Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1206/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.141  4, art.174, 176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.33, art.54
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA del. Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 3475/06 w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. J. na rzecz Ministra Finansów kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3475/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2006 r., Nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.

Z przedstawionego w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R, Inspektorat w T. wystawił na M. J. tytuły wykonawcze z dnia 9 kwietnia 2002 r. o numerach (...), obejmując nimi zaległe składki na Fundusz Ubezpieczenia Społecznego za miesiące od sierpnia do grudnia 2001 r. i styczeń 2002 r. 9 kwietnia 2002 r. tytuły zostały zaopatrzone w klauzule organu egzekucyjnego o skierowaniu ich do egzekucji i organ egzekucyjny zawiadomił ING Bank Śląski Oddział w T. o zajęciu - na poczet dochodzonych na podstawie wymienionych tytułów należności - wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego. Zajęcia zostały dokonane w dniu 12 kwietnia 2002 r., a zrealizowane w dniach 12, 17, 19 kwietnia 2002 r. Jednocześnie organ przesłał do strony odpisy zawiadomień o zajęciach wraz z odpisami tytułów wykonawczych, które doręczono zobowiązanemu w dniu 16 kwietnia 2002 r.

14 kwietnia 2002 r. M. J. skierował do Izby Skarbowej w K. skargę na powyższe czynności egzekucyjne, wnosząc o uchylenie czynności podjętych w toku postępowania i zwrot nienależnych kosztów postępowania wraz z odsetkami. Uzasadniając żądanie wskazał, że zajęcie rachunku bankowego nastąpiło bez wszczęcia postępowania egzekucyjnego i doręczenia tytułów wykonawczych. Nadto zarzucił nieważność postępowania oraz błędne i bezpodstawne określenie wysokości zajęcia, w tym pobranie odsetek mimo braku przepisu, określającego ich wysokość.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. oddalił skargę strony postanowieniem z dnia 17 maja 2002 r., a Minister Finansów postanowieniem z dnia 18 czerwca 2002 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2004 r. (sygn. III SA/Wa 1128/04) uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Finansów oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. ze względów proceduralnych.

Po ponownym rozpatrzeniu skargi na czynności egzekucyjne Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 25 października 2005 r. oddalił skargę.

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., powoływanej dalej jako u.p.e.a.) Minister Finansów utrzymał orzeczenie organu I instancji w mocy. Odnosząc się do zarzutów zażalenia ( strona podniosła te same , co w skardze na czynności egzekucyjne, a dodatkowo podniosła, że organy nie wykonały wytycznych Sądu i nie wyjaśniły kwestii związanych z faktyczną datą wystawienia tytułów wykonawczych) wskazał, że w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne zarzuty dotyczące zasadności oraz wymagalności obowiązków objętych tytułami wykonawczymi nie mogą być przedmiotem oceny merytorycznej. Nadto z dokumentów zgromadzonych w aktach wynika, że skarżący okoliczności te podnosił w zgłoszonych do organu zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, które zostały ostatecznie rozpoznane. Minister Finansów stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo prowadził czynności egzekucyjne.

W ocenie Ministra również Dyrektor Izby Skarbowej wszechstronnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające oraz zapewnił stronie możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu dotyczącym skargi na czynności egzekucyjne. Dokonane ustalenia nie potwierdziły zarzutu strony dokonania zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przed wystawieniem tytułów wykonawczych.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie M. J. zarzucił wadliwe zastosowanie art. 53 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., powoływanej dalej jako O.p.), dokonanie nietrafnych ustaleń w toku postępowania, pominięcie i nierozpoznanie zarzutu fałszowania dokumentacji przez ZUS poprzez odstąpienie od dokonania fizycznej kontroli akt, zawyżenie kwot dochodzonych egzekucją oraz pominięcie faktu uchylenia decyzji wymiarowej przez Izbę Skarbową. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd przywołał treść art. 26 § 1 i § 5 u.p.e.a. z których wywiódł, że bez wystawienia tytułu wykonawczego nie można zastosować żadnego środka egzekucyjnego, a organ nie jest uprawniony do doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, jeśli nie wystawiono wcześniej tytułu wykonawczego. Potwierdza to treść art. 67 § 2 pkt 4 u.p.e.a., zgodnie z którym zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia. Następnie Sąd podał, że zastosowanie środka egzekucyjnego przed formalnym wszczęciem egzekucji może stanowić przedmiot skargi na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a.

