Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2119/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1382/10 odrzucające skargę K. M. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru budowy ogrodu zimowego postanawia oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1382/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę K. M.W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru budowy ogrodu zimowego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 22 czerwca 2010 r. K. M. W. wniosła do WSA w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na w/w decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] maja 2010 r. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W niniejszej sprawie ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, liczonego od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji, tj. od dnia [...] maja 2010 r. - w związku z treścią art. 83 § 2 p.p.s.a. - przypadł na dzień 21 czerwca 2010 r. Skarga zatem została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, K. M. W. domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu poprzez zasądzenie ich na rzecz strony skarżącej, jak również przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów wymienionych w treści skargi kasacyjnej, na okoliczność braku skuteczności doręczenia zastępczego decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez uznanie, że skarga na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu, co skutkowało odrzuceniem skargi oraz art. 1 § 2 p.u.s.a, art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 43 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sądu i przemilczenie naruszenia prawa przez organ administracji, poprzez błędne uznanie, że odpis decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. został doręczony skarżącej w dniu [...] maja 2010 r., co miało wpływ na wynik postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż doręczenie decyzji Wojewody nie nastąpiło do rąk skarżącej, bowiem odbioru przesyłki zawierającej to rozstrzygnięcie dokonała jej znajoma – E. K., nie będąca domownikiem strony, która podczas nieobecności Państwa W. opiekowała się ich zwierzętami domowymi.

Jak wskazano, wbrew adnotacji na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej: "kuzynka", dopisanej innym od podpisu charakterem pisma, E.K. nie jest krewną skarżącej, ani jej męża. Nie jest przede wszystkim również domownikiem w rozumieniu przepisu art. 43 k.p.a. Jej pobyt w mieszkaniu skarżącej był okazjonalny i jedynie kwestią przypadku był fakt zastania jej w w/w miejscu przez doręczyciela. Przebywającą chwilowo w mieszkaniu skarżącej

E. K. nie można uznać zatem za domownika w rozumieniu przepisu art. 43 k.p.a., w związku z czym doręczenie do jej rąk decyzji, która była adresowana do skarżącej należy uznać za bezskuteczne. Dodano, że E. K. nie jest także ani dozorcą ani sąsiadem skarżącej.

Autor skargi kasacyjnej wskazał także, że dla skuteczności doręczenia zastępczego, nie wystarczy samo przekazanie przesyłki sąsiadowi lub dozorcy, ale także wymagane jest pozostawienie zawiadomienia u adresata, poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, lub gdy to nie jest możliwe, drzwiach mieszkania, a okoliczność ta nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jak podano dalej, E. K. przekazała skarżącej odpis odebranej decyzji po jej powrocie w poniedziałek, w dniu 24 maja 2010 r., wskazując przy tym jako datę odbioru pisma 24 maja 2010 r., a zatem od tej daty zaczął dla skarżącej biec termin do wniesienia skargi na decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nietrafny.

Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. nakazuje odrzucenie skargi złożonej po upływie terminu do jej wniesienia.

Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął w zaskarżonym postanowieniu, iż doręczenie stronie decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r. nastąpiło w dniu [...] maja 2010 r. Do takiego ustalenia uprawniało znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, zaopatrzone podpisem oraz adnotacją, iż przesyłkę doręczono ,,kuzynce".

Zważyć należy przy tym, że przepis art. 43 k.p.a. przewiduje w przypadku nieobecności adresata możliwość doręczenia pisma dorosłemu domownikowi. W świetle wywodów skargi kasacyjnej i wobec oświadczenia strony, iż osoba, której doręczono decyzję Wojewody nie jest domownikiem skarżącej, można było przyjąć, że doręczenie postanowienia nastąpiło z naruszeniem art. 43 k.p.a. Jest jednakże niewątpliwe, że skarżąca zaskarżone postanowienie otrzymała, co sama przyznaje, skoro w dniu 22 czerwca 2010 r. wniosła na nie skargę.

Za bezzasadne należy uznać twierdzenie, jakoby nieprawidłowe doręczenie decyzji Wojewody powodowało, że termin z art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a. nie rozpoczął biec w dniu [...] maja 2010 r. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej termin ten rozpoczął bowiem swój bieg już w dniu [...] maja 2010 r., niezależnie od prawidłowości doręczenia, a zatem upływał z dniem 21 czerwca 2010 r. Co za tym idzie skarga z dnia 22 czerwca 2010 r. była spóźniona.

W przypadku nieprawidłowego doręczenia stronie przysługuje środek prawny w postaci wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu. Strona już po otrzymaniu odpisu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2010 r. mogła była wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jednakże nie uczyniła tego. Z wnioskiem takim nie wystąpił też ustanowiony w sprawie pełnomocnik, który mógł żądać przywrócenia terminu do wniesienia skargi do czasu wystąpienia ze skargą kasacyjną. W myśl art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. przywrócenie terminu następuje na wniosek strony. Sąd w takim przypadku nie jest uprawniony do orzekania z urzędu. Brak takiego wniosku uniemożliwił Sądowi I instancji zbadanie prawidłowości doręczenia decyzji Wojewody, a tym samym ustalenie ewentualnego braku winy strony w uchybieniu terminu. Tym samym przyjąć trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, badając terminowość wniesienia skargi na decyzję Wojewody, prawidłowo uznał, że środek zaskarżenia wniesiono po terminie, a odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odpowiadało prawu.

Mając na uwadze powyższą argumentację, drugi zarzut skargi kasacyjnej należało również uznać za niezasadny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.