Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 143/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia I. H.– Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Import – Eksport w Luboniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Po 68/07 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. H. – Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" Import – Eksport w Luboniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...]listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 24 maja 2007 r., sygn. akt III SA/Po 68/07 odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi I. H. PW "[...]" Import-Eksport w Luboniu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z 28 listopada 2006 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego, radca prawny, nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych przez nadesłanie wniosku podpisanego w oryginale przez skarżącego. Nie można uznać za usprawiedliwioną przyczynę uchybienia istnienie licznej korespondencji, w tym wezwania z sądu, które nieprawidłowo włożono do akt. Organizacja pracy kancelarii prawnej, w tym także organizacja przyjmowania i obiegu korespondencji, jest wyłączną domeną kierownictwa kancelarii. Zaniedbania personelu odpowiedzialnego za obrót korespondencją obciążają pracodawcę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie I. H. PW "[...]" Import-Eksport wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych.

Skarżący przytoczył w zażaleniu argumentację przedstawioną we wniosku, odwołującą się do nieprawidłowego rozdziału korespondencji z uwagi na jej napływającą ilość. Brak możliwości złożenia oryginału wniosku o przyznanie prawa pomocy, doprowadzi, zdaniem skarżącego, do pozbawienia go możliwości efektywnej obrony praw poprzez niemożliwość skutecznego wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej. Niemożność dochodzenia swoich praw spowoduje powiększenie się i tak już ogromnego zadłużenia skarżącego.

Oddalenie zażalenia stanowiłoby, zdaniem skarżącego, obrazę przepisu art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), gwarantującego dostęp do sądu. Wprawdzie sam obowiązek uiszczania opłat sądowych nie stanowi naruszenia art. 6 Konwencji, jednak wysokość opłat oszacowana w świetle okoliczności sprawy oraz faza postępowania, w której nałożono ograniczenie dostępności do sądu, czynią dostęp ten obiektywnie niemożliwym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżając orzeczenie sądu administracyjnego strona postępowania powinna wskazać, w której czynności sądu dopatruje się naruszenia przez ten sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis art. 194 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wśród wymogów stawianych zażaleniu przewiduje obowiązek podania zwięzłego uzasadnienia zażalenia.

Przedmiotem zażalenia w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Tymczasem skarżący przytoczył argumentację dotyczącą w głównej mierze zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ta kwestia nie jest przedmiotem kontroli NSA w niniejszym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do fragmentu zażalenia związanego z prawidłowością wydania postanowienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził natomiast, że strona nie może podważyć rozstrzygnięcia Sądu I instancji, powołując się na okoliczność przyjęcia danego dnia przez kancelarię licznej korespondencji i problemów z jej właściwym ulokowaniem w aktach kancelarii. Nastąpiło bowiem skuteczne doręczenie postanowienia Sądu I instancji podmiotowi uprawnionemu do odbioru korespondencji w sprawie.

Zgodnie z art. 67 § 2 p.p.s.a., pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Datą doręczenia przesyłki jest data pokwitowania jej odbioru przez uprawnioną do tego osobę. Przyjmuje się, że w przypadku kancelarii prawnych osoba prowadząca sekretariat kancelarii może być traktowana tak, jak osoba upoważniona do odbioru pism, ponieważ z reguły potwierdza odbiór przesyłki pieczęcią kancelarii (v. K. Kołakowski w: "Kodeks postępowania cywilnego" Tom I, praca zbiorowa pod red. K. Piaseckiego, 4. wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 598).

W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone do siedziby pełnomocnika skarżącego, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy (k – 50, 51 akt). Wezwanie to wyraźnie określało rodzaj braku formalnego, termin i sposób jego uzupełnienia oraz skutki niezachowania tego terminu. Zostało sporządzone pismem maszynowym, było wyraźne w swej treści i czytelne. Określało dokładnie sygnaturę akt Sądu. Nieistotne z punktu widzenia skuteczności doręczenia jest ustalenie, kiedy faktycznie właściwy pracownik, w tym przypadku radca prawny będący pełnomocnikiem skarżącego, zapoznał się z treścią pisma.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne jest zatem powoływanie się strony na jej trudną sytuację organizacyjną jako przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie przez nią terminowi do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy. (v. postanowienie NSA z 20 września 2006 r., sygn. akt II GZ 113/06).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

aw