Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 113/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P.G. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza policji ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia [...] r., wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) Komendant Miejski Policji w C. zwolnił sierż. szt. P. G.- referenta Ogniwa II Referatu Kontroli Ruchu Drogowego i Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego ze służby w Policji z dniem 10 października 2013 r., nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W pisemnych motywach organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy poprzedzający wydanie opisanego wyżej rozstrzygnięcia, wskazując, że zostały spełnione przesłanki do zwolnienia policjanta ze służby w trybie, określonym w art. 41 ust. 2 pkt 9 w/w ustawy. Podał, iż sierż. szt. P.G. z dniem 21 czerwca 2012 r. został zawieszony w czynnościach służbowych policjanta postanowieniem Prokuratury Okręgowej w C. w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym sygn. akt [...] o czyny z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k., popełnione ośmiokrotnie. Przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia w/w wykazało, iż do dnia wydania decyzji nie ustały przyczyny zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Organ zwrócił uwagę, że długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych funkcjonariusza stwarza problemy kadrowe, powodując konieczność obciążania innych policjantów, w związku z nieobecnością strony, zwiększonym zakresem zadań oraz ilością służb. Tym samym Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w C. ma ograniczone możliwości realizacji zadań z zakresu ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym terenie. Wywiódł, iż zwolnienie sierż. szt. P.G. ze służby w Policji, uzasadnione jest dobrem służby i jej potrzebami, albowiem da możliwość mianowania na zajmowane przez niego stanowisko innego policjanta, który faktycznie i z zaangażowaniem będzie pełnił służbę. Organ podniósł ponadto, że dalsze pozostawanie w służbie zawieszonego w czynnościach służbowych policjanta wpływa negatywnie na zaufanie społeczeństwa do Policji (gdyż w wyniku postawienia mu zarzutów w postępowaniu karnym sierż. szt. P.G. utracił, zdaniem organu, przymiot nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby w Policji), jak również obciąża budżet Policji (bowiem zawieszony w czynnościach służbowych policjant pobiera 50% należnego uposażenia).

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego złożył, w ustawowym terminie, pełnomocnik strony. Zaskarżonej decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego o służbie funkcjonariuszy Policji (poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 81 Kpa i art. 41 Karty Praw Podstawowych) oraz naruszenie przepisów rozdziału IV Kpa i zasad ogólnych postępowania (poprzez

zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości w takim zakresie w jaki wnioskowała o to strona). W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik policjanta wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...]Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2013 r., poz. 267/ w zw. z art. 6a ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U. z 2011 r. Nr. 287, poz. 1687 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia policjanta ze służby w Policji i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 14 października 2013 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności opisał dotychczasowy tok czynności w sprawie. Następnie wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji o zwolnieniu sierż. szt. P.G. ze służby w Policji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Podniósł, że analiza normy prawnej, zawartej w powyższym przepisie, prowadzi do wniosku, że ma on charakter częściowo uznaniowy, albowiem rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia uznaniu właściwego organu Policji (wskazuje na to użycie zwrotu "może zwolnić"), jednocześnie jednak w tym samym przepisie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł w ogóle rozważyć jego zastosowanie (upływ 12 miesięcy od momentu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych oraz nieustanie przyczyny zawieszenia). Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji zapadło w następującym stanie faktycznym: Sierż. szt. P.G., w związku z przedstawieniem mu zarzutów przez Prokuraturę Okręgową w C. o czyny z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k., tj. czyny stanowiące przestępstwa umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, został z dniem 21 czerwca 2012 r. zawieszony w czynnościach służbowych policjanta na mocy postanowienia prokuratora o zastosowaniu środków zapobiegawczych w postaci poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju oraz zawieszenia w czynnościach. Prowadzone przeciwko policjantowi postępowanie przygotowawcze zakończyło się wniesieniem do Sądu Rejonowego w C. w dniu 09 lipca 2012 r. aktu oskarżenia o czyny z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. Pismem z dnia 05 września 2013 r., znajdującym się w aktach sprawy, organ I instancji zwrócił się do Sądu Rejonowego w C. o informację, czy orzeczony wobec oskarżonego P.G. środek zapobiegawczy zawieszenia w czynnościach nie został uchylony, uzyskując w dniu 10 września 2013 r. pisemną odpowiedź, że środki zapobiegawcze wobec policjanta są nadal stosowane.

