Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66,  art. 71, art. 72, art. 77art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1, 2 i 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi E. D., J. M., T. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań i umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Burmistrz S., działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U.2020 r. poz. 283, dalej jako "u.u.o.ś.") określił, na wniosek inwestora Ewy i B. P., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu na działkach o nr ewid.[...], [...] obręb W., gmina S..

Z uzasadnienia decyzji wynika, że rozstrzygnięcie oparto się na następujących materiałach: wniosku inwestora z [...] września 2019 r. wraz z kartą informacyjną, mapą ewidencyjną oraz raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. znak pisma [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. wyrażającej opinie w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. znak pisma [...] z dn. [...] kwietnia 2020 r. wyrażająca opinię o braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wskazując na konieczność uwzględnienia warunków i wymagań, opinii Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni [...] znak [...] z dn. [...] marca 2020 r. (data wpływu [...].03.2020 r.) wyrażająca opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wskazując na konieczność uwzględnienia warunków i wymagań.

Burmistrz wskazał, że planowane przedsięwzięcie będzie polegać na "Rozbudowie fermy drobiu na działkach o nr ewid.[...], [...], obręb W., gmina S.. Jest ono związane z rozbudową przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów 2 dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej rozporządzenie) i osiąga progi określone w § 2 ust. 1 cyt. rozrządzenia, a zatem na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 cyt. rozporządzenia należy do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne. Przedsięwzięcie kwalifikuje się do § 3 ust 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), jednakże na podstawie § 4 rozporządzenia do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie wydania decyzji lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust.1 oraz art. 72 ust. 1-1b u.u.o.ś. stosuje się przepisy dotychczasowe.

Obecnie na przedmiotowym terenie znajdują się dwa obiekty inwentarskie, które zostały wybudowane i są obecnie użytkowane jako kaczętniki K-1 i K-2. Na terenie inwestycji znajdują się także następujące obiekty i instalacje: budynek mieszkalny inwestora, 4 hale magazynowe, budynki gospodarcze, agregat prądotwórczy o mocy do 64 kv, zbiornik na ścieki bytowe o poj. 5 m3, 2 awaryjne zbiorniki na ścieki technologiczne o poj. 10 m3 każdy, 4 silosy paszowe o poj. do 20 Mg, każdy, 1 naziemny zbiornik o poj. 9,2 mm3 i 1 podziemny zbiornik o poj. 9,2 m3.

W ramach inwestycji na terenie fermy przeprowadzone zostaną następujące czynności: zmiana sposobu użytkowania istniejących obiektów K-1 i K-2, modernizacja wentylacji w obiektach K-1 i K- 2, zmiana sposobu użytkowania hal magazynowych na budynki inwentarskie — kaczętniki K-3, K-4, K-5 i K-6, budowa pięciu nowych obiektów inwentarskich K-7, K-8, K-9. K-10 i K-11, wykonanie infrastruktury towarzyszącej.

Dalej organ szczegółowo opisał jak wyglądać będzie chów zwierząt (kur, indyków i kaczek) i jakie wymagania muszą spełniać obiekty przystosowane do utrzymywania zwierząt. Z informacji przedstawionych w raporcie wynika, że obiekty inwentarskie będą spełniały wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te. dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1966) oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. Nr 56. poz. 344, z późn. zm.).

Organ odniósł się również do źródeł emisji substancji do powietrza oraz sposobów ograniczenia uciążliwości zapachowych i redukcji emisji substancji wprowadzanych do powietrza z terenu fermy. Opisał także szczegółowo aspekty akustyczne przedsięwzięcia, kwestie transportu. Wskazał, że inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Końcowo podał, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na obszar [...].

Odwołanie od decyzji wnieśli pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. mieszkańcy Z. ([...]

