Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 594/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.), Sędziowie WSA: Leszek Kleczkowski, asesor sądowy Grzegorz Saniewski, Protokolant Joanna Synakiewicz, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Janusza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2002 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] 2002 r. Nr [...] ustalającą dla Janusza P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z nie ujawnionych źródeł przychodów za 1999 r. w kwocie 5.869,30 zł.

W uzasadnieniu decyzji podał, iż postanowieniem z dnia [...] 2001 r. [...] Urząd Skarbowy w T. wszczął postępowanie podatkowe w trybie art. 20 ust. l i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z poniesieniem przez Janusza P. wraz z żoną w 1999 r. wydatków przewyższających osiągnięte dochody. W wyniku przeprowadzonego postępowania Urząd Skarbowy ustalił, iż poniesione przez podatników w 1999 r. wydatki wyniosły łącznie 228.596,43 zł, a przychód 212.945 zł. W związku z dokonanymi ustaleniami stwierdził, iż z poniesionych w 1999 r. wydatków kwota 15.651,43 zł nie znajduje pokrycia w mieniu zgromadzonym w tym roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Wobec powyższego [...] Urząd Skarbowy w T. decyzją z dnia [...] 2002 r. Nr [...], przyjmując za podstawę połowę dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, ustalił dla Janusza P. podatek dochodowy za 1999 r. w wysokości 5.869,30 zł. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] 2002 r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] 2002r. została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego z powodu zarzucanego w nim naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt SA/Bd 345/03 oddalił skargę na powyższą decyzję Izby Skarbowej.

Pismem z dnia [...] 2004 r. strona zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z [...] 2002 r. Nr [...] podając jako podstawę wniesionego żądania art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. W złożonym wniosku zawarła obszerną argumentację uzasadniającą uprawnienie strony do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Sądu. Wskazała, że w przedmiotowej sprawie po zakończeniu postępowania odwoławczego oraz sądowego wyszły na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, ale nie znane organowi, który ją wydał oraz nie poddane kontroli sądowej. Z dowodów tych nie korzystała wcześniej (tj. w toku postępowania administracyjnego i sądowego), bowiem uznała je za zaginione wskutek zmiany miejsca zamieszkania w 1999 r. i przechowywania ich na poddaszu zakupionego domu. Odnalezione zostały obecnie, podczas "porządkowania archiwum domowego" - tzn. w dniu [...] 2003 r. Natomiast ujawnienie "dowodu wynikłego z orzeczenia Sądu" (Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy orzekł w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt SA/Bd 345/03) nastąpiło w dniu [...] 2003 r., tj. w dniu doręczenia tego wyroku. Podatnik stwierdził, że przedłożone dowody mogą mieć wpływ na wynik sprawy bowiem wskazują, że małżonkowie zgromadzili w latach 1992-1998 mienie (zasoby) o wartości wyższej od ustalonej w toku postępowania, które było wystarczające zarówno na pokrycie bieżących kosztów utrzymania jak i ustalonej kwoty dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów. Argumenty wniosku uzasadnił treścią dokumentów (7 załączników) dotyczących transakcji finansowo-bankowych, w tym otrzymania pożyczki z PFRON, nabycia jednostek uczestnictwa funduszu P., odpisami książeczek oszczędnościowych [...] i [...] z lat 1991-1993 oraz dokumentami potwierdzającymi lokaty w [...]Banku [...] O/T..

W jego ocenie dowody te potwierdzają, że zasoby finansowe z okresu poprzedzającego 1999 r. zostały w decyzji ostatecznej niedoszacowane. Ponadto, z treści wyroku wynika, iż Sąd całą kwotę niedoboru 44.529,85 zł odniósł - odmiennie niż organy podatkowe - wyłącznie do okresu 12 miesięcy wykonywania przez Janusza P. obowiązków prokurenta spółki S. oraz do przychodu ze sprzedaży dewiz. Jednocześnie Sąd potraktował przychód uzyskany z tytułu tego zatrudnienia jako pochodzący ze źródła, które nie budzi wątpliwości, w przeciwieństwie do wynagrodzenia za pozostały okres zatrudnienia w tej spółce oraz wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia w spółce S., pomimo że wszystkie te przychody pochodziły de facto z pracy "na czarno". Skoro Sąd uznał za wiarygodne (a jedynie nie ujawnione) wynagrodzenie z umowy o pracę w okresie pełnienia funkcji prokurenta samoistnego, to brak jest przesłanki do odrzucenia kwoty wynagrodzenia za pozostały okres zatrudnienia w spółce S. oraz w spółce S.-T. Zatem kwota 44.529,85 zł winna zostać zwiększona o przychód w wysokości ok. 48.000 zł (z tytułu niedoszacowania wynagrodzenia uzyskanego ze spółek) oraz o przychód w kwocie ok. 30.000 zł (uzyskany ze sprzedaży dewiz).

