Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 423/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść,, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2002 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z urządzeniem drogi 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia 23 października 2002 r., [...], 2. określa, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 października 2002 r. Zarząd Miejski na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 144 ust. 1, art. 145, art. 147 i art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., nr 46, poz. 543) oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia 28 maja 2002 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ustalił opłatę adiacencką dla W. i G. G. współwłaścicieli nieruchomości położonej w U. przy ul. [...] tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej urządzeniem pasa drogowego ulicy [...] w wysokości 1318 złotych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła G. G., podważając zasadność nałożenia opłaty w sytuacji gdy inwestycja pogorszyła warunki korzystania przez nią z nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 grudnia 2002 r., na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 k.p.a., a także art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Pismem z dnia 10 marca 2003 roku skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła G. G., żądając ponownego przeanalizowania i rozstrzygnięcia przez Sąd zasadności naliczenia opłaty adiacenckiej z tytułu modernizacji ulicy [...] w U..

W dniu 3 listopada 2005r. do Sądu wpłynął odpis skrócony aktu zgonu W. G. z którego wynikało, iż zainteresowany zmarł w dniu 5 listopada 2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. a postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Ponadto zgodnie z treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną przez skarżącego podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skargę należał o uznać za uzasadnioną, lecz z przyczyny innej niż w niej wskazano.

Skoro w dniu 5 listopada 2001 r. W. G., będący współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości zmarł, to nie było możliwe, aby mógł on być stroną wszczętego w dniu 9 października 2002 roku postępowania administracyjnego, którego przedmiotem było ustalenie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku urządzenia pasa drogowego.

Zgodnie z przepisem art. 144 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w kosztach budowy urządzeń infrastruktury poprzez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich uczestniczą właściciele nieruchomości. Uczestnikami postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej powinni być zatem, obok G. G. także następcy prawni zmarłego W. G..

W postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonych decyzji administracyjnych pominięto ewentualnych następców prawnych W. G., co upoważnia do stwierdzenia, że w sprawie naruszono zasadę zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 k.p.a.).

To uchybienie przepisom procedury, stanowiące podstawę wznowienia postępowania

(art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do uchylenia zaskarżonej decyzji (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 4 grudnia 2002r. sygn. akt III RN 200/01, OSNP 2003/24/582 ).

Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest bowiem przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji przez sąd administracyjny bez względu na to czy miało ono wpływ na wynik sprawy (treść decyzji). Wniosek taki wypływa zarówno z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 b cytowanej ustawy, jak też jest akceptowany w doktrynie postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 1999 r., III SA 979/98, LEX nr 39458, wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 1997 r., III SA 1795/95, LEX nr 29916).

Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b nakazuje zaś sądowi administracyjnemu uchylenie decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 maja 1998 r., II SA 915/97, Glosa 1999/1/28).

Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającąją decyzję Zarządu Miejskiego w U..

Burmistrz powinien zatem, w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy w pierwszej kolejności ustalić, czy istnieją następcy prawni W. G. co do nieruchomości położonej przy ulicy [...] w U., a następnie prowadzić dalsze postępowanie po ich powiadomieniu.

Ponadto stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd określił, że zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu I instancji nie mogą być wykonywane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.