Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 482/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi P.Ż. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego oddala skargę


UZASADNIENIE

P. Z.(dalej też jako "skarżący", "zdający") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. (dalej też jako "Komisja II stopnia" lub "Komisja Odwoławcza") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną uchwałą utrzymana została w mocy uchwała nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. Komisji Egzaminacyjnej Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2016 r. z siedzibą w [...] w sprawie uzyskania negatywnego wynik egzaminu adwokackiego.

Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowi art. 78h ust. 1, ust. 9 i 12 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2015 r., poz. 615 ze zm., dalej też jako "p.o.a.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej też jako "k.p.a.").

Do wydania przedmiotowej uchwały doszło w następującym stanie faktycznym: Komisja Egzaminacyjna Nr [...] do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2016 r. z siedzibą w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. stwierdziła, że P. Z., syn M. i K., uzyskał wynik negatywny z egzaminu.

Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że zdający z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dobrą, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę bardzo dobrą. Powołując się na treść przepisu art. 78f ust. 1 ustawy - Prawo o adwokaturze, który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną, Komisja wskazała, że zdający P. Z. uzyskał wynik negatywny z egzaminu.

P. Z. zaskarżył wskazaną wyżej uchwałę w całości. Sformułowane obszernie zarzuty odwołania dotyczyły całości ustaleń, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w zakresie oceny pracy z prawa cywilnego przez egzaminatora SSO M. R. i egzaminatora adw. A. B.. W pozostałym zakresie zarzuty naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprowadzone zostały do naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, co wyraźnie wynika ze sprzeczności w uzasadnieniach ocen cząstkowych obu egzaminatorów, w szczególności w kwestiach zachowania przez skarżącego wymogów formalnych oraz stylu i staranności pracy egzaminacyjnej oraz art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a., polegające na braku uzasadnienia szeregu zarzutów sformułowanych pod adresem pracy egzaminacyjnej skarżącego przez egzaminatora adw. A. B., co uniemożliwia merytoryczne do nich ustosunkowanie się.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i orzeczenie przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego co do istoty sprawy poprzez ustalenie oceny z drugiej części egzaminu adwokackiego na ocenę pozytywną, a w konsekwencji również ostatecznego wyniku skarżącego z egzaminu adwokackiego na wynik pozytywny.

Komisja Egzaminacyjna II stopnia rozpoznając odwołanie, na wstępie dokonała analizy obowiązującego stanu prawnego z punktu widzenia zakresu orzekania przez Komisję Egzaminacyjną II stopnia i kryteriów oceny zadań z poszczególnych części egzaminu.

Komisja Odwoławcza opisała, na czym polegała oceniona negatywnie część cywilna egzaminu adwokackiego: na sporządzeniu apelacji w imieniu wnioskodawcy A. B. albo opinii prawnej w podanym stanie faktycznym: wnioskodawca A. B. wnosił o dokonanie podziału majątku wspólnego przez przyznanie mu na wyłączną własność lokalu mieszkalnego nr [...], zakupionego ze środków własnych wnioskodawcy przed zawarciem związku małżeńskiego z uczestniczką postępowania A. B. A. B. wnosił także o zasądzenie na jego rzecz od A. B. kwoty 50 000 zł tytułem podziału środków pieniężnych wypłaconych przez nią ze wspólnego rachunku bankowego bez jego zgody i wiedzy.

A. B. wnosiła o dokonanie podziału majątku wspólnego przez przyznanie jej na wyłączną własność lokalu mieszkalnego nr [...]. Wnosiła także o zasądzenie od niej na rzecz A. B. kwoty 142 500 zł i rozłożenie jej na raty.

Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że strony zawarły związek małżeński [...] kwietnia 2004 r., a rozdzielność majątkowa pomiędzy nimi ustanowiona została wyrokiem sądu z dniem [...] lipca 2010 r.

Umowa przedwstępna dotycząca sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] zawarta została pomiędzy A. B. a M. K. w dniu [...] lutego 2004 r. Kupujący zapłacił całość ceny w kwocie 350 000 zł w dniu 31 marca 2004 r.

Umowa sprzedaży sporządzona została w formie aktu notarialnego [...] czerwca 2004 r. pomiędzy A. B. i A. B. jako kupującymi, a M. K. jako sprzedającym. M. K. oświadczył w nim, że sprzedaje opisany wyżej lokal mieszkalny wraz z prawami związanymi na rzecz A. B. i A. B. za cenę 350 000 zł., natomiast A. B. i A. B. oświadczyli, że lokal ten wraz z prawami związanymi kupują do majątku wspólnego.

Na rozprawie [...] października 2015 r. strony zgodnie oświadczyły, że aktualna wartość mieszkania wynosi 550 000 zł.

A. B. wypłaciła 3 marca 2008 r. ze wspólnego rachunku bankowego małżonków kwotę 100 000 zł.

A. B. wypłacił w dniach od 28 lutego 2008 r. do 28 lipca 2010 r. ze wspólnego rachunku bankowego małżonków kwotę 250 000 zł.

W dniu [...] marca 2010 r. A. B. sprzedał swojemu ojcu samochód marki V. za cenę 15 000 zł.

Z propozycji rozliczenia majątku wspólnego złożonej przez A. B. wynika, że uznaje on całą wartość lokalu mieszkalnego jako swój nakład z majątku odrębnego na majątek wspólny, nie uznaje wypłaconej przez siebie z rachunku bankowego kwoty 250 000 zł oraz ceny samochodu - 15 000 zł jako podlegających rozliczeniu przy podziale majątku. Uznaje natomiast, że uczestniczka postępowania powinna się z wnioskodawcą rozliczyć z pobranej przez nią z rachunku bankowego kwoty 100 000 zł.

Kwota zaproponowana wnioskodawcy przez uczestniczkę postępowania (142 500 zł) wynikała z rozliczenia wartości mieszkania (550 000 zł: 2 = 275 000 zł) przy uwzględnieniu rozliczenia środków pieniężnych wypłaconych przez wnioskodawcę ze wspólnego rachunku bankowego bez zgody i wiedzy uczestniczki (250 000 zł : 2 = 125 000 zł) oraz ceny sprzedaży samochodu (15 000 zł : 2 = 7 500). Z wyliczenia tego wynika, że uczestniczka postępowania uznaje należność na rzecz A. B. w kwocie połowy wartości mieszkania, to jest 275 000 zł, a na swoją rzecz należność w sumie połowy wartości wypłaconych przez męża z rachunku bankowego środków oraz połowy ceny samochodu (łącznie 132 500 zł). Daje to różnicę 142 500 zł (275 000 zł - 132 500 zł.). Nie uznała, że powinna się rozliczyć z pobranej przez siebie kwoty 100 000 zł.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r.:

ustalił, że w skład majątku wspólnego A. B. i A. B. wchodzi nieruchomość stanowiąca odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu i w częściach wspólnych budynku, dla której Sąd Rejonowy dla [...] prowadzi księgę wieczystą [...], o wartości 550 000 zł;

przyznał opisaną w pkt 1 nieruchomość lokalową na wyłączną własność A. B.;

oddalił żądanie wnioskodawcy A. B. o dokonanie rozliczenia nakładów z jego majątku osobistego na majątek wspólny;

nakazał wnioskodawcy A. B. opróżnienie opisanego w pkt 1 lokalu i wydanie go A. B. w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia;

zasądził od A. B. na rzecz A. B. kwotę 142 500 zł

zasądzoną w pkt 5 kwotę rozłożył na 142 raty miesięczne, pierwsza z rat w kwocie 1 500 zł, a pozostałe raty miesięcznie po 1000 zł;

ustalił, że każda ze stron ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd Rejonowy: - uznał, że lokal mieszkalny wchodzi w skład majątku wspólnego stron;

ustalił w ramach stanu faktycznego, iż wnioskodawca zapłacił całość ceny za lokal mieszkalny przed zawarciem związku małżeńskiego, jednak nie uznał kwoty uiszczonej z tego tytułu za nakład z majątku odrębnego, argumentując, że przed zawarciem małżeństwa strony pozostawały w związku nieformalnym, wspólnie korzystając z zarabianych przez siebie pieniędzy; jednocześnie za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy uznał Sąd Rejonowy twierdzenia obu stron dotyczące uzyskania przez A. B. przed zawarciem związku małżeńskiego kwoty 200 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych;

uwzględnił w rozliczeniach pomiędzy stronami kwotę 15 000 zł uzyskaną przez wnioskodawcę ze sprzedaży samochodu marki Volvo oraz środki pieniężne wypłacone przez A. B. w kwocie 250 000 zł;

nie uwzględnił w rozliczeniach pomiędzy stronami kwoty 100 000 zł wypłaconych przez A. B.

