Wyrok NSA oz. w Rzeszowie, sygn. akt SAB/Rz 34/01
NSA oz. w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2002-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 609  Gospodarka wodna, w tym ochrona wód, budownictwo wodne, melioracje, zaopatrzenie w wodę
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Powołane przepisy: article: art. 17
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: Stan zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

TEZY

Stan zawieszenia postępowania administracyjnego nie jest stanem bezczynności organu w rozumieniu art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Weroniki K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S.-M. w przedmiocie uregulowania stanu wody na gruncie - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W związku z wnioskiem Weroniki K. Burmistrz Gminy i Miasta w S.-M. decyzją z dnia 9 listopada 2000 r. (...) nakazał - odwołując się do art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo wodne /Dz.U. nr 38 poz. 230 ze zm./ - Bożenie C. "wykonanie prac przełożenia istniejącego kolektora wód opadowych, tak aby spływ wód był w kierunku rowu przydrożnego drogi gminnej S. - K.-T. - B.".

Decyzja ta - w następstwie odwołania Bożeny C. - została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. z dnia 8 stycznia 2001 r. (...), które przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji stwierdzając, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wydania decyzji w trybie art. 38 Prawa wodnego jak również, że nie wykazano przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 50 ust. 2 tej ustawy.

Decyzja ta dotarła do organu I instancji w dniu 28 stycznia 2001 r.

W dniu 6 czerwca 2001 r. Weronika K. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rz. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta S.-M. zarzucając, że odsyła ją w sprawie spływu wód na jej działkę z działki Bożeny C. do organów nadzoru budowlanego, zaś te organy odsyłają ją do Burmistrza, który nie załatwia jej wniosku o uregulowanie stanu wody na gruncie, wyznaczając coraz to nowe terminy rozpraw, na które nie stawia się Bożena C.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rz. postanowieniem z dnia 27 lipca 2001 r. (...) uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Burmistrzowi Gminy i Miasta S.-M. dodatkowy 14-dniowy termin do załatwienia sprawy, licząc od daty doręczenia postanowienia.

Skargą z dnia 16 sierpnia 2001 r. wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Weronika K. zakwestionowała bezczynność Burmistrza Gminy Miasta w S.-M. podnosząc, że w wyznaczonym przez Kolegium terminie nie przeprowadzono oględzin miejsca sporu z udziałem stron i nie wydano w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta S.-M. wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że ustaliwszy, po uchyleniu jego decyzji przez Kolegium, iż przedmiotem sporu jest samowolnie wykonany kolektor podejmował bezskuteczne działania, by Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnął sprawę w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Wyznaczał także rozprawy administracyjne, o których odroczenie wnosiła Bożena C. Złożyła też ona wniosek o wyłączenie pracownika organu. Już po wyznaczeniu przez Kolegium dodatkowego terminu załatwienia sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rz. polecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego załatwienie w drodze decyzji administracyjnej sprawy podtapiania działki skarżącej w następstwie wybudowania kolektora burzowego.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 12 września 2001 r. (...) Burmistrz zawiesił postępowanie w sprawie mniejszej, bowiem w przypadku rozstrzygnięcia kwestii budowy kolektora i zalewania działki przez organ nadzoru budowlanego bezprzedmiotowe będzie postępowanie w tej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Jej przedmiotem jest bezczynność organu pierwszej instancji, który mimo wyznaczenia mu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rz. terminu do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej sprawy tej nie załatwił.

Skarga tego rodzaju znajduje swoje oparcie w przepisie art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, zwanej dalej ustawą. Przepis ten przewiduje, że Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4.

Uwzględnienie skargi na bezczynność jest możliwe tylko wówczas, gdy organ pozostaje bezczynny także w dacie rozstrzygania sprawy przez Sąd. Przesądza o tym zapis art. 26 ustawy przewidujący, że uwzględniając taką skargę Sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W dacie wniesienia skargi była ona dopuszczalna, jako że organ nie wydał w sprawie decyzji, ani innego aktu, który ewentualnie uzasadniałby przerwę w postępowaniu.

Sytuacja uległa natomiast zmianie po jej wniesieniu, jako że postanowieniem z dnia 12 września 2001 r. (...) organ I instancji zawiesił postępowanie administracyjne.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zawieszenie nastąpiło na czas trwania postępowania przed innym organem /Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego/.

Instytucję zawieszenia postępowania administracyjnego ustanawia art. 97 /zawieszenie obligatoryjne/ i 98 Kpa /zawieszenie na wniosek strony/.

Stan zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności w rozumieniu art. 17 ustawy,/ gdyż jego immanentną cechą jest niemożność rozstrzygnięcia sprawy a nawet podejmowania w niej czynności poza niezbędnymi dla zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego, jak również wstrzymanie biegu terminów przewidzianych w kodeksie /art. 102 i art. 103 Kpa/.

Postanowienie o zawieszeniu postępowania nie podlega ocenie Sądu w sprawie o bezczynność organu, bowiem na postanowienie takie służy zażalenie, a po jego wyczerpaniu skarga do Sądu. Niezależnie od powyższego strona może też złożyć wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania.

Niezasadność skargi na bezczynność, powstała po jej wniesieniu uzasadnia rozstrzygnięcie merytoryczne - oddalające skargę - na tej samej zasadzie, jak w procesie cywilnym oddala się roszczenie zaspokojone przez pozwanego w toku procesu, co do którego powód nie cofnął pozwu /patrz wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. I SAB/Gd 29/96 i z dnia 12 marca 1999 r. IV SAB 175/98 nie publ./.

Z przytoczonych wyżej względów. Sąd oddalił skargę w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.