Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 474/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 138 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 71 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1,  ust. 2,art. 80 ust. 2, art. 84 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 85
journal: Dz.U. 2018 poz 799
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi G. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia warunków korzystania ze środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) art. 62a, art. 63 ust. 2, art.64

ust. 1- 2, art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 74 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i pkt 3a, pkt 6, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018r., poz. 2081 ze zm.) zwanej dalej: "u.o.o.ś.", po rozpatrzeniu odwołania G. Ś. i M. Ś., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta G. M. (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] r., znak [...], wydaną na rzecz J. M., którą stwierdzono:

. w punkcie 1 decyzji:

- o orzeczeniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku obory dla bydła oraz płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej", realizowanego na działce nr [...] obręb

ew. Ś. , gm. M.

. w punkcie 2

- określono warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji

lub użytkowania przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Wnioskiem z dnia 2 marca 2017 r. J. M. (dalej: "Inwestor", "uczestnik postępowania") zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla opisanego na wstępie zamierzenia. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przez Inwestora przedsięwzięcia. W decyzji tej organ orzekł jednocześnie o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., uchyliło decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mając na uwadze wskazania zawarte

w ww. decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r., po uzyskaniu

od inwestora informacji co do rozmiaru przedsięwzięcia, wskazaniu kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, zapewnieniu, iż istniejąca na działce nr [...] obora przeznaczona jest do rozbiórki, a wybudowana zostanie od podstaw nowa obora, - organ I instancji decyzją z dnia [...] r., w punkcie 1 decyzji - stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W punkcie 2 decyzji - określono istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, tj.:

- obornik wytworzony w obrębie projektowanego obiektu inwentarskiego magazynować na nieprzepuszczalnej płycie obornikowej o nieprzepuszczalnym dnie

i ścianach, zabezpieczonej przed przedostawaniem się wycieków do gruntu,

- gnojówkę wytworzoną w obrębie projektowanego obiektu inwentarskiego magazynować w zamkniętym zbiorniku o nieprzepuszczalnym dnie i ścianach, wyposażonym w wylot wentylacyjny i zamykany otwór wejściowy (z wyłączeniem zbiorników na płynne odchody zwierzęce lub ich części znajdujących się pod budynkiem inwentarskim, stanowiących technologicznie wyposażenie budynku inwentarskiego);

- prace związane z chowem zwierząt i funkcjonowaniem obiektu, które są źródłem hałasu, w szczególności takich jak rozładunek pasz, wywóz obornika i gnojówki, transportu odpadów, realizować wyłącznie w porze dziennej (6.00-22.00).

Odwołanie od ww. decyzji organu z dnia [...] r. wnieśli G.

i M. Ś. – właściciele sąsiedniej działki. Odwołujący się wskazali, że co do zasady nie są przeciwni tej budowie, ale sprzeciwiają się jej lokalizacji, która negatywnie wpłynie na ich uwarunkowania ekonomiczne, jak również na sąsiadujące

z przedsięwzięciem środowisko naturalne. Podali, iż prowadzą działalność agroturystyczną i mają zamiar ją w przyszłości rozwijać. Odwołujący się obawiają się,

że eksploatacja obory spowoduje bałagan towarzyszący obecnej działalności Inwestora i rozszerzy się zarówno na działki należące do Inwestora, które położone są w ich sąsiedztwie, jak i oddziaływać będzie na ich nieruchomości. Uważają, iż inwestor powinien wybudować nową oborę w pobliżu miejsca swego zamieszkania, gdzie obecnie prowadzi chów bydła mlecznego, tym bardziej, że jest tam właścicielem kilku działek, co byłoby korzystne dla wszystkich stron postępowania. Wskazali też, iż rozważenia wymaga także stosowanie art. 5 Konstytucji RP oraz art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, które formułują i definiują zasadę zrównoważonego rozwoju, która służy do rozwiązywania konfliktów między wartościami konkurującymi ze sobą, przy czym jedną z tych wartości jest ochrona środowiska, a drugą wolność gospodarcza oparta na własności prywatnej.

Powołaną na wstępie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. stwierdzając, że argumenty podniesione

w odwołaniu nie podważają ustaleń poczynionych przez organ I instancji ani zgodności kwestionowanej decyzji z prawem. Przedsięwzięcie objęte ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] r. zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016r., poz. 71), tj. chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP).

Z wniosku i karty informacyjnej wynika, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie w ramach istniejącego siedliska rolniczego budynku obory ściółkowej o powierzchni zabudowy 1.191,5 m2 , kubaturze 10.098,84 m3, wysokości budynku 9,05 m, w którym prowadzona będzie hodowla bydła mlecznego w ilości 69 DJP; płyty obornikowej o pow. 270 m2; zbiornika na gnojowicę i ścieki technologiczne o pojemności 1.100 m3. W toku postępowania jednoznacznie ustalono, że na działce nr [...] będzie budowany nowy budynek obory. Stosowana technologia chowu bydła polegać będzie na ściółkowym systemie utrzymywania bydła w legowiskach boksowych z zastosowaniem wentylacji grawitacyjnej i okien przesuwnych, za wyjątkiem krów w boksach porodowych i cieląt w kojcach indywidualnych; w oborze znajdować się będzie ośmiostanowiskowa dojarnia oraz przechowalnia mleka z wentylacją mechaniczną.

