Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 39/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi S. "P." Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oraz nadpłaty w tym podatku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie określenia S. S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w S. i odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta S. określił S. S.A. (dalej: "Strona" lub "Spółka" lub "Skarżąca") wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w S. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przyjęto do podstawy opodatkowania:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m kw.,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości powyżej 2,2 m o pow. [...] m kw.,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wysokości od 1,40 m do 2,20 m o pow. [...] m kw.,

- budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł.

Organ wskazał , że w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016 r. z dnia [...] r. Spółka wykazała do opodatkowania grunty o łącznej powierzchni [...] m kw., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (elewatory) o pow. [...] m kw. oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej wartości [...] zł. Deklaracja została skorygowana i Spółka wystąpiła do organu podatkowego z wnioskiem o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2016 r. dołączając korektę deklaracji DN-1, w której wykazała zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w wysokości [...] zł. W korekcie podatnik wyłączył z opodatkowania - w tytule "budowle" wagę samochodową , a tytule budynki elewatory - "B. " i "W." oraz zgłosił do opodatkowania grunty o pow. [...] m 2 oraz budowle o łącznej wartości [...] zł.

Z uwagi na nowe okoliczności w sprawie (wyroki WSA z dnia 23.03.2016 r. sygn. I SA/Sz 68 - 70/16), pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r., organ podatkowy wezwał podatnika do przedłożenia nowych dowodów w sprawie, które mogą mieć wpływ na sposób opodatkowania elewatorów i które zostały przedstawione na rozprawie przed Sądem.

W piśmie z dnia [...] r. Strona wskazała, że nie jest w posiadaniu innych, istotnych dowodów oprócz tych, które zostały przedstawione na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w dniu [...] marca 2016 r.

Pismem z dnia [...] r., organ podatkowy ponownie wystąpił do Spółki o przekazanie nowych dowodów będących w jej posiadaniu, mogących mieć wpływ na sposób opodatkowania obiektów budowlanych, elewatorów "W." i "B. ", które:

1. zostały przedstawione przez Prezesa Spółki do skargi rozpatrywanej przez WSA w Szczecinie i o których mowa w wyroku WSA z dnia 23.03.2016 r. sygn. I SA/Sz 68 - 70/16,

2. nie były znane organowi podatkowemu na etapie wydawanych decyzji za lata 2013, 2014, 2015 i do których organ podatkowy nie miał możliwości odnieść się,

3. nie były znane organowi odwoławczemu na etapie rozpatrywania odwołania od decyzji organu podatkowego i do których organ odwoławczy również nie miał możliwości odnieść się,

4. mogą mieć wpływ na sposób opodatkowania obiektów budowlanych, elewatorów "W." i "B. ".

Strona przekazała dokumenty, które zostały przedstawione do skargi rozpatrywanej przez WSA w Szczecinie takie, jak: wyciąg z książki obiektu budowlanego, elewatora "W." założonej [...] r. (strona tytułowa i str. 3,6,7); wyciąg z książki obiektu budowlanego, elewatora "B. " założonej [...] r. (strona tytułowa i str. 3, 6, 7); opinię dotyczącą klasyfikacji elewatorów "W." i "B. z dnia [...] r.

W dniu [...] r. Strona złożyła kolejną korektę deklaracji DN-1 na 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy powołał G. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń (nr [...]) oraz w specjalności architektonicznej do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń (nr [...]) jako biegłego, w celu wydania opinii na piśmie dotyczącej kwalifikacji dwóch obiektów budowlanych wraz z niezbędną infrastrukturą, stanowiących elewatory : pod nazwą "B. ", położony przy ul. [...] i pod nazwą "W.", położony przy [...].

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. organ I instancji wskazał , że mając na uwadze podobieństwo spraw przy jej rozpatrzeniu wziął pod uwagę:

1. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23.03.2016 r. sygn. I SA/Sz 70/16, I SA/Sz 68/16 i I SA/Sz 69/16 i stanowisko w zakresie: wagi samochodowej jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych., która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; oraz w zakresie zwolnienia na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych które nie przysługuje Stronie;

2. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.10.2016 r. sygn. II FSK 1740-1741/16 i z dnia 23.11.2016 r. sygn. akt II FSK 1739/16 i zawarte tam wskazania w zakresie zbadania charakteru spornych obiektów budowlanych, elewatorów "W." i "B. " i powołania biegłego, w celu wydania opinii, czy przedmiotowe elewatory zbożowe są budynkami magazynowymi należącymi do kategorii XVIII, czy też budowlami - elewatorami należącymi do kategorii XIX Prawo budowlane;

3. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.12.2017 r. sygn. SK 48/15, dotyczący kwalifikacji obiektów jako budynki i budowle na potrzeby ustalania podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Organ I instancji potwierdził, że Spółka była w 2016 roku, wieczystym użytkownikiem i właścicielem na terenie Gminy Miasto S. następujących gruntów i obiektów budowlanych: działki nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m kw., działki nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m kw., działki nr [...] z obrębu [...], o powierzchni [...] m kw., budynku na działce [...] o powierzchni użytkowej [...] m kw., budynku na działce [...] o powierzchni użytkowej [...] m kw. oraz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ I instancji powołał się na definicje "budynku" i "budowli" "obiektu budowlanego" zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1999 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane. Na podstawie przytoczonych w uzasadnieniu przepisów oraz w oparciu o dokonane ustalenia organ I instancji przyjął, że: elewatory pod nazwą "B. " (ul. Z. i "W." ( [...]) stanowią budynki, gdyż spełniają wszystkie cztery kryteria stawiane budynkom określone w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Organ I instancji, biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13.12.2017 r. sygn. SK 48/15, ponownie stwierdził, że obiekty budowlane pod nazwą "B. ", położony przy ul. [...] i pod nazwą "W.", położony przy [...] na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy uznać za budynki, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki najwyższej, tj. związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, a podstawą ich opodatkowania jest powierzchnia użytkowa w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem organu I instancji oba elewatory będące w posiadaniu Spółki, w oparciu o pierwotną treść książek obiektów budowlanych, założonych dnia [...] r. spełniają wszystkie kryteria przewidziane dla budynku i wymienione przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy. Powyższe znajduje potwierdzenie w opinii sporządzonej w sierpniu 2017 r. przez biegłego. W związku z powyższym organ podatkowy I instancji stanął na stanowisku, że opodatkowanie obiektu budowlanego jako budynku należy w podatku od nieruchomości zawsze rozstrzygać w oparciu o przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy. Zaliczenie obiektów budowlanych, elewatorów "W." i "B. " przez podatnika do zbiorników według kategorii XIX obiektów budowlanych (załącznik do ustawy Prawo budowlane), czy też założenie nowych książek budowlanych dla tych obiektów i dokonanie zmian w opisie obiektu w Rozdziale IV "Dane techniczne charakteryzujące obiekt", pozostaje bez znaczenia dla definicji podatkowej.

Z kolei waga samochodowa najazdowa odpowiada definicji budowli z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż stanowi urządzenie techniczne w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (wolnostojące urządzenie posadowione na fundamencie zbudowane z prefabrykatów betonowych i żelbetowych, służące ważeniu pojazdów). Organ podkreślił, że nie ma znaczenia czy obiekt został zakupiony i przywieziony w miejscu montażu i jest elementem procesu technologicznego, czy wznoszony na miejscu. Organ podał, że waga samochodowa typu [...] jest obiektem budowlanym, który należy uznać za budowlę w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości i budowlą w rozumieniu art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane - wolnostojącym urządzeniem techniczne, posadowionym na fundamencie według wytycznych technologiczno- mechanicznych i służy do ważenia pojazdów. Organ stwierdził, że z opisu technicznego wagi wynika, że jest to urządzenie przenośne przygotowane do takiego ustawienia na podłożu, aby zapewniona była jego stabilność, wymagany jest montaż wagi na odpowiednio przygotowanym podłożu, z którego usunięto wierzchnią warstwę, wykonano podsypkę oraz nawierzchnię betonową, osobno sporządzono projekty wykonawcze stalowej konstrukcji pomostu wagi wraz z podstawą i najazdami oraz zbrojeniami płyty i betonowaniem najazdów, posadowienie wagi na podłożu wymaga prac budowlanych, wszystkie elementy (nawierzchnia betonowa, stalowa konstrukcja pomostu, podstawa, najazdy) stanowią całość służącą ważeniu pojazdów, a zatem tworzą całość techniczno-użytkową - takie stanowisko odpowiada linii orzeczniczej sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że waga samochodowa najazdowa typu [...] jako wolno stojące urządzenie techniczne stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako budowla, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jest budowlą wprost wymienioną w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Następnie, rozstrzygając zagadnienie zastosowania przez podatnika zwolnienia w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który stanowi "Zwalnia się od podatku od nieruchomości: budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury portowej zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty", organ podatkowy I instancji stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem Strony w zakresie możliwości zastosowania przedmiotowego zwolnienia, gdyż:

a) odwołanie ustawodawcy do podmiotu zarządzającego zostało wprowadzone w celu podkreślenia konieczności wykorzystania obiektów wchodzących w jej skład dla celów świadczenia usług portowych,

b) podmiotem odpowiedzialnym za ww. zadania jest podmiot zarządzający, który zapewnia równy i niedyskryminacyjny dostęp do obiektów znajdujących w ramach portu morskiego,

c) ustawodawca powierzył podmiotowi zarządzającemu wykonywanie zadań z zakresu usług portowych, a nie świadczenie usług portowych,

d) świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej powinno być rozumiane jako administrowanie, koordynowanie i kontrola w zakresie korzystania z infrastruktury portowej,

e) do dnia 6 listopada 2001 r., zgodnie z art. 2 pkt 4, ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1933 ze zm. – dalej "u.p.p.m." rozumiano przez infrastrukturę portową znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, znajdujące się na gruntach, którymi gospodaruje podmiot zarządzający, a od tego terminu definicję tę rozszerzono na akweny portowe i dodano stwierdzenie, że infrastruktura portowa ma być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy,

f) rozszerzenie definicji infrastruktury portowej oznaczało z jednej strony jej rozszerzenie o akweny portowe, a z drugiej jej zawężenie, gdyż usługi musiały być objęte zadaniami wykonywanymi przez podmiot zarządzający portem i być związane z korzystaniem z infrastruktury,

g) przepisy art. 5 ust. 2a, art. 8 u.p.p.m. i § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej oraz kolejne nowelizacje u.p.p.m., w żaden sposób nie wskazują na przedmiotowy charakter zwolnienia, o którym mowa wart. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.,