Dyrektor Izby Skarbowej w B. - działając jako organ I instancji - postanowieniem z dnia [...] 2004 r. wznowił postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego z nieujawnionych źródeł przychodu za 1999 r. Następnie wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...], po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2002 r. Nr [...] utrzymującej w mocy decyzję [...] Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] 2002 r. ustalającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z nie ujawnionych źródeł przychodów za 1999 r. w kwocie 5.869,30 zł. Zdaniem organu podatkowego wprawdzie dowody i okoliczności przedstawione przez Janusza P. w złożonym wniosku w zakresie dotyczącym operacji finansowych w latach 1991-1997 stanowią nowy materiał dowodowy istniejący w dniu wydania decyzji, który nie był znany organowi wydającemu decyzję ostateczną, jednak nie są to dowody istotne dla sprawy w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, tj. dowody rzutujące na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast argumenty zawarte we wniosku wznowieniowym wywodzące się z analizy treści rozstrzygnięcia sądowego dotyczą "res iudicata" tzn. rzeczy osądzonej prawomocnym wyrokiem Sądu, w którego sentencji oddalono skargę na ostateczną decyzję Izby Skarbowej w B. w tej sprawie, potwierdzając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim jednak orzeczenie Sądu podjęte zostało już po zakończeniu postępowania podatkowego. Zatem jego treść nie stanowi nowej okoliczności, czy nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej, tym samym nie mieści się w dyspozycji normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym zwróciła się o jej uchylenie w całości w związku z zarzucaną niezgodnością tej decyzji z przepisami prawa. Wskazała na naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 Konstytucji RP w związku z wadliwą i nierzetelną oceną dowodów przedstawionych we wniosku wznowieniowym w powiązaniu z dowodami wcześniej zgromadzonymi w sprawie oraz ujawnionymi faktami. Zaskarżoną decyzją - wbrew logice oraz w sposób sprzeczny z zasadą pewności prawa i sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP - organ przyjął, że w 1999 r. nie dysponowała dochodami wyższymi od ustalonych w toku wcześniejszego postępowania podatkowego, pomimo że przedstawione we wniosku nowe dowody wskazują, iż w okresie poprzedzającym 1999 r. uzyskała przychody wyższe, od określonych przez organ podatkowy. Organ w sposób dowolny przyjął zbyt niskie dochody uzyskane z tytułu zatrudnienia Janusza P. w spółkach S. i S.-T. oraz ze sprzedaży dewiz. Przedłożone łącznie z wnioskiem wznowieniowym nowe dowody w sprawie, głównie dotyczące zakupu jednostek uczestnictwa P. oraz otrzymania z PFRON bezzwrotnej w połowie pożyczki dokumentują uzyskanie przychodów większych niż przyjęte przez organy podatkowe, tym samym obalają zarzut uzyskania przychodów z nie ujawnionych źródeł dochodów.

W zakresie dotyczącym ustalenia, że nadwyżka wydatków nad dochodem uzyskanym w latach 1992-98 (a co za tym idzie i przychodów ją finansujących) wyniosła 44.528,85 zł wskazała, że w oparciu o nowe dowody należy na zasadzie domniemania faktycznego przyjąć, iż była ona wyższa przynajmniej o 30.000 zł (w tym 12.000 zł pochodzące z PFRON oraz ponad 17.000 zł w związku z ujawnieniem dowodu na zakup jednostek P.), a tej okoliczności organ nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji naruszając zasadę prawdy obiektywnej. Ponadto zarzuciła, że dywagacje organu dotyczące dochodów uzyskanych z tytułu zatrudnienia w spółkach kanadyjskich, przepisane z wyroku Sądu, w kontekście wyroku Sądu Najwyższego z 18 kwietnia 2002 r. sygn. akt III RN 55/01 pozostają bez znaczenia dla sprawy.

W aspekcie dowodu zakupu za kwotę 25.000 zł w dniu 13 stycznia 1994 r. jednostek uczestnictwa funduszu P. ponownie wskazała na niezasadność ustalenia, iż wpłacona na rachunek bankowy w dniu 12 stycznia 1993 r. kwota 17.400 zł została w styczniu 1994 r. wypłacona i przeznaczona na pokrycie bieżących kosztów utrzymania. Organ nie uzasadnił, iż w okresie po umorzeniu jednostek uczestnictwa powiększonych o odsetki (30% w stosunku rocznym), kwota ta została skonsumowana. Jednocześnie podatnik zarzucił naruszenie przez organ art. 122, art. 187, art. 191, art. 121, art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez nie podejmowanie żadnych czynności dla uzyskania dowodów w zakresie dotyczącym ustalenia kiedy umorzono jednostki uczestnictwa i ile oraz za jaką kwotę. Wskazał, że jedynie 7.800 zł zostało przeznaczone na uzupełnienie kosztów zakupu samochodu marki Audi w 1994 r. (dowody o umorzeniu jednostek uczestnictwa). Pozostała część tych środków (w kwocie 17.200 zł) nie może również zostać uznaną za przeznaczoną na pokrycie kosztów utrzymania i wydatków w 1994 r., ponieważ nadal funkcjonowała w obrocie bankowym, na co wskazują inne zachowane i załączone dowody (dowód nr 6 spłata kredytu w kwocie ponad 9.100 zł i dowód nr 7 lokata terminowa w kwocie 10.000 zł).