Następnie Sąd przypomniał, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie toczyło się ponownie na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt III SA/Wa1128/04, uwzględniającego skargę. Sąd ocenił, że organy prawidłowo wykonały wytyczne zawarte w tym orzeczeniu. Dyrektor Izby Skarbowej zbadał, kiedy nastąpiło zastosowanie środka egzekucyjnego w odniesieniu do daty wystawienia tytułu wykonawczego. Ustalił, że fakt, iż w zawiadomieniach o zajęciu prawa majątkowego innym charakterem pisma i długopisem, a nie przez kalkę uzupełniono rubryki "numer zawiadomienia" i "numer tytułu wykonawczego" wynika z obowiązującej w ówczesnym okresie organizacji pracy w ZUS. Opracowaniem dokumentacji dotyczącej rodzaju zastosowanego środka egzekucyjnego zajmował się pracownik Referatu Rozliczeń Kont Płatników Składek, natomiast rejestrował zawiadomienia i wystawiał tytuły wykonawcze pracownik działu egzekucji (pismo z ZUS z dnia 29 września 2005 r.). Sąd, rozpoznając obecnie skargę na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił uzupełniająco dowód z dokumentów w postaci akt sądowych sprawy rozpoznawanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt I SA/GL 818/06. Na podstawie znajdujących się w tych aktach zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego i tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, że wszystkie tytuły wykonawcze wystawione zostały w dniu 9 kwietnia 2002 r., a zatem nie po dacie sporządzenia zawiadomień, jak utrzymywał skarżący. Sąd ocenił, że samo wpisanie danych innym charakterem w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego nie daje podstaw do przyjęcia, iż są one nieprawdziwe. Skoro więc istniały podstawy prawne do podjęcia przez organ czynności wykonawczych i środek egzekucyjny zastosowano po wystawieniu tytułów wykonawczych, to skarga strony na czynności egzekucyjne nie zasługiwała na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieistnienia obowiązku oraz wcześniejszego spełnienia części zobowiązania, Sąd wskazał, podzielając w tym zakresie ocenę organów, że kwestia ta nie może być przedmiotem oceny merytorycznej w postępowaniu prowadzonym w trybie skargi na czynności egzekucyjne, na podstawie art. 54 u.p.e.a. Podał też że okoliczności te podnoszone były przez skarżącego w zgłoszonych do organu egzekucyjnego zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 u.p.e.a.), które zostały rozpatrzone w odrębnym postępowaniu zakończonym ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 lutego 2006 r., Nr (...). Sąd podkreślił też, że w wyroku z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt III SA/Wa1128/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, iż prawidłowe określenie egzekwowanego obowiązku może być przedmiotem zarzutu, opartego na art. 33 u.p.e.a., a nie skargi na czynności egzekucyjne, opartej na art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena Sądu zawarta w powołanym wyroku jest wiążąca dla Sądu rozpoznającego ponownie sprawę.

We wskazanym wyżej wyroku Sąd dokonał również oceny prawnej zarzutów skarżącego w kwestii braku podstaw do ustalenia wysokości stawki odsetek za zwłokę, wskazując, iż obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę wynika z przepisów art. 53-55 O.p. Przepis art. 56 § 1 O.p. regulujący zagadnienie ustalania stopy oprocentowania kredytu lombardowego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego miał charakter informacyjny. O tym, jaki organ i w jakim trybie ustala podstawową stopę oprocentowania kredytu lombardowego przesądzały przepisy prawa bankowego.

Skargę kasacyjną od przedstawionego powyżej wyroku wniósł M. J. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego G. K. Strona skarżąca oświadczyła, że zaskarża wyrok z dnia "5 marca 2007 r." w całości, zarzucając:

-wydanie wyroku z naruszeniem prawa poprzez wadliwe zastosowanie art. 33 u.p.e.a.;

- wydanie wyroku z naruszeniem prawa poprzez wadliwe zastosowanie art. 54 § 1 u.p.e.a.;

-wydanie wyroku z naruszeniem prawa poprzez wadliwe zastosowanie art. 53 - 56 o.p.;

-naruszenie prawa materialnego - art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez bezkrytyczne przyjęcie twierdzeń ZUS o treści akt egzekucyjnych;

-"naruszenie art. 134 § 1 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie do kwestii jak rozpoznano skargę bezpośrednio w organie II instancji bez pełnej oceny akt egzekucyjnych".

Strona skarżąca wniosła o:

-skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania o zgodność art. 56 Ordynacji podatkowej z Konstytucją,

-uchylenie wyroku "z dnia 6 marca 2004 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie".