Organ podał, że podatnik nie jest podmiotem zarządzającym portem, utworzonym na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich, a nieruchomości i obiekty budowlane będąc we władaniu Spółki również nie są wykorzystywane przez podmiot zarządzający portem. Zatem nie spełniona została czwarta przesłanka uznania obiektów za infrastrukturę portową. Tym samym, zdaniem organu I instancji w przypadku Spółki brak jest podstaw do zastosowania przedmiotowego zwolnienia podatkowego. Budowle będące własnością Spółki nie spełniają warunku budowli ogólnodostępnych, budowli związanych z funkcjonowaniem portu oraz nie są one przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m., nie spełniają łącznie wszystkich czterech przesłanek pozwalających na zakwalifikowanie ich do infrastruktury portowej, nie są budowlami zapewniającymi dostęp do portów i przystani morskich i nie podlegają wraz z zajętym pod nie gruntem zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi podatkowemu do ponownego rozpatrzenia, w którym podniosła, że decyzja wydana została z naruszeniem :

1. prawa materialnego, tj.:

- art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane dotyczącego kategorii obiektu budowlanego poprzez ich błędną wykładnie - wskutek czego zakwalifikowano elewator "W." oraz elewator "B. " jako budynki tj. budynki magazynowe, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII;

- art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę jego zastosowania pomimo zaistnienia podstaw do jego zastosowania,

- art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez ustalenie kwalifikacji elewatora "W." oraz elewatora "B. " jako budynki tj. budynki magazynowe, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII z pominięciem i w sposób sprzeczny z zapisami w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż są to budowle tj. elewatory zaliczane do kategorii XIX;

2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż elewator "W." oraz elewator "B. " stanowią budynki magazynowe, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII;

3. przepisów postępowania, tj. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów w skutek czego organ podatkowy nie dokonał oceny opinii biegłego w kontekście całokształtu materiału dowodowego i bezkrytycznie przyjął wnioski tej opinii.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, powołało treść przepisów prawa, dotyczących przedmiotu sporu, (tj. art. 1a ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a także odniosło się do ww. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i NSA oraz wyroków Trybunału Konstytucyjnego 13.12.2017 r., sygn. akt SK 48/15 i z dnia 13 września 2011 r. sygn. akt P 33/09, potwierdzając prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie opodatkowania zarówno elewatorów, jak i wagi samochodowej, uznając te pierwsze obiekty za budynki, a wagę za budowlę. Kolegium zgodziło się również ze stanowiskiem, że w sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Kolegium w decyzji odniosło się do zarzutów odwołania uznając je za niezasadne zarówno w zakresie prawa materialnego jak i procesowego.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Strona wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 1 a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane dotyczącego kategorii obiektu budowlanego poprzez ich błędną wykładnie - wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu podatkowego w zakresie zakwalifikowania elewatora "W." oraz elewatora "B. " jako budynków tj. budynków magazynowych, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII,

- art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu podatkowego w zakresie odmowy jego zastosowania pomimo zaistnienia podstaw do jego zastosowania,

- art. 21 ust 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne - wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu podatkowego w zakresie ustalenia kwalifikacji elewatora "W." oraz elewatora "B. " jako budynków tj. budynków magazynowych, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII z pominięciem i w sposób sprzeczny z zapisami w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, iż są to budowle tj. elewatory zaliczane do kategorii XIX,

2) błąd w ustaleniach faktycznych - wskutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu podatkowego w zakresie przyjęcia, iż elewator "W." oraz elewator "B. " stanowią budynki magazynowe, które zgodnie z prawem budowlanym należą do kategorii XVIII,

3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez przekroczenie zakresu swobodnej oceny dowodów w skutek czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że organ podatkowy nie dokonał oceny opinii biegłego P. w kontekście całokształtu materiału dowodowego i bezkrytycznie przyjął wnioski tej opinii.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwalifikacja obiektów magazynowych – "W." i "B. ", a także wagi najazdowej samochodowej jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz kwestia zwolnienia od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Skarżąca stoi na stanowisku, iż obiekty magazynowe –"W." i "B. " należy zaliczyć do budowli, wagę samochodową jako przenośne urządzenie nie podlegające opodatkowaniu, natomiast, w ocenie organów podatkowych, są to odpowiednio budynki i stanowiący całość techniczno–użytkową obiekt budowlany. Z kolei jeśli chodzi o art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. to zdaniem Strony winien on znaleźć w niniejszej sprawie zastosowanie, organy zaś twierdzą, że nie..

Odnosząc się do kwestii opodatkowania obiektów "W." i "B. " wskazać trzeba, że w dniu 13 grudnia 2017 r. zapadł wyrok TK sygn. akt SK 48/15, w którego rozstrzygnięciu wskazano, iż art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 i 2141) w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Nadto w odniesieniu do opodatkowania wskazanych nieruchomości Strony za lata 2013-2015 zapadł szereg przywoływanych wcześniej prawomocnych wyroków WSA w Szczecinie jak i NSA, które nie wiążą Sądu w niniejszej sprawie, jednak jako że dotyczą tych samych nieruchomości tego samego podatnika mogą stanowić istotną wskazówkę interpretacyjną w sprawie.