Organ I instancji uzyskał stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ") oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej w skrócie: "PPIS") potwierdzające, że dla wskazanego we wniosku inwestora zamierzenia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. RDOŚ wskazał jakie warunki

(art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś.) należy określić w decyzji. Z istoty planowanego przedsięwzięcia wynika, iż ma ono na celu poprawę warunków utrzymywania zwierząt w gospodarstwie należącym do wnioskodawcy, z niewielkim zwiększeniem obsady zwierząt w stosunku do stanu obecnego. Po wybudowaniu projektowanego budynku, cała obsada bydła, przeniesiona zostanie z działki [...] na działkę nr [...]. Przewiduje się, iż w trakcie prowadzonych na etapie budowy prac powstaną krótkotrwałe odwracalne uciążliwości związane z pracą maszyn i sprzętu budowlanego, jak hałas oraz emisja substancji do powietrza. Uciążliwości te i oddziaływanie będą miały charakter lokalny, małoznaczący, zaś prace budowlane prowadzone mogą być jedynie w porze dziennej. Z uwagi na powyższe nie przewiduje się znaczącego wpływu projektowanej inwestycji na środowisko w fazie budowy. Podobnie ocenia się negatywny wpływ inwestycji związany z wytwarzaniem odpadów. Organ I instancji, mając na uwadze niewielkie zwiększenie obsady zwierząt w stosunku do stanu obecnego uznał, że nie przewiduje się zwiększonego wytwarzania odpadów. Niekwestionowanym jest, iż na odbiór odpadów wytwarzanych na terenie gospodarstwa inwestor zobowiązany jest posiadać stosowne umowy.

Kolegium stwierdziło także, że nie przewiduje się istotnego wzrostu ilości ścieków technologicznych, zaś pochodzące z procesu mycia dojarki oraz z obsługi pozostałych urządzeń, ścieki w ilości około 120 l/dobę, gromadzone będą w odrębnym zbiorniku na ścieki technologiczne. Wody opadowe z terenu inwestycji, jako niestanowiące zagrożenia dla środowiska gruntowo-wodnego będą odprowadzane bezpośrednio do gruntu. Obornik wytwarzany będzie w ilości około 380 ton/rok oraz gnojówka w ilości około 1.280 m3/rok. Projektowana powierzchnia płyty obornikowej - przy założonej wysokości pryzmy równej 2 m - oraz pojemność zbiornika na gnojówkę zapewnić mają zmagazynowanie półrocznej produkcji wytworzonych nawozów, następnie wytworzona gnojówka i obornik wykorzystywane będą jako naturalny nawóz wywożony na pola należące do inwestora.

Przewiduje się, iż na etapie eksploatacji inwestycji w okresie mieszania

i wywożenia obornika i gnojówki wystąpi emisja substancji, głównie metanu i amoniaku oraz nieistotne dla stanu sanitarnego powietrza ilości siarkowodoru - do powietrza. Mając na uwadze stanowisko RDOŚ, wypowiadającego się także w tej kwestii, organ I instancji stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na jakość powietrza.

W oparciu o przedstawione przez RDOŚ ustalenia, organ I instancji stwierdził,

iż w odległości co najmniej 0,6 km od miejsca realizacji inwestycji brak jest istniejących form ochrony przyrody wymienionych w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U z 2016 r., poz. 2134), takich jak: parki narodowe, rezerwaty przyrody, parki krajobrazowe, obszary chronionego krajobrazu, obszaru Natura 2000, pomniki przyrody, stanowiska dokumentacyjne, użytki ekologiczne, zespoły przyrodniczo- krajobrazowe.

W oparciu o wyniki waloryzacji przyrodniczej województwa [...] ustalono, że na terenie działki inwestycyjnej nie są znane stanowiska prawnie chronionych gatunków roślin, grzybów oraz zwierząt. Na terenie działki zaewidencjonowano występowanie siedliska przyrodniczego pn. [...] ([...]), jednakże z analizy przedłożonego wraz z wnioskiem załącznika graficznego, przedstawiającego lokalizację projektowanej zabudowy wynika, że powierzchnia ww. siedliska nie ulegnie zmniejszeniu w następstwie realizacji przedmiotowej inwestycji. W związku z powyższym oraz mając na względzie rodzaj i charakter przedsięwzięcia nie przewiduje się jego znaczącego negatywnego oddziaływania, zarówno na etapie realizacji i eksploatacji - na bioróżnorodność rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz siedlisk, w tym utratę, fragmentację lub izolację siedlisk oraz zaburzenia funkcji przez nie pełnionych, a także ekosystemy - ich kondycję, stabilność, odporność na zaburzenia, fragmentacje i pełnione funkcje w środowisku. W świetle powyższego, Kolegium stwierdziło, że nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie odwołujących się o zagrożeniu dla istniejącego siedliska przyrodniczego.

Organ I instancji stwierdził, iż planowane przedsięwzięcie będzie realizowane

na obrzeżach wsi Ś., na terenie gruntów rolnych, w sąsiedztwie zabudowy

o podobnym charakterze. Nie wpłynie zatem znacząco negatywnie na krajobraz, w tym nie wprowadzi dysharmonii w krajobrazie już poddanym przekształceniom antropogenicznym. Planowana do realizacji obora nie będzie stanowić dominanty

w krajobrazie, tym samym nie będzie miała znaczącego wpływu na jego wizualne pogorszenie.

Zdaniem Kolegium, okoliczności te, z uwagi na rodzaj i skalę projektowanego przedsięwzięcia, a także potencjalne uciążliwości związane z jego realizacją

i eksploatacją stanowiły podstawę do uznania, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest uzasadnione. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz nałożone w decyzji środowiskowej. Dokonano analizy wszystkich potencjalnych uciążliwości istniejącej infrastruktury oraz uwzględniono podstawowe dane techniczne zawarte w opracowywanej dokumentacji. Uznano, iż zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia szczegółowe obliczenia oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykluczają jakiekolwiek negatywne oddziaływanie na zdrowie najbliższych mieszkańców i na środowisko. Obszar inwestowania pozostaje w granicach działki wskazanej we wniosku inwestora.

