Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1611/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi U. Z. i J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 lipca 2017 r. (nr [...]) Prezydent Miasta K. - na wniosek S. P. i S. P. - orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa tarasu przy istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym na poziomie piętra budynku na części działki nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K.".

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli U. Ż. i J. Ż., zarzucając jej, że organ I instancji nie podjął wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Zarzucono, że w sprawie nie dokonano należytego zbadania aktualnego stanu zabudowania działki inwestorów i błędnie uznano, jedynie w oparciu o oświadczenie Inwestorów, że na działce znajdują się poza garażem i budynkiem mieszkalnym dwa obiekty tymczasowe przeznaczone do rozbiórki - wiata w granicy działki z dz. nr [...] oraz szopa w granicy z dz. nr [...]. Tymczasem zdaniem skarżących obiekty te są stale użytkowane na potrzeby działalności gospodarczej, w obiektach tych jak również na całej działce składowane są materiały, zaś do chwili obecnej nie podjęto działań zmierzających do rozbiórki. Obiekty te winny być, więc brane pod uwagę przy ustalaniu obecnego wskaźnika powierzchni zabudowy charakteryzującego działkę, na której planowana jest inwestycja. W konsekwencji błędnie wyznaczono w decyzji dopuszczalny warunek w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 września 2017 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium przypomniało, że rozstrzygało już w tej sprawie, mianowicie decyzją z dnia 28 listopada 2016 r. (znak sprawy: [...]) uchyliło wydaną poprzednio decyzję organu I instancji z dnia 11 marca 2016 r.

Zdaniem Kolegium organ I instancji usunął wszystkie dotychczas wykazywane braki postępowania wyjaśniającego i następnie dokonał prawidłowej oceny istniejącego w obszarze analizowanym stanu zagospodarowania i na tej podstawie, uwzględniając zasady zachowania ładu przestrzennego oraz uwarunkowania prawne, orzekł w sprawie.

Inwestorzy w dniu 29 maja 2017 r. skorygowali wniosek o ustalenie warunków zabudowy, poszerzając granice terenu inwestycji poprzez objęcie wnioskiem działki nr [...], za wyjątkiem pasa o szerokości 5 m od strony dz. nr [...] oraz doprecyzowali, że po tej korekcie powierzchnia terenu objętego wnioskiem wynosi 625 m2. Do akt sprawy przedłożyli kopię mapy ewidencyjnej i zasadniczej, na których zobrazował ustalone, nowe granice terenu inwestycji. Tak wyznaczone granice wniosku (k. 265 i 266) pozostają wiążące dla organu I instancji, zasadnie zatem stały się podstawą ponownej analizy urbanistyczno - architektonicznej.

Wcześniej, w dniu 3 kwietnia 2017 r. inwestorzy złożyli też wyjaśnienia w odniesieniu do programu planowanej inwestycji w tym wskazali, że teren objęty wnioskiem nie obejmuje budynku garażu znajdującego się w granicy z dz. nr [...]. Opisali też stan faktyczny istniejącej zabudowy na działce nr [...], w tym wskazali, że poza budynkiem mieszkalnym znajduje się budynek garażu oraz wiata w granicy z dz. nr [...] i szopa w granicy z dz. [...], a także, że do budynku mieszkalnego przylega namiot. Doprecyzowano też program inwestycji, tj. że wiata i szopa są przeznaczone do rozbiórki. Dla zobrazowania stanu zagospodarowania przedmiotowej działki przedstawiono szereg zdjęć, (w tym dotyczących spornych obiektów przeznaczonych do wyburzenia), które umożliwiają weryfikację tych oświadczeń.

Podkreślono, że skoro inwestorzy wskazują we wniosku na zamiar wyburzenia części obiektów istniejących na działce podając, że w związku z inwestycją planują taki właśnie, nowy sposób zagospodarowania terenu inwestycji, to organ obowiązany jest rozważać możliwość realizacji nowej inwestycji, w tym dopuszczalność ustalenia poszczególnych parametrów nowej inwestycji przy uwzględnieniu tegoż zamierzonego sposobu zagospodarowania działki. Tak doprecyzowany przedmiot wniosku, określający ramy programu inwestycji wyznacza i determinuje też dalszy przebieg postępowania oraz podjętych w jego ramach czynności wyjaśniających.

