Postanowienie NSA, sygn. akt IV SA 280/96
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1996-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 999
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: ze zm.
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: art. 65 par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Do terminów dotyczących wniesienia skargi stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego /a nie art. 65 par. 2 Kpa/. Skierowanie więc pisma procesowego do podmiotu niewłaściwego nie spełnia warunku zachowania terminu, chyba że podmiot ten w terminie określonym dla danego pisma skierował je do sądu.

TEZY

Do terminów dotyczących wniesienia skargi stosuje się przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ i odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego /a nie art. 65 par. 2 Kpa/. Skierowanie więc pisma procesowego do podmiotu niewłaściwego nie spełnia warunku zachowania terminu, chyba że podmiot ten w terminie określonym dla danego pisma skierował je do sądu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę Przedsiębiorstwa Produkcji Drzewnej i Szklarskiej w P. na decyzję Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 15 grudnia 1995 r. w przedmiocie nieważności decyzji o przejęciu na rzecz Państwa Fabryki Luster i Szlifierni Szkła.


UZASADNIENIE

Decyzja Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 15 grudnia 1995 r. została doręczona Przedsiębiorstwu Produkcji Drzewnej i Szklarskiej w P. w dniu 19 grudnia 1995 r. Skarga na tę decyzję została nadana w Urzędzie Pocztowym w P. w dniu 17 stycznia 1996 r. i wpłynęła do Ministerstwa Przemysłu i Handlu w dniu 19 stycznia 1996 r., a Ministerstwo nadało pod adresem Naczelnego Sądu Administracyjnego przesyłkę poleconą zawierającą skargę w dniu 9 lutego 1996 r.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Przesłanie skargi do innej instytucji niż Sąd nie jest skierowaniem skargi do Sądu; warunek ten jest spełniony dopiero wtedy, gdy instytucja, do której skargę skierowano, przekaże ją do Sądu. Datą złożenia skargi w niniejszej sprawie zatem jest dzień 9 lutego 1996 r., czyli dzień, w którym skargę z Ministerstwa Przemysłu i Handlu skierowano do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro złożenie skargi nastąpiło po terminie ustawowym przewidzianym w art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy, z mocy art. 27 ust. 2 tej ustawy skarga podlega odrzuceniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w przedmiocie określenia i zachowania terminu wniesienia skargi nie ma zastosowania art. 65 par. 2 Kpa, wedle którego podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu, albowiem stosowania tego przepisu w postępowaniu przed NSA nie przewiduje art. 59 powołanej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. W takim razie do terminów dotyczących wniesienia skargi stosuje się przepisy tej ustawy i odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego. W postępowaniu cywilnym natomiast stosowana jest zasada, według której skierowanie pisma procesowego do podmiotu niewłaściwego nie spełnia warunku zachowania terminu, chyba że podmiot ten w terminie przepisanym dla danego pisma skierował je do sądu właściwego /postanowienie SN z dnia 14 listopada 1973 r. II CZ 183/73 OSPiKA 1974, nr 5 poz. 97 oraz uchwała połączonych Izb Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. III CZP 33/87 nie publ./.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.