Komendant podkreślił, że w sprawie jest niesporne, że w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w C. sierż. szt. P.G. był - tytułem środka zapobiegawczego -zawieszony w czynnościach służbowych policjanta nieprzerwanie od dnia 21 czerwca 2012 r., tj od niemal 15 miesięcy. Zawieszenie to nie zostało uchylone, co oznacza, że w ocenie organów procesowych zachodziła potrzeba kontynuowania stosowanego środka zapobiegawczego dla zabezpieczenia prawidłowego toku prowadzonego przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego. W dacie wydania zaskarżonej decyzji postępowanie karne, ze względu na które zostało wydane postanowienie o zastosowaniu środków zapobiegawczych, nadal trwało. Nie ustały więc przyczyny będące podstawą zawieszenia policjanta w czynnościach. Powyższe w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, że przesłanki konieczne zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Podkreślił, że stanowiąca podstawę rozstrzygnięcia norma prawna nie nakazuje organowi administracji badania okoliczności związanych z postępowaniem karnym, w tym: prawdopodobieństwa uznania skarżącego za niewinnego, bądź winnego w postępowaniu karnym, ani tym bardziej - o co strona wnosiła do organu I instancji -zasadności stosowania wobec niego środków zapobiegawczych w tym postępowaniu. Przedmiotem ustaleń są tylko i wyłącznie wskazane powyżej przesłanki umożliwiające podjęcie fakultatywnej decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby (tj. upływ wymaganego okresu zawieszenia i trwanie przyczyn tego zawieszenia). Wynika to bezpośrednio z dyspozycji omawianego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że stoi na stanowisku, że wobec uznaniowego charakteru decyzji, oprócz wykazania, iż minął okres 12-miesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych i postępowanie karne, będące przyczyną zastosowania tej instytucji nadal trwa, organ obowiązany jest także uzasadnić, w czym przejawia się interes społeczny oraz słuszny interes strony, a nadto z jakich względów sprawa nie mogła zostać załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem policjanta.

Komendant zaakcentował, że w analizowanej sprawie przytoczone przez Komendanta Miejskiego Policji w C. motywy dostatecznie uzasadniają podjętą decyzję o zwolnieniu sierż. szt. P.G. ze służby w Policji. Nie budzi wątpliwości organu odwoławczego, że długotrwałe zawieszenie w czynnościach służbowych, skutkujące niewykonywaniem zadań służbowych przez policjanta przez okres ponad 12 - tu miesięcy, może realnie utrudniać organizację służby, za którą odpowiada przełożony i ujemnie wpływać na wypełnianie przez podległą mu jednostkę organizacyjną ustawowych zadań Policji. Przede wszystkim wielomiesięczna nieobecność w służbie z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych, sama w sobie narusza ważny interes służby, wyrażający się w konieczności zapewnienia właściwego wykonawstwa zadań i czynności służbowych realizowanych przez daną komórkę organizacyjną - w tym wypadku Wydział Ruchu Drogowego i całą jednostkę (Komendę Miejską Policji w C.). Formalnie sierż. szt. P.G. pozostawał w służbie na zajmowanym przez siebie stanowisku, faktycznie jednak służby nie pełnił. W rezultacie tylko blokował etat, przyczyniając się do osłabienia kadrowego komórki ruchu drogowego. Uwzględniając stan kadr i poziom zatrudnienia w Ogniwie II Referatu Kontroli Ruchu Drogowego i Obsługi Zdarzeń Drogowych Wydziału Ruchu Drogowego na dzień wydania zaskarżonej decyzji (1 wakat na 31 etatów, do tego 3 funkcjonariuszy zawieszonych w czynnościach oraz 6 niepodejmujących służby z powodu choroby), należy zgodzić się z oceną organu I instancji, że taki stan rzeczy musiał skutkować obciążeniem obowiązkami skarżącego innych funkcjonariuszy ogniwa, a tym samym powodować utrudnienia w procesie prawidłowej organizacji służby na terenie działania Komendy Miejskiej Policji w C. Komendant podkreślił, że zawieszenie w czynnościach służbowych sierż. szt. P.G. trwa już kilkanaście miesięcy, jednak upływu tak długiego okresu sytuacja prawna policjanta nie uległa zmianie, a z informacji uzyskanych przez organy obu instancji w prowadzonym postępowaniu w sprawie rozwiązania stosunku służbowego, wynika, że stan zawieszenia go w czynnościach służbowych jest nieprzerwanie utrzymywany w nadal toczącym się przeciwko niemu przed sądem I instancji postępowaniu karnym. Natomiast zakres powierzonych jednostce organizacyjnej zadań nie uległ zmianie i nie może ona usprawiedliwiać ewentualnych zaniedbań, czy opóźnień w wypełnianiu ustawowych zadań, brakami osobowymi. Wymagane jest zatem objęcie stanowiska odwołującego się przez inną osobę, która wspomoże pracę ogniwa.