Ze znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia z dnia [...] r., wynika, iż w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym

uchwałą rady Gminy M. nr [...], z dnia [...] wskazana we wniosku Inwestora działka nr [...], stanowi teren istniejącej zabudowy zagrodowej "4MR", tereny łąk i pastwisk "PS" oraz tereny upraw polowych z preferencją dla ogrodniczych i sadowniczych z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej "RO", działka w części nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Według Kolegium, odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie i zawarte w kwestionowanej decyzji rozstrzygnięcie i jego uzasadnienie spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa materialnego, wynikającymi z u.o.o.ś. i przepisami k.p.a., a zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie stanowił podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań.

Mając na uwadze uregulowanie zawarte w art. 81 u.o.o.ś. i wskazane przez ustawodawcę przypadki, kiedy można odmówić wydania decyzji środowiskowej, Kolegium stwierdziło, że nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez odwołujących kwestie w istocie dotyczące etapu faktycznej już realizacji przedsięwzięcia po wydaniu decyzji środowiskowej, w której organ określił warunki realizacji.

W ocenie Kolegium, zamiar odwołujących się, co do realizacji na ich działce działalności agroturystycznej, nie może stanowić okoliczności ograniczającej inwestora w realizacji przedsięwzięcia pod warunkami umożliwiającymi właściwą ochronę środowiska. W istocie zarzuty odwołania koncentrują się na naruszaniu prawa własności, a nie kwestii ochrony środowiska. Odwołujący się nie wskazali z jakich przyczyn opierając się na zasadzie zrównoważonego rozwoju, należało wydać negatywną decyzję odnośnie do środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy zauważył też, że zgodnie z informacją z rejestru gruntów działka odwołujących się nr [...] stanowi działkę rolną (użytki rolne RV). Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie uprawnia do stwierdzenia, iż po zrealizowaniu budowy obory wraz z całą infrastrukturą w proponowanym miejscu odbędzie się z pogwałceniem zasad współżycia społecznego i zmusi ich do wegetacji w pogorszonych warunkach, skutkujących głównie pogorszeniem stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, stratą wartości nieruchomości pozbawiając ich praw nabytych uzyskanych w drodze pierwszeństwa zamieszkania.

Mając na uwadze rodzaj, skalę i usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia, oraz potencjalne uciążliwości związane z jego realizacją i eksploatacją stwierdzono, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest uzasadnione. Stwierdzono, iż nieprzyjemne zapachy są ewidentne w przypadku inwestycji o tym charakterze, zaś emisje substancji emitowanych do powietrza poza terenem będącym w dyspozycji inwestora nie stanowią zagrożenia dla czystości powietrza atmosferycznego. Ustawodawca nie wprowadził odpowiedniej normy dotyczącej ochrony powietrza przed zapachami. Zapachy, pomimo, że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów.

Sprzeciw właścicieli nieruchomości sąsiednich i powoływanie się na zasadę zrównoważonego rozwoju nie może być powodem negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia.

Końcowo Kolegium wskazało, iż organ I instancji w sposób przewidziany przepisem art. 38 i art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. podał do publicznej wiadomości informację

o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy.

G. Ś., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wystąpiła ze skargą na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w K. z dnia [...] r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchyleniem poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] r.

Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś., poprzez brak wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowej inwestycji oraz brak ponownego wydania tego postanowienia po uzupełnieniu materiału dowodowego zebranego w sprawie na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania,

2) art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., poprzez brak zwrócenia się do RDOŚ oraz PPIS o zajęcie stanowiska w sprawie, w tym w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny

oddziaływania na środowisko dla planowej inwestycji, po uzupełnieniu materiału dowodowego zebranego w sprawie na skutek uchylenia poprzedniej decyzji organu

I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania,

3) art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., poprzez brak przeprowadzenia dla planowej inwestycji oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

4) art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., poprzez wadliwie uznanie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych

w sprawie okoliczności, błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, nierozpatrzenie całego znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego i wybiórcze go potraktowanie,

6) art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy zamiast zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

Skarżąca wskazała, że uzyskanie wymaganych art. 64 ust. 1 u.o.o.ś. stanowisk organów uzgadniających PPIS z dnia [...]. oraz RDOŚ z dnia [...] r., nastąpiło przed uchyleniem przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. decyzji organu I instancji z dnia [...] r. do ponownego rozpoznania. Identyczna sytuacja zaistniała także co do postanowienia w sprawie braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które zostało wydane przez organ I instancji w dniu [...] r. W tych okolicznościach nie można zasadnie stwierdzić, jak uczynił to organ II instancji w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z przepisami prawa w toku procedowania w sprawie uzyskano stanowiska odpowiednich organów administracji, jak i zgodnie z prawem wydano postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.

Według skarżącej, z akt sprawy wynika, że organ I instancji po uchyleniu decyzji i przekazaniu jej do ponownego rozstrzygnięcia uzupełniał materiał dowodowy w sprawie w szerokim zakresie m.in. pismem z dnia 19 lipca 2017 r. inwestor złożył wyjaśnienia. W dniu 7 sierpnia 2018 r. organ I instancji odebrał od inwestora uzupełnienie do karty informacyjnej przedsięwzięcia, w dniu 16 sierpnia 2018 r., dokonano oględzin nieruchomości, na której planowana ma być inwestycja oraz nieruchomości sąsiednich na podstawie których ostatecznie ustalono kwalifikację prawną planowanego przedsięwzięcia. W treści decyzji organ I instancji wskazał "...planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71), a nie jak błędnie wskazał w karcie informacyjnej przedsięwzięcia Inwestor na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r."

W tych okolicznościach, w ocenie skarżącej, jako konieczna i oczywista jawi się konieczność wystąpienia z wnioskiem o ponowne przedstawienie opinii przez RDOŚ oraz PPIS co do przedsięwzięcia objętego wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, skoro odbierano kolejne wyjaśnienia inwestora co do karty informacyjnej o przedsięwzięciu. Dopiero po oględzinach, zamiast na początku postępowania, ustalono ostatecznie kwalifikację przedsięwzięcia oraz w którym miejscu dokładnie będzie wybudowane planowane przedsięwzięcie i na czym będzie polegać.

