Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2321/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 95 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: art. 70 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 226 poz 1676
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych - tekst jednolity
article: art. 100 § 1, § 5 i § 6
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędzia WSA del. Przemysław Szustakiewicz Protokolant asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 20/12 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 20/12 oddalił skargę A. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

A. P. pełnił zawodową służbę wojskową w okresie od 15 kwietnia 1999 r. do 31 lipca 2011 r., ostatnio na stanowisku sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym w Krakowie.

W związku ze zniesieniem Wojskowego Sądu Garnizonowego w Krakowie - Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] ustalił A. P. prawo do uposażenia w stanie spoczynku. Wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez Ministra Obrony Narodowej, A. P. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 lipca 2011 r.

W dniu 8 sierpnia 2011 r. A. P. złożył do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Katowicach wniosek o wypłatę jednorazowo z góry świadczenia pieniężnego przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Katowicach, decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmówił A. P. wypłaty świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

Minister Obrony Narodowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Katowicach z dnia [...] września 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, iż A. P. spełnił, co do zasady, warunki wymagane do uzyskania świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jednakże, zdaniem organu, ustawodawca wprowadził przepisy wyłączające wypłatę należności z tego tytułu, w przypadku zbiegu z prawem do innych świadczeń. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1, nie może być wypłacane razem ze świadczeniem emerytalnym lub rentowym, przy czym wybór świadczenia należy do osoby uprawnionej.

W ocenie Ministra, prawo do świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych związane jest z pełnieniem zawodowej służby wojskowej, a nie ze sprawowaniem urzędu sędziego. Podobne w treści uregulowanie dotyczące sędziów zawarte zostało w art. 100 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych. Regulacja dotycząca tylko sędziów jest rozwiązaniem dalej idącym i korzystniejszym, ponieważ dopuszcza możliwość wypłaty świadczenia nie przez okres jednego roku, ale do ukończenia przez sędziego 65 roku życia. Zdaniem organu, celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych było niedopuszczenie do kumulowania korzyści finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdy już jedna z wypłacanych należności ma wyjątkowy (w stosunku do innych grup zawodowych), a nawet uprzywilejowany charakter i wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej.

Organ wyjaśnił, że brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wyraźnego wskazania uposażenia w stanie spoczynku nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku. Biorąc pod uwagę, że świadczenie emerytalne oraz uposażenie w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję, tzn. zapewniają środki do utrzymania sędziego, który przestał być czynny, organ przyjął, że powinny być tak samo potraktowane w kontekście zasady niekumulowania świadczeń.

Podkreślił przy tym, że ustawodawca ustanowił jako zasadę, że w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacane jest tylko jedno z tych świadczeń. W ocenie organu, wyłączenie kumulacji świadczeń w przypadku sędziego – żołnierza nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Ponadto wskazał, że z art. 32 ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz art. 100 ustawy o ustroju sądów powszechnych wynika, że sędziowie także zostali objęci zasadą niekumulowania świadczeń.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P., zarzucając naruszenie art. 95 pkt 1 i art. 96 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 96 ust. 7 i ust. 9 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 41 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy i członków ich rodzin, art. 100 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że skarżący co do zasady ma rację twierdząc, że świadczenie emerytalne i świadczenie sędziego w stanie spoczynku, to w istocie dwa różne świadczenia. Nie oznacza to jednak, że w określonych sytuacjach świadczenia te traktowane są przez ustawodawcę w sposób tożsamy. Świadczy o tym, zdaniem Sądu I instancji, na przykład uregulowanie zawarte w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, gdzie w art. 100 § 6 ustawodawca przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie z zastrzeżeniem § 7. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił uwagę, że w ustawie z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym w art. 94 § 5 również w razie zbiegu uposażenia sędziego Sądu Najwyższego Izby Wojskowej w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe lub przez nią wybrane. Podobnie sytuacja przedstawia się w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych, gdzie w art. 32 § 5 ustawodawca również przewidział, że w razie zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty wojskowej, wypłaca się osobie uprawnionej wyłącznie świadczenie wyższe albo przez nią wybrane.

Ponadto wskazano, że wprawdzie z brzmienia przepisu art. 95 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych istotnie nie wynika, iż pobieranie uposażenia sędziego w stanie spoczynku wyklucza możliwość wypłaty świadczenia przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, co nie oznacza, że skarżący uprawniony jest do wypłaty obu tych świadczeń.