W opinii organu odwoławczego za rozwiązaniem stosunku służbowego z sierż. szt. P.G. przemawiają również charakter i waga zarzucanych mu czynów. W/w jest bowiem podejrzany o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego, ściśle związanych z wykonywaniem przez niego zawodu policjanta, polegających na wielokrotnym przyjmowaniu - w związku z pełnieniem funkcji publicznej - korzyści majątkowych w zamian za zachowania stanowiące naruszenie przepisów prawa, polegające na bezpodstawnym odstępowaniu od czynności mających na celu ukaranie sprawców wykroczeń drogowych i wpisaniu ich do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a także poświadczaniu nieprawny w notatniku służbowym, co do faktu i przebiegu kontroli drogowej. W opinii organu odwoławczego, oczywistym wydaje się, iż rodzaj stawianych policjantowi zarzutów nie da się pogodzić z charakterem pełnionej służby. Policja jest instytucją o szczególnym charakterze, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Roli swej nie może wypełniać, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze niezdolni do realizowania stawianych przed tą formacją zadań. Wszelkie zatem niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić powinny zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji. Funkcjonowanie Policji, jako formacji służącej społeczeństwu, jest bowiem możliwe wyłącznie wtedy, gdy w jej szeregach pozostają osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc - zdaniem organu - takie, które znajdują się poza wszelkimi podejrzeniami o to, iż miałyby naruszać prawo oraz obdarzone społecznym zaufaniem. Zaufaniem zaś nie może być obdarzony policjant, który swoim zachowaniem i postawą w służbie, spowodował, że ciążą na nim zarzuty przyjęcia korzyści majątkowej.

Organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie interes skarżącego niewątpliwie przejawia się w pozostawieniu funkcjonariusza w służbie, jednakże należy go skonfrontować z nadrzędnością interesu społecznego, wyrażającego się w konieczności realizowania ustawowych zadań Policji. W ocenie organu odwoławczego wszczęcie postępowania przygotowawczego przez oskarżyciela publicznego, skierowanie p-ko policjantowi aktu oskarżenia i kontynuowanie postępowania karnego przed sądem powszechnym podważa zaufanie obywateli do sierż. szt. P.G., jako osoby mającej stać na straży prawa. Z tego powodu skarżący nie powinien nadal pozostawać w służbie, gdyż nie wzbudza zaufania społecznego i podważa autorytet Policji. Komendant podkreślił, iż sierż. szt. P.G. zgłaszając się do służby musiał mieć świadomość nie tylko szczególnego charakteru pracy, ale i ciążącego na nim obowiązku wyróżniania się nieskazitelną postawą moralną oraz posiadania przymiotu nieposzlakowanej opinii w całym okresie pozostawania w stosunku służbowym. Godzić się zatem musi, że ewentualna utrata lub nawet tylko podejrzenie utraty jednego z tych walorów wymaganych od osoby pozostającej w służbie, może uniemożliwić jej kontynuowanie.

Następnie organ odwoławczy przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. akt I OSK 1506/08, zgodnie z którym zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla policjanta niewątpliwie dolegliwość. Należy mieć jednak na uwadze, iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem pomiędzy uprawnieniami pracodawcy (przełożonego) i uprawnieniami pracownika (podwładnego). Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy. Można wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewier> okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeżeli stan ten się przedłuża.

Komendant podkreślił, że stosunek służbowy sierż. szt. P.G. doznawał ochrony przed rozwiązaniem nawet dłużej, niż tego wymaga cyt. powyżej przepis ustawy o Policji, bo niemal 15 miesięcy (do dnia doręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej). Zawieszenie w/w w czynnościach służbowych skutkowało jednak koniecznością obciążenia innych funkcjonariuszy jednostki zadaniami realizowanymi dotychczas przez zawieszonego. Sytuacja taka -możliwa do zaakceptowania tymczasowo, przez okres przejściowy - nie może stać się zasadą, tym bardziej, że zawieszony w czynnościach służbowych funkcjonariusz, który nie realizuje żadnych obowiązków służbowych otrzymuje 50% należnego uposażenia.

