Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 382/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1996 nr 10 poz 55
law: Ustawa z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych.
article: par. 111 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 129 poz 844
law: Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 20 września 2007 roku na rozprawie sprawy ze skargi Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia stwierdzonych uchybień oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 382/07

UZASADNIENIE

Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł., po przeprowadzeniu kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. w dniach 10, 16 i 31 stycznia 2007 roku wydał nakaz obejmujący pięć decyzji - określając w nich obowiązki usunięcia przez pracodawcę stwierdzonych uchybień, powstałych w wyniku naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Od decyzji wskazanych w punktach 1 – 4 nakazu zobowiązany wniósł odwołanie wnosząc o uchylenie nakazu w tym zakresie. Zaskarżone decyzje dotyczyły zapewnienia pomieszczeń palarni tytoniu w budynkach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. mieszczących się przy ulicach A., B., C. i D.

W odwołaniu od powyższych decyzji zobowiązany wskazał, iż w budynkach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. nie występuje potrzeba organizowania palarni, gdyż nie ma takiego obowiązku prawnego. Ponadto w uzasadnieniu swojego stanowiska strona wskazała, że na podstawie delegacji zawartej w art. 5 ust. 3 z dnia 9 listopada 1995 roku o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. z 1996 roku, Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w dniu 14 września 2001 roku, wydał rozporządzenie, w sprawie zasad dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych na terenie obiektów podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. Nr 106, poz. 1163), ustalając dopuszczalność palenia wyrobów tytoniowych, wyłącznie w miejscach wymienionych w n/w pomieszczeniach i obiektach: pomieszczeniach jednostek organizacyjnych Policji przeznaczonych dla osób zatrzymanych, pomieszczeniach jednostek organizacyjnych Policji wyznaczonych do wykonywania aresztu w celu wydalenia, policyjnych izbach dziecka, strzeżonych ośrodkach dla cudzoziemców podlegających wydaleniu, ośrodkach dla uchodźców oraz pomieszczeniach jednostek organizacyjnych Straży Granicznej przeznaczonych dla osób zatrzymanych.

W ocenie zobowiązanej strony, z powyższego wynika, że Policja ma obowiązek zapewnienia możliwości używania wyrobów tytoniowych w swoich obiektach, tylko w stosunku do osób, które przymusowo w nich przebywają. Nie dotyczy to pracowników i funkcjonariuszy Policji, których łączy stosunek pracy bądź też stosunek służbowy, który nie jest stosunkiem przymusowym, lecz dobrowolnym.

Ponadto strona podniosła, że zarówno w/w ustawa jak i akt wykonawczy określają zasady dopuszczalności używania wyrobów tytoniowych ze wskazaniem miejsc, gdzie palenie tytoniu jest dopuszczalne. Tym samym, zdaniem zobowiązanego należy rozumieć, że w innych obiektach, podległych ministrowi spraw wewnętrznych i administracji, nie wymienionych w rozporządzeniu, nie ma obowiązku wyznaczenia takich miejsc.

Kierując się interpretacją cytowanej powyżej ustawy, Komendant Wojewódzki Policji w Ł., swoim Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...], wprowadził bezwzględny zakaz palenia wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach użytkowanych przez Komendę Wojewódzką Policji w Ł. Tym samym w budynkach Komendy nie ma potrzeby organizowania palarni w celu ochrony osób niepalących. Ponadto zdaniem zobowiązanego, kreowanie obowiązku organizowania palarni przez pracodawcę nie może być również argumentowane powoływaniem się na rzekome naruszanie praw obywatelskich, czy pracowniczych. Brak palarni nie jest także jakąkolwiek formą dyskryminacji. Pracownik nawiązując stosunek pracy zobowiązuje się wykonywać prace na rzecz pracodawcy. Żadne przepisy nie upoważniają pracownika do palenia tytoniu w czasie pracy, ponieważ czas pracy ma być przeznaczony na pracę, a nie na realizację nałogów. Każdy pracownik, zgodnie z art. 134 Kodeksu pracy ma prawo do 15-minutowej przerwy w pracy wliczanej do czasu pracy. W czasie tej przerwy pracownik jest nieskrępowany i może przeznaczyć ją na zjedzenie posiłku lub na zaspokojenie swojego nałogu nikotynowego. W czasie przerwy pracownik może przebywać zarówno w budynku, jak też nie opuszczając terenu zakładu pracy, wyjść na zewnątrz budynku i np. zapalić papierosa. Brak zorganizowania przez pracodawcę palarni nie ogranicza więc pracownika w prawie dowolnego dysponowania przysługującą mu przerwą w pracy.