W odwołaniu wskazano, iż mieszkańcy sprzeciwiają się rozbudowie fermy drobiu. Niepokój mieszkańców budzi sposób w jaki inwestor prowadzi dotychczasową fermę. Ferma wydziela uciążliwy fetor i hałas, który powoduje duży dyskomfort psychiczny i wpływa na zdrowie mieszkańców. Znajduje się w centrum miejscowości i przyczynia się do utraty wartości działek w promieniu kilometra. Ponadto mieszkańcy obawiają się zagrożenia ptasią grypą, skażenia ziemi, fetoru obornika, kłopotów z wodą i braku zainteresowania okolicą ze strony inwestorów.

Odwołanie od decyzji wnieśli także pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. mieszkańcy Z. M.- K. ( [...]). Odwołanie było tożsame treścią z odwołaniem mieszkańców Z.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismami z dnia [...] września 2020 r, [...] października 2020 r. oraz [...] października 2020 r. wezwało każdego odwołującego z osobna do wykazania swojego interesu prawnego do bycia stroną w niniejszym postępowaniu, w szczególności do wskazania działek, których odwołujący są właścicielami, czy są jedynie mieszkańcami działek, wskazania odległości działek od planowanej inwestycji, pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Większość odwołujących odpowiedziała na wezwanie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 1, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 17 pkt. 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz. 256, dalej k.p.a.) orzekło:

1. umorzyć postępowanie odwoławcze w stosunku do osób niebędących stronami postępowania tj: M. M., M. M., H. M., B. M., N. M., Z. W., A. D., B. S., P. S., B. O.', T. Ł., M. Ł., B. Ł., M. K., K. K., M. Ł., Ł. i Z. S., P. M., S. K., Z. S., J. i R. Ł., R. i T. D., K. R., A. Z., K. M., R. J., Agaty, K. B..

2. utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

Uzasadniając decyzję SKO wskazało, że na wezwanie Kolegium nie odpowiedziały następujące osoby: E. B., A. K., S. M., R. K., M. i K. K., M. Ł., I K. U., W. M., Z. P., D. P., A. P., A. J., W. J., D. J., A. J.. Wobec powyższego, w stosunku do tych osób Kolegium pozostawiło odwołanie bez rozpoznania.

W ocenie Kolegium, interes prawny mogli posiadać tylko właściciele nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestycyjnego, a nie jedynie mieszkańcy/lokatorzy tych nieruchomości. Zamieszkiwanie na terenie danej nieruchomości nie stanowi interesu prawnego lecz jedynie interes faktyczny. Wobec powyższego Kolegium uznało, iż przymiotu strony nie posiadają: M. M. ( mieszkaniec działki nr [...]), M. M., H. M., B. M., N. M. (mieszkańcy dz. nr [...]) Z. W. ( mieszkaniec działki nr [...]), A. D. (mieszkaniec działki nr [...]), B. S. i P. S. (mieszkańcy działki nr [...]) i umorzyło jako bezprzedmiotowe postępowanie odwoławcze tych osób.

Kolejno SKO ustaliło, którzy z właścicieli nieruchomości znajdujących się sąsiedztwie planowanej inwestycji, mogli zostać uznani za stronę niniejszego postępowania. Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 74 ust. 3a u.u.o.ś. stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący w odległości 100 m od granic tego terenu;

2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub

3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało, iż status strony, spośród osób wnoszących odwołanie, przysługuje: T. M. (właściciel działki [...]), E. D. (właściciel działki [...]), A. M. (właściciel działki [...],128), D. i A. M. (właściciele działki [...]), U. M. (właściciel działki [...]) , J. i M. M. (właścicielom działki nr [...]).

Wobec powyższego, zdaniem SKO, postępowanie odwoławcze podlegało umorzeniu także w stosunku do pozostałych osób (Bogdan O., T. Ł., M. Ł., B. Ł., M. K., K. K., M. Ł., Ł. i Z. S., P. M., S. K., Z. S., J. i R. Ł., R. i T. D., K. R., A. Z., K. M., R. J., A. K. B.), które pomimo tego, iż są właścicielami nieruchomości w sąsiedztwie, to nie są stronami niniejszego postępowania z uwagi na brak interesu prawnego.

Przechodząc do meritum sprawy SKO powieliło ustalenia organu I instancji co do charakteru i specyfikacji planowanego przedsięwzięcia. Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko został przesłany do uzgodnień do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. oraz Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Burmistrz S. uzyskał uzgodnienia od ww. organów.

