Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 121/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122 ust 1 pkt 4 i 5, art. 140 ust 1 pkt 4 lit b
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata J. N.-M. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515) w związku

z informacją o zastrzeżeniach w stanie zdrowia J. S. mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, skierował wymienionego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy, które należało wykonać w terminie 30 dni, od otrzymania decyzji.

W dniu [...] r. wobec tego, że J. S. nie wykonał wymaganego badania lekarskiego, organ wszczął postępowania administracyjne

w sprawie cofnięcia kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi (kategoria[...] ), o czym powiadomił zainteresowanego.

Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r.

Nr [...] na podstawie art. 104 § 1 i 108 § 1 Kpa oraz na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908), po rozpatrzeniu sprawy J. S., posiadającego prawo jazdy kategorii B o numerze [...], serii "[...] wydane [...] r. przez Prezydenta Miasta,

w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, orzekł w pkt 1 decyzji o cofnięciu J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi według kategorii [...] prawa jazdy, w pkt 2 nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. Prokuratura Rejonowa złożyła wniosek o skierowanie J. S. na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. O weryfikację predyspozycji strony do kierowania pojazdami silnikowymi zwrócił się Sąd Rejonowy prowadzący postępowanie pod sygnaturą [...] w sprawie przeciwko J. S. Z przekazanych przez Sąd dokumentów wynika, iż J. S. był w okresie od [...] r. hospitalizowany w PSK nr [...] z rozpoznaniem [...] a nadto z[...] . Ponadto z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. wynika, iż w [...] roku J. S. doznał [...] przez co wymagał długotrwałej rehabilitacji. Mając powyższe okoliczności na uwadze oraz także podeszły wiek J. S. w dniu [...] r. wydana została decyzja administracyjna o skierowaniu wymienionego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Badaniu lekarskiemu należało poddać się w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy

w terminie 30 dni od daty otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia,

a oryginał orzeczenia lekarskiego dostarczyć staroście. J. S. stawił się na badanie lekarskie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy

w dniu [...] r., jednakże nie wykonał pełnego badania lekarskiego.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 - 5 ustawy Prawo

o ruchu drogowym.

Ponadto w myśl art. 108 § 1 Kpa, decyzji od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego, a także ze względu na interes społeczny. Posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami przez osobę, która nie wykazała się wymaganym dla prowadzenia pojazdu stanem zdrowia stwarza niebezpieczeństwo zarówno dla jej zdrowia i życia, jak też dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego. W interesie społecznym jest natychmiastowe wyeliminowanie takiej osoby z uczestniczenia w ruchu drogowym. Mając powyższe na uwadze organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Od powyższej decyzji odwołał się J. S. podnosząc w odwołaniu, że skierowanie na badania lekarskie powinno być wydane w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji będących podstawą do skierowania na owe badania. W jego przypadku, wniosek

o skierowanie go na badania lekarskie Prezydent otrzymał [...] r., zaś skierowanie na badania lekarskie wystawiono z datą [...] r. Uchybienie terminu jest więc bezsporne, a decyzja w świetle prawa jest bezpodstawna.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b) ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.

z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania J. S. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie uzasadnienia decyzji organ II instancji podkreślił, że nie rozpatrzył zarzutów z odwołania J. S. , które odnoszą się wyłącznie

do ostatecznej i wykonalnej decyzji organu kierującej skarżącego na badanie lekarskie. Natomiast przedmiotem postępowania odwoławczego jest decyzja Prezydenta Miasta o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że podstawą wydania decyzji będącej przedmiotem badania w postępowaniu odwoławczym jest art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b) Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia

do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się kierowcy badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit.b) ustawy, na które został skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Zgodnie z cytowanym przepisem w sytuacji niepodawania się badaniom starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdem. Jest to norma bezwzględnie obowiązująca. Organ I instancji nie ma możliwości działania

w ramach uznania administracyjnego, a obowiązany jest wykonać dyspozycję przewidzianą w ustawie, tj. cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami

w przypadku nie poddania się badaniom lekarskim, na które kierujący pojazdem został skierowany decyzją właściwego organu.

W rozpoznawanej sprawie J. S. został skierowany na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Badaniu lekarskiemu należało się poddać

w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w terminie 30 dni od daty otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia, a oryginał orzeczenia lekarskiego dostarczyć Staroście. W sytuacji nieotrzymania orzeczenia lekarskiego, organ

I instancji w dniu [...] r. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia skierowanemu uprawnień, które zakończył wydaniem decyzji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego. Pismem z dnia [...] r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z zapytaniem, czy J. S. poddał się badaniu lekarskiemu, a jeśli tak, to jaki jest jego wynik. W odpowiedzi Ośrodek poinformował, że J. S. badań nie zakończył i nie otrzymał orzeczenia lekarskiego uprawniającego do kierowania pojazdami wg kat. [...] . Do pisma dołączono

2 orzeczenia [...] wykonane w dniu [...] r. i w trybie odwoławczym w dniu [...] r., w których stwierdza się istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami.

Wobec tego, że J. S. nie wykonał przedmiotowych badań, to zaistniały przesłanki do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami

wg posiadanej kat. [...] prawa jazdy na podstawie art. 140 ust. 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym. Ponadto negatywne orzeczenie [...] stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia uprawnień do kierowania (art. 140 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że stosownie do treści § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie badań psychologicznych kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami oraz wykonujących pracę kierowcy (Dz. U. Nr 69, poz. 622 ze zm.),

w przypadku wydania orzeczenia o istnieniu przeciwwskazań [...] onowne badanie może nastąpić po upływie roku. Nadto zgodnie z art. 140 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami następuje do czasu uzyskania stosownych orzeczeń o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami. Po ustaniu przyczyny cofnięcia Starosta wyda decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zasadnie nadał rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej, posiadanie bowiem uprawnienia do kierowania pojazdami przez osobę, która nie wykazała się wymaganym dla prowadzenia pojazdu stanem zdrowia stwarza niebezpieczeństwo zarówno dla jej zdrowia i życia, jak też dla zdrowia i życia innych uczestników ruchu drogowego.

W interesie społecznym jest natychmiastowe wyeliminowanie takiej osoby

z uczestniczenia w ruchu drogowym.

Powyższą decyzję J. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podnosząc, że jest ona niezgodna z prawem,

w szczególności z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia

2004 r. - art. 122 ust. 6, który stanowi, iż skierowanie na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy powinno być wydane w terminie nie dłuższym, niż 30 dni od dnia otrzymania wniosku, zawiadomienia lub informacji będących podstawą do skierowania na owe badania. W jego przypadku, na podstawie pisma Prokuratury Rejonowej organ uzyskał informację

o wniosku o skierowanie go na badania lekarskie w dniu [...] r., zaś skierowanie na badania lekarskie wystawione zostało [...] r. Powyższy termin nie został zachowany. Skarżący podniósł nadto, że Kolegium nie odniosło się merytorycznie do zarzutu z odwołania dotyczącego uchybienia terminu skierowania na badanie lekarskie, z tego powodu decyzja organu I instancji jest sprzeczna

z prawem, co czyni ją nieprawomocną oraz nieobowiązującą.

Skarżący wyjaśnił, że poddał się wszystkim badaniom lekarskim

w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy. Żaden z lekarzy, nie znalazł i nie wskazał na istnienie jakichkolwiek przeciwwskazań do prowadzenia przez niego pojazdów samochodowych, wręcz orzeczono, że jest zdolny, jako kierowca, do kierowania pojazdami mechanicznymi. Nadto w dniu [...].,

z nieznacznym uchybieniem terminu, złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od decyzji z dnia [...] r., które Kolegium oddaliło. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w dniu 27 lutego 2011 r. wyrokiem o sygn. akt II SA/Sz 693/11 uchylił powyższe zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego ale zmiana postanowienia nie nastąpiła. Według skarżącego, z działania Kolegium należy wysnuć wniosek, że nie wszyscy są równi wobec prawa, gdyż za uchybienie terminu został surowo ukarany poprzez oddalenie odwołania, zaś organ kierujący na badania lekarskie z naruszeniem prawa przez uchybienie terminu jest bezkarny. Poza tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze dwukrotnie rozpatrywało jego odwołania i nigdy nie umożliwiono mu uczestniczenia w rozprawie, aby dać szanse przedstawienia swojego zdania lub jakiejkolwiek obrony, nie był zawiadamiany o terminie rozpraw.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podkreślił, że prowadzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia posiadanych przez skarżącego uprawnień do prowadzenia pojazdów jest konsekwencją po pierwsze niepoddania się badaniu lekarskiemu, po drugie, stwierdzenia orzeczeniem lekarskimi istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ponadto organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego wniósł o :

- uwzględnienie w całości skargi,

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z dnia

[...] r. wydanego przez lekarza rodzinnego A. P. (wieloletniego lekarza rodzinnego skarżącego) na okoliczność stanu zdrowia J. S.

- przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając iż nie zostały one uiszczone w całości ani w żadnej części.

Pełnomocnik skarżącego wskazał w tym piśmie, że J. S. poddał się przedmiotowym badaniom, a w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie lekarza rodzinnego z [...] r. potwierdzające, iż stan zdrowia jego nie budzi zastrzeżeń jak i zaświadczenie [...] r. potwierdzające, że skarżący jest zdolny pod względem [...] do prowadzenia pojazdów samochodowych. Badanie [...] również nie budzi zastrzeżeń.

Ponadto pełnomocnik podniósł, że organ w odpowiedzi na skargę powołał się na treść przepisu art. 140 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, który został uchylony ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz.U. Nr 30,

poz. 151), która weszła w życie 19 stycznia 2013 r., z wyjątkiem ust. 1 pkt 3 i pkt 4 lit.a), które tracą moc z dniem 4 stycznia 2016 r. Organ nie wziął pod uwagę przepisów uprzednio obowiązujących. Ponadto Straż Miejska skierowała wniosek o ukaranie mandatem J. S. do Sądu z uwagi na upływ 180 dniowego terminu do nałożenia mandatu karnego za co winy nie może ponosić skarżący. Natomiast, jeżeli są różne stanowiska lekarzy skarżący winien ponownie zostać skierowany na badania.

Na rozprawie z dnia 29 maja 2013 r. skarżący oświadczył, że wykonał badania w WOMP.

Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., dopuścić dowód

z zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. przedłożone przez pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga J. S. okazała się niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta odpowiadają wymogom prawa.

Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że decyzją z dnia

[...] r. Nr [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 122

ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515) skierował J. S. na badania lekarskie

w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. W decyzji tej pouczono adresata, że badania należy wykonać w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji.

Decyzja stała się ostateczna i tym samym wywołała określone skutki faktyczne i prawne. Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia J. S. uprawnień do kierowania pojazdami, o czym powiadomił stronę.

Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji nie został przez organ uwzględniony. Ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Obowiązek wykonania odpowiednich dla kierowców badań lekarskich we wskazanej instytucji służby zdrowia tj. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy

stał się względem skarżącego wymagalny.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy upływ terminu 30

-dniowego na wykonanie badań niewątpliwe nastąpił.

Podkreślić należy, że wyniki różnych, poszczególnych badań specjalistycznych, przeprowadzonych we wskazanym przez organ zakładzie medycznym, składają się na ogólny wniosek o stanie zdrowia kierowcy, który formułuje uprawniony lekarz w końcowym orzeczeniu lekarskim stwierdzającym brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie to dopiero kończy postępowanie diagnostyczne i stanowi dla organu podstawę do rozstrzygnięcia o uprawnieniach kierowcy.

W kontekście powyższego wyjaśnić trzeba, że dołączone do akt zaświadczenie lekarskie o ogólnym stanie zdrowia strony, wystawione przez lekarza rodzinnego skarżącego, nie może zastąpić orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy

Jak wynika z akt, na dzień wydania decyzji organu I instancji, co prawidłowo ustalił organ, skarżący nie uzyskał odpowiedniego orzeczenia lekarskiego o swoim stanie zdrowia, albowiem nie ukończył wszystkich badań diagnostycznych

w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy

Okoliczność ta stanowiła podstawę faktyczną orzeczenia organu I instancji

o uprawnieniach skarżącego jako kierowcy.

Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji jest art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U.

z 2012 r., poz. 1137), zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym starosta wydaje, między innymi, w razie niepoddania się kierowcy badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5. Przepis ten w swej treści zawiera odesłanie do art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, przy czym w rozpoznawanej sprawie chodzi o sytuację objętą dyspozycją art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy - kierujący pojazdem został skierowany na badania przez starostę z powodu zastrzeżeń co do stanu zdrowia.

Zasadą jest, iż organ odwoławczy orzeka na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania jego decyzji. Prawidłowo zatem organ II instancji wskazał w podstawie prawnej aktualną, na dzień [...] r., wersję ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. ogłoszoną w Dzienniku Ustaw z 2005 r., Nr 108, poz. 908 wraz ze zmianami, której jednolity tekst ogłoszono następnie w Dzienniku Ustaw z 2012 r. pod poz. 1137. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b uchylony został przez art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r.

o kierujących pojazdami (Dz.U.2011.30.151) dopiero z dniem 19 stycznia 2013 r. Dlatego też nie jest trafny zarzut strony odnośnie zastosowania przez organ

II instancji nieaktualnych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W świetle powoływanego przepisu, wystąpienie okoliczności niepoddania się kierowcy badaniu lekarskiemu stanowi przesłankę obligatoryjnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Skarżący nie wskazał organowi żadnej przeszkody z powodu której nie dostarczył wymaganego orzeczenia lekarskiego, wydawanego po zakończeniu całego postępowania diagnostycznego, we wskazanym ośrodku medycyny. Brak jest też podstaw do uznania, aby wykonanie tych badań, z przyczyn obiektywnych, było niemożliwe. Oświadczenie skarżącego, że wykonał wszystkie badania w ośrodku medycyny pracy, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonych dokumentach sprawy, a skarżący również takiego dowodu nie okazał. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji cofającej uprawnienia, istnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego

i powstaje obawa, że może on zagrażać bezpieczeństwu w ruchu drogowym.

W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo orzekły o cofnięciu uprawnień skarżącemu na podstawie art. art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia

20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Postępowanie w tej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury administracyjnej.

Powołany przepis nie pozostawia organowi jakiegokolwiek luzu decyzyjnego, gdyż decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ma charakter tzw. decyzji związanej. Wystąpienie więc okoliczności nie ukończenia przez skarżącego badań lekarskich w ośrodku medycyny i w związku

z tym nie uzyskania stosownego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi, nie tylko upoważniały, ale też obligowały organ do orzeczenia względem skarżącego o cofnięciu mu uprawnień do kierowania pojazdami.

Jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, zarzuty skarżącego podnoszone

w odwołaniu, a następnie w skardze, nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy.

Są to zarzuty skierowane przeciwko decyzji o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Zarzuty te nie mogą być skutecznie podnoszone w stosunku do zaskarżonej decyzji wydanej w innym przedmiocie tj. w kwestii uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami. Obie decyzje dotyczą dwóch odrębnych, w znaczeniu materialnym, spraw. Pierwsza sprawa, o skierowaniu na badania lekarskie, miała oparcie w przepisie art. 122

ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Natomiast druga sprawa, będąca przedmiotem skargi, rozstrzygnięta została na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.b) ustawy. Pomimo, że oba przepisy pozostają ze sobą w oczywistym związku,

a w konsekwencji i obie decyzje, albowiem bez zaistnienia okoliczności zamieszczonych w normie art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 140 ust. 1, to jednak są to dwa odrębne postępowania administracyjne.

Z tych względów Sąd nie uwzględnił zarzutów skargi w zakresie uchybienia przez organ I instancji terminowi do skierowania skarżącego na badania lekarskie.

Nieuzasadnione jest również stwierdzenie skarżącego, że wobec różnych stanowisk lekarzy winien być ponownie skierowany na badania lekarskie, albowiem skarżący nie posiada kompletnych wyników badań, wykonanych w ośrodku medycyny pracy, które ewentualnie można by było porównać z badaniami wykonanymi we własnym zakresie.

Mając na uwadze powyższe oraz uwzględniając fakt, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a.

w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłaty za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku ze złożonym przez pełnomocnika

z urzędu oświadczeniem, iż koszty te nie zostały pokryte nawet w części.