Komisja II Stopnia ustaliła, że zadaniem zdającego egzamin adwokacki było, po zapoznaniu się z treścią zadania, jako prawidłowo umocowany pełnomocnik wnioskodawcy – J. N. - sporządzenie apelacji albo w przypadku uznania, że brak jest podstaw do jej wniesienia, sporządzenie opinii prawnej - z uwzględnieniem interesu reprezentowanej strony.

Obaj egzaminatorzy Komisji Egzaminacyjnej negatywnie (stopnie niedostateczne) ocenili przygotowany przez skarżącego projekt apelacji. Komisja odwoławcza przedstawiła w uzasadnieniu całość wykonanego zadania egzaminacyjnego, czyli sporządzony przez skarżacego projekt apelacji, który brzmiał następująco:

Sąd Okręgowy w [...] za pośrednictwem:

Sądu Rejonowego [...]

Wnioskodawca: A. B.

zam. [...] reprezentowany przez pełnomocnika adw. J. N. adres do doręczeń: Kancelaria Adwokacka. [...]

Uczestniczka: A. B.

zam. [...]

Sygn. akt: [...]

Wps.: 650.000, 00 złotych

APELACJA

wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 23 lutego 2016 roku wydanego w sprawie o sygn. akt [...]

Działając jako wykazany pełnomocnik wnioskodawcy A. B. zaskarżam postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lutego 2016 roku wydane w sprawie zadekretowanej pod sygn. akt [...] w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucam naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokoanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do dokonania błędnych ustaleń faktycznych sprawy, w szczególności w zakresie w którym przyjęto, że: środki pieniężne na zakup nieruchomości stanowiącej odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu i w częściach wspólnych budynku, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą WA1 M/00318114/$ nie pochodziły wyłącznie ze środków pieniężnych stanowiących majątek osobisty wnioskodawcy;

uczestniczka postępowania środki pieniężne w kwocie 100.000,00 złotych wypłacone w dniu 3 marca 2008 roku ze wspólnego rachunku bankowego stron przeznaczyła na utrzymanie siebie i dziecka;

art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 328 § 2 kp.c. poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem zastosowanych przez Sąd przepisów prawa.

Stawiając powyższe zarzuty wnoszę o:

zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie żądań wniosku w całości;

zasądzenie od uczestniczki postępowania na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Uzasadnienie

Uzasadnienie z pkt 1 apelacji

Uzasadniając zarzut postawiony w pkt 1 apelacji skarżący pragnie zwrócić uwagę Sądu Odwoławczego na przedstawioną na stronach 3-4 pisemnych motywów skarżonego

orzeczenia ocenę dowodów dokonaną w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji. Otóż lektura uzasadnienia postanowienia Sądu Rejonowego w tym zakresie prowadzi do wniosku, te ocena ta dalece wykracza poza ramy określonej treścią art. 233 § 1 k.p.c. zasady swobodnej oceny dowodów, a w związku z czym nosi cechy oceny dowolnej.

Sąd I instancji w sposób całkowicie bezkrytyczny przyznał walor wiarygodności zeznaniom uczestniczki postępowania A. B. oraz świadka zawnioskowanego przez uczestniczkę w osobie Z. W. (matki uczestniczki). Z kolei jako niezasługujące na uznanie za wiarygodne w ocenie Sądu I instancji należały zeznania wnioskodawcy A. B. oraz zeznania zawnioskowanych przez niego świadków w osobach J. B. i K. P..

O dowolnej, a nie swobodnej ocenie dowodów dokonanej przez Sąd 1 instancji świadczą takie okoliczności jak przyjęcie, że:

uczestniczka postępowania przed zawarciem małżeństwa pracowała, podczas gdy okoliczność ta wynikała wyłącznie z zeznań uczestniczki postępowania mającej interes w złożeniu tego rodzaju zeznań oraz zeznań świadka Z. W. (matki uczestniczki), które w dodatku nieco różniły się od zeznań uczestniczki. Mianowicie świadek ten zeznał, że z tego co pamięta praca córki była związana z muzyką;

przyjęcie, że przyczyną wyprowadzki uczestniczki postępowania był romans wnioskodawcy podczas gdy ta okoliczność wynika wyłącznie z zeznań uczestniczki postępowania, a przeczą jej zeznania wnioskodawcy, świadka K. P. oraz świadka J. B.;

przyjęcie, że środki pieniężne przeznaczone na zakup mieszkania w którym zamieszkiwały strony nie należały do majątku osobistego wnioskodawcy, podczas gdy okoliczność ta wynikała z zeznań wnioskodawcy, zeznań świadka J. B., pośrednio z zeznań świadka K. P., a przede wszystkim uwiarygadniał ją obiektywny dowód w postaci dokumentu z dnia 31 marca 2004 roku w świadczący o tym, że w dniu 30 marca 2004 roku z rachunku bankowego należącego do wnioskodawcy został przelana suma pieniężna stanowiąca zapłatę za nabytą nieruchomość w kwocie 350.000,00 złotych na rachunke bankowy sprzedającego M. K.;

przyjęcie, że pieniądze w kwocie 100.000,00 złotych wypłacone przez uczestniczkę postępowania w dniu 3 marca 2008 roku z rachunku bankowego stron postępowania w całości przeznaczyła ona na utrzymanie siebie oraz dziecka stron, podczas gdy okoliczność ta wynika wyłącznie z zeznań zainteresowanej w sprawie uczestniczki postępowania oraz matki uczestniczki w osobie świadka Z. W.

Jak to już zostało wyżej wspomniane analizując przedstawioną przez Sąd 1 instancji na stronach 3-4 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia ocene dowodów, nie trudno zauważyć, iż jest to ocena całkowicie bezkrytyczna i jednostronna, a w związku z czym przekraczająca ramy zakreślone treścią art. 233 § 1 kp.c.

Dopuszczenie się przez Sąd I instancji przeroczenia zasady swobodnej oceny dowodów miało jak to już zostało wyżej wspomniane wpływ na błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. W szczególności z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania istotne są błędne ustalenia Sądu odnośnie tego, że koszty zakupu nieruchomości stanowiącej odrębną własność lokalu mieszkalnego nr [...] wraz Z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu i w częściach wspólnych budynku, dla której Sąd Rejonowy [...] prowadzi księgę wieczystą WA1 M/00318114/8, nie pochodziły ze środków pieniężnych stanowiących majątek osobisty wnioskodawcy oraz Że uczestniczka postępowania środki pieniężne w kwocie 100.000,00 złotych wypłacone w dniu 3 marca 2008 roku ze wspólnego rachunku bankowego stron przeznaczyła na utrzymanie siebie i dziecka.

