Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3268/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2 lit. e
journal: Dz.U. 1945 nr 10 poz 51
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2014 r. sprawy ze skargi S. P. S. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz S. P. S. W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...].

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpoznaniu wniosku spadkobierców H. M. i R. M., uznał, że dawna działka katastralna [...], położona we Wrześni nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm., dalej jako "dekret o reformie rolnej").

Pismem z dnia [...] r. "T." Spółka Akcyjna w likwidacji z siedzibą we W. wniosła o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu Minister wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji administracyjnych. Jednocześnie podkreślił, że przez brak podstawy prawnej do wydania decyzji należy rozumieć sytuację, w której brak jest normy prawnej upoważniającej do wydania rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania organów, w szczególności prawa procesowego oraz materialnego. Minister wskazał, że podstawą prawną decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. był przepis § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51, dalej jako "rozporządzenie") oraz art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej. Z przepisów tych wnika, że pod działanie tego dekretu podlegały nieruchomości ziemskie stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar na terenie województwa poznańskiego przekraczał łącznie 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych, zaś orzekanie w tych sprawach należało do urzędów ziemskich. W decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. przyjęto, że z zakresu pojęcia "nieruchomości ziemskie" wyłączone są grunty położone w granicach administracyjnych miast. Tym samym przedmiotowe działki, jako położone na terenie miasta W., nie były nieruchomościami ziemskimi i jako takie nie podlegały pod działanie ww. przepisów. Ostatecznie organ powołując się na jednolitą linię orzeczniczą sądów administracyjnych podniósł, że odmienna wykładnia przepisów prawa nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji, a tym samym przyjęta interpretacja Wojewody [...] odnośnie "nieruchomości ziemskiej" nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła "T." Spółka Akcyjna w likwidacji z siedzibą we W. Decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nie rozważenie, czy ustalenia związane z usytuowaniem części nieruchomości ziemskiej w granicach administracyjnych miasta pozwalały na dokonanie oceny o niepodpadaniu wskazanych w decyzji działek pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej oraz błędne dokonanie wykładni pojęcia "nieruchomość ziemska" poprzez oparcie jej o położenie nieruchomości, a tym samym uznanie, że wykładnia budzącego wątpliwość przepisu prawa wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji. Jednocześnie skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie. W uzasadnieniu podniesiono, że żaden przepis dekretu o reformie rolnej nie wskazywał kryterium położenia nieruchomości. Oznacza to, że Minister nie dokonał należytej, wszechstronnej oceny kontrolowanej decyzji, a tym samym naruszył art. 7 i 8 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie stwierdzono przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. Minister stwierdził, że decyzja ta została wydana w oparciu o § 5 rozporządzenia oraz art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej, a tym samym przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej nie została spełniona. W odniesieniu do przesłanki rażącego naruszenia prawa Minister wskazał, że jest to sytuacja, w której decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu nie budzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że jej skutkiem jest zaistnienie sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie. Tymczasem art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej nie jest przepisem jednoznacznym w odniesieniu do pojęcia "nieruchomości ziemskiej". W pierwotnym brzmieniu tego przepisu były to "nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym". Zmiana brzmienia przepisu, w ocenie Ministra, wskazuje na potrzebę interpretacji tego pojęcia. Ponadto sam dekret o reformie rolnej ani przepisy wykonawcze do niego nie precyzują w jaki sposób należy rozumieć "nieruchomości ziemskie". Tym samym Wojewoda [...] przyjął dopuszczalną interpretację przepisów dekretu o reformie rolnej opierając się o analogię iuris przepisów rozporządzenia tymczasowego Rady Ministrów z dnia 1 września 1919 r. normującego przenoszenie własności nieruchomości ziemskich (Dz. U. Nr 73, poz. 428) oraz dekretu z dnia 6 września 1945 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarach Ziem Odzyskanych i byłego Wolnego Miasta Gdańska (Dz. U. z 1946 r., Nr 49, poz. 279 ze zm.). Jednocześnie Wojewoda [...] przyjmując położenie przedmiotowych działek w granicach administracyjnych miasta Września, a zatem okoliczności, że nie wchodzą one w skład nieruchomości ziemskiej o charakterze rolniczym, dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tym samym odmienna, jednakże dopuszczalna interpretacja dokonana przez Wojewodę [...] nie może stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Minister stwierdził również, że brak jest podstaw do stwierdzenia występowania innych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Ostatecznie podniósł, że nie można uznać zarzutów naruszenia art. 7 i 8 k.p.a., albowiem wyrażają one podstawowe zasady postępowania administracyjnego, albowiem w toku postępowania organy przestrzegały przepisów postępowania, uzasadnienie decyzji Ministra z dnia [...] r. w sposób obszerny wyjaśnia przesłanki, którymi kierowano się przy wydawaniu decyzji. Wydanie decyzji odmiennej niż żądanie strony nie może zaś przesądzać o naruszeniu art. 7 i 8 k.p.a

Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Starosta [...] reprezentujący Skarb Państwa. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nierozważenie, czy ustalenia związane z usytuowaniem części nieruchomości ziemskiej w granicach administracyjnych miasta pozwalały na dokonanie oceny o ich niepodpadaniu pod art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej oraz przez błędne przyjęcie, że położenie nieruchomości ma istotne znaczenie dla oceny spełnienia kryterium "nieruchomość ziemska" . Jednocześnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 rozporządzenia w zw. z art. 20 dekretu o reformie rolnej w zw. z art. 92 ust. 1 poprzez jego zastosowanie wskazując, że przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia został wydany bez upoważnienia ustawowego oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Tym samym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w zakresie zgodności § 5 ust. 1 rozporządzenia w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej.

W uzasadnieniu wniosku o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego skarżący wskazał na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt P 107/08 umarzające postępowanie z uwagi na wygaśnięcie mocy obowiązującej rozporządzenia oraz odmienną uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r., I OPS 3/10 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt III CZP 21/11 przyjmujące, że § 5 ust. 1 rozporządzenia może stanowić podstawę do orzekania na drodze administracyjnej. Skarżący zwrócił uwagę, że zarówno Naczelny Sąd Administracyjny jak i Sąd Najwyższy nie mają kompetencji do stwierdzania niezgodności z Konstytucją przepisów. Tymczasem przyjęcie tych odmiennych stanowisk wskazuje na konieczność zadania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego.

Uzasadniając sformułowane zarzuty skarżący wskazał, że żaden przepis dekretu nie wskazywał, że o możliwości uznania nieruchomości za nieruchomość ziemską decydowało położenie nieruchomości. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Sądu Najwyższego ukształtowane na podstawie uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 września 1990 r., sygn. akt W 3/89 skarżący podniósł, że przesłankami jakie musiała spełniać nieruchomość przejmowana na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej było, aby nieruchomość ziemska miała charakter rolniczy, stanowiła własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, spełniała normy obszarowe oraz nadawała się do realizacji celów reformy rolnej wymienionych w art. 2 ust. 1 dekretu o reformie rolnej. Jednocześnie skarżący podkreślił, że pojęcie nieruchomości ziemskiej zostało wypracowane przez judykaturę. Ostatecznie zdefiniowano, że przez nieruchomość ziemską należy rozumieć nieruchomości lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej, zwierzęcej, sadowniczej, a także grunty nie wykorzystywane do tej produkcji, ale bez których produkcja ta nie byłaby możliwa. Takie zaś ustalenia nie były poczynione przez organy orzekające w sprawie. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący załączył uchwałę nr [...] z dnia [...] r. Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozpoznając przedmiotową sprawę według wskazanych wyżej kryteriów, sąd doszedł do przekonania, że skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r., którą utrzyma została decyzja tego samego organu z dnia [...] r. naruszają przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z ustanowioną w art. 16 k.p.a. generalną zasadą trwałości decyzji administracyjnych, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Oznacza to, że decyzje administracyjne , które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba, że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Niniejsze postępowanie toczy się w trybie nadzoru, a podkreślić należy, że postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art. 156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 k.p.a. - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W przedmiotowej sprawie decyzje wydane w obu instancjach nie odpowiedziały prawidłowo na zarzuty wniosku skarżącej spółki T. S.A. w likwidacji w sprawie decyzji wydanej w dniu [...] r. przez Wojewodę [...], nie podzielając okoliczności naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Zarzuty skarżącego nie są bowiem chybione ani sprzeczne z przepisami prawa. Wskazać należy na braki postępowania administracyjnego, które nie pozwoliły na podzielenie stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji i konieczność zweryfikowania decyzji Wojewody Wielkopolskiego w tym sensie, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego opartego na właściwym i nie budzącym wątpliwości rozumieniu przepisów dekretu z uwzględnieniem wskazań orzecznictwa w zakresie związku funkcjonalnego nieruchomości z majątkiem [...].

