Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2029/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1, art. 228 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, asesor WSA Piotr Dębkowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz K. sp. j. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z 17 lipca 2018 r. K. sp. j. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

1.1. Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w B., decyzją z [...] listopada 2017 r., określił Spółce kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2013 r. do grudnia 2014 r. oraz kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) - dalej "u.p.t.u." - za listopad i grudzień 2013 r. oraz za styczeń 2014 r.

Decyzja została doręczona na adres Kancelarii Adwokackiej [...] - Spółka Partnerska 4 grudnia 2017 r. Fakt ten potwierdziła J. B.

W dniu 21 grudnia 2017 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo adwokata S. B. informujące o wypowiedzeniu w trybie natychmiastowym pełnomocnictwa Spółce do reprezentowania w sprawie przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Pełnomocnik wyjaśnił, że wypowiedzenie wynika z faktu, iż jego udział w postępowaniu ograniczył się jedynie do fazy wstępnej i od dłuższego już czasu Spółkę reprezentują inni pełnomocnicy. Ponadto poinformował, że pozostaje zawieszony w wykonywaniu zawodu, co stanowi przeszkodę do dalszych działań w sprawie.

W dniu 22 grudnia 2017 r. w siedzibie [...] Urzędu Celno – Skarbowego w B. stawili się upoważnieni przez adwokata M. C. pracownicy Kancelarii, którzy wykonali fotokopię przedmiotowej decyzji.

1.2. Pismem z 29 grudnia 2018 r. Spółka reprezentowana przez M. C. wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. z [...] listopada 2017 r.

1.3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W., postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w B. z [...] listopada 2017 r. została doręczona na adres: Kancelaria Adwokacka [...] Spółka Partnerska 4 grudnia 2017 r. Odbiór decyzji poświadczyła własnoręcznym podpisem J. B., co nie jest kwestionowane przez Stronę. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania od tej decyzji upływał zatem 18 grudnia 2017 r. (poniedziałek).

W dniu 18 grudnia 2017 r. adwokat S. B. - pełnomocnik (do doręczeń) sporządził pismo adresowane do Strony i Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego o następującej treści: "Niniejszym wypowiadam w trybie natychmiastowym pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie (...) przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Wypowiedzenie wynika z faktu, iż mój udział w postępowaniu ograniczył się jedynie do fazy wstępnej i od dłuższego czasu już spółkę reprezentują już inni pełnomocnicy. Nadto pozostaję zawieszony w wykonywaniu zawodu co stanowi przeszkodę do moich dalszych działań w tej sprawie".

W związku z pismem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z 26 stycznia 2018 r. skierowanym do [...] Izby Adwokackiej, Rzecznik Dyscyplinarny pismem z 14 lutego 2018 r. wyjaśnił kwestie związane z zawieszeniem adwokata S. B. Tenże został zawieszony w prawie do wykonywania zawodu natychmiast wykonalnym orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej z [...] lipca 2017 r., którego wykonalność Sąd Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej zawiesił 25 sierpnia 2017 r. do czasu rozstrzygnięcia odwołania przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny. W dniu [..] października 2017 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy postanowienie orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej z [...] lipca 2017 r. i adwokat był zawieszony w prawie do wykonywania zawodu do 5 lutego 2018 r., kiedy to Sąd Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej uchylił postanowienie o zawieszeniu w czynnościach zawodowych. Stosownie do art. 95ł ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze informacje tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych zostały wystosowane przez Dziekana ORA w G. odpowiednio 31 lipca 2017 r. i 30 października 2017 r. W tych samych datach Dziekan ORA w G. w oparciu o art. 37a ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze wyznaczył innego adwokata zastępcą generalnym zawieszonego adwokata. Zawieszony adwokat nie uzyskiwał od Dziekana ORA w G. zgody na wykonywanie innych czynności zawodowych.