W końcowej części uzasadnienia odwołania, zobowiązany wskazał również, że palenie tytoniu nie jest niezbędną potrzebą fizjologiczną każdego człowieka, lecz szkodliwym dla zdrowia nałogiem. Nie można więc wymagać od pracodawcy, aby poprzez tworzenie palarni w zakładzie pracy sprzyjał oczywistemu pogarszaniu się stanu zdrowia pracowników.

Decyzją z dnia [...] Okręgowy Inspektor Pracy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2001r. Nr 124, poz. 1362 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

Organ odwoławczy podzielił pogląd zobowiązanego, iż palenie tytoniu jest nałogiem szkodliwym dla zdrowia palących, a także pośrednio dla zdrowia osób narażonych na działanie dymu tytoniowego. W ocenie Inspektora, nie jest to rzeczywiście niezbędna potrzeba fizjologiczna człowieka i żadne przepisy, ani nie upoważniają, ani tym bardziej nie zobowiązują pracownika do palenia tytoniu w czasie pracy, a czas pracy niewątpliwie powinien być przeznaczony na pracę, nie zaś realizowanie nałogów, w tym na palenie tytoniu.

Organ odwoławczy nie zgodził się jednak z wywiedzioną z powyższych twierdzeń tezą, że pracodawca nie ma obowiązku i nie powinien organizować palarni, bowiem nie powinien sprzyjać uprawianiu nałogu i tym samym pogarszaniu się stanu zdrowia pracowników. Wskazał, iż palenie tytoniu nie jest uznane za nałóg prowadzący do powstawania chorób społecznych i nie jest generalnie zakazane przez obowiązujące przepisy prawa, jak to ma miejsce w odniesieniu do spożywania alkoholu w czasie pracy, bądź stawiania się do pracy w stanie nietrzeźwym. Wskazana wyżej ustawa o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych nie wprowadza całkowitego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy zabrania się palenia wyrobów tytoniowych m.in. w pomieszczeniach zakładów pracy i innych obiektów użyteczności publicznej, poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio do tego przystosowanymi. Celem ustawy jest bowiem przeciwdziałanie uzależnieniu od używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ochrona przed jego następstwami, nie zaś całkowity zakaz produkcji i używania wyrobów tytoniowych. Czym innym, w ocenie organu, jest bowiem propagowanie ochrony zdrowia i stylu życia wolnego od nałogu palenia papierosów i używania wyrobów tytoniowych, a czym innym jest wprowadzanie całkowitego zakazu palenia tytoniu, który można zaliczyć do form dyskryminacji pracowników palących.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że stosownie do dyspozycji art. 233 Kodeksu pracy pracodawca jest zobowiązany m. in. zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higieniczno - sanitarne, do których zaliczają się też pomieszczenia higieniczno - sanitarne, obejmujące szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy, jadalnie, pomieszczenia do ogrzewania się pracowników oraz pomieszczenia do prania, odkażania, suszenia i odpylania odzieży roboczej lub ochronnej, a także palarnie (słownik pojęć zawarty w § 2 pkt 2 rozporządzenia MPiPS z dnia 26 września 1997 roku w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy tj. Dz.U.. z 2003 roku, Nr 169, poz. 1650).

