Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 227/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 43 ust. 3, art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji , działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3, art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

w dniu 16 listopada 2016 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu

st. sierż. M. D. ze służby w Policji z dniem 15 grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 26 kwietnia 2016 r. wpłynęła informacja z Prokuratury Rejonowej o przedstawieniu M. D. zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 kk w zw. z art.

12 k.k. Rozkazami personalnymi nr [...] z dnia 26 kwietnia 2016 r.

i nr [...] z dnia 24 maja 2016 r. w/w została zawieszona w czynnościach służbowych na łączny okres dwóch miesięcy. Jednocześnie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia M. D. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji – tj. posiadania uzasadnionego podejrzenia, że dopuściła się ona popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jej pozostanie w służbie.

Komendant Miejski Policji wydał rozkaz nr [...] o zwolnieniu

st. sierż. M. D. ze służby w Policji z dniem 26 czerwca 2016 r., który w następstwie odwołania został uchylony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia 11 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zwrócono się o opinię do niewłaściwego podmiotu, tj. do Terenowego Zarządu NSZZ Policjantów zamiast do Zarządu Wojewódzkiego, a ponadto uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, jak również, że organ I instancji nie dokonał analizy dotychczasowego przebiegu służby, osiągniętych wyników, opiniowania oraz oceny posiadanych przez M. D. kwalifikacji. Organ

I instancji miał też uzyskać wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 czerwca 2016 roku sygn. akt [...] i poddać go analizie pod kątem popełnionego przez M. D. czynu zabronionego.

Po ponownej analizie materiału dowodowego organ stwierdził, że st. sierż. M. D. dopuściła się popełnienia czynu określonego w art. 233 k.k. polegającego na składaniu fałszywych zeznań. Strona potwierdziła, że w trakcie wcześniejszego przesłuchania zeznała, że skradzione pieniądze były jej własnością, gdy w rzeczywistości należały do firmy Provident. Powyższe zostało potwierdzone również przez Prokuraturę Rejonową , która we wniosku do Sądu Rejonowego wskazuje, że zarówno okoliczności popełnienia czynu przez M. D. jak i wina wymienionej nie budzą wątpliwości. Podobne stwierdzenie znalazło się również w wyroku wydanym przez wskazany Sąd w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...]. Organ wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji mówi o popełnieniu czynu o znamionach przestępstwa, a nie o skazaniu za czyn o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, co dowodzi, że podstawą zwolnienia policjanta ze służby w Policji może być popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, który nie został osądzony, ale okoliczności sprawy wskazywały na "oczywistość" jego popełnienia. Dokonując omówienia dotychczasowej służby policjantki jak i posiadanych przez nią kwalifikacji organ podał, iż w kontekście przedmiotu prowadzonego postępowania nie wpływały one ani pozytywnie ani negatywnie na podjęcie decyzji o pozostawieniu jej służbie w Policji. Przeprowadzone postępowanie administracyjne pozwoliło ocenić zachowanie M. D. jako godzące w dobre imię Policji. W ocenie organu pozostawienie takiej osoby w służbie mogło zostać odebrane jako przyzwolenie przełożonych do popełniania przestępstw przez policjantów i w konsekwencji doprowadzić do powielania zachowań niezgodnych z obowiązującymi przepisami. Organ zauważył też, że decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. cofnięto stronie poświadczenie bezpieczeństwa, umożliwiające dostęp do informacji niejawnych.

M. D. w odwołaniu od decyzji wniosła o jej uchylenie oraz o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa. Wyjaśniła, że posiadanie certyfikatu bezpieczeństwa przez policjanta jest niezbędnym warunkiem pełnienia służby. Powołała się na wytyczne zawarte w decyzji organu II instancji, uchylające poprzednią decyzję Komendanta Miejskiego Policji . Jej zdaniem organ I instancji zastosował art 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jako obligatoryjną podstawę zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy zwolnienie policjanta ma charakter fakultatywny Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna uwzględniać zarówno interes społeczny jak i własny interes policjanta. Podkreśliła niedopuszczalność powoływania się na wydanie nieprawomocnej decyzji o cofnięciu jej certyfikatu bezpieczeństwa, gdyż złożyła odwołanie od decyzji Komendanta Miejskiego Policji z 5 lipca 2016 r. nr [...]. Dodała, że jej wina i społeczna szkodliwość popełnionego przez nią czynu zabronionego nie są znaczne.