Jako naruszające zasadę swobodnej oceny dowodów uznać należy również zaniechanie wyjaśnienia przez Sąd I instancji podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa. Jedynym przepisem jaki przywołał Sąd w treści uzasadnienia jest przepis art. 31 § 1 kro. W pozostałym zakresie w mającej stranowić wywód prawny argumentacji Sądu nie został przywołany żaden inny przepis postępowania, nie mówiąc już o powołaniu się przez Sąd na poglądy doktryny czy też orzecznictwo sądowe. Również i powyższe naruszenie w ocenie apelującego winno się zaliczyć do kategorii tych które miały wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Uniemożliwia ono powiem poznania apelującemu przepisów które Sąd zastosował i ewentualne podjęcie w tym zakresie merytorycznej polemiki odnośnie wykładni, czy też zastosowania w realizach danej sprawy określonych przepisów prawa materialnego.

W świetle powyższego zarzuty i wnioski apelacji są zasadne i zasługują na uwzględnienie. Załącznik: - odpis apelacji

(własnoręczny podpis adwokata J. N.)

Nastepnie Komisja Odwoławcza przedstawiła w całości stanowiska obu egzaminatorów.

Egzaminator adw. A. B. przedstawiła następujące uzasadnienie oceny cząstkowej: 1. Zachowanie wymogów formalnych :

Wymogi formalne apelacji określone w art. 368§ 1 i 2 kpc. zostały w części zachowane. Wadliwy i nieprofesjonalny wniosek o zmianę orzeczenia nie wskazuje prawidłowo zakresu żądanej zmiany.

2. Prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji: Nietrafnie zaskarżono postanowienie w całości

Nieprawidłowy i nieprofesjonalny wniosek o zmianę. Nie złożono wniosku o uchylenie orzeczeń w punktach 3, 4, i 6 postanowienia.

Podniesiono prawidłowy zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc, lecz przedstawiono go ogólnie i lakonicznie.

W ramach zarzutu dowolnej oceny podniesiono po części trafnie zarzut błędnych ustaleń odnośnie; pochodzenia środków zakupu mieszkania, usprawiedliwionego zużycia przez uczestniczkę środków pieniężnych w kwocie 100 000 zł pobranych z rachunku bankowego. Częściowo trafnie podniesiono zarzut naruszenia art. 238 § 2 kpc .

Brak zarzutów błędnych ustaleń faktycznych co do ustaleń : wydatkowania co najmniej na rok przed ślubem środków pieniężnych z uzyskiwanych przez strony wynagrodzeń za pracę, bezpodstawnego zużycia przez wnioskodawcę środków pieniężnych w kwocie 250 000zł wypłaconych z rachunku bankowego i środków pieniężnych w kwocie 15 000zł uzyskanych ze sprzedaży samochodu Volvo, trudnych warunków mieszkaniowych uczestniczki. Brak zarzutu nierozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny ( naruszenie art. 45§ 1 krio w zw.z art. 33 krio.)

Brak zarzutu odnośnie przyznanie mieszkania uczestniczce zamiast wnioskodawcy ( naruszenia art. 212 § 3 kc w z w. z art. 46 krio i art. 1035 kc) Brak zarzutu odnośnie orzeczenia eksmisji wobec wnioskodawcy { naruszenie art. 624 kpc, w zw. z art. 567 § 3 kpc i art. 688 kpc.).

Brak zarzutu naruszenia art. 212 § 3 kc w zw. z art. 46 krio i art.. 1035 kc przez rozłożenie spłaty na 142 raty i nie zasądzenie ustawowych odsetek od poszczególnych rat. Brak zarzutu naruszenia art. 520 § 2 kpc co do rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Lakoniczne i niewystarczające wywody uzasadnienia. Zdający nie przedstawia żadnego własnego stanowiska odnośnie składu i sposobu podziału majątku wspólnego, rozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny, rozliczeń zużytych środków pieniężnych pobranych z rachunku bankowego oraz uzyskanych ze sprzedaży samochodu Volvo - mimo, że zauważa w ramach podniesionych zarzutów okoliczności, które powinny mieć wpływ na sposób podziału, rozliczenie nakładu i środków pieniężnych zużytych przez uczestniczkę.

Poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje:

Proponowane rozstrzygnięcie nie uwzględnia interesu wnioskodawcy.

Wniosek o zmianę orzeczenia jest nieprofesjonalny, nie przedstawia prawidłowo zakresu żądanej zmiany, czego należało oczekiwać od fachowego pełnomocnika. Brak prawidłowych wniosków o zmianę orzeczenia przez przyznanie wnioskodawcy na wyłączną własność nieruchomości lokalowej opisanej w punkcie 1 postanowienia, zasądzenia od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwoty 50000zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania zaskarżonego postanowienia do dnia zapłaty oraz zasądzenia od uczestniczki na rzecz wnioskodawcy kwoty 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania za pierwszą instancję

Inne uwagi (język, styl, staranność pracy):

Styl przeciętny. Wywody niewystarczające. Brak profesjonalizmu przy sporządzaniu apelacji.

Egzaminator sędzia M. R. przedstawiła następujące uzasadnienie oceny cząstkowej:

Zachowanie wymogów formalnych: Wymogi formalne zachowane.

Prawidłowość zastosowanych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji: Autor uchylił się od oceny, czy sporna nieruchomość należy do majątku wspólnego (za czym przemawia brak zarzutu naruszenia prawa materialnego w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 postanowienia), czy też należy do majątku osobistego (za czym przemawia zakres zaskarżenia, błędnie obejmujący również pkt 1 postanowienia.) Brak rozważań prawnych odnoszących się do tej kwestii.

Brak zarzutu i wniosków dotyczących rozliczenia nakładów z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny. Nie postawiono żadnego zarzutu naruszenia prawa materialnego. Autor nie dokonał analizy prawnej stosunków majątkowych łączących małżonków. Brak odwołania do przepisów prawa materialnego tj. art. 31,33, 45 k.r.io., 212 § 2 i 3 w zw. z art. 46 k.r.io. i 1035 k.c. oraz procesowego - art. 567 § 3 k.p.c. w z w. z 688 i 618 k.p.c, 624 k.p.c., 520 § 2 k.p.c.

Powyższe wskazuje, że autor nie potrafił zastosować w praktyce przepisów prawa materialnego, regulujących kwestie przynależności określonych praw i rzeczy do majątku wspólnego, przepisów, dotyczących rozliczeń wydatków poniesionych z majątku osobistego na majątek wspólny oraz przepisów dotyczących rozliczeń z tytułu składników majątku wspólnego bezprawnie zużytych przez małżonków przed ustaniem wspólności lub przed dokonaniem podziału majątku, których umiejętność stosowania była konieczna do rozwiązania zadania egzaminacyjnego.

Poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje:

Autor prawidłowo wniósł apelację od postanowienia. Zaskarżył całe postanowienie - błędnie punkt 1. Sformułował zarzuty:

naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. - prawidłowo,

naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. - zarzut można by uznać za prawidłowo postawiony, gdyby w wyniku braków uzasadnienia niemożliwe było dokonanie kontroli instancyjnej. Taka sytuacja nie zachodzi, w uzasadnieniu nie podano artykułów kodeksów, ale przytoczono treść przepisów lub powołano się na instytucje prawne, umożliwiające dokonanie oceny prawnej ustalonych faktów,

Nie sformułowano zarzutów:

- naruszenia art. 212 § 2 k.c. w zw. z art. 1035 i art. 46 k.r.io. przez przyznanie nieruchomości uczestniczce naruszenia art. 212 § 3 k.c. w zw. z art. 46 tr.io. i 1035 k.c, przez rozłożenie spłaty na raty płatne w okresie przekraczającym 10 lat;

naruszenia art. 45 k.r.io. przez odmowę rozliczenia pobranej bezprawnie przez uczestniczkę kwoty 100.000 zł i rozliczenie zużytej przez uczestnika kwoty 250.000 zł; sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem w zakresie: oddalenia wniosku o rozliczenie nakładu wnioskodawcy z majątku osobistego na zakup lokalu mieszkalnego należącego do majątku wspólnego; nakazania wnioskodawcy wydanie lokalu, wadliwego rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Wnioski apelacji nie są pełne. Zdający nie sformułował jednoznacznie wniosku o przyznanie nieruchomości wnioskodawcy - co z punktu widzenia interesu wnioskodawcy jest błędem. Odwołał się do treści wniosku, z którego wynika tylko żądanie przyznania nieruchomości i rozliczenia wydatku z majątku osobistego, poczynionego na zakup nieruchomości oraz zasądzenia kwoty 50.000 zł. Nie ma w nim mowy o wydaniu nieruchomości, zasądzeniu spłaty i rozłożeniu jej na raty, o kosztach postępowania.