Za szczególnie istotny należy uznać wyrok NSA z dnia 18.10.2018 r. sygn. akt II FSK 1027/18 w którym NSA odnosząc się do zarzutów skargi o wznowienie w sprawie zakończonej wyrokiem NSA II FSK 1741/16 dotyczącym roku 2015 ocenił wpływ wyroku TK na wydane dotychczas w sprawach opodatkowania spornych nieruchomości rozstrzygnięcia. NSA wyjaśnił, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 48/15 nie jest całkowita derogacja art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., która czyniłaby je zasadnym. Jest to bowiem wyrok zakresowy, tzn. uznający za niezgodny z Konstytucją RP art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wyłącznie w zakresie wskazanym w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wyrok zakresowy zmienia treść normatywną kontrolowanego przepisu, a nie jego literalne brzmienie. Skutkiem negatoryjnego wyroku zakresowego nie jest utrata mocy obowiązującej przepisu, ale pewnych treści normatywnych.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił bowiem stanowisko Sądu iż konieczne jest poczynienie ustaleń faktycznych, ażeby możliwe było rozstrzygnięcie, czy sporne w sprawie elewatory są budynkami, czy są budowlami, w tym powołanie na wskazaną okoliczność biegłego.

NSA (w wyroku z dnia 18.10.2018 r.) wskazał też, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku SK 48/15 nie wykluczył, by określone obiekty o cechach budynku ustawodawca w przepisie specjalnym uznał za budowle. Zastrzegł, że stwierdzenie niekonstytucyjności regulacji podatkowej we wskazanym w sentencji wyroku zakresie, nie skutkuje automatycznie obowiązkiem odmiennego zakwalifikowania - na potrzeby określenia podatku od nieruchomości - obiektów budowlanych. Podkreślił, iż ustalenie charakteru tych obiektów w oparciu o właściwe przepisy prawne, z pominięciem jednak zakwestionowanego fragmentu treści normatywnej, i po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dowodowego jest kompetencją organów podatkowych oraz kontrolujących ich działalność sądów administracyjnych.

Końcowo NSA (w wyroku z dnia 18.10.2018 r.) uznał, że stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku II FSK 1741/16 , od którego została wniesiona skarga o wznowienie postępowania, pozostaje w zgodzie z przytoczonym powyżej stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II FSK 1741/16 bowiem nie zajął przesądzającego stanowiska odnośnie do kwalifikacji elewatorów jako budynków, bądź budowli. Stwierdził, że ta kwestia powinna być zbadana przez organy podatkowe, zaś jeśli organy prowadzą postępowanie podatkowe jest rzeczą oczywistą, iż w tym postępowaniu zobowiązane są one uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 48/15, czyli ustalić charakter elewatorów w oparciu o właściwe przepisy prawne, z pominięciem zakwestionowanego fragmentu treści normatywnej art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

Sad zatem w pełni podziela stanowisko organów, iż dla ustalenia charakteru spornych obiektów należało przeprowadzić dodatkowe czynności dowodowe, w tym powołać biegłego. W sprawie niesporne jest, że organ rozpoznając sprawę zgromadził materiał dowodowy w postaci m.in. dokumentacji technicznej dotyczącej spornych obiektów W. i B. , powołał biegłego i dokonał oględzin tych obiektów.

Bezspornie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają ustalenia faktyczne. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Zakamycze 2004, s. 236 i n.). Wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów. W myśl regulacji zawartej w art. 191 O.p. organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego.

Zdaniem Sądu, Skarżąca nie zdołała wykazać, że któryś z powyższych przepisów Ordynacji podatkowej został naruszony w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Okoliczność, że Spółka nie zgadza się z ustaleniami organu, nie oznacza, iż doszło do naruszenia prawa.

W związku z powyższym za podstawę wyroku Sąd przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Odnosząc się do spornych w tej sprawie kwestii obiektów W. i B. należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na istotne dla ich oceny pojęcia, zdefiniowane w art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1) i pkt 2) u.p.o.l., użyte w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych określenia oznaczają:

1) budynek – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

2) budowla – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. "opodatkowanie podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: (...)

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej".

W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13.12. 2017 r., SK 48/15 (Dz.U. z 2017 r. poz. 2432) wskazał on, że art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. w zakresie, w jakim umożliwia uznanie za budowlę obiektu budowlanego, który spełnia kryteria bycia budynkiem, przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, jest niezgodny z zasadą szczególnej określoności regulacji daninowych, wywodzoną z art. 84 w związku z art. 217, w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że zarówno na gruncie prawa budowlanego, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych żaden budynek nie może być jednocześnie budowlą, a żadna budowla nie może być jednocześnie budynkiem. Przy czym pierwszeństwo ma zawsze kwalifikacja danego obiektu jako budynku. Definicja pojęcia budowli, zawarta zarówno w prawie budowlanym, jak w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, przewiduje jednoznacznie, że budowlą jest obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Oznacza to, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., że aby zaliczyć te obiekty budowlane do kategorii budowli, należy w pierwszej kolejności wykluczyć, że stanowią one budynki.

Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięcie występującego w rozpoznawanej sprawie problemu opodatkowania spornych obiektów wymaga, aby w pierwszej kolejności ustalić, czy są one budynkami, a dopiero później ewentualnie rozważyć ich kwalifikację jako budowli. W zakresie wykładni art. 1a ust. 1 pkt 1) i pkt 2) w związku z art. 3 pkt 1) lit. a) i b) u.p.b. przyjmuje się, że: ustawodawca w pojęciu budynku, o którym tu mowa, nie zawarł określenia, iż może on być budowlą. Takie wykluczenie w stosunku do budynku pojawiło się natomiast w definicji budowli (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Dlatego w sytuacji, gdy ustawodawca wymienia budynek, jako jeden z rodzajów obiektu budowlanego, a do budowli zalicza każdy obiekt budowlany, to gdy dany budynek faktycznie wykracza poza jego ustawowo określone elementy, wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, ze wszystkimi cechami budowli. Przy dokonywaniu tego rodzaju kwalifikacji obiektów należy zawsze mieć na uwadze jego elementy funkcjonalne, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości. Należy zwrócić uwagę, że w cytowanym tu określeniu budowli, zawartym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ustawodawca szczególnie podkreśla jego funkcjonalność przez stwierdzenie o "możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem" – tak też WSA w wyroku z dnia 23.03.2016 r. sygn. akt I SA/Sz 70/16 i NSA z dnia 18.10.2016 r. sygn. akt II FSK 1741/16 – dotyczące roku 2015.

Powyższe tezy pozwalają na wyrażenie poglądu, że obiekt, mimo spełnienia formalnych przesłanek zaliczenia go do budynku, może być w istocie budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. Przy dokonywaniu kwalifikacji obiektów budowlanych na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. należy zawsze mieć na uwadze elementy funkcjonalne takiego obiektu, czyli przeznaczenie, wyposażenie oraz sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości. I tak, jeżeli dany budynek wykracza poza jego ustawowo określone elementy, ponieważ wyposażono go np. urządzeniami, materiałami lub substancjami zajmującymi jego przestrzeń w znacznym stopniu, to wówczas przestaje być budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. Budynek taki staje się obiektem budowlanym, funkcjonalnie tworzącym całość gospodarczą, ze wszystkimi cechami budowli.

Przy ocenie, czy obiekt budowlany jest budynkiem, czy budowlą należy zatem uwzględnić także, czy obiekt spełniający warunki ustawowe budynku nie wykracza poza jego ustawowo określone elementy (WSA w wyroku z dnia 23.03.2016 r. sygn. akt I SA/Sz 70/16 i NSA z dnia 18.10.2016 r. sygn. akt II FSK 1741/16). Stąd tak istotne są ustalenia stanu faktycznego co do spornych obiektów takich jak przeznaczenie, wyposażenie i funkcje w tym jego wyposażenie i związane z nimi odpowiednie w tym zakresie konstrukcje i urządzenia, infrastruktura, system technologiczny, sposób i możliwości wykorzystania tego obiektu jako całości.

Na powyższe wskazywał także TK w powołanym wyroku sygn. akt Sk 48/15, który zastrzegł jednocześnie, że stwierdzenie niekonstytucyjności regulacji podatkowej we wskazanym zakresie nie skutkuje automatycznie obowiązkiem odmiennego zakwalifikowania – na potrzeby określenia podatku od nieruchomości – obiektów budowlanych. Ustalenie charakteru tych obiektów w oparciu o właściwe przepisy prawne, z pominięciem jednak zakwestionowanego fragmentu treści normatywnej i po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dowodowego jest kompetencją organów podatkowych oraz kontrolujących ich działalność sądów administracyjnych co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Stąd stanowisko organu odwoławczego, że ocena charakteru obiektu dla potrzeb opodatkowania, dokonana na podstawie art. 1 a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. nakazuje stwierdzić, że jeżeli dany obiekt spełnia definicję budynku to bez względu na to, czym i w jakim stopniu jest wypełniony stanowi budynek, uznać należy za błędne jednakże nie mające wpływu na rozstrzygnięcie z uwagi na podjęte ustalenia stanu faktycznego. Sąd bowiem zgodnie z art. 133 p.p.s.a. rozstrzyga w oparciu o akta sprawy.

Jak wskazał to NSA w wyroku z dnia 18.10.2016 r. sygn. akt II FSK 1741/16 – dotyczącym roku 2015 - w przypadku takich obiektów, jak W. czy B. , dla ich prawidłowej klasyfikacji jako budynku lub budowli, wymagane były wiadomości specjalne. Zgodnie z art. 197 § 1 O.p., w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii.

Niewątpliwie taką opinią była w niniejszej sprawie opinia P. , zawierającą charakterystykę techniczną obiektów opartą na wynikach wizji lokalnej, analizie dokumentacji (z kartoteki budynków, książki obiektów budowlanych, opisie układu technologicznego wraz z instrukcją obsługi elewatora B. i schematu technologicznego elewatora W., kwerendy w [...], kwerendy w [...], opinii dot. klasyfikacji elewatorów W. i B. ). Przyjęta ww. metodologia służyła określeniu faktycznej konstrukcji obiektu, układu funkcjonalnego i technologicznego obiektu, określeniu charakteru obiektów i infrastruktury technicznej i odniesienia do definicji zawartej w przepisach. Zatem wbrew zarzutom skargi biegły nie tylko kierował się określoną metodologią ale wprost wskazał ja w obu opiniach dotyczących kwalifikacji obiektu budowlanego W. i B. wraz z infrastrukturą techniczną. Stąd zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Opinie zawierają charakterystykę techniczną obiektów poprzedzoną przeprowadzeniem oględzin (w trakcie których sporządzona została dokumentacja fotograficzna), na co zasadnie wskazał organ. Biegły wskazał, że zarówno obiekt W. jak i B. to obiekt budowlany: wolnostojący, posiadający fundamenty oraz dach, trwale związany z gruntem oraz wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych wyposażony w okna i drzwi.

