Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 584/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 1 pkt 2 i 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.), Protokolant specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta T. po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika skarżącej, na podstawie art. 104 i art. 155 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3, art. 7 pkt. 5, art. 9 ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia 5.04.2012 r. zgodnie z wnioskiem strony z dnia 25.04.2014 r. ( w dalszej części wniosek ten jest określany również jako wniosek z dnia 22 kwietnia 2014 r., gdyż jest tak określany przez pełnomocnika strony). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji nr [...] odmawiającej stronie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka za miesiąc wrzesień 2006r. z uwagi na wysokość dochodu strony. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że dopiero w październiku 2006r. strona uzyskała prawo do wnioskowanej pomocy. Ponadto organ I instancji podniósł, że strona nie kwalifikowała się również do przyznania pomocy w formie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w okresie od 1 kwietnia 2007r. do 31 lipca 2007r., gdyż nie spełniała ustawowych przesłanek do przyznania pomocy wynikających z art. 7 pkt. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik strony wniósł o zmianę decyzji z dnia [...] r. Nr [...] i przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka od 1.10.2006 r. do 31.10.2006 r. w wysokości 1.500,00 zł. oraz zasiłku rodzinnego w wysokości 48 zł. miesięcznie na okres od dnia 1.04.2007 r. do 31.07.2007 r., względnie o przyznanie oprócz w/wym. świadczeń jeszcze dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 170 zł. miesięcznie na okres od 1.04.2007 r. do 31.07.2007 r., względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. po rozpoznaniu odwołania, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie organu pierwszej instancji zostało wszczęte na wniosek pełnomocnika strony złożony w dniu 25.04.2014r. o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...]r. w oparciu o art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych poprzez przyznanie wnioskodawczyni: dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka od dnia 1 października 2006r. do dnia 31 października 2006r. w wysokości 1.500zł. i zasiłku rodzinnego w wysokości 48zł. miesięcznie za okres od dnia 1 kwietnia 2007r. do 31 lipca 2007r. względnie poprzez przyznanie wnioskodawczyni dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka od dnia 1 października 2006r. do dnia 31 października 2006r. w wysokości 1.500zł. oraz zasiłku rodzinnego w wysokości 48zł. miesięcznie za okres od dnia 1 kwietnia 2007r. do dnia 31 lipca 2007r. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 170zł miesięcznie za okres od dnia 1 kwietnia 2007r. do dnia 31 lipca 2007r.

Organ odwoławczy podniósł, że z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...]r. stronie zostało przyznane prawo do zasiłku rodzinnego na D. K. w okresie od 1 września 2006r. do 31 sierpnia 2008r. w wysokości 48zł. miesięcznie, jednorazowy dodatek z tytułu urodzenia dziecka i dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w okresie od 1 września 2006r. do 31 sierpnia 2007r. w wysokości 170 zł miesięcznie. Decyzją z dnia [...]r. nr [...], po wszczęciu z urzędu postępowania, organ I instancji zmienił z dniem 4 sierpnia 2006r. decyzję z dnia [...]r. nr [...] w ten sposób, że: odmówił przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka oraz dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka za miesiąc wrzesień 2006r. (pkt. 1 decyzji), przyznał prawo do zasiłku rodzinnego w wysokości po 48 zł miesięcznie i dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowania dziecka w wysokości po 170 zł miesięcznie od dnia 1 października 2006r. do dnia 31 marca 2007r. dla D.K. (pkt 2 decyzji), oraz przyznał prawo do zasiłku rodzinnego od dnia 1 sierpnia 2007r. do dnia 31 sierpnia 2007r. w wysokości po 48zł. miesięcznie. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...]r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika strony, na podstawie art. 104 i art. 155 k.p.a. oraz art. 5 ust. 3, art. 7 pkt 5, art. 9 ust. 3, art. 25 ust. 1, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych, organ I instancji odmówił dokonania zmiany decyzji z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji nr [...] odmawiającej stronie przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka oraz dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka za miesiąc wrzesień 2006r. z uwagi na dochód posiadany przez stronę, który nie uprawniał jej do przyznania tego świadczenia. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że dopiero w październiku 2006r. strona uzyskała prawo do wnioskowanej pomocy. Ponadto organ I instancji wskazał, że strona nie kwalifikowała się również do przyznania pomocy w formie zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w okresie od 1 kwietnia 2007r. do 31 lipca 2007r, gdyż nie spełniała ustawowych przesłanek do przyznania pomocy wynikających z art. 7 pkt 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Od decyzji z dnia [...]r. nr [...] strona złożyła odwołanie, a Kolegium decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] r. strona złożyła skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Gl 1117/14 stwierdził nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] r. Nr [...] oraz nieważność decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] r. Nr [...] i z dnia [...] r. Nr [...].