Oceniając zatem zasadność wykorzystania w rozpoznawanej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji organ odwoławczy doszedł do przekonania, że okoliczności faktyczne sprawy, jak również zebrany materiał dowodowy dostatecznie uzasadniają zastosowanie wobec sierż. szt. P.G. trybu postępowania, określonego w powołanym przepisie. Organ odwoławczy zaznaczył, że w interesie państwa, jak i jego obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, którzy w wyniku postawienia im zarzutów w postępowaniu karnym utracili walor nieposzlakowanej opinii, niezbędny do pełnienia służby w Policji i wobec utrzymywanego stanu zawieszenia w czynnościach służbowych nie realizują zadań przewidzianych w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji w ramach przydzielonych im wcześniej obowiązków.

Dalej Komendant wskazał, że nie podziela zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa materialnego, w tym art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, ani zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego. Komendant Miejski Policji w C. wyczerpująco ustalił istotne okoliczności stanu faktycznego związane z niniejszą sprawą (art. 6, art. 7, art. 77 § 1 Kpa), ocenił zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 Kpa), a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 Kpa. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie miało oparcie wyłącznie w przepisach prawa krajowego, a więc ustawy o Policji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto skarżący nie wykazał na czym konkretnie owo naruszenie przepisów unijnego prawa ma polegać.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że na gruncie niniejszego postępowania doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 k.p.a. poprzez zaniedbanie rozpatrzenia wniosku strony z dnia 30 lipca 2013 r. o zawieszenie postępowania administracyjnego w sposób wymagany dyspozycją art. 101 § 3 k.p.a.. (tj. w formie odpowiedniego zaskarżalnego postanowienia), jednak nie miało ono istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniosek ten był bowiem w istocie bezzasadny, a Komendant Miejski Policji w C. ustosunkował się do niego w piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. doręczonym pełnomocnikowi strony, a następnie również w uzasadnieniu swojej decyzji. Słusznie wskazywał organ I instancji, że art. 98 § 1 k.p.a. przewiduje zawieszenie postępowania na wniosek strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, zaś w niniejszej sprawie postępowanie wszczęto z urzędu. Ponadto nie zaistniała żadna z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania, w szczególności wymieniona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem toczące się postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego dla rozpatrzenia kwestii określonej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Postępowanie w przedmiocie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego.

Ponadto Komendant zaznaczył, że kontrola w postępowaniu odwoławczym zaskarżonego rozkazu personalnego wykazała ponadto uchybienie polegające na ustaleniu terminu zwolnienia sierż. szt. P.G. ze służby w Policji na dzień 10 października 2013 r. i doręczeniu pełnomocnikowi strony decyzji dopiero w dniu 14 października 2013 r., a więc już po określonym przez Komendanta Miejskiego Policji w C. terminie jej wykonania. Organ I instancji nie wziął tym samym pod uwagę, że dopiero doręczenie (względnie ogłoszenie) decyzji stronie stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego i dopiero od tego momentu decyzja wiąże organ administracji, jak również stronę. Zaskarżony rozkaz personalny został pełnomocnikowi sierż. szt. P.G. doręczony w dniu 14 października 2013 r., co oznacza, że do tego dnia skarżący pozostawał w służbie w Policji, nie można go więc było zwolnić ze służby z datą wcześniejszą. Biorąc pod uwagę, że decyzja opatrzona jest rygorem z art. 108 § 1 k.p.a. natychmiastowej wykonalności, należy przyjąć, że skutek prawny określony w jej rozstrzygnięciu (zwolnienia policjanta ze służby) nastąpił faktycznie w dniu jej doręczenia stronie. Tym samym -w ocenie organu odwoławczego – koniecznym było uchylenie Rozkazu Personalnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. w części dot. określenia terminu zwolnienia policjanta ze służby i ustalenie nowego terminu rozwiązania stosunku służbowego na dzień 14 października 2013 r., w którym decyzja stała się wykonalna.

