Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 190/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 8  ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A S.A. z/s w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca - A S.A. - wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r. poz. 102, dalej: ustawa VAT), dotyczących opodatkowania czynności wykonywanych w związku z realizacją umów/porozumień dot. testowania towarów.

Jak wynikało z akt sprawy we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej skarżąca, opisując stan faktyczny i zdarzenie przyszłe, podała, że jej podstawowa działalność obejmuje produkcję metali w pełnym ciągu technologicznym począwszy od wydobycia rud metali w kopalniach spółki przez ich wstępną przeróbkę, aż po wytworzenie metali w procesach hutniczych. Z uwagi na skomplikowanie ww. procesów, co wymaga materiałów i urządzeń o określonych parametrach (uwzględniających specyfikę realizowanych procesów produkcyjnych oraz wymogi technologiczne), strona otrzymuje od podmiotów zewnętrznych produkowane przez nie bądź będące w ich posiadaniu towary lub materiały celem ich przetestowania pod kątem przydatności (możliwości wykorzystania) w realizowanym procesie produkcyjnym. Przekazanie towarów następuje nieodpłatnie na podstawie umowy bądź porozumienia zawieranego przez spółkę z podmiotami przekazującymi. Treść takiej umowy/porozumienia (dalej: umowa) określa zawsze rodzaj przekazywanego towaru, okres oraz sposób jego wykorzystania, a w niektórych przypadkach również obowiązki informacyjne nałożone na spółkę mające na celu udokumentowanie zużycia testowanego towaru. Przekazanie stronie tych towarów ma na celu sprawdzenie ich przydatności w prowadzonej działalności gospodarczej i ułatwienie podjęcia decyzji, co do ewentualnego zakupu testowanych towarów. W praktyce, w zależności od rodzaju i właściwości testowanego towaru, dochodzi do jego zwrotu po okresie wskazanym w umowie, bądź też do ich całkowitego lub częściowego zużycia, jeżeli wynika to z normalnego zużycia zgodnego z przeznaczeniem, np. w procesie produkcyjnym. Za otrzymane towary i ich sprawdzenie w trakcie testów strona nie otrzymuje ani nie ponosi odpłatności. Niektóre umowy zobowiązują skarżącą do wyrażenia opinii na temat testowanych towarów bądź do sporządzenia raportów zawierających opracowanie wyników z przeprowadzonych prób/testów. Mając na względzie różnorodność zapisów zawieranych w tym zakresie w umowach regulujących obowiązki ciążące na obu stronach, zapisy te można zakwalifikować do trzech kategorii,

1

tj. skarżąca: a) zobowiązuje się przetestować otrzymany towar i udzielić przekazującemu informacji jedynie co do przydatności tego towaru w jej działalności lub

zobowiązuje się przetestować otrzymany towar oraz sporządzić dla przekazującego raport/sprawozdanie z procesu testowania, który winien zawierać szczegółowe informacje np. co do sposobu zużycia tych towarów lub ich zachowania w trakcie testowania w warunkach produkcyjnych strony i albo

dla celów przeprowadzenia testów na otrzymanym towarze strona udostępnia własną infrastrukturę i ponosi koszty związane z organizacją środowiska dla celów testu, natomiast czynności faktyczne związane z samym testowaniem oraz określeniem wyników testów (np. pomiar, opis zachowania w trakcie testów w rzeczywistych warunkach przemysłowych) leżą po stronie przekazującego towar; dodatkowo, zapisy umowy wskazują, że testujący otrzyma prawo do udziału w ww. wyniku testów oraz że towar przekazany do testowania nie będzie podlegał zwrotowi przekazującemu (o ile nie będzie niezbędne dalsze badanie takiego towaru).

W przypadku zakończenia testów wynikiem pozytywnym, spółka może podjąć decyzję o zakupie testowanego towaru (bądź praw własności intelektualnej powstałych w związku z testowaniem towarów w warunkach przemysłowych), ale nie ma takiego obowiązku. W przypadkach opisanych w punktach a) i b) koszty związane z dostawą towaru do przetestowania ponosi podmiot przekazujący, natomiast koszty związane z samym sprawdzeniem tych towarów w stosowanych rzeczywistych procesach produkcyjnych ponosi spółka.