Inne uwagi {język, styl, staranność pracy): Język i styl nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Komisja II Stopnia stwierdziła, że:

a) Stanowisko zdającego odnośnie statusu nieruchomości będącej przedmiotem postępowania działowego w istocie zostało ujawnione w uzasadnieniu projektu apelacji, jednak nie współgrało ono z zakresem zaskarżenia postanowienia (obejmującym również jego pkt 1) i z tej przyczyny mogło wywołać wątpliwości co do przyjętej w pracy oceny statusu nieruchomości,

b) Przyznała rację zarzutowi egzaminatora, że skarżący w projekcie apelacji nie sformułował zarzutu i wniosków dotyczących rozliczenia nakładów z majątku osobistego na majątek wspólny,

c) Ponowiła ocenę, że skarżący nie ujawnił wiedzy dotyczącej przepisów prawa materialnego, regulujących kwestie przynależności określonych praw i rzeczy do majątku wspólnego, przepisów dotyczących rozliczeń wydatków poniesionych z majątku osobistego na majątek wspólny oraz przepisów dotyczących rozliczeń z tytułu składników majątku wspólnego bezprawnie zużytych przez małżonków przed ustaniem wspólności lub przed dokonaniem podziału majątku. Uznała, że w pracy egzaminacyjnej brak kompleksowego omówienia tego zagadnienia, przedstawienia wzorca i odniesienia do niego poczynionych ustaleń,

d) Oceniła, że kwestia sformułowania zarzutu nawiązującego do art. 328 § 2 kpc ma drugorzędne znaczenie w kontekście oceny pracy. Uznała, że podjęcie merytorycznej polemiki z treścią rozstrzygnięcia wskazuje na możliwość odczytania stanowiska sądu i podniesienia zarzutów co do oceny stanowisk stron, a nie wyłącznie na podniesieniu zarzutu formalnego wskazującego na niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na nieważność postępowania, czy nie rozpoznanie istoty sprawy,

e) W realiach stanu faktycznego kazusu egzaminacyjnego, uzasadnione było postawienie sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 45 k.r.i.o. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w nawiązaniu do rozliczenia zużytej przez uczestnika kwoty 250.000,00 zł. Naruszenie prawa materialnego polegać może zarówno na błędnej wykładni jak i niewłaściwym zastosowaniu (którego dopuścił się Sąd Rejonowy w odniesieniu do uwzględnienia w rozliczeniu wskazanej kwoty). W ocenianej pracy pobieżnie omówiono problematykę dotyczącą wydatkowania przez uczestniczkę kwoty 100 000 zł, przemilczano natomiast omawiane zagadnienie w pozostałym zakresie,

f) W realiach kazusu egzaminacyjnego uzasadnione było podniesienie zarzutu sprzeczności ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym w zakresie ustalenia, że uczestniczka dysponuje środkami umożliwiającymi ratalną spłatę, w celu zabezpieczenia interesu osoby reprezentowanej na wypadek przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że przedmiotowa nieruchomość powinna przypaść uczestniczce,

g) w realiach kazusu egzaminacyjnego uzasadnione było postawienie zarzutu odnośnie nakazania wydania lokalu przez wnioskodawcę albowiem od profesjonalnego pełnomocnika oczekiwać należy procesowego (w formie zarzutów) skomentowania wszystkich punktów rozstrzygnięcia sądu,

h) kwestia zastosowania właściwej reguły przy rozstrzygnięciu o kosztach postępowania może być dyskusyjna zważywszy na jego charakter, egzaminator przyjął, że w sprawie należało zastosować art. 520 § 2 kpc i jest to pogląd zbieżny z zaprezentowanym (jednakże bez żadnego uszczegółowienia) przez zdającego (por. 2. wniosku apelacyjnego), brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania w tym zakresie uniemożliwia ustalenie, czy - zważywszy na treść omawianego zarzutu z odwołania - skarżący uważa, że w pierwszej instancji należało zastosować regułę zawartą w art. 520§1 kpc, a w postępowaniu apelacyjnym rozwiązanie zawarte w art. 520§2 kpc, czy też w ocenianej pracy przyjęto rozwiązanie, od którego obecnie zdający się dystansuje,

i) stanowisko zdającego co do właściwego rozstrzygnięcia o kosztach postępowania nie zostało uzasadnione i nie jest oczywiste skoro akceptuje on (w odwołaniu) przyjęcie przez Sąd Rejonowy zasady z art. 520§1 kpc a jednocześnie (na etapie apelacyjnym) domagał się zastosowania w sprawie art. 520§2 kpc, w każdym razie przedstawiony stan rzeczy daje podstawy do przyjęcia, że w apelacji w ogóle nie odniesiono się do rozstrzygnięcia o kosztach podjętego przez Sąd Rejonowy,

j) wnioski apelacji skarżącego nie są pełne, redakcja pisma w omawianej części uchybia profesjonalnemu obowiązkowi odniesienia się do wszystkich punktów orzeczenia i ignoruje potrzebę przedstawienia stanowiska na etapie apelacyjnym w sposób kompletny, a nie odesłania do treści innego pisma,

k) w uwagach egzaminatorów nie zostały zawarte oczekiwania donośnie sformułowania żądania wydania lokalu na rzecz wnioskodawcy,

l) żaden z egzaminatorów nie twierdził, że we wnioskach apelacji powinien znaleźć się wniosek o zasądzenie spłaty i rozłożenie jej na raty,

m) warunki formalne apelacji zostały zachowane,

m) w istocie, egzaminator nie wyjaśnił, co dokładnie miał na myśli stwierdzając, że /.../ skarżący częściowo trafnie podniósł zarzut błędnych ustaleń odnośnie pochodzenia środków zakupu mieszkania, usprawiedliwionego zużycia przez uczestniczkę środków pieniężnych w kwocie 100.000,00 złotych pobranych z rachunku bankowego,

n) podobnie, egzaminator nie wyjaśnił, co dokładnie miał na myśli stwierdzając, że /.../ skarżący częściowo trafnie podniósł zarzut naruszenia art. 328 § 2 kp.c,

o) także w przypadku uwagi egzaminatora odnośnie zarzutu z art. 233§1 kpc stwierdzić należy jej lakoniczność,

p) zgodziła się zarówno z egzaminatorem, jak i skarżącym co do tego, że /.../ skarżący nie sformułował zarzutu dokonania przez sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych co do wydatkowania co najmniej na rok przed ślubem środków pieniężnych z uzyskiwanych przez strony wynagrodzeń za pracę,

r) skarżący nie sformułował zarzutu nierozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny, w szczególności zarzut w tym przedmiocie nie został wyrażony w ramach zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. - tamże zawarto jedynie oczekiwanie co do ustalenia odnośnie pochodzenia środków, przy pomocy których sfinansowano zakup nieruchomości,

o) Organ odwoławczy zgodził się z zarzutem skarżącego, że orzeczenie eksmisji wobec wnioskodawcy nie było spowodowane naruszeniem przez sąd art. 624 k.p.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c. i art. 688 k.p.c.,

p) wywody uzasadnienia pracy egzaminacyjnej skarżącego uznał za lakoniczne i niewystarczające,

r) wbrew twierdzeniom odwołania w ocenianej pracy skarżący jedynie domagał się ustalenia, że środki na zakup nieruchomości pochodziły z majątku osobistego wnioskodawcy oraz, że uczestniczka postępowania nie wydatkowała kwoty 100.000 zł na potrzeby związane z utrzymaniem siebie i dziecka,

s) przedstawiono do oceny nieprofesjonalny projekt apelacji.