W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. skarżący P.G. wniósł o jej uchylenie, a także o uchylenie poprzedzającego ją rozkazu personalnego organu I instancji. Orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zwłaszcza niedopuszczalną rozszerzającą wykładnię przesłanek fakultatywnego zwolnienia i uznania administracyjnego, a także niewłaściwe zastosowanie podstawowych zasad krajowego i wspólnotowego prawa administracyjnego, w szczególności przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Dodatkowo w skardze podniesiono, że organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia przesłanek będących podstawą zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaniechał właściwego rozpoznania sprawy i oceny przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Zdaniem skarżącego, wykładnia art. 41 ust. 2 pkt. 9 ustawy o Policji dokonana przez organy Policji w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją prowadzi do naruszenia zasady domniemania niewinności zapisanej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP naruszając jednocześnie art. 31 ust. 2 i 3 ustawy zasadniczej, a także do naruszenia zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz dostępu do służby cywilnej gwarantowanych w treści art. 65 ust. 1 i 60 Konstytucji RP. Przywołując kilka wyroków Trybunału Konstytucyjnego, wydanych w związku z kontrolą konstytucyjności poszczególnych uregulowań zawartych w ustawie o Policji skarżący dowodził, iż interes służby i jej organizacji nie są wystarczającymi przesłankami do zwolnienia ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a postępowanie poprzedzające wydanie takiej decyzji powinno obejmować badanie okoliczności objętych dyspozycją art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego, na każdym etapie i w każdym czasie, kiedy organ czyni użytek z przesłanki zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, winien badać jej istnienie w zakresie określonym art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, a więc pod względem istnienia szczególnie uzasadnionego przypadku. Odnosząc się do oceny uznania administracyjnego skarżący wskazał, iż "swoboda" nie oznacza dowolności, a użycie pojęć nieostrych, takich, jak "interes społeczny", "bezpieczeństwo i porządek publiczny", "przymiot nieposzlakowanej opinii" wymaga szczególnej staranności w okolicznościach, gdy skutkiem ich stosowania jest godzenie nie tylko w prawa jednostki, ale i w dobro służby. Zdaniem skarżącego postępujący zgodnie z Zasadami etyki zawodowej policjanta (Dz. Urz. KGP Nr 1 poz. 3 z 2004r.) przełożony nie powinien nadużywać stanowiska, a oceniając policjantów powinien kierować się jasno określonymi i znanymi policjantom kryteriami oraz sprawiedliwością i obiektywizmem. Stosowanie powyższych powinności winno znaleźć potwierdzenie w uzasadnieniu tej części decyzji, która odwołuje się do pojęć nieostrych i dotyczy uznania administracyjnego. Faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu ważnego interesu służby nie można ustalać na podstawie prowadzonego postępowania karnego nie zakończonego prawomocnym wyrokiem. Nadto, powołał się na argumentację odnoszącą się do zmian w zakresie ustawy o Służbie Celnej wywodząc w sposób tożsamy, co w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji, iż fakultatywna przesłanka zwolnienia ze służby nie jest tożsama z faktem prowadzenia przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał wcześniej zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony, czy narusza zasady współżycia społecznego i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia. Unormowanie to uwzględnia przede wszystkim specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż w każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowe. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych. Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych czynności.

Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast ewentualne naruszenie tych zasad może skutkować zawieszeniem w czynnościach służbowych, zwłaszcza zawieszenie trwające ponad 12 miesięcy może negatywnie wpływać na wypełnianie przez jednostkę, w której funkcjonariusz pełnił służbę, zadań należących do Policji. Celem art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest zminimalizowanie strat dla służby, jakie mogą wiązać się z długotrwałą nieobecnością funkcjonariusza.

Prawidłowa analiza normy zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, prowadzi do wniosku, że ma ona charakter częściowo uznaniowy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że rozstrzygnięcie dotyczące zwolnienia ze służby funkcjonariusza ustawodawca pozostawia uznaniu organom Policji (wskazuje na to użycie zwrotu "może zwolnić"), jednakże jednocześnie w tym samym przepisie wskazuje przesłanki, które muszą być spełnione, aby organ mógł rozważać jego zastosowanie (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1410/10 dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA). Nakłada to na organ administracji obowiązek dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i należytego uzasadnienia wydawanej decyzji. Powołując się tu na stanowisko judykatury (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999r. sygn. akt III SA 7900/98 Lex nr 47243) należy stwierdzić, iż obowiązki organu administracyjnego w przypadku decyzji uznaniowych w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym związaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę zgodności takiej decyzji z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela uwidocznionym w treści art. 7 k.p.a. Sądowa kontrola legalności decyzji o charakterze uznania administracyjnego sprowadza się natomiast do oceny zgodności postępowania organu z przepisami postępowania administracyjnego. Przede wszystkim kontroli podlegają takie kwestie, jak wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego, czy ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego, a także czy stronie zapewniono należyty udział w postępowaniu umożliwiając jej wypowiedzenie się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów.