W postępowaniu sądowo-administracyjnym zostało uznane, że dochody uzyskane ze sprzedaży dewiz oraz zatrudnienia Janusza P. w S.-T. i S. nie są dochodami z nie ujawnionych źródeł przychodów. Zatem, brak jest podstaw do podważenia kwot wynagrodzenia wskazanych w świadectwach zatrudnienia w ww. spółkach oraz twierdzeń o wysokości kwot uzyskanych ze sprzedaży dewiz stanowiących jednocześnie uzasadnienie argumentu o uzyskiwaniu w latach 1992-1998 dochodów wyższych od przyjętych w postępowaniu podatkowym. Przedstawione dowody potwierdzają, że kwota zasobów z okresu objętego postępowaniem była wyższa przynajmniej o 50.600 zł od kwoty 44.528,85 zł - przyjętej przez organy skarbowe jako uzyskanej ze źródeł pochodzących z zatrudnienia w spółkach z udziałem kapitału kanadyjskiego oraz zgromadzonych wcześniej innych zasobów.

W konsekwencji powyższych argumentów zarzuciła organowi I instancji naruszenie zasad określonych w art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej nakładających na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonania bezstronnej i rzetelnej oceny dowodów z zachowaniem logiki, zgodności tej oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego.

Decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Zatem podstawę do wznowienia postępowania zakończonego wcześniej wydaniem decyzji ostatecznej stanowi łączne wystąpienie ściśle sprecyzowanych przez ustawodawcę ww. przesłanek. Zarówno analiza i ocena charakteru "nowych okoliczności faktycznych" lub "nowych dowodów", jak i ich "istotności dla sprawy" następuje w toku postępowania wznowionego. W tej sprawie organ stwierdził, że nowe dowody i okoliczności przedstawione we wniosku z dnia [...] 2004 r. nie były wprawdzie znane organowi wydającemu decyzję ostateczną - chociaż istniały w dniu jej wydania - jednak nie spełniły przesłanki ich istotnego znaczenia dla sprawy w rozumieniu powołanego powyżej przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tzn. wpływu rzutującego na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie organu odwoławczego takie stanowisko jest w pełni zasadne i jednoznacznie wynika z kompleksowej analizy materiału dowodowego sprawy. Wyłącznie nowe dowody podważające ustalenia decyzji ostatecznej w wydanej sprawie mogłyby służyć jej wzruszeniu. Za takie z całą pewnością należałoby uznać dowody obalające twierdzenie, iż małżonkowie P. ponieśli w 1999r. wydatki w wysokości wskazanej w treści decyzji, tj. w kwocie 228.596,43 zł, a przychody uzyskania w wysokości 212.945 zł. Przedłożone dowody tego rodzaju walorów nie posiadają. Z ich treści nie wynika, by w spornym 1999 r. podatnicy dysponowali wyższymi dochodami od ustalonych w treści decyzji ostatecznej będącej przedmiotem wznowienia. Nie przedłożyli bowiem żadnych dowodów na to, że finansowali ponoszone w 1999 r. wydatki z oszczędności wskazanych w treści wniosku, tj. zgromadzonych w latach 1991-1993 na książeczkach oszczędnościowych P. i B. lub ze środków zgromadzonych w latach 1996-1997 na rachunkach bankowych w [...] Banku [...]. Ujawniony we wniosku fakt posiadania wyższych oszczędności na kontach bankowych od ustalonych w toku postępowania podatkowego uzasadnia twierdzenie o ponoszeniu przez stronę jeszcze wyższych wydatków w stosunku do stałej kwoty dochodów przeznaczonych na zasilenie rachunków bankowych. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje okoliczność nabycia jednostek udziałowych funduszu P. poprzedzona wpłatą na ten cel kwoty 25.000 zł do Banku G. SA w dniu 13 stycznia 1994 r. oraz umorzenia jednostek w miesiącach maj i czerwiec 1994 r. wg oświadczenia na łączną kwotę 7.864 zł. Gdyby przyjąć twierdzenie, że jednostki uczestnictwa zostały nabyte za walory pieniężne (w kwocie 25.000 zł) pochodzące z lokaty terminowej, na którą w dniu 12 stycznia 1993 r. dokonano wpłaty w wysokości 17.400 zł i zlikwidowanej w 1994 r. (wypłata 25.448,22 zł) - to twierdzenie takie - w konfrontacji z przyjęciem, że środki pochodzące z likwidacji wskazanej lokaty bankowej zostały przeznaczone na bieżące potrzeby rodziny - nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Przeciwnie, stanowisko takie prowadziłoby do wniosku o wydatkowaniu większej kwoty pieniężnej (tytułem zakupu jednostek uczestnictwa P.) i konieczności korekty (in minus)) wielkości dochodów uzyskanych w 1994 r.

