Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1797/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. art. 14 ust. 2, 16
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. art. 4 ust. 1 pkt 2, 11 ust. 1 pkt 1, 18 ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art. 156 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [....] na rzecz skarżącego J. J. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO, organ), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096; dalej "Kpa.") w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 16 ust.1 w zw z art.3 ust.1 pkt1 u.d.i.p. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; dalej "u.d.i.p."), po rozpatrzeniu wniosku J. J. (dalej skarżący) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. kto świadczy na rzecz SKO usługi telekomunikacyjne (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu)? - na dzień sporządzenia odpowiedzi,

2. jakie koszty ponosi miesięcznie SKO za ww. usługi? - na dzień sporządzenia odpowiedzi,

3. prośby o przesłanie skanów umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu) – obowiązujących na dzień sporządzenia odpowiedzi,

decyzją z [...] sierpnia 2020 r., znak [...]. odmówiło udzielenia wnioskowanej informacji publicznej.

Jak wynika z zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału, wnioskiem

z [...] lipca 2020 r. skarżący zwrócił się do SKO o udostępnienie informacji

w następującym zakresie:

1. kto świadczy na rzecz SKO usługi telekomunikacyjne (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu)? - na dzień sporządzenia odpowiedzi,

2. jakie koszty ponosi miesięcznie SKO za ww. usługi? - na dzień sporządzenia odpowiedzi,

3. prośby o przesłanie skanów umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu) – obowiązujących

na dzień sporządzenia odpowiedzi,

4. informacji o prowadzonych przez SKO rejestrach, w szczególności czy SKO prowadzi rejestr udzielonych przez Prezesa Kolegium upoważnień, rejestr skarg

i wniosków i rejestr posiadanych pieczęci urzędowych,

5. jakie rejestry nie podlegają ujawnieniu i z jakich powodów?

Pismem z [...] sierpnia 2020 r. SKO poinformowało wnioskodawcę, że żądana informacja publiczna w zakresie pkt 1-3, na podstawie przepisów o dostępie

do informacji publicznej, ma charakter informacji publicznej przetworzonej i wezwało wnioskodawcę do wykazania w terminie 7 dni szczególnego interesu publicznego uzasadniającego udostępnienie żądanej informacji.

W odpowiedzi, w piśmie z [...] sierpnia 2020 r., skarżący wskazał, że nie

do zaakceptowania jest stanowisko organu, zgodnie z którym informacja

w powyższym zakresie jest informacją przetworzoną. Stwierdził, że wniosek obejmuje informację o podmiotach świadczących na rzecz SKO usługi telekomunikacyjne, jakie koszty ponosi SKO za te usługi w stosunku miesięcznym oraz prośbę o udostępnienie obowiązujących umów o świadczenie tych usług na rzecz organu. Wszystkie te informacje niewątpliwie, w ocenie skarżącego, istnieją

w chwili składania wniosku oraz udzielenia odpowiedzi, co świadczy, że podmiot dysponuje gotową informacją, a zatem jest to informacja prosta, a nie przetworzona. Udostępnienie żądanych informacji wymaga standardowych czynności związanych

z bieżącym rozpatrywaniem wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Zdaniem skarżącego odmówienie w tej sytuacji udostępnienia żądanych informacji będzie wadliwe i świadczące o nieuzasadnionym ograniczeniu konstytucyjnego prawa do informacji.

Jak podał skarżący, za informację publiczną przetworzoną należy uznać taką informację publiczną, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje

w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1746/14). Zestawienie, uszeregowanie orzeczeń według określonego kryterium nie jest cechą informacji przetworzonej, ale cechą informacji pracochłonnej, a wytworzenie takiej informacji może jedynie stanowić o kosztach jej wytworzenia. Nadto czasochłonność, kosztowność oraz trudności organizacyjno-techniczne lub biurowe, jakie wiążą się

z przygotowaniem danej informacji publicznej, nie mogą, w ocenie skarżącego, zwalniać z obowiązku jej udostępnienia. Oznaczałoby to, że w odpowiedzi

na wszystkie pytania postawione we wniosku należałoby przyjąć, że przy udostępnianiu opisanych w nich informacji mamy do czynienia z informacją przetworzoną.

Skarżący powtórzył, że żądane w niniejszej sprawie informacje nie wymagają przetworzenia, gdyż istnieją na dzień zgłoszenia wniosku. Konieczność usunięcia wrażliwych danych osobowych z żądanych decyzji nie jest przetworzeniem informacji, tylko jej odpowiednim przygotowaniem, co mieści się w obowiązkach organu nałożonych Konstytucją RP i ustawą o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie skarżącego w niniejszej sprawie, aby zadośćuczynić złożonemu wnioskowi o udostępnienie informacji publicznej, należy podać informację

o podmiotach świadczących usługi telekomunikacyjne na rzecz organu, przekazać informację o kosztach, które SKO ponosi za powyższe usługi każdego miesiąca oraz zeskanować obowiązujące umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych

na rzecz SKO. Są to zwykłe działania wchodzące w zakres obowiązków organu przy rozpatrywaniu wniosków o udzielenie informacji publicznej. Nie może być mowy

o nadzwyczajnych, wymagających umysłowego, analitycznego i niecodziennego zaangażowania, co świadczyłoby, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest więc twierdzenie, że wskazane wyżej czynności utrudnią "normalny" tok funkcjonowania podmiotu zobowiązanego.

