Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 195/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235(1), art. 235(2)
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 5, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 105 poz 869
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Bałaban, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...], o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący stan sprawy:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. W. choroby zawodowej "zespół cieśni w obrębie nadgarstka". Decyzję tą utrzymał w mocy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] marca 2009 r.

W wyniku wniesienia skargi przez J. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 maja 2009 r. (sygn. akt III SA/Lu 95/09) uchylił tę decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L.

Rozpatrując ponownie sprawę w wyniku wyroku WSA Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. zwrócił się do jednostek orzeczniczych obydwu stopni o ponowne rozpatrzenie materiałów dowodowych i o wydanie uzupełniających orzeczeń lekarskich w sprawie choroby zawodowej u J. W.

Po rozpatrzeniu całości zebranego materiału ustalono, że J. W. od 11 marca 1975 r. do 31 sierpnia 2002 r. była zatrudniona w PP-H "E. – E. " SA w W., Zakład [...] w L.. W okresie tym pracowała na różnych stanowiskach:

- w latach 1975 – 1984 na stanowisku pomocy magazynowej - robotnika magazynowego. Do czynności służbowych na tym stanowisku należało przyjmowanie i wydawanie materiałów, prowadzenie dokumentacji magazynowej, wypisywanie przez kalkę dowodów magazynowych, przepustek, pisanie na maszynie do pisania pism oraz okresowe sprzątanie magazynu,

- w latach 1984-1990 na stanowisku księgowej w dziale Finansowo Księgowym. Do obowiązków należało liczenie na maszynach liczących, ręczne wpisywanie wyników na specjalnych arkuszach (w maszynie liczącej należało naciskać klawisze),

- w latach 1990 – 1994 na stanowisku inspektora, a następnie na stanowisku starszego inspektora w Zakładzie Transportu i Sprzętu. Do obowiązków na tych stanowiskach należało rozliczanie kart kierowców (zliczanie godzin pracy) przy pomocy kalkulatora, ręczne wpisywanie danych i wyników z wyliczeń w zestawienia zbiorcze, rozliczanie rachunków paliwowych, rozliczanie faktur i płac, pisanie na maszynie do pisania, a częściowo na komputerze,

- w latach 1994 – 2002 na stanowisku specjalisty w Dziale Finansowym. Na tym stanowisku przy pomocy kalkulatora z taśmą prowadziła rozliczanie pobranych zaliczek oraz opracowywanie różnych operacji finansowych,

W latach 2003 – 2004 strona pracowała na stanowisku sprzedawcy w prywatnym sklepie mięsnym, bez narażenia.

W jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia tj. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. nie rozpoznano choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie z dnia [...].11.2007 r. wydano na podstawie analizy wywiadu lekarskiego (anamnezy) badań lekarskich specjalistycznych oraz dokumentacji medycznej przedłożonej przez stronę. Z dokumentacji tej wynika, że w roku 2002 r. rozpoznano u J. W. zmiany zwyrodnieniowe kręgów i z tego powodu była leczona w Klinice Neurologicznej z rozpoznaniem zespołu bólowego korzeniowego szyjnego oraz lędźwiowo-krzyżowego. Brak w karcie z tego leczenia wzmianki o rozpoznaniu zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wzmianki o rozpoznaniu "zespołu cieśni nadgarstka" brak również w opinii biegłych sadowych z 2003 r. oraz w zaświadczeniach lekarskich z 2003 i 2005 r. W dokumentacji medycznej ze specjalistycznego Gabinetu Neurologicznego w L. obejmującej lata 2002 - 2005 są jedynie wpisy dotyczące tylko leczenia związanego z zespołem korzeniowym i zmianami zwyrodnieniowymi kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego.

