Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2322/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. ze skargi M. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez M Ł. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2009 r. nr [...] stwierdzające na zasadzie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] lipca 2009 r.

Powyżej wskazaną decyzją z [...] lipca 2009 r. o nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł w pkt 1 o cofnięciu skarżącemu – M. Ł. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B, C, D, BE, CE, DE do czasu uzyskania pozytywnej oceny z egzaminu państwowego składającego się z części teoretycznej i praktycznej oraz w pkt 2 o zobowiązaniu ww. do zwrotu prawa jazdy kat. B, C, D, BE, CE, DE wydanego w dniu [...] maja 2006 r. przez Prezydenta [...] . W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.).

Pismem z [...] września 2009 r. skarżący wniósł odwołania od ww. decyzji z [...] lipca 2009 r. żądając jej uchylenia bądź zmiany.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania w ww. sprawie.

W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zaskarżona decyzja Prezydenta [...] była dwukrotnie wysłana do adresata. Po raz pierwszy przesyłka zawierająca decyzję została dwukrotnie awizowana (w dniu 30 lipca i 6 sierpnia 2009 r.), i z powodu jej nie podjęcia – zwrócona do organu I instancji w dniu 14 sierpnia 2009 r. Następnie, organ I instancji powtórnie dokonał wysyłki, w ramach której w dniu 9 września 2009 r. decyzję doręczono skarżącemu. W reakcji na otrzymaną decyzję, M. Ł. w dniu [...] września 2009 r. złożył od niej odwołanie. Dostrzegając powyższe Kolegium stwierdziło, iż odwołanie wniesione od decyzji doręczonej w dniu 9 września 2009 r. jest odwołaniem spóźnionym, aby mogło ono zostać merytorycznie rozpatrzone przez organ odwoławczy. Procesowy skutek doręczenia decyzji związany jest bowiem z pierwszym wysłaniem skarżącemu decyzji, którą należy uznać za doręczoną w sposób zastępczy – tj. zgodnie z wymogami art. 44 k.p.a. – w dniu 14 sierpnia 2009 r. Sytuacji w tym zakresie nie zmienia -jak stwierdziło Kolegium- błędne działanie Prezydenta [...] polegające na powtórnym wysłaniu decyzji do skarżącego. Doręczenie decyzji na skutek powtórnego jej wysłania przez organ może być potraktowane jedynie jako mające charakter informacyjny. Procesowy termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczął bowiem swój bieg od dnia pierwotnego doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] sierpnia 2009 r. Tym samym Kolegium jeszcze raz zaznaczyło, iż odwołanie skarżącego -z uwagi na jego złożenie po terminie- nie mogło wywołać zamierzonego skutku, zaś jego merytoryczne rozpatrzenie powodowałoby wydanie przez organ odwoławczy orzeczenia obarczonego wadą rażącego naruszenia prawa. Na koniec Kolegium stwierdziło, iż z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do wniesienia odwołania (albowiem termin ten upłynął w dniu [...] sierpnia 2009 r.), i nie złożenia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu, zasadne jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z [...] października 2009 r. skarżący – M. Ł. zwrócił się o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji z [...] lipca 2009 r. Prezydenta [...] .