Kolejnym pismem z 13 marca 2018 r. właściwa Izba Adwokacka poinformowała, że wyznaczenie zastępcy generalnego nastąpiło na podstawie zarządzenia z 30 października 2017 r., oraz że Zarządzenie Dziekana ORA w G. zostało przesłane do Sądu Apelacyjnego w G.Sądów Okręgowych w E.i G.Prokuratury Regionalnej w G.Prokuratury Okręgowej w G. z adnotacją o powiadomieniu o wydanym zarządzeniu podległych jednostek. Z pisma tego wynika również, że Okręgowa Rada Adwokacka w G. nie ma obowiązku i nie gromadzi informacji o zakresie spraw przekazywanych zastępcom generalnym, nie mniej art. 37a ustawy - Prawo o adwokaturze dotyczy każdej aktywności adwokata związanej z jego działalnością zawodową, której ze względu na czasową lub stałą przeszkodę nie może prowadzić i że dalsze czynności zastępcy generalnego dotyczące przejęcia przez niego akt spraw do prowadzenia uzależnione są od ustaleń między zastępcą generalnym, a zastępowanym adwokatem.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy przyjął, że obowiązek złożenia stosowanej informacji ciążył na zawieszonym w prawie wykonywania zawodu adwokacie. Z akt sprawy nie wynika zaś żeby do Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. wpłynęło jakiekolwiek pismo w tej sprawie przed datą wydania decyzji. W tych warunkach organ odwoławczy uznał doręczenie ww. decyzji za skuteczne i prawidłowe.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. M. C., składając w imieniu Spółki 29 grudnia 2017 r. odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. z [...] listopada 2017 r., uchybił więc terminowi do dokonania tej czynności.

2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800) – dalej "O.p." - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz niedopełnienie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, polegającego na uznaniu, iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. została skutecznie doręczona Stronie 4 grudnia 2017 r., zaś zaniedbania pełnomocnika Spółki adw. S. B. pozostają bez wpływu na prawidłowość działania organu podatkowego, w zakresie wydania postanowienie stwierdzającego uchylenie terminu do wniesienia odwołania, jak również nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania;

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p., poprzez bezpodstawne stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i pozbawienie Skarżącej prawa do instancyjnej kontroli zapadłego rozstrzygnięcia, co jest sprzeczne z obowiązkiem działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 228 § 1 pkt 2 O.p., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania;

- art. 145 § 1 i 2 O.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku uznania, iż przedmiotowa decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. została prawidłowo i skutecznie doręczona Stronie 4 grudnia 2017 r., pomimo, że pełnomocnik Strony był zawieszony w czynnościach, zatem nie mógł reprezentować Strony w czynnościach przed organem, zaś faktycznie decyzję doręczono osobie niebędącej pełnomocnikiem Strony;

- art. 228 § 1 pkt 2 i art. 162 § 1 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, pomimo złożenia przez Skarżącą uzasadnionego wniosku o przywrócenie terminu wraz z odwołaniem, co powinno skutkować przywróceniem terminu i rozpoznaniem odwołania, albowiem Skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Skarżącej, a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony wraz z odwołaniem przed upływem 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

3. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

4. Przedmiotem sporu jest to, czy termin do wniesienia odwołania został uchybiony.

5. Skarga jest zasadna. Odwołanie podlega rozpatrzeniu.

6. 1. Wyjaśniając ramy prawne wyroku wskazać należy, że z mocy art. 223 § 2 pkt 1 O.p. organ w pierwszej kolejności zobowiązany jest stwierdzić, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Okoliczność ta stanowi kategorię obiektywną i nie jest zależna od uznania organu. Stwierdzenie bowiem wniesienia odwołania z przekroczeniem terminu, zobowiązuje organ do wydania postanowienia w trybie art. 228 § 1 pkt 2 O.p.

6.2. W granicach niniejszej sprawie nie mieści się rozważanie zagadnienia, czy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 162 § 1 O.p. tj. możliwość przywrócenia terminu w razie jego uchybienia na odrębny wniosek zainteresowanego, w którym uprawdopodobniłby, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Sprawa przywrócenia uchybionego terminu jest sprawą odrębną, wszczynaną na wniosek, od sprawy stwierdzenia uchybienia terminu. Sądowi wiadomo z urzędu, że wyrokiem z 9 stycznia 2019 r., III SA/Wa 2030/19 zostało uchylone postanowienie organu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z tego względu odwołanie podlegać będzie rozpatrzeniu.

