Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 870/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 256 ust. 1, art. 255 ust. 4, art. 131 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 1800
law: Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w H., Wielka Brytania na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej M. z siedzibą w H., Wielka Brytania kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...], udzielonego na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 i art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.), dalej "p.w.p.", oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., w decyzji z dnia [...] maja 2016 r., [...], oddalił sprzeciw wniesiony przez M. Ltd. z siedzibą w [...], Wielka Brytania.

Ww. decyzja została wydana w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. spółka M. Ltd. z siedzibą w [...], Wielka Brytania, dalej "wnioskodawca", "spółka", "skarżąca", wniosła sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...], na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej "zgłaszający", "uprawniony", "uczestnik".

Sporny znak przeznaczony został do oznaczania usług w klasach: 35 i 41, tj.: reklama; zarzadzanie w działalności gospodarczej; administrowanie działalności gospodarczej; prace biurowe; agencje informacji handlowej; agencje reklamowe; analizy kosztów; analizy rynkowe; badania marketingowe; badania opinii publicznej; badania rynku; oferowanie w mediach produktów dla detalicznego handlu; doradztwo specjalistyczne w sprawach działalności gospodarczej; doradztwo w zakresie organizowania i prowadzenia działalności gospodarczej; doradztwo w zarządzaniu działalnością gospodarczą; dystrybucja materiałów reklamowych [próbek, druków, prospektów, broszur]; informacja o działalności gospodarczej; edytorskie usługi w dziedzinie reklamy; handlowe informacje i porady udzielane konsumentom [punkty informacji konsumenckiej]; agencje informacji handlowych; kolportaż próbek; marketing; uaktualnianie materiałów reklamowych; prezentowanie produktów w mediach dla celów sprzedaży detalicznej; rozpowszechnianie ogłoszeń reklamowych; sondaże opinii; organizowanie wystaw w celach handlowych lub reklamowych; outsourcing [doradztwo handlowe]; poszukiwania w zakresie patronatu; rozlepianie plakatów reklamowych; pokazy towarów; produkcja filmów reklamowych; public relations; publikowanie tekstów sponsorowanych; rozpowszechnianie materiałów reklamowych; wynajmowanie przestrzeni reklamowej; tworzenie reklamowych i sponsorowanych tekstów; wynajmowanie nośników reklamowych; przygotowywanie reklam; statystyczne zestawienia; organizowanie targów w celach handlowych lub reklamowych; telemarketing; transkrypcja formy wiadomo6ci i komunikatów; zarobkowe zarządzanie w zakresie udzielania licencji na towary i usługi dla osób trzecich; wyceny handlowe; wynajem czasu reklamowego we wszystkich środkach przekazu; zarządzanie w zakresie zamówień handlowych; usługi zaopatrzenia osób trzecich [zakupy produktów i usług dla innych przedsiębiorstw]; zarobkowe zarządzanie w zakresie koncesjonowania dóbr i usług na rzecz osób trzecich; zarządzanie (w ramach prowadzonej działalności gospodarczej) w zakresie udzielania licencji na towary i usługi na rzecz osób trzecich; promocja sprzedaży dla osób trzecich; sprzedaż, sprzedaż detaliczna, sprzedaż hurtowa, sprzedaż dla osób trzecich towarów; materiałów reklamowych, próbek, druków, prospektów, broszur, ulotek, nalepek, naklejek, plakatów, oznaczeń informacyjnych, materiałów informacyjnych, materiałów dotyczących ruchu drogowego, materiałów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, materiałów dotyczących motoryzacji, materiałów dotyczących bezpieczeństwa w motoryzacji, materiałów dotyczących uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, kamer; kolportaż materiałów reklamowych, próbek, druków, prospektów, broszur, ulotek, nalepek, naklejek, plakatów, oznaczeń informacyjnych, materiałów informacyjnych, materiałów dotyczących ruchu drogowego, materiałów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, materiałów dotyczących motoryzacji, materiałów dotyczących bezpieczeństwa w motoryzacji, materiałów dotyczących uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, materiałów dotyczących urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, materiałów dotyczących kamer; reklama i marketing w zakresie dotyczącym ruchu drogowego, bezpieczeństwa ruchu drogowego, motoryzacji, bezpieczeństwa w motoryzacji, uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, kamer (klm 35), nauczanie; kształcenie; edukacja; informacja o edukacji; instruktaże; komputerowe przygotowanie materiałów do publikacji; organizowanie, prowadzenie i obsługa konferencji; organizowanie, prowadzenie i obsługa kongresów; organizowanie konkursów [edukacja lub rozrywka]: kształcenie praktyczne [pokazy]; organizowanie i prowadzenia warsztatów [szkolenia]; organizowanie i prowadzenie seminariów; organizowanie i prowadzenie sympozjów; organizowanie i prowadzenie zjazdów; publikowanie tekstów [innych niż teksty reklamowe]; sprawdziany edukacyjne, nauczanie, kształcenie, edukacja w zakresie dotyczącym ruchu drogowego, bezpieczeństwa ruchu drogowego, motoryzacji, bezpieczeństwa w motoryzacji, uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, kamer, organizowanie kampanii społecznej dotyczącej ruchu drogowego, bezpieczeństwa ruchu drogowego, motoryzacji, bezpieczeństwa w motoryzacji, uwiadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, zwiększenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i bezpieczeństwa w motoryzacji poprzez wykorzystywana urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk w szczególności kamer (klm 41).

Wnoszący sprzeciw jako podstawę prawną swojego sprzeciwu wskazał naruszenie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. podnosząc zarzut zgłoszenia spornego znaku w złej wierze oraz art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. z zarzutem naruszenia praw osobistych i majątkowych osób trzecich.

W zakresie zarzutu zgłoszenia spornego znaku w złej wierze, wnoszący sprzeciw wskazał na okoliczności, z których wynika, że hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" stanowiący element znaku spornego, zostało przekazane uprawnionemu przez wnoszącego sprzeciw do celów akcji promocyjnej kamer oznaczanych znakiem M.. Hasło pochodzi od wnoszącego sprzeciw i nie miało służyć do promocji innych kamer niż kamery o nazwie "M.". Wnoszący sprzeciw oświadczył, że nie zgodził się na zgłoszenie przez uprawnionego spornego znaku do ochrony.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wnoszący sprzeciw stwierdził, że sporny znak narusza autorskie prawa majątkowe osób trzecich do hasła "KAMERA NA POKŁADZIE". Prawa te zaś nie przysługują i nigdy nie przysługiwały uprawnionemu.