Biegły wskazał, że po oględzinach i analizie dokumentacji obiekty B. i W. są budynkami przemysłowym o funkcji magazynowej w którym znajdują się magazyn podłogowy i magazyn komorowy, pomieszczenia nad i pod zbiornikami komorowymi i komunikacja wewnętrzna (pionowa i pozioma). Wskazuje również na to opis układu technologicznego wraz z instrukcją obsługi elewatora W. i B. . W obiektach tych znajduje się także zaplecze socjalne – pomieszczenie na pobyt czasowy ludzi.

Biegły dokonał także wbrew zarzutom skargi – porównania silosu do budynku magazynowego w odniesieniu do obiektów W. i B. , zawierając je we wnioskach opinii.

W tym kontekście podał definicję magazynu wysokiego składowania oraz wskazał na różnice, co do cech konstrukcyjnych między silosem a magazynem wysokiego składowania oraz sposobu przechowywania towarów. W przypadku w silosu, towar jest gromadzony luzem, natomiast w magazynach wysokiego składowania, towary w opakowaniach są przechowywane zazwyczaj na paletach, regałach. Silos jest zbiornikiem konstrukcyjnie przystosowanym do składowania materiałów sypkich i jako zbiornik jest elementem ciągu technologicznego. Magazyn wysokiego składowania nie ma takiego technologicznego powiązania.

W konsekwencji podana opinia jednoznacznie pozwala stwierdzić, że elewatory W. i B. są budynkami z uwagi na cechy konstrukcyjne, funkcje, przeznaczenie. Bo na takie przeznaczenie wskazał także biegły w opiniach odnosząc się wprost do budynków magazynowych jak i co do silosów.

Sąd zauważa, że wskazana opinia nie jest jedynym dowodem w sprawie, do którego odwołał i odniósł się organ, lecz jednym z wielu. Na tej podstawie organ ocenił również pozostałe istotne dowody, tj. protokół oględzin, dokumentację projektową obiektów w tym książki budowlane dla tych obiektów jak i jej nową wersję, pozwolenie na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie.

Podnieść też należy, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.p.b., mogą przesądzać również inne przepisy tej ustawy, w tym art. 29 ust. 1 i 2 oraz załącznik do niej określający kategorie obiektów budowlanych (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 144/10 oraz wyrok NSA z 13 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 1310/10). Zatem nie bez znaczenia dla sprawy jest okoliczność, że w załączniku do ustawy Prawo budowlane, w kategorii XVIII obiektów budowlanych wymieniono budynki magazynowe. Zatem przepisy rangi ustawowej jednoznacznie przesądzają o kwalifikacji budynku magazynowego do budynków i odrębnie klasyfikują w stosunku do silosów.

Mając na uwadze cały materiał dowodowy, uwzględniając przeznaczenie oraz sposób wykorzystania obiektu prawidłowo organ podniósł, że budynek magazynowy W. i B. nie może zostać uznany za budowlę, gdyż nie wykracza poza ustawowo wskazane elementy budynku. Rację ma Kolegium, że budynek magazynowy jest budynkiem funkcjonalnie i konstrukcyjnie przystosowanym do magazynowania materiałów m.in. sypkich i jako budynek wskazany jest wprost w art. 3 pkt 3 u.p.b.

Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu, ustalenia w przedmiotowej sprawie zostały dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 O.p.) zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 O.p.). Organ rozpatrzył zarówno poszczególne dowody z osobna, jak również we wzajemnej łączności i ustosunkował się do różnic w zebranych dowodach.

Przedstawiona przez organ ocena spornych obiektów w kontekście przywołanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy Prawo budowlane jest poprawna, a ich prawnopodatkowa kwalifikacja nie jest sprzeczna z przywołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 40/15 i nie narusza art. 190 Konstytucji RP.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazać należy na to, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zapisy ewidencji gruntów nie przesądzają, aby sporne obiekty "W." i "B. " stanowiły wyłącznie budowle zaliczane do kategorii XIX załącznika do ustawy Prawo budowlane. Ze znajdującej się w aktach kartoteki budynków wynika, że sporne obiekty zostały tam opisane jako "zbiorniki silosy i budynki magazynowe" Nigdzie nie ma zapisu iż stanowią one budowle. Tymczasem jedna z wskazanych w kartotece dla opisania spornych obiektów kategoria "budynki magazynowe" nie należy do wskazywanej przez stronę kategorii XIX lecz do kategorii XVII. Zatem także opinie biegłego i w konsekwencji rozstrzygnięcie decyzji nie pozostają w sprzeczności z zapisami ewidencji i nie narusza art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W tych okolicznościach za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 187 oraz art. 191 O.p., a także wskazanych przepisów prawa materialnego.

Organy zgromadziły w sprawie obszerny materiał dowodowy, który poddały wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał bezpodstawność twierdzeń strony. Okoliczność, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego jest dla Podatnika niekorzystna, nie oznacza, że decyzja będąca przedmiotem skargi jest nieprawidłowa. Podniesiony przez Skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organy nie uchybiły. Organ wskazał przy tym na przyczynę odmiennej od Podatnika oceny zgromadzonych dowodów, a oceny tej dokonał w powiązaniu z pozostałymi dowodami. Organ przytoczył zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołał się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Tym samym organowi podatkowemu nie można zarzucić naruszenia art. 188 O.p.