Organ odwoławczy podniósł, że po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana w mocy, a postępowanie organu I instancji w przedmiocie zmiany decyzji z dnia [...]r. Nr [...] powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, ponieważ organ I instancji orzekł w przedmiocie zmiany decyzji, której nie było w obrocie prawnym, gdyż WSA w wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt: IV SA/G1 1117/14 stwierdził nieważność tej decyzji.

W związku z powyższym w zaskarżonej decyzji Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i umorzyło postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe, wskazując, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca – reprezentowana przez pełnomocnika -podniosła zarzut naruszenia przy wydaniu tej decyzji, przepisu art. 7 kpa i art. 8 kpa w zw. z art. 31 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej świadczeń rodzinnych, ustalonych na podstawie decyzji Kierownika Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej - Dział Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych w T. (działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T.) z dnia [...] roku, nr [...], którą to decyzję następnie uchylono decyzją tego samego organu z dnia [...] roku, nr [...] (alternatywnie: decyzją z dnia [...] roku, nr [...]), pomimo zaistnienia przesłanek do zmiany w trybie art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu skargi wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta T. z dnia [...] roku, nr [...] odmawiającą dokonania zmiany decyzji z dnia [...] roku, nr [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji. Podniosła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 7 lipca 2015 roku, sygn. akt IV SA/GI 1117/14 stwierdził nieważność decyzji MOPS w T. z dnia [...] roku, nr [...], wskazując, iż była to decyzja zmieniająca decyzję tego organu z dnia [...] roku, nr [...], która została już wcześniej uchylona decyzją z dnia [...] roku, nr [...], a zatem nie mogła funkcjonować w obrocie prawnym. Skarżąca dodała, że organ II instancji, zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku przyjął stanowisko WSA w Gliwicach zawarte w w/w wyroku z dnia 7 lipca 2015 roku i orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie - uznając, że nie ma żadnej decyzji, która mogłaby ulec zmianie w trybie art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżąca wskazała, że z tym orzeczeniem nie sposób się zgodzić, albowiem powoduje uchylenie się przez organy od merytorycznego załatwienia sprawy, pomimo zaistnienia przesłanek do zmiany, opisanych wyraźnie we wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 roku. Podniosła, że biorąc pod uwagę treść art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych, według którego organ działa w granicy tego przepisu na wniosek strony lub z urzędu, przyjąć należy, że jeśli wniosek dotyczył decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym (co nie było znane stronie w chwili składania wniosku z dnia 22 kwietnia 2015 roku, a co stwierdzono w pkt 1 w/w wyroku WSA w Gliwicach), to organ, do którego taki wniosek jest skierowany powinien rozpoznać żądanie strony przy uwzględnieniu tej okoliczności, a zatem odnieść żądanie i twierdzenia do decyzji, która jako ostatnia i skuteczna określa prawa i zobowiązania strony w tym przedmiocie. Skarżąca podniosła, że skoro zdaniem organu I instancji - odmiennie od zapatrywań WSA w Gliwicach - decyzja z dnia [...] roku, nr [...] miałaby negatywnie kształtować sytuację strony, w przeciwieństwie od wcześniejszej decyzji MOPS z dnia [...] roku, nr [...], to zasadne było rozpoznanie sprawy w oparciu o zasadę postępowania administracyjnego zawartą w art. 7 kpa, tj. podejmując także z urzędu wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Tymczasem organ II instancji zaskarżoną decyzją orzekł o formalnym zakończeniu postępowania, w miejsce decyzji merytorycznej (na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa). Dodatkowo, organy obu instancji nie uwzględniły także dyrektywy działania określonej w art. 8 kpa, tj. działania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej. Organ II instancji stwierdzając, że rację ma WSA w Gliwicach w zakresie nieważności i nieistnienia decyzji z dnia [...] roku, nr [...], powinien być konsekwentny i uznać jednocześnie, że istnieje inna decyzja negatywnie kształtująca sytuację strony (w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach jest to decyzja z dnia [...] roku, nr [...]) i to przy jej uwzględnieniu należy wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych (abstrahując od kierunku tego rozstrzygnięcia). Skarżąca podniosła, że tym samym organ II instancji powinien uchylić decyzję MOPS z dnia [...] roku do ponownego rozpoznania, względnie rozważyć twierdzenia co do błędnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie podstaw przyznania / odmowy świadczeń rodzinnych (zawarte we wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 roku) w odniesieniu do tej decyzji, która rzeczywiście obowiązuje i jednocześnie jest podstawą do egzekwowania zwrotu świadczeń uznanych za nienależnie pobrane - taką decyzją zgodnie z w/w wyrokiem WSA w Gliwicach jest decyzja z dnia [...] roku, nr [...]. Zarzuciła, że zasadę określoną w art. 8 kpa naruszył i organ I instancji, który w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] roku podważa wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, którego wcześniej organy nie zaskarżały, choć miały taką możliwość. Ponadto wskazała, że organ I instancji, pomimo stwierdzenia w/w prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach nieważności decyzji z dnia [...] roku, nr [...]- powołując się na treść i rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji – wydał decyzję z dnia [...] roku, znak: [...] stanowiącą podstawę tytułu wykonawczego z dnia [...] roku, nr [...]. Zarzuciła, że właśnie w oparciu o w/w tytuł wykonawczy, realizowana jest egzekucja ze świadczeń pieniężnych przeciwko skarżącej i zaistniała sytuacja stanowi o prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej z wniosku Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. na podstawie unieważnionej w/w wyrokiem decyzji. Skarżąca zarzuciła, że stanowisko organu II instancji w zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe i nie rozwiązuje opisanego wyżej problemu co do bezprawnego działania organu I instancji i egzekwowania od skarżącej środków pieniężnych de facto na podstawie decyzji, której nie ma w obrocie prawnym. Następnie skarżąca zawarła obszerny wywód dotyczący złożenia przez nią wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 r. o zmianę na podstawie art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych, decyzji organu I instancji z dnia [...] r. (strona 5,6 i 7 skargi). W kolejnej części skargi przytoczyła stwierdzenia zawarte w poprzedniej skardze wniesionej do WSA w Gliwicach, na skutek której wydano wyrok z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1117/14. W podsumowaniu skarżąca podniosła zarzuty dotyczące decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Ponadto dodała, że kwestia przyznania lub nieprzyznania przedmiotowych świadczeń rodzinnych, których dotyczy wniosek z dnia 22 kwietnia 2014 roku ma znaczenie dla skarżącej o tyle, że decyzją Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych MOPS z dnia [...] roku, nr [...] skarżąca została zobowiązana do zwrotu tych świadczeń jako nienależnie pobranych. Wobec tego wskazała, że naprawienie błędu w kwestii rozstrzygnięcia co do przyznania w/w świadczeń (których decyzją z dnia [...] roku oraz z dnia [...] roku stronie odmówiono, zmieniając lub uchylając wcześniejsze rozstrzygnięcie z dnia [...] roku) ma wpływ na kolejną decyzję w przedmiocie zobowiązania do zwrotu.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu rozstrzygnięcia nie doszło bowiem do naruszenia - mających zastosowanie w sprawie - przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] r. i umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie organu I instancji, które dotyczyło zmiany decyzji tego organu z dnia [...] r. Nr [...]. Powodem wydania tej decyzji organu odwoławczego było stwierdzenie, że organ I instancji orzekł w przedmiocie wniosku o zmianę decyzji, której nie było w obrocie prawnym, gdyż WSA w wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Gl 1117/14 stwierdził nieważność tej decyzji.

