyzję pierwszoinstancyjną w całości, to jest uchylił tę decyzję również w zakresie rozstrzygnięcia co do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Po uchyleniu decyzji z dnia 22 marca 1999r. nr K.O.946/99 ww. wyrokiem Kolegium zobowiązane było na nowo rozpoznania odwołanie skarżącego, stosując się do wskazań Sądu. Kolegium ponownie zatem rozpoznając odwołanie skarżącego dotyczące tylko części decyzji z dnia 2 grudnia 1998r., decyzją z dnia 6 lutego 2002r. uchyliło w części decyzję z dnia 2 grudnia 1998r., t.j. w zakresie punktu 2 ustalającego opłatę z tytułu nabycia prawa własności gruntu w wysokości 739 zł. Podkreślić należy, że decyzja z 6 lutego 2002r. nr K.O.6362/01 została zaskarżona przez skarżącego i wyrokiem z dnia 2 października 2003r., sygn. akt II SA/Łd 449/02 NSA OZ w Łodzi oddalił skargę.

W orzecznictwie podkreśla się, że z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym, organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Co prawda art. 127 § 1 k.p.a. nie stanowi wyraźnie o możliwości zaskarżenia tylko części orzeczenia, ale nie wprowadza również ograniczeń w zakresie prawa strony do wniesienia odwołania co oznacza, że to strona, wnosząc odwołanie, określa zakres rozpoznawania sprawy przez organ II instancji i tym samym decyduje, czy rozpoznane będzie odwołanie od całości czy od części decyzji. Wprawdzie powyższe jest możliwe tylko wtedy, gdy decyzja zawiera wyodrębnione, samodzielne rozstrzygnięcia, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym, ale jeśli taka sytuacja zachodzi, rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji, od którego strona nie wniosła skutecznie odwołania, staje się ostateczne (art. 16 § 1 k.p.a.). Jeżeli zatem odwołujący się jednoznacznie wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszoinstancyjną w określonej, wyodrębnionej części, to jednocześnie zakreśla granice kompetencji organu odwoławczego. Organ ten (z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 139 k.p.a.) nie może w takiej sytuacji dokonać kontroli niezaskarżonej części decyzji, bowiem oznaczałoby to poddanie weryfikacji tej części rozstrzygnięcia, która uzyskała walor ostateczności, jak też działanie organu z urzędu (wyrok NSA z dnia 11 października 2018r., I OSK 221/18, LEX nr 2601621 i przywołane tam orzecznictwo). Organ odwoławczy może orzekać tylko w granicach sprawy objętej odwołaniem (zażaleniem). Nie może natomiast orzekać w sprawie, która nie jest objęta zaskarżeniem (wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 grudnia 2003r., IV SA 1608/02, LEX nr 1686168).

Wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są zasadne. Żądanie skarżącego wskazane we wniosku z dnia 27 października 2021r. zostało jasno sformułowane. Rozpoznając je organ zasadnie zastosował art. 219 k.p.a. i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Zaświadczenie ze swej istoty jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 k.p.a.). Jeżeli określone fakty nie zaistniały, nie ma podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego te fakty (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2015r., II GSK 566/14, LEX nr 1665726). Żądanie zatem wydania zaświadczenie stwierdzającego datę 3 listopada 2021r., jako tę, w której stała się ostateczna decyzja z dnia 2 grudnia 1998r., znak: G.8224/F36/98, w sytuacji, gdy nie jest faktyczną datą ostateczności tej decyzji, nie może być uwzględnione.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

dc