Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 144/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. w K. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 10 października 2012 r. nr LVIII/776/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska – Zygmunta Starego" skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2011r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr XII/129/11 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego".

Ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu ukazało się w prasie w dniu 10 czerwca 2011r. i obwieszczenie w tej sprawie rozmieszczone zostało na tablicach informacyjnych w budynkach UMK.

W dniu 23 kwietnia 2012r. zarządzeniem nr 1085/2012 Prezydent Miasta K. rozpatrzył wnioski, które w wyznaczonym terminie zostały złożone do planu.

Sporządzony projekt planu uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia, w tym uzgodnienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. W dniu 1 czerwca 2012r. opublikowane zostało w Gazecie Wyborczej ogłoszenie Prezydenta Miasta K. oraz wywieszone na tablicach ogłoszeń UMK obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 11 czerwca do 9 lipca 2012r.

Dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miała miejsce w dniu 21 czerwca 2012 r.

Uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone zarządzeniem Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 13 sierpnia 2012r.

Projekt uchwały w sprawie planu został przekazany do Rady Miasta K. celem uchwalenia zarządzeniem nr [....] Prezydenta Miasta K. z dnia 6 września 2012r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta K. projektu uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego".

Rada Miasta K. w dniach 26 września oraz 10 października 2012r. odbyła I i II czytanie projektu uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego" wg druku nr [....] .

W dniu 10 października 2012r. Rada Miasta K. podjęła uchwałę nr LVIII/776/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu.

Wojewoda [....] opublikował uchwałę Rady Miasta K. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego" w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 23 października 2012r. poz. 5212. Uchwała weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli 7 listopada 2012r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą uchwałę wniosła [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. , zarzucając jej naruszenie:

1) art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 20 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. poprzez zapisy ograniczające prawo własności w zakresie naruszającym istotę tego prawa oraz poprzez wypowiedzenie posłuszeństwa obowiązującym przepisom prawa w zakresie kształtowania sposobu wykonywania prawa własności;

