Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 222/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, niebędącego aktem prawa miejscowego
Powołane przepisy: article: art. 59;
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 39, art. 9, art. 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Wojewody Lubelskiego na uchwałę Rady Gminy Werbkowice z dnia 24 marca 2010 r. nr XXXVII/259/2010 w przedmiocie likwidacji Szkoły Podstawowej w Turkowicach I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II określa, że zaskarżona uchwała nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Rada Gminy Werbkowice podjęła w dniu 24 marca 2010 r. uchwałę Nr XXXVII/259/2010 w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej im. Siostry Stanisławy Anieli Polechajłło w Turkowicach.

W § 1 uchwały postanowiono, że likwidacja nastąpi z dniem 31 sierpnia 2010 r., zaś w § 2 , że uczniom zapewnia się możliwość kontynuowania nauki w Szkole Podstawowej im. s. Wandy Longiny Trudzińskiej i siedmiu wychowanków w Sahryniu, wchodzącej w skład Zespołu Szkół w Sahryniu.

Skargę sądową na powyższą uchwałę złożył Wojewoda Lubelski w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – zwanej dalej jako u.s.g.), wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

W uzasadnieniu podniesiono, że myśl art. 59. ust. 1 ustawy o systemie oświaty - szkoła publiczna, z zastrzeżeniem ust. 1 a i 2, może być zlikwidowana z końcem roku szkolnego przez organ prowadzący szkołę, po zapewnieniu przez ten organ uczniom możliwości kontynuowania nauki w innej szkole publicznej tego samego typu, a także odpowiednio o tym samym lub zbliżonym profilu kształcenia ogólnozawodowego albo kształcącej w tym samym lub zbliżonym zawodzie. Organ prowadzący jest obowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji, zawiadomić o zamiarze likwidacji szkoły: rodziców uczniów, właściwego kuratora oświaty oraz organ wykonawczy samorządu terytorialnego właściwy do prowadzenia szkół danego typu.

Przepis ten zawiera zasady i tryb postępowania zmierzającego do likwidacji szkoły, określa etapy tego postępowania, czynności, które należy wykonać oraz ramy czasowe działania.

Proces związany z likwidacją szkoły składa się z dwóch etapów. Pierwszy z nich to przygotowania do likwidacji szkoły, drugi zaś to podjęcie aktu o likwidacji szkoły.

W pierwszym etapie organ prowadzący szkołę, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji szkoły, obowiązany jest zawiadomić o zamiarze jej likwidacji:

- rodziców uczniów,

- właściwego kuratora oświaty, oraz

- organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do

prowadzenia szkół danego typu.

Aby organ prowadzący szkołę mógł podjąć akt o likwidacji szkoły, konieczne jest uprzednie zawiadomienie o zamiarze likwidacji szkoły podmiotów wskazanych wart. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty.

Każdy z rodziców bądź opiekunów prawnych uczniów, jako sprawujący władzę rodzicielską (bądź pieczę) nad dzieckiem powinien zatem zostać poinformowany o przewidywanej likwidacji szkoły w określonym ściśle terminie. Informacja o zamiarze likwidacji szkoły winna być informacją imiennie adresowaną do poszczególnych rodziców (opiekunów). Żaden z przepisów prawa nie pozwala na przyjęcie założenia, że doręczenie zawiadomienia jednemu z rodziców (opiekunów prawnych) dziecka, czyni skutecznym doręczenie drugiemu z nich.

Zawiadomienie o zamiarze likwidacji jest dokonane skutecznie, jeśli dotarło do wszystkich osób lub organów, które powinny być o tym poinformowane, najpóźniej w terminie, o którym mowa w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty.

Niedopełnienie tego obowiązku, może stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności uchwały.

Obowiązek prawidłowego zawiadomienia każdego z rodziców (opiekunów) uczniów Szkoły Podstawowej im. Siostry Stanisławy Anieli Polechajłło w Turkowicach spoczywał na organie wykonawczym gminy. Zatem to Wójt Gminy Werbkowice obowiązany był ustalić krąg osób będących rodzicami bądź opiekunami prawnymi uczniów uczęszczających do tej szkoły, uprawnionych do uzyskania informacji o zamiarze jej likwidacji oraz wykazać skuteczność doręczenia zawiadomień.

