Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 673/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 13 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Asesor Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt: II SA / Łd 673 / 03

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., w następstwie rozpoznania odwołania wniesionego przez J. W., na podstawie przepisu art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wydaną na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nakazującą J. W. rozbiórkę obiektu budowlanego (garażu samowolnie wybudowanego) na terenie nieruchomości położonej w B. przy ulicy A 49.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 13 lutego 2003 roku stwierdzono, iż J. W. na nieruchomości położonej w B. przy ulicy A 49 wybudował w 2002 roku, bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, garaż murowany wykonany z płyt ogrodzeniowych. Organy administracji obu instancji doszły w takiej sytuacji do wniosku, iż inwestor nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę garażu i wybudował go bez wymaganego pozwolenia, tym samym naruszył dyspozycję przepisu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), która wskazuje na konieczność uzyskania od właściwego organu architektoniczno – budowlanego pozwolenia na budowę przed wszczęciem robót budowlanych (z zastrzeżeniem sytuacji opisanych w przepisach art. 29 i art. 30 tejże ustawy).

Dalej organ wskazał, iż ustawodawca w przepisie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane ustanowił sankcje wobec samowoli budowlanej. Mając na uwadze, iż inwestor zrealizował garaż bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę, organ nadzoru budowlanego, zgodnie z przywołanym powyżej przepisem art. 48 jest zobligowany nakazać, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

Organ odwoławczy wskazał, iż bez znaczenia dla konieczności zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 48 ustawy – Prawo budowlane, jest podnoszona przez odwołującego się okoliczność wybudowania garażu w miejscu istniejącej wcześniej rozebranej szopy. Organ podkreślił, iż istotne jest to, że w czasie oględzin budynku garażu stwierdzono, iż jest to nowo wybudowany obiekt. Podobnie organ odwoławczy nie uznał za słuszny zarzutu skarżącego, iż wzniesiony obiekt nie jest garażem lecz obiektem gospodarczym. W ocenie organu odwoławczego powyższa okoliczność nie może wpłynąć na treść wydanej decyzji bowiem przedmiotem postępowania nie jest funkcja obiektu lecz legalność prowadzenia robót budowlanych.

W dniu 28 kwietnia 2003 roku, na powyższą decyzję J. W. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na niewyjaśnienie okoliczności związanych z budową w szczególności tego, iż obiekt stanowi zastąpienie dotychczasowej komórki drewnianej pomieszczeniem z płyt betonowych, które nie jest trwale związane z gruntem. Ponadto skarżący wskazał na naruszenie przepisu art. 48 i art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

W uzasadnieniu skarżący podał, iż obiekt stanowi pomieszczenie na opał i nie jest związane na stałe z gruntem. Składa się z płyt betonowych, będących elementami ogrodzenia, umieszczonych na betonowych przęsłach. Obiekt nie posiada fundamentu i posadzki. Dwa boki obiektu stanowią części betonowego ogrodzenia działki skarżącego.

Skarżący podał, iż sąsiadka uważała, że szopa drewniana, będąca wcześniej na miejscu wybudowanego obiektu, szpeci teren, dlatego zdecydował się ją rozebrać i wznieść przedmiotowy obiekt. Nie jest on jednak garażem, gdyż skarżący nie posiada samochodu. Jest to komórka na opał, której rozebranie spowoduje, iż skarżący nie będzie miał gdzie składować opału na zimę. Zdaniem skarżącego wzniesiony obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, gdyż nie ma fundamentów i wykorzystuje elementy ogrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie w niniejszej sprawie, pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi, nie zostało przez ten Sąd zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 roku, a zatem sprawa ta podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. (art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.))

Zgodnie z treścią art. 3 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.s.a.).

Organy administracyjne działające w niniejszej sprawie prawidłowo dopatrzyły się w przepisie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000roku, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w czasie wydawania kwestionowanych decyzji, podstawy prawnej do działania organów administracji..

Miarodajna dla oceny prawidłowości działań tych organów treść tego przepisu stanowi, iż: "właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ".

W niniejszej sprawie jest poza sporem, iż inwestor rozpoczął i zakończył prace przy budowie przedmiotowego obiektu budowlanego bez jakiejkolwiek wiedzy i zgody właściwego organu administracji. Stosownie natomiast do uregulowania art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od owej generalnej zasady statuują przepisy art. 29 i 30 tejże ustawy, ale obiekt budowlany wzniesiony przez skarżącego nie jest obiektem w owych przepisach wymienionym i wobec niego będą miały zastosowanie ogólne reguły rządzące możliwością rozpoczęcia robót budowlanych.

Ostatecznie uznać wypada, iż wzniesienie przez skarżącego przedmiotowego obiektu budowlanego – bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę – jest samowolą budowlaną rodzącą potrzebę zastosowania nakazu rozbiórki wzniesionego obiektu. Powyższa konstatacja jest wystarczającą, aby zaskarżoną decyzję uznać za odpowiadającą prawu.

Materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji uzasadniający wydanie zakwestionowanej decyzji jest wystarczający na potrzeby niniejszego postępowania. Sporna pomiędzy organem i skarżącym jest natomiast kwestia funkcji, jaką spełnia przedmiotowy obiekt. Słusznie podnosi jednak organ, iż sposób wykorzystywania tegoż obiektu nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Zasadnie więc organ odwoławczy nie precyzował w sposób jednoznaczny w treści decyzji charakteru tegoż obiektu. Wskazując w nawiasie – jak się wydaje – na jedną z wielu możliwych funkcji tego obiektu organ nie popełnił błędu, który w przyszłości mógłby zaowocować niemożnością wyegzekwowania wydanego nakazu rozbiórki.

Skarżący podnosi, iż wzniesiony przez niego obiekt budowlany nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Zarzut taki pozostaje jednak bez związku z istotą niniejszej sprawy. Nie ulega wątpliwości – i tego nie kwestionował skarżący – iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 omawianej ustawy. Zaś obiektem budowlanym jest nie tylko budynek, ale również budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Przepis art. 48 ustawy – prawo budowlane odnosi się natomiast do obiektu budowlanego, nie zaś jedynie do budynku.

Nie może również zmienić oceny działań administracji publicznej podnoszony przez skarżącego zarzut wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego na miejscu starej, rozebranej szopy drewnianej. Pozwolenie na budowę dotyczy konkretnego obiektu, a zatem nie rozciąga się ono na każdy następny obiekt budowlany wznoszony w miejscu dotychczasowego, rozebranego obiektu. Tak więc nawet gdyby drewniana szopa została wzniesiona w sposób zgodny z prawem, to nie odnosi to żadnego skutku dla nowych obiektów wznoszonych na jej miejscu.

Z tych wszystkich względów należało orzec jak powyżej.