Przechodząc do dalszej analizy kwestii zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji należy podkreślić, że w tym zakresie decydujący jest okres zawieszenia w czynnościach służbowych, który musi przekraczać 12 miesięcy i konieczność trwania przesłanki powodującej jego zawieszenie. Wobec tego w obowiązkiem organu jest ustalenie długości trwającego zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza, a w sytuacji wskazania, iż doszło do obligatoryjnego zawieszenia w czynnościach służbowych ze względu na wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, ustalenie, czy postępowanie to zostało zakończone prawomocnie, czy też nadal jest kontynuowane. Natomiast wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze organ nie ma obowiązku zbadania, czy istnieją szczególnie uzasadnione powody stosowania instytucji zawieszenia w czynnościach służbowych, gdyż analiza ta jest dokonywana na etapie toczącego się postępowania w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych, które w niniejszej sprawie zostało prawomocnie zakończone. Podzielić należy także twierdzenia organu odwoławczego, że nie jest on także uprawniony do badania zasadności wszczętego postępowania karnego, ani prognozowania jego ostatecznego wyniku.

Sąd oceniając niniejszą sprawę według określonych wyżej kryteriów doszedł do wniosku, że organu obu instancji nie uchybiły przepisom dotyczącym zwolnienia funkcjonariusza i działając w zakresie uznania administracyjnego miały podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby.

Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący P.G. z dniem 21 czerwca 2012 r. został zawieszony w czynnościach służbowych policjanta postanowieniem z dnia [...] r. Prokuratury Okręgowej w C. w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym sygn. akt [...] o czyny z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k., popełnione ośmiokrotnie. Przeprowadzone postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia w/w wykazało, iż do dnia wydania decyzji nie ustały przyczyny zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

Zatem bezsprzecznie w dniu zwolnienia ze służby skarżący pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych powyżej 12 miesięcznego okresu wskazanego w tym przepisie. Dodatkowo w dniu podejmowania decyzji w sprawie nie ustały także przyczyny będące podstawą zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, albowiem zawieszenie nastąpiło w związku z nadal toczącym się postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu przez Sąd Rejonowy w C.

Konsekwencja tego stanu rzeczy jest to, że nie ulega tym samym wątpliwości, że została spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, która pozwalała organom na zwolnienie skarżącego ze służby. Jednocześnie Sąd stoi na stanowisku, że wobec uznaniowego charakteru decyzji, oprócz wykazania, iż minął okres dwunastomiesięcznego zawieszenia w czynnościach służbowych i postępowanie karne, będące przyczyną zastosowania tej instytucji nadal trwa, organ obowiązany jest także uzasadnić, w czym przejawia się interes społeczny i słuszny interes strony, a nadto z jakich względów sprawa nie mogła zostać załatwiona w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela. Ustalenia te nie mogą być dokonywane w wyniku abstrakcyjnej wykładni obu pojęć - interesu społecznego i słusznego interesu strony, lecz powinny przede wszystkim uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, IV SA/Gl 331/10, Lex nr 758363).