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż decyzję z [...] lipca 2009 r. otrzymał w dniu [...] września 2009 r. i w tym dniu weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym odwołanie złożone od tej decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. Skarżący nie zgodził się jednocześnie ze stwierdzeniem Kolegium zawartym w zaskarżonym postanowieniu, że powtórne wysłanie przez organ I instancji decyzji z [...] lipca 2009 r. miało charakter tylko informacyjny. Skoro decyzja została ponownie wysłana i doręczona, to od tego doręczenia należy liczyć termin do wniesienia środka zaskarżenia, a zastosowanie błędnej praktyki przez Prezydenta [...] nie może być interpretowane na niekorzyść strony. Stwierdził przy tym, iż nie istnieją w przepisach prawa doręczenia przesyłek pierwotne i informacyjne. Dalej, skarżący wyjaśnił, iż inny termin doręczenia nie może być brany pod uwagę, ponieważ nie otrzymał awiza z urzędu pocztowego. Był to okres urlopowy i w tym czasie z rodziną korzystał również z urlopu. W miejscu zamieszkania nie przebywał od 31 lipca do 16 sierpnia 2009 r. – na dowód czego załączył do skargi zaświadczenie z miejsca pracy żony o korzystaniu z urlopu wypoczynkowego w okresie od 3 sierpnia do 14 sierpnia 2009 r. Skarżący wskazał także, że nie może stwierdzić, czy korespondencja była przez urząd pocztowy przechowywana przez okres 14 dni i czy zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nastąpiło dwukrotnie. Następnie skarżący uzasadnił swoją prośbę o uchylenie decyzji wydanej w I instancji w dniu [...] lipca 2009 r. Powołał się na długoletni swój staż pracy jako kierowcy, brak świadomości przekroczenia punktów karnych, a przede wszystkim złą sytuację finansową. Zwrócił się o uwzględnienie jego trudnej sytuacji i nie odbieranie mu uprawnień do kierowania pojazdami – z uwagi na ważny interes społeczny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Badając zaskarżone w sprawie postanowienie -o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania- w ramach wskazanego kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zasadnie przyjęło, że w przypadku gdy odwołanie zostało złożone po terminie przewidzianym na dokonanie tej czynności, należy stwierdzić w formie postanowienia uchybienie terminu do jego wniesienia (art. 134 k.p.a.) oraz, że jego merytoryczne rozpatrzenie w takiej sytuacji prowadziłoby do wydania orzeczenia obarczonego wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Odwołanie spóźnione nie może spowodować skutecznego wszczęcia postępowania odwoławczego, a skoro tak, to organ odwoławczy nie ma podstawy prawnej do działania i wydania decyzji. Zasadnie też Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w okolicznościach niniejszej sprawy konieczne było zastosowanie ww. przepisu art. 134 k.p.a. Przepis ten nie pozostawia organowi żadnego wyboru. W sytuacji stwierdzenia, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ ma obowiązek zastosować się do treści tego artykułu i wydać stosowne postanowienie. Ocenę sprawy Kolegium Odwoławcze poprzedziło prawidłową analizą akt w zakresie koniecznym na tym etapie, tj. dotyczącym ustalenia, czy odwołanie pochodzi od strony postępowania, a następnie: czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany. W konsekwencji, wydając zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 134 k.p.a. Kolegium prawidłowo przyjęło, iż odwołanie skarżącego od decyzji z [...] lipca 2009 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

Zgodnie z ww. art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie zaś z art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (oprócz niedopuszczalności odwołania), uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zatem, wydanie orzeczenia w trybie art. 134 k.p.a., kończącego postępowanie w sprawie, musi być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie skarżonego orzeczenia wydanego w I instancji oraz w zakresie daty złożenia odwołania od tego orzeczenie.

Bezsporną w niniejszej sprawie jest data wniesienia przez skarżącego w dniu [...] września 2009 r. odwołania. Nie budzi ona wątpliwości żadnej ze stron postępowania.

Natomiast spór sprowadza się do ustalenia daty doręczenia stronie -zaskarżonej odwołaniem- decyzji z [...] lipca 2009 r. Zdaniem skarżącego doręczenie ww. decyzji nastąpiło na skutek ponownego wysłania przez organ przesyłki do adresata, a więc w dniu 9 września 2009 r. (jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, chociaż skarżący podaje tu jeszcze inną datę, tj. 4 września 2009 r.). Zdaniem zaś Kolegium Odwoławczego decyzja ta została doręczona adresatowi w dniu 14 sierpnia 2009 r., tj. w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a., i od tego dnia należy liczyć ustawowy termin do wniesienia środka zaskarżenia.

Sąd, po dokonaniu analizy sprawy, stwierdza, iż stanowisko Kolegium Odwoławczego jest prawidłowe i zgodne z przepisami prawa.

Przed wyjaśnieniem kwestii spornej i wskazaniem przyczyn tak dokonanej oceny zaskarżonego postanowienia Sąd wyjaśnia, iż w rozdziale 8 k.p.a. zatytułowanym "Doręczenia" uregulowano w sposób bardzo szczegółowy czynność, w istocie materialno–techniczną, doręczenia pisma. Czynność ta wywołuje określone skutki prawne przez fakty. Dlatego też wymagane jest ścisłe przestrzeganie przepisów, które ją regulują. Należy to do obowiązków organu administracyjnego, a od ich zachowania przez organ zależy czy przesyłka zostanie uznana za doręczoną.

Doręczenie pisma (zgodnie z przepisami), może nastąpić w sposób właściwy, tj. bezpośrednio do rąk adresata (art. 42), lub w sposób zastępczy przewidziany w art. 43 i art. 44 k.p.a. Przy czym kolejność tych regulacji nie jest bez znaczenia i doręczenia zastępcze przewidziane w ostatnim ze wskazanych przepisów może mieć miejsce, jeżeli wcześniejsze sposoby doręczenia zawiodły.

