Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 468/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art.  245  par.  3  art.  246  par.  2  pkt  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych – wpisu od skargi kasacyjnej – uzasadniając, że na jego utrzymaniu pozostają synowie, którzy są w trakcie poszukiwania pracy, natomiast żona choruje na astmę i ponosi koszty leczenia w wysokości około 300 zł miesięcznie. Opłaty za lokal i media wynoszą około 1.200 zł miesięcznie, taka sama kwota jest przeznaczona na opłaty związane z ZUSem i z działalnością gospodarczą, a na utrzymanie rodziny, (żywność, odzież) – 2.500 zł.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i dwójką dorosłych synów (24 i 22 lata), posiada mieszkanie o powierzchni 46 m2, poza tym ani on, ani członkowie jego rodziny nie dysponują żadnymi zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. W rodzinie dochody uzyskuje tylko żona skarżącego z tytułu umowy o pracę w wysokości 2.000 zł.

Do wniosku załączone zostały dowody opłat związanych z utrzymaniem mieszkania.

Dodatkowo, na wezwanie Referendarza sądowego przedłożone zostały: zeznanie podatkowe skarżącego za 2007 r., wyciągi z rachunków bankowych skarżącego i jego żony, zestawienie miesięcznie ponoszonych wydatków przez jego rodzinę, kserokopie z ewidencji przychodów oraz zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia żony skarżącego. Z dokumentów tych wynika, że wnioskodawca w 2007 r. uzyskał przychód z działalności gospodarczej w wysokości 129.839,40 zł, który został opodatkowany podatkiem zryczałtowanym w wysokości 5,5 %, z rachunku jego żony zostało dwukrotnie zasilone konto prowadzonej przez niego firmy na kwotę 2.000 zł i 160 zł, natomiast na rachunku firmowym, poza wymienionymi wpłatami, brak jakichkolwiek innych operacji. W zestawieniu miesięcznie ponoszonych wydatków wnioskodawca wskazał, że opłaty za mieszkanie (czynsz, fundusz remontowy i woda) wynoszą łącznie 298,94 zł, ponadto ponosi koszty za gaz, prąd, telewizję kablową, Polsat cyfrowy, telefon z internetem, telefon komórkowy, dojazdy żony do pracy, jej leki, na środki czystości, odzież, żywność na 3 osoby, a ponadto na działalność gospodarczą, to jest ZUS i biuro (800 i 122 zł), dojazd do pracy w Goeteborgu raz na 3 miesiące (paliwo, prom) i utrzymanie w Szwecji (mieszkanie, prąd, żywność ubrania, środki czystości, leki – łącznie ponad 10.000 koron szwedzkich). Skarżący wraz z synem posiadają dwa samochody: opel astra z 1993 r. o wartości około 3.000 zł i renault kongoo z 1998 r. o wartości około 8.000 zł. Z ewidencji przychodów wynika, ze wnioskodawca w miesiącu wrześniu sierpniu i listopadzie uzyskał przychód kolejno 13.148,72 zł, 17.632,08 zł i 13.464,30 zł, a łącznie do grudnia 2008 r. uzyskał przychód w kwocie 59.301,10 zł. Dochód brutto jego żony, która zatrudniona jest na stanowisku pielęgniarki dyplomowanej, wynosi 2.160 zł.

Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że według posiadanych przez niego informacji, skarżący nie korzysta ze świadczeń opieki społecznej ani innych podobnych form pomocy.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego swojego i rodziny.

Na obecnym etapie postępowania w niniejszej sprawie na skarżącym ciąży obowiązek uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, który wynosi połowę wpisu od skargi, wyznaczonego na kwotę 366 zł. Od tego też wpisu wnosi o zwolnienie. Jednakże przedstawione okoliczności – mając na uwadze przytoczoną regulację – nie wskazują, że wnioskodawca nie ma możliwości poniesienia tego wydatku bez uszczerbku dla budżetu domowego jego rodziny. Świadczy o tym przede wszystkim rodzaj ponoszonych przez nią wydatków, w tym na telewizję kablową, internet i utrzymanie dwóch samochodów. Nie są to natomiast wydatki, bez których utrzymanie rodziny byłoby niemożliwe. Ponadto zwrócić należy uwagę, że nie tylko żona skarżącego uzyskuje dochód, jak zostało oświadczone na urzędowym formularzu wniosku. Z przedłożonych dokumentów i oświadczeń wynika bowiem, że wnioskodawca osiąga przychody z prowadzonej działalności gospodarczej, a dodatkowo wyjeżdża w celach zarobkowych do Szwecji.

Już z samych dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej skarżący mógł poczynić rezerwy na poczet wpisu od skargi kasacyjnej. Co do działalności zarobkowej za granicą, skarżący nie podał w tym zakresie żadnych informacji o dochodach, ograniczając się jedynie do wymienienia wydatków związanych z utrzymaniem. Należy jednak przypuszczać, że dochody takie uzyskuje – w przeciwnym razie nie byłoby logiczne ponoszenie tak znacznych wydatków na przejazd i utrzymanie w Szwecji (w przeliczeniu na złote polskie – około 4.000 zł).

Mając zatem na uwadze powyższe, stwierdzić należało, że skarżący nie wykazał, że nie może ponieść wydatku na opłacenie wpisu sądowego w wysokości polowy kwoty 366 zł. Dlatego też, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.