Należy zaakcentować, że organ odwoławczy dokonując oceny powyższych przesłanek wskazał, iż nieprzerwanie utrzymywany stan zawieszenia w czynnościach służbowych powoduje konieczność oddelegowania innych funkcjonariuszy do pełnienia służby na zajmowanym przez skarżącego stanowisku, co skutkuje obniżeniem efektywności służby, a z drugiej zaś strony dodatkowym obciążeniem pozostałych funkcjonariuszy obowiązkami należącymi uprzednio do skarżącego. Takie osłabienie komórki ruchu drogowego jest następstwem braku możliwości dokonania jakichkolwiek ruchów kadrowych w obrębie ogniwa i powoduje konieczność realizacji zadań służbowych w osłabionym składzie. Stan taki utrudnia właściwy proces organizacji służby oraz niekorzystnie wpływa na stopień bezpieczeństwa osób zamieszkałych na terenie działania Komendy Miejskiej Policji w C. Interes skarżącego niewątpliwie przejawia się w pozostawieniu funkcjonariusza w służbie, jednakże należy go skonfrontować z nadrzędnością interesu społecznego, wyrażającego się w konieczności realizowania ustawowych zadań Policji. W ocenie Sądu funkcjonariusz policji, na którym ciąży zarzut popełnienia przestępstwa nie powinien nadal wykonywać dotychczasowych czynności, gdyż nie wzbudza społecznego zaufania i podważa autorytet Policji. Skarżący zgłaszając się do służby musiał mieć świadomość nie tylko szczególnego charakteru pracy, ale i ciążącego na nim obowiązku wyróżniania się nieskazitelną postawą moralną oraz posiadania przymiotu "niekaralności". Ewentualna utrata jednego z tych walorów winna prowadzić do zawieszenia w czynnościach, a następnie w razie utrzymywania się tego stanu do wykluczenia funkcjonariusza ze służby. Organ odwoławczy, w związku z tym dokonał prawidłowej oceny powyższych aspektów sprawy i należycie wyjaśnił przyczyny, które przemawiały za zwolnieniem skarżącego ze służby. Stanowisko organu zostało wyczerpująco i przekonująco uzasadnione, ma logiczne podstawy, jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego. Godzi się zauważyć, że pozostanie skarżącego w służbie w Policji stoi w sprzeczności z zarówno interesem publicznym, jak i związanym z nim bezpośrednio interesem służby. Skarżący zajmuje bowiem etat nie wykonując jednocześnie swoich obowiązków, co dezorganizuje i obciąża pracę jednostki. Natomiast zakres powierzonych jednostce czynności nie uległ zmianie i nie może ona usprawiedliwiać ewentualnych zaniedbań, czy opóźnień w wypełnianiu ustawowych zadań, brakami osobowymi. Wymagane jest zatem objęcie stanowiska skarżącego przez inną osobę, która wspomoże pracę jednostki.

W całości należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2009 r. sygn. I OSK 1506/08 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych CBOSA), w którym wskazano, że zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest uprawnieniem pracodawcy związanym z przedłużającą się niemożnością świadczenia pracy przez policjanta. Zwolnienie ze służby spowodowane zawieszeniem w czynnościach służbowych z powodu toczącej się sprawy karnej stanowi dla skarżącego dolegliwość, należy mieć jednakże na uwadze, iż art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest kompromisem między uprawnieniami pracodawcy i uprawnieniami pracownika. Celem zatrudnienia pracownika jest świadczenie przez niego pracy, można wobec tego wymagać od pracodawcy, by tolerował niemożność wykonywania przez pracownika pracy przez pewien okres czasu, jednakże pracodawca musi mieć też możliwość zwolnienia pracownika, jeżeli stan ten się przedłuża. Dodatkowo, wbrew stanowisku skarżącego, sposób wykonywania przez policjanta obowiązków służbowych (np. dotychczasowa niekaralność, czy przestrzeganie dyscypliny pracy) oraz zachowanie w życiu prywatnym nie mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. Ustawodawca nie przewiduje bowiem żadnych okoliczności łagodzących lub wpływających na zastosowanie w rozpatrywanej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Wobec powyższego w ocenie Sądu organowi nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, skoro w sprawie zaistniały przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby. Organy Policji prawidłowo uznały, że niewątpliwe wobec braku pełnienia przez skarżącego służby przez okres ponad 12 miesięcy, w związku z trwającym postępowaniem karnym, interes służby, tożsamy z interesem społecznym, uzasadnia konieczność niezwłocznego rozwiązania z nim stosunku służbowego.