Stosownie bowiem do treści art. 44 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pism przez pocztę. Zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, umieszcza się (w pierwszej kolejności) w oddawczej skrzynce pocztowej. W przypadku, gdy adresat pisma nie podejmie przesyłki w terminie siedmiu dni, doręczający jest zobowiązany pozostawić powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest to, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem, a jedynie nie jest możliwe doręczenie mu pisma w sposób przewidziany w przepisach art. 42 i 43 k.p.a. "Niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43" obejmuje sytuacje, w których adresatowi będącemu osobą fizyczną nie doręczono pisma w żadnym z miejsc przewidzianych w art. 42 lub też nie doręczono pisma żadnej z osób wymienionych w art. 43. W celu natomiast uznania, iż doręczenie dokonane w tym trybie było prawidłowe, wymagane jest złożenie pisma na okres czternastu dni w placówce pocztowej oraz umieszczenie zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej w skrzynce na korespondencję lub, gdy nie jest to możliwe, w innych miejscach wskazanych w tym przepisie i w kolejności tam wymienionej. Dla skuteczności omawianego doręczenia ważne jest również to, aby doręczyciel umieścił na formularzu potwierdzenia odbioru adnotację o przyczynie niedoręczenia pisma i miejscu pozostawienia zawiadomienia oraz swój podpis i datę.

Omawiany przepis Kodeksu postępowania administracyjnego wprowadza swoistą fikcję prawną doręczenia, które w tym przypadku ma charakter doręczenia zastępczego. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia ma przede wszystkim na celu ochronę biegu postępowania przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pisma przez stronę. Doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki prawne jak doręczenie rzeczywiste pisma adresatowi. Doręczenie to może dotyczyć wszelkich pism wydawanych w toku postępowania przez organ prowadzący postępowanie, a więc również i decyzji. Jednym ze skutków doręczenia decyzji w postępowaniu administracyjnym jest zaś rozpoczęcie biegu terminów przewidzianych w przepisach postępowania związanych z doręczeniem decyzji, w tym również terminów do wniesienia środków zaskarżenia decyzji w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym postępowania.

Kierując się treścią tego przepisu Sąd uznał, iż Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło za datę doręczenia decyzji 14 sierpnia 2009 r. Prawidłowo Kolegium Odwoławcze uznało bowiem, iż przesyłka zawierająca decyzję z [...] lipca 2009 r. została doręczona w sposób przewidziany w art. 44 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości w doręczeniu decyzji w oparciu o wskazany przepis.

Z akt sprawy bezspornie wynika, iż adres, pod który przesyłka została wysłana był prawidłowy, a to oznacza, że przesyłka została prawidłowo zaadresowana. Nadto, z adnotacji na kopercie, w której przesyłkę nadano wynika, iż doręczyciel dochował wszystkich wymogów, o których mowa w art. 44 k.p.a. Zastał mieszkanie zamknięte (i nie mógł doręczyć przesyłki ani bezpośrednio adresatowi, ani też żadnej z osób wymienionych w art. 43 k.p.a.), a wobec tego miał obowiązek postąpić zgodnie z art. 44 k.p.a., tj. pozostawić przesyłkę w placówce pocztowej na okres czternastu dni, informując jednocześnie o tym adresata odpowiednim zawiadomieniem umieszczonym (jeśli to możliwe) w skrzynce na korespondencję. Z adnotacji doręczyciela na kopercie wynika, iż powyższe zostało dochowane i, że przesyłka pozostawała do odbioru przez okres czternastu dni, tj. od dnia 30 lipca 2009 r. do dnia 13 sierpnia 2009 r. Wprawdzie drugie zawiadomienie miało miejsce przed upływem siódmego dnia (bo dokładnie w tym dniu), ale od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu przesyłki do nadawcy upłynęło pełne 14 dni, co powoduje, iż wskazana okoliczność pozostaje bez wpływu na skuteczność tego doręczenia (por. postanowienie NSA z 17 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 762/08, lex nr 493685).

W konsekwencji, należy stwierdzić, iż Kolegium prawidłowo za datę doręczenia decyzji przyjęło następny dzień po upływie czternastu dni od pierwszego awiza, tj. 14 sierpnia 2009 r. Stosownie bowiem do treści § 4 art. 44 k.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Późniejsze faktyczne doręczenie decyzji stronie powyższego zmienić nie może, tj. nie może spowodować, iż doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. nie będzie wywoływało żadnego skutku prawnego. Przepisy Kodeksu przewidują wyraźnie sposób postępowania przy doręczaniu przesyłek z zastosowaniem domniemania doręczenia - w sytuacji, gdy adresat jest nieobecny w miejscu zamieszkania, czy też zmienił adres do korespondencji, o czym nie poinformował organu. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują w takich sytuacjach (tj. z uwagi na to, iż pierwsze doręczenie nie było doręczeniem faktycznym) możliwości kilkukrotnego kierowania korespondencji do adresata. Nadto, w sytuacji, gdy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne doręczenie decyzji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07, lex nr 453425). W niniejszej sprawie oznacza to, iż ponowne wysłanie decyzji do skarżącego i bezpośrednie doręczenie mu decyzji w dniu 9 września 2009 r. nie może wywołać żadnego skutku prawnego. Termin do wniesienia odwołania biegnie bowiem od dnia pierwszego – skutecznego i prawidłowego (tj. zgodnego z przepisami prawa) doręczenia, a więc od dnia 14 sierpnia 2009 r.