Jednocześnie w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 122 i art. 124 O.p. zauważyć należy, że organ ustalenia i konkluzje wynikające z materiału dowodowego, zawarł w uzasadnieniu decyzji, która zawiera określone przepisem art. 210 § 1 i § 4 O.p. elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Zasadność stanowiska organu potwierdza analiza uzasadnienia decyzji, dokonana w kontekście zebranego materiału dowodowego. Organ wbrew argumentacji skargi, w sposób przejrzysty i logiczny wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyjaśnił również podstawę prawną decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Natomiast co do kwestii opodatkowania wagi samochodowej Sąd obecnie rozpoznający sprawę podziela stanowisko odnoszące się do sposobu opodatkowania tej samej wagi w roku 2015 zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 70/16. Sąd w pełni zgadza się z zawartym tam stanowiskiem wskazując, że dotyczy ono kwestii opodatkowania dokładnie tej samej wagi, a jedyną różnicą jest to, iż dotyczy ono poprzedniego roku podatkowego (2015).

Jak wynika z opisu technicznego wagi samochodowej, w skład wagi wchodzi podstawa wagi wraz z najazdami i pomost ważący, a posadowienie tego urządzenia związane jest m.in. z przeprowadzeniem robót budowlanych polegających na:

- przygotowaniu specjalnego podłoża (stabilnego, równego i wypoziomowanego),

- usunięcia istniejącej nawierzchni, wykonania podsypki piaskowej z warstwy zagęszczonego piasku o grubości 25 cm i nawierzchni betonowej.

Natomiast montaż elektronicznej, przenośnej wagi samochodowej pociąga za sobą kolejne prace polegające na zaprojektowaniu i wykonaniu:

- stalowej konstrukcji pomostu wagi wraz z podstawą i najazdami,

- zbrojenia płyty,

- betonowania najazdów,

- przepustu kanałowego, którego długość uzależniona jest od odległości terminalu od wagi. Z danych opisu technicznego wynika m. in., że:

- wymiary w części jezdnej urządzenia wynoszą 18 m x 3 m, całkowita długość wagi wynosi 27,06 m,

- nośność wagi wynosi 60 ton,

- konstrukcja wagi jest stalowo-betonowa,

- miernik wagowy znajduje się w zamkniętym pomieszczeniu w pobliżu projektowanej wagi,

- projektowana płyta betonowa o grubości 20 cm i szerokości 4 m i długości 30 m podzielona jest dylatacjami na 2 odcinki skrajne, które zbrojone są siatką 20x20 cm z prętów żelbetowych i należy ją posadowić na warstwie zagęszczonego piasku,

- w trakcie prac budowlanych konieczne jest wykonanie przepustu kanałowego, którego długość zależy od odległości terminala od wagi.

Niewątpliwie zatem w powyższej sytuacji, w której fundament pod urządzenie, jakim jest waga samochodowa stanowi z nią całość techniczno-użytkową, albowiem został wybudowany według specjalnych wytycznych producenta wagi, brak jest podstaw do uznania, że skoro waga samochodowa nie jest objęta wyliczeniem zawartym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ani też wagi samochodowe nie są wymienione w art. 3 pkt. 9 tej ustawy, a ich konstrukcja, charakter i przeznaczenie różnią się od obiektów wymienionych w tych przepisach, to ich opodatkowanie jako budowli naruszyło zasadę określoności i zasadę ustawowego określenia przedmiotu danin publicznoprawnych wynikającą odpowiednio z art. 2 i art. 217 Konstytucji.

Waga jest obiektem budowlanym składającym się z części o charakterze ściśle budowlanym (fundament) oraz nie mających takiego charakteru urządzeń technicznych ("wagowych"). Ścisłe powiązanie tych części składa się na jeden obiekt budowlany – budowlę. Słuszne jest więc opodatkowanie wagi podatkiem od nieruchomości, jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l.

Jeśli bowiem, obiektem budowlanym w rozumieniu Prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b), to konsekwentnie wszystkie te elementy, zarówno budowlane, jak i niebudowlane stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Jeżeli występuje tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów, to składają się one na jeden obiekt budowlany – budowlę (podobne stanowisko przedstawiono w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 41-42 oraz wyroku NSA z 31 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 812/05, LEX nr 273671). Skoro w definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 P.b., ustawodawca zaliczył do budowli m.in. części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową, to regulację tę należy odnieść również do przedmiotowej wagi, która bez wątpienia należy uznać za "inne urządzenia", o których mowa w tym przepisie.

Nawiązując do wcześniejszych rozważań co do rozumienia pojęcia "całość techniczno-użytkowa", którego Prawo budowlane nie wyjaśnia, a które według reguł wykładni językowej oznacza: "wszystkie części czegoś", "wzięte razem, połączone ze sobą w samodzielną jednostkę", w ocenie Sądu, waga spełnia wraz z częściami budowlanymi (fundamentami), na których jest posadowiona kryterium "całości techniczno-użytkowej". W konsekwencji zaś, wykazanie istnienia tego związku techniczno-użytkowego pozwala na opodatkowanie ich podatkiem od nieruchomości, jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (obiektu budowlanego składającego się z części o charakterze stricte budowlanym (fundamenty) oraz nie mających takiego charakteru (urządzenia techniczne, tu: ściśle wagowe).