Następnie wnoszący sprzeciw przedstawił okoliczności związane z podjęciem współpracy z uprawnionym w zakresie promocji kamer samochodowych "M". Na te okoliczność przedstawił kopie korespondencji mailowej (od kwietnia 2013 r.) dotyczącej akcji społecznej "Jedź bezpiecznie - kamerka w aucie", której elementem miała być dystrybucja naklejek na szyby samochodowe.

Wnoszący sprzeciw powołał również okoliczności z lipca 2013 r. dotyczące poinformowania uprawnionego o realizacji akcji promocyjnej z wykorzystaniem hasła "KAMERA NA POKŁADZIE", a także okoliczności spotkania w sierpniu 2013 r., podczas którego przedstawiciele uprawnionego stwierdzili, że proponowanego przez wnoszącego sprzeciw hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" nie można zaakceptować, z powodu niezgodności językowej z akcją.

Sporny znak towarowy, zdaniem wnoszącego sprzeciw, jest wzorowany na projekcie opracowanym przez wnoszącego sprzeciw, mimo że sprzeciwiający nie rozpoczął prowadzenia wspólnej kampanii z uprawnionym.

W ocenie wnoszącego sprzeciw zła wiara uprawnionego polegała na blokowaniu działań wnoszącego sprzeciw. Stwierdził, że celem zgłoszenia spornego znaku nie było uzyskanie przez uprawnionego ochrony na znak, ale uniemożliwienie działań promocyjnych prowadzonych przez wnoszącego sprzeciw, przy czym uprawniony dążył, aby promocja produktów wnoszącego sprzeciw przebiegła wyłącznie przy udziale uprawnionego i na jego warunkach uprawnionego. Skutkiem powyższych okoliczności wnoszący sprzeciw zrezygnował ze współpracy z uprawnionym. Wnoszący sprzeciw używał podczas swoich działań promocyjnych naklejki z napisem "KAMERA NA POKŁADZIE", która była dołączana do promocyjnej serii videorejestratorów "M.", co potwierdza regulamin konkursu w ramach akcji promocyjnej.

W ocenie wnoszącego sprzeciw, decyzja o udzieleniu prawa na spory znak towarowy spowodowała powstanie nieuzasadnionego monopolu uprawnionego, który zagraża konkurencji na rynku kamer samochodowych, a także promocji takich kamer.

Uprawniony, pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., uznał sprzeciw za bezzasadny.

Wobec uznania sprzeciwu za bezzasadny przez uprawnionego z prawa ochronnego na znak towarowy KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...], na podstawie art. 247 ust. 2 p.w.p., sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym.

Podczas rozprawy w dniu 8 kwietnia 2016 r. strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie. Uprawniony wniósł o przesłuchanie świadka M. S. na okoliczność genezy spornego znaku towarowego, jego twórcy oraz dostosowania grafiki do słów użytych jako naklejka.

Wnoszący sprzeciw podkreślił, że rola uprawnionego polegała na przedstawieniu koncepcji akcji promocyjnej, a nie na stworzeniu hasła do akcji "KAMERA NA POKŁADZIE", które było jednym z jej elementów. Zła wiara uprawnionego polegała, zdaniem wynoszącego sprzeciw, na tym, że hasło i projekt naklejki pochodziły od wnoszącego sprzeciw, a uprawniony odrzucił pomysł zastosowania hasła "KAMERA NA POKŁADZIE", a następnie dokonał zgłoszenia znaku towarowego z tym elementem słownym. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, autorem spornego znaku jest F. G., a autorem samego sloganu są J. K. i T. H. ze spółki M..

Uprawniony przedłożył do akt sprawy pismo procesowe z załącznikami (akta, tom l, k.262 - 257). Z ww. pisma wynika, że twórcami akcji propagującej zwiększenie bezpieczeństwa i kultury jazdy na drodze w ll połowie 2012 r., byli wspólnie P. C. i M. S.. Pomysłodawcy wymyślili również robocze hasła akcji, tj. JEDŹ BEZPIECZNIE - KAMERA W AUCIE, JEDŹ BEZPIECZNIE - KAMERA w SAMOCHODZIE, JEDŹ BEZPIECZNIE - KAMERA NA POKŁADZIE.

Od 2013 r. prowadzono prace nad stworzeniem formy graficznej naklejki - późniejszego znaku towarowego, której pomysłodawcą był M. S., co potwierdzają oświadczenia M. S. i P. C. oraz korespondencja mailowa z czerwca 2013 r. Zdaniem uprawnionego, to on jest pomysłodawcą całej akcji, a wnoszący sprzeciw nie prowadził żadnych czynności związanych z bezpieczeństwem na drodze, ponieważ jego działalność ograniczała się do produkcji i sprzedaży kamer. Uprawniony dopracowywał propozycje haseł użytych w akcji, a wnoszący sprzeciw przejął pomysł i projekt akcji z wykorzystaniem hasła "KAMERA NA POKŁADZIE". Uprawniony działał w dobrej wierze zgłaszając do ochrony w UP RP dwa znaki towarowe KAMERA W AUCIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...] oraz znak KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...].

Odnośnie zarzutu naruszenia praw autorskich przez sporny znak towarowy, uprawniony zakwestionował możliwości objęcia ochroną prawnoautorską elementu słownego "KAMERA NA POKŁADZIE". Zdaniem uprawnionego, zwrot ten występuje w mowie potocznej i nie został wymyślony przez wynoszącego sprzeciw. Na potwierdzenie uprawniony przedstawił materiały, z których wynika, że hasło KAMERA NA POKŁADZIE jest używane w transporcie samochodowym, lotniczym, a nawet komputerach.

Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2016 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe wnioski, twierdzenia i argumenty. Wnoszący sprzeciw powołał się na treść pisma z dnia 26 kwietnia 2016 r. Uprawniony wniósł o przesłuchanie strony w osobie P. C.. Zdaniem uprawnionego, ww. osoba może wypowiedzieć się szerzej niż w przedłożonym wcześniej do akt sprawy oświadczeniu. Co do zarzutu złej wiary, uprawniony uznał go za bezzasadny, ponieważ jego zdaniem pomysłodawcą znaku jest uprawniony, który w dniu [...] kwietnia 2012 r., zwrócił się do wnoszącego sprzeciw z propozycją podjęcia współpracy w zakresie akcji promocyjnej. Uprawniony zgłosił do ochrony dwa znaki towarowe, które zawierały grafikę stworzoną przez uprawnionego i hasła, o czym wnoszący sprzeciw został poinformowany w dniu [...] czerwca 2013 r. Uprawniony stwierdził, że wnoszący sprzeciw jest uprawniony do znaku przedstawionego na karcie nr 47 akt sprawy, natomiast hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" nie może być przedmiotem prawa autorskiego. Wnoszący sprzeciw stwierdził, że przedmiotem sporu nie jest pomysł na akcję marketingową, ale konkretne oznaczenie w warstwie słownej - "KAMERA NA POKŁADZIE", nie ma zatem znaczenia kto inicjował współpracę i jakie były jej warunki. W powołanej korespondencji mailowej jest przedstawiony ogólny zarys współpracy pomiędzy stronami nie mający znaczenia dla całokształtu sprawy.

Wnoszący sprzeciw poinformował, że był organizatorem podobnych akcji, a uprawniony przesłał swoją ofertę w trakcie realizacji przez wnoszącego sprzeciw innego projektu. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, w powołanej korespondencji mailowej nie pojawia się hasło "KAMERA NA POKŁADZIE", a materiał dowodowy potwierdza, że wzór naklejki "KAMERA NA POKŁADZIE" został stworzony przez wnoszącego sprzeciw.

Kolegium Orzekające postanowiło oddalić wniosek uprawnionego o przesłuchanie M. S. oraz P. C. uznając, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia ww. osób (akta, tom l, k. 255 - 248).

W tych okolicznościach wydana została wskazana na wstępie decyzja z dnia [...] maja 2016 r.

Kolegium Orzekające odnosząc się do zarzutu zgłoszenia spornego znaku towarowego w złej wierze, wskazało, iż przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają definicji złej wiary.

W ww. zakresie powołano tezy z orzeczeń sądowych, w tym wyrok z dnia 5 kwietnia 2002 r., ll SA 3856/01, w którym NSA powołując się na "System prawa cywilnego. Część ogólna." S. Grzybowskiego, Wrocław 1985 r., stwierdził, że: "w złej wierze jest ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy nie można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwione".

Jednocześnie wskazano, że zła wiara zgłaszającego znak towarowy obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, a więc nie jest to tylko kwestia subiektywnego zdania osoby działającej, ale też kwestia obiektywnych zdarzeń. Przy świadomości istnienia przeszkód rejestracji lub wcześniejszego używania znaku przez inną osobę muszą towarzyszyć tym zdarzeniom inne, dodatkowe okoliczności.

Organ zauważył także, że w orzecznictwie europejskim np.: decyzji OHIM z dnia 25 października 2000 r. w sprawie znaku towarowego BE NATURAL, czy też decyzji z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie znaku towarowego EAST SIDE MARIO'S, podkreśla się, że muszą zaistnieć okoliczności wskazujące, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też interesów innych przedsiębiorców. Do okoliczności takich może należeć zgłoszenie znaku towarowego w celu zablokowania zgłoszenia lub używania znaku przez osobę dysponującą tym znakiem, a zatem z zamiarem przejęcia pozycji danego znaku towarowego. Ponadto, okolicznością taką może być zgłoszenie w celach spekulacyjnych, gdy wcześniej nie występuje używanie znaku przez inny podmiot, lecz zgłaszający liczy na potencjalne zainteresowanie znakiem. Zgłoszenie takie może być zatem połączone z zamiarem zaoferowania go - już po udzieleniu prawa - innym podmiotom. Przyjmuje się, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce, gdy uprawniony zgłosił znak w innym celu niż jego używanie np.: w celu wymuszenia ustępstw finansowych.

W rozpatrywanej sprawie, bezsprzeczne jest - jak wskazał organ - że strony postępowania współpracowały z sobą od kwietnia 2013 r. w zakresie opracowania przebiegu akcji promocyjnej dotyczącej bezpieczeństwa w ruchu drogowym przy wykorzystaniu kamer montowanych w samochodach i oznaczanych "M". Natężenie tych relacji miało miejsce w czerwcu 2013 r., co potwierdza korespondencja mailowa miedzy stronami (akta, tom l, k. 66 - 53 oraz k. 241 - 222). Z kolei w dniu 24 sierpnia 2013 r. uprawniony zgłosił do ochrony w Urzędzie Patentowym słowno - graficzny znak towarowy KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE o nr [...].

W ocenie Kolegium Orzekającego, wnoszący sprzeciw nie wykazał jednak, aby działania uprawnionego związane ze zgłoszeniem spornego znaku towarowego cechowała zła wiara, ponieważ dowody przedłożone przez niego dotyczą kamer oznaczanych "M." (akta, tom l, k. 62, 35), "M." (akta, tom l, k. 50, k. 47), "M." (akta, tom l, k. 54, 53) i wykorzystania hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" (akta, tom 1, k.471), zaś sporny znak towarowy nie posiada oznaczenia "M.", natomiast hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" nie jest jedynym słownym elementem znaku. W spornym znaku znajdują się jeszcze słowa "JEDŹ BEZPIECZNIE", które zostały umieszczone w formie przedstawieniowej znaku towarowego o nr [...].

Także okoliczność, że uprawniony w trakcie wspólnych uzgodnień w zakresie akcji promocyjnej wykorzystującej kamery "M." wraz z hasłem "KAMERA NA POKŁADZIE" stwierdził, że "hasło akcji (...) propozycja ,,KAMERA NA POKŁADZIE" odrzucamy, bo jest ono niezgodne chociażby językowo z akcją" (akta, tom l, k. 41), a następnie zgłosił sporny znak (zawierający te elementy słowne) do ochrony w UP RP, nie świadczy, w ocenie Kolegium Orzekającego, o działaniu uprawnionego w złej wierze, ponieważ nie sposób uznać, że zmiana oceny co do poprawności językowej sformułowania zawartego w znaku towarowym jest przejawem złej wiary.

Również podniesiony aspekt przekazania uprawnionemu w czasie współpracy projektów naklejek z hasłem "KAMERA NA POKŁADZIE" i oznaczeniem kamer "M. explore more" (akta, tom l, k. 75, k. 47) nie potwierdza działania uprawnionego w złej wierze. W ocenie Kolegium, między oznaczeniem, na które powołuje się wnoszący sprzeciw a znakiem towarowym o nr [...] nie występuje ani zależność ani zbieżność pod względem użytych elementów słownych i graficznych tworzących te dwie kompozycje, które potwierdzaliby działania uprawnionego w złej wierze.

Zarzutu złej wiary nie potwierdza również twierdzenie wnoszącego sprzeciw o braku zgody na uzyskanie praw wyłącznych do hasła "KAMERA NA POKŁADZIE", ponieważ wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby strony postępowania łączyła jakakolwiek umowa lub porozumienie zakazujące stosowania lub możliwości zgłoszenia, celem uzyskania ochrony, znaku towarowego z elementem słownym "KAMERA NA POKŁADZIE". Zatem, w ocenie Kolegium, nie można zasadnie twierdzić, iż uprawniony działał w złej wierze i naruszył zasady współżycia społecznego, sama bowiem współpraca biznesowa dotyczyła akcji promocyjnej, w której wskazano na konkretną kamerę marki "M." samodzielnie lub z określeniami "explorer more", "MiVue" oraz hasło "KAMERA NA POKŁADZIE", natomiast sporny znak towary nie odwołuje się do żadnej marki kamer, a słowa użyte w znaku są odmienne, tj. "KAMERA NA POKŁADZIE JEDŹ BEZPIECZNIE".

W tym też kontekście, zdaniem Kolegium, potwierdzenia nie znajduje również zarzut o uniemożliwieniu prowadzenia przez wynoszącego sprzeciw akcji promocyjnej z wykorzystaniem kamer M. (samodzielnie lub z ww. dodatkowymi określeniami), ponieważ znak sporny nie dotyczy kamer "M." i hasła "KAMERA NA POKŁADZIE".

Tym bardziej, że sporny znak towarowy o nr [...] nie jest przeznaczony do oznaczania urządzenia rejestrujących obraz np. kamer, a wyłącznie dla usług z klas 35 i 41.

Za niezasadny uznano także zarzut o nieuprawnionym monopolu na sporny znak towarowy w zakresie graficznym, który, zdaniem wynoszącego sprzeciw, ogranicza w sposób nieuprawniony innym podmiotom używania podobnych oznaczeń, bowiem prawo ochronne na znak towarowy ze swej istoty wyznacza monopol na używanie chronionego prawem znaku towarowego przez uprawnionego w granicach regulowanych przez przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej (art. 153 i nast.).

W stanie faktycznym ustalonym w przedmiotowej sprawie, Kolegium Orzekające nie znalazło zatem postaw dla potwierdzenia zarzutu o działaniu uprawnionego w złej wierze.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., Kolegium wskazało, że sam wnoszący sprzeciw stwierdził, że przedmiotem sporu nie jest pomysł na akcję promocyjną, ale konkretne oznaczenie w warstwie słownej "KAMERA NA POKŁADZIE" (akta, tom l, k. 308), co oznacza, że wnoszący sprzeciw kwestionuje jedynie część znaku towarowego, a mianowicie trzy elementy słowne: "KAMERA", "NA", "POKŁADZIE". Wnoszący sprzeciw powołał fakt przekazania uprawnionemu projektu naklejki z ww. hasłem "KAMERA NA POKŁADZIE" (akta, tom l, k. 75), a okoliczność ta, w ocenie Kolegium, nie tworzy i nie potwierdza istnienia uprawnienia o charakterze autorskim po stronie wnoszącego sprzeciw. Zatem, wnoszącemu sprzeciw brak legitymacji do powołania się na autorskie prawa majątkowe do hasła "KAMERA NA POKŁADZIE". Ponadto, słowa "KAMERA NA POKŁADZIE" są wyłącznie elementem spornego znaku towarowego, a sprzeciw obejmuje unieważnienie prawa o nr [...] jako całości, zaś weryfikacja w przedmiotowym postępowaniu dotyczy całego znaku, zgodnie z jego rejestracją.

Ponadto, w ocenie Kolegium Orzekającego, zestawienie słów "KAMERA NA POKŁADZIE" nie może być utworem, któremu przysługuje ochrona prawnoautorska, ponieważ ww. zestawieniu brak twórczego i indywidualnego charakteru cechującego utwór jak w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 1994 r. Nr 24, poz. 83 ze zm.). Zestawienie słów funkcjonujących w domenie publicznej, które służą określonym działaniom (akcji promocyjnej) nie może być uznane za posiadające charakter twórczy, a więc podlegających ochronie prawnej jako utwór. Na okoliczność powszechności słów zwracał uwagę uprawniony, wskazując na stosowanie tożsamego określenia "KAMERA NA POKŁADZIE" w transporcie lotniczym czy na komputerach.

Zatem skoro wnoszący sprzeciw nie wykazał, aby przysługiwały mu autorskie prawa majątkowe, to nie może skutecznie postawić zarzutu o ich naruszeniu przez sporny znak towarowy.

W skardze spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez naruszenie przez Urząd Patentowy RP zasady praworządności i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego materiału dowodowego, skutkujące:

a) nieuzasadnionym pominięciem przy ocenie złej wiary uprawnionego przy dokonywaniu zgłoszenia znaku części materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego na okoliczność wywierania nacisku przez uprawnionego w celu nawiązania odpłatnej współpracy z uprawnionym na warunkach przez niego narzuconych, tj. pism wysyłanych przez pełnomocników skarżącej i uprawnionego w okresie od sierpnia 2013 r. do marca 2014 r., podczas, gdy analiza całości materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego pozwalałby na stwierdzenie, że ww. pisma ówczesnego pełnomocnika uprawnionego wpisują się w ciąg działań uprawnionego, które miały na celu wyłącznie uniemożliwienie prowadzenia akcji promocyjnych kamer M. organizowanych przez skarżącą i wymuszenie współpracy z uprawnionym w tym zakresie, co jest sprzeczne z istotą celu rejestracji znaku towarowego;

b) nieuzasadnionym pominięciem przez Urząd w zakresie oceny złej wiary uprawnionego przy dokonywaniu zgłoszenia znaku do rejestracji okoliczności, że uprawniony w żaden sposób nie używał znaku w swojej działalności zarówno przed, jak i po dokonaniu zgłoszenia, podczas gdy prawidłowa ocena zachowania uprawnionego prowadziłaby do uznania, że zgłoszenie znaku przez uprawnionego miało na celu wyłącznie uniemożliwienie prowadzenia akcji promocyjnych kamer M. organizowanych przez skarżącą i wymuszenie współpracy z uprawnionym w tym zakresie, co jest sprzeczne z istotą celu rejestracji znaku towarowego;

c) nieprawidłowe uznanie, że odrzucenie przez uprawnionego hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" w toku negocjacji pomiędzy skarżącym i uprawnionym nie świadczy o działaniu uprawnionego w złej wierze przy dokonywaniu rejestracji znaku, podczas gdy prawidłowa ocena takiego zachowania doprowadziłaby do uznania, że uprawniony zachował się nielojalnie oraz sprzecznie z zasadami współżycia społecznego i wykorzystał wymyślone przez skarżącego ww. hasło w ramach znaku, co skutkuje złą wiarą uprawnionego;

d) nieprawidłowe uznanie, że przekazanie przez skarżącą uprawnionemu w czasie współpracy projektów naklejek z hasłem "KAMERA NA POKŁADZIE" nie świadczy o działaniu uprawnionego w złej wierze przy dokonywaniu rejestracji znaku, w szczególności, że ww. projekt pozostaje bez związku ze zgłoszeniem znaku oraz, że między znakiem a ww. projektem nie występuje zależność pod względem użytych elementów słownych i graficznych, a także, że znak nie dotyczy hasła "KAMERA NA POKŁADZIE", podczas gdy prawidłowa ocena obu oznaczeń doprowadziłaby do uznania, że znak jest wzorowany na projekcie opracowanym przez skarżącą w szczególności w związku z okolicznością, iż hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" jest kluczowe dla zdolności odróżniającej znaku;

e) nieprawidłowe uznanie, ze uprawniony nie naruszył zasad współżycia społecznego poprzez dokonanie zgłoszenia znaku, podczas gdy prawidłowa ocena, w szczególności okoliczności, że skoro twórcą hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" jest skarżąca oraz, że uprawniony jest agencją reklamową, której znak nie jest związany z prowadzoną przez uprawnionego działalnością, a jest z kolei integralnie związany z działalnością skarżącej jako producenta m.in. kamer samochodowych, doprowadziłaby do uznania, że zgłoszenie znaku przez uprawnionego miało na celu wyłącznie uniemożliwienie prowadzenia akcji promocyjnych kamer M. organizowanych przez skarżącą i wymuszenie współpracy z uprawnionym w tym zakresie, co jest sprzeczne z istotą celu rejestracji znaku towarowego;

f) nieprawidłowe uznanie, iż w związku z tym, że znak nie jest przeznaczony do oznaczania urządzeń rejestrujących obraz, zgłoszenie znaku do rejestracji nie uniemożliwia prowadzenia przez skarżącą akcji promocyjnej z wykorzystaniem kamer M., podczas gdy prawidłowa ocena doprowadziłaby do uznania, że dokonanie zgłoszenia znaku odnoszącego się do kamer m.in. w klasie usług obejmującej reklamę uniemożliwia promocję takich produktów skarżącej jako ich producenta; co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkującego brakiem uznania złej wiary uprawnionego przy zgłaszaniu znaku do rejestracji w Urzędzie Patentowym.

II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez:

a) zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego, podczas gdy prawidłowo dokonana przez Urząd ocena zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziłaby do uznania, że udzielenie prawa ochronnego na znak zostało dokonane w złej wierze, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, polegającego na uznaniu, że skarżąca nie wykazała, że udzielenie prawa ochronnego na znak zostało dokonane w złej wierze;

III. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której Urząd jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji oraz nie odniósł się do rozbudowanej argumentacji i uzasadnień skarżącej w szczególności w zakresie twierdzenia o nieużywaniu znaku przez uprawnionego i w konsekwencji, iż wyłącznym celem dokonania zgłoszenia znaku było uniemożliwienie prowadzenia akcji promocyjnych kamer M. organizowanych przez skarżącą i wymuszenie współpracy z uprawnionym w tym zakresie, co jest sprzeczne z istotą celu rejestracji znaku towarowego, co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe i niepełne oraz nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

IV. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., polegające na:

a) przyjęciu, że zgłoszenie znaku nie nastąpiło w złej wierze, podczas gdy okoliczności sprawy, w tym fakt nieużywania znaku przez uprawnionego, okoliczności współpracy skarżącego i uprawnionego, przedmiot działalności obu podmiotów, przejęcie przez uprawnionego sporego hasła, które jest kluczowe dla zdolności odróżniającej znaku dają wyraźne podstawy do stwierdzenia istnienie złej wiary uprawnionego w dacie dokonywania zgłoszenia znaku do rejestracji, a w konsekwencji błędne niezastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie.

Ponadto na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu rozwinięto ww. zarzuty podnosząc m.in., że organ dopuścił się naruszenia dyrektywy całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Naruszenie tej zasady polegało na pominięciu przy ocenie stanu faktycznego części przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego, tj. pism wysyłanych przez pełnomocników skarżącej i uprawnionego w okresie od sierpnia 2013 r. do marca 2014 r. przedstawionych w kontekście złej wiary uprawnionego przy dokonywaniu zgłoszenia znaku na okoliczność wywierania nacisku przez uprawnionego w celu nawiązania odpłatnej współpracy z uprawnionym na warunkach przez niego narzuconych (zał. 11-14 do sprzeciwu z dnia 20 kwietnia 2015 r.). Szczególne znaczenie w ww. kontekście ma pominięcie przez Urząd okoliczności, że uprawniony w żaden sposób nie używał znaku w swojej działalności zarówno przed, jak i po dokonaniu zgłoszenia, co jednoznacznie wskazuje na spekulacyjny charakter dokonanego zgłoszenia. Uprawniony nie używa spornego znaku towarowego do dnia dzisiejszego, a zamiast tego posługuje się wyłącznie oznaczeniem "CAR VIDEO/KAMERY SAMOCHODOWE W AKCJI". Tymczasem skarżąca intensywnie korzysta z hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" w swoich akcjach promocyjnych już po zrezygnowaniu ze współpracy z uprawnionym. Spółka używała stworzonego przez siebie hasła oraz naklejki w samodzielnych działaniach promocyjnych, m. in. konkursie pt. "Jeździsz z wideorejestratorem M.? Wygraj kartę microSD 8 GB!". Zgodnie z § 3 ust. 1 lit. a) regulaminu tego konkursu z dnia 10 grudnia 2013 r., rejestracja zgłoszenia dokonywana była poprzez przesłanie zdjęcia naklejki "Kamera na pokładzie" zamieszczonej na samochodzie (naklejki dołączone były do promocyjnej serii wideorejestratorów M. M.). Zgłoszenia były przyjmowane w okresie od dnia 10 grudnia 2013 r. do wyczerpania puli nagród lub do 31 maja 2014 r.

W ocenie skarżącej prawdziwym celem zgłoszenia było nie tyle uzyskanie przez uprawnionego ochrony na znak, co zablokowanie działań promocyjnych prowadzonych przez skarżącą. Uprawniony dążył bowiem do tego, aby promocja (odpłatna) produktów skarżącej przebiegała wyłącznie przy udziale uprawnionego.

Następnie skarżąca przedstawiła przebieg prac nad stworzeniem oznaczenia przez osoby z nią współpracujące, wskazując w ww. zakresie m.in., że autorstwo hasła "KAMERA NA POKŁADZIE" zostało potwierdzone przez J. K. z G. Sp. z o.o. wraz z T. H. oraz F. G. z G. Sp. z o.o. (autora grafiki) - a zatem przez osoby niezależne i niezaangażowane w spór dotyczący znaku towarowego. Podniesiono także, że hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" po raz pierwszy zostało przekazane uprawnionemu w dniu [...] lipca 2013 r. przez P. B. (z agencji reklamowej N. Sp. z o.o. - współpracującej ze skarżącą).

Skarżąca podniosła także, że wobec trudności przy obustronnym określeniu kształtu akcji, uprawniony zaczął wysuwać wobec niej roszczenia, które - jej zdaniem - miały na celu wyłącznie wywieranie nacisku w celu nawiązania odpłatnej współpracy z uprawnionym na warunkach przez niego narzuconych. Skarżąca podkreśliła, że pismo pełnomocnika zatytułowane "Wezwanie do zaniechania naruszeń. List ostrzegawczy" jest datowane na [...] sierpnia 2013 r., a więc pochodzi z okresu, kiedy trwały jeszcze negocjacje co do wspólnego prowadzenia akcji promocyjnej. W kolejnym piśmie pełnomocnika uprawnionego zatytułowanym "Ponowne wezwanie do zaniechania dalszych naruszeń" z [...] stycznia 2014 r., skarżąca została poinformowana o dokonaniu zgłoszenia znaku do rejestracji, które nastąpiło tuż po przekazaniu uprawnionemu projektu naklejki z hasłem "KAMERA NA POKŁADZIE".

Skarżąca wskazała, że pomiędzy oboma oznaczeniami nie występuje zbieżność, ale z całą pewnością można mówić o zależności znaku od projektu przedstawionego przez skarżącą. Znak jest wzorowany na projekcie opracowanym przez skarżącą. Kluczowe znaczenie dla zdolności odróżniającej znaku ma bowiem hasło "KAMERA NA POKŁADZIE" i zestawienie go z grafiką przedstawiającą kamerę.

Podniosła, że znak nie jest w ogóle związany z działalnością prowadzoną przez uprawnionego. Z kolei, dla skarżącej jako producenta m.in. kamer, w tym tych montowanych w samochodach, znak jest integralnie związany z jej działalnością.

Z powyższą okolicznością - jak podnosi się w skardze - wiąże się kolejne uchybienie Urzędu w zakresie oceny dowodów. Urząd stwierdził bowiem, że skoro znak nie jest przeznaczony do oznaczania urządzeń rejestrujących obraz, zgłoszenie znaku do rejestracji nie uniemożliwia prowadzenia przez skarżącą akcji promocyjnej z wykorzystaniem jej kamer. Jest to - zdaniem spółki - twierdzenie pozbawione podstaw prawnych i faktycznych. Znak został bowiem zarejestrowany m.in. dla usług obejmujących reklamę oraz kolportaż materiałów reklamowych, próbek, druków, prospektów, broszur, ulotek, nalepek, naklejek, plakatów, oznaczeń informacyjnych, materiałów informacyjnych, materiałów dotyczących ruchu drogowego, materiałów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, materiałów dotyczących motoryzacji, materiałów dotyczących bezpieczeństwa w motoryzacji, materiałów dotyczących uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, materiałów dotyczących urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, materiałów dotyczących kamer; reklama i marketing w zakresie dotyczącym ruchu drogowego, bezpieczeństwa ruchu drogowego, motoryzacji, bezpieczeństwa w motoryzacji, uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, kamer.

Powyższe zaś jednoznacznie wskazuje to, że zarejestrowany znak uniemożliwia prowadzenie akcji promocyjnych przez skarżącą z użyciem ww. hasła.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga w tej sprawie okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony.

Rzeczywiście, ani w prawie wspólnotowym ani na gruncie przepisów krajowych nie istnieje legalna definicja pojęcia zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. W orzecznictwie wskazuje się jednak, że dla uznania złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma naganny zamiar z punktu widzenia zasad uczciwości, który przejawia się w zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej. W wyroku z dnia 27 grudnia 2011 r., VI SA/Wa 2041/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "wykładnia prowspólnotowa (Dyrektywa 2008/95/WE art. 3 ust. 2 lit. d) określa działanie w złej wierze, jako zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej". W wyroku z dnia 15 marca 2012 r., VI SA/Wa 7/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie z ugruntowanym poglądem zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem. WSA podkreślił że, ocena subiektywnych motywów działania zgłaszającego może być dokonana tylko w oparciu o całokształt uwarunkowań faktycznych (zewnętrznych) poprzedzających fakt zgłoszenia znaku do ochrony. Dopiero analiza tych okoliczności pozwoli na ustalenie czy zgłaszający kieruje się chęcią zablokowania rejestracji znaku innemu podmiotowi, czy też pragnie znakiem "spekulować", czy też kieruje się innymi pobudkami, które na podstawie obiektywnych standardów można uznać za "nieuczciwe".

Także w piśmiennictwie podkreśla się, iż o działaniu w złej wierze można mówić w przypadku nieuczciwych zachowań, których celem jest zawłaszczenie cudzych oznaczeń, zgłoszenia znaku towarowego w celu zablokowania konkurentowi uzyskania rejestracji (zob. E. Nowińska, M. J. du Vail, Pojęcie złej wiary w prawie znaków towarowych, Księga pamiątkowa z okazji 85-lecia ochrony własności przemysłowej w Polsce, s. 143 i n.).

W wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanym w sprawie C-529/07 z dnia 11 czerwca 2009 r. Chocoladefabriken Lindt & Sprungli AG v. Franz Hauswirth GmbH (orzeczenie wstępne) ZOTSiS 2009/6B/I-4893 stwierdzono, że "w celu oceny istnienia złej wiary zgłaszającego w rozumieniu art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego sąd krajowy zobowiązany jest uwzględniać wszelkie istotne czynniki właściwe w danym przypadku i istniejące w chwili dokonywania zgłoszenia dotyczącego rejestracji oznaczenia jako wspólnotowego znaku towarowego, a w szczególności:

- okoliczność, że zgłaszający wiedział lub powinien wiedzieć, iż osoba trzecia używa w co najmniej w jednym państwie członkowskim oznaczenia identycznego lub podobnego dla towaru identycznego lub do złudzenia podobnego do oznaczenia zgłoszonego do rejestracji;

- zamiar uniemożliwienia przez zgłaszającego dalszego używania tego oznaczenia przez osobę trzecią;

- stopień ochrony prawnej, z której korzysta oznaczenie osoby trzeciej i oznaczenie zgłoszone do rejestracji.

Brak legalnej definicji złej wiary oznacza zatem, że każdorazowo przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy należy ustalić, czy zgłoszenie znaku nastąpiło w złej wierze, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi przy tym wątpliwości, że zła wiara musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji. Należy zatem wziąć pod uwagę zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, będący elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy. Niemniej jednak podkreśla się, że przy ocenie przesłanki złej wiary istotna jest chronologia zdarzeń, w tym zaistniałych już po rejestracji. Zamiar zgłaszającego można "odczytać" poprzez okoliczności sprawy, dlatego konieczna jest analiza wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą, zaistniałych zarówno przed jak i po dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, a nawet po dacie rejestracji znaku (tak: NSA w wyroku z 10 marca 2011 r., II GSK 313/10).

Z przedstawionych powyżej orzeczeń sądów krajowych oraz Trybunału Sprawiedliwości wywieść należy wnioski co do sposobu prowadzenia postępowania w celu ustalenia (oceny) na gruncie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. czy zgłoszenie nastąpiło w złej wierze.

Zdaniem Sądu takie postępowanie powinno być prowadzone bardzo skrupulatnie. Organ powinien odnieść się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez wnioskodawcę dla wykazania złej wiary zgłaszającego.

Powyższy obowiązek organu oznacza chronologiczne uszeregowanie podnoszonych faktów i dokonanie ich oceny z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Przy ustalaniu złej wiary, czyli ustalaniu faktów ze sfery motywacji zgłaszającego, a dokładniej - jego motywacji wewnętrznych, szczególne znaczenie ma ocena ustalonych okoliczności w ich całokształcie, we wzajemnej łączności, a także uwzględnienie zdarzeń mających miejsce po dacie zgłoszenia, jeśli pozwalają one ocenić okoliczności z tej daty.

Tylko bowiem tak dokonywana ocena może ujawnić rzeczywisty powód (sens) podejmowanych przez zgłaszającego działań.

W ramach swobodnej oceny dowodów organ powinien zatem ocenić, czy zaistniałe okoliczności wskazują, że zgłoszenie było nieuczciwe w świetle ogólnych zasad prawnych, jak też interesów innych przedsiębiorców (por. decyzja OHIM z dnia 25 października 2000 r. w sprawie znaku towarowego BE NATURAL oraz decyzji z dnia 1 sierpnia 2003 r. w sprawie znaku towarowego EAST SIDE MARIO'S).

W niniejszej sprawie organ dokonał prawidłowej wykładni pojęcia złej wiary, niemniej oceny ustalonych okoliczności pod kątem istnienia negatywnej przesłanki udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. dokonał wbrew przedstawionym wyżej zasadom. Nie uwzględnił bowiem wszystkich podnoszonych przez wnioskodawcę okoliczności oraz - co się z tym wiąże - nie dokonał oceny tych okoliczności w ich całokształcie.

W ww. zakresie pominięto bowiem istotny dla oceny złej wiary fakt nieużywania znaku przez zgłaszającego. Skarżący w skardze trafnie przywołał fragment komentarza J. Sitko do art. 131 p.w.p. zamieszczonego w programie LEX, gdzie wskazano, że zamiar uniemożliwienia osobie trzeciej wprowadzania do obrotu towaru może być oceniany jako działanie w złej wierze, w szczególności jeśli okaże się po uzyskaniu prawa ochronnego, że zgłaszający sam nie używa znaku, a celem rejestracji było uniemożliwienie używania takiego znaku przez osobę trzecią (wyrok ETS z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Franz Hauswirth GmbH, C-529/07, EU:C:2009:361, pkt 40-44).

Organ ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ani w odpowiedzi na skargę do tej okoliczności nie odnosi się, pomimo że spółka w replice z dnia [...] kwietnia 2016 r. podnosiła argumenty w tym zakresie.

Nie wiadomo także z jakich powodów organ nie odniósł się do pism ostrzegawczych zgłaszającego, w których żądał on zaprzestania określonej działalności przez skarżącą powołując się na swoje uprawnienia wynikające m.in. z udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy Kamera w aucie jedź bezpiecznie. W piśmie zgłaszającego z dnia [...] stycznia 2014 r. mowa jest zaś o tym, że posiada on prawo do znaku Kamera na pokładzie jedź bezpiecznie, a także, że dysponuje domenami internetowymi kamerawaucie.pl. oraz kameranapokładzie.pl.