W następstwie rozpatrzenia odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 12 stycznia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art.127 § 2 i art. 268a k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty zwolnienia M. D. ze służby w Policji i określił tę datę na dzień 31 stycznia 2017 r., w pozostałej części decyzję utrzymał w mocy. Odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania organ odwoławczy podał, że w sposób właściwy opisano przesłanki wynikające z art 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wniosek strony dotyczący zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie cofnięcia poświadczenia bezpieczeństwa nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż rozpatrzenie sprawy dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji nie jest uzależnione od zakończenia czynności związanych z cofnięciem policjantce poświadczenia bezpieczeństwa. Organ wyjaśnił, że fakt popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, w sytuacji gdy jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie funkcjonariusza w służbie, należy do tych przypadków, w których zwolnienie ze służby pozostawione zostało decyzji właściwego przełożonego. Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest regulacją wyjątkową. Stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby, pozostawiając rozstrzygnięcie w sferze uznania organu. Właściwy przełożony dokonuje indywidualnej oceny sprawy pod kątem oczywistości popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa oraz rozważa korzyści, mankamenty i ograniczenia wynikające z faktu ewentualnego pozostawienia policjanta w służbie.

Przekonanie o oczywistości popełnienia przez stronę czynu zabronionego kwalifikowanego jako przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. można było oprzeć na prawomocnym wyroku z 27 czerwca 2016 r. Sądu Rejonowego sygn. akt [...], w którym sąd uznał, że w okolicznościach nie budzących wątpliwości oskarżona M. D. dopuściła się zarzucanego jej czynu, na wyjaśnieniach podejrzanej z 25 kwietnia 2016 r., w których przyznała się do popełnienia zarzucanego jej czynu, na protokole z zeznań z dnia 3 lutego 2016 r., w którym prostuje, że wskutek kradzieży z włamaniem sprawca zabrał gotówkę stanowiącą własność firmy, ustaleniach dokonanych przez prokuratora mających odzwierciedlenie we wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego. Organ stwierdził, że zeznanie nieprawdy, które zarzuca się stronie, należy do zachowań i kategorii czynów zabronionych bardzo negatywnie postrzeganych w oczach społeczeństwa. Tak więc popełnienie czynu kwalifikowanego z art. 233 § 1 k.k. przez policjanta urąga dobremu imieniu Policji i godzi w jej pozytywny wizerunek i odbiór w społeczeństwie. Dokonano analizy przebiegu służby M. D.. W kontekście powoływania się strony na nienaganną służbę i żądania dołączenia do akt postępowania administracyjnego rozkazów personalnych o przyznanych nagrodach i opinii służbowych wskazano, że ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do służby.

Organ wyjaśnił, że kwestia utraty poświadczenia bezpieczeństwa nie jest istotna na tyle, żeby przesłanka ta ważyła o treści rozstrzygnięcia. Rozpatrzenie sprawy nie jest uzależnione od zakończenia czynności związanych z cofnięciem policjantce poświadczenia bezpieczeństwa, a zgromadzony materiał dowodowy w pełni uzasadnia zwolnienie jej ze służby w Policji na podstawie art 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Wspomniane zagadnienie nie stanowiło o istocie sprawy niniejszego postępowania administracyjnego, toteż kwestia posiadania bądź utracenia przez M. D. poświadczenia bezpieczeństwa nie była brana pod uwagę w postępowaniu odwoławczym. Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dowodowy strony odnośnie przeprowadzenia dowodu z wywiadu środowiskowego, z uwagi na brak przesłanek przewidzianych w art 78 § 1 k.p.a. Żądanie strony w tym zakresie związane było z okolicznościami nie mającymi znaczenia dla sprawy.

M. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję - rozkaz personalny - Komendanta Wojewódzkiego Policji, domagając się jej uchylenia. Zarzuciła naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji gdy nie zostały spełnione kumulatywne wszystkie przesłanki zwolnienia ze służby w trybie przedmiotowego przepisu, tj. nie zachodzi przesłanka w postaci niemożności pozostawania strony w służbie, albowiem stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, którego dopuściła się skarżąca nie były znaczne, a charakter czynu zabronionego jej zarzucanego nie uniemożliwia pozostawienia jej w służbie;

- art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że popełnione przez skarżącą przestępstwo uniemożliwia pozostawienie skarżącej w służbie, w sytuacji gdy sprawa karna przeciw oskarżonej zakończyła się prawomocnie warunkowym umorzeniem postępowania a tym samym ustalono, iż wina i społeczna szkodliwość czynu oskarżonej nie są znaczne;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego oraz zbagatelizowanie faktu otrzymywania nagród motywacyjnych przez stronę oraz faktu, iż wszystkie opinie i oceny służbowe wydane wobec M. D. były pozytywne;

- art. 80 k.p.a. w zw. z 138 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie wskazań organu II instancji zawartych w decyzji uchylającej poprzednio wydaną decyzję, tj. wskazań, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy - organ II instancji nakazał sprawdzenie kompetencji i kwalifikacji zdobytych przez stronę poza służbą w Policji;

