Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 536/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4, art. 123, art. 140 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 10 ust. 1 i 4, par. 11, par. 12 ust. 1-3, par. 13, par. 17 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia WSA Maciej Guziński, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kat. A, B oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, art. 140 § 1 pkt1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, po rozpoznaniu odwołania złożonego przez skarżącego P. K. od decyzji S. P. K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,B – utrzymało w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji

Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] r. do S. P. w K. wpłynął wniosek K. P. P. w D. o skierowanie P. K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu [...] r. S. K. wydał decyzję o skierowaniu P. K. na badania lekarskie do W. O. M. P. we W. O. w W. , wskazując zakres kategorii prawa jazdy, przyczynę wydania decyzji, a także termin na wykonanie przedmiotowych badań. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o przysługującym mu prawie wniesienia odwołania od tej decyzji..

W wyniku poddania się badaniom zostało wydane dniu [...] r. orzeczenie nr [...] z dnia [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii A, B u P. K.. Na podstawie orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zostało wszczęte postępowanie wobec P. K. w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Skarżący odwołał się od orzeczenia lekarskiego nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego zapadło ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez I. M. P. im. [...] w L potwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami u Pana P. K. wyznaczające datę ponownego badania na: [...] r.

W związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych S. K., działając zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w dniu 11 stycznia 2008 r. wydał decyzję nr [...] na podstawie, której cofnął uprawnienia P. K. do kierowania pojazdami. W wyniku wniesionego odwołania od powyższego orzeczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez S. K., wskazując jednocześnie, iż organ pierwszej instancji powinien wystąpić do uprawnionych lekarzy o wskazanie konkretnych, występujących u P. K. chorób lub zaburzeń, które stanowią przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.

S. K. ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...] r. zwrócił się do D. W. O. M. P. we W. O. w W. o wskazanie wyników badań, które stanowią istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami.

W. O. M. P. we W. O. w W. odpowiadając na pismo S. K. odmówił udzielenia informacji dotyczących konkretnych chorób lub zaburzeń, stwierdzając, iż orzeczenie lekarskie wydawane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2003r. nr 58 poz. 515 ze zm.) oraz na podstawie przepisów wykonawczych do tej ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15) nie przewidują uzasadnienia orzeczenia lekarskiego.

Wypełniając zalecenia organu odwoławczego S. K. zwrócił się do I. M. P. im. [...] w L. o wskazanie wyników badań które stanowią istnienie przeciwwskazań u P. K. do kierowania pojazdami. I. M. P. w L. odmówił udzielenia informacji dotyczących konkretnych chorób lub zaburzeń, stwierdzając, iż orzeczenie lekarskie o stwierdzeniu braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest drukiem sformalizowanym, w którym jest brak miejsca na jego uzasadnienie. Instytut wskazał, że przedmiotowe uzasadnienie znajduje się w karcie badań kierowcy, wraz z wynikami badań, które mogą być udostępnione bezpośrednio osobie zainteresowanej. Pismem z dnia [...] r. S. ponownie wystąpił do tego I., uzasadniając prośbę o uzasadnienie orzeczenia wymogami postępowania prowadzonego w celu cofnięcia P. K. uprawnień do kierowania pojazdami. Pismem z dnia [...] r. I. M. P. w L. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu [...] r. P. K. złożył oświadczenie, iż zapoznał się z aktami sprawy dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wg kat. A, B oraz oświadczył, że nie wnosi żadnej dodatkowej dokumentacji w tej sprawie.

W konsekwencji przeprowadzonego ponownie postępowania administracyjnego S. K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] ponownie orzekł o cofnięciu uprawnień skarżącemu do kierowania pojazdami kat. A, B.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, ponieważ organ pierwszej instancji nie wypełnił zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W..

W wyniku rozpatrzenia odwołania SKO w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 z 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 140 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym – utrzymało w mocy decyzję S. P. K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A,B.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, badania lekarskie, co do zasady przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Zgodnie z § 10 ust. l i 4 tego rozporządzenia uprawniony lekarz na podstawie badań lekarskich wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zaś wzór orzeczenia lekarskiego określa załącznik nr 5 do rozporządzenia. Na podstawie upoważnienia ustawowego, zawartego w przepisie art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustawodawca delegował właściwych ministrów do wydania rozporządzeń określających m.in. szczegółowe warunki i tryb wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz odwoływanie się od tych orzeczeń lekarskich. W związku z tym rozporządzenia te jak i załączniki stanowiące ich integralną część, zawierające wzory dokumentacji medycznej, należy traktować jak akty normatywne wydane na mocy delegacji ustawowej. SKO w W. podkreśliło, że wzór orzeczenia lekarskiego określony w załączniku do rozporządzenia nie przewiduje jakiejkolwiek formy uzasadnienia orzeczenia, przewiduje tylko zamieszczenie kodu lub subkodu orzeczenia lekarskiego dot. ograniczenia w korzystaniu z uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia. W tym zakresie dopuszczalne jest zamieszczenie tylko rozstrzygnięcia pozytywnego lub negatywnego. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowym rozporządzeniu wprowadzono gwarancję zachowania praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego, którego orzeczenie, po myśli § 13 ust.2 rozporządzenia, jest ostateczne.