Celem regulacji zawartej w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niedopuszczenie do kumulowania świadczeń finansowych, w sytuacji wypłaty należności z budżetu państwa, gdyż już jedna z wypłacanych należności ma charakter wyjątkowy, a nawet uprzywilejowany w stosunku do innych grup zawodowych, a ponadto wypłacane należności nie są związane z kontynuowaniem aktywności zawodowej. Świadczą o tym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podane przykłady dotyczące zarówno sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej, czy też sędziów sądów wojskowych. Oznacza to zatem, że organ, odmawiając wypłaty skarżącemu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zasadnie uznał, że z punktu widzenia funkcji jaką świadczenia te spełniają ustawodawca postawił między nimi znak równości.

Zakaz łączenia prawa do wypłaty uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty dodatkowo przemawia za zamiarem ustawodawcy wypłaty tylko jednego świadczenia. Z tego względu podzielenie stanowiska skarżącego i przyznanie mu wypłaty świadczenia, o jakim mowa w art. 95 pkt 1 ustawy prowadziłoby do usytuowania skarżącego w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych sędziów, w tym sędziów Sądu Najwyższego Izby Wojskowej.

Brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazania uposażenia w stanie spoczynku, nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 pkt 1 tej ustawy, z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku.

W ocenie Sądu I instancji, świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, związane jest z pełnieniem służby wojskowej, nie zaś ze sprawowaniem urzędu sędziego. Świadczenie emerytalne oraz uposażenie sędziego w stanie spoczynku spełniają taką samą funkcję, tzn. mają zapewnić środki utrzymania po zaprzestaniu aktywności zawodowej, z tą różnicą, że świadczenie, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wypłacane jest jedynie przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, uposażenie zaś sędziego w stanie spoczynku, które przyznane zostało skarżącemu, wypłacane jest do ukończenia przez niego 65 lat.

Ustawodawca ustanowił jako zasadę, że w przypadku zbiegu prawa do świadczeń emerytalnych lub rentowych z kilku tytułów, jak również w przypadku zbiegu prawa do tych świadczeń z innymi świadczeniami wypłacanymi z budżetu państwa, a wynikającymi ze stosunku służbowego – wypłacanie tylko jednego z tych świadczeń. Wyłączenie kumulacji świadczeń w przypadku sędziego - żołnierza nie pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości. Trudno bowiem rozpatrywać zasadę równości w oderwaniu od zasady sprawiedliwości społecznej, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. P., domagając się:

1) uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2) zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." w zw. z art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące naruszeniem zasady praworządności, uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa w wyniku zastosowania przez Sąd I instancji wykładni systemowej i celowościowej w sytuacji, gdy treść przepisu stanowiącego podstawę roszczenia skarżącego nie budziła żadnych wątpliwości, co skutkowało w konsekwencji oddaleniem skargi wniesionej przez skarżącego;

b) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii zasadności postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, w tym również ustawy zasadniczej, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie ustaleń prawnych Sądu I instancji w niniejszej sprawie;

c) art. 151 P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące oddaleniem złożonej skargi, podczas gdy stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy uzasadniał jej uwzględnienie;

3) naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej nie przysługuje świadczenie pieniężne, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie w sytuacji, gdy jednocześnie pobiera on uposażenie sędziego w stanie spoczynku, podczas gdy jak wynika z treści tego przepisu nie przewiduje on żadnych dodatkowych wymogów, od których spełnienia byłoby uwarunkowane przyznanie powyższego świadczenia żołnierzowi pełniącemu jednocześnie funkcję sędziego w stanie spoczynku i otrzymującemu z tego tytułu stosowne uposażenie;

b) art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zbieg ze świadczeniem, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zachodzi także wówczas, gdy żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej pobiera równocześnie uposażenie sędziego w stanie spoczynku, podczas gdy literalne brzmienie powołanego przepisu jednoznacznie wskazuje, że zbieg dotyczy tylko sytuacji, w której żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej jest równocześnie uprawniony do świadczenia emerytalnego, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca;