Skarżąca wskazała na dokumenty wymienione w art. 64 ust. 2 u.o.o.ś.,

tj. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; kartę informacyjną przedsięwzięcia; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to dokumenty były uzupełniane po wydaniu opinii przez RDOŚ i PPIS, a zatem winny być ocenione przez te instytucje i dlatego należało ponowić wystąpienie o zajęcie stanowiska co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Tożsame uwagi skarżąca przedstawiła do obowiązku ponownego wydania przez organ I instancji postanowienia w trybie art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.

Powołując się na art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 62 ust. 1 u.o.o.ś.

i skarżąca podniosła, że w swoim odwołaniu wskazywała, że planowane przedsięwzięcie negatywnie wpłynie na jej uwarunkowania ekonomiczne, na środowisko naturalne, spowoduje zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi, spowoduje zanieczyszczenie powietrza oraz uciążliwości odorowe. Jak wynika z akt sprawy i treści odwołania skarżącej, na części działki, na której ma być zrealizowana planowana inwestycja, zaewidencjonowano także występowanie siedliska przyrodniczego pn. [...].

Skarżąca nie zgodziła się też ze stanowiskiem organu I i II instancji, wskazującym na jedynie niewielkie zwiększenie obsady zwierząt w stosunku do stanu obecnego. Realizacja przedsięwzięcia znacząco zwiększy obsadę zwierząt w stosunku do stanu obecnego, albowiem nastąpi zwiększenie z 40 DJP obecnie do 69 DJP, a zatem o około 60 %. Na działce nr [...], na której planowane jest przedsięwzięcie - nie jest prowadzony w ogóle żaden chów zwierząt, a zatem na działce tej powstaną odpady, odory, substancje uwalniane do środowiska, których obecnie nie ma w związku z brakiem wykorzystania tej działki. Zatem stan co do zagrożeń środowiska zmieni się całkowicie na działce nr [...] w stosunku do stanu obecnego, co wadliwie ustaliły organy obu instancji. W tych okolicznościach nastąpi znaczne zwiększenie ilości odpadów, co winno być zbadane dokładnie.

Skarżąca zauważyła też, że w aktach sprawy brak jest informacji na temat bezpiecznego sposobu przepędzania bydła na pastwiska w związku z występowaniem siedlisk przyrodniczych, podkreśla uciążliwość odorową związaną z chowem tak dużej ilości bydła i negatywnego wpływu tych odorów na zdrowie człowieka. Organy obu instancji uchyliły się od zbadania wpływu odorów na zdrowie i życie mieszkańców pobliskich nieruchomości, a organ II instancji wskazał w tym zakresie jedynie, że "Zapachy, pomimo, że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów". Zdaniem skarżącej, powyższe nie wyklucza zbadania wpływu odorów na życie i zdrowie mieszkańców i jakie z tym mogą wiązać się skutki.

W związku ze wskazaniem przez organ II instancji, że w fazie eksploatacji obory będzie wytwarzany gaz: metan, amoniak, siarkowodór, skarżąca podkreśliła, że faktem notoryjnym jest wysoka wybuchowość metanu po zmieszaniu z powietrzem, metan jest gazem cieplarnianym wpływającym negatywnie na atmosferę. Podobnie jest w przypadku amoniaku, który zmieszany z powietrzem jest także wybuchowy, toksyczny, działa drażniąco na skórę i błony śluzowe człowieka.

Skarżąca wskazała, że jako emisję hałasu uwzględnia się tylko hałas technologiczny. Co do tego hałasu nie jest prawdą, że będzie on ograniczony

do ok. 30 db. Obornik i gnojówka będą wywożone na zewnątrz, a zatem hałas będzie na dużo wyższym poziomie niż tam gdzie są materiały izolacyjne. Wysoce nieprecyzyjne jest ustalenie, że wentylatory które znajdują się na zewnątrz - na dachu obory będą działały okresowo. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że wentylatory służące do mechanicznej cyrkulacji powietrza będą działać bardzo często i nie zbadano ich wpływu i emitowanego przez te wentylatory hałasu na zdrowie i życie mieszkańców pobliskich zabudowań. Ponadto w toku postępowania nie badano wpływu hałasu - odgłosu krów, które w ocenie skarżącej mogą być znaczne z uwagi na charakter zwierząt, ich ilość, sposób chowu.

W ocenie skarżącej, nie można przyjąć za zasadne ustalenia organu I instancji, zaakceptowanego przez organ II instancji, że "... planowane przedsięwzięcie będzie realizowane na obrzeżach wsi Ś., na terenie gruntów rolnych, w sąsiedztwie zabudowy o podobnym charakterze. Nie wpłynie negatywnie na krajobraz, w tym nie wprowadzi dysharmonii w krajobrazie, już poddanym przekształceniom antropogeniczny, planowana do realizacji obora nie będzie stanowić dominanty w krajobrazie, tym samym nie będzie miała znaczącego wpływu na jego wizualne pogorszenie".

Skarżąca wskazała, na ustalenia wynikające z protokołu oględzin z dnia

16 sierpnia 2018 r., z których wynika, iż przedsięwzięcie nie będzie realizowane w pobliżu zabudowy o podobnym charakterze, a między dwoma domami mieszkalnymi (w jednym prowadzona jest przez skarżącą działalność agroturystyczna) oraz będzie stanowić dominantę w krajobrazie, co wprost wynika z fotografii załączonych do protokołu oględzin. W ocenie skarżącej, w tej sytuacji organ I instancji winien nałożyć obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w toku którego powinien zostać przeprowadzony raport oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisku, a czego nie przeprowadził organ I instancji i co błędnie zaakceptował organ II instancji.