W związku z powyższym podkreślenia wymagało, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W przedmiotowej sprawie z akt administracyjnych wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Gl 1117/14 stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Nr [...]. Wobec tego, prawidłowe były stwierdzenia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że postępowanie organu I instancji, które dotyczyło rozpoznania wniosku o zmianę decyzji z dnia [...] r. Nr [...] było bezprzedmiotowe, ponieważ decyzji tej nie było już w obrocie prawnym.

W związku z powyższymi ustaleniami, prawidłowe było rozstrzygnięcie organu odwoławczego - wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - o uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...] r. i umorzeniu postępowania organu I instancji.

W konsekwencji stwierdzić więc należało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podkreślenia wymagało, że jej zarzuty w większości sprowadzały się do twierdzenia, według którego organ powinien był wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w wyniku rozpoznania wniosku strony z dnia 22 kwietnia 2014 r., (zawartym na k. 289 akt administracyjnych), który to wniosek – jak już była o tym mowa - dotyczył zmiany decyzji z dnia [...] r. Nr [...], czyli decyzji usuniętej z obrotu prawnego z mocy wyroku WSA. Według wywodów skargi, organ powinien rozpoznać powyższy wniosek skarżącej, przyjmując, że jeśli wniosek dotyczy decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym, to należy rozpoznać żądanie strony przy uwzględnieniu tej okoliczności, a zatem odnieść żądanie i twierdzenia wniosku do takiej decyzji, która istnieje w obrocie i określa prawa i zobowiązania strony w tym samym przedmiocie.

