Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 4192/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na pismo Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia wniosku o wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy postanowił: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

J. F. (dalej także jako skarżący) złożył do Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie skargę na pismo z dnia [...] września 2014 r., [...] w przedmiocie uzupełnienia wniosku o wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy.

W odpowiedzi na skargę Instytut Transportu Samochodowego w Warszawie wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, iż pismo z dnia [...] września 2014 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że pismo informuje jedynie skarżącego, iż przedłożone do jego wniosku o wydanie certyfikatu dokumenty są niewystarczające do zwolnienia go z części lub z całości z egzaminu pisemnego, którego zdanie jest niezbędne do uzyskania certyfikatu kompetencji zawodowych. Wobec powyższego organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami) § 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414) jednym z warunków uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego jest posiadanie przez przedsiębiorcę lub osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie odpowiedniej wiedzy lub praktyki niezbędnej do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Potwierdzeniem posiadania wymaganej wiedzy lub praktyki jest certyfikat kompetencji zawodowych, który ma charakter zaświadczenia w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt OSK 1760/04, LEX nr 194979, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lipca 2004 r., sygn.. akt II SA 1413/03, LEX nr 158915). Jak wynika z przepisów art. 217 - 220 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 267), zwanej dalej "k.p.a.", regulujących wydawanie zaświadczeń oraz przyjętego orzecznictwa - zaświadczenie jest urzędowym poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Chodzi więc o fakty dające się prosto i obiektywnie zweryfikować i potwierdzić za pomocą posiadanej przez organ dokumentacji. Przy pomocy zaświadczenia organ administracji publicznej stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy. Postępowanie o wydanie zaświadczenia wszczynane jest na wniosek strony. Jest ono dostępne każdemu. Stronami są tu osoby, które występują o zaświadczenie z uwagi na przepis prawny lub swój interes prawny. Żądanie może być wniesione na piśmie lub ustnie do protokołu. Minimum formy w tym zakresie wynika z art. 63 § 2 k.p.a. Musi to być wskazanie strony, przepisu prawnego lub interesu prawnego oraz podpis. Organ, do którego wpłynęło żądanie, powinien przynajmniej na początku ustalić, czy żądanie pochodzi od osoby mającej zdolność do czynności prawnych, czy jest on organem właściwym i czy żądanie kwalifikuje się do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń. Jeżeli sprawy właściwości nie określa przepis szczególny, należy oceniać ją według ustalonego dla danego organu zakresu działania. Natomiast kwestię, czy sprawa kwalifikuje się do postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń, należy ustalić, biorąc pod uwagę szeroki zakres tego postępowania. W związku z tym przepis prawny nie musi mówić wyraźnie o zaświadczeniu jako formie prawnej działania organu. Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Kodeks postępowania administracyjnego w dziale VII nie precyzuje, według jakich zasad postępowanie to ma być prowadzone oraz nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów ogólnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i w piśmiennictwie nie budzi jednak wątpliwości, że w tym zakresie mogą i powinny mieć zastosowanie niektóre zasady ogólne postępowania administracyjnego. Postępowanie wyjaśniające powinno też być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów regulujących jurysdykcyjne postępowanie dowodowe. Odpowiednie stosowanie tych przepisów siłą rzeczy jest jednak ograniczone, na co wskazuje zawarty w art. 218 § 2 k.p.a. zwrot "w koniecznym zakresie". Taki właśnie charakter ma w sprawie niniejszej pismo Instytutu z dnia [...] września 2014 r., w którym organ z jednej strony poinformował skarżącego o stanie prawnym w zakresie braków złożonego wniosku, jak i wezwał skarżącego do wypowiedzenia się w terminie 14 dni. Dlatego też w ocenie Sądu pismo Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] stanowi wezwanie do uzupełnienia wniosku o wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy. Wezwanie do usunięcia braków podania jest czynnością materialno-techniczną, która musi spełniać wymogi określone w art. 54 § 1 i § 2 k.p.a. Przepis art. 64 § 2 nie stanowi podstawy do podjęcia w sprawie wezwania decyzji czy postanowienia (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, C.H. Beck Wydanie 11, s. 310). Tym samym zaskarżonego pisma Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia wniosku o wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy nie można uznać za decyzję, bądź postanowienie, wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-2 p.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego.

Powyższe pismo nie może również zostać uznane na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. za inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. to taka, która dotyczy uprawnienia lub obowiązku, wywołując skutki materialnoprawne. Występuje ona poza tokiem sformalizowanego postępowania administracyjnego, gdyż podejmowana jest na podstawie procedur uregulowanych szczątkowo lub w sprawach w ogóle niemających uregulowanej procedury. Do tej kategorii czynności nie można zaliczyć czynności materialno – technicznej – stanowiącego udzielenia informacji odnośnie konieczności wyjaśnienia i uzupełnienia wniosku o wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych w transporcie drogowym rzeczy, bowiem wywołuje ona wyłącznie skutki procesowe. Czynność ta nie rozstrzyga o jakichkolwiek jej uprawnieniach materialnych związanych z prowadzoną sprawą; nie dochodzi do powstania bezpośredniego związku między tą czynnością a znajdującymi potwierdzenie w prawie materialnym uprawnieniami. Jest wyłącznie pochodną pozostającego w toku lub dopiero inicjowanego postępowania administracyjnego, którego celem jest skonkretyzowanie uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Dopiero skuteczne uzupełnienie przez skarżącego złożonego wniosku może zainicjować wydanie lub odmowę wydania certyfikatu, czyli wydaniem odpowiedniego zaświadczenia.

Wobec powyższego zaskarżone pismo, jako nieobjęte zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd, a to oznacza, że skargę której jest przedmiotem należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.