2) art. 1 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez kształtowanie prawa własności w sposób sprzeczny z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego" w K. działki należące do strony skarżącej (nr 94, 95 i 96 obręb ewidencyjny ....nr 0048) zostały niezasadnie objęte tym projektem i oznaczone na części graficznej jako teren o symbolu ZPo.3, zaś zgodnie z § 16 ust. 1 zaskarżonej uchwały tereny o symbolach ZPo.1-ZPo.6 to tzw. zieleń urządzona, czyli ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym. Strona skarżąca podniosła, że takie zakwalifikowanie ww. działek w sposób nieuprawniony i niczym nieuzasadniony ograniczy możliwość ich swobodnej zabudowy przez właściciela, ponieważ zaskarżona uchwała dla tego rodzaju terenów przewiduje nakaz utrzymania wskaźnika biologicznie czynnego na poziomie nie mniejszym niż 90%. Zdaniem strony skarżącej przebieg północnych linii granicznych obszaru przedmiotowego planu oznaczonego symbolem ZPo.3 oraz zakwalifikowanie działek strony skarżącej jako tzw. terenów zieleni urządzonej narusza zasadę proporcjonalności w zakresie ingerencji organów administracyjnych w zakres konstytucyjnego prawa własności nieruchomości. Strona skarżąca wskazała, że projektowana granica przebiegu obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została oparta i wyznaczona na linii istniejącej zabudowy jednorodzinnej osiedla położonego przy ul. [....] . W tenże sposób wyznaczony został teren oznaczony symbolem ZPs.2, który zgodnie z projektem przeznaczony został pod tzw. zieleń urządzoną z możliwością lokalizacji terenowych urządzeń sportowych i rekreacyjnych. Co istotne, pas terenu między korytem [....] , a istniejącą zabudową budynkową osiedla nie przekracza w tym miejscu trzydziestu metrów. Natomiast w dalszej części linia graniczna obszaru objętego projektem miejscowego planu zagospodarowania w nienaturalny sposób została załamana pod kątem 90° na zachodniej granicy osiedla, by po około 5 metrach ponownie zmienić kierunek pod kątem około 80°, zmierzając do góry w kierunku ulicy [....] i następnie przecinając w pół działki nr nr [....] należące do strony skarżącej tym samym dochodząc do nasypu kolejowego, oznaczonego jako teren KK.1. W ten sposób wyznaczony został obszar wschodniej części terenu oznaczonego symbolem ZPo.3, inkorporując do projektu planu zagospodarowania przestrzennego na północ od meandrującej w tym miejscu [....] , nienaturalnie duży obszar w stosunku do terenów ZPp.2, ZPp.3 i ZPs.2, czyli terenów sąsiadujących bezpośrednio z terenem ZPo.3. Strona skarżąca podkreśliła, że granica planu, a co za tym idzie szerokość pasa ZPo.3, znalazła się zatem w tym miejscu w odległości aż 100-120 metrów od koryta [....] , czyli trzykrotnie większej niż w przypadku sąsiadującego terenu ZPs.2, a także sześciokrotnie większej niż w przypadku obszaru ZPp.3 oraz ZPp.2. W ocenie strony skarżącej taki przebieg linii wyznaczonego terenu ZPo.3 nie jest w żaden sposób uzasadniony celami sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ograniczenie praw właściciela nieruchomości przez uchwałę Rady Miasta nie może mieć charakteru arbitralnego bez jakichkolwiek przesłanek faktycznych i prawnych oraz bez poszanowania konstytucyjnych wartości.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła, że w odniesieniu do przedmiotowego planu miejscowego, ograniczającego prawo własności nieruchomości, nie można mówić o domniemanej ochronie systemu przyrodniczego przed niepożądanym naporem inwestycyjnym poprzez wyznaczenie niewielkiej enklawy przyrodniczej, ograniczonej trakcją kolejową, ulicami (....) oraz zabudową mieszkalną i rekreacyjną (teren oznaczony jako ZPs.2), znajdującej się w strefie oddziaływania hałasu Trasy [....]. Taki układ infrastrukturalny wyklucza również, zdaniem strony skarżącej, możliwość kształtowania wysokiej jakości miejskiej przestrzeni publicznej o charakterze parkowym. Działki oznaczone numerami nr nr [....] nie stanowią także strefy publicznej, pozostając własnością [....] sp. z o.o. Strona skarżąca zarzuciła, że, motywowanie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtowaniem wysokiej jakości miejskiej przestrzeni pozostaje w opozycji do wydanej zgody na wycięcie drzew parkowych, należących do istniejącego Parku [....] oraz rozpoczęcie budowy pięciopiętrowego budynku przy [....] w K. Strona skarżąca podniosła, że teren oznaczony symbolem ZPo.3 nie może być także uznany za teren o wysokich walorach estetycznych, krajobrazowych i rekreacyjnych, zarówno ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo trakcji kolejowej, infrastruktury usługowej, jak i oddziaływanie strefy hałasu Trasy [....] , zaś wyznaczony obszar jest zbyt mały, by skutecznie ukształtować na nim Park [....] . Zdaniem strony skarżącej projektowane wyznaczenie obszaru ZPo.3 nie będzie miało jakiegokolwiek wpływu na zahamowanie procesów degradacji przestrzennej ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo infrastruktury kolejowej, usługowej i transportowej, a także mieszkalnej. Przeciwnie, tereny te ulegną szybszej degradacji ze względu na pozostawienie ich w formie nieużytków w przestrzeni miejskiej, niż miałoby to miejsce w przypadku mniej inwazyjnego wyznaczenia linii obszaru ZPo.3. Strona skarżąca wskazała też, że dla działek nr nr [....] wydana została decyzja o warunkach zabudowy, a więc nie można mówić o bezpośrednim degradującym przyrodniczo wpływie ewentualnej zabudowy na koryto [....] , szczególnie w kontekście istniejącej na sąsiednich działkach zabudowy, skoro w skutek indywidualnego rozpoznania sprawy zabudowy działek o numerach nr nr [....] stwierdzone zostało, że nie pozostaje to w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa. Strona skarżąca podkreśliła, że projektowany plan w swojej wschodniej części w podobny sposób zakreśla obszar, którego granice odchodzą na znaczną odległość od koryta [....] tylko w przypadku obszaru ZPo.3 oraz R3. Obszar R3 stanowi zaś obszar rolniczy bez prawa do zabudowy, co pozostaje zbieżne z jego faktycznym wykorzystaniem na gruncie i w żaden sposób nie wpływa na interesy właścicieli. Odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku obszaru ZPo.3, którego wyznaczone granice zmieniają klasyfikację gruntu, powodując znaczne obniżenie wartości działek, bez racjonalnego uzasadnienia ekonomicznego, przyrodniczego lub urbanistycznego takiej zmiany. W ocenie strony skarżącej brak jest podstaw do zastosowania niejednolitej linii granicy planu wyznaczającej obszar ZPo.3, w oparciu o ustalenia z zakresu ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Nawet bowiem przy przyjęciu, że w granicach planu znajduje się potencjalny korytarz ekologiczny, to w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, nie stanowi on szlaku migracji zwierząt, roślin i grzybów, gdyż nie sposób wskazać siedlisk przyrodniczych, jakie miałby ów korytarz łączyć. Strona skarżąca podkreśliła, że [....] stanowi ciek okresowo wysychający, uniemożliwiający stałą wędrówkę gatunków wodnych, wodno - lądowych i lądowych, dla których wyznaczony teren miałby stanowić korytarz migracyjny. Ponadto ustalenia projektu planu, polegające na zobowiązaniu właścicieli gruntów do pozostawiania dwunastocentymetrowego prześwitu pod ogrodzeniem, na co najmniej 50% odcinku tego ogrodzenia wskazuje jasno, że ewentualny korytarz miałby służyć tylko drobnym ssakom, gadom i płazom. Potwierdza to lista potencjalnych gatunków zwierząt, występujących na wskazanym obszarze, wyliczona w prognozie oddziaływania planu na środowisko. Wśród gatunków chronionych w przeważającej większości znajdują się ptaki, które korzystają z korytarza powietrznego nad korytem [....] , nie zaś z przyległych terenów działek budowlanych. Natomiast dla pozostałych gatunków naziemnych, jak należy odczytywać intencje projektodawców planu, wystarczające są dwunastocentymetrowe prześwity pod ogrodzeniami oraz pas terenu o szerokości około 30 metrów (ZPs.2). Nie ma zatem racjonalnego uzasadnienia dla drastycznego poszerzenia pasa we wschodniej części obszaru ZPo.3, z poważnym naruszeniem interesów właścicieli gruntów, gdyż obszar ten nie odbiega pod względem przyrodniczym i siedliskowym od obszarów sąsiadujących, a także nie stanowi żerowiska żadnego z chronionych gatunków.