Zatem, skoro decyzja z [...] lipca 2009 r. wydana w I instancji została doręczona stronie w dniu 14 sierpnia 2009 r., to termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 sierpnia 2009 r. Odwołanie strony złożone w dniu 21 września 2009 r. należało więc uznać niewątpliwie za spóźnione. Tym samym Kolegium zobligowane było okolicznościami sprawy zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. Wydając postanowienie w oparciu o wskazany przepis Kolegium Odwoławcze miało przy tym na względzie, iż strona nie wnosiła o przywrócenie uchybionego terminu.

Z wymienionych powodów Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie prawa nie narusza.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż zarzuty skargi dotyczące postanowienia w całości okazały się bezzasadne.

Z uwagi na skuteczność pierwszego doręczenia, ponowne wysłanie przesyłki do skarżącego i faktyczne doręczenie mu -w wyniku takiego działania- decyzji, może mieć charakter jedynie informacyjny. Wprawdzie przepisy k.p.a. nie posługują się takim terminem, ale nie przewidują też ponownego wysłania przesyłki, prawidłowo wcześniej już doręczonej. Na zmianę przez Sąd oceny sprawy nie może wpłynąć również fakt, iż skarżący w okresie kiedy decyzja została wysłana przez organ przebywał z rodziną na urlopie. Skarżący wiedział o prowadzonym wobec niego postępowaniu administracyjnym. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez Prezydenta [...] zostało mu skutecznie doręczone w dniu 10 września 2008 r. Skarżący mógł zatem i powinien spodziewać się rozstrzygnięcia w tej sprawie, a tym samym zmieniając adres swojego pobytu obowiązany był zgodnie z art. 41 k.p.a. powiadomić o tym organ. W razie zaniedbania tego obowiązku musiał zaś liczyć się z tym, iż doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem wywoła skutek prawny. Nadto, brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący nie otrzymał zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które powyższe twierdzenie przynajmniej by uprawdopodobniały.

W końcu, Sąd dodatkowo wyjaśnia, iż mógł skontrolować jedynie zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] . Tylko w tym zakresie Sąd mógł ocenić działanie organu i wydane przez ten organ w oparciu o art. 134 k.p.a. rozstrzygnięcie. Postępowanie sądowoadministracyjne dotyczyło bowiem jedynie prawidłowości postanowienia Kolegium Odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Tym samym, dokonanie przez Sąd oceny decyzji Prezydenta [...] z [...] lipca 2009 r., przy okazji rozpoznawania niniejszej skargi na ww. postanowienie, wykraczałoby poza ramy tego postępowania sądowoadministracyjnego, tj. poza granice rozpoznawanej sprawy. Takie zaś działanie w świetle treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jest niedopuszczalne. W myśl bowiem wskazanego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, a to oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Konkludując, Sąd orzekając w niniejszej spawie nie mógł zająć się kwestią merytoryczną dotyczącą cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami orzeczonego decyzją z [...] lipca 2009 r. Nie mógł też zmienić tej decyzji w wyniku rozpatrzenia odwołania (i przy uwzględnieniu okoliczności podanych przez skarżącego w skardze, w tym dotyczących jego złej sytuacji materialnej). Właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ odwoławczy (w tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ), który ma obowiązek rozpatrzeć odwołanie o ile stwierdzi, iż zostało ono wniesione w ustawowym terminie. Sąd administracyjny nie ma natomiast żadnych kompetencji do orzekania o obowiązkach lub uprawnieniach wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Może jedynie wyeliminować z obrotu prawnego wadliwy, zaskarżony akt administracyjny i nakazać ponowne rozpatrzenie sprawy. W warunkach niniejszej sprawy oznacza to, iż Sąd nie mógł uwzględnić żądania skargi i orzec o nie odbieraniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.

Reasumując, Sąd nie znalazł żadnych powodów, dla których konieczne byłoby uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie.

Dlatego też, uznając zaskarżony akt administracyjny za zgodny z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.