Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 509/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak, Sędziowie: NSA Edyta Anyżewska (sprawozdawca), NSA Stefan Babiarz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "P.- O." S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 922/07 w sprawie ze skargi P. S. E. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 19 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "P.- O." S.A. w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 922/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę P. S. E. S.A. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 19 lutego 2007 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2006 r.

Z kolei sporną decyzją organ odwoławczy – stosownie do art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm.), dalej O.p. – utrzymał w mocy decyzję wymiarową Wójta Gminy B. z dnia 30 października 2006 r.

Podstawę prawną wyroku dotyczącego wspomnianej decyzji stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a.

W orzeczeniu tym Sąd wojewódzki przyjął, w ślad za organami podatkowymi, że spółka jest posiadaczem zależnym gruntów (pod liniami energetycznymi) przekazanych jej na mocy umowy z dnia 1 marca 2006 r., zawartej z Państwowym Gospodarstwem Lasów Państwowych Nadleśnictwem B. (reprezentującym Skarb Państwa). W ocenie Sądu słusznie ustalono w postępowaniu podatkowym, że zapisy w/w umowy wskazują, że pomimo iż w jej treści nie wpisano (zamiast udostępnienia) przekazania, to cel zawarcia umowy wskazuje na czasowe odpłatne przekazanie gruntów stronie. W związku z powyższym spółka stała się podatnikiem podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2002 r., nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej p.o.l. Zgodnie z tym przepisem, podatnikami podatku od nieruchomości są w szczególności osoby prawne będące posiadaczami nieruchomości (...) stanowiących własność Skarbu Państwa (...), jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem (...). Z tego względu też wyłączony został obowiązek podatkowy Nadleśnictwa, wynikający z art. 3 ust. 2 p.o.l. (przepis ten znajduje zastosowanie, o ile posiadanie gruntów nie zostanie przeniesione w trybie w/w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ ustawy). Sąd uznał, że powyższy stan faktyczny ustalono po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym w sprawie (poprawnie ustalono skutki podatkowe zawarcia w/w umowy), a zastosowanie wskazanych przepisów prawa materialnego nie budzi wątpliwości.

Powyższe stanowisko Sąd wsparł w szczególności następującą argumentacją. Przedmiotowa umowa została zawarta w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznej, co wynika bezpośrednio z treści jej § 2 i § 3. Także § 4 umowy przewiduje, że obowiązek utrzymywania linii elektroenergetycznych i urządzeń z nimi związanych oraz gruntów pod tymi liniami, umożliwiających ich prawidłową eksploatację, w tym oczyszczanie z roślinności drzewiastej i krzewiastej, spoczywa na skarżącej spółce. W świetle tych zapisów to na stronie ciąży obowiązek utrzymywania gruntów pod liniami elektroenergetycznymi, natomiast obowiązki Nadleśnictwa sprowadzają się jedynie do współpracy z wybranym przez skarżącą wykonawcą realizującym oczyszczanie udostępnionych gruntów z drzew i krzewów.

Nie można przyjąć według Sądu, że spółka ma jedynie prawo wjazdu i wyjazdu na udostępniony jej grunt. Z faktu, że umowa została nazwana "czasową umową udostępnienia gruntów" nie może strona wywodzić, że nie jest posiadaczem tych gruntów. Zdaniem składu orzekającego tak skonstruowana umowa udostępnienia gruntów pod linią elektroenergetyczną wiąże się z ich wydaniem. Spełniona jest więc przesłanka z art. 348 Kodeksu cywilnego do przeniesienia posiadania, jaką jest wydanie rzeczy.

Ponadto okolicznościami, które przemawiają za stanowiskiem organu jest oprócz treści umowy także fakt sklasyfikowania wspomnianych nieruchomości w ewidencji gruntów jako tereny różne (Tr) , które zostały wydzielone specjalnie na potrzeby tej linii energetycznej. Także budowle należące do strony, które sama strona określiła w deklaracji na podatek od nieruchomości jako budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zostały usytuowane na opodatkowanych działkach. Klasyfikacja tych działek wskazuje, że są to użytki zakwalifikowane jako tereny różne i działalność leśna nie jest na nich prowadzona przez Nadleśnictwo, lecz służą one do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę. Fakt nieprowadzenia działalności leśnej na wydzielonym pasie gruntu potwierdziło Nadleśnictwo w oświadczeniu z dnia 14 lipca 2006 r. (k. 13 akt administracyjnych).

Sąd podkreślił w tym kontekście, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (t.j. z 2006 r. Dz. U. nr 89, poz. 625 ze zm.) przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Zakład energetyczny ustawowo został więc zobowiązany do dbania o urządzenia i to na nim spoczywa obowiązek układania swoich stosunków prawnych tak, aby możliwa była realizacja nałożonych na niego obowiązków. W przedmiotowej umowie spółka zobowiązała się do utrzymywania gruntów pod liniami elektroenergetycznymi, co oznacza, że na niej spoczywa obowiązek dbania o te grunty. Spółka na skutek tak uregulowanej umowy z dnia 1 marca 2006 r. i korzystaniem z gruntu sklasyfikowanym w ewidencji tych gruntów jako tereny różne pozbawiła Nadleśnictwo możliwości prowadzenia na tych gruntach gospodarki leśnej o jakiej mowa w ustawie z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz.U. z 2005 r. nr 45 poz. 435 ze zm.), dalej ustawa o lasach. Przeprowadzone procedury, t.j. uzyskanie zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjne wyłączenie gruntu spod gospodarki leśnej i dokonanie zmian w ewidencji gruntów, pozbawiły wydzielony pas gruntu statusu gruntu leśnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 1506/05 (Lex nr 270321), o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków.

Swoje stanowisko Sąd wsparł poglądami doktryny i orzecznictwa podkreślając, że nie można umowy zawartej między spółką a Nadleśnictwem traktować jako umowę służebności gruntowej. Po pierwsze, gdyby taka była wola właściciela gruntów to taką umowę mógłby zawrzeć, z tym że przewidziana jest tu forma aktu notarialnego. W drodze czynności prawnej ustanowić służebność gruntową może tylko właściciel nieruchomości, a zatem do niego należy decyzja czy z tego prawa skorzystać. Poza tym co do zasady odpłatność nie należy do treści służebności.

Sąd podkreślił przy tym, że spółka poza własną interpretacją spornej treści umowy nie wskazała żadnych środków dowodowych, które potwierdzały jej twierdzenia. Natomiast Kolegium wskazało jakie dowody i okoliczności wzięło pod uwagę rozpatrując sprawę. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia ma kwestia wyłączenia spornego pasu gruntu z działalności leśnej, co znajduje potwierdzenie w ewidencji gruntów, jak również we wskazanym wyżej oświadczeniu Nadleśnictwa o nieprowadzeniu na udostępnionych spółce gruntach działalności leśnej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. – O. S.A. (następca prawny skarżącej) zgłosiła zarzuty naruszenia:

1) prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, t.j. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 p.o.l. poprzez uznanie, że umowa o czasowe udostępnienie gruntów zawarta pomiędzy Państwowym Gospodarstwem Lasów Państwowych Nadleśnictwem B. a spółką przeniosła na nią posiadanie określonej części gruntów leśnych, co w konsekwencji spowodowało, że stała się ona podatnikiem podatku od nieruchomości;

2) przepisów postępowania, t.j. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego w uzasadnieniu wyroku polegającą na przyjęciu, że skarżąca jest posiadaczem nieruchomości w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 p.o.l. i w konsekwencji obciążenie skarżącą obowiązkiem podatkowym.