Zdaniem skarżącej, nie można zasadnie przyjąć, że budowa nowej obory na działce nr [...] stanowić będzie - jak ustalają to organy obu instancji - budowy budynku "w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej". Przytaczając definicję zabudowy zagrodowej sformułowaną przez NSA w wyroku z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1536/07 skarżąca wskazała, że z protokołu oględzin nieruchomości – działki nr [...] wprost wynika, że obecna zabudowa na tej działce nie spełnia definicji zabudowy zagrodowej, a po wtóre - obecnie na tej działce taka zabudowa, wbrew ustaleniom organów obu instancji, nie znajduje się. Na działce nr [...] nie jest posadowiony żaden dom mieszkalny, a zabudowaniami gospodarczymi nie mogą być uznane fundamenty po rozebranym budynku oraz - jak wynika z treści protokołu - "stare budynki inwentarskie w stanie do rozbiórki", co potwierdza sam wnioskodawca składając podpis pod protokołem oględzin i nie wnosząc do niego żadnych uwag.

Skarżąca podniosła, że z części szczegółowej opisu m.p.z.p. przyjętym uchwałą Rady Gminy M. nr [...] w dniu [...]., co do miejscowości Ś. wskazano: "Tereny istniejącej zabudowy zagrodowej - adaptacja". Zatem skoro brak jest na działce nr [...] istniejącej zabudowy zagrodowej, nie można dokonać jej adaptacji, a przez to brak jest możliwości uznania, że plan zagospodarowania przestrzennego nie sprzeciwia się realizacji przedsięwzięcia, na co wskazuje art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., organ może orzec obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Co więcej skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje jedynie na możliwość zabudowy zagrodowej, której to definicji nie spełnia planowana obora, to należy stwierdzić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sprzeciwia się wybudowaniu planowanej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 5 września 2019 r. uczestnik postępowania J. M. (Inwestor), reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, w całości podzielając też stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutu wydania przez organy uzgodnienia i opinii w datach przed uchyleniem pierwszej decyzji organu I instancji, a nie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, SKO wskazał, iż w jego ocenie nie oznacza to, że organ uzgadniający i opiniujący swoje stanowiska muszą przedstawić od nowa. Analiza dokumentów w aktach sprawy wskazuje, że organy te wydały swoje uzgodnienie i opinię, posiadając pełną wiedzę na temat charakterystyki planowanego przedsięwzięcia. Wystarczy lektura postanowienia organu w sprawie braku potrzeby oddziaływania na środowisko, że organy nie miały żadnych wątpliwości na czym będzie polegała inwestycja. Wnioskodawca opisał przedsięwzięcie podał jego parametry i to nie do niego należy kwalifikacja prawna na gruncie prawa materialnego. Jest to zadanie organu. Sama początkowa błędna kwalifikacja prawna inwestycji nie dyskwalifikowała wniosku, ani tym samym wydanych obecnie decyzji organów obu instancji, skoro były one wydawane na podstawie szczegółowych ustaleń faktycznych i prawidłowo dokonanej kwalifikacji prawnej inwestycji, z punktu widzenia możliwego oddziaływania na środowisko.

Za nietrafny, uczestnik uważa też zarzut skargi dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z postanowieniami planu miejscowego. Zdaniem uczestnika, nie ma żadnego znaczenia, że dotychczasowy obiekt znajduje się na działce nr [...], a nowy będzie usytuowany na działce nr [...]. Argumentował, że działka siedliskowa może być wydzielona z jednej lub kilku działek ewidencyjnych wchodzących w skład danego gospodarstwa rolnego. Sam fakt, że poszczególne zabudowania wchodzące w skład siedliska, będącego elementem gospodarstwa rolnego uczestnika postępowania, nie znajdują się (i nie będą się znajdować) na działce o tym samym numerze ewidencyjnym, nie ma wpływu na ocenę, że wnioskodawca realizuje inwestycję w ramach zabudowy zagrodowej swojego siedliska. Za nietrafne uczestnik uważa także pozostałe zarzuty skargi.

W dniu 21 września 2019 r. już po zakończeniu posiedzenia sądowego, wpłynęło pismo uczestnika postępowania z jego stanowiskiem odnoszącym się do zarzutu skargi, jakoby planowana inwestycja nie mogła być traktowana jako zabudowa siedliskowa. Uczestnik zwrócił się z wnioskiem o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dowodu poza rozprawą z załączonych do pisma dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2018, poz. 2107 ze zm.). Zakres kontroli sądowej wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", z którego wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sprawy dokonana przez Sąd z uwzględnieniem ww. kryterium legalności nie dała podstaw do uwzględnienia skargi.

Wobec wniosku zgłoszonego przez uczestnika postępowania z dnia 21 września 2019 r. o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie dodatkowo na rozprawie lub poza rozprawą dowodu z załączonych dokumentów do tego pisma Sąd wskazuje, że wniosek ten wpłynął do akt, już po zamknięciu rozprawy i wydaniu w tym dniu wyroku, co uniemożliwia procedowanie nad kwestiami podniesionymi przedmiotowym wnioskiem.

Przechodząc do kwestii merytorycznych, przypomnieć należy, że przedmiot sprawy objętej skargą G. Ś. dotyczy decyzji wydanej na rzecz J. K. M. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określenia warunków korzystania ze środowiska. Podstawę materialnoprawną wydania tej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) zwanej dalej: "u.o.o.ś."

Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 2 u.o.o.ś.). Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 u.o.o.ś.):

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać

na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie określone w tym przepisie uwarunkowania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2 ustawy).

Postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś., wydaje się po zasięgnięciu opinii (art. 64 ust. 1 ustawy):

1) regionalnego dyrektora ochrony środowiska;

2) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17.

Organ zasięgający opinii przedkłada (art. 64 ust. 2 u.o.o.ś.):

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku.