Natomiast wobec nie wykazania (uprawdopodobnienia), iż inwestycja w funduszu P. była rentowna, kiedy i w jakiej wysokości przyniosła zyski oraz w jakim stopniu pozostawała w związku z sytuacją finansową w 1999 r. organ stwierdził, że w 1994 r. podatnicy zainwestowali większą kwotę środków pieniężnych (pozycja wydatki w "bilansie") niż uzyskali (pozycja dochodów w "bilansie") na bieżące potrzeby. Nie sposób założyć, że zyski z tej inwestycji były wyższe od wynikającej z bilansu różnicy pomiędzy ujawnionymi dochodami, a wydatkami w latach 1992-1998. Jednocześnie nie można wykluczyć, iż między innymi zyski z tego źródła ulokowane zostały na lokatach terminowych założonych w latach 1997-1998, z których wypłaty dokonane w 1999 r. uwzględnione już zostały jako źródło dochodów. Podobnie oceniono fakt otrzymania pożyczki z PFRON w kwocie 12.000 zł przeznaczonej na nabycie w dniu 6 stycznia 1994 r. samochodu, który następnie został sprzedany w lipcu 1994 r., a uzyskane środki zainwestowano w zakup samochodu Audi w sierpniu 1994 r. Pozostała po spłacie połowa kwoty przyznanego dofinansowania, chociaż w "bilansie" stanowiłaby pozycję "dochodów", to jednakże w zestawieniu z przedstawionymi we wniosku wpłatami oszczędnościowymi, a także wobec inwestycji w zakup samochodów, również nie mogłaby spowodować istotnej zmiany "bilansu" wpływów i rozchodów finansowych lat 1992-1998.

Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia zasad postępowania dowodowego wyrażającym się w nie podjęciu żadnych czynności zmierzających do uzyskania dowodów dotyczących dat umorzenia jednostek uczestnictwa, ich ilości oraz uzyskanych z tego tytułu kwot. Przede wszystkim zauważył, że w postępowaniu wznowieniowym nie dokonuje się ponownej merytorycznej oceny sprawy oraz gromadzenia w tym celu materiału dowodowego. Niezależnie od tego obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie podatkowym, ale obarcza również stronę postępowania, w której interesie - zwłaszcza w postępowaniu dotyczącym nie ujawnionych źródeł przychodów - jest wskazanie wszystkich środków dowodowych potwierdzających daną okoliczność. W orzecznictwie akcentowany jest pogląd, że to na podatniku ciąży obowiązek wykazania, że wydatki znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach - mieniu ( wyrok NSA z 21.03.1996 r. sygn. akt SA/Wr 1905/96; wyrok NSA z 25.05.2001 r. sygn. akt I SA/Gd 2347/98). Nie można obciążać organów nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania dowodów, zwłaszcza w sytuacji dotyczącej dowodów potwierdzających tezy i twierdzenia strony, bowiem to właśnie podatnik posiada wiedzę dotyczącą tych dowodów lub jest w ich posiadaniu.

W odniesieniu do zarzutów odwołania odnoszących się do oceny przychodów uzyskanych przez Janusza P. tytułem zatrudnienia w spółkach S.-T. i S.-K. organ wskazał, że zupełnie nieuprawnione jest stanowisko dotyczące rzekomego uznania przez organy podatkowe i Sąd, iż zarówno te przychody, jak i osiągnięte ze sprzedaży waluty - nie stanowią dochodów ze źródeł nie ujawnionych. W zaskarżonej decyzji jak i w wyroku sądowym nie zawarto stwierdzeń, których treść upoważniałaby do formułowania tego rodzaju wniosków.

Również nie do przyjęcia jest twierdzenie, iż bez znaczenia dla sprawy, w kontekście wyroku Sądu Najwyższego (przywołanego powyżej), pozostają zawarte w orzeczeniu NSA uwagi dotyczące omawianych dochodów, zacytowane w treści zaskarżonej decyzji. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Prawomocny wyrok konstytuuje powagę rzeczy osądzonej w zakresie tego, co w związku z podstawą sporu stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia między tymi samymi stronami. Pogląd prawny i ocena Sądu orzekającego w danej konkretnej sprawie jest wiążąca dla stron postępowania, a tym samym ma fundamentalne znaczenie w niniejszej sprawie. Natomiast orzecznictwo Sądu Najwyższego z uwagi na prestiż i autorytet jakim się cieszy - stanowi wprawdzie uznaną wskazówkę określonej linii orzeczniczej, nie przesądza jednak o obowiązującej wykładni (interpretacji) prawa. W konsekwencji organ podkreślił, iż problematyka zatrudnienia Janusza P. w spółkach S.-T. i S.-K. została już ostatecznie oceniona w postępowaniu sądowym, zatem wobec braku nowych dowodów w tym zakresie, nie ma prawnej możliwości ponownego weryfikowania twierdzeń dotyczących wysokości dochodów uzyskiwanych z tego źródła przychodów. Powyższe dotyczy również dochodów ze sprzedaży dewiz.