Organ drugiej instancji przywołał w uzasadnieniu decyzji orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 1 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 251/06), zgodnie z którym orzeczenie lekarskie o jakim mowa w § 10 ust. 1 i 4 oraz w § 13 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia nie ma cech opinii biegłego, lecz stanowi środek dowodowy o jakim mowa w art. 75 §1 k.p.a.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji P. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym:

- art. 8 k.p.a., polegające na wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niezmienionych okolicznościach faktycznych na tej samej podstawie prawnej skrajnie odmiennych decyzji bez jakiegokolwiek wyjaśnienia powodów zmiany stanowiska organu,

- art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na zebraniu niekompletnego materiału dowodowego i niedokonaniu oceny na podstawie materiału dowodowego, czy okoliczność warunkująca podjęcie decyzji została udowodniona,

- art. 7 k.p.a. poprzez niepraworządną i arbitralną ingerencję w sferę praw podmiotowych dokonaną bez wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przesłanek prawnych podjętej decyzji.

Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 140 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na przyjęciu, że organ administracyjny bezwzględnie związany jest orzeczeniami lekarskimi wydawanymi w trybie ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że zaskarżone orzeczenie SKO w W. jak i decyzja S. K. dodatkowo naruszają zasadę przekonywania z art. 11 k.p.a., nakazującą organom wyjaśnić zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. W tych przypadkach naruszony zostaje również art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Skarżący wskazał na treść art. 140 prawa o ruchu drogowym i wywiódł, że z przepisu tego wynika, że starosta cofa uprawnienia na podstawie orzeczenia lekarskiego, czyli wydając decyzję powinien brać pod uwagę treść orzeczenia lekarskiego, nie zaś, że treścią tego orzeczenia jest związany i że winien je powielić, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie zna motywów, jakie legły u podstaw jego wydania, tym bardziej, że to starosta, a nie komisja lekarska cofa uprawnienia do kierowania pojazdami. Nadto skarżący podkreślił, że art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest materialną podstawa wydanej decyzji jednak nie dyktuje on kształtu postępowania administracyjnego, które powinno przebiegać zgodnie z przepisami ujętymi w k.p.a.

Podsumowując skarżący wskazał na wewnętrzną niespójność regulacji wydawania orzeczeń lekarskich i niezgodności z Kodeksem postępowania administracyjnego i z Konstytucją. W opinii skarżącego ponieważ jest to regulacja rangi rozporządzenia, nie może być skuteczną i praworządną podstawą pozbawienia uprawnień do prowadzenia pojazdów. Skarżący wskazał, że nie może ponosić konsekwencji zaniechań organów administracyjnych jak i niezrozumienia przez podmioty wydające orzeczenia lekarskie swojej roli w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji administracyjnej. Zaniechanie w tym względzie, w opinii skarżącego doprowadziło do naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 2 i 7 Konstytucji RP.

Skarżący w uzasadnieniu przytoczył treść orzeczeń sądów administracyjnych dla potwierdzenia wskazanych w skardze zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. podtrzymało dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracyjnej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej u.p.p.s.a., w tym także na decyzje wydawane przez organy celne.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1 lit. a u.p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego aktu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c ustawy).

Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja S. P. K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia P. K. (zwanemu dalej skarżącym) uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi według kategorii A,B, nie naruszają przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "prawo drogowe", w tym art. 140 ust. 1 pkt 1 , ani przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "k.p.a.", w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ, istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 140 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

W świetle przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa drogowego, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.

W literaturze podnosi się, że cofnięcie uprawnień do prowadzenia pojazdów ma charakter prewencyjny, zabezpieczający, na co wskazują jednoznacznie przyczyny uzasadniające decyzję o cofnięciu. W istocie objęte są nimi sytuacje, w których jest wielce prawdopodobne, że kierowca, ze względu na stan zdrowia lub kwalifikacje, nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający nikogo na szkodę. Stan zdrowia kierowcy jest istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu. Niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Ważną zatem rzeczą staje się problem nie tylko niedopuszczenia do udziału w ruchu kierujących osób niemagającyh wymaganego stanu zdrowia, ale także eliminowanie z ruchu tych, którzy utracili warunki zdrowotne po uzyskaniu uprawnień do prowadzenie pojazdów lub u których przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów nie zostały ujawnione w toku badania przed wydaniem prawa jazdy (zob. R. A. Stefański, Komentarz prawo o ruchu drogowym, Dom Wydawniczy ABC 2005, str. 800, 663-670). Oczywistym jest, że cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 40 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego) wynika z utraty warunku niezbędnego do uzyskania uprawnienia, jakimi jest brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (art. 90 ust. 1 pkt 1 prawa drogowego).