- art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania wywołanego wniesieniem przez stronę odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia 5 lipca 2016 r. o cofnięciu jej poświadczenia bezpieczeństwa.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że przestępstwo, którego się dopuściła uniemożliwia pozostawienie jej w służbie. Oprócz twierdzeń o charakterze służby w Policji i interesie służby uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawiera sprecyzowanych argumentów przemawiających za tym, że warunkowe umorzenie postępowania wobec skarżącej uniemożliwia pozostawienie jej w służbie. Organy nie kwestionowały jej kompetencji, doświadczenia, wiedzy oraz faktu, iż w latach poprzednich była nagradzana. Twierdziła, że formalnie spełnia wymogi do pełnienia służby w Policji. W ocenie skarżącej zwolnienie funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 u.p. ma charakter fakultatywny, nie zaś obligatoryjny. Orzeczenie przełożonego musi mieścić się w granicach tzw. "uznania administracyjnego", natomiast uznaniowości nie można utożsamiać z zupełną dowolnością orzeczniczą organu. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna zatem w takim wypadku uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i własny interes policjanta (art. 7 k.p.a.). Przełożeni powinni dokładnie wyjaśnić zastosowanie każdej z przesłanek wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy.

Organ bezzasadnie odmówił zawieszenia postępowania, bowiem ustalenie zasadności zwolnienia skarżącej ze służby zależy od rozpoznania innej sprawy, tj. sprawy o cofnięcie certyfikatu bezpieczeństwa. Posiadanie certyfikatu bezpieczeństwa przez funkcjonariusza Policji jest niezbędnym warunkiem pełnienia służby.

Skarżąca zarzuciła organom dokonanie wadliwej oceny materiału dowodowego. Organ I instancji pominął w uzasadnieniu kwestię oceny czynu zabronionego popełnionego przez stronę, której dokonała Prokuratura oraz Sąd. Fakt, iż warunkowo umorzono postępowanie wskazuje, iż wina strony i stopień społecznej szkodliwości nie są znaczne. Zdaniem skarżącej, po ponownym rozpoznaniu sprawy zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy nie zawierał informacji o okolicznościach wskazanych przez organ II instancji. Brak realizacji wskazań organu II instancji wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której brak jest informacji na temat kompetencji i kwalifikacji zdobytych przez stronę poza służbą w Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca została zwolniona ze służby Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz.U. z 2015r. , poz. 355 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadkach popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Wymóg ten w niniejszej sprawie został spełniony.

Przywołany przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Decyzje w tym zakresie podejmowane są w ramach uznania administracyjnego przyznanego właściwym organom Policji. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11).

Wobec powyższego - w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby - sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja taka nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów.

W ocenie Sądu sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Fakt popełnienia przez skarżącą czynu o znamionach występku organy ustaliły m.in. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 czerwca 2016 r. sygn. akt [...] , w którym ustalono, że skarżąca, w okolicznościach nie budzących wątpliwości , składając zeznania mające służyć za dowód w sprawie, w toku dochodzenia zeznała nieprawdę co do własności ukradzionej z jej mieszkania kwoty 8000 zł. Nadmienić jedynie należy, że zgodnie z art. 7 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny ( tj. Dz.U. z 2016 r., poz.1137 ze zm.) występek jest przestępstwem. Skarżąca zeznania nieprawdy nie kwestionowała.

W tej sytuacji popełnienie czynu o znamionach przestępstwa przez skarżącą jest oczywiste w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Słowo "oczywisty" oznacza coś jasnego, pewnego, co do którego nie ma wątpliwości, a w omawianym zakresie wątpliwości nie występowały.

Organy rozważyły także, czy fakt popełnienia przedmiotowego czynu uniemożliwia pozostanie skarżącej w służbie. Rozważania czynione w tym zakresie są obszerne i wielopłaszczyznowe. Dotyczą charakteru i rodzaju przedmiotowego czynu , etosu służby w Policji, wymogów, jakie stawia Policji ustawodawca i społeczeństwo, kwestii odbioru przez społeczeństwo składania fałszywych zeznań przez funkcjonariuszy publicznych, dotychczasowej służby skarżącej. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca przed podjęciem pracy w Policji była zatrudniona w różnych urzędach szczebla państwowego i samorządowego, a pełniąc służbę w Policji w komórce ruchu drogowego wymagała przestrzegania przez inne osoby, w stosunku do których prowadziła czynności służbowe, przepisu karnego, który sama naruszyła. Organ odwoławczy wskazał , że staż pracy i umiejętności skarżącej nie przeważają nad potrzebą jej zwolnienia ze służby z powodu popełnienia przez nią przestępstwa. Organ odwoławczy stwierdził też, że potrzeby materialne strony i konieczność zapewnienia bytu rodzinie mogą być realizowane przez nią w inny sposób, bowiem nie została ona pozbawiona możliwości zarobkowania.