c) art. 2 oraz art. 10 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie prowadzące do naruszenia zasady zakazu wykładni prawotwórczej oraz zasady pierwszeństwa wykładni językowej w wyniku przyjęcia, że brak w art. 96 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazania uposażenia w stanie spoczynku nie oznacza, że wolą ustawodawcy było dopuszczenie do zbiegu świadczenia, o którym mowa w art. 95 ust. 1 tej ustawy z uposażeniem sędziego w stanie spoczynku, podczas gdy z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że zakaz kumulacji świadczeń dotyczy tylko i wyłącznie przypadku zbiegu powołanego wyżej świadczenia ze świadczeniem emerytalnym przysługującym żołnierzowi.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności powodujących nieważność postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie art. 95 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( Dz. U. z 2010r. Nr. 90, poz. 593 ze zm. ) żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje m. in. przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.

Istota sporu sprowadza się do kwestii czy prawo do świadczenia o którym mowa w cytowanym powyżej przepisie przysługuje w sytuacji, w której żołnierz zawodowy jest sędzią sądu wojskowego w stanie spoczynku i z tego tytułu pobiera uposażenie.

Trzeba przypomnieć, że uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa 2010r. skarżący został przeniesiony w stan spoczynku. W myśl art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. Prawo i ustroju sądów wojskowych ( Dz. U. z 2007r. Nr.226, poz. 1676 ze zm. zwanej dalej P.u.s.w), do sądów wojskowych stosuje się odpowiednio wskazane przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. Nr. 98, poz. 1070 ze zm. zwanej dalej P.u.s.p.), zaś według § 2 art. 70 P.u.s.w. w sprawach nieuregulowanych w ustawie prawa i obowiązki sędziów sądów wojskowych określają przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Stosownie do art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ( Dz. U. Nr. 98, poz. 1070 ze zm. zwanej dalej P.u.s.p.), która to ustawa jak wyżej wskazano ma zastosowanie do sędziów wojskowych, sędziemu który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 67 lat, albo do osiągnięcia wieku, o którym mowa w art. 69 § 1a, uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Regulacja ta w sposób szczególnie korzystny dla żołnierzy zawodowych będących sędziami normuje ich sytuację finansową po zwolnieniu ze stanowiska sędziego, bowiem otrzymują oni pełne uposażenie ustalane wg. wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku. Uposażenie, służy zabezpieczeniu finansowemu, po zwolnieniu ze służby. Zatem uposażenie spełnia ten sam cel co świadczenie emerytalne, czy rentowe. Już choćby z tych przyczyn dokonane przez Sąd I instancji porównanie go do świadczeń emerytalnych wydaje się uzasadnione. Świadczenie przewidziane w art. 95 pkt.1 pragmatyki wojskowej, należne żołnierzom zawodowym zwalnianym ze służby służy też takiemu celowi.

Z art. 100 § 5 ustawy P.u.s.p. sędziemu nie przysługuje prawo do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 100 § 6 tej ustawy w przypadku zbiegu prawa do uposażenia w stanie spoczynku z prawem do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wypłaca się wyłącznie uposażenie, z zastrzeżeniem.

Zakaz łączenia świadczeń jak również przesłanki nabycia prawa do uposażenia w stanie spoczynku wskazuje, że należne sędziemu uposażenie w stanie spoczynku jest zbliżone do emerytury lub renty z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Faktu tego nie zmienia uzyskanie uposażenia na podstawie art. 100 § 1 P.u.s.p., a więc tak jak w sytuacji skarżącego z powodu zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych. W obu przypadkach jest to uposażenie sędziego w stanie spoczynku, należne w związku z zaprzestaniem pełnienia służby sędziowskiej.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że chociaż świadczenia te regulowane są różnymi ustawami, w pewnych sytuacjach mogą być traktowane jako tożsame bowiem służą temu samemu celowi. Celem tym jest zabezpieczenie materialne sędziego w związku z zaprzestaniem przez niego dotychczasowej aktywności zawodowej.

