Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1625/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska- Jaroszewicz (spr.) WSA Iwona Maciejuk Protokolant referent Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M. Z., M. Z. i T. F. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżących M. Z., M. Z. i T. F. solidarnie kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. Z. z dnia 28 lutego 2013 r. oraz odwołania T. F. działającej osobiście oraz jako pełnomocnik M. Z. z dnia 8 marca 2013 r. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w folwarku G., położonym w gminie D. , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wnioskami z dnia 27 listopada 2008 r. (data wpływu) [...] wystąpiły do Wojewody [...] o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez T. Z. w miejscowości D. Do ww. wniosku dołączono tłumaczenie z języka litewskiego "Arkusza danych dotyczącego przewidzianego do zajęcia na rzecz reformy rolnej majątku, który był własnością T. Z. i znajduje się w byłym powiecie [...]. W dokumencie tym, w rubryce nr 5 widnieje informacja, że T. Z. po dniu [...] kwietnia 1922 r. nabył dwór D. od matki T. Z. oraz Dwór G. w ramach darowizny od A. F.

W piśmie z dnia 30 grudnia 2008 r. skierowanym do organu M. Z. stwierdziła: "Do wniosku złożonego w dniu 25 listopada 2008 r. o wydanie decyzji w sprawie rekompensaty za «mienie zabużańskie » dotyczące rekompensaty za nieruchomość D. pozostawioną przez mojego ojca [...] załączam: ..."

Do ww. pisma dołączono m. in. postanowienie Sądu Rejonowego [...].

Z kolei zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego [...] spadek po A. Z. nabyły [...] po 1/3 części każda z nich.

W piśmie z dnia 2 września 2011 r. M. Z. powołała się na okoliczność, iż wnioskodawcy "prosili o prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w D. przez T. Z.." W dalszej części pisma strona wskazała, że w skład nieruchomości należących do T. Z. w D. wchodziły dwory D. i G. Przy ww. piśmie z dnia 2 września 2011 r. M. Z. przekazała do akt sprawy dokumenty uzyskane z Centralnego Archiwum Państwowego Litwy m.in.:

- uwierzytelnioną kopię aktu darowizny Repertorium nr [...] na mocy, którego A. F. przekazała na rzecz swojego wnuka T. Z. folwark G.;

- uwierzytelnioną kopię aktu kaucji repertorium [...], z którogo wynika, że T. Z. ustanowił kaucję na rzecz Państwowego Banku Rolnego, Oddział w W. w kwocie [...] zł i zapisano ją w dziale czwartym księgi wieczystej nr [...] "należącego do niego folwarku G., położonego w gminie [...]...";

- uwierzytelnioną kopię wniosku o przyznanie kredytu na rzecz T. Z. w którym wymieniono pożyczkobiorcę jako właściciela majątku folwark G. Jednocześnie w ww. dokumencie znajduje się informacja, że decyzję o udzieleniu pożyczki podjęło Kolegium Oddziału Państwowego Banku [...].;

- uwierzytelnioną kopię pisma z Oddziału Państwowego Banku [...], w którym poinformowano T. Z. o przyznaniu pożyczki w kwocie [...] zł oraz o dodatkowym zabezpieczeniu kredytu w postaci kaucji hipotecznej na rzecz Państwowego Banku [...] " ujawiona pod nr [...].

- uwierzytelnioną kopię aktu kaucji z dnia [...] maja 1938 r. na mocy, którego ustanowiono kaucję w wysokości [...] zł na rzecz Państwowego Banku Rolnego w Dziale czwartym wykazu hipot. księgi wieczystej nr [...] folwarku G. należącego do T. Z.

Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. Wojewoda [...] poinformował strony o wydzieleniu postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w postaci folwarku G., położonym w gminie D.

W piśmie z dnia 9 listopada 2012 r. M. Z. przedstawiła swoje uwagi odnośnie ustaleń Wojewody [...] w zakresie nieruchomości będących własnością T. Z. Strona wskazała, że "majątek D. stanowił całość gospodarstwa (...........)..."

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Wojewoda [...] potwierdził na rzecz [...] prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez T. Z. w postaci majątku D.

Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez T. Z. w postaci folwarku G. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji uznał, że w pierwotnym wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. strony wymieniły tylko majątek D. natomiast pismem z dnia 2 września 2011 r. wnioskodawczynie rozszerzyły pierwotny wniosek o folwark G.

Pismem z dnia 28 lutego 2013 r. M. Z. oraz pismem z dnia 8 marca 2013 r. T. F. działająca osobiście oraz jako pełnomocnik M. Z. wniosły do Ministra Skarbu Państwa odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w folwarku G., położonym w gminie D.

Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu powyższych odwołań utrzymał w mocy zaskarżona decyzję .

W uzasadnieniu Minister podzielił stanowisko organu I instancji zgodnie, z którym pismo z dnia 2 września 2011 r. należy traktować, jako nowy wniosek, gdyż doszło do nieuprawnionego rozszerzenia pierwotnego wniosku po upływie terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej.

Na taką ocenę wpływ miała zdaniem Ministra jasna i niebudząca wątpliwości treść pisma z dnia 30 grudnia 2008 r. w szczególności stwierdzenie: "rekompensaty za nieruchomość D. pozostawioną przez mojego ojca T. Z...." Organ wskazał , że o ile analizując wnioski z dnia 27 listopada 2008 r. mogłaby rodzić się wątpliwość, o jakie nieruchomości chodzi, to właśnie pismem z dnia 30 grudnia 2008 r. wszelkie wątpliwości zostały rozwiane. W piśmie z dnia 30 grudnia 2008 r. M. Z. w precyzyjny sposób określiła zakres przedmiotowy pierwotnego postępowania.

W dalszej części uzasadnienia Minister Skarbu Państwa zwrócił uwagę na fakt, iż w sprawach dotyczących "tzw. mienia zabużańskiego" nie jest możliwa modyfikacja i precyzowanie złożonego żądania do momentu wydania decyzji administracyjnej jak ma to miejsce w innych postępowaniach administracyjnych. Należy, zdaniem organu, pamiętać, że przepisy "tzw. ustawy zabużańskiej" są przepisami szczególnymi względem przepisów k.p.a. Określony w ustawie zabużańskiej termin do złożenia wniosku dotyczy także końcowego terminu, do którego strony mogły modyfikować swoje żądania.

Minister podkreślił, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że T. Z. był właścicielem nieruchomości folwark G., niemniej jednak podstawą odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty jest fakt, iż w pierwotnym wniosku strony wystąpiły o potwierdzenie prawa do rekompensaty tylko za nieruchomość D.

W odniesieniu do zarzutów Strony, która wskazała, że folwark D. i folwark G. stanowiły jedną nieruchomość organ odwoławczy nie podzielił takiego zapatrywania.

W ocenie organu obie te nieruchomości miały prowadzone odrębne księgi wieczyste, których to uwierzytelnione kopie znajdują się w aktach. Należy zatem zdaniem organu przyjąć, iż w sensie prawnym były to odrębne nieruchomości, choć właścicielem obu był T. Z.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły [...].

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie

1. przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267; zwany dalej jako k.p.a.) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na ustaleniu treści żądania wnioskodawcy w oparciu wyłącznie o treść wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. z pominięciem dołączonych do niego załączników, z których jednoznacznie wynikało, że intencją stron było uzyskanie rekompensaty również za folwark G., który stanowił część majątku D., co w konsekwencji doprowadziło do rozpoznania pisma z dnia 2 września 2011 r. jako wniosku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 z późn. zm.; zwana dalej jako "ustawa zabużańska"), które jednak nie miało waloru podania wszczynającego postępowanie w sprawie, a jedynie precyzowało i uzupełniało treść żądania wyrażonego w piśmie z dnia 26 listopada 2008 r., co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;

2. przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że z treści wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej obligatoryjnie musi wynikać oznaczenie nieruchomości, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty, podczas gdy przepis ten wyraźnie ogranicza treść wniosku jedynie do żądania rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, zaś oznaczenie nieruchomość, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty powinno wynikać z informacji zawartych w załącznikach, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej;

3. przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 6, 7, 8 oraz 9 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na działaniu naruszającym zasadę praworządności i niepogłębiającym zaufania do władzy publicznej oraz rozpoznanie przedmiotowej sprawy w sposób nie uwzględniający słusznego interesu stron, co wynika wprost z uzasadnienia skarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia;

4. przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej w związku z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz w związku z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest dopuszczalna modyfikacja, zmiana, czy uzupełnienie wniosku w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej po dniu 31 gnidnia 2008 r., w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że modyfikacja, zmiana, czy uzupełnienie wniosku w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej złożonego do dnia 31 grudnia 2008 r. jest dopuszczalna również po tej dacie tak aby umożliwić pełną realizację prawa do rekompensaty wynikającą z unormowań przepisów ustawy zabużańskiej.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 oraz art. 135 p.p.s.a. skarżące wniosły o

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. w całości.

ewentualnie, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a.,

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [.,..] lutego 2013 r. w całości.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy obu instancji nie dokonały pełnej wykładni treści żądania wniosku. Ograniczyły się w tym zakresie tylko i wyłącznie do oceny tego co zostało literalnie w nim wyrażone . Przy ocenie treści żądania pominięte zostały okoliczności, w których wniosek został złożony, zasady współżycia społecznego oraz zamiar (intencje) wnioskodawców.

Zamiarem wnioskodawczyń, przy składaniu wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. było zaś uzyskanie rekompensaty także za folwark G., który stanowił część majątku D. Folwark G. w ich świadomości stanowił bowiem integralną część majątku D. Tak też winien być interpretowany przedmiotowy wniosek.

Skarżące podkreśliły, iż zarówno folwark G. jaki i pozostała część majątku D. były w całości zarządzane przez ojca wnioskodawców — T. Z., a także przez ich matkę A. Z.. Pomiędzy folwarkiem G. a pozostałą częścią majątku D. zachodził ścisły związek funkcjonalny. Związek ten polegał na powiązaniu terytorialnym, organizacyjnym i finansowym (gospodarczym) folwarku G. jako części majątku ziemskiego z pozostałą jego częścią rozumianą jako całość.

Wskazano również, iż do wniosku z dnia [...] listopada 2008 r. dołączone zostały dokumenty, które wskazywały, iż w skład majątku D. wchodził też folwark G. W arkuszu danych złożonym do wniosku z dnia 26 listopada 2008 r. w rubryce 5 są wymienione Dwór [...]. Nadto wśród nieruchomości wymienionych w tym arkuszu w pozycji 11.1 wymieniony jest dom mieszkalny w G. Co więcej dom ten został już uwzględniony w treści decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., która potwierdziła prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zachodzi zatem ewidentna sprzeczność pomiędzy stanowiskami zajętymi przez organy administracji w sprawie zakończonej decyzją Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. oraz sprawą niniejszą.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej winny stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia , mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Według tej zasady organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w orzeczeniu uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Jeśli w toku postępowania okaże się , że treść zgłoszonego przez wnioskodawcę żądania budzi jakiekolwiek wątpliwości organu administracji powinien on w tym zakresie wezwać osoby zainteresowane do jego jednoznacznego sprecyzowania .

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego w kontekście poczynionych wyżej uwag wskazuje na zasadność skargi.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania [...] prawa do rekompensaty, z tytułu pozostawienia przez ich poprzedników prawnych nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku z okolicznościami związanymi z II wojna światową.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169 poz. 1418 ze zm.; powołana dalej jako: "ustawa zabużańska").

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej do wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej, należy dołączyć m.in. dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Jeżeli natomiast wniosek nie spełnia wymogów określonych w art. 6 ust. 1-3 ustawy zabużańskiej wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania (art. 6 ust. 6 ustawy zabużańskiej). Z powyższego wynika jednoznaczne, że z treści wniosku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej nie musi wynikać oznaczenie nieruchomości, za którą ma być potwierdzone prawo do rekompensaty. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy zabużańskiej treść wniosku, o którym mowa w tym przepisie, może być ograniczona wyłącznie do żądania potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Oznaczenie zaś nieruchomości, co jest niezbędne dla merytorycznego rozpatrzenia omawianego wniosku, bezwzględnie powinno wynikać z informacji zawartych w załącznikach o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej.

Na gruncie niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, naruszony został art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy zabużańskiej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.

Stwierdzić bowiem należy, że treść zgłoszonego przez stronę żądania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej powinna być ustalona, nie tylko poprzez analizę brzmienia samego wniosku ale także poprzez odniesienie się do wszystkich innych informacji zawartych w załączonych do wniosku dokumentach jak również do całokształtu okoliczności rozpatrywanej przez organ sprawy.

Powyższe przesądza , że organy administracji publicznej zaniechały wszechstronnej analizy i oceny zgłoszonego pierwotnie wniosku a następnie , w nieuprawniony sposób zakwalifikowały pismo z dnia 2 września 2011 r. jako nowy wniosek wszczynający postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość G . Słusznie , zdaniem Sądu , skarżące zarzucają , że tak kwalifikując to pismo organy uczyniły to w sposób arbitralny i wbrew jego literalnej treści.

W ocenie Sądu pismo M. Z. z dnia 2 września 2011 r., wraz z załączonymi do niego dokumentami winno być potraktowane jako uzupełnienie i doprecyzowanie wniosku z dnia 27 listopada 2008 r. . Jego treść i charakter nie dają bowiem podstaw do przyjęcia , że jest to nowe żądanie stron.

Wbrew stanowisku organów obu instancji , analiza przedłożonych do akt administracyjnych wraz z wnioskiem dokumentów , jednoznacznie potwierdza , że żądanie wniosku skarżących obejmowało uzyskanie rekompensaty za G., które wymienione zostały w załączniku do wniosku obok majątku D.

Jak wynika bowiem z akt sprawy do wniosków złożonych przez skarżące w dniu 27 listopada 2008 r. w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione w D. przez T. Z. załączony został tłumaczony z języka litewskiego Arkusz danych dotyczący przewidzianego do zajęcia na rzecz reformy rolnej majątku, który był własnością T. Z. i znajdował się w byłym powiecie [...]. W dokumencie tym, w rubryce 5 widnieje informacja, że T. Z. po dniu [...] kwietnia 1922 r. nabył Dwór D. od matki T. Z. oraz dwór G. w ramach darowizny od A. F.

W ocenie Sądu z treści wniosków z dnia 27 listopada 2008 r. i załączonych do nich dokumentów, m. in. wyżej wskazanego arkusza danych wynika, że dwory w D. i w G. funkcjonalnie stanowiły jeden majątek. Wobec tego organy rozpatrując przedmiotowe wnioski powinny zbadać je łącznie z dokumentami do nich załączonymi. Jeśliby zaś organy miały jakiekolwiek wątpliwości co do ich treści i zakresu zgłoszonego żądania powinny domagać się od stron ich jednoznacznego sprecyzowania poprzez wskazanie czy dotyczą one tylko majątku w D., czy też jak to wynikało z dołączonych do wniosku załączników wraz z nieruchomością w G.

Z uwagi na powyższe ustalenia , brak było zdaniem Sądu , podstaw do przyjęcia ,że skierowane do organu pismo M. Z. z dnia 2 września 2011 r. stanowi nowy wniosek wszczynający postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość G. Przeciwnie , zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy zaświadcza , że wskazane pismo to wraz z załączonymi do niego dokumentami stanowiło w istocie uzupełnienie pierwotnego wniosku i organ powinien włączyć te dokumety do materiałów postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie zainicjowanej pierwotnie złożonymi przez skarżące wnioskami z dnia 27 listopada 2008 r.

Błędne było zatem , w ocenie Sądu , wydzielenie postępowania dotyczącego potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez T. Z. nieruchomości w postaci majątku G. ze sprawy dotyczącej majątku D., bowiem jak wyżej wskazano majątki te stanowiły jedną całość.

Skoro więc w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było podstaw do wydzielenia i odrębnego rozpatrzenia wniosku dotyczącego majątku G. to rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiające potwierdzenia prawa do rekompensaty dotyczącego majątku G. i utrzymująca je w mocy zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa wydane zostały z naruszeniem art. 5 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy zaburzańskiej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, będące z kolei następstwem wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i błędnej oceny materiału dowodowego. To zaś czyni usprawiedliwionym zarzut przeprowadzenia tego postępowania z naruszeniem art. 6, 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa, w wyniku czego doszło do nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.