Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 51/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 4 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie WSA Mariola Jaroszewska (spr.) WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

J. M. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł w dniu 22 lutego 2016 r. skargę na bezczynność A. w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o:

1. zobowiązanie przeciwnika do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 20 listopada 2015 r., w terminie czternastu dni od dnia doręczenia przeciwnikowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2. stwierdzenie, że przeciwnik dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w skazanego w punkcie 1;

3. stwierdzenie, że bezczynność przeciwnika nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenia od przeciwnika na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych z uwzględnieniem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Ponadto skarżący wnosił o zobowiązanie przeciwnika do złożenia szeregu dokumentów i przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów dołączonych do skargi, a także rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Jak wynika z uzasadnienia skargi skarżący złożył do A., w dniu 20 listopada 2015 r., wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci decyzji administracyjnych, oświadczeń właściciela nieruchomości, albo zawartych w nim umów, protokołów odbioru technicznego oraz protokołów załączenia pod napięcie, dotyczących lokalizacji, budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznej 15 kV oraz linii elektroenergetycznej 0,4 kV na nieruchomości położonej w miejscowości B., gmina K., powiat k., obejmującej działkę ewidencyjną o numerze [...] dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą numer [...], jak również załączników do wskazanych decyzji, umów, oświadczeń i protokołów, w tym map obrazujących przebieg przedmiotowych urządzeń przesyłowych.

Jak twierdzi skarżący, do dnia złożenia skargi przeciwnik nie udostępnił żądanej informacji we wnioskowanej formie ani nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też umorzenia postępowania.

Skarżący uzasadnił ponadto stanowisko odnośnie tego, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej, jak też A. jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Przywołał na jego poparcie orzecznictwo sądowoadministracyjne.

W odpowiedzi na skargę A., w imieniu której działa profesjonalny pełnomocnik wskazuje, że strona przekazująca uwzględniła skargę w trybie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi udzielając odpowiedzi, że nie posiada żądanej informacji, wnosi wobec tego o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy.

Pismem procesowym z dnia 22 marca 2016 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania przeciwnika do udostępnienia informacji publicznej, podtrzymując pozostałe wnioski zawarte w skardze. Oświadcza, że przeciwnik udzielił żądanej informacji publicznej pismem z dnia 22 lutego 2016 r., bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a wobec uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przeciwnik powinien być obciążony kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 tej ostatniej ustawy.

Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w sytuacji, gdy wniosek oparty na ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058), zwanej dalej u.d.i.p., nie został załatwiony w terminie i zgodnie z procedurą przewidzianą w tej ustawie.

Kontrolując bezczynność w niniejszej sprawie sąd uznał, że nie miała ona miejsca, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Co do zasady prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Tryb udostępnienia informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP określają ustawy, przede wszystkim u.i.d.p., która w art. 1 ust. 1 zdefiniowała jako informację publiczną "każdą informację o sprawach publicznych". Następnie przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie przedmiotowe informacji publicznej podlegającej udostępnieniu. Według art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tiret pierwsze u.i.d.p. informację publiczną stanowią dane publiczne, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć.

W tym kontekście opisane żądanie dotyczyło informacji publicznej, związanej z funkcjonowaniem podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Ta kwestia też nie budzi wątpliwości sądu orzekającego w niniejszej sprawie ani judykatury, że wezwana A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Zadania publiczne w odniesieniu do wezwanej spółki wynikają z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059), dotyczących obowiązków operatora systemu dystrybucyjnego.

Istota niniejszej sprawy wymaga jednak zauważenia, że stosownie do treści art. 4 ust. 3 u.i.d.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej sąd podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (podkreślenie sądu).

Na gruncie niniejszej sprawy, zgodnie z informacją wynikającą z odpowiedzi na skargę i z pisma skierowanego do strony w odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 listopada 2015 r. do umownego ustanowienia służebności przesyłu i udostępnienia informacji publicznej, podmiot zobowiązany w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.i.d.p. oświadcza, że nie posiada żądanej informacji publicznej (zob. karta 17 i 37 akt). Weryfikacja przedmiotowego oświadczenia jest w ocenie sądu zbędna, chociażby z tego powodu, że skarżący jak wynika z treści pisma procesowego z dnia 22 marca 2016 r. w ogóle go nie kwestionuje, nie podważa też wiarygodności tego oświadczenia.

Podkreślić należy, że na podstawie u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną następuje pismem, bez szczególnej formy. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Informacja, że podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji publicznej nastąpić może w takiej formie, w jakiej odbywa się korespondencja między stronami, zdaniem sądu może to nastąpić również w toku postępowania w sprawie skargi na bezczynność, ustawodawca nie sformułował bowiem żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie, a przepisy k.p.a. nie znajdują tu zastosowania.

Jeżeli zatem podmiot zobowiązany poinformował wnioskodawcę, nawet w toku postępowania sądowego w sprawie bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, że nie posiada żądanej informacji, a oświadczenie to nie jest przedmiotem uzasadnionego zarzutu skarżącego co do braku wiarygodności, nie można przyjąć, że zobowiązany był bezczynny na gruncie u.i.d.p. Zwolniony jest bowiem z obowiązku udostępnienia informacji publicznej z uwagi na treść art. 4 ust. 3 u.i.d.p.

W świetle przedstawionych rozważań brak było podstaw w niniejszej sprawie do zastosowania trybu przewidzianego w art. 149 § 1 i 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i orzekania przede wszystkim czy to o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, czy też stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie było także podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy. Zdaniem sądu nie można bowiem przyjąć, że pismo o braku posiadania informacji publicznej realizuje obowiązek, o którym mowa w art. 149 § 1 uzasadniający umorzenie postępowania w sprawie bezczynności, gdyż podmiot zobowiązany, który nie posiada informacji publicznej nie jest zobowiązany do jej udostępnienia.

W przedstawionych okolicznościach należało uznać bezzasadność skargi na bezczynność, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.