Komisja Odwoławcza stwierdziła, że mający mocne oparcie zarzut naruszenia art. 328§2 kpc mógłby zwolnić stronę z obowiązku przedstawienia zarzutów materialnoprawnych, w szczególności (jak już wcześniej zaznaczono) gdyby pojawił się w sprawie obarczonej nieważnością postępowania czy nierozpoznaniem istoty sporu. Jednakże stan taki nie występuje w rozpatrywanym kazusie. Świadczy o tym postawa zdającego, który zgłosił merytoryczne żądania, a zatem założył, że istnieje i wykazana została ich materialnoprawna podstawa. Obowiązek leżacy po stronie sądu, co wskazania i zastosowania właściwego prawa materialnego nie zwalnia profesjonalnego pełnomocnika z obowiązku kompleksowej analizy zagadnień prawnych, jakie pojawiają się w sprawie z jego udziałem prowadzonej i własnej ich oceny.

Zauważyła również, że w odwołaniu skarżący podniósł, że dokonanie przez sąd rozliczenia kwoty 250.000 zł znajdowało swoje uzasadnienie w realiach stanu faktycznego objętego treścią kazusu egzaminacyjnego przy czym jego autorzy i autorzy tzw. opisu istotnych zagadnień nie wzięli pod uwagę wszystkich okoliczności stanu faktycznego kazusu egzaminacyjnego oraz wykazali się niekonsekwencją. W tej kwestii nie jest rzeczą Komisji komentowanie ocen formułowanych przez osoby zdające w stosunku do zadań egzaminacyjnych. Zwróciła jednak uwagę aprobata skarżącego dla sposobu potraktowania wymienionej kwoty przez Sąd. Tym samym oceniła stanowisko zdającego jako pozostające w sprzeczności z przedstawionym w pracy żądaniem apelacyjnym, które odsyła do treści wniosku, a ten z kolei oparty jest na założeniu, że kwota 250.000 zł nie podlega rozliczeniu (na podstawie art. 45§1 kro). Powyższe prowadzi do wniosku, że apelacja jednak nie zawiera treści, których próbę odkrycia podjął zdający w odwołaniu (poprzez nawiązanie do treści wniosku).

Komisja Odwoławcza oceniła, że niezależnie od powyższego pominięcie w apelacji wątku 250.000 i 15.000 zł jest działaniem na niekorzyść wnioskodawcy. Do języka, stylu i staranności pracy nie wniosła zastrzeżeń.

Uwzględniając powyższe, Komisja Odwoławcza stwierdziła, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazała na dostrzeżone w ocenianym projekcie uchybienia, które enumeratywnie wymieniła.

Oceniła, że wskazane błędy obniżają ocenę zdającego o trzy stopnie w stosunku do pracy bardzo dobrej , a więc takiej, która posiada wszystkie wymagane elementy skonstruowane w sposób prawidłowy, w której przyjęto prawidłowe rozwiązanie, zdiagnozowano wszystkie - mające wpływ na rozstrzygnięcie - uchybienia sądu, a następnie sformułowano je w postaci trafnych, prawidłowo skonstruowanych zarzutów przy wykazaniu umiejętności wykładni i stosowania prawa. Uznała, że w świetle pięciostopniowej skali ocen, przedmiotowa praca egzaminacyjna nie zasługuje na ocenę dostateczną. Skoro skarżący otrzymał ocenę niedostateczną z zadania z zakresu prawa cywilnego, brak było podstaw do uwzględnienia odwołania w swietle art. 78f ust. 1 p.o.a.

W konsekwencji powyższego Komisja Odwoławcza uznała za mankamenty pracy egzaminacyjnej nastepujace kwestie:

zaskarżono postanowienie Sądu I instancji w całości;

nie sformułowano zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim Sąd przyjął, że wnioskodawca bezpodstawnie zużył środki wypłacone z rachunku bankowego stron w kwocie 250.000,00 złotych i uzyskane ze sprzedaży samochodu marki [...] w kwocie 15.000,00 złotych,

nie sformułowano zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie w jakim Sąd przyjął, że uczestniczka postępowania ma trudne warunki mieszkaniowe, podczas gdy zajmuje dwupokojowe mieszkanie swojej matki, która pracuje za granicą;

nie sformułowano zarzutu nierozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny.

nie sformułowano zarzutu odnośnie przyznania na wyłączną własność uczestniczce postępowania mieszkania przy ul. [...] i orzeczenia eksmisji wnioskodawcy z przedmiotowego lokalu;

nie sformułowano zarzutu w związku z rozłożeniem zasądzonej spłaty na 142 raty miesięczne i braku zasądzenia odsetek od poszczególnych rat;

we wnioskach apelacji nie sformułowano żądania uchylenie orzeczeń zawartych w punktach 3, 4 i 6 postanowienia;

we wnioskach apelacji nie sformułowano wniosku o przyznanie wnioskodawcy na wyłączną własność przedmiotowego lokalu oraz zasądzenia kwoty 50.000,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wydania zaskarżonego postanowienia do dnia zapłaty.

W podsumowaniu - wskazane wyżej błędy doprowadziły do przedstawienia w apelacji stanowiska narażającego wnioskodawcę na uszczerbek w majątku związany z rozliczeniem (na podstawie art. 45§1 kro) kwoty 250.000 i 15.000 zł. W istocie - w pracy w sposób właściwy zasygnalizowano problem poczynienia przez wnioskodawcę nakładów z majątku osobistego w związku z zakupem nieruchomości, która stanowiła składnik majątku wspólnego (ale brak stanowiska zdającego co do wartości nakładów podlegających rozliczeniu w nawiązaniu do tego składnika majątku wspólnego). W pracy brak jakiejkolwiek analizy materialnoprawnej pozostałych zagadnień . Język, styl i staranność pracy nie budzą zastrzeżeń.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 6 k.p.a.) w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a., polegające na:

zaniechaniu przedstawienia uzasadnienia prawnego poglądów zaprezentowanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały w zakresie zadania egzaminacyjnego z prawa cywilnego w postaci orzecznictwa sądowego, czy też wypowiedzi przedstawicieli doktryny;

niewyjaśnieniu sformułowania jakiego rodzaju zarzutu tj. naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa procesowego, czy też błędnych ustaleń faktycznych od skarżącego oczekiwał organ w zakresie kwestii nakazania wydania lokalu prze? wnioskodawcę;

niewyjaśnieniu z jakich powodów organ uznał, że wywody uzasadnienia pracy egzaminacyjnej skarżącego są lakoniczne i niewystarczające;

niewyjaśnieniu z jakich powodów organ uznał, że przedstawiono do oceny nieprofesjonalny projekt apelacji;

niewyjaśnieniu z jakich powodów zdaniem organu ustalenia faktyczne Sądu I instancji w zakresie jakim Sąd przyjął, że wnioskodawca bezpodstawnie zużył środki wypłacone z rachunku bankowego stron w kwocie 250.000,00 złotych i uzyskane sprzedaży sarnochód u marki [...] w kwocie 15.000,00 złotych były błędne I w związku z tym, że skarżący powinien sformułować zarzut błędnych ustaleń faktycznych w tym zakresie;

niewyjaśnieniu dlaczego zdaniem organu pominięcie w apelacji wątku 250.000,00 złotych i 15.000,00 złotych jest działaniem na niekorzyść wnioskodawcy;

zaniechaniu ustosunkowania się do kwestii istotności oraz potencjalnego wpływu na wynik sprawy błędów popełnionych przez skarżącego w pracy egzaminacyjnej co do których popełnienia skarżący nie wnosił zastrzeżeń z punktu widzenia reprezentowanej przez skarżącego strony.

