Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1891/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia


UZASADNIENIE

Skarżąca – Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – pismem z dnia 24 kwietnia 2017 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu zabezpieczającym.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może skutkować pozbawieniem Spółki płynności finansowej oraz zdolności kredytowej, a w konsekwencji problemy z wywiązywaniem się z bieżących zobowiązań finansowych, w tym w płatnościach na rzecz swoich kontrahentów za wykonywane usługi. Dodatkowo Skarżąca podkreśliła, że dalsze prowadzenie postępowania zabezpieczającego doprowadziłoby do ograniczenia wydatków i do zaniechania planowanych inwestycji Spółki.

Skarżąca zaznaczyła również, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może obniżyć jej standing finansowy tj. na sytuację ekonomiczną i zdolność do wywiązywania się z zobowiązań finansowych w wyznaczonych terminach zapłaty, a w konsekwencji może utrudnić Spółce uzyskanie kredytu bądź negatywnie wpłynąć na ogólną ocenę jej działalności i reputację handlową.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie utrwaliło się stanowisko, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącej do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutu zgłoszonego przez skarżącego, nie nakłada zaś na niego żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Wobec tego, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2016 r. o sygn. akt II GZ 155/16, z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1358/13, a także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1007/15, z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 315/13, z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1418/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 635/10, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.