Strona skarżąca zarzuciła, że przyjęcie planu miejscowego Młynówka Królewska - Zygmunta Starego nie znajduje uzasadnienia w zasadzie zrównoważonego rozwoju oraz szeroko ujętej ochronie środowiska, a więc ograniczenie prawa własności poprzez kształtowanie odmiennego w stosunku do dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości oraz jej przeznaczenia pozostaje w sprzeczności z zasadami planowania przestrzennego oraz konstytucyjnym dopuszczeniem ograniczenia prawa własności na podstawie art. 64 ust. 3. Zdaniem strony skarżącej wyznaczenie granic obszaru ZPo.3 winno nastąpić z zachowaniem tych samych reguł planistycznych, jakie zastosowano dla wyznaczenia granic obszaru ZPs.2. Granica obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania powinna zostać wyznaczona w sposób jednolity i przy zachowaniu jednakowej odległości od koryta [....] , to jest 30-35 metrów od zewnętrznej granicy obwałowania cieku. Strona skarżąca zarzuciła, że odmienne ustalenie Rady Miasta w tej materii spowodują nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa własności i związanych z tym uprawnień strony skarżącej do dysponowania działkami o numerach nr nr [....] .

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. wniosła o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że przeznaczenie ustalone dla poszczególnych terenów objętych granicami planu zostało wyznaczone zgodnie z wiążącymi organy planistyczne ustaleniami studium. Działki nr nr [....] , których dotyczy skarga, są długimi, wąskimi działkami i rozciągają się na długości od ok. 172 m do ok. 230 m, pomiędzy skrzyżowaniem ulicy [....] z linią kolejową, a działką ewidencyjną nr [....] obr. [....] (na której znajduje się koryto [....] i jej obwałowania). Łączna szerokość tych trzech działek to ok. 33m. Granicami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego" objęty został południowy fragment tych działek, o długości od ok. 75m do ok. 103 m, który znajduje się w terenie, dla którego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. ustala jako główny kierunek zagospodarowania nieinwestycyjne przeznaczenia terenu, tzn. bądź kierunek zagospodarowania pod Tereny zieleni publicznej (ZP), bądź pod Tereny otwarte, w tym rolniczą przestrzeń produkcyjną (ZO). Organ przytoczył wymagania przewidziane dla tych terenów i stwierdził, że dla obszaru obejmującego nieruchomość strony skarżącej najpełniej wymóg zgodności postanowień planu miejscowego z zapisami Studium spełni przeznaczenie terenów pod: tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - publicznie dostępny park miejski, towarzyszący korytu Młynówki Królewskiej (ZPm.1-ZPm.7); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - publicznie dostępny park miejski (ZPp.1-ZPp.4); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną (ZP.1); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym (ZPo.1-ZPo.6), tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną (ZPs.1, ZPs.2), tereny rolnicze (R.1-R.3) wraz określonymi w planie wskaźnikami wykorzystania terenu.

Odnośnie przebiegu granic obszaru objętego ustaleniami planu organ wyjaśnił, że teren ten został wyznaczony z jednej strony przebiegiem określonej w Studium granicy terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania (granica północna obszaru objętego ustaleniami planu), a z drugiej strony wynikał z ograniczeń związanych z procedowaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji celu publicznego, jakim jest powstanie tzw. Trasy [....] (połączenia drogowego centrum miasta z Międzynarodowy Portem Lotniczym [....] wraz z budową (rozbudową) linii kolejowej) (granica południowa obszaru objętego ustaleniami planu). W związku z tym, że do czasu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie został przesądzony szczegółowy przebieg tzw. Trasy [....] , obszar objęty ustaleniami skarżonego planu nie obejmował wszystkich terenów znajdujących się na południe od [....] , które stanowią obudowę biologiczną cieku wodnego, a które w Studium, nie zostały wskazane jako przeznaczone do zabudowy i zainwestowania. Dlatego szerokość terenów wzdłuż [....] , które w skarżonym planie zostały wyłączone spod możliwości zabudowy, wynika z jednej strony z wiążących organy planistyczne ustaleń Studium, zgodnie z którymi granica terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania pokrywa się z linią terenów zabudowanych wzdłuż ul. Balickiej, a z drugiej strony wynika z ograniczeń związanych z procedowaniem wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla Trasy [....] .