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podała, że podtrzymuje podnoszony w dotychczasowym postępowaniu zarzut wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez wystawienia tytułów wykonawczych, stwierdzając, że "przy zarzucie sfałszowania dokumentacji organ winien zbadać i porównać dokumenty nie tylko w ZUS, ale także bezpośrednio w banku... albowiem niedopuszczalnym jest pozostawienie zarzutu sfałszowania dokumentacji egzekucyjnej bez wnikliwej i szerokiej analizy dokumentów. (...)W tym stanie rzeczy ograniczenie postępowania przed organem oraz WSA jedynie do formalnego aspektu sprawy było nietrafnym zawężeniem zakresu postępowania, które winno dążyć w świetle Art. 134 § 1 Ustawy o p.p.s.a. do wszechstronnego wyjaśnienia zarówno formalnych jak i faktycznych zapadłych rozstrzygnięć."

Autor skargi podniósł też, że organ egzekucyjny bezprawnie dochodzi od strony odsetek za zwłokę, których naliczenie jest niezgodne z prawem, bowiem wskazany w art. 56 O.p. współczynnik nie istnieje, a stopa kredytu lombardowego wskazana w art. 53 O.p. nigdy nie została obwieszczona przez Prezesa NBP. Zdaniem strony skarżącej pomimo, że z art. 53 O.p. wynika obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę, to jednak nie istnieje wskazany w art. 56 o.p. współczynnik umożliwiający ich wyliczenie. Ogłaszana przez Radę Polityki Pieniężnej stopa kredytu lombardowego nie może zastąpić czynności polegającej na obwieszczeniu przez Prezesa NBP stopy kredytu lombardowego koniecznej do obliczenia odsetek za zwłokę.W ocenie strony skarżącej wyrok Sądu I instancji został wydany wbrew oczywistej i jednoznacznej treści art. 56 O.p. Jednocześnie wymieniony przepis jest w ocenie autora skargi niekonstytucyjny, co uzasadnia skierowanie wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie jego zgodności z Konstytucją.

Minister Finansów nie skorzystał z prawa do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie jego pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uwagi na sposób sporządzenia skargi kasacyjnej konieczne jest przypomnienie wymogów, jakim ten środek odwoławczy winien odpowiadać. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy kasacyjne zostały określone w art. 174 p.p.s.a. i mogą nimi być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) i naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy( art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Wskazując pierwszą z podstaw strona winna podać formę naruszenia i w przypadku zarzutu błędnej wykładni wyjaśnić, na czym polegał błąd sądu i jak w jej ocenie przepis ten należy rozumieć, zaś w przypadku drugiej z form naruszenia- wyjaśnić , na czym polegało niewłaściwe zastosowanie ( por. wyrok postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt GSK 779/04, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 159159). Podnosząc uchybienia przepisom postępowania strona winna wskazać konkretne przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne, które wojewódzki sąd administracyjny naruszył. Zarówno bowiem w doktrynie ,jak i judykaturze zgodnie się wskazuje, że skoro skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego ( art. 173 p.p.s.a.), to podstawa określona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt FSK 80/04,opubl. w ONSA i WSA z 2004, Nr 1, poz. 12, z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt FSK 103/04, opubl. w POP z 2005, Nr 3 poz. 57, z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt OSK 1661/04 opubl. w Lex pod nr 238533, B.Adamiak -Uwagi o modelu dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego w: Procedura administracyjna wobec wyzwań współczesności .Profesorowi zwyczajnemu dr.hab. Januszowi Borkowskiemu przyjaciele i uczniowie -Łódź 2004,s.31-32, J.P. Tarno- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 246, H.Knysiak- Molczyk w: T.Woś, H.Knysiak- Molczyk, M.Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz- Warszawa 2005,.s 254). Jeżeli strona uważa, iż w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia przepisów postępowania i nie zgadza się z oceną legalności aktu administracyjnego dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny, winna zarzucić naruszenie odpowiedniego przepisu regulującego postępowanie przed sądami administracyjnymi i powiązać go z przepisami regulującymi postępowanie administracyjne, którym w jej ocenie uchybiono ( por. choćby pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2007 r., sygn. akt I FSK 1204/06, opubl. w Jurysdykcji Podatkowej z 2007 r., nr 6,s.93, z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 887/06, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr 346403). Winna również wskazać, w jaki sposób naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania ( art. 174 pkt 2 in fine p.p.s.a., por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt FSK 155/05, opubl. w Lex pod nr 173263, z dnia 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06, opubl. tamże pod nr 236385, z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, opubl. tamże pod nr 146732 ).Przez istotny wpływ należy rozumieć zależność tego rodzaju, iż gdyby do naruszenia wskazanego w skardze nie doszło, wynik sprawy byłby inny. Ponieważ w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną , odmiennie niż w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi i z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.) prawidłowe sformułowanie podstaw i zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienie jest kwestią bardzo istotną i niekiedy decydującą o jej uwzględnieniu ( art. 176 p.p.s.a., por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1156/05, opubl. w Lex pod nr 188805, z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I FSK 137/05, opubl. w Lex pod nr 173189) . Stawiając skardze kasacyjnej takie wymogi, ustawodawca nałożył jednocześnie obowiązek sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika ( radcę prawnego, adwokata i w niektórych kategoriach spraw- doradcę podatkowego i rzecznika patentowego - art. 175 § 1 i § 3 p.p.s.a.).

