Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1983/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 245 par 1 par 3, art. 246 par 1 pkt 2, art. 254 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadania broni palnej myśliwskiej postanawia ustanowić w niniejszej sprawie dla B. G. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie


UZASADNIENIE

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2013 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na sytuację finansową skarżącego i jego rodziny.

W dniu 18 września 2014 r. (data stempla pocztowego) B.G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym tym razem ustanowienie adwokata w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 23 czerwca 2014 r. oddalającego skargę B. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadania broni palnej myśliwskiej.

Skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i małoletnim synem. Wskazał również, że nadal jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, a na dochód rodziny składa się jedynie wynagrodzenie żony z tytułu umowy o pracę w wysokości 3.200 zł brutto miesięcznie. Jednocześnie stwierdził, że do stałych wydatków rodziny należy: koszt dojazdów żony do pracy - 400 zł, opłaty za energię elektryczną w wysokości 180 zł, za wodę i kanalizację – 90 zł, za telefon i Internet – 105 zł, za gaz - 50 zł, za opał - 200 zł. Podał, że na konieczne leki wydaje 150 zł, a podatek od nieruchomości wynosi średnio miesięcznie 50 zł. Nadto dodał, że obiady dziecka w szkole kosztują 70 zł a inne wydatki związane ze szkołą dziecka, ubezpieczenie, kino i basen – 30 zł, natomiast jednorazowa wyprawka szkolna wyniosła 800 zł. Ponadto wnioskodawca oświadczył, że posiada dom o powierzchni 117 m2 oraz akcje firmy żony o wartości 7.789 zł.

Do wniosku skarżący dołączył zaświadczenie o statusie bezrobotnego, wyciąg z posiadanego konta bankowego za okres od lipca do sierpnia 2014 r., oraz rozliczenie wynagrodzenia żony brutto i netto za czerwiec i sierpień 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 245 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie adwokata. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Ze złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że dochód trzyosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy stanowi kwota około 2.400 zł netto. Oznacza to, że na osobę w rodzinie przypada średnio po około 800 zł miesięcznie. Z tej kwoty rodzina ponosi opłaty związane z dojazdami żony wnioskodawcy do pracy (400 zł), utrzymaniem domu (około 675 zł), zakupem koniecznych leków (150 zł) oraz wydatkami związanymi z uczęszczaniem dziecka do szkoły (100 zł).

Wobec powyższego należy uznać, biorąc pod uwagę aktualną wysokość kosztów utrzymania, że skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 254 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.