Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 858/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak po rozpoznaniu w dniu [...] października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji


UZASADNIENIE

W. w W. (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...]. W uzasadnieniu podniosła, że rozpoczęcie przez inwestora robót budowlanych, może doprowadzić do trwale nieodwracalnego stanu, niemożliwego do przywrócenia, a także wskazała na możliwość wyrządzenia szkody, która może przybrać znaczne rozmiary przejawiające się brakiem możliwości powrotu do stanu poprzedniego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero więc, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżącego, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego

z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1835/10 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej nie może być uwzględniony z tego względu, że skarżąca nie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody [...]. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęła wyłącznie decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2015 r. znak [...], a więc decyzję wydaną przez organ I instancji. Dlatego też Sąd nie mógł, z uwagi na brak wniosku skarżącej, wstrzymać wykonania decyzji wydanej przez organ I instancji.

Na marginesie należy wskazać, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wskazała, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na niebezpieczeństwo wystąpienia po stronie skarżącej nieodwracalnych skutków oraz możliwej szkody. Jednakże nie przedstawiła ona żadnych dokumentów uprawdopodobniających okoliczności które przytoczyła. Ponadto twierdzenia skarżącej cechowały się dużym stopniem ogólności i stanowiły powtórzenie przepisów ustawy.

Sąd zauważa jednocześnie, że kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.