Z kolei treść art. 122 oraz 123 prawa drogowego wskazuje, że ocena, czy u kierowcy występują przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, należy do uprawnionych lekarzy, wykonujących stosowne badania w upoważnionych do tego jednostkach. Należy zauważyć, że szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badań lekarskich regulują przepisy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem" Zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia uprawniony lekarz na podstawie badania lekarskiego wydaje orzeczenie lekarskie stwierdzające brak lub istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Wzór orzeczenia lekarskiego określa załącznik nr 5 o rozporządzenia (ust. 4). Osoba badana lub podmiot kierujący na badania może w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia, o którym mowa w § 11, wnieść odwołanie od jego treści wraz z uzasadnieniem (§ 12 ust. 1), uprawniony lekarz podmiotu odwoławczego, o którym mowa w § 12 ust. 2 i ust. 3 wydaje orzeczenie lekarskie w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania odwołania. Orzeczenie lekarskie, o którym mowa w ust. 1 , jest ostateczne ( § 13). W myśl § 17 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia uprawniony lekarz jest obowiązany prowadzić dokumentację medyczną osób badanych w formie karty badania lekarskiego, której wzór określa załącznik nr 9 rozporządzenia. Do karty badania lekarskiego dołącza się wyniki dołącza się wyniki konsultacji specjalistycznych i badań pomocniczych oraz kopię wydanego orzeczenia (ust. 2). Doprowadzenia i udostępnienia dokumentacji medycznej, o której mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odrębne przepisy regulujące postępowanie z dokumentacją medyczną (ust.3).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że S. P. K. po otrzymaniu stosownego wniosku organu kontroli ruchu drogowego, zawierającego informacje budzące uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, działając na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 4 prawa drogowego, skierował skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem (decyzja z dnia [...] r. Nr [...]) do właściwego miejscowo W. O. M. P. W tym miejscu uzasadnienia należy zauważyć, że skarżący nie negował zasadności wydania przedmiotowej decyzji i poddał się stosownym badaniom. W ramach przeprowadzonych badań uprawniony lekarz D. W. O. M. P. we W. O. w W. stwierdził w orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r., że istnieją przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami kategorii A, B. Skarżący odwołał się od tego orzeczenia zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia i w wyniku ponownie przeprowadzonego badania wydane zostało przez I. M. P. im. [...] w L. orzeczenie lekarskie po raz kolejny stwierdzające u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Powyższe orzeczenie zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia jest ostateczne.

W opinii Sądu regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są badania lekarskie, stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. W tej sytuacji ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia, nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez niego postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń, jedyną podstawę weryfikacji takich decyzji lekarskich stanowią przepisy przywołanego rozporządzenia, przewidujące w § 12 możliwość odwołania do właściwego podmiotu odwoławczego (zob. wyrok NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04, wydanym na gruncie podobnie brzmiących regulacji prawnych dotyczących przeprowadzania badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na posiadanie broni palnej, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 967/07, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08). Bez tych orzeczeń lub sprzecznie z nimi starosta nie może dokonywać samodzielnych ocen co do tego, czy kierowca, ze względu na stan zdrowia, jest w wstanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Orzeczenie lekarskie stanowi jednak środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. (sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza państwowej jednostki organizacyjnej) i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy (zob. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 420/2005 Lex Nr 194056, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 251/2006 Lex Nr 291185, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1078/06, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2028/06). Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, że pochodzi od organu, który go wystawił, oraz domniemania zgodności z prawdą oświadczenia organu, od którego dokument pochodzi. W myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu tylko przeciwko treści dokumentu. Przepisy k.p.a. nie wprowadzają ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, których organ orzekający może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie przedstawił, jednak żadnego dowodu, który podważyłby moc dowodową wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. Skarżący nie uczynił tego mimo, iż w ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym był wzywany przez organ pierwszej instancji w trybie art. 50 k.p.a. do złożenia stosownych wyjaśnień i w swoim oświadczeniu złożonym w dniu [...] r. wskazał, że zapoznał się z dokumentacją dotyczącą sprawy cofnięcia prawa jazdy kategorii A,B i nie wnosi żadnej dodatkowej dokumentacji w tej sprawie.

W takiej sytuacji organy obu instancji miały pełne prawo uznać orzeczenia jednostek medycyny pracy – D. W. O. M. P. we W. , O. w W. z dnia [...] r. oraz I. M. P. w L. z dnia [...] r. stwierdzające u skarżącego przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów silnikowych za wiarygodne i w konsekwencji orzec o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii A, B. Dlatego zarzut skarżącego ,ze przy wydaniu zaskarżonych decyzji doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 , 11 k.p.a. i art. 140 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na przyjęciu, że organ administracyjny bezwzględnie związany jest orzeczeniami lekarskimi wydawanymi w trybie ustawy - Prawo o ruchu drogowym. nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy również wskazać, że przepisy rozporządzenia zapewniają ochronę praw strony w postępowaniu poprzez zapewnienie możliwości osobie badanej wniesienia odwołania od treści orzeczenia do podmiotu odwoławczego (§ 12 ust. 1). Dodatkowo osoba badana ma wgląd do prowadzonej przez uprawnionego lekarza dokumentacji medycznej, może też domagać się wydania jej kopii, odpisów lub wyciągów z tej dokumentacji oraz ma zagwarantowane prawo do informacji o swoim stanie zdrowia (w stanie prawnym sprawy art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej [Dz. U. Nr 91, poz. 408 ze zm.], obecnie art. 9, art. 27 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta [Dz. U. z 2009 r. Nr 52, poz. 417 ze zm.]). Stąd zarzut skarżącego naruszenia art. 2 i 7 Konstytucji RP jest bezzasadny.

W opinii Sądu treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich jest zgodna z treścią rozporządzenia, z wzorem w nim określonym, natomiast brak uzasadnienia rozpoznania lekarskiego w niczym nie ogranicza praw skarżącego, trudno sobie wyobrazić aby organ administracji publicznej był upoważniony do oceny dokumentacji medycznej, na podstawie, której wydano orzeczenia i uwzględnienia ewentualnych uwag badanego. Takie działanie organu w oczywisty sposób nie mieści się w jego kompetencjach, gdyż obowiązujące przepisy nie przyznają mu takich uprawnień, nadto organ administracji nie posiada wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby dokonać takiej oceny.

Sąd oceniając, że dokonana przez organy administracji ocena orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki medycyny pracy mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a. wziął również pod uwagę istotę regulacji przewidzianej w art. 140 ust. 1 prawa drogowego. W opinii Sądu cofnięcie uprawnień ma charakter prewencyjny, zabezpieczający. W oczywisty sposób dotyczy sytuacji, gdy jest bardzo prawdopodobne, ze kierowca, ze względu na stan zdrowia (lub kwalifikacje), nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażajacy bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Ochrona bezpieczeństwa drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymywały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego naruszenia art. 8 k.p.a. polegające na wydaniu przez organ drugiej instancji w niezmienionych okolicznościach faktycznych na takiej samej podstawie prawnej skrajnie odmiennych decyzji bez wyjaśnienia powodów zmiany stanowiska należy wskazać, że zgodnie z przywołanym art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawna obywateli. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił zalecenia ujęte w decyzji Samorządowego Kolegium w W. z dnia [...] r. i wystąpił do uprawnionych lekarzy o wskazanie konkretnych występujących u strony chorób lub zaburzeń, które stanowią przeciwwskazania zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych i uzyskał informację, że dokumentacja lekarska skarżącego jest w posiadaniu jednostek medycyny pracy i w każdej chwili może być udostępniona skarżącemu, organ wezwał skarżącego w trybie art. 50 k.p.a. do udziału w podejmowanych czynnościach, do złożenia wyjaśnień lun zeznań, skarżący pomimo wezwania nie udzielił żadnych dodatkowych informacji i nie przedłożył żadnej dokumentacji. W takiej sytuacji mając na uwadze zebrany przez organ pierwszej instancji w sprawie materiał dowodowy S. P. K. ponownie wydając decyzje orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B. Organ drugiej instancji uzasadniając decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję S. K. wskazał, że orzeczenia wydane przez uprawnionych lekarzy są dokumentami urzędowymi w sprawie i podlegają ocenie jak każdy środek dowodowy. Organ odniósł się do zarzutów odwołania powołał w uzasadnieniu orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wykazał, że organ pierwszej instancji wykonał zalecenia organu odwoławczego. Z powyższych przyczyn decyzja SKO w W. nie narusza przywołanego art. 8 k.p.a. bowiem spełnienie normy tego przepisu wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę, jeżeli zapadło rozstrzygnięcie inne to przyczyną są ważne powody.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń w świetle wchodzących w rachubę przepisów odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów.

Na marginesie należy wskazać, że w treści uzasadnień decyzji obu instancji organy dopuściły do zaistnienia licznych omyłek pisarskich i nieścisłości w relacjonowaniu stanu faktycznego, powyższe błędy nir miały jednak wpływu na wynik sprawy.

Postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący brał w nim czynny udział. Zarówno decyzja pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja drugiej instancji zawierają wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne oraz prawne.

Z tych powodów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.