W związku z powyższym strona zgłosiła wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach środka odwoławczego spółka zarzuciła, że Sąd wojewódzki przyjął błędnie ustalony stan faktyczny sprawy (uchybienie art. 141 § 4 P.p.s.a.), ponieważ z treści umowy zawartej pomiędzy stroną a Państwowym Gospodarstwem Lasów Państwowych Nadleśnictwem B. nie można wywnioskować, że stała się ona posiadaczem powierzonych jej gruntów, zaś Nadleśnictwo przestało nimi faktycznie władać. Spółka wywodziła, że na podstawie umowy zawartej z Nadleśnictwem była uprawniona do korzystania z gruntów w ograniczonym zakresie odpowiadającym posiadaniu służebności w rozumieniu art. 352 § 1 Kodeksu cywilnego, nie stając się jednak posiadaczem w ujęciu art. 336 Kodeksu cywilnego, t.j. nie władając rzeczą jak właściciel (co błędnie przyjął Sąd). Na skutek zawarcia wspomnianej umowy (w szczególności w świetle jej § 2 ust. 2 oraz § 4 ust. 1) spółka miała jedynie podstawę do wejścia na grunt w celu wykonania czynności pozwalających na utrzymanie i eksploatację linii elektroenergetycznych. Uprawnienia tego rodzaju nie czynią ze spółki posiadacza spornych gruntów, tym bardziej że umowa miała charakter czasowy (do czasu ustanowienia służebności gruntowej – zob. jej § 2 ust. 1) i nie wyłączała możliwości prowadzenia działalności leśnej na spornych gruntach przez Lasy Państwowe (zob. § 4 umowy). Tym samym nie można też uznać, że spełniona została przesłanka pozwalająca na obciążenie strony podatkiem od nieruchomości, obowiązek podatkowy ciążył bowiem na Nadleśnictwie (naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ i ust. 2 p.o.l.). Nie zostało bowiem przeniesione posiadanie gruntów objętych treścią umowy. Spółka podkreśliła, że sklasyfikowanie gruntów pod liniami elektroenergetycznymi jako tereny różne nie powinno mieć w tym stanie rzeczy znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wskazując na błędną formułę zgłoszonych przez spółkę zarzutów (nie można podważać podstawy faktycznej wyroku poprzez zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz art. 141 § 4 P.p.s.a., co potwierdza orzecznictwo).

Na rozprawie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym pełnomocnik Kolegium wnosił jak w odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nietrafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jednakże z innych przyczyn, aniżeli wskazane w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Należy bowiem zauważyć, że w orzecznictwie prezentowany jest także pogląd, iż obowiązek sporządzenia uzasadnienia o treści odpowiadającej wymogom tego przepisu obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez sąd do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę ustaleń poczynionych przez organ administracyjny z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem oraz ocenę znaczenia prawnego takich ustaleń faktycznych z punktu widzenia norm prawa materialnego, które w sprawie miały zastosowanie. W związku z tym wskazuje się, że art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić podstawę podważenia stanu faktycznego przyjętego przez sąd (zob. np. wyroki NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 427/07, Lex nr 477268; z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 555/05, Lex nr 194340; oraz z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04, ONSAiWSA 2006/1/9). Uwzględniając ten pogląd na gruncie przedmiotowej sprawy Sąd odwoławczy odniósł się merytorycznie do tez skargi kasacyjnej kwestionujących przyjętą przez Sąd wojewódzki podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Nawiązując w tym kontekście do argumentacji skargi kasacyjnej, wspierającej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., należało podzielić (jakkolwiek z częściowo odmienną argumentacją) pogląd wyrażony w orzeczeniu dotyczącym analogicznej sprawy strony, że treść przedmiotowej umowy, zawartej przez spółkę z Nadleśnictwem, nie wyklucza faktycznego władztwa podatnika w rozumieniu art. 336 Kodeksu cywilnego odnośnie do przedmiotowych gruntów leśnych – na których posadowiono słupy elektroenergetyczne wraz z liniami tego rodzaju – i wobec tego ciąży na nim, jako na posiadaczu zależnym, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.o.l. (zob. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1101/07, publ. w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przywołanym wyroku Sąd zasadnie stwierdził – oceniając treść analogicznie sformułowanej umowy (zwłaszcza jej § 2 ust. 2) – że odpłatne udostępnienie spółce gruntów leśnych pod liniami energetycznymi skutkowało przeniesieniem na ten podmiot ich posiadania i to bez względu na to, że w umowie nie zawarto określeń "o posiadaniu, czy użytkowaniu". Z umowy o udostępnieniu gruntów leśnych (na których posadowione są słupy elektroenergetyczne wraz z liniami) nie wynika bowiem, że udostępnienie tych gruntów nastąpiło tylko w celu wejścia na dany grunt i dokonania określonych w umowie czynności porządkowych związanych z właściwą eksploatacją linii (co twierdziła spółka). Zakres korzystania z nieruchomości nie został w umowie oznaczony (a zwłaszcza nie został ograniczony do określonych uprawnień, działań).