Wobec tego wbrew twierdzeniom odwołania, przedstawione we wniosku wznowieniowym nowe dowody nie pozwalają na stwierdzenie, iż w okresie poprzedzającym 1999 r. uzyskano dochody wyższe od ustalonych w postępowaniu podatkowym o kwotę, która rzutowałaby na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ zwrócił uwagę na ewentualną konsekwencję korekty dochodów o kwotę 6.000 zł tytułem otrzymania bezzwrotnej (w 1/2 części) pożyczki z PFRON, a także o wartości umorzenia jednostek uczestnictwa funduszu P. w kwocie 7.864 zł. Powyższe dochody w konfrontacji z wydatkami poniesionymi na nabycie tych jednostek (25.000 zł), wpłatami oszczędnościowymi wykazanymi we wniosku wznowieniowym (26.870 zł) oraz ustaloną nadwyżką pozostałych wydatków nad dochodami ( 44.528,85 zł) nie mogły spowodować zmiany ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie, bowiem nie podważały twierdzenia o uzyskaniu dochodów z nie ujawnionych źródeł przychodów.

Zatem zarzut naruszenia zasad pewności prawa i sprawiedliwości społecznej wyrażonych w art. 2 Konstytucji RP w ocenie organu podatkowego jest bezpodstawny.

Odnosząc się do argumentu, iż podatnicy wprawdzie nie zachowali dowodów potwierdzających uzyskiwanie dochodów, ale fakt ich osiągania wynika z ponoszonych wydatków - organ wyjaśnił, iż właśnie z uwagi na kwotę wydatków poniesionych w 1999 r., przedmiotem zainteresowania organów podatkowych stało się źródło ich finansowania. W tym wypadku, zważywszy na regulacje zawarte w art. 20 ust. 3 w związku z ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, to na podatniku ciąży wykazanie, że poniesione wydatki znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub zgromadzonym mieniu.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w sprawie odmowy wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w B. dotyczącą ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z nie ujawnionych źródeł przychodu za 1999 r. Janusz P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 243 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ organ nie przeprowadził obowiązkowego postępowania co do rozpoznania sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną dnia 31 lipca 2002 r. oraz naruszenie przepisu art.240 § 1 pkt 5 tej ustawy ponieważ stwierdził, że wskazane nowe dowody nie spełniały przesłanki istotnego znaczenia dla sprawy w rozumieniu tego przepisu, gdyż nie dowiodły, że strona uzyskała w okresie bilansowym będącym przedmiotem postępowania wyższego przychodu , niż ustalony przez organ.

W konsekwencji zarzucił naruszenie art.2 Konstytucji RP, art. 120 oraz art.121 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że granice postępowania rozpoznawczego sprawy podatkowej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Organ prowadzący postępowanie w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego dokonanymi w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Przepisy nie określają według jakich reguł prowadzić postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. Sprawa wznowienia postępowania jest sprawą podatkową, należy więc ją traktować jak każdą sprawę podatkową. Organ naruszył te zasady, albowiem nie dokonał ponownej analizy stanu faktycznego w związku ze wskazanymi przez stronę nowymi dowodami w sprawie. Organ nie rozróżnia wydatków konsumpcyjnych od wydatków inwestycyjnych. Uznanie przedmiotowych dowodów za niespełniające przesłanki bycia istotnymi dla sprawy w kontekście dowodzenia przez skarżącego uzyskania w okresie poprzedzającym 1999 r. wyższych przychodów, pozbawione jest podstaw.

Skarżący żąda dokonania przez organ ponownej merytorycznej oceny sprawy w kontekście przychodów ze spółek S.-K. i S.-T. oraz przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w celu ustalenia, że inwestycja w jednostki Funduszu P. (pochodząca - co sam organ zauważa z inwestycji w lokatę terminową z dnia 12 stycznia1993 r. i zlikwidowanej w styczniu 1994 r.) i przychód z funduszu PFRON nie zostały wydatkowane na pokrycie wydatków konsumpcyjnych - bieżących kosztów utrzymania w okresie rozliczeniowym oraz, że stanowiły inwestycje (P.) i źródło środków inwestycyjnych (PFRON) przynoszące dodatkowe dochody jak chociażby w wysokości 30 % zysku funduszu P. Źródłem ich finansowania był przychód z S.-K. i S.-T., który tym samym winien być uznany z całego okresu zatrudnienia za przychód pochodzący ze źródeł nie budzących wątpliwości a jedynie nie ujawniony organom podatkowym, tj. w kwocie 62.000 zł za okres 31 miesięcy, a nie w kwocie 44.529,85 zł (w której mieszczą się zdaniem organów przychody z zatrudnienia w spółkach kanadyjskich oraz również przychody ze sprzedaży dewiz) jako przyjętej przez organy w poprzednim postępowaniu różnicy wydatków nad dochodami.

Skarżący zarzuca w kontekście nowych dowodów w sprawie, że organ całkowicie bezzasadnie trwa przy ustaleniach odnoszonych do kwoty 44.529,85 zł z poprzedniego postępowania.

Sąd w poprzednim postępowaniu w wyroku z dnia 06 maja 2003 r.( uzasadnienie s.5 licząc od dołu) potwierdził, że organy uznały przychody z S.-K. i S.- T. za pochodzące ze źródła, które nie budzi wątpliwości. Skarżący wskazuje, że znając kurs z dnia sprzedaży 9.187 dolarów USA można ustalić, iż kwotą uznaną za przychód z pracy w spółkach jest kwota około 36.000 zł.