Kolegium zwróciło uwagę, iż RDOŚ w wydanym orzeczeniu wskazał, że realizacja przedsięwzięcia zgodnie z założeniami raportu (i jego uzupełnieniami) oraz z zachowaniem warunków nie powinna negatywnie oddziaływać na środowisko. Podobne stanowisko zajął w sprawie PPIS w K. wskazując, że przy zastosowaniu wszystkich opisanych w raporcie rozwiązań techniczno-organizacyjnych inwestycja nie powinna być uciążliwa pod względem zanieczyszczenia powietrza i zgodnie z przedłożoną analizą akustyczną nie powinna przekroczyć dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

SKO wskazało, że warunki przedsięwzięcia wynikające z postanowień RDOŚ w P. oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich zostały przeniesione do zaskarżonej decyzji, co pozwala uznać, że z uwagi na charakter i stopień złożoność oddziaływania przedsięwzięcia oraz brak negatywnego wpływu na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt, ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, przedsięwzięcie nie spowoduje ponadnormatywnego oddziaływania na warunki życia i zdrowia ludzi, a także nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska.

Zdaniem Kolegium analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa inwestycja nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w odpowiednich przepisach prawa dotyczących zanieczyszczenia atmosfery, gospodarki ściekami, emisji poziomu hałasu oraz postępowania z odpadami, wobec czego zasadne było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc się zaś do zarzutów odwołań Kolegium wskazało, że podnoszony przez strony zarzut związany z obniżeniem wartości nieruchomości w zasięgu kilometra od inwestycji nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności czy też uprawnień osób trzecich. Decyzja taka nie prowadzi do zmian w sferze prawa rzeczowego i nie ma ona charakteru rozstrzygającego i nie ogranicza czyjegokolwiek prawa do nieruchomości. Zatem w toku niniejszego postępowania nie można skutecznie korzystać z zarzutu obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich.

Kolegium wskazało, iż decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania inwestycji jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego. W niniejszej sprawie dla terenu objętego inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudów/ dla planowanej inwestycji. Tym samym ocena odnośnie spełnienia warunków wymaganych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie spełnienia lokalizacji przedsięwzięcia na działce, "dobrego sąsiedztwa", ładu przestrzennego jak też innych warunków wynikający z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym będzie miała miejsce w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

W zakresie natomiast zarzutów dotyczących zanieczyszczeń i hałasów, które ma powodować planowana inwestycja SKO wywiodło, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy opiniami organów współdziałających inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. W polskim prawodawstwie nie ma obecnie uregulowań w zakresie uciążliwości zapachowej, może być to wyłącznie sugestia nie dająca podstawy do wyrażania negatywnej opinii w przedmiotowej sprawie.

Końcowo Kolegium wskazało, iż sam sprzeciw społeczności lokalnej nie może przesądzać o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.

Skargę do WSA wnieśli E. D., J. M., J. M. oraz A. M., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 136 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie kwestii odorowego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na ww. okoliczności, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z prawem;

b) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym poprzez brak rozpatrzenia istoty sprawy w zakresie dotyczącym tego jaki jest (bezpośredni i pośredni) wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1a ustawy), dobra materialne - w szczególności wartość sąsiadujących nieruchomości oraz drogi powiatowe (art. 62 ust. 1 pkt 1 b ustawy), krajobraz - w tym krajobraz kulturowy art. 62 ust. 1 pkt 1 ca ustawy), wzajemne oddziaływanie pomiędzy ww. elementami (art. 62 ust. 1 pkt 1d ustawy), czystość wód i cele środowiskowe z nimi związane - (art. 77 ust. 1 pkt 4 ustawy, art. 81 ust. 3 ustawy) art. 56, 57, 59 i 61 ustawy "Prawo wodne), co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji nieodpowiadającej przepisom prawa;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 29-43, 62 ust. 1, 79, 80 ust. 1 pkt 3 ustawy, art. 5 Konstytucji oraz art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska przez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ma charakter związany, a organ administracji jest zobowiązany do jej wydania gdy w toku postępowania zostaną zgromadzone - pozytywne dla inwestora dokumenty (postanowienie RDOś, opinia PPIS oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) natomiast stanowisko (udział) społeczności lokalnej nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, podczas gdy z treści ww. przepisów w sposób oczywisty wynika, iż owe stanowisko ma mieć kluczowy i realny wpływ na treść decyzji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza S. oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, ze zaskarżona decyzja SKO w K. zawiera w sobie dwa rozstrzygnięcia- umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do osób, które zostały uznane przez Kolegium za osoby, którym nie przysługuje przymiot strony w niniejszym postępowaniu (pkt 1 decyzji) oraz utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza S. w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu (pkt 2 decyzji). Żadna z osób co do których umorzone zostało postępowanie nie wniosła skargi do Sądu i decyzja w tym zakresie jest już ostateczna i prawomocna. Skarżący w niniejszej sprawie są osobami, których odwołania zostały rozpoznane, lecz nieuwzględnione. Rozpoznając ich skargę Sąd odniesie się wiec jedynie do tej części rozstrzygnięcia, w której utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

Planowane przedsięwzięcie wymienione zostało w § 2 ust.1 pkt 51 rozporządzenia, tj. "chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP)", rozporządzenia RM i kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego typu przedsięwzięć przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obowiązkowe. Natomiast do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mają być realizowane na terenie planowanej fermy, należy 6 zbiorników na gaz płynny o pojemności 6400 l, przewidywanych w ramach tej inwestycji (stosownie do § 3 ust.1 pkt 37 rozporządzenia).

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji stanowi art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.o.ś., zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 3 u.u.o.ś.). Stosownie do art. 71 ust. 1 u.u.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania dla realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Charakter planowanej inwestycji określa zatem konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, iż organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy.

Nie było sporne, że realizacja planowanego przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Jak słusznie wskazały orzekające w sprawie organy dla przedmiotowej inwestycji sporządzenie raportu i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest obligatoryjne.

W myśl art. 80 ust. 2 u.u.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Prawidłowo ustaliły organy administracji, że dla terenu planowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.u.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony organ niewyspecjalizowany w ochronie środowiska – wójt, burmistrz (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.u.o.ś.).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.i.o.ś jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z RDOŚ oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia [...] lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (art. 77 ust. 2 u.u.o.ś.).

Tak więc przed wydaniem decyzji, organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem wyspecjalizowanym: regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (art. 77 ust. 1 u.u.o.ś.). Organ ten, z racji swoich kompetencji, jest w stanie samodzielnie ocenić wpływ inwestycji na środowisko, w oparciu o dane faktyczne wskazane w raporcie. Należy jednak zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a., obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi samodzielnie ocenić, czy został on sporządzony zgodnie z przepisami.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Wrocław 2009, s. 179). W art. 66 u.u.o.ś. określono elementy, które powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko. W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.o.ś., raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis jego analizowanych wariantów. Przywoływany przepis wymienia trzy: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. W doktrynie podnosi się, że nie można wykluczyć w praktyce sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska; wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty (op. cit. K. Gruszecki, s. 181), o ile – zdaniem Sądu - w danej sytuacji możliwe będzie opracowanie "racjonalnego wariantu alternatywnego". Należy przypomnieć, że raport sporządzany jest na zlecenia inwestora, który przyjmuje określone założenia dla planowanego przedsięwzięcia (z reguły najbardziej korzystne z jego punktu widzenia) i niejednokrotnie już podjął działania, umożliwiające realizację zamierzonego przedsięwzięcia, np. nabywając konkretne nieruchomości. Powyższe wprost ogranicza wariantowość lokalizacji inwestycji, co oczywiście nie przesądza tego, że organ musi zaakceptować zaproponowany wariant (art. 7 k.p.a.). Uwzględniając powyższe, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela zachowujący aktualność pogląd, iż nie "(...) w każdym przypadku raport musi przewidywać kilka wariantów planowanego przedsięwzięcia, czy też, że każde planowane przedsięwzięcie musi wywoływać konflikty społeczne, bo jak ich nie ma, to raport jest źle sporządzony" (zob. wyrok NSA z 17 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 149/05, CBOSA).