Organy, o których mowa w ust. 1, uwzględniając łącznie uwarunkowania,

o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 u.o.o.ś.).

Przedsięwzięcie objęte przedmiotem sprawy, opisane we wniosku inwestora

z dnia 9 marca 2017 r., uzupełnionego wyjaśnieniem złożonym w dniu 7 sierpnia

2018 r., kartą informacyjną z dołączoną kopią mapy sytuacyjno-wysokościowej, zostało zakwalifikowane przez organ II instancji - stosownie do § 3 ust. 1 pkt 120 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj.: chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Skarżąca podnosiła, że inwestor wskazywał inną kwalifikację inwestycji (§ 3 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia), jednakże, jak trafnie podnosił tę kwestię uczestnik postępowania – inwestor, ocena kwalifikacji inwestycji należy do organu, a ta bez wątpienia jest trafna.

Planowane przedsięwzięcie ma polegać na budowie w ramach istniejącego siedliska rolniczego na działce nr [...] budynku obory ściółkowej o powierzchni zabudowy 1.191,5 m2, kubaturze 10.098,84 m3, wysokości budynku 9,05 m, w którym będzie prowadzona hodowla bydła mlecznego w ilości 69 DJP; płyty obornikowej o pow. 270 m2, zbiornika na gnojowicę i ścieki technologiczne o pojemności 1.100 m3. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż w toku postępowania jednoznacznie ustalono, że na działce nr [...] będzie budowany nowy budynek - obora. Stosowana technologia chowu bydła polegać będzie na ściółkowym systemie utrzymywania bydła w legowiskach boksowych z zastosowaniem wentylacji grawitacyjnej i okien przesuwnych, za wyjątkiem krów w boksach porodowych i cieląt w kojcach indywidualnych, w oborze znajdować się będzie ośmiostanowiskowa dojarnia, przechowalnia mleka z wentylacją mechaniczną.

W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi odnoszące się do wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). Organ odwoławczy dysponował pełnym materiałem dowodowym sprawy, uzupełnionym przez organ I instancji wskutek uchylenia uprzednio wydanej w sprawie decyzji organu I instancji z dnia [...] r. i dokonał jego oceny z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów. Inwestor, na wezwanie organu, określił jednoznacznie, że na istniejącym siedlisku na działce nr [...], obr. Ś. znajduje się obora, która po wybudowaniu nowej obory na działce nr [...] będzie wykorzystywana jako budynek gospodarczo-magazynowy. Planowana obora znajdować się będzie na działce, która zgodnie z przeznaczeniem w planie miejscowym (uchwała Rady Gminy M. ) należy do terenu istniejącej zabudowy zagrodowej "4MB" łąk i pastwisk "PS" oraz tereny upraw polowych z preferencją dla ogrodniczych, sadowniczych z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej "RO", część działki nie jest objęta planem miejscowym. Nowa obora na działce nr [...] będzie budowana od podstaw, a budynek istniejący na tej działce będzie rozebrany.

W ocenie Sądu, wyżej przedstawiony przez organ stan faktyczny sprawy, wynikający ze zgromadzonego materiału dowodowego, nie zawiera elementów nowych i istotnych, które winny podlegać ponownej ocenie organów opiniujących

i uzgadniających. W sprawie niesporne jest, że ramach poprzednio toczącego się postępowania przez wydaniem decyzji organu I instancji z dnia [...] r. organ prowadzący to postępowanie, uzyskał opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] r., który stwierdził, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Tożsame stanowisko zajął w piśmie z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w S.. RDOŚ w swej opinii przyjął, że inwestycja będzie realizowana na działce nr [...] przy obsadzie bydła 69 DJP, a więc jego ustalenia są zgodne z informacjami uzyskanymi przez organ od inwestora w ponownie toczącym się postępowaniu.

Z wyjaśnień inwestora wynika, że przedmiot i zakres inwestycji, a zatem i jej oddziaływanie na środowisko, jest ten sam. Usytuowanie nowej obory będzie na działce nr [...] nie zmienia jej oddziaływania w tym zakresie. Obie działki inwestora, tj. działka nr [...], na której usytuowany obecnie i wykorzystywany budynek obory, oraz działka nr [...], na której jest planowana budowa nowej obory, znajdują się w obrębie jednego gospodarstwa rolnego Inwestora. Bez wątpienia dodatkowe wyjaśnienia Inwestora, nie zawierały informacji, które mogły spowodować zmianę charakterystyki i parametrów planowanej inwestycji. Dokumentacja dołączona do akt administracyjnych potwierdza ustalenia organu co do charakteru przedmiotowej działki. Organy uzgadniające i opiniujące posiadały w istocie tożsamą wiedzę co do wszystkich elementów istotnych inwestycji, w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym usytuowanie obory w innym miejscu w ramach tego samego gospodarstwa rolnego nie mogło wpłynąć w istotny sposób na stanowisko RDOŚ i PPIS oraz wynik sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że RDOŚ w piśmie z dnia [...] r. stwierdził, że z uwagi na rodzaj, skalę i usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia, a także potencjalne uciążliwości związane z jego realizacją i eksploatacją uznał, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Jednocześnie organ ten określił wymogi, jakie inwestor winien uwzględnić w ramach przedstawionej charakterystyki inwestycji, w zakresie magazynowania obornika i gnojówki wytworzonych w obrębie projektowanego obiektu, które zostały uwzględnione w pkt 2 decyzji organu I instancji z dnia [...] r. w ramach istotnego korzystania ze środowiska w fazie realizacji inwestycji.

Z tego względu za niezasadny uznać należy zarzut skargi oparty na naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., polegający na braku zwrócenia się przez organ do RDOŚ i PPIS po uzupełnieniu materiału dowodowego w ramach ponownie toczącego się postępowania administracyjnego po uchyleniu przez SKO wcześniejszej decyzji organu I instancji w tym zakresie.

Sąd nie podziela też zarzutu skargi o naruszeniu w sprawie art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. W uzasadnieniu skargi strona podnosiła m.in., że przedsięwzięcie nie będzie realizowane w pobliżu zabudowy o podobnym charakterze, a między dwoma domami mieszkalnymi (w jednym prowadzona jest przez skarżącą działalność agroturystyczna). Zdaniem Sądu, ze wskazanym argumentem nie sposób się zgodzić. Dokumentacja fotograficzna znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy oraz protokół oględzin z dnia 16 sierpnia 2018 r., wbrew wywodom skargi, wskazują, że na działce nr [...] obr. Ś. znajduje się zabudowa charakterystyczna dla zabudowy siedliskowej, której rozbiórki inwestor zamierza dokonać i wybudować nową oborę, co uznać należy za dokonanie adaptacji zabudowy zagrodowej, o której mowa w planie zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do działki inwestycyjnej nr [...].

Należy mieć też na uwadze, iż zabudowa zagrodowa charakteryzuje się tym,

że wiejskie budynki mieszkalne, niekonieczne na tej samej działce sąsiadują

z zabudowaniami gospodarskimi.

Sąd podziela przy tym w pełni poglądy orzecznictwa wskazujące, że gospodarstwo rolne stanowią określone jego części składowe, w tym przede wszystkim grunty rolne jeżeli wraz z pozostałymi składnikami stanowią zorganizowaną całość gospodarczą. Działka siedliskowa jest zatem jego elementem składowym (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Op 579/12, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Inwestor deklarował, że nową oborę postawi na działce nr [...], na której istnieją pozostałości po budynkach inwentarskich. Dotychczasowa obora nie będzie już mieć hodowlanego przeznaczenia.

Należy podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia określa tylko jego środowiskowe wymagania dla projektowanego danego przedsięwzięcia i jest to zgodne z dyspozycją art. 5 Konstytucji RP. Problem ewentualnej utraty wartości nieruchomości nie stanowi istoty decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wobec czego argumentacja podnoszona w tym zakresie w skardze, w odniesieniu do przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie, jaką jest stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określenie warunków korzystania ze środowiska, nie jest trafna. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że normalny sposób eksploatacji terenu inwestycji jako służący zabudowie zagrodowej może polegać właśnie na prowadzeniu tam hodowli bydła, co może wiązać się z immisjami, które w wyniku zastosowanych rozwiązań technologicznych nie powinny powodować zanieczyszczenia sąsiedniego terenu. Wbrew wywodom skargi, plan miejscowy, przyjęty uchwałą Nr [...] którym objęta jest ww. działka nie sprzeciwia się realizacji przedsięwzięcia objętego przedmiotem sprawy.

Za nietrafny, Sąd uznał także zarzut skargi oparty na naruszeniu art. 63 ust. 1

i 2 i art. 59 u.o.o.ś. Procedura wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie musi zawsze obejmować obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy organ uzna, że wpływ przedsięwzięcia na środowisko będzie znikomy, w drodze postanowienia stwierdza brak konieczności przeprowadzenia oceny (art. 63 ust. 2 ustawy), co jednak wiąże się z dokonaniem w ramach postępowania wyjaśniającego wstępnej oceny oddziaływania na środowisko, skutkującej stwierdzeniem braku konieczności przeprowadzenia właściwej oceny.

Należy przy tym podkreślić, że art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. przewiduje możliwość wydania postanowienia o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko w sytuacji łącznego spełnienia wymienionych w tym przepisie przesłanek, mając na względzie stanowisko organów opiniujących. W przedmiotowej sprawie wskazane organy opiniujące nie stwierdziły konieczności sporządzenia takiej oceny oddziaływania na środowisko.

Organ dysponował dokumentami przedłożonymi przez inwestora w postaci wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, karty informacyjnej z kopiami map

z zaznaczonym zakresem oddziaływania inwestycji, wypisu z rejestru gruntów, wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Karta informacyjna przedsięwzięcia była wielokrotnie uzupełniana o informacje wymagane przez organy uzgadniające. Z uwagi na przedstawione przez organy uzgadniające stanowiska co do rodzaju zakresu i skutków realizacji inwestycji oraz ustalenia własne, dokonane w oparciu o przedłożoną przez inwestora kartę informacyjną oraz pozostałe dokumenty, organ dokonał oceny, że nie jest wymagana ocena oddziaływania inwestycji na środowisko dla zamierzenia wnioskowanego przez inwestora. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazywał, że zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia szczegółowe obliczenia oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wykluczają jakiekolwiek negatywne oddziaływanie na zdrowie najbliższych mieszkańców i na środowisko. Obszar inwestowania pozostaje w granicach działki wskazanej we wniosku inwestora. Organ nie stwierdził znaczącego wpływu projektowanej inwestycji na środowisko. Uznał, że brak jest negatywnego wpływu inwestycji w zakresie wytwarzania odpadów oraz w związku z magazynowaniem obornika i gnojówki. W oparciu o stanowisko RDOŚ organ środowiskowy stwierdził, że inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na jakość powietrza. Konkluzje organów obu instancji zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. są tożsame ze stanowiskiem postanowienia organu I instancji z dnia [...] r. W takiej sytuacji jako niecelowy i stojący w sprzeczności z ekonomiką procesową należy uznać podnoszony w skardze obowiązek organu I instancji ponownego podjęcia postanowienia na podstawie art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. Brak było tym samym podstaw do zarzucenia organowi, iż dopuścił się naruszenia art. 59 ust. 1

i art. 63 ust. 1 i 2 u.o.o.ś.