Ponadto w poprzednim postępowaniu organ przyjął, że lokata terminowa w wysokości 17.400 zł (z okresu styczeń 1993 - styczeń 1994 r.) została skonsumowana na bieżące koszty utrzymania, podczas gdy obecnie strona dowodzi w oparciu o nowe dowody, że powiększona o kwotę odsetek z zysku do 25.000 zł została ponownie zainwestowana z zyskiem 30% w stosunku rocznym (dowód w postaci Kwartalnego Biuletynu Inwestorów Funduszu powierniczego P.).

Strona wykazała, że z powyższej kwoty tylko 7.864 zł zostało skonsumowane w czerwcu 1994 r. na zakup samochodu Audi i utrzymuje, że pozostała kwota tj.17.136 zł nadal pracowała jako inwestycja przynosząca zysk w kwocie ok.6.000 zł za pierwszy rok.

Organ nie przeprowadził żadnego dowodu dla wykazania, że twierdzenie strony pozbawione jest uzasadnienia, choć taki obowiązek miał na podstawie art.243 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ ograniczył się wyłącznie do przyjęcia, że wydatkowanie kwoty 25.000 zł na zakup jednostek P. stanowi dodatkowy wydatek w bilansie całego okresu, który winien powodować korektę dochodów za 1994 r. in minus, ponieważ jego źródłem musiał być przychód z nie ujawnionych źródeł przychodu.

Art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej przyjmuje, że nowe dowody w sprawie obciążają bilans wydatków, a nie stanowią dowodów wskazujących (oczywiście nie bezpośrednio) na istnienie przychodów wyższych niż przyjęte dla okresu przez organ w kwocie 212.945 zł, których źródłem mogło być wynagrodzenie z S.-K. i S.-T.. Strona zauważa, że skoro źródła przychodów są znane dla całego okresu bilansowego (włącznie ze źródłami w spółkach kanadyjskich), to na organie ciążył obowiązek przeprowadzenia dowodu przeciwko twierdzeniom skarżącego opartym o dowody zaświadczające o konieczności uzyskania wyższych przychodów ze spółek.

Jednocześnie skarżący zarzucił, iż organ przyjmując, że ujawnione wydatki musiały być finansowane z nie ujawnionych źródeł przychodu nie uzasadnia, dlaczego źródłem finansowania wydatków inwestycyjnych nie były w jego ocenie przychody ze spółek, co uchybia normie z art.210 § l pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Przyjęte zostało, iż owe przychody nie pochodzą z nie ujawnionych źródeł, a sporna jest jedynie ich wysokość, którą strona na podstawie świadectw pracy określa na 62.000 zł a organ pośrednio na około 36.000 zł.

Jeżeli bowiem skarżący dowodami w postaci zakupu jednostek uczestnictwa P. w kwocie 25.000 zł, dotacją bezzwrotną w wysokości 6.000 zł z funduszu PFRON oraz dowodem otwarcia nieujawnionej uprzednio lokaty bankowej terminowej na kwotę 10.000 zł wskazuje, że musiał dysponować w związku z tymi dowodami przychodem dla okresu bilansowego wyższym o 41.000 zł (którego źródłem mógł być przychód z S.-K. i S.-T. w kontekście świadectw pracy dokumentujących ich uzyskanie),to organ całkowicie bezzasadnie traktuje te dowody jako dokumentujące dodatkowe wydatki, których źródłem musiała być w konsekwencji wyższa kwota przychodu z nie ujawnionych źródeł, niż przyjęta przez organ.

Skarżący zarzuca bezzasadność takiego rozumowania, które w żaden sposób nie chce dopuścić możliwości, że źródłem finansowania wskazanych wyżej inwestycji były przychody uzyskane ze spółek w kwocie wyższej niż 36.000 zł skoro uznano je za pochodzące ze źródła, które nie budzi wątpliwości tzn. takie, które zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zawartym w wyroku z dnia 18.04.2002 r. sygn.akt III RN 55/01, pozostało nie ujawnione organom podatkowym, lecz znajduje uzasadnienie w znanych źródłach przychodu.

Ponadto wadliwość prowadzonego w trybie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej postępowania widoczna jest również chociażby w stwierdzeniu organu, że strona nie uprawdopodobniła rentowności inwestycji w fundusz P. przez przyjęcie przez organ, że informacja zawarta w Kwartalnym Biuletynie Inwestorów Funduszu P. (złożonym przez stronę jako jeden z nowych w sprawie dowodów) nie uprawdopodabnia rentowności dokonanej inwestycji, pomimo że organ dysponując tą informacją mógł bez trudu uzyskać jej potwierdzenie zwracając się do autora Biuletynu lub Banku P., który był właścicielem funduszu. W konsekwencji podnosi, że Sąd w poprzednim postępowaniu oraz organ w decyzji ostatecznej z dnia [...] 2002 r. nie dokonały oceny charakteru przychodów z całego okresu zatrudnienia skarżacego w S-K. oraz S.-T. i należy ponownie zweryfikować twierdzenia dotyczące wysokości dochodów z tego źródła przychodu w związku z nowymi dowodami w sprawie, stanowiskiem Sądu Najwyższego w w/w orzeczeniu z dnia 18 kwietnia 2002 r. oraz stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku sygn. akt SA/Bd 354/03.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu zaskarżonej decyzji takiego naruszenia prawa zarzucić nie można.