Ponadto organ planistyczny wskazał, że tereny zieleni wyznaczone w planie, po północnej stronie koryta [....] (ZPo.2, ZPo.3, Zps.2, ZPo.4), mają stanowić rodzaj strefy buforowej (wskazanej w Opracowaniu ekofizjograficznym sporządzonym na potrzeby skarżonego planu, którego ustalenia znalazły odzwierciedlenie w sporządzonej Prognozie oddziaływania na środowisko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego"), pomiędzy zadrzewionym korytem [....] , a terenami położonymi na północ od granicy obszaru objętego planem (wzdłuż ul....), które w znacznym stopniu zostały już zabudowane i zainwestowane. Tak wyznaczony pas zieleni powstrzymać ma niebezpieczeństwo nadmiernego zbliżania się zabudowy do cennego pod względem przyrodniczym, kulturowym oraz krajobrazowym koryta [....] . Presja inwestycyjna i zbyt intensywne zainwestowanie tych terenów, obniżające procent terenu biologicznie czynnego, niosą za sobą ryzyko przekształcenia środowiska wodno - gruntowego oraz innych przemian i konfliktów związanych z zainwestowaniem terenów otwartych. W konsekwencji takich działań wzrasta prawdopodobieństwo obniżenia bioróżnorodności w rejonie koryta [....] . Organ wskazał też, że występujące w tym terenie uwarunkowania faktyczne stanowią miejsce siedlisk, w którym występuje wielu różnych gatunków zwierząt. Dodatkowo, na różnorodność fauny wpływa tutaj bezpośrednie sąsiedztwo doliny [....] . Na opisywanym terenie występują liczne gatunki prawnie chronione - dokładniej zostały one omówione w "Opracowaniu Ekofizjograficznym". Ponadto na działkach nr [....] i [....] - sąsiadujących z działkami strony skarżącej - znajduje się staw (teren przeznaczony w planie pod tereny wód powierzchniowych śródlądowych – staw oznaczony symbolem WSs.2). Tereny w okolicach zbiorników wodnych są odpowiednie zarówno dla rozrodu jak i bytowania płazów. Na obszarze planu występują także gatunki wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 marca 2005r. w sprawie ustalenia listy gatunków zwierząt łownych (Dz. U. nr 45 poz. 433): gołąb grzywacz (Columba palumbus), krzyżówka (Anas platyrhynchos) i kuna domowa (Martes foina), w zachodniej części opracowania także: sarna europejska (Capreolus capreolus), zając szarak (Lepus europaeus) i lis (Vulpes vulpes). Zatem konieczne jest zapewnienie odpowiednio szerokiej obudowy biologicznej cieku dla prawidłowego funkcjonowania korytarza ekologicznego.

Odnośnie drożności koryta [....] organ podał, że Gmina Miejska K. posiada dokumentację (projekt wykonawczy) wykonaną dla inwestycji "Udrożnienie potoku [....] na odcinku od ul. [....] do jazu w [....] " oraz decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na udrożnienie [....] i na pobór wody z rzeki [....] , powyżej jazu w [....] , dla zasilania wodą [....] . Zatem czynione są kroki w celu zapewnienia ciągłości przepływu wody w [....] .

Rada podniosła też, że nie można z prawa własności wywodzić prawa do zabudowy jako nieodzownego elementu tego prawa, ponieważ ograniczenia w sposobie korzystania przez stronę skarżącą z nieruchomości, które wynikają z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych prawem, zaś w przypadku całkowitego bądź istotnego ograniczenia prawa korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, jak również w przypadku obniżenia wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu, zgodnie art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, właścicielom i wieczystym użytkownikom przysługują względem gminy chroniące ich interes prawny roszczenia.

Odnośnie zarzutu skargi wskazującego na fakt ustalenia na wniosek strony skarżącej warunków zabudowy dla działek objętych zaskarżoną uchwałą, Rada wskazała, że strona skarżąca uzyskała decyzję o warunkach zabudowy nr [....] z dnia 5 listopada 2010r. Ustalone tą decyzją warunki zabudowy pozwalają na niewielkie zainwestowanie działek: wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji: do 19%; udział powierzchni biologicznie czynnej: nie mniej niż 50%. W załączniku nr 2 do ww. decyzji, od strony południowej działek określona została nieprzekraczalna linia zabudowy dla planowanych budynków, i znaczna część działek strony skarżącej od strony [....] znajduje się poza tą linią. Zatem zarówno według wydanej decyzji o warunkach zabudowy, jak i według ustaleń planu miejscowego, część nieruchomości od strony południowej wyłączona została z możliwości posadowienia inwestycji kubaturowych. Poza tym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter deklaratoryjny i nie przyznaje wnioskodawcy żadnych dodatkowych praw i obowiązków, poza określeniem warunków, na jakich może zostać zagospodarowany obszar objęty wnioskiem. Z chwilą wejścia w życie postanowień planu sprzecznych z jej ustaleniami, podlega wygaszeniu. W związku z tym nie dochodzi do sytuacji, w której dwa akty rozstrzygałby w odmienny sposób o warunkach zagospodarowania danego terenu.

Co do kwestii wycięcia drzew na działkach nr nr [....] obręb [....] , znajdujących się poza granicami skarżonego planu miejscowego "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego", organ wyjaśnił, że uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego" i "Młynówka Królewska - Grottgera" Rada Miasta K. podjęła w dniu 13 kwietnia 2011r. Już wówczas dla działek nr nr [....] obręb [....] , niebędących własnością Gminy, wydane zostało pozwolenie na budowę dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, a wcześniej, na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, udzielona została promesa na wycięcie drzew. Zatem podany przykład działań deweloperów uzasadnia konieczność ochrony terenów sąsiadujących z [....] .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do przepisu art. 147 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części.

Stosownie natomiast do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska orzecznictwa i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Strona skarżąca dochowała wymogu wcześniejszego bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Skarżąca spółka jest właścicielem nieruchomości (działek ewid. nr ...obr.....) położonych na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego".

Skarżąca [....] " sp. z o.o. z siedzibą w K. ma legitymację, w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zaskarżenia przedmiotowej uchwały, ponieważ jest właścicielem działek objętych uchwałą, która, jej zdaniem, narusza prawo własności spółki w sposób opisany w skardze.

Nie budzi wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego jest formą sprecyzowania prawa własności, jednak jego zapisy właśnie ze względu na możliwość ingerencji w prawo własności muszą być zgodne z obowiązującymi przepisami prawnymi, a przede wszystkim powinny być one podjęte z uwzględnieniem istoty prawa własności i interesu publicznego przemawiającego za jego ograniczeniem. Zdaniem organu, wziął on pod uwagę powyższe zasady, a zdaniem skarżącej spółki - granice tzw. władztwa planistycznego zostały przekroczone.

Sąd po ustaleniu, że zaskarżona uchwała lub jej część narusza prawnie chronione interesy prawne skarżącego, uprawniony i zobowiązany jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ppsa ).

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, co następuje:

Zgodnie z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad i istotne naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Sąd nie stwierdził, aby którykolwiek z niewłaściwych organów brał udział w uchwalaniu planu.

Nie stwierdził też naruszenia procedury jego uchwalenia opisanej na wstępie nin. uzasadnienia.

Kolejnym zagadnieniem podlegającym badaniu przez Sąd była ocena, czy zachowane zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Zasady sporządzania planu miejscowego to treść merytoryczna planu miejscowego, którą kształtuje przede wszystkim treść Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. - uchwała Nr XII/87/03 Rady Miasta K. z dnia 16 kwietnia 2003 r., zmienionego uchwałą Nr XCIII/ 1256/10 Rady Miasta K. z dnia 3 marca 2010 r. w sprawie uchwalenia zmiany studium (...), stanowiska zawarte przez organy uzgadniające i opiniujące oraz wyważenie interesu publicznego w przypadkach konfrontacji tego interesu z interesami indywidualnymi.

Sąd uznał, że zaskarżony plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Kierunki zagospodarowania wyznaczone w Studium zostały uwzględnione w planie miejscowym. Obszar objęty planem wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. położony jest w przeważającej części w "Terenach otwartych (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna (ZO)", w "Terenach zieleni publicznej (ZP) oraz w niewielkiej części (w pn. – zach. fragmencie obszaru opracowania) w "Terenach przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania" o kategorii "MN – tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności". Ww. obszar oznaczony jest w Studium jako strefa kształtowania systemu przyrodniczego, w której sposób zagospodarowania podporządkowany jest ochronie wartości zasobów przyrodniczych oraz częściowo (strona wsch.) leży w strefie ochrony sylwety miasta (rys.K1 i K2 Studium ).

Postanowienia Studium co do ww. kierunków są następujące:

ZP - TERENY ZIELENI PUBLICZNEJ

1) Główne funkcje:

– ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parki rzeczne, ogród botaniczny, park ekologiczny), ogrodów działkowych wyposażone w: ciągi spacerowe, place, aleje, bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska itp.), cieki i zbiorniki wodne, a w obszarze " białych mórz" również parki związane z kultem religijnym wraz z obiektami i urządzeniami,

– cmentarze.

2) Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego:

– ukształtowanie miejskiego systemu zieleni publicznej (w przeważającej części ogólnodostępnej) w oparciu o istniejące zasoby przyrodnicze,

– urządzenie terenów zieleni jako przestrzeni publicznych o wysokich walorach estetycznych, przyrodniczych, funkcjonalnych i krajobrazowych,

– obejmowanie ochroną prawną terenów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych,

– urządzenie parku ekologicznego jako obiektu dydaktyczno-rekreacyjnego,

– rolnicze użytkowanie zespołów łąkowych i terenów rolnych pełniących jednocześnie funkcje zieleni publicznej,

– kształtowanie łączności przestrzennej ciągów pieszych i rowerowych terenów ZP i ZO, ze szczególnym uwzględnieniem zieleni nadrzecznej w obrębie parków rzecznych (........),

– kształtowanie zespołów rekreacji nadwodnej w oparciu o zbiorniki wodne w terenach poeksploatacyjnych,

– zróżnicowanie wyposażenia terenu w urządzenia parkowe (ścieżki, place, obiekty rekreacyjne) w zależności od położenia w strefie wielkomiejskiej, miejskiej i przedmieść, odległości od zespołów zabudowy mieszkaniowej, ogólnomiejskiej, bądź lokalnej rangi parku a także walorów przyrodniczych danego terenu,

3) Warunki i standardy wykorzystania terenu:

– wykluczenie wszystkich form użytkowania obniżających wartość i wielkość zasobów przyrodniczych,

– kształtowanie zieleni izolacyjnej wzdłuż ciągów komunikacyjnych jako skwerów, szpalerów drzew oraz ekranów obniżających uciążliwość dróg,

– kształtowanie zieleni z uwzględnieniem warunków ustalonych dla wyodrębnionych kanałów przewietrzania miasta,

– ustalenie dostępności terenów dla rekreacji w parku ekologicznym z uwzględnieniem ochrony wartości przyrodniczych,

– zagospodarowanie terenów nadrzecznych z uwzględnieniem wymagań ochrony przeciwpowodziowej oraz roli tych terenów jako ciągów ekologicznych

– budowa niezbędnych ciągów infrastruktury technicznej z zachowaniem zasad ochrony terenów zielonych. 4) Wskaźniki zagospodarowania oraz użytkowania terenu dotyczące obszaru "białych mórz"

ZO - TERENY OTWARTE (W TYM ROLNICZA PRZESTRZEŃ PRODUKCYJNA)

Główne funkcje:

– łąki, pola uprawne, sady, ogrody, zadrzewienia, zarośla nadrzeczne, bulwary, cieki i zbiorniki wodne.

Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego:

– utrzymanie i ochrona przed zainwestowaniem niezabudowanych terenów stanowiących elementy systemu przyrodniczego miasta oraz płaszczyzny ekspozycji widokowej, obejmowanie ochroną prawną obszarów o najwyższych walorach przyrodniczych i krajobrazowych,

– udostępnienie terenów jako ciągów spacerowych i rowerowych ze szczególnym uwzględnieniem połączeń z terenami ZP.

1) Warunki i standardy wykorzystania terenu:

– całkowite wykluczenie prawa zabudowy, budowa ciągów infrastruktury technicznej z zachowaniem ochrony walorów krajobrazowych terenów (kablowanie linii).

Na obszarze o kierunku przeznaczonym do zabudowy i zainwestowania w miejscowym planie przewidziano dwa obszary o symbolu U (uwzględniając dotychczasowe zagospodarowanie tych terenów) oraz w niewielkim zakresie teren o symbolu MN (0,65%), a na pozostałym obszarze planu, na którym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta K. ustala jako główny kierunek zagospodarowania nieinwestycyjne przeznaczenia terenu jako ZP i ZO wyznaczono tereny pod: tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - publicznie dostępny park miejski, towarzyszący korytu [....] (ZPm.1-ZPm.7); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - publicznie dostępny park miejski (ZPp.1-ZPp.4); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną (ZP.1); tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - ogrody i zieleń towarzyszącą obiektom budowlanym (ZPo.1-ZPo.6), tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną (ZPs.1, ZPs.2), oraz tereny rolnicze (R.1-R.3) wraz określonymi w planie wskaźnikami wykorzystania poszczególnych terenów. Nadto wyznaczono teren przeznaczony pod obiekty infrastruktury technicznej – wodociągowe związane z ujęciem wody na rzece [....] (W.1), tereny przeznaczone pod wody powierzchniowe śródlądowe – ciek wodny [....] (WS.1-WS.4), tereny przeznaczone pod wody powierzchniowe śródlądowe - stawy wodne (WSs.1, WSs.2), teren drogi publicznej klasy lokalnej (KDI.1), tereny dróg publicznych klasy dojazdowej (KDd.1-Kdd.3) i tereny kolejowe (KK.1, KKD.1)

Przeznaczenie dla obszaru obejmującego nieruchomość strony skarżącej - tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną - ogrody i zieleń towarzysząca obiektom budowlanym (ZPo.3) nie narusza ustaleń Studium dla tego terenu. Również przeznaczenie ustalone dla pozostałych, poszczególnych terenów objętych granicami planu zostało wyznaczone w sposób nie naruszający wiążących organy planistyczne ustaleń Studium.

