Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 31/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221, art. 230 § 1 i 2, art. 231, art. 232 § 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 2 ust. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2010r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej postanawia 1. skargę odrzucić, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w wysokości 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda, działając na podstawie art. 98 ust. 2 w związku z art. 97 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 1a i 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r. Nr 234, poz. 1694, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia "[...]" Nr "[...]" w sprawie zobowiązania M.M. do opuszczenia terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W dniu 10 grudnia 2009r. [data nadania przesyłki w UP] M.M., obywatel "[...]", działający poprzez swojego pełnomocnika adwokata J.C. złożył, za pośrednictwem Wojewody, skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zarzucając niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 ustawy o języku polskim, art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy poprzez naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji PR na skutek niezapewnienia stronie sprawiedliwego rozpoznania sprawy wobec doręczenia jej pism w miejscu zamieszkania na terenie "[...]" w języku polskim niezrozumiałym dla skarżącego. Nadto pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego m.in. art. 7 poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie uwzględnienie sprawy z uwagi na słuszny interes strony, który stoi w sprzeczności z interesem społecznym, art. 8 poprzez prowadzenie postępowania, które nie pogłębia zaufania obywateli do organów państwa, art. 9 poprzez brak należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków, art. 10 poprzez ograniczenie praw strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji oraz nie uwzględnienie dowodów dotyczących awarii samochodu i potrzebę jego naprawy, czego następstwem było naruszenie 90 dniowego terminu. Pełnomocnik wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych oraz zobowiązanie Konsulatu Rzeczpospolitej Polskiej w "[...]" do wydania wizy skarżącemu, która jest niezbędna aby umożliwić mu osobiste stawiennictwo na rozprawie przez Sądem, jak również wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w trybie art. 61 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, który został nałożony bezprawnie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego wraz z wniesioną skargą uiścił na konto Sądu wpis w wysokości 200 złotych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa, pisma wnoszone do sądu przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Zasadnym jest wskazać, iż stosownie do art. 230 § 1 ustawy ppsa. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Definicję pism wszczynających postępowanie w danej instancji zawiera przepis art. 230 § 2 tej ustawy, zgodnie z którym pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z art. 231 ustawy ppsa. wynika natomiast, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwą jest okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne lecz obowiązek polegający na opuszczeniu przez cudzoziemca terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

Po myśli § 2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), wpis stały wnosi się w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu cudzoziemców, paszportów i wiz w wysokości 300 złotych.

W rozpoznawanej sprawie w dacie wniesienia skargi do Sądu przez pełnomocnika skarżącego został uiszczony wpis stały jedynie w wysokości 200 zł, zatem działając na podstawie art. 221 ustawy ppsa, wniesioną skargę należało odrzucić. Jak bowiem wynika z powołanego wyżej przepisu obowiązek nałożony na profesjonalnego pełnomocnika dotyczy należytego opłacenia wpisu, zaś w tej sprawie nie sposób uznać, iż uiszczony wpis został opłacony należycie, skoro uiszczono go w zaniżonej wysokości.

O zwrocie uiszczonego w zaniżonej wysokości wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit a ustawy ppsa.