Zauważyć należy, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia.

W rozpoznawanej sprawie podstawę wznowienia stanowi art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję".

Z regulacji tej wynika, że "nowe dowody" lub "nowe okoliczności faktyczne" mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, tj. dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, a więc wpływ na zmianę treści decyzji.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem do ustalenia, czy dowody załączone przez stronę do wniosku z dnia [...] 2004r. są dowodami istotnymi w sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że są one dowodami nowymi. Ocenić należy, czy kopie z książeczek oszczędnościowych P. i B., rachunków z [...] Banku [...], dokumentów potwierdzających otrzymanie pożyczki z PFRON oraz dowody nabycia i umorzenia jednostek uczestnictwa Funduszu P. stanowią dowody istotne w sprawie ustalenia podatku dochodowego z tytułu dochodów ze źródeł nie ujawnionych za 1999r, a w konsekwencji, czy mogłyby stać się podstawą do wydania decyzji o treści odmiennej, gdyby były znane organowi podatkowemu w dniu jej wydania.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do dowodów potwierdzających lokaty zgromadzone na książeczkach oszczędnościowych P. (wpłata w dniu 04 stycznia 1991r. kwoty - 1.900 zł oraz w dniu 14 września 1992r. kwoty - 2.700 zł) i B. (wpłata w dniu 12 stycznia 1993r. kwoty - 5.000 zł) oraz posiadanie na rachunku w [...] Banku [...] O/T. w dniu 31 grudnia 1996r. kwoty 9.170 zł i dokonanie wpłaty w tym Banku w dniu 17 lutego 1997r. kwoty 10.000 zł. Zauważyć należy, że w decyzji z dnia [...] 2002r. (której strona domaga się wzruszenia) wpłaty dokonywane przez podatników na konta bankowe potraktowane zostały przez organy podatkowe jako "wydatki" przy dokonywaniu analizy "dochodów i wydatków" za lata 1992-1998, natomiast wypłaty z lokat ujęte zostały po stronie "dochodów". Przyjmując ten system rozliczenia słusznie organ podatkowy podniósł, iż przedłożone dowody spowodowałyby zwiększenie kwoty wydatków w bilansie "dochodów i wydatków" za lata 1992-1998. Jednocześnie strona nie przedłożyła żadnych dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, iż z tych lokat były finansowane wydatki w 1999r., a tylko takie dowody mogłyby mieć znaczenie dla sprawy. Zwrócić należy uwagę, że organ podatkowy przy ustalaniu źródeł dochodów na pokrycie wydatków za 1999r. przyjął likwidację lokat terminowych w kwocie 101.020,97 zł, z czego 85.223,65 zł pochodziło z oszczędności zgromadzonych w latach poprzedzających 1999r. Nie ma zatem podstaw, aby tylko z tej przyczyny, że podatnicy dokonywali wpłat na rachunki bankowe w latach poprzedzających 1999r. automatycznie zwiększać osiągnięte dochody w tym roku podatkowym. Źródłem finansowania wydatków w 1999r. mogą być oszczędności bankowe, ale wyłącznie w kwocie 101.020,97 zł, która stanowi wypłatę z lokat terminowych będących niewątpliwie w dyspozycji podatników, co zostało udowodnione. Brak jest zatem dowodów, iż w 1999r. oprócz przyjętej przez organ i wykazanej kwoty 101.020,97 zł należy uwzględnić w dochodach jeszcze inne kwoty z tytułu likwidacji lokat bankowych. W związku z tym przedłożone dowody nie są istotne dla sprawy.

W zakresie nabycia w 1994r. jednostek udziałowych Funduszu P. na kwotę 25.000 zł należy zgodzić się z organem podatkowym, że strona nie wykazała czy rzeczywiście uzyskała z tego tytułu zysk i w którym roku, a przede wszystkim, iż miało to wpływ na dochody osiągnięte w 1999r. Wskazała jedynie, że z tytułu umorzenia części tych jednostek w miesiącach maj-czerwiec 1994r. osiągnęła kwotę 7.864 zł, która była wydatkowana na zakup samochodu. Bez znaczenia dla oceny sprawy jest powoływanie się przez stronę na nabycie jednostek uczestnictwa ze środków finansowych pochodzących z lokaty terminowej zlikwidowanej w 1994r., która tym samym nie została przeznaczona na bieżące potrzeby. Spowodowałoby to konieczność dokonania korekty wydatków i dochodów w 1994r., a w konsekwencji świadczyło o wyższych wydatkach niż przyjęte przez organ.

