Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 405/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia 15 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku jest postanowienie Wojewody z dnia 15 maja 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 24 marca 2015 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Do wydania przedmiotowego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta, decyzją z dnia 11 lutego 2014 r., zezwolił na realizację inwestycji drogowej: budowę drogi gminnej ul. O. km [...] na terenie Gminy Miasta w obrębie nr 1 na działkach nr: [...], [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]), [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) oraz na czasowe zajęcie terenu objętego obowiązkiem przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej i drogowej związanych z realizacją inwestycji na działkach nr: [...]-[...]. Ponadto, Starosta zatwierdził podział wskazanych nieruchomości, w tym między innymi, stanowiącej własność skarżącej J. K., działki nr [...], obr. [..], KW [...], położonej w R. – na działki nr [...] i [...]. Jednocześnie, Starosta zatwierdził projekt budowlany budowy drogi gminnej – ulicy O. na terenie Gminy Miasta na obszarze objętym zezwoleniem na realizację inwestycji. Decyzja ta wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687).

W dniu 15 grudnia 2014 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek skarżącej J. K. – właścicielki działki nr [...] położonej w R. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 11 lutego 2014 r. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym ta decyzja została wydana, ani też nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu w tej sprawie. Również nie otrzymała wydanej w sprawie decyzji, przez co uniemożliwiono jej zaskarżenie tejże decyzji. Skarżąca wskazała przy tym, że mieszka w N. Nadto skarżąca stwierdziła, że zabrano jej znacznie większą część nieruchomości niż wynika to z decyzji.

W piśmie z dnia 15 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała wniosek o wznowienie postępowania i wyjaśniła, że jest on oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 kpa, albowiem J. K. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, w którym wydana została decyzja z dnia 11 lutego 2014 r., a w wyniku podziału działki nr [...], dla potrzeb realizacji inwestycji budowy drogi, pozbawiono ją własności nieruchomości w skali większej aniżeli wskazano w załączniku nr 2 do decyzji. Organ administracji, mając wiedzę, że adres wskazany w katastrze nieruchomości nie jest adresem właściciela i znając właściwy adres, powinien skierować zawiadomienie o wydaniu decyzji i samą decyzję na adres właściwy, tak aby zapewnić właścicielowi udział w postępowaniu. Pełnomocnik wniosła jednocześnie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia rzeczywistej powierzchni nieruchomości stanowiącej własność J. K., zajętej dla potrzeb realizacji inwestycji drogowej budowy ul. O. w R.

Rozpoznając ten wniosek, Starosta pismem z dnia 2 lutego 2015 r., wydanym na podstawie art. 64 § 2 kpa, wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez określenie dokładnej daty, w której dowiedziała się o decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. oraz przedstawienie faktów lub posiadanych dowodów wskazujących na pozbawienie wnioskującej większej części nieruchomości niż wskazano w załączniku nr 2 do decyzji, które mogły istnieć w dniu wydania decyzji a nie były znane organowi i określenie dokładanej daty, w której dowiedziała się o okoliczności mogącej stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W odpowiedzi, pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. wyjaśniła, że skarżąca zapoznała się z przedmiotową decyzją jak i załącznikiem nr 2 do tej decyzji, tj. projektem podziału nieruchomości w dniu 12 grudnia 2014 r., podczas przeglądania w Starostwie Powiatowym akt sprawy. Dowodem zaś na okoliczność, że w rzeczywistości pod budowę inwestycji drogowej zajęto większą część nieruchomości należącej do skarżącej aniżeli wynika to z załącznika nr 2 do decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. jest analiza stanu nieruchomości wskazanego w mapach terenu: obowiązującej w dacie zakupu nieruchomości przez skarżącą, mapy terenu załączonej do planu zagospodarowania przestrzennego w 2007 r. oraz mapy sytuacyjnej z 2011 r., na której zaznaczono "jezdnię betonową w budowie".

Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 kpa, Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 11 lutego 2014 r. W ocenie Starosty skarżąca nie wykazała bowiem, że wniosła podanie o wznowienie w terminie wskazanym w art. 148 § 2 kpa, a ponadto nie wykazała ustawowych przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Skarżąca wskazała jako datę, kiedy dowiedziała się o decyzji datę 12 grudnia 2014 r., kiedy to zapoznała się z treścią tej decyzji. Starosta uznał natomiast, że dowiedziała się ona o decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. już z pisma Wydziału Gospodarki Nieruchomościami z dnia 6 maja 2014 r. zawiadamiającego o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...]. Pismo to doręczono zaś skarżącej w dniu 28 maja 2014 r. Co więcej, w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. organ I instancji uznał J. K. za stronę. Działając na podstawie art. 11d ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, Starosta wysłał skarżącej zawiadomienie z dnia 17 października 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ulicy O. w R. na adres widniejący w katastrze tj. G. ul. S. [...]. Ponadto, Starosta, działając na podstawie art. 11f ust. 3 tej ustawy, pismem z dnia 21 lutego 2014 r., zawiadomił skarżącą o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej ulicy O. w R. również na adres wskazany w katastrze. Zawiadomienia te, mimo dwukrotnego awizowania, nie zostały odebrane przez skarżącą a korespondencja wracała z adnotacją "adresata nie zastano". Obowiązek aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków, w tym aktualnego adresu, należy do właściciela nieruchomości, stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżąca nie dokonała natomiast aktualizacji swojego adresu.

Starosta uznał także, że skarżąca nie wykazała, aby w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nie znane organowi, który ją wydał. Okoliczność, że skarżącej zabrano większą część nieruchomości niż to wynika z decyzji nie jest okolicznością mogącą mieć wpływ na treść decyzji Starosty z dnia 11 lutego 2014 r. O ile bowiem by pozbawiono ją własności nieruchomości w skali większej niż wskazano w załączniku nr 2 do decyzji, nie może to być okoliczność świadcząca o błędzie decyzji, lecz niezgodnym jej wykonaniu. Poza tym nie podano daty, kiedy skarżąca dowiedziała się o tej okoliczności, a jedynie datę 12 grudnia 2014 r., kiedy zapoznała się z decyzją.

J. K. wniosła w zażaleniu o uchylenie tego postanowienia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca stwierdziła, że dowiedzenie się o decyzji oznacza powzięcie wiadomości o fakcie istnienia decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Przy czym strona musi mieć świadomość tego jaką treść zawiera decyzja, tak by mogła dokonać subiektywnej oceny zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania. W takim znaczeniu skarżąca dowiedział się o decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. dopiero w dniu 12 grudnia 2014 r., kiedy to zapoznała się z zawartym w niej rozstrzygnięciem. Bezzasadne jest zatem stanowisko organu uznające za taką datę dzień 28 maja 2015 r. Co do żądania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa datą dowiedzenia się o wskazanej okoliczności jest z kolei 12 grudnia 2014 r., gdy zapoznała się ona z aktami sprawy, a niewątpliwie nową, istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia sprawy jest to, że pod inwestycję drogową budowy ul. O. w R. zajęto większą część nieruchomości należącej do niej, aniżeli wynika to z podziału działki nr [...], zgodnie z załącznikiem nr 2 do decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. Część działki nr [...] została zajęta pod budowę drogi już w 2011 r. Wybudowano wówczas dla potrzeb budów realizowanych przez firmę A. prowizoryczną drogę, zajmując obszar około 660 m2, na długo przed wydaniem decyzji z dnia 11 lutego 2014 r. o wydaniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, podziale nieruchomości i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Projekt podziału nieruchomości, stanowiący załącznik nr 2 do decyzji został wykonany tylko w oparciu o projekt drogi gminnej ul. O., bez wizji lokalnej w terenie, w sytuacji gdy prowadzona już była budowa drogi, nie w sposób ustalony w projekcie, lecz po linii drogi prowizorycznej, istniejącej już w 2011 r. Świadczy o tym mapa sytuacyjna z 2011 r., na której zaznaczono jezdnię betonową w budowie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. Wojewoda, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Zgadzając się z oceną i argumentacją Starosty, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesiąca od dnia powzięcia informacji o decyzji z dnia 11 lutego 2014 r., tj. od dnia 28 maja 2014 r. a pozbawienie wnioskującej własności nieruchomości w skali większej aniżeli wskazano to w załączniku nr 2 do decyzji nie stanowi nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Organ stwierdził przy tym, że nie jest konieczne poznanie dokładnej treści rozstrzygnięcia przez stronę lecz wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Takie informacje skarżąca uzyskała właśnie w dniu 28 maja 2014 r. Dodatkowo wyjaśnił, że realizacja inwestycji niezgodnie z zatwierdzonym projektem i jej rozpatrywanie należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

