Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 71/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Asesor WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant Anna Fic po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi H. P. "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21.05.2004r. H.P. reprezentowany przez radcę prawnego L. O. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 27 lutego 2004r. o nr "[...]", utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 09.12.2002r., którą określono zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. w wysokości 129.336zł. oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 26.253,50zł.

Wymiar tej należności, oparty został na poczynionych przez organy obu instancji ustaleniach faktycznych. Wynikało z nich, że Podatnik prowadząc działalność gospodarczą - ""A"", obniżył podatek należny o podatek naliczony z faktury nr "[...]" z dnia 21.12.2001r. wystawionej przez PHU ""B"" I.S. na zakup części do samochodów ciężarowych za kwotę 1.842.700,20zł., która to faktura dokumentując czynności nie istniejące nie mogła stanowić podstawy do obniżenia podatku.

Obrotu wskazanymi w fakturze częściami samochodowymi, w świetle ustaleń organów, dokonywały wcześniej inne podmioty, przy czym Spółka z o.o. ""C"", która jako pierwsza dokonała sprzedaży tego towaru, była podmiotem fikcyjnym. Nie znane było też źródło pochodzenia wymienionych towarów. Pomimo, iż stosownie do wystawionych dokumentów towary te miały być wyeksportowane (kontrakt z firmą "D" S.A.), nie zostały one nigdy wprowadzone do obrotu gospodarczego. Transakcje nimi rozpoczęły się bowiem od podmiotu działającego niezgodnie z prawem. Działania zaś kolejnych podmiotów, w tym strony postępowania , służyły, jak wskazano w decyzji wymiarowej, wytworzeniu sytuacji umożliwiającej wprowadzenie do obrotu towaru niewiadomego pochodzenia, w której byłby możliwy na pewnym etapie zwrot podatku z tytułu sprzedaży eksportowej poprzez obejście przepisów prawnych dotyczących dokonywanych transakcji .

Wnosząc o wznowienie postępowania w tej sprawie w oparciu o przepis art. 241 § l w związku z art. 240 § l pkt. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, Podatnik zwrócił się jednocześnie o uchylenie decyzji z dnia 27 lutego 2004r. wobec ujawnienia istotnych dla sprawy nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nie znanych organowi, który wydał decyzję ostateczną.

Jako nowe i nie znane organowi podatkowemu okoliczności faktyczne i dowody potwierdzające, iż dokonana sprzedaż części samochodowych nie była czynnością sprzeczną z przepisami prawa i mającą na celu obejście przepisów ustawy, w uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał sporządzone i przesłane do I Urzędu Skarbowego w G. przez Spółkę ""C"" deklaracje VAT-7 za miesiąc XII 2001 r. Powołał ponadto oświadczenie w tej kwestii prezesa wymienionej Spółki L. S. Uzasadniając wniosek o wznowienie wskazał również na dowody potwierdzające rozliczenia finansowe między podmiotami dokonującymi transakcji, w tym na

-pismo "D" S.A. z dnia 8.07.2002r. ,

-potwierdzenie dokonania częściowej zapłaty na rzecz "A" przez

"D" z 8.07.2003r.

-wyciągi bankowe z dnia 26.01.2004r. oraz z 27.01.2004r. potwierdzające dokonanie przez "A" częściowej zapłaty na rzecz PHU "B" I.S. za kwestionowaną fakturę VAT z dnia 21.12.2001r.

Pełnomocnik skarżącego wywiódł, iż przedłożone nowe dowody w sprawie, nie znane wcześniej organowi podatkowemu zaprzeczają stanowisku zajętemu w decyzji, uznającemu Spółkę "C" za podmiot fikcyjny, a także twierdzeniu, iż podmioty biorące udział w obrocie częściami nie były zainteresowane rozliczeniem finansowym w związku z dokonaną transakcją.

Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2004r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie własnej decyzji z 27 lutego 2004r., po czym decyzją z dnia 15 października 2004r. odmówił uchylenia rozstrzygnięcia wymiarowego.

