Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 972/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.M. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 972/12 zapadłego w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia odmówić przywrócenia M.M. terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 9 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego - oddalił skargę.

W dniu 19 września 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 9 sierpnia 2012 r., nie dokonując jednocześnie czynności, dla której wnosiła o przywrócenie terminu. Uzasadniając wniosek wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło z powodu nieznajomości prawa. Z kolei w piśmie z dnia 16 listopada 2012 r. (k.35) precyzującym ten wniosek skarżąca podniosła, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i cierpiącą na choroby neurologiczne. Skarżąca zaznaczyła, że z pisma z dnia 19 czerwca 2012 r. (zawiadomienie o rozprawie) zrozumiała, że skoro działa bez adwokata lub radcy prawnego to Sąd z urzędu doręczy jej odpis sentencji wyroku z pouczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym powinno nastąpić, gdy: uchybienie terminowi było niezawinione przez stronę, wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wskazano okoliczności uprawdopodobniające brak winy w niedotrzymaniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona dokonała spóźnionej czynności.

W niniejszej sprawie skarżąca zachowała ustawowy termin 7 dni do wniesienia żądania o przywrócenie terminu – liczonego od daty kiedy skarżąca dowiedziała się telefonicznie, że w sprawie zapadł wyrok (17 września 2012 r.), wniosek złożyła 19 września 2012 r. – data nadania w urzędzie pocztowym. Natomiast skarżąca nie dokonała jednocześnie brakującej i uchybionej czynności w postaci załączenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu skarżąca motywuje tym, że nie zna prawa, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i cierpiącą na choroby neurologiczne. Skarżąca zaznaczyła, że z pisma z dnia 19 czerwca 2012 r. (zawiadomienie o rozprawie) zrozumiała, że skoro działa bez adwokata lub radcy prawnego to Sąd z urzędu doręczy jej odpis sentencji wyroku z pouczeniem.

Podniesione przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają natomiast, w ocenie Sądu, zaistnienia okoliczności wyłączających winę skarżącej w uchybieniu terminu na złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Ponadto o braku winy w uchybieniu terminu można dowodzić wyłącznie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Monitor Prawniczy 2002 nr 23 str. 1059). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenie uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyrok NSA z 3 sierpnia 2001r., I SA/Wr 676/99, niepubl.) czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia (post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się m.in. nieznajomość prawa.

Podkreślić należy, że skarżąca przy piśmie z dnia 19 czerwca 2012 r. została zawiadomiona o rozprawie i prawidłowo pouczona o treści art. 141 § 2 p.p.s.a, określającego termin zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawach, w których skargę oddalono. Zawiadomienie to skarżąca osobiście odebrała w dniu 27 czerwca 2012 r. Dlatego też, zdaniem Sądu uchybienie terminowi w niniejszej sprawie wynikało z niedołożenia należytej staranności. W ocenie Sądu nieznajomość prawa czy niepełnosprawność nie mogą być uznawane jako usprawiedliwione przeszkody uniemożliwiające złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ponadto, jak to już zostało wcześniej podkreślone, przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego (postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 211/09 , opubl. LEX nr 564225). W niniejszej sprawie analiza akt nie uprawnia zatem do wniosku, że niepełnosprawność uniemożliwiała terminowe złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku a więc, że spóźnienie wykonania tej czynności nie było zawinione.

W tych okolicznościach nie można przyjąć, że zaistniały przyczyny zewnętrzne, niezależne od woli strony uniemożliwiające terminowe wykonanie obowiązków. Uchybienie terminowi w rozważanym przypadku wynikało z niedochowania przez skarżącą reguł należytej staranności w dbaniu o własne sprawy, a nie wyłącznie i tylko z nieznajomości prawa i niepełnosprawności.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji.