Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1323/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie: NSA Janusz Nowacki, p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referendarz sądowy Ewa Alberciak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. przy udziale - - - - sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] 2) orzeka, że zaskarżona decyzja podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] wstrzymującą W. M. wypłatę dodatku mieszkaniowego, przyznanego decyzją [...] z dnia [...], z powodu stwierdzonych zaległości czynszowych ( informacja od administratora domu), do czasu uregulowania tych zaległości .

Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z 2001 r. Dz.U. Nr 79, poz. 856, zm. Dz.U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1799)

W odwołaniu od decyzji organu I instancji W. M. podnosił, że nie rozumie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdyż jednocześnie z decyzją o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego dostał decyzję z dnia [...], w której przyznano mu ten dodatek w okresie od 1 czerwca 2002 r. do 30 listopada 2002 r. Ponadto, W. M. w obszernym odwołaniu opisał okoliczności, w wyniku których doszło do powstania zadłużeń w opłatach mieszkaniowych. Jednocześnie nie kwestionował, stwierdzonego przez organ administracji, faktu nie uiszczania należnej części świadczeń za mieszkanie.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734). Przepis art. 7 ust. 11 tej ustawy stanowi, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba której przyznano dodatek mieszkaniowy nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy od dnia wydania decyzji o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym decyzja była wstrzymana.

Organ podkreślił, że powołana ustawa uzależnia wypłacenie dodatków mieszkaniowych od nie posiadania zaległości czynszowych w okresie obowiązywania wydanej decyzji. Rozstrzygnięcia podejmowane w tym zakresie przez organ I instancji nie mają charakteru uznaniowego, gdyż są podejmowane na podstawie informacji uzyskiwanych od administratorów budynków. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego W. M., bowiem nie opłaca on pozostającej do uregulowania przez niego części czynszu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę odwołującemu na fakt, że wstrzymanie wypłaty dodatku mieszkaniowego nastąpiło z powodu nieopłacania na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Nie oznacza to jednak utraty prawa do tego świadczenia, bowiem w wypadku uregulowania czynszu w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji wstrzymującej wypłatę, wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Odnosząc się do uwag skarżącego zawartych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, ze wydanie decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy nie jest uzależnione od spełnienia przesłanki polegającej na płaceniu czynszu, ale od tego czy jest się najemcą mieszkania lub czy ma się do niego inny tytuł prawny, od dochodów wnioskodawcy oraz od powierzchni mieszkania. Spełnienie tych trzech warunków w zasadzie powoduje wydanie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Jeżeli jednak administrator poinformował organ administracji, że wnioskodawca ma zaległości czynszowe, to obowiązkiem organ, który przyznał dodatek mieszkaniowy jest wydanie decyzji o wstrzymaniu wypłaty tego dodatku, co miało miejsce w rozpatrywanym przypadku.

Tak więc – zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. – organ I instancji rozpoznając wniosek nie naruszył obowiązujących przepisów.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. M. wskazał, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. jest dla niego zaskoczeniem, jest wyrazem absolutnego braku zrozumienia jego sytuacji.

Skarżący podniósł, że oczekiwał od organu odwoławczego wskazania wyjścia z sytuacji, w której się znalazł ( jest bezrobotny, a emeryturę otrzyma dopiero za dwa lata).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący popierał skargę , zaś pełnomocnik organu administracji wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270). Jednocześnie z tym dniem utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), do którego skierowana została skarga w rozpoznawanej sprawie.

W myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271, zm. Dz.U. Nr 228, poz. 228, poz. 2261 z 2003 r. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi utworzony z dniem 1 stycznia 2004 r. dla obszaru województwa łódzkiego, rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych /../(Dz.U. z 2003 r. nr 72, poz. 652), jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej przez W. M.

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie ustalonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej /.../.

Przy czym jak stanowi art. 1 § 2 wskazanej już ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( p.p.s.a.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd administracyjny nie jest przy tym związany wnioskami skargi co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, może uwzględnić ją z innych przyczyn niż wskazane w zarzutach i nie ogranicza go podstawa prawna wskazanego żądania ( art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli Sąd stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skargę należało uznać za uzasadnioną , choć z innych przyczyn niż podniesione zostały w skardze. Sąd stwierdził bowiem naruszenie przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 71, poz. 734).

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych skarżący miał już wcześniej przyznany dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 listopada 2001 r do 30 kwietnia 2002 r.

W dniu 9 maja 2002 r. skarżący złożył do organu kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Dopiero w trakcie rozpatrywania tego wniosku ( 14.05.2002 r.) wpłynęło pismo A Spółki z o.o. w Ł. informujące , że W. M. w okresie pobierania dodatku mieszkaniowego , a więc jak należy rozumieć od 1 listopada 2001 r. do 30 kwietnia 2002 r., nie wpłacał swojej części należności za lokal.

W takich okolicznościach sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...]. przyznał W. M. dodatek mieszkaniowy na okres od 1 czerwca 2002r do 30 listopada 2002r. w kwocie 152,67 zł miesięcznie, a następnie decyzją z dnia [...] wstrzymał wypłatę tego dodatku do czasu uregulowania zaległości.

W ocenie Sądu decyzja o wstrzymaniu wypłaty narusza przepis art. 7 ust. 11 wskazanej na wstępie ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Przepis ten w zdaniu 1 stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości.

Brzmienie przepisu nie daje podstaw do przyjęcia , że zaległości w opłatach za lokal powstałe przed wydaniem decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, mogą stanowić podstawę do wstrzymania wypłaty tego dodatku.

Podstawę do wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mogą stanowić okoliczności jakie zaistnieją po wydaniu decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy tj. nie wpłacanie przez stronę pozostałej części należności za lokal.

Inaczej mówiąc, warunkiem otrzymywania przez osobę przyznanego jej dodatku mieszkaniowego jest opłacanie na bieżąco należności za zajmowany lokal w tym okresie, na jaki decyzja administracyjna dodatek ten przyznała.

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. przyznał W. M. dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy poczynając od dnia 1 czerwca 2002 r.

Decyzja ta jest decyzją ostateczną ( z akt administracyjnych nie wynika aby skarżący wniósł od niej odwołanie). Wstrzymując wypłatę dodatku już w dniu 5 czerwca 2002 r. organ nie miał i nie mógł mieć jeszcze żadnych informacji o zaleganiu przez skarżącego z opłatami za lokal w okresie objętym decyzją z dnia [...].

Z powyższych względów należało uznać, że zarówno decyzja organu I instancji jak i utrzymująca ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. naruszają art. 7 ust. 11 wskazanej ustawy.

Za taką interpretacją wskazanego przepisu przemawia także brzmienie art. 8 ust. 4 ustawy ( zd. 1), zgodnie z którym pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości , o których mowa w art. 7 ust. 11, obejmujących pełne 2 miesiące.

Niedopełnienie tego obowiązku rodzi obowiązek zwrotu kwoty dodatków w zakresie i na warunkach określonych w dalszej części tego przepisu.

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie zarządca nieruchomości poinformował organ administracji o nieuiszczaniu przez skarżącego przypadającej na niego części należności za lokal, już po upływie okresu obowiązywania decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres od 1.11.2001r. do 30.04. 2002r. Informacja ta, jak wyżej wskazano, nie może jednak stanowić podstawy do wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego w okresie obowiązywania kolejnej decyzji przyznającej dodatek na następny okres 6 miesięcy.

Odnosząc się do zarzutów ( wniosków) zawartych w skardze, należy podkreślić raz jeszcze, że sąd administracyjny bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonych do niego aktów. Nie ma natomiast możliwości dokonywania oceny orzeczenia organu administracji z punktu widzenia zasad słuszności czy zasad współżycia społecznego.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji , Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania jej wykonania do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.).