Rozpoznawana skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni wymogom art. 176 p.p.s.a. Strona, formułując wnioski co do treści rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wskazała, w jakiej części domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku. Jedynie więc z faktu, iż skarży ona wyrok w całości, wnioskować można, iż domaga się również jego uchylenia w całości. Zauważyć ponadto należy, iż jej autor dopiero w uzasadnieniu podał właściwą datę wydania zaskarżonego wyroku, formułując zaś zarzuty i wniosek o uchylenie wyroku podał datę niewłaściwą ( i za każdym razem inną). Jedynie co do jednego z zarzutów ( naruszenia art. 6 k.c.) wskazał też, w ramach z której podstaw kasacyjnych go zgłasza, w tym przypadku jednak, formułując zarzut naruszenia prawa materialnego nie sprecyzował formy naruszenia.

Oceniając charakter wskazanych w skardze kasacyjnych przepisów, którym w ocenie strony zaskarżony wyrok uchybił, stwierdzić należy, iż są wśród nich przepisy prawa materialnego ( art. 6 k.c. i art. 53-56 O.p.) oraz przepisy postępowania ( art. 33, art. 54 § 1 u.p.e.a., art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności odnieść się więc należy do zarzutów naruszenia tych ostatnich, ich ewentualna zasadność może mieć bowiem wpływ na wynik oceny naruszenia prawa materialnego.

W tym zakresie strona skarżąca postawiła Sądowi I instancji naruszenie przepisów u.p.e.a. i przepisów p.p.s.a. Jak wskazano wyżej, postępowanie przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi reguluje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( art. 1 p.p.s.a.). Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć swoim postępowaniem art. 33 u.p e.a. i art. 54 § 1 u.p.e.a., przepisy te regulują postępowanie egzekucyjne i wskazują odpowiednio podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym ( art. 33) i uprawnienia zobowiązanego do złożenia skargi na czynności egzekucyjne. Sąd administracyjny ich nie stosuje. Strona nie uzasadniła zresztą tych zarzutów, nie wiadomo nawet zatem, w czym upatrywała ich naruszenia ( wadliwego zastosowania) przez Sąd i jaki wpływ na wynik sprawy mogło ono mieć. W przypadku art. 33 u.p.e.a. Sąd zresztą nawet nie oceniał jego zastosowania przez organy administracji publicznej w sprawie skarżącego, zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 33 i 54 § 1 p.p.s.a. uznać należy za bezzasadne.

Kolejny zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy art. 134 § 1 p.p.s.a., regulującego zasadę oficjalności w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sąd, rozpoznając skargę, nie może ograniczyć się do zbadania wyłącznie zasadności zarzutów podniesionych w skardze, ale w granicach danej sprawy zobowiązany jest do wyjścia poza granice zaskarżenia i dokonania całościowej kontroli pod kątem legalności zarówno konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego, jak i postępowania, które poprzedziło wydanie aktu, nie może jedynie ( za wyjątkiem sytuacji, gdy zachodzą przesłanki nieważności postępowania) działać na niekorzyść strony skarżącej. Stawiając zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. strona winna zatem powiązać go z przepisami, które zostały naruszone w postępowaniu administracyjnym i którego to uchybienia Sąd nie zauważył. W tym przypadku strona sformułowała zarzut dotyczący tego przepisu w sposób niezrozumiały (cyt.:"naruszenie Art. 134 § 1 Ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie do kwestii jak rozpoznano skargę bezpośrednio w organie II instancji bez pełnej oceny akt egzekucyjnych"), w uzasadnieniu zaś skargi ograniczyła się jedynie do stwierdzenia ,iż sąd ograniczył się do formalnego aspektu sprawy, zamiast dążyć do wszechstronnego wyjaśnienia zarówno podstaw formalnych jak i faktycznych zapadłych rozstrzygnięć . Zarzut ten jest zatem ogólnikowy. Nie można odnieść się do niego merytorycznie, skoro strona nie sprecyzowała dokładnie, jakich uchybień Sąd nie zauważył. Nadto w uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazał, jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to naruszenie. Zarzut ten również więc należy uznać za bezzasadny.