Celem planu jest ochrona terenów w rejonie dawnej [....] , stanowiących ważny element systemu zieleni miejskiej Kraków (§ 3 ust.2 uchwały).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Młynówka Królewska - Zygmunta Starego " uwzględnia w swoich rozwiązaniach przestrzennych zasady i kierunki rozwiązań określonych w Studium, tj. uwzględnia m.in.: cele rozwoju miasta, zasady zrównoważonego rozwoju przestrzennego Krakowa i kształtowania ładu przestrzennego, granice terenów przeznaczonych do zabudowy oraz zasady zagospodarowania i kształtowania zabudowy i przestrzeni w strefach, w których położony jest obszar objęty planem.

Rozważając zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego Sąd ocenił, że Rada Miasta K. wyważyła interesy prywatne z interesem publicznym określając przeznaczenie obszarów objętych planem miejscowym, a tym samym skorzystała z przysługującej jej władztwa planistycznego zgodnie z prawem. Z uwagi na specyfikę dokonania takiej oceny, Sąd mógł ją zbadać tylko wobec strony skarżącej, a to dlatego, że nie można abstrakcyjnie ustalić, czy inni jeszcze właściciele nieruchomości objętych przedmiotowym planem miejscowym nie czują się naruszeni w zakresie przysługujących im praw i czy też negują ustalenia planu miejscowego co do ich nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutów skargi, mając na uwadze ww. wiążące zapisy Studium, szczególnie główne kierunki zagospodarowania w nim wskazane, nie można uznać, aby ustalenia planu co do przeznaczenia części terenów działek skarżącej (w zakresie objętym planem) było "nieuprawnione i niczym nieuzasadnione" oraz naruszało zasadę proporcjonalności.

Skoro postanowienia planu nie naruszają Studium, to ograniczenia w sposobie korzystania przez stronę skarżącą z jej nieruchomości, które wynikają z uchwalenia planu, mieszczą się w granicach dopuszczanych prawem, zaś postulowane przez skarżącą uchwalenie planu zgodnego z treścią uzyskanej wcześniej decyzji o warunkach zabudowy nie było możliwe ze względu na ustawowy wymóg, aby plan nie naruszał ustaleń Studium oraz nadrzędność miejscowego planu jako aktu prawa miejscowego nad indywidualnymi rozstrzygnięciami administracyjnymi. Ostateczna decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi o kształcie przysługującego właścicielowi prawa własności. Odmienne zatem zamiary zagospodarowania działki przez skarżącą spółkę, oparte jedynie na uzyskanej decyzji WZ nie mają znaczenia dla oceny ważności zaskarżonej uchwały. Ponadto uzyskanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie przyznaje żadnego prawa do zagospodarowania danej nieruchomości, a zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Oznacza to, że ustawodawca przyjął bezwzględny prymat ustaleń planu miejscowego. Tylko wydanie na podstawie decyzji ustalającej warunki zabudowy pozwolenia na budowę uniemożliwia wygaszanie decyzji ustalającej warunki zabudowy (art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1644/11, że nie można uznać za zasadnej tezy, że w sytuacji braku planu miejscowego właściciel nieruchomości ma prawo zabudowy swojej działki. Właśnie brak objęcia obszaru ochroną miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego determinuje z reguły czynności planistyczne gminy celem m.in. ochrony danego obszaru przed nadmierną zabudową. Wobec zapisów Studium i celów planu nie ma też żadnego znaczenia (odmiennie niż przy ustalaniu WZ) bliskość zabudowy na działkach sąsiednich.

Wobec powyższego nie jest zasadnym zarzut, że zapisy planu dotyczące działek strony skarżącej pozostają w sprzeczności z zasadą zrównoważonego rozwoju oraz nie służą szeroko ujętej ochronie środowiska, a jak również zarzut, że ograniczając prawo własności "poprzez kształtowanie odmiennego w stosunku do dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości oraz jej przeznaczenia" naruszono zasady planowania przestrzennego oraz konstytucyjne granice dopuszczalności ograniczenia prawa własności na podstawie art. 64 ust. 3 Konstytucji. O przeznaczeniu działek skarżącej, w części objętej planem, zadecydował dopiero uchwalony plan, a przeznaczenie to jest zgodne, jak wyżej wskazano, z kierunkiem zagospodarowania przyjętym w Studium. Ponadto z dokumentu Studium nie wynika, aby granica obszaru objętego miejscowym planem zagospodarowania miała zostać wyznaczona, jak wskazała skarżąca spółka w sposób jednolity i przy zachowaniu jednakowej odległości od koryta [....] , to jest 30-35 metrów od zewnętrznej granicy obwałowania cieku. Wprost przeciwnie analiza rysunków Studium nie pozwala na taki wniosek – obszar zaznaczony na rysunku kolorem zielonym (tereny ZP i ZO) nie stanowi prostego, jednolitego "pasa" o równej szerokości (rysunki K1-K3). Mając powyższe na uwadze, wbrew zarzutom skargi Sąd nie stwierdził, aby organy planistyczne naruszyły zasadę proporcjonalności poprzez nieuzasadnioną, nadmierną ingerencję organów administracyjnych w zakres konstytucyjnego prawa własności nieruchomości strony skarżącej.

