Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 309/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 60 art. 161 par. 1 pkt 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 08 lipca 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości; postanawia umorzyć postępowanie. /-/ M. Ławniczak


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w K., powołując się na wniosek Burmistrza Miasta K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 września 2008 roku w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia wysokości wymiaru podatku od nieruchomości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 181, art. 233 §1 pkt 2 lit. a, art. 240 §1 pkt 5 i art. 210 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 6 ust. 1 pkt 6 i ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. nr 121, poz. 84).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego wniosło o odrzucenie skargi.

Kolegium wyjaśniło, że postanowieniem z dnia 09 kwietnia 2009 roku z urzędu zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Następnie, decyzją z dnia 16 kwietnia 2009 roku, na podstawie art. 54 §3 ustawy – Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi w związku z art. 247 §1 pkt 3 i art. 248 §3 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2009 roku Skarżący, Prokurator Rejonowy, cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej ustalenia wysokości wymiaru podatku od nieruchomości (k.35).

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że decyzja stwierdzająca nieważność zaskarżonej decyzji jest prawomocna. Strony potwierdziły jej odbiór w dniu 20 kwietnia 2009 roku, a do dnia 09 czerwca 2009 roku, żadna z nich nie złożyła wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz nie wniosła skargi do sądu administracyjnego (k.41).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 12 70 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Z treści art. 60 p.p.s.a. wynika, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi jest dla sądu wiążące. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą.

Odstąpienie od wskazanej zasady jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy zdaniem sądu cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas sąd obowiązany jest uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne.

W ocenie Sądu cofniecie skargi jest dopuszczalne, a zatem i skuteczne.

Stąd, na podstawie art. 161 §1 pkt 1 i pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienie.

/-/ M. Ławniczak