Jak stwierdzono w motywach przytoczonego orzeczenia (a na co zwrócił uwagę także Sąd pierwszej instancji), spółka w żaden sposób nie wykazała na czym polegało ograniczenie w korzystaniu z przekazanych jej gruntów (poza przedstawieniem własnej interpretacji przedmiotowej umowy). Tymczasem zgodnie z art. 285 § 1 Kodeksu cywilnego, służebność gruntowa polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności. Posiadanie służebności, o którym mowa w art. 352 § 1 Kodeksu cywilnego, powinno natomiast w swojej treści odpowiadać jednej z form przewidzianej w cytowanym wyżej art. 285 § 1 tej ustawy. Organy – dysponując określonymi dowodami (o których mowa poniżej) – nie stwierdziły aby stosunek prawny łączący strony umowy z dnia 1 marca 2006 r. miał w/w cechy. Oznacza to, że strona powinna przedstawić dowody lub wskazać środki dowodowe (co nie miało miejsca) pozwalające organom na ustalenie, że korzystała z udostępnionych jej gruntów jedynie w ograniczonym zakresie, skoro kwestionuje tezę przeciwną, uznaną przez organy za udowodnioną na gruncie zebranego materiału dowodowego.

Wystarczającym dowodem nie jest przedmiotowa umowa, bowiem jak wskazano nie wynika z niej, aby spółka nie mogła korzystać z udostępnionych jej gruntów tak jak posiadacz, a więc sprawować faktycznego władztwa nad gruntami. Nie prowadzi do takiego wniosku – wbrew przekonaniu strony – interpretacja jej zapisów, na które powołano się w skardze kasacyjnej, t.j. § 2 ust. 2 oraz § 4 ust. 1. Pierwszy z nich stanowi o udostępnieniu gruntów "w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznej". Takie ogólnikowe sformułowanie nie przesądza o ograniczeniu owego udostępnienia do prawa wejścia na grunt i wykonania stosownych prac konserwacyjnych czy porządkowych. Co więcej, trudno utożsamiać wskazany cel korzystania z nieruchomości z zakresem korzystania z nieruchomości. W kolejnym zapisie wskazano, że owo utrzymanie i eksploatacja (za co odpowiada spółka) ma polegać w szczególności ("w tym") na oczyszczaniu z roślinności drzewiastej i krzewiastej. Wyliczenie to jednak, jak wynika z umowy, ma charakter przykładowy, także i ono nie może więc potwierdzać ograniczenia władztwa spółki nad spornymi gruntami, a wręcz przeciwnie wskazuje na to, że zakres korzystania z nieruchomości przez spółkę wykracza poza zakres korzystania tylko w zakresie (posiadania) służebności gruntowej.

Dodatkowo zauważyć w tym kontekście należy, że z powołanych wyżej przepisów Kodeksu cywilnego (art. 285, art. 352) wynika, że posiadanie służebności musi być związane z istnieniem nieruchomości władnącej. Trudno zaś uznać za nieruchomość władnącą słupy i przewody elektroenergetyczne sieci przesyłowych.

W niniejszej sprawie organy podatkowe zgromadziły – jak trafnie zauważył Sąd wojewódzki – dowody świadczące o zasadności tezy, że podatnik jest posiadaczem przedmiotowych gruntów. Wskazano mianowicie na klasyfikację spornych gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako terenów różnych (Tr). Wpis ten stanowi dowód na to, że grunty te nie są wykorzystywane do prowadzenia gospodarki leśnej. Dodatkowym dowodem na wspomnianą okoliczność jest pismo Nadleśnictwa, w którym potwierdziło ono, że nie prowadzi gospodarki leśnej na wskazanych gruntach. W konsekwencji trudno mówić o fizycznym władztwie (corpus possessionis) Lasów Państwowych nad nimi, co stanowi jeden z elementów istoty posiadania. Należy bowiem mieć na względzie, że władztwo to jest realizowane przede wszystkim poprzez gospodarkę leśną (zob. art. 35 ust. 1 ustawy o lasach).

Władztwo to nie wynika wobec tego także (wbrew przekonaniu strony) z przedmiotowej umowy, gdyż współpraca w zakresie usuwania odciętych gałęzi i roślinności krzewiastej na gruntach pod słupami elektroenergetycznymi i liniami nie może być uznana za prowadzenie gospodarki leśnej (§ 4 ust. 2 umowy). Tą bowiem jest działalność leśna w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania – z wyjątkiem skupu – drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizacja pozaprodukcyjnych funkcji lasu (art. 6 ust. 1 ustawy o lasach). Tymczasem jak wynika z treści tej umowy (§ 4 ust. 1, a także § 2 ), wspomniane czynności wykonywane były w celu "utrzymania linii elektroenergetycznych i urządzeń z nimi związanych" co miało umożliwić "ich prawidłową eksploatację". Nie stanowiły one zatem wykonania zadań wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o lasach. Bez znaczenia wobec tego jest także fakt, że Lasy Państwowe zachowywały pozostałe po tych czynnościach sortymenty drzewne.