Tylko brak możliwości wykazania takiego związku uzasadniałby twierdzenie, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegałyby jedynie części budowlane obiektu. W stanie faktycznym sprawy, w ocenie Sądu brak jest uzasadnienia w obowiązujących przepisach, do sztucznego wydzielania wartości części budowlanych tych urządzeń i opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłącznie ich części budowlanych, z pominięciem wartości urządzenia jako całości. Takiemu rozumowaniu przeczy treść art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 3 i pkt. 9 P.b.

Również co do kwestii czy Stronie przysługuje zwolnienie budowli infrastruktury portowej, albowiem w przekonaniu Skarżącej spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., to należy zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że zwolnienie to Skarżącej nie przysługuje i wskazać, że we wskazanym zakresie Sąd obecnie rozpoznający sprawę podziela stanowisko zawarte m.in. w prawomocnych wyrokach dotyczących opodatkowania tych samych nieruchomości w odniesieniu do lat 2013-2015, w tym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 70/16 rozstrzygającego tożsamą kwestią w zakresie roku 2015.

Za tym wyrokiem wskazać należy zatem, że powyższe kwestie były już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt II FPS 2/14 wydanym na skutek pytania prawnego zadanego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyjaśnić należy, że sporny w sprawie art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. stanowi, że zwalnia się z podatku od nieruchomości budowle infrastruktury portowej, budowle infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich oraz zajęte pod nie grunty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że wobec braku w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicji pojęć "infrastruktury portowej" oraz "infrastruktury zapewniającej dostęp do portów i przystani morskich", należy zastosować wykładnię systemową i ustalić znaczenie tych pojęć na podstawie ustawy o portach i przystaniach morskich (por. wyroki NSA z dnia 10 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1082/07; z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07; z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt. II FSK 434/10 i II FSK 435/10; z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 678/13; z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1222/12; z dnia 25 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 3363/13; publik. CBOSA).

Pojęcie infrastruktury portowej zdefiniowano w art. 2 ust. 4 u.p.p.m. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 tej ustawy.

Przepis art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m stanowi, że przedmiot działalności przedsiębiorstwa podmiotu zarządzającego obejmuje w szczególności świadczenie usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Zdaniem Skarżącej z przepisu tego wynika, że wbrew założeniom organu, podmiot zarządzający portem nie musi faktycznie i bezpośrednio wykonywać usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej.

Z poglądem takim nie można się zgodzić. Do dnia 6 listopada 2001 r., zgodnie z art. 2 pkt 4, u.p.p.m. rozumiała przez infrastrukturę portową znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje związane z funkcjonowaniem portu, znajdujące się na gruntach, którymi gospodaruje podmiot zarządzający. Od tego terminu definicję tę rozszerzono na akweny portowe i dodano stwierdzenie, że infrastruktura portowa ma być przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. W związku z tym przepis art. 2 pkt 4 otrzymał brzmienie, że "ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) infrastrukturze portowej, rozumie się przez to znajdujące się w granicach portu lub przystani morskiej akweny portowe oraz ogólnodostępne obiekty, urządzenia i instalacje, związane z funkcjonowaniem portu, przeznaczone do wykonywania przez podmiot zarządzający portem zadań, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 (...)". Takie oznaczenie definicji infrastruktury portowej w ustawie zmieniającej oznaczało z jednej strony jej rozszerzenie o akweny portowe, a z drugiej jej zawężenie, gdyż usługi musiały być objęte zadaniami wykonywanymi przez podmiot zarządzający portem i być związane z korzystaniem z infrastruktury portowej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II FSK 996/07, publik. CBOSA).

Takiego rozumienia pojęcia "infrastruktura portowa" w żaden sposób nie podważa art. 5 ust. 2a, art. 8 u.p.p.m., § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie określenia akwenów portowych oraz ogólnodostępnych obiektów, urządzeń i instalacji wchodzących w skład infrastruktury portowej dla każdego portu o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej oraz kolejne nowelizacje u.p.p.m. Przepisy te nie wskazują na przedmiotowy charakter zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.

W konsekwencji przyjąć należy, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmuje tylko tę infrastrukturę, która jest przeznaczona do wykonywania przez podmiot zarządzający zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej (art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.), gdyż tylko ta infrastruktura ma przymiot infrastruktury portowej. Nadanie urządzeniom i obiektom statusu "infrastruktura portowa" powiązane zostało więc z przeznaczeniem tych obiektów do wykonywania zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z niej przez podmiot zarządzający. Podmiotem tym nie może być "każdy", lecz tylko ten, który powstał w sposób przewidziany przez ustawodawcę w ustawie o portach i przystaniach morskich (por. postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2014 r., sygn. akt II FPS 2/14). Zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ma charakter przedmiotowo-podmiotowy, a zatem o możliwości skorzystania z niego decydować musi fakt korzystania przez zarządcę portu z określonych budowli (gruntów) i wykonywania przy ich zastosowaniu zadań w zakresie świadczenia usług związanych z korzystaniem z infrastruktury portowej. Słusznie zatem wywiódł organ odwoławczy, że z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby Skarżąca była podmiotem, który, na podstawie określonego tytułu prawnego, wykonywała w ramach zarządzania portem zadania w postaci świadczenia usług związanych z korzystaniem infrastruktury portowej w rozumieniu art. 2 pkt 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.p.m.

Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.