Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1007/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-08-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1, art. 221, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 2 ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Ł. i R. Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 343/09 w sprawie ze skargi I. Ł. i R. Ł. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej na działkę postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 343/09 odrzucił skargę I. Ł. i R. Ł. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do art. 219 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., opłatę należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W myśl zaś art. 221 P.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis od takich pism powinien być uiszczony przy ich wnoszeniu do Sądu najpóźniej w ostatnim dniu terminu do złożenia skargi. Z uwagi na przedmiot zaskarżenia skarga w niniejszej sprawie podlegała opłacie stałej w wysokości 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.). Skarga została wniesiona przez pełnomocnika, radcę prawnego K. S., która uiściła wpis tylko w wysokości 100 zł. Skarga podlegała zatem odrzuceniu, gdyż za skargę nienależycie opłaconą uznaje się także pisma, od których opłata została wniesiona w niższej niż wymagana wysokości.

W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie art.

art. 220 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nietrafne ich zastosowanie i bezzasadne odrzucenie skargi w sytuacji, gdy wpis od tej skargi został wniesiony w terminie otwartym do jego uiszczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 221 P.p.s.a. pisma wnoszone przez radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W myśl art. 219 § 1 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Za dokonanie opłaty "przy wniesieniu" skargi do sądu administracyjnego uznaje się jej uiszczenie w terminie otwartym do wniesienia skargi, czyli w ciągu 30 dni od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi zaskarżonej decyzji, bez względu na dzień złożenia samej skargi. Należy przy tym podkreślić, że stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi co oznacza, że wniesienie skargi do właściwego organu administracji jest równoznaczne z jej wniesieniem do sądu.

WSA w Warszawie słusznie w zaskarżonym postanowieniu zauważył, że § 5 ust.2 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez radcę prawnego lub adwokata uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust.1, po przekazaniu skargi sądowi. Przepis ten jednak został uchylony z dniem 17 marca 2006 r., bowiem wyrokiem sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 5 ust. 2 jest niezgodny z art. 221 P.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP, stwierdzając jednocześnie, że art. 221 P.p.s.a. jest zgodny z ustawą zasadniczą.

Tym samym w dniu złożenia skargi od 2,5 roku nie istniał przepis, który przewidywał wyjątek od zasady określonej w art. 221 P.p.s.a. Z tego ostatniego przepisu jednoznacznie wynika, że w sprawach pism wnoszonych do sądu administracyjnego przez profesjonalnych pełnomocników istnieje z mocy samego prawa obowiązek uiszczenia opłaty stałej pod wskazanym rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.

Sąd I instancji zasadnie też przyjął, że w niniejszej sprawie skarga na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. podlegała wpisowi stałemu w wysokości 200 zł., zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia. Tymczasem profesjonalny pełnomocnik skarżących w dniu 6 stycznia 2009 r. uiścił przedmiotową opłatę w wysokości jedynie 100 zł zamiast 200 zł. Skarga ta jako nienależycie opłacona podlegała zatem odrzuceniu. Nie ma bowiem znaczenia okoliczność czy wpis został uiszczony w niepełnej wysokości czy w ogóle nie dokonano takiej opłaty. Ustawa wiąże skutek należytego opłacenia pisma dopiero z chwalą wniesienia opłaty w wysokości wynikającej z przepisów.

W związku z powyższym uznać należy, że Sad I instancji prawidłowo odrzucił skargę I. i R. Ł., opierając się na art. 221 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.