Za nietrafne uznać też należy zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Sąd I instancji nie stosował ani nie oceniał stosowania przez organy egzekucyjne art. 6 k.c., nie dokonywał też wykładni tego przepisu, nie ma on bowiem zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym . W postępowaniu tym to do organów administracji należy, zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy .

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 53-56 O.p. poprzez wadliwe zastosowanie. W tym przypadku strona również, wbrew wymogom wynikającym z art. 176 p.p.s.a., nie uzasadniła, na czym polegać miało niewłaściwe zastosowanie art. 54 i 55 O.p. ,co czyni niemożliwym odniesienie się do tego zarzutu. W stosunku do art. 53 i art. 56 O.p. nie sprecyzowała zaś, której z jednostek redakcyjnych tych przepisów jej zarzuty dotyczą. Ponadto zauważyć należy, iż w zaskarżonym wyroku Sąd , oceniając zarzut skargi naruszenia art. 53-56 O.p. odwołał się do art. 153 p.p.s.a. i oceny prawnej, wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uwzględniającym skargę strony na wcześniej wydane w sprawie skargi na czynności egzekucyjnej postanowienia. Art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Wyrażenie przez nie odmiennej oceny prawnej skutkowałoby bowiem podważaniem- w inny niż przewidziany ustawą sposób (poprzez wniesienie środka odwoławczego) mocy wiążącej prawomocnego wyroku wydanego w tej sprawie. Byłoby to zaś niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą poszanowania wartości- pewności prawa, zaufania obywateli do państwa, spójności działania organów państwowych ( por. poglądy wyrażone m.in. w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2000 r., sygn. akt SK 22/99, opubl. w OTK z 2000 r., Nr 4,poz. 107). Wiążąca ocena prawna jest, zgodnie z art. 153 ppsa, wyrażana w orzeczeniu. Mimo zatem, iż wiedzę o niej strona i organ czerpią z uzasadnienia wyroku ( to w uzasadnieniu sąd zobowiązany jest bowiem zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać i wyjaśnić podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zawrzeć wskazówki co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpoznana przez organ administracji publicznej), ocena ta jest częścią rozstrzygnięcia. Sąd, nawet uwzględniając skargę, może nie podzielić części lub wszystkich zarzutów w niej podniesionych Jeżeli strona skarżąca z tym stanowiskiem sądu nie w pełni się zgadza, orzeczenie takie może zaskarżyć skargą kasacyjną nawet wówczas, gdy sąd uchyli zaskarżoną decyzję w całości ( art. 173 § 1 w zw. z art. 176 ppsa). Nawet, gdy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, uzna zastosowany przez sąd I instancji środek za zgodny z prawem i oddali skargę kasacyjną, może stwierdzić wadliwość uzasadnienia ( czyli m.in. oceny prawnej, która legła u podstaw tego rozstrzygnięcia) i wyrazić własną ocenę prawną, która wiązać będzie( w miejsce wyrażonej w zaskarżonym wyroku) sąd orzekający w tej sprawie ( art. 190 p.p.s.a., por. też pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 207/04,opubl. w ONSAi WSA z 2005 r., Nr 5,poz. 101). Jeżeli zaś strona nie podważy w sposób przewidziany prawem ( to jest poprzez wniesienie skargi kasacyjnej) orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego ( i tym samym wyrażonej w nim oceny prawnej), to nie będzie mogła skutecznie kwestionować tej oceny ( czy niektórych jej elementów) w postępowaniu sądowoadministracyjnym wywołanym skargą na akt wydany ponownie przez organ administracji.

W tym przypadku wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt III SA 1128/04, w którym wyrażono ocenę dotyczącą prawidłowości naliczenia odsetek za zwłokę, nie został zaskarżony przez M.J. Nie może on zatem teraz skutecznie podważać wyrażonej w nim oceny prawnej i zarzucać zaskarżonemu wyrokowi , uwzględniającemu tę ocenę, niewłaściwego zastosowania art. 53 i 56 O.p.

Wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego, wniosek ten pozostawiono bez rozpoznania.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić, nie ma ona bowiem usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c , ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) .