Zauważyć należy, że efektem inwestowania w fundusze inwestycyjne nie zawsze jest zysk, lecz może być również strata. Nie ma gwarancji, że inwestycja w fundusze wiąże się wyłącznie z uzyskaniem zysku. Na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, że dokonana przez niego inwestycja w danym okresie była opłacalna. Stąd strona powinna wykazać, iż zainwestowanie środków w fundusz P. przyniosło faktyczny zysk, a nie stratę. Dokument zakupu jednostek uczestnictwa w funduszu P. jest wyłącznie dowodem poniesienia wydatku i nie przesądza o osiągnięciu zysku z tego rodzaju inwestycji. Broszura, na którą powołuje się strona nie stanowi dowodu uzyskania zysku przez konkretnego inwestora. Dowodem takim byłby niewątpliwie dokument, który wskazywałby: 1) ile jednostek uczestnictwa w funduszu P. zostało umorzonych, 2) jaką kwotę z tego tytułu uzyskano i 3) kiedy operacja została dokonana. Wobec braku dowodów, iż zakup jednostek udziałowych funduszu P. przyniósł zysk, o który należy powiększyć dochody, nie ma podstaw do twierdzeń, że są to istotne dowody w sprawie. Gdyby nawet strona osiągnęła zysk (nie wiadomo w którym roku), to nie można wykluczyć również wersji, którą wskazuje organ podatkowy, iż określone zyski z tej inwestycji mogły być ulokowane w zakładanych lokatach bankowych, z których wypłaty dokonane w 1999r. zostały już uwzględnione jako źródło dochodów małżonków P.

Niewątpliwie wykazanie otrzymania pożyczki z PFRON w kwocie 6.000 zł jako części bezzwrotnej (ogółem kwota pożyczki - 12.000 zł) stanowi podstawę do zwiększenia pozycji dochodów w ogólnym bilansie "dochodów i wydatków" za lata 1992-1998. Wobec jednak wykazanej przez organ nadwyżki wydatków nad dochodami w latach 1992-1998 w kwocie 44.529,85 zł nie miałoby tistotnego znaczenia zwiększenie dochodów w tych latach o kwotę 6.000 zł. Otrzymanie zatem pożyczki częściowo bezzwrotnej jest nieistotne w sprawie.

Zasadne jest zatem stanowisko organu podatkowego, że korekta dochodów o 6.000 zł tytułem bezzwrotnej pożyczki i o wartość umorzenia jednostek uczestnictwa funduszu P. w kwocie 7.864 zł w konfrontacji z wydatkami poniesionymi na nabycie tych jednostek, wpłatami oszczędnościowymi podanymi we wniosku z 22 czerwca 2004r. oraz ustaloną nadwyżką pozostałych wydatków nad dochodami nie mogą spowodować zmiany decyzji ostatecznej.

Sąd zauważa, iż w rzeczywistości strona zmierza do podważenia ustaleń dokonanych w decyzji z dnia [...] 2002r. i uznanych wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2003r. sygn. akt SA/Bd 345/03 za zgodne z prawem, a dotyczących zatrudnienia Janusza P. w spółkach S.-T. i S.-K. Skarżący uważa, że ponownie powinna być ustalona wysokość przychodów z tytułu zatrudnienia w powyższych spółkach oraz z tytułu sprzedaży dewiz. Zarówno w skardze, jak również na rozprawie podatnik zakwestionował kwoty przyjęte z tytułu zatrudnienia, które – jego zdaniem - były w rzeczywistości wyższe, co ma oparcie w świadectwach pracy. Zdaniem tut. Sądu kwestia osiągniętych dochodów z tytułu pracy w spółkach kanadyjskich oraz z tytułu sprzedaży dewiz była już przedmiotem analizy organów podatkowych i kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt SA/Gd 345/03 oddalił skargę na decyzję z dnia 30 października 2002r. stwierdzając, że nie narusza ona prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do zagadnienia przychodów osiągniętych przez Janusza P. z tytułu zatrudnienia w wyżej wymienionych spółkach i tym samym jego wpływu na ustalony podatek dochodowy z nie ujawnionych źródeł przychodów za 1999r. Podobnie ustosunkował się do powoływanej przez stronę okoliczności sprzedaży dewiz. Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się podstaw do zakwestionowania ustaleń organu podatkowego z tej przyczyny, iż wielkości przyjęte z powyższych tytułów zostały zaniżone. Okoliczności związane z zatrudnieniem Janusza P. w spółkach S.-T. i S-K. powoływane obecnie przez stronę, były znane zarówno organom podatkowym w pierwotnym postępowaniu, jak również Sądowi. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Izby Skarbowej, iż fakt zatrudnienia w spółkach i sprzedaży dewiz nie ma wpływu na dokonany wymiar podatku za 1999r. Powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz argumentacji zawartej w jego uzasadnieniu nie można traktować jako nowego dowodu spełniającego przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem istniejącego w dacie wydania decyzji.

Ponadto, na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny.

Reasumując należy stwierdzić, że załączone przez stronę dokumenty, chociaż stanowią nowe dowody w sprawie to jednak, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie są to dowody istotne, a więc takie, które mogłyby wpłynąć na treść decyzji organów podatkowych i tym samym na odmienne rozstrzygnięcie.

Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze, jak również przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Ponadto przeanalizował przedłożone dowody, uwzględniając także rodzaj tych dowodów i z tej analizy wyciągnął spójne wnioski oraz powiązał je w logiczną całość. Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu podatkowym.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.