Na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego strona pytała: czy ciążące na niej obowiązki z tytułu realizacji umów testowania towarów stanowią czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ?

Przedstawiając własne stanowisko strona twierdziła, że opisane czynności nie podlegają opodatkowaniu. Przekazanie drugiej stronie informacji (opinii) w zakresie przydatności testowanego towaru w działalności spółki nie ma bowiem dla żadnej ze stron waloru ekonomicznego. Towar jest testowany w indywidualnych warunkach, co oznacza, że wyniki testów są poglądowe, tylko co do przydatności towaru w tej jednej specyfice działalności jaka występuje u skarżącej. Stąd wyniki testów nie znajdą zastosowania na rynku zewnętrznym, a tym samym nie będą miały wartości dodanej dla odbiorcy wyników testów. Ewentualny wariant ekonomiczny dotyczący testowanych towarów może być uzyskany dopiero przy wypracowaniu w przyszłości - na bazie wyników testów ostatecznego kształtu współpracy między stronami umowy, mającej za przedmiot dostawę towarów, czy świadczenie usług, które były testowane w kształcie bądź formie uwzględniającej wyniki tych testów. W takim wypadku możliwe będzie określenie konkretnych warunków przyszłej umowy na dostawę towarów, świadczenie usług. Nie dochodzi zatem do dostawy towarów (świadczenia usług) podlegających opodatkowaniu. Brak też podstaw do uznania, że czynności te mieszczą się w pojęciu świadczeń nieodpłatnych, gdyż są one realizowane dla celów działalności gospodarczej. Nie są przeznaczone na cele osobiste podatnika (jego pracowników, udziałowców, akcjonariuszy itp.). Zatem przepis art. 8 ust 2 ustawy o VAT nie znajdzie zastosowania.

W zaskarżonej interpretacji organ interpretacyjny uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przywołał art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 8 ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT, wyjaśniając, że opodatkowanie, co do zasady uwarunkowane jest odpłatnością. Wyjątek stanowią świadczenia nieodpłatne opisane w art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, tj. m.in. nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

W opinii organu interpretacyjnego, w opisanym stanie faktycznym sporne czynności testowania towarów nie będą miały wpływu na przyszłą sprzedaż strony, jej wizerunek czy generowane zyski. Podmiot powierzający towar do testów na bazie wyników przeprowadzonych testów może mieć ewentualną, przyszłą korzyść ekonomiczną związaną prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą wynikającą wygenerowania większych zysków ze sprzedaży towarów. Wyrażana zaś przez stronę opinia na temat testowanych towarów dotyczy produktów należących do innego podmiotu (podmiotu powierzającego). Zatem ww. towary nie są (nie będą) przedmiotem sprzedaży w prowadzonej działalności gospodarczej strony. Skarżąca w przypadku zakończenia testów wynikiem pozytywnym może jedynie podjąć decyzje o zakupie testowanego towaru (bądź praw własności intelektualnej powstałych w związku z testowaniem towarów w warunkach przemysłowych), ale takiego obowiązku nie ma.

W konsekwencji sporne czynności należy kwalifikować jako dokonywane na cele inne niż działalność gospodarcza (przysporzenie spółki), co uzasadnia zastosowanie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT i ich opodatkowanie. O sposobie opodatkowania ww. czynności nie może przesądzić fakt, że strona nabywa wiedzę co do przydatności czy możliwości zastosowania określonych towarów w jej rzeczywistych warunkach produkcyjnych. Należy wziąć pod uwagę możliwe do stwierdzenia obiektywne okoliczności, a te w niniejszej sprawie wskazują, że strona może ale nie ma obowiązku zakupu testowanego towaru. Ewentualna sprzedaż będzie miała miejsce u innego podmiotu, zatem ww. czynności świadczone przez stronę będą mogły mieć wpływ na obrót odrębnego od spółki podmiotu.

W skardze, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, skutkujące uznaniem, że ciążące na niej obowiązki, wynikające z umów mających za przedmiot testowanie towarów stanowią, nieodpłatne świadczenia podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W uzasadnieniu negowała brak istnienia związku opisywanych działań z działalnością gospodarczą strony. Podstawą polityki zakupowej każdego racjonalnie działającego przedsiębiorcy jest dokonanie zakupów odpowiednich do profilu działalności, co możliwe jest między innymi w drodze wypróbowania towaru. W warunkach typowych dla danej branży, wymagających zastosowania zaawansowanej i specyficznej technologii testowanie towarów przed ich zakupem jest elementem nieodzownym, bez którego przedsiębiorca dokonując zakupu niesprawdzonego uprzednio towaru może narazić się na straty. Argumentowała, że specyfika jej działalności czyni testowanie towarów istotnym czynnikiem w jej branży, co zostało przez organ interpretacyjny zignorowane. Co więcej, organ administracji sam dokonał oceny związku pomiędzy realizacją przedmiotowych umów z działalnością strony, nie wskazując przy tym żadnych okoliczności dających podstawę do takiej oceny. Specyfika działalności strony, co pomija organ interpretacyjny, ma istotne znaczenie dla tej sprawy, gdyż uzasadniania tezę, że testowanie towarów ma związek z jej działalnością gospodarczą, która odnosi się do potencjalnie wykorzystywanych towarów, przeczy też tezie, że opisane czynności służą podmiotowi powierzającemu towar. Wynika to z zapotrzebowania na swoisty, często jednostkowy towar, co uzasadnia przekazanie kontrahentom informacji o sposobie zużycia towaru i wskazuje na brak możliwości wykorzystania informacji z przebiegu testów na rynku zewnętrznym. Taka informacja, jest bezwartościowa dla podmiotów zewnętrznych. Podobnie bezwartościowa będzie informacja, o ewentualnej przydatności testowanego towaru w procesach produkcyjnych skarżącej, albowiem ogranicza się ona tylko do wyrażenia zainteresowania testowanym towarem bez podawania uzasadnienia, co nie przyniesie żadnej korzyści ani podmiotowi przekazującemu towar do testowania ani też innym podmiotom zewnętrznym. W wyniku przetestowania towaru, to strona uzyskuje informację, która pozwoli na uniknięcie ryzyka związanego z zakupem towarów, które nie sprawdzą się w jej działalności gospodarczej.

Towary objęte testowaniem muszą mieścić się w obszarze działalności spółki albowiem testowanie towarów, które nie mają związku z działalnością mija się z celem i ekonomiką ponieważ sam proces przetestowania towarów w działalności wymaga niejednokrotnie poniesienia kosztów. Stąd też z oczywistych względów realizacja obowiązków ciążących na spółce z mocy postanowień przedmiotowych umów/porozumień ma związek z jego działalnością gospodarczą, co więcej, ewentualny zakup ww. towarów przełoży się na przyszłą sprzedaż opodatkowaną VAT i przyszły generowany zysk.

W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy opisane w treści wniosku skarżącej czynności podlegają opodatkowaniu czy też, jak wywodzi strona, nie spełniają cechy odpłatnego świadczenia usług, w tym również z uwzględnieniem regulacji art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.

W opinii skarżącej czynności szczegółowo opisane we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, a polegające na testowaniu towarów nieodpłatnie przyjmowanych od podmiotów zewnętrznych w tym właśnie celu, nie stanowi dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług. Dokonywane są bowiem bezpłatnie (żaden z uczestników tej czynności nie realizuje płatności na rzecz drugiego podmiotu), nie zmienia tego fakt przekazywania na rzecz podmiotów powierzających towar opinii (ekspertyz) dotyczących wykonywanych prób na towarach, gdyż są to badania sporządzane w warunkach właściwych dla specyficznej działalności skarżącej, a zatem nie mające żadnej przydatności i wartości poza tą sferą. W opinii strony działania te wiążą się z prowadzoną przez nią działalnością, gdyż pozwalają na wybór produktu właściwego do podejmowanej działalności zarobkowej.

Innego zdania w tym zakresie jest organ interpretacyjny, wskazując, że podejmowane przez stronę czynności mieszczą się w zakresie przedmiotowym art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, jako czynności służące do celów innych niż działalność gospodarcza skarżącej. Wywodził, że strona z tytułu testowania ww. towarów nie osiąga żadnego zysku, pojawi się on dopiero w chwili sprzedaży nabytych uprzednio towarów. W związku z tym czynności polegające na testowaniu towarów, sporządzania raportów, ekspertyz, które są przekazywane podmiotom powierzającym towary nie stanowią czynności związanych z działalnością gospodarczą skarżącej. Zdaniem organu interpretacyjnego czynności takie skutkują przysporzeniem po stronie podmiotów powierzających, które mogą znaleźć źródło zbycia swoich towarów, nie zaś u skarżącej, która nie jest zobowiązana do nabycia testowanych towarów, ich zakup stanowi wybór skarżącej.

W opinii Sądu w sporze tym należy przyznać rację skarżącej, gdyż nie sposób podzielić opinii zawartej w zaskarżonej interpretacji, że podejmowane przez stronę czynności polegające na testowaniu spornych towarów nie służą jej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przepis art. 7 ww. ustawy definiuje, co należy rozumieć przez dostawę towarów, w ust. 2 stwierdzając, że jest to także przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2) wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Jednocześnie art. 7 ust. 3 ustawy o VAT stwierdza, że przepisu ust. 2 nie stosuje się do przekazywanych prezentów o małej wartości i próbek, jeżeli przekazanie to następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika.

Art. 7 ust. 7 ustawy o VAT stwierdza, że przez próbkę, o której mowa w ust. 3, rozumie się identyfikowalne jako próbka egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika: 1) ma na celu promocję tego towaru oraz 2) nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

Definicja świadczenia usług zawarta jest w art. 8 ustawy o VAT, gdzie wskazano, że przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

W art. 8 ust. 2 ww. ustawy wskazano zaś, że za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1) użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2) nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika.

Analizując przywołane regulacje prawne do pewnego momentu można się zgodzić z organem interpretacyjnym, że opisane w indywidualnej interpretacji działania strony można rozpoznawać jedynie w kontekście art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT. Niespornie nie są to odpłatne dostawy towarów czy usług, ale czynności nieodpłatne i polegają na testowaniu towarów w warunkach szczegółowo opisanych we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Prawidłowo zatem pojmowane są one jako usługi, za które strona nie otrzymuje ani nie przekazuje żadnych płatności czy ekwiwalentu. W tym zakresie wskazać trzeba, że za takowy nie jest uznany wskazywany przez stronę materialny rezultat testowania towarów, czyli przekazywane podmiotom powierzającym towary ekspertyzy (opinie) dotyczące wyników przeprowadzanych testów. Do tego momentu stanowisko organu interpretacyjnego zasługuje na akceptację, jednakże Sąd nie podziela dalszych wywodów i wniosków wskazujących na uznanie ww. czynności za odpłatne świadczenie usług (zrównane z nimi w art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT) z uwagi na przyjęcie, że ww. świadczenia nieodpłatne służą do celów innych niż działalność gospodarcza skarżącej.

W opinii Sądu pogląd taki nie ma jakiegokolwiek umocowania w opisie stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą i w pełni zaakceptowanego i ocenianego przez organ interpretacyjny. Strona wyraźnie wskazywała, że dokonywanie prób na towarach, ich testowanie służy jej do dokonania wyboru właściwego towaru, który zakupi i będzie mogła wykorzystywać do dalszej produkcji. W związku z tym przeprowadzone operacje polegające na analizie wielu możliwych towarów celem wyłonienia najlepszego, najpełniej realizującego wymogi skarżącej jest powiązane z działalnością gospodarczą, a zatem jej służy. Fakt, że z tego tytułu nie zawsze zostanie osiągnięty przychód czy zysk nie może przekreślić tego, że w tych okolicznościach ww. towary (ich testowanie) było podejmowane z myślą o działaniach gospodarczych strony. W tym zakresie skarżąca wskazywała na specyfikę swojej działalności o bardzo szerokim spektrum. Podkreślała, że dokonywanie prób, ich opis w postaci ekspertyz odbywa się w szczególnych warunkach właściwych tylko dla skarżącej. W tych okolicznościach podmioty powierzające towary nie uzyskują żadnej korzyści z przekazania im ww. opinii. Jedyny ich cel to możliwość ewentualnego uzyskania kontraktów na dostawę ww. towarów, z uwagi na spełnianie przez ww. towary stawianych przez stronę wymogów wynikających z prowadzonej przez skarżącą działalności.

Powyższe działania można przyrównać do przekazywania próbek towarów, co również zasadniczo nie stanowi czynności podlegających opodatkowaniu. Jak bowiem wynika z powołanych wyżej przepisów (art. 7 ustawy o VAT) nie stanowi dostawy towarów nieodpłatne przekazanie próbek, jeżeli następuje na cele związane z działalnością gospodarczą podatnika. Istotne są zwłaszcza zapisy art. 7 ust. 7 ustawy o VAT definiujące próbkę jako egzemplarz towaru lub jego niewielką ilość, które pozwalają na ocenę cech i właściwości towaru w jego końcowej postaci, przy czym ich przekazanie (wręczenie) przez podatnika ma na celu promocję tego towaru oraz nie służy zasadniczo zaspokojeniu potrzeb odbiorcy końcowego w zakresie danego towaru, chyba że zaspokojenie potrzeb tego odbiorcy jest nieodłącznym elementem promocji tego towaru i ma skłaniać tego odbiorcę do zakupu promowanego towaru.

Z przywołanych zapisów wynika, że celem ustawodawcy było pozostawienie poza opodatkowaniem takich czynności jak testowanie towarów czy przekazywanie niewielkich próbek towarów służących działalności gospodarczej. W opinii Sądu taki cel, zgodnie z wyjaśnianiami skarżącej, ma właśnie testowanie spornych towarów, nawet jeśli skarżąca w dalszej działalności wykorzysta tylko niewielki asortyment testowanych towarów. Utożsamianie przez organ interpretacyjny przeznaczenia usług do celów działalności gospodarczej z koniecznością osiągnięcia zysku przez stronę nie ma żadnego umocowania w powoływanych regulacjach. Ustawodawca wskazuje bowiem wyłącznie na świadczenie usług do celów działalności gospodarczej, a nie związanych z osiąganym zyskiem.

Pomimo, że każda działalność gospodarcza nastawiona jest na zysk, to nie zawsze jego brak wyłącza związek z działalnością gospodarczą. Wypracowanie czy też osiągnięcie zysku nierzadko wymaga podejmowania szeregu działań, które mogą ale nie muszą doprowadzić do tego celu, wykluczenie istnienia związku tych działań z działalnością gospodarczą powodowałoby, że jej prowadzenie byłoby obarczone nadmiernym ryzykiem. Przy takim podejściu tylko trafne decyzje biznesowe i wydatki mógłby stanowić np. koszt uzyskania przychodu, wyłączone byłby te, które np. przyniosły nieoczekiwaną stratę. Oczywiście uwagi te są czynione przy założeniu realnych i racjonalnych uwarunkowań.

W związku z tym w opinii Sądu, podejmowane przez skarżącą działania należałoby raczej postrzegać jako mające na celu uniknięcie strat i pozyskanie informacji dotyczących towarów, których ewentualny zakup pozwoli zrealizować pożądane efekty i osiągnięcie zysku. Niewątpliwie zatem mieszczące się w zakresie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykładnia organu interpretacyjnego w sposób nieuprawniony zawęża zatem rozumienie ww. przepisu, prowadząc do jego błędnego zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

Uznając, że doszło do naruszenia ł art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej interpretacji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ interpretacyjny będzie obowiązany uwzględnić wykładnię ww. przepisów dokonaną przez Sąd oraz zastosować ją do prawidłowo ustalonego (niespornego) stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżona interpretację indywidualną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. oraz z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. ( Dz. U. z 2018 r., poz. 1687) w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł, a także koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.