Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 858/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 5 października 2012 r. zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gd 371/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Słupsk z dnia [...] marca 2012 r. w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

K. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] kwietnia 2012 roku, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Słupsk z dnia [...] marca 2012 roku w przedmiocie ustalenia skarżącemu opłaty w wysokości 140.496 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej S., stanowiącej działki nr [...]. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r., na podstawie art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 – dalej p.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Słupsk z dnia [...] marca 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący, reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wyjaśnił w żaden sposób, jakiego rodzaju szkodę lub jakiego rodzaju skutki może spowodować dla niego wykonanie decyzji organów obu instancji. Podkreślenia przy tym wymaga, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd podkreślił, iż wysokość opłaty ustalona zaskarżoną decyzją jest znaczna, jednak okoliczność ta, wobec braku uzasadnienia rozpoznawanego wniosku, nie pozwala - sama w sobie, na przyjęcie, iż uiszczenie opłaty przez skarżącego wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na skarżącego obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego. Nadto, w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty.

Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 24 lipca 2012 r. podnosząc, że wysokość kwoty do zapłaty (150 000 zł) świadczy o tym, że uprawdopodobnione zostało zaistnienie szkody w majątku strony. Storna dokonała przeniesienia własności przedmiotowych nieruchomości w celu zwolnienia się z długu, czyli co najmniej prawdopodobnie nie posiadała środków na spłatę wierzytelności. Z tytułu zawartej umowy skarżący nie otrzymał żadnych środków pieniężnych, a nie wstrzymanie zaskarżonej decyzji narazi stronę na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, co wiąże się z powstaniem szkody w jej majątku w postaci kosztów egzekucji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zask. decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 ustawy uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. Natomiast argumentacja zawarta w zażaleniu również jedynie ogólnikowo wskazuje na możliwość wyrządzenia szkody. Zasadnie podniósł Sąd I instancji, że obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy jest odwracalny, ponieważ w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący będzie uprawniony do zwrotu uiszczonej opłaty.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.