Jak stwierdził organ w uzasadnieniu ww. decyzji, informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakteru informacji publicznej nie mają wnioski w sprawach indywidualnych, wnioski będące postulatem wszczęcia postępowania w innej sprawie, a także wnioski dotyczące przyszłych działań organów w sprawach indywidualnych oraz wnioski stanowiące ingerencję w działalność sądów

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r., sygn. akt II SAB 105/2002 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 69/2007).

W świetle powyższego, w ocenie SKO, wnioskowana przez skarżącego informacja w zakresie tego kto świadczy na rzecz SKO usługi telekomunikacyjne (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu), jakie koszty ponosi miesięcznie SKO za ww. usługi oraz prośby o przesłanie skanów umów

o świadczenie usług telekomunikacyjnych (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu), stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym podlega udostępnieniu w zakresie i na zasadach określonych

w ustawie.

Organ przywołał treść art. 3 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że ustawa o dostępie

do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "informacji przetworzonej". Zauważył jednocześnie, że zgodnie ze stanowiskiem judykatury, informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych,

w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów.

Jak podał organ, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, iż w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo, iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia

z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1746/14, z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 315/14, z dnia 17 października 2006 r. sygn. akt

I OSK 1347/05).

Zdaniem SKO za informacje przetworzone uznać należy - co jest zgodne

ze stanowiskiem doktryny i judykatury - określony zbiór (suma) informacji prostych, dostępnych bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego.

Organ stanął na stanowisku, że zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej sformułowany w niniejszej sprawie wymaga podjęcia przez organ działań, których celem byłoby wytworzenie sumy informacji prostych, a co za tym idzie - wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej.

W ocenie SKO wyodrębnienie danych zgodnie z wnioskiem wymagałoby analizy dokumentów źródłowych i opracowania zestawienia żądanych danych dotyczących podmiotów świadczących na rzecz organu usługi telekomunikacyjne (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu) oraz miesięcznych kosztów za usługi telekomunikacyjne (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu), a zatem wymagałoby wytworzenia informacji jakościowo nowej, nie znajdującej się w takim kształcie w zasobach SKO, a także zeskanowania wszystkich umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych (telefony stacjonarne, telefony komórkowe, dostęp do Internetu), co powoduje, iż należy informację taką uznać za przetworzoną.

Jak wskazał organ, celem wytworzenia informacji w zakresie pkt 1-3 wniosku z [...] lipca 2020 r. konieczne jest wykonanie nie tylko pracy o charakterze technicznym, ale także o charakterze intelektualnym, co wymagałoby działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, a w konsekwencji wiązałoby się z zakłóceniem normalnego toku pracy podmiotu zobowiązanego i utrudnienie wykonywania przypisanych mu zadań. Podkreślił, że uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji. Ciężar dowodu spoczywa w tym przypadku na wnioskodawcy. Jednakże, jak stwierdził organ, pomimo wezwania wnioskodawca nie wykazał, że udzielenie informacji określonej we wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskodawca wskazał, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji prostej nie wykazując swoich indywidualnych, realnych i konkretnych możliwości wykorzystania dla dobra ogółu żądanej informacji publicznej, jak też nie zapewniając, że informacja ta zostanie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub funkcjonowania organów państwa.

SKO stanęło na stanowisku, że żadne okoliczności sprawy nie wskazują, aby w sprawie istniała realna możliwość wykorzystania przez wnioskodawcę uzyskanych informacji do poprawy funkcjonowania organu i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca nie wykazał, że informacje, które zamierza uzyskać nie dotyczą jego indywidualnego interesu, jak również nie określił okoliczności, które mogłyby być uznane za wystarczające dla przyjęcia, że działa w interesie publicznym,

a informacje, o które wnosi mają szczególne znaczenie dla szerszego kręgu adresatów. Udzielenie takiej informacji byłoby uzasadnione interesem publicznym tylko wówczas gdyby mogło mieć realne przełożenie na funkcjonowanie SKO bądź innych organów administracji publicznej, czy też dla dobra ogółu.

W skardze na decyzję z [...] sierpnia 2020 r. skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów, a mianowicie:

- art. 19 i art. 20 Kpa. w związku z art. 1, art. 2 i art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia

11 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r. poz. 570) i art. 156 § 1 pkt 1 Kpa. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że organy przestrzegają z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkuje jej nieważnością;

- art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;

- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepisy ten normują instytucję informacji przetworzonej oraz obowiązek rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także konieczność podjęcia działań mających na celu dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez błędne uznanie, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;

- art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych

(Dz.U. z 2019 r. poz. 869) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, poprzez nieudostępnienie informacji o usługach telekomunikacyjnych świadczonych na rzecz organu finansowanych z publicznych środków pieniężnych;

- art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 2 Kpa. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika obowiązek zamieszczenia w decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, poprzez brak tychże informacji.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO z [...] sierpnia 2020 r. jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości - art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.;

ewentualnie o:

- uchylenie decyzji SKO z [...] sierpnia 2020 r., znak: [...];

oraz

- zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

- rozpatrzenie niniejszej skargi w trybie uproszczonym - na podstawie art. 119 pkt 1

i 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację towarzyszącą zawartym w niej zarzutom.