Ponadto ustalenia planu nie przekreślają możliwości korzystania z nieruchomości. Z wyjaśnień jednego z pełnomocników spółki, jej pracownika, złożonych na rozprawie nie wynika, aby nie mogła ona korzystać w dotychczasowy sposób z przedmiotowej nieruchomości, w sposób zgodny z przedmiotem działalności spółki. "Sporny teren nie jest zabudowany, a dotychczas okresowo wykorzystywany był jako miejsce sprawdzania wiadomości nowych pracowników. Spółka trudni się bowiem miedzy innymi sporządzaniem projektów urządzania lasów, ochrony parków krajobrazowych" (k.63 akt sądowych). Skarżąca spółka ma także możliwość rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym jej prawem własności. Nie doszło zatem do naruszenia istoty prawa własności. Dlatego ustalone ograniczenia w zagospodarowaniu terenu mieszczą się w ramach ustawowego upoważnienia dla organów planistycznych gminy do kształtowania prawa własności w procedurze sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy). Co istotne, ustalenie przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania dla obszaru obejmującego działkę strony skarżącej nie było działaniem dowolnym organów planistycznych gminy, lecz wynikało z wiążących je ustaleń Studium.

Władztwo planistyczne w przypadku rozwiązań planistycznych na działkach skarżącej nie zostało przekroczone, gdyż cała procedura uchwalania miejscowego planu została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem, a organ planistyczny, decydując się na mocy art. 6 ust. 1 ustawy na ograniczenie prawa własności, odpowiednio wyważył interes prywatny i interes publiczny.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia władztwa planistycznego w odniesieniu do działek skarżącej, podnieść też należy, że nie budzi wątpliwości, iż prawo własności wywodzone z ustawy zasadniczej oraz z uregulowania art. 140 kc nie podlega bezwzględnej i bezwarunkowej ochronie. W określonych ustawami przypadkach, prawo takie może doznawać ograniczeń, o ile ograniczenie to nie godzi w istotę tego prawa. Jedną z takich ustaw jest właśnie ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która daje organom gminy władztwo planistyczne, pozwalające na kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności (art. 3 ust.1 oraz 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zgodnie z tą regulacją rada gminy może ustalać w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego takie przeznaczenie terenów, które może nie odpowiadać ich właścicielom, z zastrzeżeniem, że przeznaczenie takie nie może być dowolne, ale oparte na racjonalnych przesłankach, wynikających z art. 1 ustawy. W przedmiotowej sprawie takie przesłanki zadecydowały o kształcie uchwalonego miejscowego planu. Podkreślić należy, że choć prawo własności niewątpliwie stanowi istotny element, który uwzględnia się w planowaniu przestrzennym, niemniej ustawodawca nie przyznał mu wartości nadrzędnej. W wyroku z 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 773/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że Konstytucja, ustanawiając prawo ochrony własności, stanowi o dopuszczalności ingerencji w prawo własności przez jego ograniczenie. Dopuszczalność ograniczenia prawa własności może nastąpić w wyniku działania organów władzy publicznej, podjętego w ustanowionych w ustawach formach prawnych. Podstawy do ingerencji w prawo własności ustanawia ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęcie, że prawo własności pozbawia gminę kompetencji do zmiany przeznaczenia gruntów ze względu na potrzeby ochrony przyrody, gdyż sprzeciwia się temu właściciel podważyłoby kompetencję gminy do kształtowania polityki przestrzennej.

Ponieważ – wbrew zarzutom skargi - nie można zarzucić dowolności i braku racjonalnego uzasadnienia dla przyjętego przeznaczenia działek skarżących, Sąd nie stwierdził, aby granice władztwa planistycznego zostały przekroczone.

Co do zarzutów skargi, że w odniesieniu do przedmiotowego planu miejscowego nie można mówić o "domniemanej ochronie systemu przyrodniczego" przed niepożądanym naporem inwestycyjnym oraz, że na terenie objętej planem brak jest możliwości ukształtowania wysokiej jakości miejskiej przestrzeni publicznej o charakterze parkowym, Sąd jeszcze raz podkreśla, że bada zaskarżoną uchwałę ze względu na jej zgodność z prawem, nie kontroluje natomiast celowości, czy zasadności przyjętych rozwiązań planistycznych. Można jedynie zwrócić uwagę, że już w Studium ze względu na walory przyrodnicze tego terenu ustalono na nim główny kierunek zagospodarowania wolny od zabudowy. Walory przyrodnicze i ich znaczenie zostały bardzo dokładnie opisane w opracowaniu ekofizjograficznym oraz opartej na nim ocenie oddziaływania planu na środowisko. Dlatego celem planu jest ochrona terenów w rejonie dawnej [....] , stanowiących ważny element systemu zieleni miejskiej K. i wszystkie rozwiązania planu zostały podporządkowane ww. celowi.

Podsumowując, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały ani ze względu na przekroczenie granic władztwa planistycznego w zakresie regulacji dotyczących działek skarżącej spółki, ani ze względu na naruszenie trybu i zasad sporządzania planu miejscowego.

Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa w związku z art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.