Wobec powyższego należy podkreślić, że zaskarżona decyzja narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z przepisem art. 2 ust. 2 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Punktem wyjścia w rozważaniach jest okoliczność, że ani dekret ani przepisy wykonawcze do niego nie definiują pojęcia "nieruchomość rolna", w sposób w jaki wyrażony przez R. M. pogląd (wniosek z dnia [...]r.), że z jego zakresu wyłączone były grunty położone w granicach administracyjnych miast. Pogląd ten został błędnie przyjęty za właściwy w rozstrzygnięciu Wojewody [...] z dnia [...] r. Zdaniem Sądu z samej okoliczności położenia nieruchomości w granicach miasta nie można wyciągnąć wniosku o ich miejskim charakterze. Takiego kryterium-położenia nie można doszukać się w przepisach dekretu, a badanie czy nieruchomość miała charakter miejski czy też pozostawała w związku gospodarczym z gospodarstwem rolnym, powinno mieć miejsce w toku każdego postępowania toczonego w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące podpadania czy też nie pod działanie art.2 ust.1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (por. wyroki NSA z dnia 15 marca 2001 r. sygn. akt IV SA 2416/98, z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt I OSK 1625/06 , z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 203/06). Organ poza przyjęciem poza dekretowego kryterium położenia nieruchomości (tutaj w granicach administracyjnych miasta) nie poczynił żadnych ustaleń na okoliczność związku funkcjonalnego (gospodarczego) z pozostałym gospodarstwem. Należy pamiętać, że orzekanie na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o tym, czy dana nieruchomość podpadała pod działanie przepisów art.2 ust.1 lit. e dekretu, nie było regułą czy też wymogiem formalnym w każdej sprawie. Tryb ten był uruchamiany w przypadkach spornych, kiedy właściciel nieruchomości uważał, że jego nieruchomość z określonych powodów nie spełnia warunków określonych w w/w przepisie i w związku z tym winna być wyłączona spod działania tego przepisu – innymi słowy nie powinna podlegać przejęciu na cele reformy rolnej ani w całości ani w części. Aby dojść do wniosku precyzującego podpadanie bądź nie podpadanie nieruchomości pod działanie dekretu koniecznym było zatem przeprowadzenie postępowania dowodowego, które nie mogło ograniczyć się jedynie do zbadania okoliczności położenia nieruchomości w granicach miasta. Tak uzasadnione stanowisko organu nie odpowiada bowiem wymogom określonym w przepisie art.107§3 k.p.a. Na marginesie podnieść należy, że działka, która w niniejszym postępowaniu poddana została analizie, została wydzielona z majątku określonego jako [...], która to okoliczność powinna zdaniem Sądu stanowić punkt odniesienia w zakresie zastosowania w niniejszej sprawie przepisów dekretu.

Sąd jednocześnie podkreśla, że uchwałą NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10 przesądzone zostało, że § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej , o której mowa w art.2 ust.1 lit. e dekretu PKWN. Stąd zdaniem Sądu przedmiotowe zagadnienie prawne zostało rozstrzygnięte i tym samym wniosek o zwrócenie się przez tutejszy Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności §5 ust.1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej i art. 20 dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej z art. 92 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie został przez Sąd uwzględniony.

Reasumując, organ administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy zobowiązany jest do zastosowania powyższych rozważań Sądu, w szczególności dotyczących oceny prawidłowości zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego w aspekcie obowiązujących zasad procedury administracyjnej przez Wojewodę [...] przy rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. Organ rozpoznając niniejszą sprawę w trybie nadzoru winien nie tracić z pola widzenia okoliczności, że nie sposób uznać za nienaruszające w sposób rażący przyjęcie przez Wojewodę [...] przy rozpoznawaniu sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] r. jako jedynego kryterium oceny miejsca położenia nieruchomości ziemskiej. Sąd podkreśla, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] zupełnie pominął powyższą okoliczność, przywiązując wagę jedynie do sposobu rozumienia pojęcie "nieruchomość ziemska" sprowadzając własne rozważania do konkluzji o wyłączeniu możliwości stwierdzenia nieważności ww. decyzji z uwagi na odmienności interpretacyjne pojęcia "nieruchomość ziemska". Takie rozumowanie zdaniem Sądu nie jest prawidłowe i narusza przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej. Wobec braku odniesienia się przez Wojewodę Wielkopolskiego w rozstrzygnięciu z dnia 28 sierpnia 2006 r. do okoliczności wskazanych w regulacji dekretu (art. 1 i art. 2 ust. 1 lit. e) w kontekście celu przeprowadzenia reformy rolnej z uwzględnieniem poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych w przedmiotowym zakresie, stwierdzić należy, że tym samym rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest nie tylko wadliwe – z uwagi na odniesienie się do poza dekretowego kryterium położenia nieruchomości, ale również przedwczesne, wobec braku przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność podpadania bądź nie przedmiotowej działki pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKW z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej przez organ orzekający w trybie zwykłym.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy p.p.s.a.