Sąd podziela pozytywną ocenę organów dotyczącą przedłożonego raportu, w którym przeanalizowano trzy warianty oraz szczegółowo uzasadniono wybrany wariant, stwierdzając że wariant proponowany przez wnioskodawcę jest wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, w przeciwieństwie do wariantu alternatywnego. Wskazano, że w wariancie alternatywnym inwestor chciał przeprowadzić we wszystkich budynkach chów brojlerów. Rozwiązanie to przełożyłoby się na wzrost emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz zwiększenie ilości powstającego pomiotu.

Ponadto w raporcie (wraz z jego uzupełnieniem na wniosek RDOŚ- k. 56-83 akt I instancji) szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano aspekty inwestycji takie jak: wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi (kwestie odorowe, akustyczne), krajobraz, odniesiono się do gospodarki odpadami, omówiono rozwiązania mające na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Z raportu wynika również, że ferma nie będzie oddziaływała ponadnormatywnie na tereny z nią sąsiadujące. Nowoczesny system wentylacji pozwoli na ograniczenie emisji hałasu, zużycia energii oraz przyczyni się do utrzymania optymalnych warunków mikroklimatu wewnątrz budynków. Z raportu wynika konkluzja, ze zaproponowane rozwiązania techniczne powodują, że poziom oddziaływania przedsięwzięcia znajduje się poniżej ustalonych przepisami wartości. Do powyższych kwestii odniesiono się również w zaskarżonej decyzji co oznacza, że niezasadne okazały się te zarzuty skargi, które wskazywały na nieprzeanalizowanie ww. kwestii przez organy.

Po przedłożeniu raportu o oddziaływaniu na środowisko organ pierwszej instancji, przed wydaniem decyzji, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Oba organy uzgodniły (zaopiniowały) pozytywnie realizację przedsięwzięcia i określiły stosowne warunki jego realizacji (k. 124 i 221 akt I instancji). Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. również uzgodnił realizację przedsięwzięcia w proponowanym przez inwestora wariancie (k. 137 akt I instancji). Należy uwypuklić szczególną rolę opinii PPIS oraz uzgodnienia RDOŚ. Są to bowiem organy państwowe, a co za tym idzie obiektywne i bezstronne, posiadające specjalistyczną wiedzę fachową pozwalającą na dokonanie prawidłowej oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W sprawie nie było podstaw do podważania stanowisk ww. organów. Nie uczyniła tego również skutecznie strona skarżąca, nie przedstawiając chociażby kontrraportu.

W orzecznictwie wskazuje się, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 CBOSA).

Brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.u.o.ś. nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" – czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2018 r./ sygn. IV SA/Po 199/18, CBOSA)

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela powyższy pogląd wskazując przy tym, iż wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 marca 2011 r., IV SA/Po 751/10 oraz w wyroku z dnia 20.02.2014r., sygn. IV SA/Po 1214/13, CBOSA). Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, po uzyskaniu negatywnego uzgodnienia z RDOŚ nie może wydać decyzji pozytywnej. Nie może też w zasadzie wydać decyzji negatywnej jeżeli organy uzgodnieniowe uzgodniły pozytywnie planowane zamierzenie. Wprawdzie dopuszcza się możliwość, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną, jednak musi to szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego. W rozpoznawanej sprawie zaś organ uzyskał pozytywne opinie i uzgodnienia od wszystkich organów, co pozwalało na wydanie pozytywnej decyzji. Należy też wskazać, że raport sporządzany przez inwestora wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 k.p.a. W niniejszej sprawie organy obu instancji przedstawiły szeroką argumentację przemawiającą za przydatnością dowodową sporządzonego w sprawie raportu i wynikającego z niego wniosków.

