Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 22/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi J. i J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Skarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO/Kolegium) stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. i J. J. (dalej: strona/skarżący) od wystawionego przez Burmistrza S. upomnienia nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wzywającego do uregulowania należności z tytułu podatku od nieruchomości.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż pismem z dnia 11 września 2008 r. strona wniosła odwołanie od w/w upomnienia.

We wstępnym stadium postępowania odwoławczego SKO ustaliło, że w sprawie nie został wydany akt administracyjny, od którego przysługiwałoby prawo wniesienia odwołania (także innego środka zaskarżenia np. zażalenia). Zauważyło Kolegium, iż od upomnienia wzywającego do uregulowania należności nie przysługuje odwołanie. Stwierdziło, że w sprawie zaistniała przedmiotowa przesłanka niedopuszczalności odwołania, tj. brak przedmiotu zaskarżenia.

Jako podstawę prawną podjętego w postanowieniu rozstrzygnięcia organ powołał art. 134 w związku z art. 127 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: KPA) oraz art. 15 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. - u.p.e.a.).

W skardze strona zarzuciła, iż w/w postanowienie zostało wydane niezgodnie

z prawem oraz że SKO nie dostrzegło naruszenia przysługującego jej prawa własności do nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub

w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu podatkowego wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w przepisach prawa.

Zdaniem Sądu, w sprawie SKO prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność odwołania.

W myśl art. 127 KPA od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zapis art. 134 KPA stanowi natomiast, iż organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Organ odwoławczy, po otrzymaniu odwołania, zobowiązany jest zbadać dopuszczalność odwołania (patrz: wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 316/08, publ.: LEX nr 526409). Dopuszczalność odwołania, co słusznie podniosło SKO, jest wyznaczona przesłankami podmiotowymi i przedmiotowymi. Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Przesłanki przedmiotowe, to istnienie aktu, od którego przepisy prawa przewidują środek zaskarżenia w postaci odwołania.

Poza sporem pozostaje, iż w niniejszej sprawie odwołanie od wystawionego przez Burmistrza S. upomnienia nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wzywającego do uregulowania należności z tytułu podatku od nieruchomości, złożył legitymowany podmiot, a więc zaistniała pierwsza z w/w przesłanek dopuszczalności wniesienia odwołania (przesłanka podmiotowa).

W rozpoznawanej sprawie brak jest natomiast przesłanki przedmiotowej dopuszczalności odwołania, tj. aktu administracyjnego (decyzji), od którego przysługiwałby prawnie określony środek zaskarżenia (odwołanie).

Stosownie do art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku

z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Sąd stwierdza, iż od wydanego w stosunku do strony - w oparciu o art. 15 § 1 u.p.e.a. - upomnienia obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wniesienia środka zaskarżenia w postaci odwołania (także żadnego innego, np. zażalenia). Tym samym w sprawie zasadnym było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych, tj. wskutek braku przedmiotu zaskarżenia.

Abstrahując od powyższego zauważa się, że z uwagi na ramy sprawy i treść art. 134 § 1 p.p.s.a., w niniejszym wyroku Sąd nie był umocowany odnieść się do kwestii związanych z naruszeniem prawa własności skarżących do nieruchomości oraz zawartej w skardze szerokiej argumentacji co do błędnego wymiaru podatku od nieruchomości.

Tak więc, wobec braku stwierdzenia w sprawie wad procesowych, jak i naruszeń przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.