Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 897/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15  ust. 1  pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Protokolant Małgorzata Kędzielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. Ja. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. cofnął W. J. pozwolenie na broń palną sportową w związku z uzyskaniem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] II Wydział Karny z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt [...] uznającego W. J. winnym popełnienia dwa razy przestępstwa z art. 297 § 1 kk, tj. przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu, za co skazano go na karę łączną 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 3 lat tytułem próby oraz zasądzono na rzecz Skarbu Państwa kwotę w wysokości [...] zł.

Dalej organ wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Dyspozycja powyższych przepisów nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Przepis ten ma charakter obligatoryjny a nie fakultatywny, oznacza to, że norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że W. J. dopuścił się przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu dwukrotnie, tj.: w dniu [...] kwietnia 2003 r. oraz [...] sierpnia 2003 r.

Organ podkreślił, że W. J. nie przestrzegał prawa i w związku z tym dopuścił się przestępstw umyślnych.

Ponadto w obrocie prawnym figuruje również wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. uznający W. J. winnym popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 kk, tj. o przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów.

W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, że W. J. dopuścił się dwukrotnie przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu są niewątpliwie przestępstwami podobnymi do przestępstw popełnionych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej a opisanych w rozdziale XXXV, tj. skierowanych przeciwko mieniu, z którymi ustawodawca wprost związał obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. Decyzji zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że przestępstwo popełnione przez skarżącego stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania.

Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Powołany artykuł 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, natomiast pkt 6 stanowi (...), co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Użyte w przepisie określenie "uzasadniona obawa", należy do kategorii ogólnej, w ramach której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. W orzecznictwie panuje spór, czy wyliczenie przestępstw określonych w pkt 6 art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jest wyliczeniem zamkniętym, czy też redakcja przepisu pozwala na poszerzenie tego katalogu.

W ocenie Sądu w ograniczonym zakresie można tę kategorię poszerzyć, gdy materiał dowodowy wskazuje na bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw nie wymienionych w ustawie o broni i amunicji, a uzasadnioną obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślić należy, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny.

Również wymaga podkreślenia, że dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa do stosowania środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie.

W kontekście powyższych rozważań podkreślenia wymaga również to, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby, posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, bezsporne jest, że skarżący dwukrotnie dopuścił się popełnienia przestępstwa umyślnego, w 2001 r. dokonał sfałszowania dokumentów, a w 2003 r. dopuścił się przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu. Niewątpliwie jest to kategoria przestępstw zbliżona do przestępstw przeciwko mieniu.

Sąd zgadza się z oceną organu, że zebrany materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że skarżący wykazuje negatywną postawę wobec porządku prawnego, działał bowiem w warunkach recydywy.

Biorąc pod uwagę zebrany materiał dowodowy i dowody, które wskazują na brak poszanowania prawa, mniejsze znaczenie mają złożone przez skarżącego; dobra opinia z miejsca zamieszkania, z koła łowieckiego czy z Parafii Rzymsko-Katolickiej, widocznie opiniujący inaczej postrzegają okoliczność, że wobec W. J. zapadły dwa karne wyroki skazujące w warunkach recydywy.

W sprawie niniejszej organ wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń wykazał i uzasadnił, że skarżący swoim postępowaniem nie daje rękojmi, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Jeszcze raz należy odnieść się do redakcji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Użyte w przepisie sformułowanie "w szczególności" określa najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymieniony w grupie pierwszej – szerzej obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak więc można przyjąć, że wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. W stosunku do tej kategorii osób organ nie musi przeprowadzać oceny. W stosunku do pozostałych osób, organ musi dokonać oceny czy istnieje ta uzasadniona obawa (...) oraz czy dają rękojmię, czy wykazują podwyższone morale, co w sprawie niniejszej prawidłowo uczynił.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.