Obowiązek zapewnienia w/w pomieszczeń, w ilości i wielkości dostosowanej do liczby zatrudnionych pracowników wynika wprost z § 111 ust 1 rozporządzenia, a dotyczy on pracodawców zatrudniających więcej niż 20 pracowników (zgodnie z postanowieniem § 3 ust 2 załącznika nr 3 do tego rozporządzenia). Wymagania dotyczące organizowania pomieszczeń palarni tytoniu zostały określone w § 40 ust 1 i 2 załącznika nr 3 rozporządzenia, gdzie zawarto postanowienie, iż palenie tytoniu w zakładach pracy jest dozwolone wyłącznie w odpowiednio przystosowanych pomieszczeniach (palarniach) wyposażonych w dostateczną ilość popielniczek, a palarnie powinny być usytuowane w sposób nie narażający osób niepalących na wdychanie dymu tytoniowego.

Okręgowy Inspektor Sanitarny podniósł, iż konieczność wyodrębnienia pomieszczeń do palenia tytoniu (palarni), określona w/w przepisami, jest konsekwencją dyspozycji art. 5 ust 1 pkt 3 ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych. Z treści tego przepisu wynika ustawowy zakaz palenia wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach zakładu pracy, poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio przystosowanymi w tym celu, tj. palarniami. Nakaz wyodrębnienia w zakładzie pracy oddzielnych pomieszczeń palarni wynika zaś z gwarantowanej ustawą ochrony prawa niepalących do życia w środowisku wolnym od dymu tytoniowego (art. 3 pkt 1 w/w ustawy).

Z powyższego nakazu, w ocenie organu, nie zwalnia zobowiązanej strony wprowadzenie generalnego zakazu palenia tytoniu w pomieszczeniach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Organ podniósł, iż we wszystkich obiektach, których dotyczą zaskarżone decyzje, urządzono miejsca do palenia tytoniu i wyposażono je w popielniczki, z których korzystają osoby palące. Stan ten niewątpliwie dowodzi faktycznej potrzeby wyodrębnienia pomieszczeń palarni, ale równocześnie naruszenia ustalonego zakazu - określonego zarówno w/w przepisami, jak też zarządzeniem Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Brak wyodrębnionych pomieszczeń palarni potencjalnie naraża niepalących na wdychanie dymu tytoniowego, a wprowadzony zakaz nie likwiduje zagrożenia, zwłaszcza przy ukształtowanej praktyce jego obchodzenia.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że podstawę zwolnienia z obowiązku urządzenia palarni, nie mogą stanowić także przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 września 2001 roku, nie można bowiem podzielić poglądu strony, że poza wskazanymi w tym rozporządzeniu jednostkami organizacyjnymi Policji, obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu w innych jednostkach, pomieszczeniach i obiektach i tym samym nie występuje potrzeba oraz obowiązek urządzania w nich palarni. Przedmiotowy przepis określa bowiem jedynie zasady dopuszczalności i warunki palenia tytoniu w wymienionych jednostkach organizacyjnych, w których przebywają osoby nie będące pracownikami i głównie przez te osoby.

W skardze do Sądu zobowiązana strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organom naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 listopada 1995 roku poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że z brzmienia powołanego przepisu wskazującego na dopuszczalności palenia w zakładach pracy wyłącznie w wyodrębnionych do tego celu pomieszczeniach wynika obowiązek urządzenia pomieszczenia palarni. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie za podstawę decyzji określenia "pomieszczenia higienicznosanitarnego" zawartego w przepisie wydanym niezgodnie z upoważnieniem ustawowym. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 233 Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom odpowiednie urządzenia higienicznosanitarne oraz dostarczyć niezbędne środki higieny osobistej. Organ administracji w zaskarżonej decyzji powołuje się na określenie pojęcia "pomieszczenie higienicznosanitarne" zawarte w § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 roku w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. z 2003 r., Nr 169, poz. 1650). Przepis art. 23712 Kodeksu pracy zawierający ustawową delegację do wydania ogólnych przepisów bhp, nie upoważnił ministra do konstruowania definicji legalnych pojęć. W myśl § 149 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 980), w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Pojęcie zaś "urządzeń higienicznosanitarnych" jest pojęciem ustawowym, którym operuje art. 233 Kodeksu pracy. W konsekwencji strona skarżąca stwierdziła, że określenie pomieszczenia higienicznosanitarnego w rozporządzeniu nie ma charakteru definicji legalnej. Przy braku prawidłowej, legalnej definicji pojęcia "pomieszczenia higienicznosanitarnego" palarnia nie może być uznana za pomieszczenie higienicznosanitarne, biorąc pod uwagę materialne znaczenie i literalne brzmienie tego słowa i funkcję pełnioną przez to pomieszczenie. Nie istnieje zatem przepis prawny, który bezwzględnie nakazywałby pracodawcy urządzenie palarni.

