Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 160/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jako że skarżący jest prezesem zarządu w dwóch spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością i jest zmuszony do przemieszczania się za pomocą samochodu do wielu miejsc, zarówno na terenie kraju, jak i za granicą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek, do których ustawa zalicza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Wskazać przy tym należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 595/10, CBOSA).

W niniejszej sprawie uznać trzeba, że argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie daje postaw do przyjęcia, że w sprawie tej zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania względem niego trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim podnieść należy, że skarżący wywodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z okoliczności konieczności przemieszczania się za pomocą samochodu w związku ze sprawowaną funkcją prezesa zarządu w dwóch spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. Abstrahując w tym miejscu od nieuprawdopodobnienia przez skarżącego powyższych okoliczności konieczna staje się konstatacja, zgodnie z którą wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje utraty przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami, a więc samo w sobie nie może być traktowane jako uniemożliwienie skarżącemu prowadzenia pojazdów samochodowych, przez co argumentacja przedstawiona w tym względzie przez skarżącego całkowicie nie przystaje do rozpoznawanego wniosku.

Poddanie się badaniom psychologicznym w zakresie psychologii transportu, o których stanowi art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm., dalej: "u.k.p."), ma na celu jedynie wyjaśnienie zastrzeżeń co do kwalifikacji osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Dopiero ewentualne nieprzedstawienie w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 u.k.p., skutkuje podjęciem decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (art. 102 ust. 1 pkt. 3 lit. b u.k.p.), z kolei stwierdzenie na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem powoduje cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.k.p.). Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi jedynie o konieczności poddania się stosownym badaniom psychologicznym.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.