Podtrzymując argumentację przedstawioną w zażaleniu, J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewody z dnia 15 maja 2015 r. Skarżąca zarzuciła dodatkowo, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem art. 148 § 1 i 2 kpa - poprzez jego niezastosowanie oraz art. 145 § 1 i 2 i art. 148 kpa - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Ponadto, zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy a polegającym na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 i art. 80 kpa - poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego geodety na okoliczność ustalenia rzeczywistej powierzchni nieruchomości zajętej pod budowę inwestycji drogowej ul. O. w R.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostało postanowienie Wojewody z dnia 15 maja 2015 r., utrzymujące w mocy postanowienie Starosty z dnia 24 marca 2015 r., którym odmówiono wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 11 lutego 2014 r. zezwalającą na realizację inwestycji drogowej. Postanowienia te wydane zostały na skutek wniesionego przez J. K. podania, zawierającego wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, gdyż bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty z dnia 11 lutego 2014 r., oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdyż skarżącej zabrano większą część nieruchomości niż to wynika z decyzji Starosty.

Kontrolowane postanowienia wydane zostały na podstawie art. 149 § 3 kpa, zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przy czym, wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 kpa lub art. 145a § 2 a w zakresie żądania wznowienia postępowania opartego na przesłance naruszenia równego traktowania w terminie określonym w art. 145b § 2 a nie ma podstaw do jego przywrócenia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 575). Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1008/13, LEX nr 1468414).

Zdaniem Sądu prawidłowo orzekające w sprawie organy uznały, że wniosek J. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 11 lutego 2014 r. został złożony z uchybieniem ustawowego terminu.

Art. 148 kpa stanowi bowiem, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa z dnia 15 grudnia 2014 r. zostało wniesione po terminie określonym w art. 148 § 2 kpa.

Istotnie, jak wskazała skarżąca, za "dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji" uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 768/12, LEX nr 1235546).

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy w taki właśnie sposób dowiedziała się o decyzji skarżąca. Organ uznał bowiem, że była to data doręczenia jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie odszkodowania. Skarżąca natomiast twierdziła, że w dacie tej nie uzyskała wystarczających informacji, które umożliwiłyby jej wystąpienie z podaniem o wznowienie postępowania.

Bezsporne jest, że w dniu 28 maja 2014 r. skarżącej doręczono prawidłowo i skutecznie zawiadomienie Starosty z dnia 6 maja 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania. W treści tego pisma Starosta stwierdził, że wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w R. obr. [..] stanowiącą działkę nr [...] o pow. 214 m2 wydzieloną z działki nr [...], przejętą pod drogę gminną na podstawie decyzji Starosty z dnia 11 lutego 2014 r., nr [...] w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej – budowy drogi gminnej ul. O. Wskazując na przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687), organ wyjaśnił, ze odszkodowanie przysługuje dotychczasowym właścicielom, a w ewidencji gruntów i księdze wieczystej jako właściciel figuruje skarżąca.

Zdaniem Sądu w dacie doręczenia tego zawiadomienia skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 kpa oraz przywołanych powyżej poglądów orzecznictwa, jako że uzyskała wszystkie niezbędne informacje, umożliwiające jej złożenie podania o wznowienie postępowania.

Należy przy tym mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Dotychczasowy właściciel w postępowaniu w postepowaniu zwykłym dotyczącym realizacji inwestycji drogowej otrzymuje zatem jedynie zawiadomienie o wydaniu decyzji. W aktach administracyjnych sprawy zakończonej decyzją z dnia 11 lutego 2014 r. znajduje się takie zawiadomienie (k. 16), z którego wynika, że w toku tamtego postępowania organ zawiadamiał właścicieli zajętych pod drogę nieruchomości, że w dniu 11 lutego 2014 r. po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta wydano decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – budowę drogi gminnej ul. O. w obrębie wskazanych działek.