W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy wniósł o jej oddalenie podnosząc argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że podstawą zarzutu naruszenia art. 6 kpa jest kwestionowanie legalności regulacji zawartej w w/w rozporządzeniu. Okręgowy Inspektor Pracy wyjaśnił, że nie czuje się organem kompetentnym do rozstrzygania o poprawności regulacji prawnych, tym bardziej do podważania charakteru ich obowiązywania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu.

Stan faktyczny sprawy nie jest sporny, a istotą konfliktu między stronami jest interpretacja skutków prawnych w zakresie obowiązków pracodawcy wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych (Dz.U. Nr 10, poz. 55) oraz § 111 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. z 2003 r., Nr 168, poz. 1650 ze zm. - dalej ogólne przepisy bhp).

Cel wprowadzenia ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych określony został w preambule ustawy. Jest nim: przeciwdziałanie uzależnieniu od używania tytoniu i wyrobów tytoniowych oraz ochrona zdrowia przed jego następstwami. Ustawodawca nie ustanowił zakazu produkcji i używania wyrobów tytoniowych, a uchwalając ustawę wprowadził jedynie instrumenty prawne zmierzające do informowania osób palących o szkodliwości nałogu, przeciwdziałania nadmiernej reklamie wyrobów tytoniowych oraz przeciwdziałania skutkom tzw. biernego palenia. Z tego między innymi powodu w przepisach rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, znalazły się rozwiązania mające na celu ochronę osób niepalących przed skutkami palenia tytoniu przez pracowników dotkniętych tym nałogiem.

Stosownie do treści przepisu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 listopada 1995 r. o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, zabrania się palenia wyrobów tytoniowych poza pomieszczeniami wyodrębnionymi i odpowiednio przystosowanymi, między innymi w pomieszczeniach zakładów - poza wyraźnie wyodrębnionymi miejscami. Przepis ten oraz inne przepisy ustawy nie przewidują możliwości wprowadzenia przez pracodawcę bezwzględnego zakazu palenia tytoniu na terenie zakładu pracy. Zakaz ten obowiązuje tylko poza wyodrębnionymi miejscami, co oznacza, że dopuszczalne jest palenie tytoniu w wyodrębnionych i przystosowanych pomieszczeniach. Pracodawca obowiązany jest zapewnić wykonanie powyższego zakazu. Nie może ani go uchylić ani zmienić jego ustawowego zakresu. W konsekwencji to na pracodawcy spoczywa powinność wyodrębnienia i przystosowania pomieszczeń przeznaczonych do palenia tytoniu oraz oznaczenia miejsc, w których zakaz palenia obowiązuje, a ponadto miejsc, w których wolno palić. Wynika to wykładni gramatycznej i celowościowej art. 5 ust. 1 pkt 3 omawianej ustawy. Nie można zatem podzielić zarzutu strony skarżącej, iż Zarządzenie Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] wprowadzające bezwzględny zakaz palenia wyrobów tytoniowych w pomieszczeniach komendy, wyłączyło konieczność zapewnienia pomieszczeń palarni w budynkach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Akt wewnętrzny Komendanta Wojewódzkiego Policji nie może bowiem ograniczać regulacji ustawowych.

