Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 79/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 193, art. 225.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Po 1187/08 w kwestii oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 11 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2001 r. oraz styczeń i maj 2002 r. postanawia: I. oddalić zażalenie, II. nakazać zwrot kwoty 100 zł tytułem nadpłaconego wpisu, z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie sygn. akt I SA/Po 1187/08, ze skargi T. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 11 lipca 2008 r., nr [...], oddalił wniosek strony w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że strona w piśmie złożonym w dniu 20 października 2008 r. zawarła wniosek o "zabezpieczenie postępowania poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego wszczętego na wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z dnia 23.09.2008 r.", a w uzasadnieniu podała m.in. iż otrzymuje rentę w wysokości 1.300 zł, która została zajęta, nie posiada żadnych innych źródeł utrzymania oraz przedmiotów majątkowych, które nadawałyby się do spieniężenia, a odsetki od należności głównej w stosunku miesięcznym przewyższają zasiłek rentowy. Sąd przyjął, że z uwagi na rzeczywiste intencje wnoszącego pismo, należy je w istocie potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym przedmiocie Sąd I instancji zdecydował, że wskazane we wniosku okoliczności nie przesądzają kwestii, czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w rzeczywistości zachodzi. Stąd, przyjął, że nie jest zasadne wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Strona od powyższego postanowienia złożyła zażalenie, wnosząc w nim o jego uchylenie oraz udzielenie ochrony tymczasowej. Skarżący uzasadnił, iż nie neguje postępowania Sądu I instancji dotyczącego przyjęcia, że rzeczywistą jego intencją było domaganie się wstrzymania zaskarżonej decyzji. Nadto uznał, że zgodnie z wymogiem wykazał w sprawie istnienie co najmniej dwóch przesłanek ustawowych do udzielenia tejże ochrony. W tej materii wskazał, że egzekwowanie kwot 500 zł z jego świadczenia pozostawia mu kwotę, która nie pozwala na zaspokojenie jego minimalnych potrzeb życiowych. Po dokonaniu bowiem potrąceń z renty, pozostaje mu do dyspozycji kwota 800 zł, która nie wystarcza na utrzymanie oraz wykup leków. Z tych też przyczyn nie jest w stanie zaspokoić potrzeb wynikających z leczenia organizmu – schorzenia kardiologicznego, które stało się podstawą do uznania skarżącego inwalidą – co narusza jego konstytucyjne prawo do ochrony swojego zdrowia. Dodatkowo podniesiono, że organ skarbowy nie wykazał w sposób bezsporny swoich racji, a rozstrzygnięcie powyższej sprawy wymaga rozstrzygnięcia Sądu.

Nadto skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji w przypadku powzięcia wątpliwości odnośnie zaistnienia przesłanek udzielenia skarżącemu ochrony, winien był podjąć czynności mające na celu uzupełnienie materiału dowodowego, a w razie różnicy w ich ocenie, wątpliwości te rozstrzygnąć na korzyść skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powołana dalej jako "P.p.s.a.") przewiduje wprawdzie możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepisy obarczają jednak stronę składającą wniosek obowiązkiem odpowiedniego uzasadnienia go poprzez wykazanie, iż powyższe przesłanki faktycznie zachodzą. Strona jest przy tym zobowiązana nie tylko wskazać odpowiednie okoliczności, ale także przedstawić dokumenty na ich potwierdzenie.

NSA pragnie zwrócić uwagę, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów podatkowych niekoniecznie musi wiązać się z zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenie skutków. Jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie, w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę /majątkową lub niemajątkową/ tego rodzaju, że nie będzie mogła być ona zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r. w sprawie sygn. akt I OZ 48/06, niepublik.).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy uznać, iż skarżący skutecznie nie wykazał istnienia okoliczności uzasadniających przyznanie mu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o powyższe uwagi uznał za słuszne stanowisko Sądu pierwszej instancji, który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Powyższej oceny nie zmieniają bardzo ogólne twierdzenia zażalenia, iż za wstrzymaniem wykonania owej decyzji przemawiało to, że egzekucja należności podatkowych uniemożliwia mu leczenie jego schorzenia. Okoliczności te nie zostały bowiem w żaden sposób udokumentowane. Tym samym Sąd - w oparciu o akta niniejszej sprawy – nie ma podstaw do stwierdzenia, aby stronie, bądź jej najbliższym groziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W omawianej sprawie strona żądała wstrzymania decyzji o nałożeniu obowiązku świadczenia pieniężnego. Zdaniem NSA rodzaj tego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. W przypadku bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji.

Nadto, na podstawie art. 225 w zw. z art. 193 P.p.s.a. w związku z nadpłaconym o kwotę 100 zł wpisem od przedmiotowego zażalenia, należało zarządzić jak w punkcie II sentencji.