Doręczenie zawiadomienia może być dokonane np. na zebraniu z rodzicami, za pośrednictwem urzędnika gminy bądź pocztą.

W przedmiotowej sprawie doręczeń zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły dokonywali pracownicy jednostki organizacyjnej gminy w dniach 17-18 lutego 2010 r.

W kierowanej do organu nadzoru korespondencji, rodzice uczniów zakwestionowali skuteczność doręczeń.

Z adnotacji pracownika dokonującego doręczeń wynika, że w przypadku zawiadomień adresowanych do: A. K., M. K., S. M., E. M., A. P., J. P. odmówiono przyjęcia pisma - przy czym nie wiadomo, kto odmówił przyjęcia zawiadomienia, i czy osobą odmawiającą przyjęcia była adresat. Państwo A. i M. K. oraz S. i E. M. podnoszą, że w dniu dokonywania doręczeń byli nieobecni w domu.

W przypadku zawiadomienia adresowanego do E. E. i D. E., z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma wynika, że odebrała je osoba o nazwisku E., zaś adresaci podnoszą, że pisma zostały pozostawione ich niepełnoletniemu dziecku.

Sytuację, w której adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ reguluje art. 47 § 1 k.p.a. Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że odmowa przyjęcia pisma może być wyrażona jedynie przez samego adresata, albo osobę wyraźnie przez niego upoważnioną. Niedopuszczalne jest uznanie doręczenia za skuteczne w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez osoby nieupoważnione do odbioru.

Inaczej ocenić należy sytuację, gdy przyjęcia pisma odmawia inna osoba niż adresat, np. jego domownik.

Zgodnie z art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania (tzw. doręczenie zastępcze).

Doręczenie zastępcze wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych, o ile zostały wypełnione wszystkie ustawowe przesłanki. Niemożność doręczenia w sposób wskazany w art. 43 k.p.a. obejmuje zarówno sytuacje, w których doręczający nie zastał dorosłego domownika strony, jego sąsiada lub dozorcy, lecz także sytuacje, w których te osoby nie podjęły się oddania pisma adresatowi.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym utrwalił się pogląd, iż rolą organu administracji publicznej jest wyegzekwowanie, by przesyłki doręczone adresatom za zwrotnym poświadczeniem odbioru na dowodzie doręczenia były szczegółowo i prawidłowo wypełniane. Z dokumentu tego musi jednoznacznie wynikać, w jaki sposób przesyłka została doręczona. W przeciwnym razie doręczenie nie może zostać uznane za skuteczne.

Zatem w przypadku wadliwie i niejednoznacznie wypełnionego potwierdzenia odbioru, to organy administracji publicznej muszą wykazać, że doręczenie zostało skutecznie dokonane.

W wyjaśnieniach udzielonych przez Wójta Gminy Werbkowice podniesiono, iż wskutek upływu czasu i dużej ilości dokonywanych doręczeń pracownicy, którzy ich dokonywali, nie pamiętają szczegółów doręczenia zawiadomień A. i M. K., S. i E. M. oraz E. i D. E. Jednocześnie stwierdzono, że osoby te faktycznie wiedziały o zamiarze likwidacji szkoły. Świadczy o tym pismo Rady Rodziców z dnia 26 stycznia 2010 r., skierowane do Wójta Gminy Werbkowice, w sprawie spotkania odnośnie planowanej zmiany sieci szkół oraz podpisane przez rodziców pismo z dnia 17 lutego 2010 r., skierowane do Kierownika Delegatury Kuratorium Oświaty w Zamościu w sprawie wydania negatywnej opinii w sprawie likwidacji Szkoły Podstawowej w Turkowicach.

W ocenie organu nadzoru przywołane przez Wójta Gminy Werbkowice okoliczności nie mogą zostać uznane za poświadczające skuteczne doręczenie zawiadomienia o zamiarze likwidacji szkoły .

Wątpliwości budzi również skierowanie zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły do A. P. i J. P, jako rodziców uczennicy K. Z. Według oświadczeń przekazanych organowi nadzoru, opiekunami prawnymi uczennicy ustanowieni zostali dziadkowie J. P. i K. P., zaś jej rodzice nie zamieszkują w Turkowicach.