W sytuacji gdy ani ustawa P.u.s.w. ani ustawa Pusp nie regulują kwestii zbiegu prawa do uposażenia żołnierza zawodowego będącego sędzią w stanie spoczynku z uprawnieniem przewidzianym w art. 95 pkt. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zasadnym jest zgodnie z art. 70 § 2 P.u.s.w. zastosowanie art. 96 ust. 3 ustawy pragmatycznej. Zgodnie z tym przepisem w razie zbiegu uprawnień do świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 pragmatyki służbowej i świadczenia emerytalnego żołnierzowi przysługuje, według jego wyboru, tylko jedno z tych świadczeń. Oznacza to, że sędziemu wojskowemu w stanie spoczynku nie przysługuje świadczenie przewidziane w art. 95 pkt. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ponieważ pobiera on już uposażenie będące odpowiednikiem emerytury, co stosownie do art. 96 ust. 3 ustawy pragmatycznej wyklucza prawo do świadczenia realizującego ten sam cel.

Skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego stoi na stanowisku, że nie dopuszczalna jest wykładnia przepisów, zgodnie z którą możliwe byłoby pobieranie przez sędziów wojskowych w stanie spoczynku podwójnego uposażenia – uposażenia w stanie spoczynku i uposażenia na podstawie art. 95 pkt. 1 ustawy pragmatycznej. Stanowiłoby to nieuzasadnione uprzywilejowanie tej grupy żołnierzy zawodowych w stosunku do innych żołnierzy zawodowych oraz w stosunku do sędziów sądów powszechnych.

Oceniając w kontekście powyższego należy uznać , że zarzut naruszenia art. 95 pkt. 1 w zw. z 96 ust. 2 pkt. 2 pragmatyki wojskowej poprzez ich błędna wykładnię i niezastosowanie jest nie zasadny. Sąd I instancji dokonał właściwej subsumcji wymienionych przepisów na gruncie stanu faktycznego sprawy. W tej kwestii jak również w odniesieniu do art. 96 ust. 3 ustawy pragmatycznej Naczelny Sad Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wypowiedział się we wcześniejszej części uzasadnienia.

Nie mógł zostać również uwzględniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego i ustawy zasadniczej nie stanowiło takiego uchybienia, z którego wynikałoby, iż miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, który to warunek jest niezbędny dla uznania zasadności zarzutu kasacji (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.),

Nie zasadny jest także zarzut naruszenia art. 2 oraz art.,10 Konstytucji RP. Przedstawiona wyżej wykładnia art. 96 ust.3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie narusza wyrażonej w art. 10 Konstytucji zasady podziału władzy. Do sądów należy stosowanie prawa i jego wykładnia. Interpretacja przepisu nie może mieć miejsca w oderwaniu od całego systemu prawa obowiązującego w danej materii. Sąd I instancji zasadnie wywiódł posiłkując się wykładnią systemową, że odmienna interpretacja art. 95 ust.1 ustawy pragmatycznej stawiałaby żołnierzy zawodowych piastujących urząd sędziego w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych żołnierzy zawodowych co z kolei naruszałoby zasadę równości.

Niezadowolenie strony z powodu zapadłych rozstrzygnięć nie może dowodzić, że organy administracji naruszyły zasadę sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Skarżący powołując się na zasadę praworządności zdaje się nie zauważać, że właśnie odmienna od dokonanej przez Sąd I instancji wykładnia prawa stanowiłaby o naruszeniu zasady równości, gdyż skarżący otrzymałby więcej niż inne osoby znajdujące się w podobnej sytuacji.

Nie można także postawić Sądowi I instancji skutecznie zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6,7, i 8 k.p.a. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sad Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i kontrolując ten akt prawidłowo nie stwierdził naruszenia wskazanych przepisów procedury administracyjnej. Fakt, że skarżący kwestionuje decyzje podjęte przez organy administracji państwowej oraz wyrok sądu I instancji nie oznacza, że orzekające organy nie działały na podstawie przepisów prawa. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom stać na straży praworządności i załatwiać sprawy nie tylko mając na względzie słuszny interes obywatela ale także interes społeczny. Stawianie pewnej grupy obywateli w uprzywilejowanej sytuacji wobec innych nie stanowi o słusznym interesie tych obywateli a tym bardziej nie przemawia za takim traktowaniem interes społeczny oraz wyrażona w art. 8 k.p.a. zasada praworządności.

Także nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Skoro Sąd nie stwierdził naruszenia prawa to prawidłowo oddalił skargę.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. nie może być rozpoznany, z uwagi na niewskazanie jednostki redakcyjnej tego przepisu.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.