2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w zakresie w którym przyjęto, że:

skarżący w projekcie apelacji nie sformułował zarzutu i wniosków dotyczących rozliczenia nakładu z majątku osobistego na majątek wspólny, podczas gdy skarżący w treści sporządzonej apelacji sformułował zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 233 § 1 k.p.c. czego konsekwencją stało się błędne ustalenie stanu faktycznego w zakresie w którym Sąd przyjął, że środki pieniężne za zakup mieszkania nie pochodziły wyłącznie ze środków pieniężnych stanowiących majątek osobisty wnioskodawcy, a w petitum apelacji zgodnie z treścią wniosku o podział majątku skarżący wnosił n dokonanie rozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny - w ten sam sposób kwestie te zostały również ujęte w tzw. opisie istotnych zagadnień do zadania z zakresu prawa cywilnego;

skarżący nie ujawnił wiedzy dotyczącej przepisów prawa materialnego, regulujących kwestie przynależności określonych praw do majątku wspólnego, przepisów dotyczących rozliczeń wydatków poniesionych z majątku osobistego na majątek wspólny oraz przepisów dotyczących rozliczeń z tytułu składników majątku wspólnego bezprawnie zużytych przez małżonków przed ustaniem wspólności lub przed dokonaniem podziału majątku, w pracy brak kompleksowego omówienia tego zagadnienia, przedstawienia wzorca i odniesienia się do poczynionych ustaleń, podczas gdy jak to określił organ kompleksowe omówienie powyższych kwestii nie jest obowiązkiem apelującego, a Sądu orzekającego w sprawie,

w realiach stanu faktycznego kazusu egzaminacyjnego uzasadnione było postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 45 k.r.i.o. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to w nawiązaniu do rozliczenia zużytej przez uczestnika kwoty 250.000,00 złotych, podczas gdy wskazana kwestia nie była związana z niewłaściwym zastosowaniem art. 45 k.r.i.o. lecz ustalonym przez Sąd stanem faktycznym sprawy w części w której Sąd ustalił, że wnioskodawca bezpodstawnie zużył środki we wskazanej kwocie - w ten sam sposób kwestia ta została ujęta również w tzw. opisie istotnych zagadnień do zadania z zakresu prawa cywilnego;

w realiach kazusu egzaminacyjnego uzasadnione było postawienie zarzutu odnośnie nakazania wydania lokalu przez wnioskodawcę albowiem od profesjonalnego pełnomocnika oczekiwać należy procesowego (w formie zarzutów) skomentowania wszystkich punktów rozstrzygnięcia sądu, podczas gdy organ nie wskazał jakiego rodzaju postawienia zarzutu oczekiwał od skarżącego tj. naruszenia prawa materialnego, prawa procesowego, czy też błędnych ustaleń faktycznych, nadto stanowisko organu w zakresie wymagania procesowego (w formie zarzutów) skomentowania wszystkich punktów rozstrzygnięcia sądu nie znajduje odzwierciedlenia w treści przepisów prawa, orzecznictwie sądowym ani też w doktrynie prawa cywilnego;

redakcja pracy egzaminacyjnej skarżącego w części dotyczącej wniosków apelacji uchybia profesjonalnemu obowiązkowi odniesienia się do wszystkich punktów orzeczenia i ignoruje potrzebę przedstawienia stanowiska na etapie apelacyjnym w sposób kompletny, a nie odesłania do treści innego pisma, podczas gdy stanowisko organu w tym zakresie nie wynika ani z treści przepisów prawa, ani z orzecznictwa sądowego, ani też z literatury prawa cywilnego;

w uwagach egzaminatorów nie zostały zawarte oczekiwania odnośnie sformułowania żądania wydania lokalu na rzecz wnioskodawcy oraz wniosku o zasądzenie spłaty i rozłożeniu jej na raty, podczas gdy wskazane oczekiwania zostały zamieszczone w uzasadnieniu oceny cząstkowej egzaminatora SSO M. R.;

skarżący nie sformułował zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych co do wydatkowania co najmniej na rok przed ślubem środków pieniężnych z uzyskiwanych przez strony wynagrodzeń za pracę, podczas gdy skarżący kwestionował ustalenia faktyczne Sądu we wskazanym zakresie wskazując, że błędne są ustalenia Sądu w zakresie w którym przyjął, że uczestniczka przed zawarciem małżeństwa pracowała;

powinność sądu wskazania i zastosowania właściwego prawa materialnego nie zwalnia profesjonalnego pełnomocnika z obowiązku kompleksowej analizy zagadnień prawnych, jakie pojawiają się w sprawie z jego udziałem prowadzonej i własnej ich oceny, podczas gdy stanowisko organu w powyższym zakresie nie znajduje odzwierciedlenia ani w przepisach prawa, ani też w orzecznictwie sądowym i literaturze prawa cywilnego;

nie jest rzeczą komisji egzaminacyjnej komentowanie ocen formułowanych przez i osoby zdające w stosunku do zadań egzaminacyjnych, podczas gdy rzeczą komisji egzaminacyjnej II stopnia jest szczegółowe ustosunkowanie się do wszystkich w zarzutów i argumentów zawartych w odwołaniu, a ewentualne błędy w treści zadania egzaminacyjnego i przygotowanego do niego tzw. opisu istotnych zagadnień mogących mieć wpływ na przyjęcie przez osobę egzaminowaną innego sposobu rozstrzygnięcia problemów objętych treścią zadania egzaminacyjnego aniżeli wynika to z tzw. opisu istotnych zagadnień do zadania z zakresu prawa cywilnego;

we wnioskach apelacji nie sformułowano wniosku o przyznanie wnioskodawcy na wyłączną własność przedmiotowego lokalu oraz zasądzenia kwoty 50.000,00 złotych, podczas gdy wnioski apelacji skarżącego zawierały powyższe żądania;

skarżący w projekcie apelacji zaprezentował pogląd, że w sprawie objętej treścią kazusu egzaminacyjnego przy rozstrzygnięciu o kosztach procesu należało zastosować art. 520 § 2 k.p.c., podczas gdy skarżący tego rodzaju poglądu w przygotowanym projekcie apelacji nie zaprezentował.

3. art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 78h ust. 12 p.o.a. polegające na nieustosunkowaniu się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, dotyczących zrealizowania przez skarżącego w swojej pracy egzaminacyjnej większości założeń wynikających z tzw. opisu istotnych zagadnień do zadania z zakresu prawa cywilnego.

Skarżący zarzucił, że Komisja Egzaminacyjna II stopnia w części uzasadnienia swojej uchwały poświęconej odniesieniu się do zarzutów odwołania nie przywołał chociażby jednego orzeczenia sądowego, czy też wypowiedzi przedstawicieli doktryny prawa cywilnego, które mogłyby potwierdzać, że wywody skarżącego zawarte w treści odwołania są błędne. W uzasadnieniu skargi rozwinął podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, z późn. zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest uchwała z [...] grudnia 2016 roku Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr 3 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach [...] marca 2016 r. utrzymująca w mocy uchwałę z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego z siedzibą w [...] w sprawie ustalenia negatywnego wyniku egzaminu adwokackiego.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że postępowanie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego ma szczególny, swoisty charakter i nie jest typowym postępowaniem administracyjnym.

Celem tego postępowania jest przede wszystkim sprawdzenie przygotowania prawniczego osoby przystępującej do tego egzaminu pod względem zdolności do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego - adwokata. W postępowaniu dotyczącym ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego obowiązkiem organów administracyjnych jest ochrona interesu publicznego, który w tym wypadku należy rozumieć jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane. Samo postępowanie związane z egzaminem adwokackim regulują przepisy art. 78d – art. 78i Prawa o adwokaturze. Egzamin adwokacki składa się z pięciu części pisemnych (zadanie z zakresu prawa karnego; cywilnego lub rodzinnego, gospodarczego; administracyjnego; zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki) i polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata.

Zadanie z zakresu prawa cywilnego lub rodzinnego polega na przygotowaniu pozwu lub wniosku albo apelacji, a w przypadku uznania, że jest brak podstaw do ich wniesienia, na sporządzeniu opinii prawnej w oparciu o akta lub przedstawiony stan faktyczny opracowany na potrzeby egzaminu. Egzaminatorzy dokonują oceny każdej z części egzaminu adwokackiego – zdodnie z art. 78d ust. 6 i 10 p.o.a. z zastosowaniem następującej skali ocen:

- oceny pozytywne:

celująca (6),

bardzo dobra (5),

dobra (4),

dostateczna (3);

ocena negatywna – niedostateczna (2).

Art. 78d ust. 2 p.o.a. stanowi, że oceny rozwiązania każdego z zadań z części od pierwszej do czwartej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Oceny rozwiązania zadania z części piątej egzaminu adwokackiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy wyznaczeni przez przewodniczącego komisji egzaminacyjnej, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Naczelną Radę Adwokacką, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu publicznego.

Każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu przebiegu egzaminu adwokackiego. Ostateczną ocenę z pracy pisemnej dotyczącej danego zadania z części egzaminu adwokackiego stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego z egzaminatorów przy czym: oceny pozytywne to: celująca – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 6,00; bardzo dobra – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 5,00 lub 5,50; dobra – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 4 lub 4,50; dostateczna – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 3,00 lub 3,50; ocena negatywna – niedostateczna – jeżeli średnia arytmetyczna wystawionych ocen wynosi 2,00 lub 2,50. Pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu adwokackiego otrzymał ocenę pozytywną.

W przypadku skarżącego możliwość uzyskania oceny pozytywnej z egzaminu adwokackiego wykluczyło otrzymanie oceny niedostatecznej z części obejmującej swoim zakresem zadanie z prawa cywilnego.

Wbrew zarzutom skargi, Komisja Odwoławcza dokonała prawidłowej oceny pracy skarżącego z zakresu prawa cywilnego, wskazując na uchybienia, które w jej ocenie nie kwalifikowały tego zadania na ocenę pozytywną.

Sąd nie dokonuje ponownej oceny pracy skarżącego. Kontroluje prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych organu i dokonanej ich oceny w ramach przesłanek materialnoprawnych określonych w art. 78d ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o adwokaturze.

W ocenie Sądu, Komisja odwoławcza dokonując ponownej oceny pracy z prawa cywilnego uwzględniła całość zarzutów skarżacego i dokonała ich dostatecznej analizy, także zwracając uwagę na te z elementów oceny egzaminatorów, które były niepełne, czy niejasne. Uwagi te były nieliczne i w ostatecznym rozrachunku nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Kwestia, że opis istotnych zagadnień nie ma charakteru wiążącego i nie tworzy nowych kryteriów ocen, gdyż te zawarte są wyłącznie w ustawie - Prawo o adwokaturze została już w orzecznictwie utrwalona (m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., II GSK 108/12).

Komisja Odwoławcza prawidłowo, w ocenie Sądu, wywiodła, że sporządzona przez skarżącego praca egzaminacyjna zawiera mankamenty, których waga stanowi o nieprawidłowym rozwiązaniu tego zadania i świadczy o niewystarczającym przygotowaniu egzaminowanej do wykonywania zawodu adwokata. Sąd podziela dokonaną przez Komisję II stopnia ocenę w zakresie ujętym w zaskarżonej decyzji, obejmująca wytknięte zarzuty, a mianowicie, że skarżacy zaskarżył postanowienie Sądu I instancji w całości; nie sformułował - we wnioskach apelacji - żądania o uchylenie orzeczeń zawartych w punktach 3, 4 i 6 postanowienia; nie sformułował zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim Sąd przyjął, że wnioskodawca bezpodstawnie zużył środki wypłacone z rachunku bankowego stron w kwocie 250.000,00 złotych i uzyskane ze sprzedaży samochodu marki [...] w kwocie 15.000,00 złotych; nie sformułował zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych w zakresie w jakim Sąd przyjął, że uczestniczka postępowania ma trudne warunki mieszkaniowe, podczas gdy zajmuje dwupokojowe mieszkanie swojej matki, która pracuje za granicą; nie sformułował zarzutu nierozliczenia nakładu z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny; nie sformułował zarzutu odnośnie przyznania na wyłączną własność uczestniczce postępowania mieszkania przy ul. [...] i orzeczenia eksmisji wnioskodawcy z przedmiotowego lokalu; nie sformułował zarzutu w zakresie rozłożenia zasądzonej spłaty na 142 raty miesięczne i braku zasądzenia odsetek od poszczególnych rat; we wnioskach apelacji nie sformułowano wniosku o przyznanie wnioskodawcy na wyłączną własność przedmiotowego lokalu oraz zasądzenia kwoty 50.000,00 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wydania zaskarżonego postanowienia do dnia zapłaty. Sąd podziela stanowisko, że wytknięte w pracy egzaminacyjnej powyższe mankamenty, doprowadziły do przedstawienia w apelacji stanowiska narażającego wnioskodawcę na uszczerbek w majątku związany z rozliczeniem (na podstawie art. 45§1 kro) kwoty 250.000 i 15.000 zł.

W konsekwencji w pracy zdającego, z jednej strony właściwie zasygnalizowano problem poczynienia przez wnioskodawcę nakładów z majątku osobistego w związku z zakupem nieruchomości, która stanowiła składnik majątku wspólnego, jednakże ostatecznie braki stanowiska zdającego co do wartości nakładów podlegających rozliczeniu w nawiązaniu do tego składnika majątku wspólnego, bez jakiejkolwiek analizy podstawy prawnej uniemozliwiał uznanie, że skarżacy posiadł wiedzę w omawianym zakresie i co do pozostałych zagadnień .

Nie można zarzucić wadliwości w zakresie oceny, że zastosowanie właściwej reguły przy rozstrzygnięciu o kosztach postępowania mogło być dyskusyjne uwzględniając jego charakter, egzaminator przyjął, że w sprawie należało zastosować art. 520 § 2 kpc i zgodziła sie z tym poglądem. Wszak art. 520 § 2 stanowi, że jeżeli jednak uczestnicy są w różnym stopniu zainteresowani w wyniku postępowania lub interesy ich są sprzeczne, sąd może stosunkowo rozdzielić obowiązek zwrotu kosztów lub włożyć go na jednego z uczestników w całości. To samo dotyczy zwrotu kosztów postępowania wyłożonych przez uczestników. Jednakże zarzut Komisji Odwoławczej dotyczył jednak braku uzasadnienia argumentacji prawnej w kontekscie poz. 2 wniosku apelacyjnego dotyczącego kosztów. Nalezy podzielić argumentację Komisji odwoławczej, że brak jakiegokolwiek uzasadnienia żądania w tym zakresie uniemożliwia ustalenie, czy - zważywszy na treść omawianego zarzutu z odwołania - skarżący uważa, że w pierwszej instancji należało zastosować regułę zawartą w art. 520§1 kpc (każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie), a w postępowaniu apelacyjnym rozwiązanie zawarte w art. 520§2 kpc, czy też w ocenianej pracy przyjęto rozwiązanie, od którego zdający się dystansuje.

Sąd podziela argumentację organu, że sposób zaprezentowania zarzutów odwołania, ale i obecnie skargi nie wskazuje, by apelacja zawierała treści, których dopatruje się skarżący, a które mogłyby wpłynąć na skuteczny zarzut naruszenia przez Komisję odwoławczą prawa w sposób majacy wpłyuw na rozstrzygnięcie. Obszerne zarzuty skarżacego mają charakter polemiczny. Brak powołania orzecznictwa nie dyskredytuje oceny egzaminatorów, których kwalifikacje określone są ustawą. Powołanie argumentów opartych na orzecznictwie jest możliwością egzaminatorów, a nie ich obowiązkiem. Nie zostały naruszone wskazane w skardze art. 6, 8, 7, 11, 77§1 czy 107§ 3 k.p.a. w sposób majacy istotny wpływ na wynik sprawy.