W uzasadnieniu wskazał, iż poparte oświadczeniem Prezesa Spółki "C", argumenty Pełnomocnika odnośnie nieuzasadnionego uznania tej Spółki za podmiot fikcyjny, były podnoszone na etapie postępowania odwoławczego. Były więc znane organowi w chwili wydania decyzji ostatecznej.

Zwracając uwagę, iż załączone do wniosku oświadczenie Prezesa Spółki "C" w tej kwestii, nie stanowi podstawy do podważenia ustaleń organów, Dyrektor Izby wskazał, że dla oceny dowodów przedstawionych przez Stronę, ponownie zwrócono się do I Urzędu Skarbowego w G. z prośbą o informacje dotyczące tej spółki.

Pismem z dnia 18.07.2004r., Urząd poinformował zaś, iż spółka ""C"" figuruje w bazie danych, jednakże faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie funkcjonuje bowiem w miejscu podanym jako siedziba firmy, a wszelkie próby kontaktu z jej właścicielem nie były skuteczne. Nie poinformowała także, o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Od stycznia 2002r. nie składa też deklaracji podatkowych VAT-7. Według informacji I Urzędu Skarbowego w G. deklaracje Spółki za miesiące październik, listopad i grudzień 2001r. wpłynęły do tego Urzędu, za pośrednictwem poczty, w dniu 29.03.2004r., przy czym zobowiązanie podatkowe w kwocie 298.491 zł. wynikające z deklaracji za miesiąc grudzień, nie zostało opłacone.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że wymienione deklaracje przesłane zostały po wydaniu decyzji z dnia 27.02.2004r., a zatem dowody wskazane przez Pełnomocnika, tj. deklaracje podatkowe za miesiące październik, listopad i grudzień 2001 r., w tym dniu nie istniały.

Brak było więc, zdaniem organu, podstaw do zmiany zawartego w tej kwestii w ostatecznej decyzji stanowiska organu II instancji.

Dyrektor Izby nie podzielił również argumentacji strony w związku z dołączonymi do wniosku o wznowienie dokumentami potwierdzającymi dokonywanie częściowych płatności za części samochodowe.

W ocenie organu, dowody wskazane przez Pełnomocnika wyczerpują wprawdzie przesłankę z art. 240 § l pkt 5, są to bowiem nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji i nie znane organowi podatkowemu. Nie mają one jednakże wpływu na rozstrzygnięcie i nie są dowodami istotnymi w sprawie, mającymi wpływ na uchylenie decyzji ostatecznej.

Jak zauważono w decyzji, dokonana przez "D" S.A. dowodem bankowym z dnia 8.07.2003r. wpłata na rzecz "A" kwoty 25.000 USD dotyczyła faktury nr "[...]" z dnia 11.12.2001r. i nie była związana z zakwestionowaną transakcją sprzedaży części na eksport na podstawie faktury nr "[...]" z dnia 13.02.2002r. Wartość transakcji eksportowej zgodnie z w/w fakturą opiewała na kwotę l.842.699zł, zaś przelana kwota stanowiła znikomy procent całej należności. Z adnotacji dotyczących wpłat zgodnie z wyciągiem bankowym nr "[...]" z dnia 26.01.2004r. oraz nr "[...]" z dnia 27.01.2004r. o treści "za części", również nie wynikało bezsprzecznie, iż dotyczyły one zapłaty przez "A" na rzecz PHU "B" I.S., za fakturę VAT nr "[...]" z dnia 21.12.2001r.

Podnosząc powyższe Dyrektor Izby wskazał, iż w toku postępowania po wznowieniu dokonano oceny całości materiału dowodowego i nie stwierdzono zaistnienia przesłanki z art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Stanowisko to zostało podtrzymane przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji z dnia 03.01.2005r., w związku z wniesionym przez Stronę odwołaniem.

W ocenie organu odwoławczego załączone do wniosku oświadczenie Prezesa Spółki ""C"" nie stanowi podstawy do podważania dotychczasowych ustaleń organów w tym zakresie, zaś dodatkowe ustalenia poczynione odnośnie sporządzenia i przesłania do I Urzędu Skarbowego w G." deklaracji VAT-7 za miesiąc XII 2001 r. Spółki ""C"" nie dały podstaw do zmiany decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania.

