Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 367/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 roku sprawy ze skargi J. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi W. O. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć 80/100 złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi W. O. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. ls


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), nałożył na J. M. obowiązek doprowadzenia ogólnodostępnego korytarza, umożliwiającego dostęp do lokali nr 63 i 64/65, znajdujących się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, położonym na terenie nieruchomości zlokalizowanej w Ł., przy ul. P. nr 78 do stanu poprzedniego, poprzez rozbiórkę ścianki działowej, wykonanej w konstrukcji drewnianej, demontaż sedesu z zadeklowaniem podejścia kanalizacji sanitarnej, demontaż wanny i baterii wannowej z zakorkowaniem podejścia wody zimnej i ciepłej i zadaklowaniem podejścia kanalizacji sanitarnej, demontaż baterii umywalkowej z zadeklowaniem podejść wody zimnej i ciepłej, demontaż bojlera pojemnościowego z zakorkowaniem podejść wody zimnej.

Rozstrzygnięcie powyższe doręczone zostało J. M. w dniu 26.listopada 2007r. wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia odwołania.

W dniu 21.grudnia 2007r. J. M. złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ł. pismo, opatrzone tytułem "podanie-prośba", wnosząc o "anulowanie" jego "pism (podań) o legalizacje mini-łazienki i w/c" oraz argumentując, iż ich złożenie wynikało z pozostania pod silnymi dawkami "różnych ostrych leków na nerwy". Wniósł również o "cofnięcie (anulowanie) decyzji nr [...]", powołując się na zły stan zdrowia (niepełnosprawność, potrzeba pomocy osób trzecich oraz pozostawanie pod stałą opieką lekarską) oraz posiadane uprawnienia budowlane.

Wezwany do określenia charakteru złożonego pisma wskazał, iż winno być ono traktowane jako "odwołanie od decyzji o rozbiórkę".

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art.134 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), stwierdził, że odwołanie J. M. od decyzji organu I instancji z dnia 20.listopada 2007r. zostało wniesienie z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Skoro zatem rozstrzygnięcie organu I instancji zostało odwołującemu doręczone w dniu 26.listopada 2007r., przeto termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 10.grudnia 2007r. Z zestawienia tej daty z datą wniesienia odwołania przez J. M. wynika zatem, że dokonał on tej czynności po upływie ustawowego terminu.

Uwzględniając powyższe ustalenia oraz fakt, że decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, w oparciu o przywołany art. 134 k.p.a., stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie J. M., przyznając fakt "małego uchybienia" terminowi do wniesienia odwołania, wskazał, iż jako inwalida I grupy "w tym czasie" był bardzo chory i tracił pamięć, co często mu się zdarza. Wniósł nadto o "odrzucenie" uzasadnienia decyzji organu I instancji, podnosząc, iż od wielu lat żyje w konflikcie z sąsiadami, którzy "odebrali" mu zdrowie i z którymi toczy spory sądowe.

W konkluzji wniósł o "wyrażenie zgody na zalegalizowanie łazienki", wskazując, iż nieuregulowanie tej sprawy do chwili obecnej wynika ze złej woli Administracji Nieruchomościami Ł. – P. "R." w Ł.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5.czerwca 2008r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.)

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż kontrola legalności postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie daje postaw do badania zgodności z prawem decyzji, objętej tym odwołaniem. (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Gliwicach z dnia 27.października 2004r., sygn.akt II SA/Ka 2352/02 oraz w Warszawie z dnia 20.czerwca 2006r., sygn.akt V SA/Wa 518/06). Oznacza to, iż zarzuty skargi, odnoszące się do oceny prawidłowości decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], nie mogły być przedmiotem oceny w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Przechodząc zaś na grunt rozważań, dotyczących zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia podkreślenia wymaga, iż postępowanie odwoławcze składa się z fazy wstępnej, fazy postępowania wyjaśniającego i fazy wydania decyzji. W fazie wstępnej, organ odwoławczy jest obowiązany ocenić, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Obowiązek ten nakłada na organ przepis art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania a postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.października 1996r., sygn.akt II SA/Łd 2665/95, Biul.Skarb. 1997/5/32)

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie. Jest to bowiem okoliczność (kategoria) obiektywna. Treść art. 134 k.p.a., będącego bezwzględnie obowiązującą normą prawną, wskazuje natomiast na związany charakter rozstrzygnięcia, podejmowanego przez organ w tymże trybie. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie, chyba, że strona domaga się przywrócenia uchybionego terminu, stosownie do treści art. 58 i nast. k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.października 1995r., sygn.akt SA/Gd 2865/94, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny Lex nr 26997)

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, iż J. M. otrzymał decyzje organu I instancji w dniu 26.listopada 2007r. Z tą datą rozpoczął również bieg czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, o czym skarżący pouczony został w treści doręczonego mu orzeczenia. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem z dniem 10.grudnia 2007r., natomiast pismo, opatrzone tytułem "podanie-prośba", sprecyzowane ostatecznie jako odwołanie od decyzji z dnia 20.listopada 2007r., zostało przezeń złożone w dniu 21.grudnia 2007r. Okoliczności wspomnianych skarżący zresztą nie kwestionuje, uznając wszakże przekroczenie terminu za "małe uchybienie". Tymczasem, jak wyżej wskazano, każde przekroczenie terminu, choćby minimalne, stanowi o jego uchybieniu, obligując organ odwoławczy, do zastosowania regulacji, określonej w art. 134 k.p.a.

Ponieważ zatem skarżący złożył odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia, nie składając jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu, zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. odpowiada prawu.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), orzeczono natomiast o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego, ustanowionemu z urzędu, żądanego wynagrodzenia, powiększonego o należny podatek od towarów i usług oraz kwoty równej uiszczonej opłacie skarbowej od pełnomocnictwa.

A. B.