Należy zgodzić się ze skarżącą , że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy ma charakter fakultatywny, a nie obligatoryjny, tyle tylko, że skarżąca fakultatywność rozstrzygnięcia utożsamia jedynie z pozostawieniem jej w służbie. Organ odwoławczy dokonał natomiast oceny zarówno interesu skarżącej, jak i oceny interesu społecznego zasadnie uznając, że interes skarżącej nie przeważa w niniejszej sprawie nad interesem społecznym.

Nie można też zgodzić się z tezą skargi, że spełnianie przez skarżącą formalnych wymogów do pełnienia służby w Policji powoduje, że brak jest okoliczności uniemożliwiających pozostawienie skarżącej w służbie. Gdyby skarżąca formalnych wymogów nie spełniała, nie byłaby funkcjonariuszem Policji i prowadzenie rozważań opartych o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy byłoby zbędne.

Organ odwoławczy odniósł się również do stwierdzeń prokuratora i sądu, że wina skarżącej i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne wskazując, że w tym przypadku skarżąca oceniana jest jako jednostka bez szczególnych atrybutów wyróżniających ją ze społeczeństwa, natomiast w kontekście przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy oceniana jest jako funkcjonariusz Policji i poddawana jest surowszej ocenie pod kątem kryteriów zachowania. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że dokonanie przez prokuratora i sąd oceny, że stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, którego dopuściła się skarżąca nie był znaczny nie determinuje rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Przesłanki orzekania w postępowaniu karnym są inne niż przesłanki orzekania w postępowaniu opartym o przedmiotowy przepis ustawy o Policji. Przyjęcie takiego stanowiska przez organy nie jest również - wbrew stanowisku skarżącej – przejawem naruszenia art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego - z przyczyn powyżej wskazanych.

Tak więc organy podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby szczegółowo wykazały, z jakich dokładnie przyczyn nie jest możliwe dalsze jej pozostawienie w służbie i dlaczego zdecydowano się na rozwiązanie z nią stosunku służbowego. Trafnie zwrócono uwagę na specyficzny status Policji, która jest formacją mającą służyć społeczeństwu, przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji wymaga, aby służbę w niej pełnili wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o łamanie prawa (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Nie budzi wątpliwości, że przełożeni nie mogą tolerować w szeregach Policji policjantów, których postawa mogłaby podważyć autorytet Policji i narazić ją na utratę zaufania do jej funkcjonariuszy. Dokonana przez organy ocena, że charakter przestępstwa popełnionego przez skarżącą nie pozwala na jej pozostanie w służbie nie została oparta o niedozwolone kryteria. Przypomnieć trzeba, że składanie fałszywych zeznań należy – w myśl Kodeksu karnego - do przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, a zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji do podstawowych zadań Policji należy m.in. wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców.

Sąd nie podziela poglądu skarżącej o błędnym zastosowaniu przez organy przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy i wydaniu błędnego rozstrzygnięcia. Swoje stanowisko organy w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadniły, a argumentacji tej nie sposób przypisać zarzucanej przez skarżącą dowolności.

Organy zebrały dostateczny materiał dowodowy, a jego ocena i rozpatrzenie było właściwe. W sprawie nie miały znaczenia kompetencje i kwalifikacje zdobyte przez skarżącą poza służbą w Policji, bowiem okoliczności takie nie są istotne dla sprawy, w której ocenie podlega możliwość pozostawienia w służbie policjanta, który popełnił czyn o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Stanowisko to dotyczy także podnoszonych przez skarżącą okoliczności związanych z otrzymywaniem przez nią nagród motywacyjnych oraz pozytywnych opinii i ocen. Skarżąca, akcentując powyższe okoliczności pomija natomiast, że orzeczeniem z dnia 27 kwietnia 2016 r., wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym, została uznana za winną popełnienia przewinienia dyscyplinarnego – podjęcia zajęcia zarobkowego poza służbą bez uzyskania pisemnej zgody przełożonego, za co wymierzono jej karę o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.

Chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie cofnięcia skarżącej poświadczenia bezpieczeństwa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wbrew stanowisku skarżącej sprawa dotycząca cofnięcia jej certyfikatu bezpieczeństwa nie jest prejudykatem dla rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu opartym o przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Przesłanki tego przepisu są jasne i nie uzależniają jego zastosowania od okoliczności wskazywanych przez skarżącą.

Nie budzi wątpliwości Sądu, w świetle art. 130 k.p.a., uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącej z Policji i określenie tej daty w sposób korzystny dla skarżącej – na dzień 31 stycznia 2017 r. - czyli po dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, jak też nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.