Według wyjaśnień Wójta Gminy Werbkowice, zawiadomienia zostały sporządzone na nazwiska przekazane przez zastępcę dyrektora Szkoły Podstawowej w Turkowicach, zgodnie z księgą uczniów prowadzoną na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. z 2002 r. Nr 23, poz. 225, z późn.zm.).

Powołane rozporządzenie określa sposób prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły podstawowe, gimnazja, szkoły ponadgimnazjalne, a także przez publiczne placówki, dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej. Za właściwe prowadzenie tej dokumentacji ponosi odpowiedzialność dyrektor przedszkola, szkoły i placówki (§ 23 rozporządzenia).

Organ nadzoru stwierdził, że z art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty wynika obowiązek zawiadomienia rodziców uczniów o zamiarze likwidacji tej szkoły. Z mocy art. 3 pkt 10 ustawy, ilekroć w dalszych jej przepisach jest mowa bez bliższego określenia o rodzicach, należy przez to rozumieć także prawnych opiekunów dziecka.

Pominięcie opiekunów prawnych ucznia przy dokonywaniu zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły stanowi naruszenie wymogów ustanowionych przez ustawodawcę w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty. Naruszenia tego nie sanuje fakt, iż zawiadomienia kierowane były jedynie do osób wskazanych w dokumentacji prowadzonej w szkole, zgodnie z odrębnymi regulacjami.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Werbkowice wnosił o jej oddalenie.

W jego ocenie, skoro ustawodawca nie przewidział, w jakiej formie ma nastąpić zawiadomienie rodziców uczniów o zamiarze likwidacji szkoły, to niezasadne jest stanowisko organu nadzoru, że w tym przypadku mają zastosowanie przepisy k.p.a. o doręczeniach.

Istotne jest, że w art. 59 ust. 1 ustawy o systemie oświaty nie używa się zwrotu "doręczenie", lecz "zawiadomienie".

Wszyscy rodzice uczniów wiedzieli o zamiarze likwidacji szkoły. Świadczą o tym następujące okoliczności:

- uchwała została opublikowana w dniu 16 lutego 2010 r. (następnego dnia po jej

podjęciu) w Biuletynie Informacji Publicznej;

- w dniu 26 stycznia 2010 r. Rada Rodziców skierowała do Wójta Gminy Werbkowice

pismo, z którego wynika, że otrzymali informację o planowanej zmianie sieci szkół

i proszą o spotkanie;

- w dniu 17 lutego 2010 r. rodzice podpisali sprzeciw skierowany do Lubelskiego

Kuratorium Oświaty – Oddział Zamiejscowy w Zamościu, w którym prosili

o wydanie negatywnej opinii w sprawie likwidacji szkoły.

Organ prowadzący szkołę, dodatkowo w § 2 uchwały zobowiązał wójta do zawiadomienia wszystkich rodziców o zamiarze likwidacji szkoły. Lista uczniów Szkoły Podstawowej w Turkowicach, wraz z nazwiskami rodziców i opiekunów oraz miejscami ich zamieszkania, została sporządzona przez kierownictwo szkoły. Na tej podstawie sporządzono pisemne zawiadomienia, a następnie pracownicy samorządowej jednostki oświaty dokonali doręczeń.

Zawiadomienia zostały sporządzone odrębnie dla każdego z rodziców (opiekunów) uczniów.

W ocenie Wójta Gminy Werbkowice, brak słowa "adresat" przy odmowie przyjęcia nie ma żadnego znaczenia. Doręczyciele pocztowi używają sformułowań "adresat odmówił przyjęcia", bądź "odmówiono przyjęcia". Są to pojęcia tożsame.

Trzynastu rodziców wniosło do Rady Gminy Werbkowice wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 u.s.g. twierdząc, że nie zostali skutecznie poinformowani o zamiarze likwidacji szkoły. Rada Gminy Werbkowice podjęła uchwały o uznaniu przedmiotowych wezwań za bezzasadne. Rodzice nie złożyli jednak skarg sądowych.

Znamienne jest, że w dniu 4 maja 2010 r. wpłynęło do Urzędu Gminy Werbkowice oświadczenie jednego z rodziców (który wcześniej zarzucał, że nie został skutecznie poinformowany o zamiarze likwidacji szkoły), iż świadomie nie odebrał pisma i że został poinformowany o zamiarze likwidacji szkoły.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przepisy zamieszczone w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm. - dalej jako u.s.o.) wymieniają przesłanki, które muszą być spełnione, aby dokonać likwidacji szkoły publicznej.