Takimi argumentami nie sposób podważyć wnikliwie dokonanej przez egzaminatorów i Komisję odwoławczą pracy egzaminacyjnej skarżącego, w szczególności pod katem zastosowania właściwych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, poprawności zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje.

Zdaniem Sadu Komisja Odwoławcza prawidłowo ustaliła stan faktyczny i dokonała jego oceny wskazując na dostrzeżone w ocenianym projekcie uchybienia, które enumeratywnie wymieniła.

Co wiecej, dokonała gradacji w zakresie w jakim stwierdzone mankamenty i błędy obniżają ocenę zdającego, tj. o trzy stopnie w stosunku do pracy bardzo dobrej. Nie sposób skutecznie podwazyć dokonanej analizy w zakresie wymogów dla pracy takiej, która posiada wszystkie wymagane elementy skonstruowane w sposób prawidłowy, w której przyjęto prawidłowe rozwiązanie, zdiagnozowano wszystkie - mające wpływ na rozstrzygnięcie - uchybienia sądu, a następnie sformułowano je w postaci trafnych, prawidłowo skonstruowanych zarzutów przy wykazaniu umiejętności wykładni i stosowania prawa.

W kontekście powyższego praca skarżacego została oceniona o trzy stopnie niżej w stosunku do pracy bardzo dobrej, powyżej opisanej. Skoro w świetle pięciostopniowej skali ocen, praca egzaminacyjna nie zasługuje na ocenę dostateczną otrzymanie oceny niedostateczną z zadania z zakresu prawa cywilnego, nie naruszało prawa.

Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie Komisja Odwoławcza dokonała szczegółowych ustaleń faktycznych, bowiem przedstawiła nie tylko zakres zadania egzaminacyjnego, ale również całą pracę zdającego i oceny egzaminatorów. Wnioski organu zostały wyciągnięte po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o istniejący materiał dowodowy w sprawie i właściwie uzasadnione. W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że ocena rozwiązania zadania z zakresu prawa cywilnego została dokonana w aspekcie poziomu zachowania wymogów formalnych, stopnia prawidłowości zastosowanych przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji.

Przede wszystkim był to zbyt szeroko określony zakres zaskarżenia, kwestionujący przy tym prawidłowe ustalenie Sądu Rejonowego, że lokal mieszkalny stanowi składnik majątku wspólnego stron. Przedstawiona przez skarżącego konstrukcja apelacji, negująca – poprzez zaskarżenie w całości postanowienia sądu, ustalajacego w punkcie 1 składu wspólnego majątku poprzez zaliczenie do niego lokalu mieszkalnego, jest niewątpliwie sprzeczna z interesem klienta. Błędny wniosek zasadniczy, wbrew art. 386 § 1 kpc stał na czele mankamentów pracy, także brak zwalczania postanowienia Sądu w zasadniczych – dla klienta kwestiach, a także brak odniesienia się w istocie do stanu faktycznego, w sytuacji gdy wnosił o zmianę postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, nie pozwoliło Komisji odwoławczej na uznanie posiadania przez skarzacego wiedzy pozwalajacej na wystawienie pozytywnej oceny.

W tak zarysowanych realiach kazusu, postulowane przez skarżącego rozwiązanie na etapie apelacji od postanowienia wydanego w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem mocodawcy skarżącego o podział majątku wspólnego, zniwelowałoby możliwość uzyskania w toku tego postępowania ewidentnej korzyści polegającej na przyznaniu na wyłączną własność wnioskodawcy nieruchomości lokalowej opisanej w pkt 1 postanowienia. Rolą skarżącego było zaproponowanie takiego rozwiązania kazusu, aby dążyć do korzystnego wyniku dla klienta w graniach przedstawionego stanu faktycznego i własciwe uzasadnienie argumentacji sporzadzonej apelacji.

Właściwym rozwiązaniem byłoby niezaskarżenie w apelacji punktu 1 postanowienia Sądu Rejonowego, gdyż przyznanie wnioskodawcy mieszkania na wyłączną własność, winno znaleźć podstawę w rozliczeniu nakładów z majątku osobistego wnioskodawcy na majątek wspólny. Wszystkie pozostałe mankamenty, wskazane wyżej zdecydowały łacznie o obniżeniu oceny, zaś argumentacja skarżacego nie ma istotnego wpływu na ten wynik.

Należy przypomnieć, że praca egzaminacyjna była oceniana pod kątem, czy egzaminowany posiada umiejętności zawodowe niezbędne do świadczenia pomocy prawnej w ramach wykonywanego zawodu. Odnotować bowiem należy, że przy ocenie pracy egzaminacyjnej istotnym jest to, czy zdający prawidłowo ocenił problem oraz czy przy prawidłowym zastosowaniu przepisów właściwie skonstruował pismo procesowe, uzasadnił je i sformułował odpowiednie wnioski. W ocenie Sądu sposób sprawdzenia wiedzy skarżącego został dokonany zgodnie z art. 78e ust. 2 Prawa o adwokaturze, a wadliwość sporządzonej przez skarżącego pracy egzaminacyjnej uzasadniała otrzymanie przez niego oceny negatywnej.

Poprawne rozwiązanie zadania pod względem formalnym i materialnoprawnym, które jednak nie uwzględnia interesu strony, nie może świadczyć o należytym przygotowaniu do zawodu adwokata. Taka surowa regulacja ma na celu ochronę interesu społecznego i ma gwarantować dopuszczenie do wykonywania zawodu adwokata osób, których przygotowanie pod względem samodzielności i należytej wiedzy nie będzie budzić wątpliwości (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II GSK 921/11, z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt II GSK 1854/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2965/15).

Sąd wskazuje, że celem egzaminu adwokackiego jest przede wszystkim sprawdzenie umiejętności stosowania przepisów prawa w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, stanowiącego zadanie egzaminacyjne. Podkreślić należy, że w myśl materialnej podstawy rozstrzygnięcia, podany w zadaniach z zakresu prawa cywilnego stan faktyczny realizował cel egzaminu adwokackiego. Art. 78d ust. 1 Prawa o adwokaturze, określając zakres przedmiotowy egzaminu, kładzie nacisk na sprawdzenie przygotowania prawniczego zdającego do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. W związku z tym wymagania stawiane zdającym nie przewidują odmiennego ich traktowania od takiego, jakiemu poddaje się czynnego zawodowo adwokata. Dlatego skarżący wykazując się wiedzą prawniczą, powinien także wykazać się właściwym przygotowaniem do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Należy w tym miejscu odnotować, że wiedza w zakresie prawidłowego i zupełnego zastosowania odpowiednich przepisów prawa jest gwarantem właściwego wykonywania zawodu. Egzamin adwokacki jest dla predestynującego do zawodu adwokata ostatnim sprawdzianem jego umiejętności. Zdaniem Sądu, skoro więc zdanie egzaminu adwokackiego ma uprawniać do wykonywania zawodu adwokata, zatem sporządzany na tym egzaminie projekt winien odpowiadać wymogom przepisów prawa, aby mógł funkcjonować w obrocie prawnym, jako środek skuteczny oraz należycie chroniący interesy strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu zdający powinien w toku egzaminu wykazać się zdobytą wiedzą i nabytymi umiejętnościami w zakresie poprawnego formułowania pism procesowych i stosowania poszczególnych instytucji prawnych. Ocenie egzaminatorów muszą zatem podlegać wszystkie elementy projektu pisma procesowego sporządzanego przez zdającego na pisemnym egzaminie adwokackim, a stwierdzone uchybienia i błędy stanowią podstawę do obniżenia oceny w tym również do poziomu oceny negatywnej.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania uchwały ustalającej negatywny wynik z egzaminu adwokackiego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji