Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1874/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 37 ust. 1 pkt. 1, art. 40
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 lutego 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia NSA Maciej Dybowski /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Ke 284/11 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] marca 2011r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 02 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 284/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie ze skargi A. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz A. T. kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej Wojewódzki Inspektor bądź WINB), decyzją z dnia [...] r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. (dalej Powiatowy Inspektor bądź PINB) z dnia [...] r., nakazującej A. T. i K.T., jako inwestorom i współwłaścicielom nieruchomości, wykonać rozbiórkę budynku warsztatowego wybudowanego bez wymaganego przepisami pozwolenia na budowę na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K., użytkowanego jako zakład blacharstwa i lakiernictwa samochodowego, z określeniem, że nakazowi rozbiórki podlegają obie części budynku warsztatowego, a mianowicie:

- część zachodnia - wymurowana z cegły białej i siporeksu, przykryta stropodachem żelbetowym krytym papą, składająca się z dwu pomieszczeń o wymiarach wewnętrznych 6,04 x 4,60 m i 6,05 x 5,60 m (wybudowana przez A. T.),

- część wschodnia - wymurowana z cegły białej i siporeksu, przykryta stropem żelbetowym i dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej krytym papą, składająca się z dwu pomieszczeń o wymiarach wewnętrznych 7,80 m x 4,70 m i 7,80 m x 5,40 m (wybudowana przez A. i K. T.),

z pouczeniem, że teren po rozbiórce należy uporządkować, decyzja podlega wykonaniu z chwilą, gdy stanie się ostateczna,

- na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623, dalej Prawo budowlane z 1994 r.) uchylił zaskarżoną decyzję w części określającej, że nakazowi rozbiórki podlegają obie części budynku warsztatowego i w tym zakresie orzekł, że nakazowi rozbiórki podlega cały budynek warsztatowy na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w K., składający się z części wybudowanych w latach 1988 - 1994, (budynek o wymiarach ok. 11 x 15 m z przybudówką o wymiarach ok. 5,5 x 2,7 m i z wiatrołapem o wymiarach ok. 1,8 x 1,4 m), a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu I instancji została podjęta na podstawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38 poz. 229 ze zm., dalej Prawo budowlane z 1974 r.) i przytoczył szczegółowo przebieg postępowania w sprawie wskazując, że zostało ono wszczęte w wyniku pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wywołanego interwencją K. T., że w sprawie organ I instancji wydał w dniach: [...] r., [...] r. [...] r. decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu, które następnie zostały uchylone, w dniu [...] r. decyzję odmawiającą nakazania A. T. dokonania zmian i przeróbek na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., która także została uchylona przez organ odwoławczy i decyzję z dnia 11 grudnia 2009 r. nakładającą na podstawie art. 40 [Prawa budowlanego z 1974 r.] obowiązek dokonania przeróbek, która na skutek odwołania K. T. również została uchylona.

Wojewódzki Inspektor wskazał, że w toku postępowania ustalono, że przedmiotowy budynek składa się z dwu części wybudowanych w różnym czasie. Część budynku od strony zachodniej ma dwa pomieszczenia o wymiarach wewnętrznych 6,04 x 4,60 i 6,05 x 5,60 m, z jedną bramą garażową od strony południowej. Część ta jest murowana z cegły białej i siporeksu i posiada stropodach żelbetowy kryty papą. Część budynku od strony wschodniej ma dwa pomieszczenia o wymiarach wewnętrznych 7,80 x 4,70 i 7,80 x 5,40 m, z dwiema bramami garażowymi od strony wschodniej. Ta część jest murowana z cegły białej i siporeksu, posiada strop żelbetowy i dach dwuspadowy konstrukcji drewnianej kryty papą. Część wschodnia wybudowana została bez projektu i bez pozwolenia na budowę w latach 1988-1990 przez A. i K. T., w miejscu istniejącej uprzednio starej szopy drewnianej. W części tej obecnie jedno z dwu pomieszczeń użytkuje K. T. jako garaż na samochód osobowy. Część ta użytkowana była jako warsztat, w ramach zakładu blacharstwa pojazdowego [...] prowadzonego na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 4 lipca 1990 r. Część zachodnia budynku wybudowana została bez projektu i bez pozwolenia na budowę przez A. T. w 1994 r. i użytkowana była także jako warsztat. Obecnie cały budynek z wyjątkiem jednego pomieszczenia garażu użytkowany jest jako warsztat naprawy samochodów. Według zaświadczenia nr ewid. [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 5 lutego 1996 r. wydanego dla A. T. przez Urząd Miejski w K. Wydział Handlu i Usług, zakład prowadzony przez A. T. był to zakład blacharstwa samochodowego, z określeniem przedmiotu działalności gospodarczej: "usługi blacharskie i lakiernicze, mechanika pojazdowa oraz skup i sprzedaż samochodów, części samochodowych, eksport import towarów i usług, z wyjątkiem tych którymi obrót z zagranicą wymaga koncesji". Natomiast według zaświadczenia dnia 14 kwietnia 2005 r. znak SO.III 6412-3-2430/04/U A. T. zmienił określenie działalności na: konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych, sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych, sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych.

Zgodnie z § 44 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno -budowlanego (Dz. U. nr 8, poz. 48, dalej rozporządzenie z 1975 r.) w czasie budowy przedmiotowego budynku, pozwolenia na budowę wymagało między innymi wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków. Zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., w stosunku do samowoli budowlanych popełnionych przed 1 stycznia 1995 r., a więc także w stosunku do przedmiotowego budynku, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, czyli przepisy Prawa budowlanego z 1974 r.

Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., a w uzasadnieniu napisał, że lokalizacja warsztatu jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego w dacie jego budowy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym organ ten wskazał tylko ustalenia planu obowiązujące w 1994 r., nie podając ustaleń obowiązujących w latach 1988-1990, w których wybudowana została pierwsza część budynku. W końcowej części uzasadnienia swej decyzji organ I instancji nawiązał do art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Rozpoznając odwołanie WINB ustalił, że na przedmiotowym terenie w latach 1988 - 1990 obowiązywały ustalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą WRN w K. nr VII/30/77 z dnia 20.06.1977 r. ogłoszoną w Dz. Urz. WRN nr 6, poz. 36 z odstępstwem od ustaleń planu, zatwierdzonym zarządzeniem Wojewody K. nr 44/84 z dnia 31 grudnia 1984 r. ogłoszonym w Dz. Urz. Województwa K. nr 2, poz. 10 z 1985 r. Pierwsza część budynku warsztatowego usytuowana została na terenie o symbolu S 3 MN, dla którego treść ustaleń brzmiała: "Tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej do zachowania i uzupełnienia zabudowy. Dla uzupełnienia wymagany plan szczegółowy". W związku z tym organ odwoławczy ustalił, że część budynku warsztatowego wybudowana w latach 1988 - 1990 powstała na terenie nie przeznaczonym pod tego typu zabudowę. Druga część budynku warsztatowego wybudowana została na terenie, na którym w 1994 r. obowiązywały ustalenia realizacyjne tego samego co wyżej planu ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. K. nr 10, poz. 105 i uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. K. nr 11 poz. 113. Według tych ustaleń nieruchomość przy ul. [...], znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem VII.13.A3.MN, dla którego obowiązywały następujące ustalenia realizacyjne szczegółowe: "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna - w uzupełnieniu handel detaliczny, gastronomia, rzemiosło nieuciążliwe (lokalizowane wyłącznie w budynkach mieszkalnych na warunkach określonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego wg właściwości), ewentualne uzupełnienie zabudowy wyłącznie na wydzielonych działkach przy istniejących ulicach (rys. nr 1 b planu - symbol terenu 3MN rys. uszczegółowiony)". Organ wskazał, że skoro funkcje uzupełniające na przedmiotowym terenie mogły być lokalizowane wyłącznie w budynkach mieszkalnych, to w oczywisty sposób wybudowana później druga część budynku warsztatowego była także całkowicie niezgodna z ustaleniami planu.

Obecnie na przedmiotowym terenie nie obowiązuje żaden plan zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy odwołał się do aktualnego orzecznictwa NSA (wyroku z: 17.5.2010 r., II OSK 878/09; 7.12.2009 r., II OSK 1942/08), zgodnie z którym nawet, jeżeli obiekt wybudowano niezgodnie z planem obowiązującym w dacie samowoli, to legalizacja takiego obiektu winna nastąpić, jeśli obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczają istnienie tego obiektu w miejscu, w którym go wybudowano. Podkreślił jednak, że orzecznictwo takie dotyczyło wyłącznie nieuciążliwych budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Natomiast przedmiotowy przypadek zdaniem organu jest szczególny, ponieważ analizie poddawany jest budynek pełniący funkcję warsztatu samochodowego. Organ odwoławczy wskazał, że mimo braku obowiązującego planu miejscowego dla przedmiotowego terenu, istnieje opracowane przez Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K." stanowiące załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. ze zmianami (dalej Studium), które to Studium określa obszar w rejonie ul. [...] jako teren zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności o określonej wysokości z usługami podstawowymi, istniejącymi i rozwojowymi. Jakkolwiek w myśl art. 9 ust 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.) studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jednak według art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a z art. 20 ust 1 u.p.z.p. wynika, że plan miejscowy nie może naruszać ustaleń studium. Dotychczasowy charakter zagospodarowania, przeznaczenie i funkcja oraz sposób zainwestowania terenu nie uległy zmianom i nadal jest to teren budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Z powyższego wynika, że budynek warsztatu wybudowano niezgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym, obowiązującymi w dacie budowy jego poszczególnych części i nadal jest niezgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym, czyli zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Decyzja I instancji zapadła na podstawie wymienionego w rozstrzygnięciu art. 37 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. W kwestii naruszenia tego przepisu zdaniem WINB organ I instancji słusznie stwierdził, że zrealizowana samowolnie budowa warsztatu blacharstwa i lakiernictwa samochodowego powoduje szkodliwe oddziaływanie na otoczenie i środowisko naturalne, ponieważ prowadzone prace lakiernicze powodują zorganizowaną emisję zanieczyszczeń do środowiska, a wykonywane usługi blacharskie emisję hałasu. Taki stan stwarza uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich posesji na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a tym samym powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia. Najistotniejszym dowodem na istnienie uciążliwości jest zdaniem organu fakt, że inwestor, zobowiązany postanowieniem z dnia 21.4.2008 r. do przedłożenia między innymi opinii organów właściwych w sprawach warunków higieniczno - zdrowotnych oraz ochrony środowiska, to znaczy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. w kwestii dotyczącej ochrony środowiska, po uprzednim sporządzeniu i przedłożeniu przeglądu ekologicznego ze względu na oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, nie zdołał przedłożyć takiego opracowania dotyczącego warsztatu blacharsko - lakierniczego, a zamiast tego przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko warsztatu naprawy samochodowych instalacji elektrycznych. W treści raportu sporządzonego pod kierunkiem A. R., biegłego z listy Wojewody [...], wyraźnie stwierdzono na stronie 5: "Inwestor nie spełniał w zakresie prowadzonej działalności przepisów głównie budowlanych i z zakresu ochrony środowiska. W zaistniałej sytuacji Inwestor postanowił zmienić branżę motoryzacyjną na taką, która pozwoli na działalność gospodarczą na posiadanej działce i wykorzystaniu istniejącej infrastruktury budowlanej". Zatem budynek przedmiotowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie był i nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę oraz powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, co jest podstawą do wydania nakazu rozbiórki zarówno na podstawie przepisu art. 37 ust 1 pkt 1 jak i pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

W rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ I instancji nakazując rozbiórkę całego budynku warsztatowego wyszczególnił dwie części tego budynku wybudowane w różnym czasie i oprócz nazwania tych części "wschodnią" i "zachodnią" podał też wymiary wewnętrzne głównych pomieszczeń znajdujących się tych częściach. Podanie wymiarów wewnętrznych zamiast np. wymiarów zewnętrznych obiektów jest wadliwe, a nadto wyróżnianie w budynku poszczególnych części straciło sens w momencie, w którym okazało się, że w stosunku do obu tych części budynku stosowane będą te same przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. W związku z tym decyzja organu I instancji została stosownie zreformowana i sprecyzowano, że obowiązkiem rozbiórki jest objęty cały budynek warsztatowy.

Odnosząc się do odwołania, w tym do zapisu jakoby we wcześniejszej decyzji istniało pouczenie, że zmiana profilu działalności może nastąpić po otrzymaniu pozwolenia na użytkowanie, organ odwoławczy wskazał, że we wcześniejszych decyzjach podkreślano, że jeśli budynek jest samowolą budowlaną, to żaden dokument nie określa prawnie sposobu, w jaki budynek ma być użytkowany według prawa, i w związku z tym, w trakcie postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany o funkcji budynku przesądza ten sposób użytkowania, który organ faktycznie ustali podczas zbierania materiału dowodowego. Zarazem organ nadzoru budowlanego nie może zachęcać inwestora do użytkowania obiektu w jakikolwiek sposób przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie, z czego wynika, że organ nadzoru budowlanego nie mógł sugerować inwestorowi rozpoczęcia użytkowania obiektu jako warsztatu naprawy samochodowych instalacji elektrycznych. Gdyby w trakcie postępowania taki właśnie sposób użytkowania został stwierdzony, to taka właśnie stwierdzona funkcja warsztatu podlegałaby analizie.

W poprzednim postępowaniu za zgodną z prawem uznano taką opcję, że inwestor całkowicie zaniecha użytkowania obiektu i zadeklaruje wykorzystywanie obiektu dopiero w przyszłości, po uzyskaniu ostatecznego pozwolenia na użytkowanie i zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na użytkowanie jako warsztatu naprawy samochodowych instalacji elektrycznych - nie wnoszącego uciążliwości. Jednak A. T. jeszcze w trakcie poprzedniego postępowania odwoławczego informował, że w budynku prowadzony jest warsztat blacharsko - lakierniczy, a nie warsztat naprawy samochodowych instalacji elektrycznych i oświadczył, że nie nastąpiło i nie nastąpi zaniechanie działalności w budynku w najbliższym czasie z uwagi na umowę podpisaną na szkolenie uczniów i konieczność poinformowania szerokiej rzeszy klientów o ewentualnym nowym profilu działalności. Także podczas oględzin dnia 28.10.2010 r. organ I instancji stwierdził, że warsztat jest użytkowany, co oznacza, że użytkownik warsztatu w ogóle nie zastosował się do wskazówki o przerwaniu działalności.

W skardze na tę decyzję, domagając się jej uchylenia, A. T. zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego "wynikającego z Konstytucji RP o braku ciągłości funkcjonowania organu i nieodpowiedzialnym orzekaniu przez organy administracji publicznej co zmierza do stwarzania bałaganu i nieodpowiedzialności urzędników wydających decyzje", który to zarzut związany był z poniesieniem przez skarżącego kosztów sporządzenia dokumentacji, do złożenia której został zobowiązany postanowieniem wydanym w toku postępowania,

- naruszenie przepisów postępowania: art. 7, 8, 9, 10, 12, 24 § 1 pkt 4 kpa, polegające na wydaniu orzeczenia wbrew podstawowym zasadom postępowania administracyjnego. Uzasadniając ten zarzut skarżący ponownie powołał się na to, że został zobowiązany postanowieniem z 21.04.2008 r. do wykonania określonych obowiązków i mimo ich wykonania, i wydania przez organ I instancji dnia [...] r. stosownej decyzji, została ona uchylona "w beztroski sposób" przez organ II instancji, że całkowicie pominięto fakt, że zmiana profilu działalności może nastąpić w każdej chwili jeśli obiekt, w którym działalność ta będzie prowadzona, spełnia określone wymogi, że podczas kolejnych oględzin nie stwierdzono żadnych świeżych śladów malowania, opierając się na gołosłownych oświadczeniach strony przeciwnej, i że organy całkowicie pominęły treść raportu o oddziaływaniu na środowisko, który nakazano mu opracować i w oparciu o który wydano decyzję z [...] r., dopuszczającą nową działalność.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów wskazał, że A. T. w toku postępowania został obowiązany do złożenia dokumentów dotyczących warsztatu blacharsko – lakierniczego, a zamiast tego wydał środki finansowe na sporządzenie opracowania dotyczącego warsztatu naprawy samochodowych instalacji elektrycznych. W takim przypadku skarżący nie może mieć pretensji do organu, że wydał środki finansowe na sporządzenie opracowań, skoro świadomie i celowo nie sporządził takich opracowań, które zostały wymienione w postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art.135, 152 i 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

W ocenie Sąd I instancji uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a., z tym, że naruszenia tych przepisów skład orzekający upatrując w innych okolicznościach, niż podnoszone przez skarżącego. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Z tej regulacji wynika, że by nakazać rozbiórkę na podstawie tych przepisów organ po pierwsze musi ustalić, czy będący przedmiotem postępowania obiekt został wybudowany niezgodnie z przepisami, przy czym za niezgodność uznać należy również wybudowanie obiektu w miejscu, w którym nie mógł być on wzniesiony, a także bez wymaganego pozwolenia; po drugie organ musi ustalić, czy aktualnie zachodzą okoliczności wymienione w punktach 1 i 2 art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. W niniejszej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły, że obie części budynku, użytkowanego częściowo jako warsztat samochodowy, a częściowo jako garaż samochodowy zostały wzniesione niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie budowy, gdyż zostały wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz na terenie, na którym tego rodzaju obiekt w dacie jego budowy nie mógł być wzniesiony. Natomiast jeśli chodzi o ustalenia dotyczące istnienia przesłanek do nakazania rozbiórki, w ocenie Wojewódzkiego Sądu nie znajdują one dostatecznego uzasadnienia w zgromadzonym przez organy materiale dowodowym.

Organ odwoławczy swą decyzję nakazującą rozbiórkę całego obiektu oparł na obu podstawach, wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Istnienie pierwszej z nich - że obiekt znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę - uzasadnił jedynie tym, że zgodnie ze Studium, obszar w rejonie ul. [...] został określony jako teren zabudowy mieszkaniowej niskiej intensywności o określonej wysokości z usługami podstawowymi, istniejącymi i rozwojowymi. Organ odwoławczy prawidłowo zauważył, że studium nie stanowi prawa miejscowego, a mimo to za wystarczające do wykazania istnienia przesłanki rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. uznał stwierdzenie, że warsztat samochodowy jest niezgodny z zapisami Studium.

Po dokonanej w 2003 r. nowelizacji art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., zmieniła się wykładnia art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Obecnie, zgodnie z przeważającym orzecznictwem NSA, skutki samowoli budowlanej na gruncie tego przepisu należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji dotyczącej tej samowoli i nawet w sytuacji, gdy legalizacja samowoli budowlanej sprzed 1995 r. na podstawie przepisów obowiązujących w dacie jej popełnienia nie byłaby możliwa z uwagi na sprzeczność z planem miejscowym ówcześnie obowiązującym, to nie można wykluczyć badania zgodności tej samowoli budowlanej z aktualnie obowiązującymi przepisami i to zarówno wówczas, gdy dla danego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, jak i wówczas, gdy planu takiego nie uchwalono (przykładowo wyrok NSA z: 8.10.2007 r., II OSK 1318/06 Lex nr 347963; 10.3.2010 r., II OSK 506/09 Lex nr 597654; 17.5.2010 r., II OSK 878/09 Lex nr 597928; 12.5.2010 r., II OSK 812/09 Lex nr 597879). Wbrew stanowisku organu odwoławczego taka wykładnia przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., którą skład orzekający w całości podziela, dotyczy wszelkich, wzniesionych przed 1995 r., obiektów budowlanych, a nie tylko domów jednorodzinnych. Przepisy studium nie stanowią prawa miejscowego i skoro nie są przepisami ustawowymi, to nie stanowią przepisów o planowaniu przestrzennym, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Takimi przepisami, w sytuacji gdy dla danego terenu, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 ze zm.), a w szczególności jej art. 61. Tymczasem organ II Instancji, wskazując jako podstawę swego rozstrzygnięcia także art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nie dokonał żadnej analizy, pozwalającej na ustalenie, czy w świetle przepisów art. 61 u.p.z.p. usytuowanie na tym terenie obiektu - warsztatu samochodowego – jest dopuszczalne czy też nie, ograniczając się do stwierdzenia, że w świetle zapisów Studium na tym terenie, który w Studium jest określony jako teren budownictwa mieszkaniowego z usługami podstawowymi, istniejącymi i rozwojowymi nie jest dopuszczalne istnienie obiektu warsztatowo – garażowego. Oba organy jako podstawę nakazania rozbiórki wskazały także na art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. Zastosowanie tego przepisu w zaskarżonej decyzji zostało uzasadnione tym, że "zrealizowana samowolnie budowa warsztatu blacharstwa i lakiernictwa samochodowego powoduje szkodliwe oddziaływanie na otoczenie i środowisko naturalne, ponieważ prowadzone prace lakiernicze powodują zorganizowaną emisję zanieczyszczeń do środowiska, a wykonywane usługi blacharskie emisję hałasu. Taki stan stwarza uciążliwość dla mieszkańców sąsiednich posesji na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a tym samym powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia". Zauważyć należy, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, które potwierdziłoby niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. O takim pogorszeniu można by bowiem mówić wówczas, gdyby przeprowadzone postępowanie wykazało, że obiekt budowlany, użytkowany jako warsztat samochodowy, emituje hałas przekraczający dopuszczalne normy bądź wprowadza inne niedopuszczalne, a więc emisje przekraczające dopuszczalne normy. Tymczasem w niniejszej sprawie organy obu instancji jako wystarczający dowód na istnienie takich przekraczających dopuszczalne normy emisji uznały:

1) nieprzedstawienie przez A. T. opinii organów właściwych w sprawach warunków higieniczno - zdrowotnych i ochrony środowiska, to znaczy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. w kwestii dotyczącej ochrony środowiska, po uprzednim sporządzeniu i przedłożeniu przeglądu ekologicznego ze względu na oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz

2) zawarte w treści raportu sporządzonego przez A. R., biegłego z listy Wojewody [...], stwierdzenie "Inwestor nie spełniał w zakresie prowadzonej działalności przepisów głównie budowlanych i z zakresu ochrony środowiska. W zaistniałej sytuacji Inwestor postanowił zmienić branżę motoryzacyjną na taką, która pozwoli na działalność gospodarczą na posiadanej działce i wykorzystaniu istniejącej infrastruktury budowlanej".

Odnośnie pierwszego z tych "dowodów" Wojewódzki Sąd zauważył, że to na organie spoczywa obowiązek wykazania, że samowolnie wzniesiony obiekt powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków. Tymczasem organ uznał, ze to inwestora obciąża obowiązek wykazania, że taka sytuacja nie zachodzi. W aktach sprawy znajduje się dokument pod nazwą "ocena oddziaływania na środowisko zakładu blacharstwa samochodowego [...]", który to dokument stanowił nawet załącznik do decyzji z [...] r. W ocenie tej uwzględniono, że w zakładzie są prowadzone prócz robót w zakresie napraw blacharskich także prace lakiernicze. W jej wnioskach końcowych wskazano, że "nie stwierdzono negatywnego wpływu na środowisko, a szczególnie na takie komponenty środowiska jak: powietrze atmosferyczne, hałas, powierzchnię ziemi – glebę i podglebie, wody gruntowe". Ani organ I instancji, ani WINB w zaskarżonej decyzji nie odniosły się do tego dowodu mimo, że poczyniły odwrotne ustalenia, a co więcej swe ustalenia uzasadniły tym, że skarżący nie przedstawił oceny oddziaływania warsztatu blacharskiego na środowisko. Jeśli chodzi o drugi dowód mający potwierdzać istnienie podstawy do nakazania rozbiórki z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. to jest nim, zdaniem organów obu instancji, stwierdzenie zawarte w raporcie sporządzonym przez A. R. Sąd I instancji zauważył, że stwierdzenie to nie jest konkluzją raportu, a więc wnioskiem wynikającym z przeprowadzonych przez rzeczoznawcę badań, ale wskazaniem powodów, dla których A. T. zdecydował się na zmianę profilu prowadzonej działalności z blacharsko – lakierniczej na elektrykę samochodową. Tak więc tego "dowodu" także nie można uznać za wystarczający do wydania decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Orzekając o rozbiórce na tej podstawie prawnej organy nie uzasadniły w należyty sposób istnienia przesłanek do jej zastosowania ani nie dysponowały dowodami, pozwalającymi na ustalenie, że zachodzą przesłanki do zastosowania tego przepisu, czym naruszyły przepisy art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Dlatego zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien w pierwszej kolejności ustalić, czy w świetle art. 61 u.p.z.p. dopuszczalne jest na tym terenie istnienie wolno stojącego obiektu warsztatowo - garażowego. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie następnie ustali, czy zachodzą przesłanki, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., mając na uwadze, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w tym przepisie, jako środek bardzo dla inwestora dolegliwy, winien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w nim zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r., który stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Organ tylko wówczas może orzec rozbiórkę, gdy nie jest możliwe usunięcie zagrożeń przez dokonanie zmian, przy czym w przypadku tej konkretnej sprawy zmiana taka i przeróbki mogą się łączyć ze zmianą sposobu użytkowania obiektu, jaką inwestor deklaruje. Gdy samowolnie wzniesiony obiekt, odpowiadający hipotezie art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r., można w drodze zmian lub przeróbek doprowadzić do stanu, w którym ustałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a inwestor deklaruje chęć wprowadzenia zmian, nakaz przymusowej rozbiórki nie powinien być orzekany, lecz winna być wydana decyzja przewidziana w art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., reprezentowany przez radcę pr. M.S., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku Sądu I Instancji z 2 czerwca 2011 r. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący w oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła wyrokowi naruszenie:

I. prawa materialnego:

- art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz.229 ze zm.) przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że organ nadzoru budowlanego obowiązany był dokonać zgodności inwestycji na podstawie art. 61 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), podczas gdy nie jest do tego uprawniony rzeczowo i miejscowo, bowiem właściwym do podejmowania rozstrzygnięć w oparciu o ten przepis jest prezydent miasta;

- art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.) przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że przez zmiany i przeróbki należy rozumieć zmianę funkcji obiektu, podczas gdy zmiany i przeróbki mogą dotyczyć wyłącznie stanu technicznego, a funkcja obiektu jest warunkiem planowania przestrzennego.

II. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) przez przyjęcie, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że organ administracji naruszył art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. i rozpoznał niniejszą sprawę bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podczas gdy postępowanie to zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy i wyczerpujący w oparciu o faktyczny sposób użytkowania warsztatu, poprzedzony ustaleniami z oględzin, przy uwzględnieniu sprzeczności tego rodzaju obiektu z dotychczasowym sposobem zagospodarowania terenu.

W piśmie procesowym, zatytułowanym "Uwagi do skargi kasacyjnej..." uczestnik postępowania nie wniósł o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie postaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez Sąd naruszone (art. 174 i art. 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów winno nastąpić przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy.

Nietrafnym okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. w postaci opisanej w skardze kasacyjnej.

Kognicję organu administracji publicznej określa norma prawa materialnego, wskazująca na fakty istotne z punktu widzenia dyspozycji normy materialnoprawnej (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 345 nb 2). W tak określonym zakresie badania faktów istotnych dla rozstrzygnięcia danej sprawy, normy procesowe (w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), wpływają na konkretyzację zakresu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, które należy ustalić w konkretnej sprawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że o tym, jakie okoliczności – jako istotne (art. 227, 316 § 1 k.p.c.) – wymagają wyjaśnienia, decydują przepisy prawa materialnego, które winny być zastosowane w rozpoznawanej sprawie (uzasadnienie wyroku SN z 30.8.1990 r., IV CR 236/90, OSNC 1991, nr 10-12, p. 125, akceptowane przez J. Gudowskiego, Kodeks postępowania cywilnego tekst, orzecznictwo, piśmiennictwo, W. Pr. 1998 t. 1 s. 227 uw. 6; wyrok NSA z 4.4.2012 r., II OSK 2097/10).

Mimo, że organy obu instancji w trwającym od 2005 r. postępowaniu przeprowadziły szereg dowodów, Wojewódzki Sąd trafnie uznał, że z naruszeniem art. 7, 8, 77, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organy te nie ustaliły faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy. Przyczyną naruszenia wskazanych przepisów była błędna wykładnia art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r. i art. 61 u.p.z.p. O takiej błędnej wykładni organu nadzoru budowlanego świadczy – po prawidłowym ustaleniu, że dla danego terenu aktualnie brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – błędne odwołanie się do postanowień Studium i co najmniej przedwczesne uznanie, że "budynek warsztatu...nadal jest niezgodny z przepisami o planowaniu przestrzennym, czyli zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r." i że "budynek przedmiotowy znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym... nie jest przeznaczony pod tego rodzaju zabudowę oraz powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia, co jest podstawą do nakazania rozbiórki zarówno na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 jak i pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r." (s. 10, 11 zaskarżonej decyzji). Tymczasem w przypadku braku aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ winien ustalić, czy w świetle "generalnego" porządku planistycznego - obiektywnego porządku prawnego, określonego przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami odrębnymi (art. 61 u.p.z.p.; red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C. H. Beck 2011, s. 436-439; 467-471; wyrok NSA z 24.8.2010 r., II OSK 1320/09, ONSAiWSA 2012/1/11/s. 172), nie zachodzą przeszkody, wynikające z punktu 1 ustępu 1 art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że przy zastosowaniu wykładni funkcjonalnej i systemowej art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nawet w sytuacji, gdy legalizacja samowoli budowlanej sprzed 1995 r. nie byłaby możliwa z uwagi na sprzeczność z planem miejscowym ówcześnie obowiązującym, to nie można wykluczyć badania zgodności tej samowoli z przepisami aktualnie obowiązującymi i to zarówno wówczas, gdy dla danego terenu obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, jak i wówczas, gdy planu takiego nie uchwalono (wyrok NSA z 10.3.2010 r., II OSK 506/09).

W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak w okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja o warunkach zabudowy jest jedynym sposobem wykazania, że określony sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami innych ustaw. Skoro inwestor może wykazać w postępowaniu dotyczącym samowolnie postawionego obiektu budowlanego przy pomocy decyzji o warunkach zabudowy, że obiekt budowlany, którego dotyczy sprawa, został postawiony na terenie, na którym dopuszczalna jest tego rodzaju zabudowa, na organie spoczywa obowiązek ustalenia, czy taką decyzją skarżący w niniejszej sprawie dysponuje, bądź umożliwić mu, udzielając odpowiedniego czasu, wystąpienie do właściwego organu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, potwierdzającej, że istniejący sposób zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok NSA z 24.8.2010 r., II OSK 1320/09, ONSAiWSA 2012/1/11; wyrok WSA w Gdańsku z 14.5. 2009 r., II SA/Gd 417/08, Lex nr 558564). Brak ustaleń w tej materii trafnie przez Wojewódzki Sąd został oceniony jako naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Nietrafnie skarżący kasacyjnie wywodzi, że art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r. nie daje podstawy do żądania tego rodzaju dokumentu. W istocie do żądania przez organ nadzoru budowlanego złożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy uprawnia norma prawna wywiedziona w wyniku wykładni funkcjonalnej i systemowej, z przepisów art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. i art. 4 ust. 1 i 2, art. 60 i art. 61 u.p.z.p., przy uwzględnieniu wykładni prokonstytucyjnej (art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20.12.2007 r., P 37/06, Dz. U. z 2007 r., nr 247, poz. 1844). Jeżeli w dacie orzekania przez organy w dacie samowoli budowlanej obowiązują przepisy o planowaniu przestrzennym, które w braku planu przewidują możliwość wydawania decyzji o warunkach zabudowy, to możliwość taka istnieje niezależnie od tego, czy zastosowanie w danej sprawie znajdują przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., czy też przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Możliwość stosowania przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależniona od obowiązywania w dacie orzekania przez organy Prawa budowlanego z 1994 r. (ONSAiWSA 2012/1/11 s. 175).

Trafnie skarżący kasacyjnie podnosi, że Wojewódzki Sąd nieprecyzyjnie ujął ten obowiązek wskazując, że "organ II instancji,..., nie dokonał żadnej analizy, pozwalającej na ustalenie, czy w świetle przepisów art. 61 [u.] p.z.p. usytuowanie na tym terenie obiektu – warsztatu samochodowego – jest dopuszczalne", co wymagało doprecyzowania przez Sąd odwoławczy.

Trafnym okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w sposób określony w skardze kasacyjnej. To nie organ nadzoru budowlanego dokonuje [oceny] zgodności inwestycji na podstawie art. 61 u.p.z.p. Organ nadzoru budowlanego obowiązany jest jedynie do zbadania, czy właściwy organ (art. 60 ust. 1 u.p.z.p.) wydał inwestorowi taką decyzję (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r.).

Zarzut naruszenie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. okazał się w tej sytuacji przedwczesny.

Mając na uwadze powyższe, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej (art. 184 p.p.s.a). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem w uwagach do skargi kasacyjnej uczestnik nie wniósł o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.