Tylko niektóre typy szkół publicznych mogą być zlikwidowane w każdym czasie (art. 59 ust. 1 a u.s.o.). Zasadą natomiast jest, że szkoła publiczna może zostać zlikwidowana z końcem roku szkolnego (art. 59 ust. 1 zdanie 1 u.s.o.). Nie ma wątpliwości, że koniec roku szkolnego wyznacza data 31 sierpnia (art. 63 u.s.o.). Termin likwidacji (przekształcenia), ustanowiony przepisem prawa publicznego, tj. 31 sierpnia ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego nie można wyznaczyć innej daty likwidacji (zob. Mateusz Pilich - Komentarz do art. art. 59 u.s.o. – zamieszczony w Systemie Informacji Prawnej Lex).

Stosownie do art. 59 ust. 1 zdanie 2 i art. 3 pkt 10 organ prowadzący jest zobowiązany, co najmniej na 6 miesięcy przed terminem likwidacji zawiadomić m.in. rodziców (opiekunów) uczniów o zamiarze likwidacji szkoły. Z przepisu tego wynika zatem, że stosowne zawiadomienia powinny być skierowane do wszystkich rodziców (opiekunów) dzieci uczęszczających do szkoły, objętej zamiarem likwidacji.

Prawidłowego zawiadomienia osób uprawnionych nie można domniemywać, a czynności tej nie może zastąpić np. podanie do wiadomości publicznej, czy też nagłośnienie tej kwestii w lokalnym społeczeństwie (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 66/07; z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 265/08; z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OSK 871/09).

Przepisy u.s.o. nie określają formy zawiadomienia rodziców (opiekunów). Nie ulega natomiast wątpliwości, że powinna to być informacja skierowana wyraźnie do tej grupy osób.

Aczkolwiek zawiadomienia nie są czynnościami prawnymi, lecz czynnościami materialno-technicznymi, wywołują one pośrednio skutki prawne, gdyż warunkują prawidłowość procedury likwidacyjnej. Rodzice (opiekunowie) uczniów mają interes w tym, aby dostatecznie wcześnie otrzymać informację o zamierzonej likwidacji szkoły publicznej, bowiem dotyka ona ich ważnych spraw życiowych.

W tych okolicznościach przyjąć trzeba, że informacja o zamiarze likwidacji szkoły, powinna zostać imiennie skierowana do każdego z rodziców (opiekunów) i musi do niego skutecznie dotrzeć. Nie ma natomiast istotnego znaczenia forma, w jakiej to nastąpi.

Zawiadomienie może zatem nastąpić np. poprzez zorganizowanie zebrania, w którym będą uczestniczyły uprawnione osoby. Oczywiste jest przy tym, że dla celów dowodowych powinno się zadbać o sporządzenie odpowiedniego protokołu i listy obecności zawierającej podpisy rodziców (opiekunów) dzieci uczęszczających do szkoły, objętej zamiarem likwidacji.

Jeśli zaś organ prowadzący szkołę zdecyduje się na dokonanie pisemnych zawiadomień o zamiarze likwidacji szkoły, to w takiej sytuacji, wbrew twierdzeniu Wójta Gminy Skierbieszów będą miały zastosowanie przepisy k.p.a. o doręczeniach. Doręczenia można dokonać przez pocztę lub przez pracowników organu administracji publicznej, za pokwitowaniem (art. 39 k.p.a.).

Z systematyki przepisów Działu I, Rozdział 9 k.p.a. wynika, że w przypadku osób fizycznych ustawodawca w pierwszej kolejności nakazuje doręczanie pism, bezpośrednio do rąk adresatów – stron (art. 42 § 1 – 3).

W następnej kolejności (w przypadku nieobecności adresata) pismo doręcza się za pokwitowaniem jednej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a. Jeśli doręczenia dokonuje się do rąk domownika, to nie może to być każdy domownik, lecz osoba dorosła, czyli pełnoletnia. Utrwalone orzecznictwo przyjmuje, że w przypadku doręczenia przesyłki małoletniemu domownikowi, doręczenie takie jest wadliwe i nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych (por. np. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 1993 r. , sygn. akt SA/Po 1931/1993 – ONSA 1995/2/53; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt II SA 447/1999 – Lex nr 46791).