Dyrektor Izby ponownie wskazał, iż powołane przez Pełnomocnika dowody w postaci dokumentów dotyczących dokonania częściowych płatności za części samochodowe, są wprawdzie nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podatkowemu, skoro pomimo wezwań Strona nie przedstawiła ich w postępowaniu kontrolnym, ani też w odwoławczym, jednakże nie miały one wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Jako podstawę zakwestionowania przez organy podatkowe prawa do odliczenia podatku z faktury nr "[...]" z dnia 21.12.2001r. Dyrektor Izby powołał przepis § 50 ust. 4 pkt 5 lit. c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. w sprawie wykonania ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), zgodnie z którym, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne potwierdzające czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i art. 83 Kodeksu cywilnego, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, ustalenia faktyczne w zakresie ocenianych przez organ transakcji dały podstawę do stwierdzenia, iż "sprzedawcy" nabytych przez Stronę części zamiennych, nie prowadzili faktycznie działalności gospodarczej, a jedynie zarejestrowali się dla potrzeb podatku VAT w celu przeprowadzenia pozornych transakcji handlowych mających na celu wprowadzenie do obrotu towaru niewiadomego pochodzenia. Kluczowe zaś znaczenie w tej kwestii miała okoliczność, że "A" nigdy nie nabyła spornego towaru od podmiotów będących wystawcami faktur, które też nigdy go nie zakupiły.

Uzasadnionym więc, w ocenie organu, jest przyjęcie, iż w stanie faktycznym sprawy nastąpiło potwierdzenie fakturami i dokumentami celnymi czynności prawnie nieskutecznych, dokonywanych niezgodnie z przepisami prawa.

Nie podzielając podnoszonych w odwołaniu zarzutów strony w kwestii naruszenia art. 121, 122 i 191 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż organy podatkowe pomimo wielokrotnych prób ustalenia zasad płatności za części samochodowe pomiędzy Stroną, a PHU "B" I. S. nie mogły zweryfikować stanowiska strony wobec nie stawiania się I. S. na wezwania organu.

Dyrektor Izby wskazał również, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 października 2004r., o sygn. akt I SA/ 0L 121/04 oddalono skargę H. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2004r. o nr "[...]" w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2001r.

Z tych względów zarzut Pełnomocnika Strony o niewłaściwym zastosowaniu art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby uznał za bezzasadny.

W złożonej skardze Pełnomocnik H. P. podtrzymując argumentację zawartą we wniosku wznowienie oraz odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzucił rozstrzygnięciu Dyrektora Izby niewłaściwe zastosowanie art.245 § 1 pkt.3 w zw. z art.240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż wskazane przez skarżącego nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi podatkowemu nie mają wpływu na odmienne niż w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27.02.2004r. rozstrzygnięcie sprawy.

Zarzucił ponadto naruszenie art.121 § 1 w zw. z art.122 oraz art.190 tej ustawy poprzez jedynie powierzchowne rozpatrzenie wskazanych przez skarżącego okoliczności i dowodów oraz przekroczenie granic ich swobodnej oceny.

W ocenie Pełnomocnika, przedłożone dowody na potwierdzenie rozliczeń finansowych między stronami w związku z obrotem częściami zamiennymi jednoznacznie potwierdzają, iż strony uczestniczące w tym obrocie były zainteresowane uzyskaniem zapłaty z tytułu dokonanej sprzedaży.

Jego zdaniem, organ dokonał błędnej oceny ustaleń faktycznych w sprawie poprzez przyjęcie, iż firma "D" była bezwzględnie zobowiązana do zapłaty za dostarczony jej towar wyłącznie na rzecz PHU ""B"" I.S.. Pominął bowiem fakt, iż zawarta pomiędzy skarżącym, a PHU ""B"" umowa cesji była warunkowa oraz nie uwzględnił treści porozumienia kompensacyjnego pomiędzy kontrahentami.