7.1. Nie ma sporu co do faktów. Decyzję wymiarową na Spółkę doręczono na adres Kancelarii Adwokackiej ustanowionego w sprawie pełnomocnika (Kancelaria Adwokacka [...] - Spółka Partnerska) w dniu 4 grudnia 2017 r., co własnoręcznym podpisem potwierdziła J. B. Termin do wniesienia odwołania upływał zatem 18 grudnia 2017 r. W tym dniu adwokat S. B. poinformował organ o wypowiedzeniu pełnomocnictwa (był ustanowiony pełnomocnikiem do doręczeń). Pismem z 28 grudnia 2017 r., w dniu 29 grudnia 2017 r. Spółka reprezentowana przez M. C. wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w B. z dnia [...] listopada 2017 r.

Sporna jest natomiast interpretacja tych faktów w dwóch obszarach: czy adwokatowi S. B. (ustanowionemu pełnomocnikiem do doręczeń) można było skutecznie doręczać pismo w sytuacji, gdy był on zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych oraz czy pracownik jego kancelarii mógł kwitować to doręczenie.

7.2. Zgodnie z art. 4d ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. − Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1999 z późn. zm.) adwokat zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych nie może występować przed sądami lub organami państwowymi i samorządowymi. Organ podatkowy prowadzący postępowanie nie został zawiadomiony o zawieszeniu adwokata, bo nie mieści się w katalogu organów wskazanych w art. 95ł ust. 3 ustawy - Prawo o adwokaturze (kognicja [...] Izby Adwokackiej).

8.2. Zawieszenie w czynnościach zawodowych nie stanowi przyczyny wygaśnięcia pełnomocnictwa, o której mowa w art. 96 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 101 Kodeksu cywilnego, które mają tu zastosowanie w związku z art. 138o O.p. Zawieszenie adwokata w czynnościach nie zwalnia automatycznie go jako pełnomocnika od obowiązku dalszego reprezentowania strony. Dodatkowo sam fakt zaprzestania działalności przez adwokata nie przesądza o tym, że utracił on uprawnienie do reprezentowania strony. Zgodnie bowiem z art. 138b § 1 O.p. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

W chwili doręczenia decyzji organ podatkowy nie był poinformowany o wygaśnięciu pełnomocnictwa. Słuszne jest przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu jej odebrania przez pełnomocnika lub pracownika kancelarii adwokackiej, w której pełnomocnik wykonywał swój zawód. Podkreślić bowiem należy, że wypowiedzenie pełnomocnictwa staje się skuteczne wobec organu podatkowego w chwili powiadomienia go o tym fakcie (art. 138i § 2 O.p.). Nie działa w tym zakresie art. 138i §3 O.p. obligujący adwokata do działania jeszcze przez dwa tygodnie, bo adresatem tego przepisu jest adwokat, przez co należy rozumieć adwokata mającego zdolność wykonywania tego zawodu.

W rozdziale 5, dziale IV O.p. "Doręczenia" nie ma podstaw prawnych do uznania doręczenia jako nieskuteczne. Z art. 4d ust. 1 ustawy − Prawo o adwokaturze nie można wywieść, że zostają w tym zakresie wyłączone przepisy o doręczeniach zawarte w Ordynacji podatkowej, a w szczególności że organ podatkowy nie może rozpoznawać danej osoby jako pełnomocnika. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby powiązanie zawieszenia adwokata w wykonywaniu czynności zawodowych z wygaśnięciem (z mocy prawa) jego pełnomocnictwa, to taka regulacja wynikałaby z Prawa o adwokaturze lub z Kodeksu cywilnego. Takiej regulacji jednak nie ma. Kierując się zasadą legalizmu (art. 120 O.p.), na podstawie art. 145 § 2 O.p., w dacie wydania i ekspedycji decyzji organ nie mógł kierować jej do innej osoby niż ustanowiony (wedle wiedzy organu działający) pełnomocnik do doręczeń. Każdy inny adresat pisma mógłby podważyć skuteczność doręczenia. W zakresie doręczania pisma organ nie ma prawa domniemywania, że pełnomocnictwo adwokata wygasło. Podkreślenia wymaga, że w realiach tej sprawy organ podatkowy nie wiedział o zawieszeniu adwokata w czynnościach, więc nie miał więc przesłanek, aby podejmować czynności zmierzające do wyjaśnienia umocowania adwokata S. B. przed doręczaniem mu pisma.