Sąd nie podzielił w rezultacie zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa materialnego, a w tym art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, naruszenia prawa procesowego, w tym art. 107 § 3 kpa., ani też art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Co do tego ostatniego zarzutu przyjdzie zauważyć, że organ nie rozstrzygał w żadnym wypadku o winie skarżącego bądź jej braku, a jedynie wskazał, że decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby była następstwem spełnienia przesłanek z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r. o sygn. akt K 1/08. Trybunał orzekł, iż przepis ten jest zgodny z Konstytucją RP. Z treści uzasadnienia wyroku Trybunału wynika wprost, iż przepis art. 42 ust. 3 Konstytucji nie jest adekwatnym wzorcem kontroli konstytucyjności art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Z przepisu nie wynikają bowiem następstwa natury ściśle jurydycznej dla statusu prawnego osób korzystających z domniemania niewinności, gwarantowanego przez art. 42 ust. 3 Konstytucji. Zdaniem Trybunału, skoro art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji przewiduje możliwość fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby przez jego przełożonego w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia policjanta, zgodnie z art. 39 ustawy o Policji, do której dochodzi na skutek prowadzenia postępowania karnego lub karnego skarbowego, to aktualna pozostaje zarówno ocena konstytucyjności, jak i argumentacja Trybunału przedstawiona w tym zakresie w sprawie o sygn. K 35/06, gdzie stwierdzono stanowczo, iż zasadniczą rolą konstytucyjnej zasady domniemania niewinności jest stworzenie oskarżonemu konkretnych gwarancji w toku procesu karnego, wykluczających uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Zasada ta nie może być rozumiana w sposób wykluczający jakiekolwiek konsekwencje prawne oddziałujące na sytuację podejrzanego lub oskarżonego z samym faktem toczącego się postępowania karnego.

Reasumując te rozważania godzi się zauważyć, że postępowaniu prowadzonym w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie jest w ogóle możliwe powoływanie się przez stronę na zasadę domniemania niewinności. Wprawdzie zawieszenie, czy zwolnienie policjanta ma bezpośredni związek ze wszczętym postępowaniem karnym i jest niejako jego konsekwencją (jak to zauważył Trybunał w wyżej cytowanym wyroku), jednakże toczy się według odmiennych procedur. Zwolnienie ze służby jest dokonywane w toku postępowania administracyjnego, a nie karnego. Rozstrzygnięcie to nie jest w żadnym wypadku sankcją karną, zatem nieuprawnione jest odnoszenie w tym zakresie się do zasad postępowania karnego. Pojęcie winy jest kategorią prawa karnego i związana z nim zasada domniemania niewinności dotyczy wyłącznie statusu podejrzanego lub oskarżonego w procesie karnym. Co więcej zwolnienie funkcjonariusza nie przesądza o jego winie, która może być przypisana wyłącznie w postępowaniu karnym. Tym samym trzeba dostrzec różnice w trybie i zasadach postępowania karnego, którego instytucje nie mogą być wprost stosowane w toku postępowania administracyjnego.

Sąd nie stwierdził nadto naruszenia przez organy innych przepisów Konstytucji RP, na które powołano się w skardze. Skarżący na uzasadnienie zarzutów powołał się przy tym na wyroki Trybunału Konstytucyjnego, które nie miały bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie i dotyczyły przed wszystkim szczególnego statusu funkcjonariuszy Policji. Należy zważyć, że skarżący pominął wcześniej wskazane w uzasadnieniu wyroki Trybunału Konstytucyjnego dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt K 1/08 i dnia 2 września 2008 r. sygn. akt K 35/06, które dotyczyły kwestii konstytucyjność art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, a zatem miały pierwszorzędne znaczenie dla oceny zasadności skargi. Z urzędu Sąd również nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie miało oparcie wyłącznie na przepisach prawa krajowego, a więc ustawy o Policji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto, skarżący nie wskazał jakie konkretne przepisy unijnego zostały naruszone, ani na czym dokładnie to naruszenie miało polegać.

Na marginesie powyższych rozważań przyjdzie zauważyć, że w sytuacji gdy zarzuty stawiane policjantowi okażą się niezasadne, postępowanie karne zakończy się wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa, to wówczas na mocy art. 42 ust. 1 i 5 ustawy o Policji, funkcjonariusz może być przywrócony na stanowisko równorzędne z wypłatą świadczenia pieniężnego odpowiadającemu uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. W konsekwencji przepis ten zabezpiecza prawa funkcjonariusza do powrotu do służby, w sytuacji wykazania jego niewinności.

Godzi się zaznaczyć, że tożsame stanowisko tut. Sąd prezentował już w innych sprawach w zakresie przedmiotowego problemu, jak np. w prawomocnym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 455/11 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Reasumując powyższe, godzi się stwierdzić, iż organy obu instancji dokonały wyczerpujących ustaleń, prawidłowo oceniając że w przypadku skarżącego zachodzi przesłanka uzasadniająca zwolnienie go ze służby w Policji. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, czy procesowego uzasadniającego przyjęcie odmiennego stanowiska.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.