Dopiero badanie emg w dniu 11 stycznia 2006 r. wykazało zmiany wskazujące na uszkodzenie nerwów pośrodkowych na poziomie nadgarstków. Tak więc zmiany w nadgarstkach wykryto dopiero po upływie 3 lat i 9 miesięcy od ustania zatrudnienia w Zakładzie "E.", a więc po okresie 1 roku tj. po okresie ustalonym na podstawie art. 2352 Kodeksu pracy w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869).

Choroby zawodowej u J. W. nie rozpoznano również w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia tj. w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2008 r. wynika, że rozpoznany u Pani W. "zespół cieśni w obrębie nadgarstka" nie ma związku z wykonywaną pracą na stanowiskach na których pracowała w Zakładzie "E. – E." SA. Z oceny bowiem narażenia zawodowego strony dokonanej w Instytucie wynika, że w wykonywanie tych czynności angażowała kończyny górne. Czynności te ze względu na ich różnorodność nie miały charakteru ruchów monotypowych, a tym samym nie stwarzały warunków do ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w obrębie nadgarstka. Z drugiej strony objawy cieśni nadgarstka u Pani W. rozpoznano dopiero w 2006 r., a więc po upływie około 4 lat od dnia zakończenia pracy w warunkach, które jej zdaniem były przyczyną rozpoznanego schorzenia nadgarstków.

Tymczasem przepis art. 2352 Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Okres ten dla zespołu cieśni nadgarstka wymienionej w poz. 20 pkt. 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia wynosi 1 rok.

W dokumentacji medycznej J. W. do roku 2006 r. brak jest wpisów o rozpoznaniu lub leczeniu jej z powodu cieśni nadgarstka.

Jednostki orzecznicze obydwu stopni w orzeczeniach uzupełniających z [...] listopada 2009 r. oraz z [...] grudnia 2009 r. podtrzymały swoje orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u J. W. choroby zawodowej i uznania, że rozpoznane u niej schorzenie "zespół cieśni nadgarstka" spowodowane zostało warunkami pracy.

Jednocześnie obie jednostki orzeczenie wyjaśniły, że przyczyną powstania zespołu cieśni nadgarstka mogą być: zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego, z powodu których J. W. była leczona od 1996 r., zmiany pourazowe nadgarstka, choroby tarczycy, cukrzyca, menopauza, dna moczanowa, choroby reumatyczne.

U J. W. rozpoznano szereg innych schorzeń, które mają jednak charakter pozazawodowy.

W efekcie powyższych ustaleń Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Po rozpatrzeniu odwołania J. W. L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

Za takim rozstrzygnięciem w ocenie organu odwoławczego przemawiają następujące argumenty:

- wydane przez jednostki orzecznicze obydwu stopni zgodne orzeczenia lekarskie i uzupełnienia do tych orzeczeń, zawierające szczegółowe uzasadnienia poparte wiedzą medyczną i doświadczeniem naukowym, przekonywujące i czytelnie wyjaśniające wszystkie aspekty sprawy w sposób prosty i zrozumiały,

- art. 2352 Kodeksu pracy ustalający, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych,

- § 8 ust 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ustalający, że decyzje w sprawie choroby zawodowej wydaje się na podstawie danych zawartych w orzeczeniach lekarskich oraz w formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Organ powołał się także na stanowisko wyrażane w orzecznictwie NSA, zgodnie z którym organy inspekcji sanitarnej związane są rozpoznaniem podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym przez uprawnione podmioty medyczne (i nie mają podstaw do samodzielnej oceny dokumentacji medycznej prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.

W skardze do sądu administracyjnego J. W. wniosła o uchylenie decyzji wydanych w obydwu instancjach oraz o zmianę zaskarżonej decyzji i uznanie, że w jej przypadku wystąpiła choroba zawodowa. Skarżąca zarzuciła, że w jej sprawie nie wzięto pod uwagę, iż długotrwałość jej pracy i pośpiech w wykonywaniu zadań mógł spowodować u kobiety o słabej budowie fizycznej choroby w postaci zespołu cieśni nadgarstka. Błędne jest twierdzenie, że przyczyną tej choroby mogą być zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, a nie praca zawodowa. Fakt, że choroba została rozpoznana później nie oznacza, że nie istniała u skarżącej wcześniej, o czym świadczą zapisy w kartach choroby znajdujących się w aktach sprawy.

W piśmie procesowym z 28 października 2010 r. skarżąca zawarła dodatkową argumentację na poparcie zarzutów podniesionych w skardze. W szczególności skarżąca argumentowała, że objawy, które mogły świadczyć o początkach choroby zawodowej wystąpiły u niej już w latach 2000-2002, były zgłaszane u lekarzy, co zostało potwierdzone w dokumentacji medycznej. W tej sytuacji błędem organu jest powoływanie się na fakt formalnego potwierdzenia schorzenia dopiero w 2006 r., skoro skarżąca już wcześniej odczuwała dolegliwości, które mogły świadczyć o wystąpieniu zespołu cieśni nadgarstka.

W odpowiedzi na skargę L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organ administracji publicznej nie dopuścił się naruszeń prawa, które uzasadniałyby usunięcie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W aktualnym stanie prawnym, obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej do sądu decyzji przesłanki i procedurę stwierdzania chorób zawodowych regulują przepisy art. 235-2371 ustawy z 26 czerwca 1976 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Oznacza to, że uznanie danego schorzenia za chorobę zawodową może nastąpić przy spełnieniu dwóch warunków. Po pierwsze musi to być choroba wymieniona w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Po drugie konieczne jest stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z uwagi na warunek wykazania związku pomiędzy chorobą a działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy ustawodawca wprowadził zasadę,zgodnie z którą rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 KP).

Ustalenia w powyższym zakresie wymagają wiedzy specjalistycznej z zakresu medycyny pracy, stąd rozporządzenie wykonawcze powierzyło orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych lekarzom, posiadającym określone odrębnymi przepisami kwalifikacje, zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych, określonych w rozporządzeniu. Celem zagwarantowania wnikliwej oceny przesłanek zaistnienia choroby zawodowej oraz zapewnienia możliwości obrony swych praw osobie niezadowolonej z opinii specjalisty, rozporządzenia, wzorem poprzednich regulacji, wprowadza dwustopniową strukturę jednostek orzeczniczych (§ 5).

W przedmiotowej sprawie u skarżącej wystąpiło podejrzenie choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, zaliczanej do kategorii przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego wywołanych sposobem wykonywania pracy, wymienionej w punkcie 20 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych

W wyroku z 18 maja 2009 r., uchylającym wydane w sprawie skarżącej decyzje z [...] grudnia 2008 r. i z [...] marca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na naruszenie wymogu zebrania i rozpatrzenia w sposób wszechstronny całego materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie pozostawiły bez należytego wyjaśnienia wiele istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.

W związku z powyższym w toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji wystąpił do jednostek orzeczniczych obydwu stopni o wydanie opinii uzupełniających i wyjaśniających wątpliwości wytknięte przez WSA. Takie opinie uzyskano, co w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie stanowi wypełnienie wytycznych zawartych w wyroku z 18 maja 2009 r.

Stanowisko organu opiera się na dwóch zasadniczych argumentach: po pierwsze na orzeczeniach lekarskich jednostek orzeczniczych obydwu stopni, które jednoznacznie orzekły o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Po drugie – na fakcie, że choroba (zespół cieśni nadgarstka) została stwierdzona u skarżącej dopiero w 2006 r., a zatem po upływie terminu, który pozwala na przyjęcie związku pomiędzy narażeniem zawodowym w środowisku pracy a stwierdzonym schorzeniem.

Skarżąca we wnoszonych środkach odwoławczych oraz skardze do sądu kwestionuje ustalenia organu i jednostek orzeczniczych. Powołuje się na fakt, że objawy chorobowe występowały u niej już w latach 2000-2002. Przywołuje stanowiska lekarzy, specjalistów z zakresu neurologii i ortopedii, u których się leczyła i którzy wskazywali na możliwy związek wykrytych schorzeń z warunkami pracy.

Oceniając przedstawione argumenty należy zwrócić uwagę, że jednostki orzecznicze obydwu stopni jednoznacznie i konsekwentnie odmawiały stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej. Zarówno z orzeczeń, jak i opinii uzupełniających wynika podstawowa teza, że stwierdzone u skarżącej schorzenie w postaci obustronnego zespołu cieśni nadgarstka nie ma związku z narażaniem zawodowym. Szczególnie dobitnie potwierdza to opinia uzupełniająca Instytutu Medycyny Pracy w Ł. z grudnia 2009 r. W opinii tej stwierdzono m.in.:

"Z analizy charakterystyki wykonywanej pracy [...] wynika, iż badana w trakcie pracy nie wykonywała czynności stwarzających warunki do ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w kanale nadgarstka. Do wystąpienia zawodowego zespołu cieśni nadgarstka nie wystarcza obciążenie stawów nadgarstkowych, ale wymagane jest ich przeciążenie spowodowane wykonywaniem w trakcie całej zmiany roboczej lub przez znaczną jej część szybkich, powtarzalnych ruchów o charakterze monotypowym w długich przedziałach czasowych. Zatem w przypadku Pani W. brak jest podstaw do uznania, iż rozpoznany zespół cieśni nadgarstka wynika ze sposobu wykonywania pracy.

Podkreślić należy, że zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszą chorobą obwodowego układu nerwowego w populacji ogólnej, a jego częstość wśród kobiet szacowana jest na 6%. Etiologia powyższego schorzenia jest w większości przypadków pozazawodowa. Rozwojowi zespołu cieśri nadgarstka sprzyjają zaburzenia hormonalne i metaboliczne związane z menopauzą bądź stosowaniem hormonalnej terapii zastępczej. [...] Z wywiadu i dostarczonej dokumentacji lekarskiej wiadomo, że w 2006 roku rozpoznano u badanej nietolerancję glukozy, zatem w przypadku badanej nietolerancja glukozy oraz okres menopauzalny są czynnikami sprzyjającymi rozwojowi ZCN.

[...] jedynie na podstawie badania elektrofizjologicznego jesteśmy w stanie postawić jednoznacznie rozpoznanie ZCN. Takie badanie było wykonane u Pani W. w 2006 roku i na jego podstawie rozpoznano ZCN. Zgłaszane przez opiniowaną w okresie wcześniejszym dolegliwości bólowe dłoni mogły być następstwem zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego. Podkreślić należy, że zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego były i są u opiniowanej znacznie nasilone".

Wbrew twierdzeniom skarżącej podmioty wydające orzeczenia i opinie uwzględniały całokształt dokumentacji medycznej, w tym dolegliwości, które skarżąca zgłaszała jeszcze w 2000 r. Podstawowym argumentem opiniujących było jednak stwierdzenie, że charakter czynności zawodowych skarżącej nie stanowił czynnika, który może być uznany za źródło schorzenia w postaci zespołu cieśni nadgarstka. Jak stwierdzono w uzupełniającej opinii Instytutu Medycyny Pracy: "(...) określenie czasu rozwinięcia się ZCN[zespołu cieśni nadgarstka] w przypadku Pani J. W. nie zmieni treści orzeczenia lekarskiego, ponieważ jak już wcześniej wielokrotnie pisano, w trakcie pracy zawodowej opiniowana nie wykonywała czynności nadmiernie obciążających układ ruchu, stwarzających warunki do ucisku na pnie nerwów pośrodkowych w kanale nadgarstka". Okoliczność, kiedy wystąpiły objawy chorobowe nie ma zatem kluczowego znaczenia w sprawie, ze względu na brak narażenia w środowisku pracy. Charakter wykonywanych przez skarżącą czynności nie mógł być źródłem powstałego schorzenia, niezależnie od tego, kiedy je wykryto.

Jednostki orzecznicze wskazały na szereg możliwych pozazawodowych przyczyn powstania schorzenia (m.in. czynniki hormonalne i metaboliczne, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa). Słusznie jednak stwierdziły, że w związku z pozazawodową etiologią schorzenia wyjaśnianie konkretnych przyczyn powstania choroby u skarżącej nie jest możliwe w ramach prowadzonego postępowania, ukierunkowanego na stwierdzenie wystąpienia choroby zawodowej.

Argumentów jednostek orzeczniczych nie podważa powoływanie się przez skarżącą na zaświadczenia i opinie lekarzy, u których leczyła się. Po pierwsze stwierdzenia te mają charakter hipotez, a nie jednoznacznych ocen – lekarze wyrażali przypuszczenia, że schorzenia skarżącej mogą mieć związek z jej pracą zawodową. Po drugie – lekarz specjalista z danej dziedziny medycyny nie ma takiego stopnia wiedzy o etiologii chorób zawodowych, która pozwalałaby na autorytatywne kwestionowanie spójnych i logicznych ustaleń specjalisty z zakresu medycyny pracy, zatrudnionego w jednostce orzeczniczej cieszącej się uznaną renomą.

W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja musi być uznana za prawidłową. Wobec jednoznacznych, jasnych i prawidłowo uzasadnionych orzeczeń oraz opinii uzupełniających dwóch wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych, stwierdzających brak związku pomiędzy warunkami pracy a schorzeniem skarżącej, rozstrzygnięcie organu w sprawie rozpoznania choroby zawodowej nie mogło być inne.

Orzeczenie lekarskie wydawane w sprawach chorób zawodowych przez jednostki orzecznicze określone w rozporządzeniu wykonawczym ma charakter dowodu z opinii biegłego (art. 84 KPA) w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy Inspekcji Sanitarnej. Podlega zatem, zgodnie z art. 80 KPA ocenie organu, który wydaje na jego podstawie decyzję administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 stycznia 2006 r., I SA/Wa 1221/04, LEX nr 194428).

Należy jednak wskazać, że ocena stanu zdrowia osoby, co do której zachodzi podejrzenie występowania choroby zawodowej, wymaga specjalistycznej wiedzy, którą nie dysponują ani orzekające w sprawie organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, ani sąd administracyjny, kontrolujący zgodność z prawem rozstrzygnięć podjętych przez te organy. Organ lub sąd mogą zakwestionować orzeczenie jednostki orzeczniczej w sytuacji, gdyby było ono niewłaściwie uzasadnione lub zawierało wnioski sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym. W sytuacji jednak, gdy orzeczenia są jasne i przekonująco uzasadnione, ani organ, ani sąd administracyjny nie dysponują wiedzą, pozwalającą na kwestionowanie merytorycznych ustaleń podjętych w orzeczeniach.

W tym stanie rzeczy nie mają uzasadnionych podstaw zarzuty skarżącej, sprowadzające się do wadliwości ustaleń faktycznych organów orzekających w sprawie. Organy Inspekcji Sanitarnej przeprowadziły prawidłowe postępowanie wyjaśniające, zasięgnęły opinii dwóch wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych, a także uzyskały dodatkowe wyczerpujące wyjaśnienia rozstrzygające podnoszone wątpliwości.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Chociaż skarżąca cierpi na schorzenie wymienione w wykazie chorób zawodowych, to wnikliwe przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie wykazało związku pomiędzy schorzeniem, a warunkami środowiska pracy. W związku z tym nie zostały spełnione określone w art. 2351 Kodeksu pracy przesłanki uznania schorzenia za chorobę zawodową.

W tym stanie rzeczy, w braku przesłanek do uwzględnienia skargi, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (|Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.