Jak wskazał Pełnomocnik skarżącego, aby zawarte w tej umowie postanowienia powodowały skutki prawne, koniecznym było dokonanie zapłaty przez firmę "D" S.A. na rzecz PHU ""B"" I. I.S. w ściśle określonym terminie. W związku z niespełnieniem tego warunku, cesję należało uznać za niezawartą, a tym samym firma "D" S.A. zobowiązana była do zapłaty na rzecz bezpośredniego sprzedawcy, tj. skarżącego, co nastąpiło w dniu 08.10.2003 r. Firma "D" S.A. spełniła świadczenie wobec skarżącego częściowo, tj. w kwocie: 25.000,00 USD, co spowodowane było trudną sytuacją finansową Spółki.

Strona podniosła, iż przedłożone wraz z wnioskiem o wznowienie wyciągi bankowe nr "[...]" oraz nr "[...]" bezsprzecznie dotyczą zapłaty na rzecz PHU ""B"" za fakturę nr "[...]" z dnia 21.12.2001 r. dokumentującą sprzedaż części zamiennych do samochodów ciężarowych, czego potwierdzeniem jest wskazany przez skarżącego na przelewach bankowych tytuł wpłaty o treści " za części". PHU ""A"" poza zakupem tych części zamiennych w dniu 21.12.2001 r. nie nabyła zaś jakichkolwiek innych towarów od firmy I. S..

Pełnomocnik skarżącego nie zgodził się również z oceną organu odnośnie okoliczności dotyczących złożenia w "[...]" Urzędzie Skarbowym w G. przez Spółkę ""C"" deklaracji VAT-7 za miesiąc XII 2001 r. Z pisma tego Urzędu z dnia 18.07.2004r. wynikało bowiem, że wymieniona Spółka widnieje w ewidencji organu podatkowego, mimo iż aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej. Strona podniosła, iż zaniechanie na pewien okres wykonywania działalności przez podmiot gospodarczy nie stanowi przesłanki do uznania tego podmiotu za nieistniejący. Spółka ""C"" nie informowała zaś Urzędu Skarbowego o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie wyrejestrowanie Spółki ""C"" z ewidencji podatników VAT nie stanowi zatem, jak wskazano w skardze, dowodu na nieistnienie w/w podmiotu lecz jednoznacznie wskazuje na zamiar kontynuacji czynności opodatkowanych podatkiem VAT i działalności gospodarczej w przyszłości.

Błędne jest również, zdaniem skarżącego, stanowisko organu odnośnie sporządzenia przez Spółkę "C"" deklaracji VAT-7 za okres X-XII. 2001 r. po dniu wydania decyzji ostatecznej. Z pisma Prezesa Spółki ""C"" wynika bowiem, iż w/w deklaracje sporządzono i przekazano do urzędu skarbowego w ustawowych terminach. Deklaracje te istniały zaś przed dniem wydania decyzji ostatecznej i z niewiadomych przyczyn, prawdopodobnie z winy poczty, nie dotarły w odpowiednim czasie do organu podatkowego,

Jak podniesiono w skardze brak zapłaty przez ""C"" Sp. z o. o. podatku VAT z tytułu sprzedaży części zamiennych nie miał wpływu na możliwość obniżenia przez skarżącego podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturze odzwierciedlającej tę sprzedaż. Istotnym bowiem pozostaje w świetle § 50 ust. 4 pkt. 2 i ust. 6 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. jedynie to, czy faktura, którą otrzymał nabywca jest potwierdzona kopią u sprzedawcy, a zatem czy wystawca faktury dysponuje jej kopią. Jeśli zaś jej nie posiada istotnym jest, czy wystawca uwzględnił w deklaracji podatkowej wykazaną w tej fakturze sprzedaż oraz

podatek należny W przedmiotowej sprawie zaś kwoty te zostały przez

Spółkę ""C"" Sp. z o.o. w uwzględnione deklaracji VAT-7.

Pełnomocnik skarżącego wskazał również na nie powołanie przez organ podstawy prawnej, na której oparto twierdzenie, iż pierwszy podmiot uczestniczący w obrocie częściami zamiennymi nie był ich właścicielem, w związku z czym nie mógł skutecznie przenieść własności w/w rzeczy na kolejne podmioty obejmujące je w posiadanie.

W ocenie strony skarżącej, formułując tezę o nieskutecznym przeniesieniu własności części zamiennych na poszczególne podmioty uczestniczące w transakcji, w tym na skarżącego - z uwagi na nieznane źródło pochodzenia towaru - organ winien był mieć na uwadze art. 169 kodeksu cywilnego. Zakładając bowiem nawet, iż pierwszy podmiot mógł nie być uprawniony do rozporządzania towarem (czego organ nie dowiódł) skarżący nabył własność rzeczy, gdyż działał w dobrej wierze.

Zarzucając Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie art. art.121 § 1 w zw. z art.122 oraz art.190 Ordynacji podatkowej Pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę, iż w świetle art. 58 kodeksu cywilnego, jak i art.24 oraz 24b § 2 Ordynacji podatkowej, dla wykazania, że działanie podatnika miało na celu obejście przepisów prawa, koniecznym jest ustalenie, że działał on w porozumieniu z innymi podmiotami dokonującymi danej transakcji handlowej zaś wszystkie strony tej czynności miały świadomość, że czynność ta spowoduje wymieniony skutek.

Jak wskazał Pełnomocnik, dowody załączone przez skarżącego do wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazują, iż takiego porozumienia między stronami obrotu handlowego nie było. Zwrócił jednocześnie uwagę, iż rozstrzygając sprawę, organy podatkowe powinny uwzględnić wynikającą z przepisu art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zasadę swobodnej oceny dowodów. Swoboda ta nie może zaś przekształcić się w dowolność prowadzącą do wadliwej oceny stanu faktycznego, poprzez uznanie, że ujawnione dowody pozostają bez wpływu na

odmienne aniżeli w decyzji ostatecznej rozstrzygniecie sprawy.

Uznając więc zawarte w decyzji stanowisko organu II instancji za naruszające prawo strona skarżąca wniosła o uchylenie tego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. określa natomiast granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny stanowiąc, iż sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jak podnoszono już w literaturze prawniczej ( por. Jan Paweł Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz - Wydawnicwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, str.197) "niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności". Sąd jest bowiem zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. Granice bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 p.u.s. (por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2001r. III SA 502/00 – Przegląd Podatkowy 2001, nr 12, s.63).

Podzielając w pełni powyższy pogląd podnieść należy, iż przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji była odmowa uchylenia po wznowieniu postępowania, prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2004r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z 09.12,2002r., którą określono zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2001r.

Sąd administracyjny nie mógł zatem, w związku ze skargą H. P. na tę decyzję oceniać legalności decyzji organu skarbowego z 27.02.2004r. dotyczącej określenia podatnikom wymiaru podatku od towarów i usług za grudzień 2001r. i poddawać ponownej ocenie zasadność dokonanych w tym zakresie rozstrzygnięć merytorycznych. Nadmienić przy tym należy, co słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, iż wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 7 października 2004r., o sygn. akt I SA/ 0L 121/04 oddalono skargę H.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 lutego 2004r. o nr "[...]" w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2001r.

Jak podkreślano już w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 02.12.2002r. o sygn. OPS 11/02 Prok. i Pr. 2003/2/46) wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest natomiast ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą więc w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

Postępowanie wznowieniowe jest zatem postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W świetle powyższych wywodów stwierdzić należy, iż ponowne zarzuty Strony Skarżącej co do poczynionych w toku postępowania zwykłego ustaleń i ich oceny faktycznej i prawnej nie mogą być uwzględnione w postępowaniu wznowieniowym. Dotyczy to w szczególności zarzutu nie powołania przez organ podstawy prawnej, na której oparto twierdzenie, iż pierwszy podmiot uczestniczący w obrocie częściami zamiennymi nie był ich właścicielem, czy też nie wykazania przez organ, że działanie podatnika miało na celu obejście przepisów prawa i że działał on w porozumieniu z innymi podmiotami dokonującymi danej transakcji handlowej.

Zarzuty te, podobnie jak wywody Pełnomocnika w kwestii możliwości obniżania podatku naliczonego oraz stosowania przepisów art.27 ust.5 i 8 ustawy o VAT, w świetle materiałów sprawy, odnoszą się postępowania zwykłego, zaś w jego toku stronę zapoznawano z materiałem dowodowym oraz przepisami podatkowymi pozostającymi w związku z przedmiotem opodatkowania. Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, argumenty skarżącego w tym zakresie, musiały więc pozostać poza rozważaniami Sądu.

Badając akta niniejszej sprawy i to czy zaszły w niej wyjątkowe okoliczności wymienione w art.240 § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd w składzie orzekającym stwierdził natomiast, iż rozstrzygnięcie to odpowiada prawu.

Nie można więc zarzucić dowolności dokonanej przez organ ocenie uznającej wskazane przez Pełnomocnika we wniosku o wznowienie dowody za nie znane wcześniej organowi podatkowemu, jednakże nie mające wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie i nie będące dowodami istotnymi w rozumieniu art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej. Oczywistym jest bowiem, jak trafnie zauważył Dyrektor Izby, iż adnotacja na dowodzie bankowym z dnia 8.10.2003r. potwierdza dokonanie wpłaty 25.000 USD na rzecz "A"", za fakturę nr "[...]" z dnia 11.12.2001r., a więc nie związaną z zakwestionowaną transakcją sprzedaży części na eksport wynikającej z faktury Nr "[...]" z dnia 13.02.2002r. Potwierdza powyższą tezę również zestawienie transakcji na rachunku bankowym "A" z dnia 9.10.2003r.

Nie narusza również reguł swobodnej oceny dowodów przyjęcie przez organ, iż nie dają podstaw do stwierdzenia zapłaty przez "A" na rzecz PHU ""B"", za fakturę VAT nr "[...]" z dnia 21.12.2003r., adnotacje na wyciągach bankowych nr "[...]" z dnia 26.01.2004r i nr "[...]" z dnia 27.01.2004r. o treści "za części", w sytuacji gdy na okoliczność tę brak było innych dowodów potwierdzających dokonanie zapłaty.

Słusznie organ uznał ponadto za nie stanowiące podstawy do podważenia ustaleń poczynionych przez organy w postępowaniu zwykłym, nie poparte żadnym bezpośrednim dowodem, pisemne oświadczenie L. S. oraz deklaracje podatkowe firmy ""C"", które wpłynęły do Urzędu Skarbowego w G. w dniu 29.03.2004r.. Jak wynika z akt, wniosek dowodowy strony w tym zakresie został przez organ wyczerpująco zweryfikowany, zaś ocena tych dodatkowych ustaleń dokonana w oparciu o całokształt materiału dowodowego sprawy nie uchybia zasadzie procesowej wyrażonej w art.191 Ordynacji podatkowej. Nadmienić należy, iż wobec przedstawienia przez Dyrektora Izby dowodów (pismo Urzędu Skarbowego z 16.07.2004r.) oraz powołania argumentacji wskazującej na bezpodstawność twierdzeń strony, iż spółka ""C"" prawidłowo składała deklaracje VAT i CIT za październik, listopad oraz grudzień 2001 r. gospodarczej (brak między innymi potwierdzeń wcześniejszego złożenia w urzędzie skarbowym deklaracji za X, XI i XII 2001r.), ciężar dowodu w celu obalenia tej wersji i wykazania tezy przeciwnej spoczywał na stronie. Jak wynika z akt, dowody przedstawione przez stronę w związku z postępowaniem wznowieniowym, w tym pismo pismo "D" S.A. z dnia 8.07.2002r., nie podważyły wcześniejszych ustaleń organu poczynionych w postępowaniu wymiarowym. Słusznie więc zauważono w decyzji, iż nie okazały się one dowodami istotnymi, w rozumieniu art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, co pozwalałoby przyjąć, że zaistniała w okolicznościach niniejszej sprawy jedna z przesłanek wymienionych w tym przepisie, a tym samym podstawa do uchylenia decyzji ostatecznej w oparciu o art.245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

W sytuacji więc, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów organ podatkowy zobligowany był do odmowy uchylenia po wznowieniu postepowania decyzji określającej zaległość w podatku od towarów i usług za grudzień 2001r nie można zarzucić Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. l270 ze zm.).