Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 321/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1,  art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. O. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutu do danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie odrzucił, jako wniesioną po terminie, skargę A.O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zarzutu do danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. Postanowienie sądu wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] (dowód, k. [...] akt sądowych).

W dniu 14 kwietnia 2015 r. (data stempla pocztowego, k.20 akt sądowych), skarżący za pośrednictwem organu odwoławczego, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję z dnia 12 stycznia 2015 r.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w związku z wymianą pism informacyjnych, jaka miała miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, uznał, że termin do wniesienia skargi, biegł o daty otrzymania ostatniego pisma organu (z dnia 9 lutego 2015 r.), w związku z powyższym uważa, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).

W przedmiotowej sprawie A.O. wystąpił o przywrócenie terminu

do wniesienia skargi, na decyzję organu odwoławczego, która została mu doręczona

w dniu 19 stycznia 2015 r. Skargę na ww. decyzję skarżący nadał pocztą

w dniu 24 lutego 2015 r., czyli po terminie trzydziestodniowym (art. 53 § 1 P.p.s.a.), przewidzianym do dokonania tej czynności, co stało się przyczyną odrzucenia skargi postanowieniem sądu z dnia 30 marca 2015 r., doręczonym skarżącemu w dniu 9 kwietnia 2015 r.

Sąd zauważa, że z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący wystąpił,

za pośrednictwem organu odwoławczego, w dniu 14 kwietnia 2015 r., przekazanym sądowi w dniu 17 kwietnia 2015 r. Wprawdzie co do zasady pisma stron winny być kierowane bezpośrednio do sądu, to wyjątek od tej reguły przewiduje się dla skargi, która powinna być wniesiona za pośrednictwem organu, a także jak, wskazuje się w literaturze przedmiotu, dla wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (patrz. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Warszawa 2014, Wydanie 5, s. 265). Przyjmując powyższe uznać należy, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu, liczonego od czasu ustania przyczyny, o której skarżącym mógł dowiedzieć się najpóźniej w momencie doręczenia mu postanowienia o odrzuceniu skargi, co przy braku ustalenia okoliczności przeciwnych, obliguje sąd do merytorycznej oceny wniosku o przywrócenie terminu.

Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i biorąc pod uwagę także uchybienia spowodowane nawet niewielkim niedbalstwem (por. postanowienia NSA z dnia15 października 2013 r., sygn. akt II GZ 562/13, opubl. w Lex nr 1437280).

Jako uzasadnioną przyczynę niezawinionego uchybienia terminu do złożenia skargi J.O. powołał okoliczność wymiany korespondencji informacyjnej z organem, jaka miała miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, co do okoliczności powołanych w treści uzasadnienia tego rozstrzygnięcia. Kierując się powyższym skarżący uznał, że termin do wniesienia skargi jest liczony od otrzymania ostatniego pisma od organu, w tym przypadku od 9 lutego 2015 r.

Należy zauważyć, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu wiąże się

z zaistnieniem obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, takich jak: stany nadzwyczajne, przerwa w komunikacji, nagła choroba strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie jest okolicznością wskazującą na brak jego winy w uchybieniu terminu, przekonanie co do innego momentu, niż ustawowo przyjęty w art. 53 § 1 P.p.s.a., od którego winien być liczony termin do wniesienia skargi. Bez wątpienia termin ten biegnie od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Okoliczność powołana we wniosku stanowi w istocie przejaw niedbalstwa, objawiający się w wadliwym obliczeniu terminu do dokonania czynności procesowej, co świadczy o braku staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Strona winna wykazać, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, ze względu na okoliczności od niej niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać. W rozpoznawanej sprawie skarżący tego rodzaju okoliczności nie wykazał. Jedynie nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu.

Nieuwagi lub zaniedbania strony, czy nieznajomości prawa nie można kwalifikować jako brak winy, będący przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Usprawiedliwieniem braku winy w uchybieniu terminowi nie może być również błędne przekonanie strony skarżącej o wniesieniu skargi w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2012 r., sygn. akt OZ 193/12, opubl. w Lex nr 1136770). Znajdujące sięw treści kwestionowanej decyzji pouczenie o trybie i terminie złożenia skargi, jest oczywiste i stosowane każdorazowo w takiej sytuacji. Jeżeli strona nie rozumiała treści tego pouczenia winna zwrócić się bezzwłocznie do sądu o udzielenie stosownych wyjaśnień, mogła to uczynić telefonicznie lub osobiście w wydziale informacji sądowej.

Reasumując w warunkach rozpoznawanej sprawy nie sposób uznać, że skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do złożenia skargi, nastąpiło bez jego winy.

Z tych względów, sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.