Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1229/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.


UZASADNIENIE

Skarżący P. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z [...] września 2020 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Uzasadniając wniosek podniósł, że skarżone rozstrzygnięcie jest oczywiście błędne, zaś brak wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia spowoduje dla niego uszczerbek finansowy. Wskazał, że posiada zobowiązanie alimentacyjne wobec małoletniej córki, kredyt hipoteczny, zobowiązanie z tytułu podziału majątku wspólnego i inne wydatki związane z codzienną egzystencją. Brak uposażenia może doprowadzić do zaległości finansowych, naliczenia odsetek, wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nawet licytacji nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co na następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że objęcie ochroną przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaskarżenia decyzji, która nadaje się do wykonania i która ma być w przyszłości wykonana. W sytuacji, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 27/14, 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 435/13, 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 451/12; 6 września 2011 r., sygn. akt I OZ 625/11, 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 410/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie P. D. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w K. z [...] czerwca 2020 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z akt sprawy wynika, że zaskarżony rozkaz personalny wydano na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), a więc w związku z popełnieniem czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawanie w służbie. Datę zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska określono na [...] czerwca 2020 r. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. Zatem skutek wynikający z rozkazu personalnego już nastąpił. Komendant Wojewódzki Policji w L. nie uwzględnił zawartego w odwołaniu skarżącego wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Kwestia ta została rozstrzygnięta postanowieniem z [...] lipca 2020 r., Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. . Skarga wraz z aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] grudnia 2020 r., czyli już po wykonaniu zaskarżonego rozkazu.

W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania, bowiem skutki, które wynikają z wykonania orzeczenia – rozkazu personalnego – już wystąpiły. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa, przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przez sąd działania organu administracji publicznej. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania ma funkcji wyłącznie prewencyjną i nie daje możliwości odwrócenia dokonanych już czynności. Wstrzymanie wykonania orzeczenia – rozkazu personalnego – jest w takim przypadku bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z 5 lutego 2008 r, sygn. akt II OZ 59/08; postanowienie NSA z 10 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 716/09; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach uznać należało, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.