Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 695/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wymierzenie grzywny -art.154 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. o wymierzenie grzywny Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12 uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok uzyskał walor prawomocności od dnia 27 kwietnia 2013 r.

W piśmie z dnia 23 stycznia 2015 r. M. W. wniósł do Sądu skargę o wymierzenie grzywny Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12

Zarządzeniem z dnia 9 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do udzielenia informacji, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem do Sądu skargi o wymierzenie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12 wystąpił do tegoż Ministra w trybie art. 154 § 1 ppsa z wezwaniem do wykonania powyższego wyroku i nadesłanie odpisu tegoż wezwania z adnotacją organu wskazującą na datę jego złożenia.

Odpowiadając na powyższe wezwanie, skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 24 marca 2015 r., że w dniu 27 kwietnia 2013 r. odebrał w sekretariacie Sądu powyższy prawomocny wyrok i niezwłocznie udał się do Ministerstwa, gdzie osobiście rozmawiał z Zastępcą Dyrektora Departamentu Orzecznictwa w sprawie wykonania prawomocnego wyroku, żądając wydania decyzji. Wskutek powyższego Minister zawiadomieniem z dnia 5 lipca 2013 r. poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak wynika z treści niniejszego przepisu, jedynym warunkiem dopuszczalności wniesienia uregulowanej nim skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy (zob. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, 2011, s. 549, nb 5; także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 listopada 2012 r., II OSK 2721/12, LEX nr 1248469; z dnia 15 maja 2013 r., II OSK 1073/13; z dnia 19 marca 2013 r., II OSK 540/13, dostępne także na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wezwanie to stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, jeżeli strona nie wezwie organu do wykonania orzeczenia sądu lub załatwienia sprawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 czerwca 2011 r., I OSK 1037/11; z dnia 7 kwietnia 2010 r., I OSK 1679/09; z dnia 14 października 2009 r., I OSK 467/09; z dnia 23 lutego 2006 r., II OSK 52/06; z dnia 13 września 2013 r., I OSK 1920/13 – dostępne także na wskazanej wyżej stronie internetowej). Dopiero niewykonanie wyroku lub niezałatwienie sprawy po wezwaniu otwiera drogę do wniesienia skargi i badania czy zachodzi przesłanka do ukarania organu grzywną, o której mowa w art. 154 § 1 powołanej ustawy. Nawet przypomnienie o wydaniu wyroku, zwłaszcza w formie ustnej, nie jest w żaden sposób równoznaczne z wezwaniem do jego wykonania (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2013 r., II OSK 1073/13, LEX nr 1319024). Dlatego wezwanie musi zawierać treść imperatywną, by organ administracji miał świadomość, że strona zamierza poddać postępowanie organu kontroli sądowej.

W niniejszej sprawie skarżący pisemnie nie wezwał organu do wykonania wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. Brak wezwania organu do wykonania wyroku nie otworzyło skarżącemu drogi do sądu administracyjnego. Przed wniesieniem skargi z dnia 23 stycznia 2015 r. o wymierzenie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12 należało wezwać Ministra Infrastruktury i Rozwoju do wykonania wyroku z 28 lutego 2013 r. Za taką wykładnią art. 154 § 1 powołanej ustawy przemawia w szczególności wykładnia systemowa Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którą droga przed sądem administracyjnym otwiera się dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia albo po uprzednim wezwaniu na piśmie do usunięcia naruszeń prawa w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn występuje zwłaszcza, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału aktowego jednoznacznie wynika, że przed wniesieniem skargi do Sądu o wymierzenie Ministrowi Infrastruktury i Rozwoju grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1796/12, skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 154 § 1 powołanej ustawy, gdyż wniósł skargę bez zachowania wymogu formalnego w postaci złożenia do Ministra pisemnego wezwania do wykonania wyroku, które winno ze stosownym wyprzedzeniem poprzedzać wniesioną skargę. Niezłożenie pisemnego wezwania do wykonania wyroku, stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem, albowiem dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia do organu jakiegokolwiek środka prawnego, dopóty wniesienie skargi do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych działań, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne. Istotą i celem takiego środka jest bowiem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który pozostaje w bezczynności i to tylko w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu, a takiej dodatkowej możliwości weryfikacji własnego działania w niniejszej sprawie organ został pozbawiony.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 14 kpa w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności, co służy także ochronie praw jednostki. Wyjątkowo sprawa może być załatwiona ustnie, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie, treść oraz istotne motywy takiego załatwienia powinny być utrwalone w aktach w formie protokołu lub podpisanej przez stronę adnotacji. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący wezwał w ten sposób organ do wykonania wyroku, a skarżący tego nie udowodnił. Wymogu wyczerpania trybu przewidzianego w powołanym art. 154 § 1 wskazanej ustawy nie spełnia zatem powołanie się przez skarżącego na osobistą jego rozmowę z Zastępcą Dyrektora Departamentu Orzecznictwa w sprawie wykonania prawomocnego wyroku, żądając wydania decyzji i późniejsze zawiadomienie Ministra z dnia 5 lipca 2013 r. o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, a więc wszelkie wnioski składane w formie ustnej nie mogą odnieść skutku w postaci ich uwzględnienia, taki stan rzeczy nie może być sankcjonowany przez Sąd, gdyż odbyło by się to z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, albowiem wezwanie do wykonania wyroku powinno mieć formę określoną w art. 154 § 1 powołanej ustawy, czyli pisemną. Z jego treści powinno zaś wynikać, że intencją złożenia wezwania do wykonania wyroku jest żądanie jego wykonania. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, aby wezwanie takie złożył, co wyklucza dopuszczalność skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.