Skarżąca w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie odszkodowania otrzymała dokładnie takie same informacje jak przekazywane stronie w postępowaniu w sprawie realizacji inwestycji drogowej w ramach zawiadamiania o wydaniu decyzji. Skoro zatem nawet w zwykłym postępowaniu nie doręcza się wywłaszczanym właścicielom decyzji, a jedynie zawiadamia o jej wydaniu, to skarżąca nie może domagać się więcej na potrzeby złożenia podania o wznowienie postępowania. Niezależnie od tego stwierdzić należy, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie odszkodowania, doręczonym 28 maja 2014 r., skarżąca otrzymała szczegółowe informacje o wydaniu decyzji dotyczącej jej nieruchomości, ze wskazaniem daty, numeru decyzji oraz jej przedmiotu i podstawy prawnej, a także skutków.

Również podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, która to okoliczność powołana została przez skarżąca dopiero w piśmie z dnia z dnia 15 stycznia 2015 r., zostało wniesione po terminie określonym w art. 148 § 1 kpa.

Skarżąca zapoznała się bowiem z aktami administracyjnymi sprawy w dniu 15 grudnia 2014 r. a podanie o wznowienie z powołaniem się na tę okoliczność wniosła dopiero pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. a więc po upływie przewidzianego miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 kpa.

Wyjaśnić przy tym należy, że ewentualne zajęcie pod inwestycję drogową budowy ul. O. w R. większej części nieruchomości należącej do skarżącej aniżeli wynika to z decyzji Starosty z dnia 11 lutego 2014 r. nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji, nie znanej organowi, który wydał decyzję. Okoliczność ta nie ma wpływu na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych jak również nie istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej a dotyczy niewłaściwego wykonania decyzji.

Art. 145 § 1 pkt 5 kpa stanowi zaś, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Postępowanie może więc zostać wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe a więc nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody są istotne a zatem dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych; te nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2011 r., str. 555 – 556). W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę, że przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa. Okolicznością faktyczną ani dowodem nie jest nowa wykładnia prawa ani błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym (M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zamykacze 2000, s. 812-813 i cytowana tam literatura oraz orzecznictwo). Podstawą wznowienia mogą być okoliczności faktyczne lub dowody, a nie ocena prawna ich znaczenia dla rozstrzygnięcia. Jak natomiast prawidłowo wskazały organy obu instancji ewentualnie zajęcie większej powierzchni nieruchomości skarżącej przy realizacji inwestycji drogowej niż wynika to z treści decyzji o pozwoleniu na tę inwestycję świadczy o wadliwym jej wykonaniu, a nie stanowi nowej okoliczności w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. To zaś powoduje, że podanie w sposób oczywisty nie zostało oparte na ustawowej podstawie wznowienia. Wreszcie wskazać należy, że kwestia ta została podniesiona przez skarżącą, w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, z powodu braku udziału w postępowaniu administracyjnym, jako zarzut do przeprowadzonego postępowania, nie zaś jako nowa okoliczność w takim znaczeniu jak stanowi art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Istota wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa polega na tym, że po skutecznym złożeniu wniosku, należy wznowić postępowania i przeprowadzić je ponownie z udziałem pominiętej strony, która ma prawo zgłaszać wnioski dowodowe i podnosić wszelkie okoliczności, które z całą pewnością są nowe dla uprzedniego postępowania, jednakże nie cechują się taką nowością, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Prawidłowo stwierdzone przez organy administracji uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania było jednakże podstawą do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa. Zaskarżone postanowienie jest więc zgodne z prawem. Odmowa zaś wznowienia postępowania z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienia uniemożliwia ocenę podnoszonych podstaw wznowieniowych. Ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Stąd też bezprzedmiotowe było analizowanie przez organy skuteczności dokonanych w postępowaniu zwykłym doręczeń. Kwestia ta wykracza poza granice niniejszej sprawy.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się jakiegokolwiek naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skarg jako bezzasadną.