Skarżąca zanegowała wnioski organu co do rodzaju i zakresu immisji występujących w związku z planowaną inwestycją. Przede wszystkim skarżąca uważa, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje znaczące zwiększenie obsady zwierząt z 40 na 69 DJP, powstanie odorów odpadów, substancji uwalnianych do środowiska, w tym gazów metanu, siarkowodoru, amoniaku oraz hałasu na poziomie wyższym od ustalonego. Sąd w związku z tym stwierdza, że zarzuty skarżącej są oparte na subiektywnym przekonaniu co do ich trafności. Organ odniósł się szczegółowo do tych zarzutów, podnoszonych wcześniej przez skarżącą w odwołaniu. Wyjaśnił jakimi względami kierował się uznając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Kwestię wytworzonych odpadów, tj. gnojówki, obornika, gazów, ścieków oraz ich wpływ na środowisko i ludzi organ przedstawił uwzględniając zwiększoną ilość bydła w planowanej oborze do 69 DJP. Mając na względzie potrzebę magazynowania obornika i gnojówki wytworzonych w procesie hodowli bydła w planowanym obiekcie organ I instancji określił istotne warunki korzystania przez inwestora ze środowiska. Treść tej decyzji wskazuje, że organ uwzględnił uwagi skarżącej co do źródeł hałasu związanego z chowem zwierząt i funkcjonowaniem obiektu, nakazując rozładunek pasz, wywóz obornika i gnojówki, transport odpadów realizować wyłącznie w porze dziennej (6.00-22.00). Organ nie stwierdził istnienia w przedmiotowym obszarze stanowisk prawnie chronionych gatunków roślin, grzybów oraz zwierząt. W związku z występowaniem siedliska przyrodniczego pn. [...] (kod [...]), w oparciu o analizę przedłożonego wraz z wnioskiem załącznika graficznego, organ stwierdził, że siedlisko to nie ulegnie zmniejszeniu w następstwie realizacji przedmiotowej inwestycji. Podnoszony skargą temat przepędzania bydła na pastwiska nie odnosi się oddziaływania inwestycji na środowisko, ale kultury prowadzenia działalności rolniczej przez inwestora pod kątem właściwego zarządzania gruntami, co wykracza poza ramy oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Sąd uznaje też za niezasadny zarzut skarżącej o uchyleniu się przez organy obu instancji od zbadania wpływu odorów związanych z chowem bydła w miejscu planowanej inwestycji, wskazując, iż brak jest przepisów wprowadzających określoną normę dotyczącą ochrony powietrza przed zapachami. Pomimo wynikającego z art. 85 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 20128 r., poz. 799 ze zm.) obowiązku ochrony powietrza ustawodawca aktualnie nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapach, czy też odór jest substancją niemierzalną, zaś jego odczuwanie zawsze ma charakter subiektywny. Również orzecznictwo sądowo administracyjne stwierdza, iż zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 223/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt VIII SA/Wa 911/13; http://orzeczenbia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, organ wydając skarżoną decyzję, dysponował określonym materiałem dowodowym w postaci dokumentacji i charakterystyki inwestycji oraz stanowiskiem organów wyspecjalizowanych w zagadnieniach właściwych w sprawie oddziaływań inwestycji w zakresie ochrony sanitarnej i środowiska, skarżąca nie przeciwstawiła im jakiejkolwiek merytorycznej kontrargumentacji oraz dowodów mogących skutecznie podważyć trafność wywodów organów. Wywody skarżącej ograniczają się do twierdzenia o niezbadaniu wszystkich aspektów oddziaływania planowanej inwestycji. W ocenie Sądu, brak jest podstaw do formułowania twierdzenia o tym, że organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego czy wybiórczo go potraktował. Organy obu instancji w trybie obwieszczenia (art. 35 i art. 85 ust. 3 u.o.o.ś.) podały do publicznej wiadomości informację o wydanych w sprawie decyzjach.

Skarżąca wskazała, na konieczny zakres poczynienia ustaleń co do wpływu inwestycji na elementy wymienione w art. 62 ust. 1 u.o.o.s. Sąd wyjaśnia,

że w przypadku rezygnacji z potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.), nie dokonuje się, tak jak w przypadku obowiązku sporządzenia raportu, szerokiej analizy i oceny uwarunkowań, o których mowa w art. 62 ust. 1 i 2. Jeżeli organ, w oparciu o uzyskane w toku postępowania administracyjnego informacje, uznaje znikome oddziaływanie inwestycji i brak istotnego wpływu zamierzenia na środowisko, to oczywiste jest, że uznaje za w pełni chronione takie wartości jak: środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których tu mowa, dostępność do złóż kopalin, wpływ danego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w znacznym zakresie jest też związany swoim postanowieniem stwierdzającym brak konieczności przeprowadzenia oceny (art. 63 ust. 2 ustawy). W przeciwnym razie postępowanie wyjaśniające w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (bez właściwej oceny) musiałoby w dużym stopniu obejmować te same aspekty realizacji przedsięwzięcia, które są wydawane w sytuacji stwierdzenia w postanowieniu, obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok WSA 24 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 1288/15, opubl. internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Niesporne jest w sprawie, że postanowieniem z dnia [...] r. organ

I instancji na podstawie art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z przepisem art. 84 ust. 1 u.o.o.ś, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 2 u.o.o.ś.). Tego rodzaju dokument stanowi załącznik do decyzji organu I instancji z dnia [...] r. Treść tego pisma koresponduje z ustaleniami organu dokonanymi w toku postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 u.o.o.ś., każda decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga uzasadnienia, jednakże w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś.). Informacje tego rodzaju, o czym już była wyżej mowa, organ I instancji umieścił w pkt 2 swej decyzji z dnia [...] r.

Konsekwencją powyższego jest konstatacja Sądu, że organ odwoławczy utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję organu I instancji, nie dopuścił się zarzucanego skargą naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania powołanych

w skardze, jak i pozostałych, których prawidłowość zastosowania przez organ Sąd zobligowany był skontrolować, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.