Mając na uwadze powyższe wywody – oraz biorąc pod uwagę fakt, że na przekazanych spółce gruntach posadowione zostały słupy elektroenergetyczne wraz z liniami tego rodzaju – uznać należy, że prawidłowo zaaprobował Sąd wojewódzki ustalenie organów, iż grunty te były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez spółkę.

Zasadnie w rezultacie uznano w zaskarżonym wyroku, na gruncie analizy zapisów w/w umowy z dnia 1 marca 2006 r., że udostępnienie spółce gruntów na jej podstawie stanowiło ich przekazanie w posiadanie temu podmiotowi, w ujęciu art. 336 Kodeksu cywilnego. Organy podatkowe nie przekroczyły – wywodząc taki wniosek – granic swobodnej oceny dowodów. Ustalenie to (reasumując) ma w świetle powyższych rozważań umocowanie w następujących okolicznościach:

a) braku umownego ograniczenia sposobu użytkowania udostępnionych spółce gruntów, a wręcz umożliwieniu dokonywania czynności (np. usuwanie roślinności) stanowiących akty władania świadczące o posiadaniu tych gruntów,

b) nieprowadzeniu przez Nadleśnictwo gospodarki leśnej na wspomnianych gruntach,

c) posadowieniu na tych gruntach obiektów budowlanych (słupów elektroenergetycznych), związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej skarżącej.

Końcowo należy podkreślić, że z prezentowanym stanowiskiem koresponduje dominująca linia orzecznicza sądów wojewódzkich (zob. wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 816/08, w Gdańsku z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 740/08, w Szczecinie z dnia 14 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 157/09 – publ. we wspomnianej wyżej bazie orzeczeń).

W opisanym stanie faktycznym nie powinna budzić wątpliwości prawidłowość zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i ust. 2 p.o.l. Wbrew twierdzeniu strony, została w sprawie spełniona przesłanka pozwalająca na obciążenie jej obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości. Przeniesiono mianowicie na spółkę posiadanie przedmiotowych gruntów; wynikało ono z "umowy zawartej z właścicielem" (Skarbem Państwa reprezentowanym przez Nadleśnictwo) w rozumieniu ust. 1 pkt 4 lit. a) w/w artykułu. Wyłączało to w stosunku do gruntów, których dotyczyła umowa z dnia 1 marca 2006 r., ogólną zasadę – obowiązek podatkowy Nadleśnictwa, ciążący na nim z mocy ust. 2 w/w artykułu.

Jednocześnie należy przypomnieć, że zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego nie można formułować w ten sposób, że w jego uzasadnieniu kwestionuje się ustalenia faktyczne sprawy (w niniejszym przypadku co do skutków umowy zawartej między spółką a Nadleśnictwem). Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię nastąpić bowiem może w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przepisu przez organy administracji. Stawiając taki zarzut w skardze kasacyjnej strona powinna zatem wskazać, jak dany przepis prawa winien być odczytywany, ale ponadto wyjaśnić, dlaczego interpretacja przepisu zaakceptowana przez sąd jest niewłaściwa (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 662/07, Lex nr 418209). Jak wynika tymczasem z petitum oraz z wywodów skargi kasacyjnej, strona nie kwestionuje zaskarżonego wyroku w tym zakresie (w istocie prezentowana przez stronę interpretacja art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a/ i ust. 2 p.o.l. jest zbieżna z tą dokonaną przez Sąd wojewódzki – por. s. 5 i 6 in fine skargi kasacyjnej oraz s. 9-10 uzasadnienia wyroku). Usiłuje natomiast podważyć okoliczności faktyczne sprawy (ustalenie o przeniesieniu na nią posiadania gruntów objętych w/w umową z dnia 1 marca 2006 r.), odnosi się więc de facto do stosowania tych przepisów w ustalonym stanie faktycznym (które z przyczyn wyżej wskazanych nie budzi wątpliwości).

Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania postanowiono stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 powołanej ustawy.