Doręczyciel powinien czuwać nad prawidłowym wypełnieniem dowodu doręczenia pisma i wyegzekwowaniem pokwitowania odbioru. Zaniedbanie tej powinności może spowodować ten skutek, że pisma nie można uznać za doręczone. Przykładowo, jeśli adresat odmawia przyjęcia pisma, to doręczyciel nie może na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisać bezosobowo "odmowa przyjęcia pisma", bez wskazania o jaką osobę chodzi, gdyż rodzi to wręcz podejrzenie niedokonania nawet próby doręczenia, zwłaszcza w sytuacji gdy w późniejszym czasie adresat podniesie, że nie był obecny w miejscu i czasie wskazanym przez doręczyciela, zaś to twierdzenie nie zostanie obalone.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism skierowanych do A. K., M. K., S. M., E. M., A. P. i J. P. anonimowy doręczyciel zawarł stwierdzenie "odmowa przyjęcia pisma" (k.34-29 akt administracyjnych).

Tymczasem A. i M. K. oraz S. i E. M. zaprzeczyli, aby w dniu wskazanym przez doręczyciela dokonano próby doręczenia zawiadomienia. Z kolei K. P. oświadczyła, że jest babcią i prawnym opiekunem K. Z., zaś rodzice dziewczynki nie mieszkają z nią. Z tej przyczyny nie jest prawdziwa adnotacja, jakoby rodzice dziecka odmówili przyjęcia zawiadomienia.

E. i D. E. oświadczyli, ze doręczyciel pozostawił zawiadomienie ich małoletniemu dziecku, zaś oni w tym czasie przebywali w pracy.

Wójt Gminy Werbkowice nie obalił powyższych twierdzeń. W piśmie z dnia 4 maja 2010 r. , skierowanym do organu nadzoru nie podano nawet nazwiska pracowników, którzy podjęli się próby doręczenia zawiadomień. W większości przypadków zawarto lakoniczny zwrot "pracownicy nie pamiętają szczegółów doręczenia".

W przypadku D. i E. E. nie zaprzeczono doręczenia zawiadomienia małoletniemu domownikowi.

Do unicestwienia bytu prawnego uchwały o likwidacji szkoły wystarczy, aby tylko jeden z rodziców nie został zawiadomiony o zamiarze likwidacji szkoły na 6 miesięcy przed terminem jej likwidacji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2009r. sygn. I OSK 374/09). Aby zatem nie stwarzać podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały o likwidacji szkoły przez organ nadzoru lub sąd, w interesie organu prowadzącego szkolę jest nie tylko wysłanie zawiadomień, ale również sprawdzenie skuteczności i prawidłowości doręczeń – po wydaniu uchwały intencyjnej, a przed wydaniem uchwały o likwidacji szkoły publicznej.

Organ nadzoru wykazał w przedmiotowej sprawie, że co najmniej w kilku omówionych wyżej przypadkach nie dokonano skutecznego zawiadomienia rodziców (opiekunów) dzieci o zamiarze likwidacji szkoły.

O czym była mowa wcześniej – prawidłowego zawiadomienia osób uprawnionych o zamiarze likwidacji szkoły publicznej, nie można domniemywać i nie można zastąpić innymi czynnościami. Z tych względów, nie mają znaczenia prawnego okoliczności przytoczone w odpowiedzi na skargę. Po wtóre zaś, skarżący tych okoliczności nie udowodnił stosownymi dowodami z dokumentów. Nie wnioskował nawet, aby przeprowadzić tego rodzaju dowody. Sąd nie widział również podstaw do przeprowadzenia z urzędu dowodów, na które powoływała się strona, bowiem nie było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, zaś przeprowadzenie dowodów spowodowałoby odroczenie rozprawy, a zatem wiązałoby się z nadmiernym przedłużeniem postępowania w sprawie (art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).

Końcowo stwierdzić należy, że organ prowadzący szkołę publiczną nie powinien kierować się wyłącznie danymi osobowymi rodziców (opiekunów) dzieci, zawartymi w księdze uczniów prowadzonej na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz.U. Nr 23, poz. 225 ze zm.). Powinien te dane zweryfikować, skoro obowiązkiem gminy jest prowadzenie ewidencji ludności.

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. . Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II uzasadnia art. 152 p.p.s.a.