W szczególności skarżący stwierdził, że zaskarżona decyzja dotknięta jest sankcją nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 Kpa., z tego powodu, że zapadła

z naruszeniem przepisów o właściwości z uwagi na wydanie jej przez trzyosobowy skład orzekający, który nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku

o udostępnienie informacji publicznej, albowiem organem właściwym

do rozpatrywania wniosków o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działalności samorządowego kolegium odwoławczego jest prezes tegoż kolegium, nie zaś samo kolegium orzekające w składzie trzyosobowym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 1116/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się

do postawionych w niej zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało na podstawie art. 16 [ust. 1] w zw. z art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności z uwagi na jej wydanie przez skład orzekający, który nie był organem właściwym do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko przyjęte w tym względzie przez WSA w Gorzowie Wlkp. w wyrokach z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Go 1116/17 i 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Go 997/17 oraz przez WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt II SA/Po 743/18 (orzeczenia dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), do której to argumentacji tutejszy Sąd odwołuje się w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Zgodnie z art. 16 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1), do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zastrzeżeniem przewidzianym w ust. 2 art. 16.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy, a także procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie zatem do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące Skarb Państwa, organy samorządu terytorialnego. Podmioty obowiązane, o których mowa w tym przepisie, stanowią szeroki krąg podmiotów (nieograniczający się jedynie do organów administracji publicznej), wykonujących zadania publiczne i wytwarzających – w ramach tych zadań – informację publiczną, bądź będących w posiadaniu takiej informacji pozyskanej przy wykonywaniu zadań publicznych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest organem administracji publicznej, którego ustrój i zadania określa ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy prezes kolegium jest organem kolegium, który zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy kieruje pracami kolegium i reprezentuje je na zewnątrz. Prezes kolegium wykonuje również czynności przewidziane przepisami prawa dla organów administracji publicznej, niezastrzeżone dla składu orzekającego.

Z przywołanych przepisów wynika, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej to właśnie prezes samorządowego kolegium odwoławczego jest organem objętym obowiązkami wynikającymi z tej ustawy, a więc zobowiązanym do podejmowania na jej podstawie prawem określonych działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyroki WSA: z 17 września 2014 r. II SAB/Gd 97/14, wyr. WSA z 10 marca 2016 r. IV SAB/Po 1/16, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samorządowe kolegium odwoławcze natomiast, które zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych orzeka w składzie trzyosobowym, wydaje decyzje jako organ wyższego stopnia w rozumieniu ustaw Kodeks postępowania administracyjnego i Ordynacja podatkowa w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego (art. 1 ust. 1 ustawy ustrojowej) oraz w innych sprawach na zasadach określonych w odrębnych ustawach (art. 1 ust. 2 ustawy ustrojowej). Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przyznaje kolegiom, jako organom orzekającym w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, kompetencji do załatwiania kierowanych do kolegiów wniosków o udostępnienie informacji publicznej, tj. informacji publicznych będących w posiadaniu tych jednostek. Organem właściwym w takich sprawach jest prezes kolegium, który jest również dysponentem informacji publicznej związanej z działalnością danego kolegium.

Powoduje to, że również decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) winien wydać właśnie prezes kolegium (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 11 ust. 2 ustawy ustrojowej). Z kolei samorządowe kolegium odwoławcze może być w danej sprawie organem właściwym wyłącznie jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.a. (organ odwoławczy), uprawniony do rozpatrywania sprawy, w której wniesiono do kolegium odwołanie od decyzji wydawanej przez organ niższego stopnia (organ jednostki samorządu terytorialnego).

Ponieważ zaskarżona decyzja została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w składzie trzyosobowym, czyli przez organ, który jest zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy ustrojowej organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego i Ordynacji podatkowej, a nie organem właściwym do załatwiania (w pierwszej instancji) wniosków o udostępnienie informacji publicznej, należało uznać, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów o właściwości. W konsekwencji, w myśl art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., skutkuje to jego nieważnością.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak pkt 1 sentencji wyroku.

Z uwagi na nieważność decyzji z przyczyn formalnych, Sąd nie oceniał jej pod kątem merytorycznym. Stąd nie odniósł się do zarzutów skargi, w tym nie oceniał zasadności kwalifikacji żądanej informacji jako informacji przetworzonej i wykazania przez skarżąca istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu tego rodzaju informacji.

O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając wynik sprawy, żądanie skargi oraz wysokość udokumentowanych przez stronę skarżącą kosztów niezbędnych dla obrony jej praw. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącej sumę kosztów postępowania składają się następujące kwoty: 200 zł z tytułu uiszczonych kosztów sądowych (wpisu od skargi).

-----------------------

2