Z powyższym łączy się uzasadniony zarzut skarżącej co do braku stanowiska organu wobec jej argumentów odnoszących się m.in. do pisma zgłaszającego z dnia [...] sierpnia 2013 r., w którym przedstawiono finansowe warunki współpracy ze spółką. W tym miejscu wskazać należy, że skarżąca w pkt 2.8 skargi ww. pismo określa jako wywierające nacisk w celu nawiązania odpłatnej współpracy z uprawnionym oraz na ww. okoliczność powołuje także korespondencję prowadzoną do marca 2014 r. Niemniej nie precyzuje o jakie konkretnie pisma chodzi. Zadaniem Sądu nie jest zaś doprecyzowywanie argumentacji skarżącej, stąd też w ponownym postępowaniu organ zobowiązany będzie odnieść się do argumentacji skarżącej podnoszonej w ww. zakresie ale tylko w odniesieniu do pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r.,

Podobnie organ nie odniósł się do sekwencji czasowej ustalonych w sprawie okoliczności, w tym, że współpraca zgłaszającego oraz spółki została nawiązana w kwietniu 2013 r., zaś w sierpniu 2013 r. zgłaszający odrzucił przedstawione mu przez spółkę hasło kamera na pokładzie. W sierpniu 2013 r. zaistniały także okoliczności, które świadczyć mogły, zdaniem zgłaszającego, że spółka chce wycofać się ze współpracy (por. pismo uprawnionego w toku postępowania przed Urzędem z dnia 8 kwietnia 2016 r., k. nr 262 - 256 z załącznikami, tom I akt). Zgłoszenie spornego oznaczenia nastąpiło z kolei w dniu [...] sierpnia 2013 r.

Poza tym organ poprzestał na stwierdzeniu, że sporny znak nie został zarejestrowany do oznaczania urządzeń rejestrujących obraz np. kamer. Zdaniem zaś Sądu dla pełnego wywodu w tej sprawie należało także uwzględnić i ocenić znaczenie dla sprawy faktu, że znak ten został przeznaczony do oznaczania usług, które mogą zostać uznane za podobne - na podstawie kryterium komplementarności - do ww. towarów, tj. usług obejmujących reklamę oraz kolportaż materiałów reklamowych, próbek, druków, prospektów, broszur, ulotek, nalepek, naklejek, plakatów, oznaczeń informacyjnych, materiałów informacyjnych, materiałów dotyczących ruchu drogowego, materiałów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego, materiałów dotyczących motoryzacji, materiałów dotyczących bezpieczeństwa w motoryzacji, materiałów dotyczących uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, materiałów dotyczących urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, materiałów dotyczących kamer; reklama i marketing w zakresie dotyczącym ruchu drogowego, bezpieczeństwa ruchu drogowego, motoryzacji, bezpieczeństwa w motoryzacji, uświadamiania i podnoszenia wiedzy społeczeństwa na temat bezpieczeństwa w zakresie dotyczącym ruchu drogowego i motoryzacji, urządzeń nagrywających (zapisujących, utrwalających) obraz i/lub dźwięk, kamer.

Poza tym odnosząc się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji a dotyczącej tego, czy zgłaszający rzeczywiście może - czy nie może - zablokować działalności skarżącej w zakresie promocji jej produktów poprzez przysługujące mu prawo do spornego oznaczenia ma znaczenie drugorzędne. Przepis art. art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. nakazuje bowiem badać zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, tj. nakazuje ustalić, czy zgłaszający miał zamiar wykorzystać sporne oznaczenie w celach innych niż w funkcji znaku towarowego. Dla tych zaś ustaleń nie ma przesądzającego charakteru fakt, że sporny znak towarowy nie posiada oznaczenia "M.", natomiast hasło ,,KAMERA NA POKŁADZIE" nie jest jedynym słownym elementem znaku o nr [...].

Dostrzeżone przez skarżącą naruszenie przez organ obowiązku rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego także zdaniem Sądu mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Takie rozdzielenie przez Urząd oceny okoliczności podnoszonych w ramach jednego stanu faktycznego sprawy może bowiem uniemożliwić wyciągnięcie prawidłowych wniosków co do złej wiary zgłaszającego.

Jako przykład naruszenia organu w ww. zakresie wskazać należy stanowisko Urzędu wyrażone w odniesieniu do faktu odrzucenia przez zgłaszającego przedstawionego przez spółkę hasła kamera na pokładzie w toku współpracy nad przygotowaniem wspólnej akcji społecznej.

Faktycznie - oceniając ww. zdarzenie jednostkowo - można uznać, że zmiana oceny przez zgłaszającego co do poprawności językowej ww. sformułowania zawartego w znaku towarowym sama w sobie nie jest przejawem złej wiary. Tyle, że na potrzeby art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. okoliczność tę należało ocenić w łączności z innymi poprzedzającymi ją zdarzeniami i tymi zdarzeniami, które miały miejsce po niej.

Niewątpliwie ma rację organ akcentując w odpowiedzi na skargę charakter postępowania spornego w sprawach o unieważnienie znaku towarowego. Tylko bowiem w sprawach nieuregulowanych w ustawie - Prawo własności przemysłowej stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 256 ust. 1 p.w.p.). Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Stosownie do omawianej regulacji, to strony wyznaczają kierunek toczącego się postępowania, a w szczególności przedstawiają dowody dla ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

O ile jednak w tym postępowaniu na Urzędzie Patentowym nie ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego, o tyle nic nie zwalnia tego organu z obowiązku dokonania jego wszechstronnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a.

W tej sytuacji, aby kontrolowane rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienia do wszystkich wątpliwości występujących w badanej sprawie. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ, co jak wyżej wskazano, nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Należy też podkreślić, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola decyzji administracyjnych pod względem zgodności z prawem, a nie samodzielne rozstrzyganie spraw na etapie postępowania w Urzędzie Patentowym RP i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu prawidłowa jest zaś ocena organu odnosząca się do zarzutów spółki opartych na przepisie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zgodnie z obowiązującą w prawie własności intelektualnej zasadą prior tempore potior iure, podmiot, który pierwszy uzyskał prawo do danego dobra niematerialnego, może przeciwstawić swoje prawo osobie trzeciej, która wkracza w jego sferę wyłączności, legitymując się późniejszym prawem (por. J. Sitko, powoływany już Komentarz do art. 131 ustawy - Prawo własności przemysłowej).

Skarżąca nie wykazała jednak, że przysługuje jej takie wcześniejsze - w sposób zupełny ukształtowane - prawo, na które mogłaby się skutecznie powoływać w postępowaniu o unieważnienie znaku towarowego. Do tej części stanowiska organu nie sformułowano także zarzutów w skardze. Stąd w tym zakresie także zdaniem Sądu decyzja organu jest prawidłowa.

Mając na uwadze wszystko powyższe, sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Orzekając ponownie Urząd zobowiązany będzie uwzględnić pogląd zawarty w niniejszym wyroku i ponownie ocenić na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, czy rejestracji spornego oznaczenia nie dokonano mimo istnienia negatywnej przesłanki z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).