7.3. Nadto należy zwrócić uwagę na treści art. 105 Kodeksu cywilnego (w związku z art. 138o O.p.), który stanowi, że jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Ze względu na ochronę interesów osób trzecich i bezpieczeństwo obrotu, wprowadzono zasadę utrzymania w mocy czynności prawnych dokonanych przez pełnomocnika w granicach umocowania po jego wygaśnięciu. Warunkiem ważności czynności prawnej jest zatem skuteczne udzielenie pełnomocnictwa i dokonanie czynności w jego granicach pomimo wygaśnięcia umocowania, chyba że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Nie ma przy tym znaczenia świadomość pełnomocnika odnośnie do wygaśnięcia umocowania.

A więc nawet gdyby przyjąć, że zawieszenie adwokata w czynnościach zawodowych powoduje wygaśnięcie jego pełnomocnictwa przed organem podatkowym - do czego zmierza Skarżąca - to wobec tego, że organ i Skarżąca nie wiedziała o tym zawieszeniu nie można zanegować skuteczności doręczenia decyzji zawieszonemu adwokatowi.

7.4. Adwokat jest osobą fizyczną. Zgodnie z art. 148 § 2 pkt 2 O.p. pisma osobom fizycznym mogą być doręczane w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata - adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji.

Odbiór decyzji poświadczyła własnoręcznym podpisem J. B. Z pieczęci widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika jednoznacznie, że J. B. ma pełnomocnictwo pocztowe i jest upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do Kancelarii Adwokackiej, a zatem także tej, która kierowana była do Strony. J. B. nie musiała więc - wbrew argumentacji skargi - posiadać umocowania od Skarżącej do odbioru przesyłek w jej imieniu. W świetle art. 148 § 2 pkt 2 O.p. nie można uznać, że odbioru przesyłki kierowanej na adres Kancelarii Adwokackiej dokonała osoba nieuprawniona, a co więcej "anonimowa", jak twierdzi Skarżąca. W tym względzie argumentację skargi także należy uznać za chybioną.

7.5. Reasumując, doręczenie decyzji nastąpiło skutecznie w dniu 4 grudnia 2017 r. Wobec uchylenia wyrokiem tutejszego Sądu z 9 stycznia 2019 r., III SA/Wa 2030/19 postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to odwołanie podlega rozpatrzeniu.

Wobec powyższego nie ma podstaw do pozostawienia w obrocie prawnym postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania skoro to odwołanie podlega rozpatrzeniu. W doktrynie (A. Kabat [w:] S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski - Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2017, s.1213 oraz B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, P. Borszowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa, Komentarz, Wrocław 2017, s. 1311) przyjęte jest, że w wypadku złożenia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie organ odwoławczy nie może wydać postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania przed rozpatrzeniem wspomnianej prośby. Co istotne, przywrócenie terminu wyłącza możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.

8. Sąd stwierdza, że organ naruszył art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Brak było podstaw do stwierdzania uchybienia terminu do wniesienia odwołania skoro termin ten należało przywrócić. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co orzeczono w sentencji wyroku.

Niezasadny jest jednak zarzut naruszenia art. 145 § 1 i 2 O.p. oraz powiązany z tym zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Doręczenie decyzji w terminie wskazanym przez organ było skuteczne.

Zarzut naruszenia art. 162 § 1 O.p. nie mieści się w granicach tej sprawy.

9. Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis w wysokości 100 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).