Natomiast zgodnie z drugim z powołanych na wstępnie przepisów, tj. § 111 ust. 1 i ust. 2 ogólnych przepisów bhp, pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom pomieszczenia i urządzenia higienicznosanitarne, których rodzaj, ilość i wielkość powinny być dostosowane do liczby zatrudnionych pracowników, stosowanych technologii i rodzajów pracy oraz warunków, w jakich ta praca jest wykonywana (ust. 1). Wymagania dla pomieszczeń i urządzeń higienicznosanitarnych określa załącznik nr 3 do rozporządzenia (ust. 2).

Wobec tak określonego obowiązku pracodawcy, istotny jest zakres znaczeniowy pojęcia "pomieszczenie higienicznosanitarne". Kwestię tę rozstrzyga § 2 ogólnych przepisów bhp. W przepisie tym dla uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych określeń i zwrotów użytych w rozporządzeniu prawodawca wprowadził legalne definicje niektórych pojęć, w tym definicję "pomieszczenia higienicznosanitarnego". W myśl pkt 2 § 2 omawianego aktu prawnego, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o "pomieszczeniach higienicznosanitarnych" - rozumienie się przez to szatnie, umywalnie, pomieszczenia z natryskami, ustępy, palarnie itp. Powyższa definicja ma charakter normatywny. Jest to tzw. definicja zakresowa, pełna, polegająca na wymienieniu wszystkich nazw pomieszczeń, które w rozumieniu tego aktu prawnego wyczerpują zakres pojęcia "pomieszczenia higienicznosanitarne".

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje argument strony skarżącej, w którym powołuje się ona na treść § 149 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 980), zgodnie z którym w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Cytowane rozporządzenie jest bowiem (a przynajmniej powinno być) wiążące dla wszystkich organów upoważnionych do tworzenia przepisów prawnych na etapie opracowywania i rozpatrywania projektów aktów normatywnych. Organ administracji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa, działa na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa) nie jest w żadnej mierze uprawniony do badania ich konstytucyjności czy jak w tym przypadku zgodności z zasadami techniki prawodawczej. Jako nieuzasadniony należy zatem potraktować zarzut strony skarżącej naruszenia cytowanego wyżej art. 6 kpa.

Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że zapewnienie pracownikom określonych pomieszczeń higienicznosanitarnych, w tym także palarni, jest bezwzględną powinnością pracodawcy. Nie zależy natomiast od uznania pracodawcy, w tym jego przekonań w kwestii palenia tytoniu czy też sytuacji ekonomiczno - finansowej. Podkreślić przy tym należy, że powyższe stanowisko zostało utrwalone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 24 stycznia 2003 roku, sygn. akt II SA/Łd 1887/99, publ. OSP 2003 z. 12 poz. 154, wyrok z dnia 27 czerwca 2002 r., sygn. akt SA/Bk 230/02, nie publ., a także wyrok z dnia 4 kwietnia 2007 roku, sygn. akt I OSK 892/06, M.P.Pr. z 2007, Nr 5, s. 224).

Należy jednocześnie podkreślić, że z akt sprawy wynika, że miejscami dozwolonymi do palenia papierosów w poszczególnych siedzibach Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. są miejsca na zewnątrz budynków, przy drzwiach, klatkach schodowych, tarasach, balkonach, rampach etc. Wskazanie takich pomieszczeń na miejsca przeznaczone do palenia tytoniu nie wydaje się właściwe i nie chroni osób niepalących przed skutkami tzw. "biernego palenia". Pozostaje więc w sprzeczności z celem ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych, a także przeczy to argumentacji strony skarżącej, że palenie na terenie zakładu pracy zostało całkowicie zakazane.

Całokształt przedstawionych okoliczności upoważnia do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a uzasadnienie faktyczne i prawne przedstawione w uzasadnieniu decyzji organów inspekcji pracy w pełni zasługuje na akceptację.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.