Należy też wskazać, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach określonych w u.u.o.ś. Przesłanki odmowy stanowią wyłącznie: niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.o.ś.), odmowa uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.u.o.ś.), brak zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.u.o.ś., wykazanie znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p. (art. 81 ust. 2 u.u.o.ś.), wykazanie, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j p.w. (art. 81 ust. 3 u.u.o.ś.). Jeśli żadna z w/w/ okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. (tak WSA w Łodzi w wyroku z dnia 14.06.2013r. o sygn. II SA/Łd 285/13, , WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 07.06.2017r. o sygn. IV SA/Po 121/17, CBOSA)

Sąd podziela stanowisko organów, że sam sprzeciw mieszkańców nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Z akt postępowania organów obu instancji wynika, że lokalna społeczność brała aktywny udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do przedstawianych przez mieszkańców argumentów. Słusznie stwierdzono, że decyzja środowiskowa nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności, więc zarzuty dotyczące obniżenia wartości nieruchomości sąsiednich były na tym etapie nieuzasadnione. Również podzielić należy ocenę organu co do spełnienia przesłanki dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która jest weryfikowana dopiero na etapie ustalenia warunków zabudowy, a nie na etapie wydawania decyzji środowiskowej. Co do kwestii zanieczyszczeń i hałasu wskazano, że przedłożony raport oraz opinie organów dają podstawę by twierdzić, że inwestycja nie będzie negatywnie ani ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Sąd tę ocenę podziela.

Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. bowiem zdaniem Sądu organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, wyjaśniając kwestie takie jak wpływ przedsięwzięcia na środowisko, krajobraz, dobra materialne, czystość wód i ludność odorowe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Brak było podstaw do powoływania dowodu z opinii biegłego. W raporcie i w decyzji przeanalizowano tę kwestię i wbrew twierdzeniom skargi zakres oddziaływania odorowego nie został zmarginalizowany. Poza sporem pozostaje, że planowana inwestycja będzie za sobą niosła tego typu uciążliwości. Zwrócić trzeba jednak uwagę, że zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną i aktualnie brak jest obowiązujących norm prawnych wprost regulujących kwestie uciążliwości zapachowych, odorowych. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie przyjęto stężenie amoniaku i siarkowodoru, tj. substancji uznawanych za najbardziej odorotwórcze. W raporcie znalazła się analiza uciążliwości zapachowej planowanej inwestycji. Przedstawiono obliczenia dla substancji najbardziej odorotwórczych – amoniaku i siarkowodoru – które wykazały, że ich stężenie nie przekracza standardów jakości określonych przepisami prawa. Wyniki zostały przedstawione w formie tabeli (str. 66-98 raportu). Uwzględniając powyższe autorzy raportu, a za nimi organ, przewidzieli i nakazali wprowadzić rozwiązania mające minimalizować oddziaływanie inwestycji na środowisko w zakresie emisji odorowych. Zdaniem Sądu powyższej oceny nie zmieniają załączone do skargi oświadczenia mieszkańców, gdyż jak już wyżej wskazano, przewidziano rozwiązania które mają zminimalizować ww. uciążliwości.

Podniesione w pkt 2a skargi zarzuty naruszenia prawa materialnego, z omówionych we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia względów, nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem przy wydawaniu decyzji wzięto pod uwagę stanowisko społeczności lokalnej.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przeprowadzona ocena oddziaływania inwestycji na środowisko nie budzi wątpliwości. Z oceny tej nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę (art. 81 ust. 1 u.u.o.ś.), nie wynika też znaczące negatywne oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 u.u.o.ś.). Przeprowadzona ocena nie wskazuje ponadto, że przedsięwzięcie wpływa negatywnie na możliwość osiągnięcia celów środowiskowych wymienionych w art. 81 ust. 3 u.u.o.ś.. Należy też stwierdzić, że nie zachodzi niezgodność lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.u.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia również wymogi art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej. Wywiedziona w tej sprawie skarga nie zawiera zarzutów, które podlegałyby uwzględnieniu. W szczególności na uwzględnienie nie zasługiwały sformułowane przez pełnomocnika zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., jak też art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a u.u.o.ś..

W tym stanie rzeczy, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.