W kwestii powyższych wywodów zawartych w skardze podnieść należało, że bezprawne byłoby działanie organu polegające na rozpoznaniu wniosku strony w taki sposób, jak gdyby wniosek dotyczył innej decyzji niż decyzja precyzyjnie wskazana w tym wniosku, sporządzonym zresztą przez zawodowego pełnomocnika strony. To właśnie takie działanie organu stanowiłoby naruszenie podstawowych zasad postępowania, w tym również wymienionej w skardze zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, wyrażonej w art. 8 K.p.a.

Dodać należało, że - wbrew twierdzeniom skargi – wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2015 r. nie zawiera tezy, według której organ rozpoznający wniosek z dnia 22 kwietnia 2014 r., powinien przytaczane w nim żądanie i okoliczności odnieść do decyzji, jaką organ uznaje za ostatecznie negatywnie kształtującą sytuację prawną skarżącej. Wymieniony wyrok WSA w Gliwicach nie zawiera takiego stwierdzenia ani nawet nie daje podstaw do jego wyinterpretowania.

Całkowicie pozbawione podstaw są również twierdzenia zawarte w skardze, według których "organ II instancji stwierdzając, że rację ma WSA w Gliwicach w zakresie nieważności i nieistnienia decyzji z dnia [...] roku, nr [...], powinien być konsekwentny i uznać jednocześnie, że istnieje inna decyzja negatywnie kształtująca sytuację strony i to przy jej uwzględnieniu należy wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 31 ustawy o świadczeniach rodzinnych". Jak już wskazano wyżej, rażąco bezprawne byłoby działanie organu polegające na rozpoznaniu wniosku strony w taki sposób, jak gdyby wniosek dotyczył innej decyzji niż decyzja ściśle określona w tym wniosku - organ nie jest bowiem uprawniony do modyfikacji wniosku strony.

Natomiast co do zarzutów i wywodów skargi dotyczących decyzji organu I instancji, podnieść należało, że decyzja ta została uchylona zaskarżoną decyzją organu odwoławczego i zostało umorzone postępowanie organu I instancji, a zatem zdezaktualizowane są kwestie podnoszone w skardze co do ustaleń i ocen zawartych w tej decyzji.

Wykraczały zaś poza zakres rozpoznania skargi w niniejszej sprawie, twierdzenia zawarte w jej uzasadnieniu, dotyczące wydania decyzji z dnia [...] roku, stanowiącej – według strony - podstawę tytułu wykonawczego, w oparciu o który realizowana jest egzekucja ze świadczeń pieniężnych przeciwko skarżącej. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie nie jest bowiem skarga na decyzję z dnia [...] roku.

Co do zamieszczonego zaś w końcowej części skargi obszernego przytoczenia stwierdzeń zawartych – jak podkreśliła skarżąca - w poprzedniej skardze wniesionej do WSA w Gliwicach, na skutek której wydano wyrok z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 1117/14, podkreślenia wymagało, że stwierdzenia te były przedmiotem rozpoznania sądu w wymienionej przez skarżącą sprawie, zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA. Natomiast niniejsze postępowanie sądowe dotyczy skargi wniesionej od decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. i zarzuty, które dotyczą tej właśnie decyzji, są objęte zakresem rozpoznania w tej sprawie, a nie zarzuty rozpoznanej już przez sąd, skargi dotyczącej innej decyzji.

W konsekwencji przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem stwierdzić należało, że przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia - mających zastosowanie w sprawie - przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. Jak już bowiem była o tym mowa -Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt: IV SA/Gl 1117/14 stwierdził nieważność decyzji organu I instancji z dnia [...]r., a wobec tego, prawidłowe były stwierdzenia organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, że bezprzedmiotowe stało się postępowanie organu I instancji, które dotyczyło rozpoznania wniosku strony o zmianę decyzji z dnia [...] r.

Zgodnie z prawem organ odwoławczy uchylił zatem decyzję organu I instancji z dnia [...] r. dotyczącą odmowy zmiany decyzji, której nie było już w obrocie prawnym i umorzył jako bezprzedmiotowe, postępowanie organu I instancji.

Wobec tego brak było podstaw do uwzględnienia skargi i zgodnie z art. 151 P.p.s.a., podlegała ona oddaleniu.