W odniesieniu do takiego zakresu wniosku w sprawie przeprowadzono na nowo analizę urbanistyczno -architektoniczną.

Analizatorka, przeprowadziła szczegółową analizę urbanistyczno - architektoniczną zastanej zabudowy, w oparciu o prawidłowo wyznaczone granice obszaru analizowanego tj. w odległości odpowiadającej trzykrotności szerokości frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m.

Analizatorka wykazała też, że w obszarze analizowanym znajdują się liczne działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. [...] zagospodarowane w sposób pozwalający na realizację zasady dobrego sąsiedztwa (tak m.in. działki nr [...], [...], [...], [...] Przedstawiona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna obrazująca występujący na działce nr [...] stan zabudowy, rodzaj i jej charakter (tak k. 251 i 252), pozostaje spójna ze znajdującą się w aktach sprawy mapą ortofoto, jak również z mapą zasadniczą. Przywołana dokumentacja fotograficzna pozwala ustalić, że obiekty te, wykazują cechy obiektów tymczasowych (drewniana szopa, wiata). Niezależnie od tej cechy, uwzględniać należy przede wszystkim to, że Inwestor objął te obiekty zamiarem rozbiórki, i to właśnie ta okoliczność, ma decydujące znaczenie dla rezygnacji przez organ I instancji z uwzględniania powierzchni ich zabudowy. Tu Kolegium wskazuje, że brak jest podstaw, aby zanegować taki zamiar inwestorski, w szczególności nie mogą temu służyć postawione odmienne wnioski odwołujących się, opierające się na przypuszczeniach co do przyszłego zachowania Inwestora. Wobec więc takich zamiarów, które organ wydający decyzję wz. obowiązany jest uwzględniać, istotne pozostaje więc zbadanie dopuszczalnej wartości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy (tarasu) przy uwzględnieniu, że na działce tej pozostawiony zastanie budynek mieszkalny o obecnej powierzchni zabudowy oraz budynek garażu. Takie też, prawidłowe ustalenia poczyniła w sprawie analizatorka podając, że budynki te obecnie zajmują łącznie 157 m2.

Kolegium nie kwestionuje też ustaleń w zakresie powierzchni działki objętej terenem inwestycji tj. wynoszącej 625 m2. Wartość ta poddaje się bowiem weryfikacji w oparciu załączoną do analizy mapę ewidencyjną w skali 1:1000 i wyrysowany na niej zakres terenu inwestycji. Z kolei powierzchnia całej działki nr [...], oraz powierzchnia dotychczas istniejącej zabudowy, która także po realizacji inwestycji pozostanie na działce, została opisana przez analizatorkę w zestawieniu tabelarycznym ujętym w analizie.

W dalszej części analizy opisano w sposób szczegółowy zagospodarowanie na poszczególnych działkach znajdujących się w całym obszarze analizy, tj. w zakresie: linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy (tabela), wysokości elewacji frontowej, geometrii dachów.

Z uwagi na program planowanej inwestycji - budowę tarasu od strony północnej budynku, tj. elewacji tylnej, na poziomie l piętra, zasadnie uznano, iż planowana inwestycja nie wpłynie na zmianę istniejącej linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu.

Kolegium nie kwestionuje także rozstrzygnięcia w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Organ wyznaczając ten warunek zastosował w tym przypadku normę z § 5 ust. 2 rozporządzenia, tj. odstąpił od powielenia średniej wartości tego parametru obliczonej dla całego obszaru analizy i przedstawił jednocześnie szerokie uzasadnienie dla zastosowanego sposobu jego wyznaczenia. Kolegium stwierdza, że prawidłowo wyznaczono w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy łącznie: dla nowej zabudowy (tarasu) i dla sumy powierzchni istniejącej zabudowy. Wyjaśniono w wynikach analizy, że uwzględniono tu istniejące: budynek mieszkalny i budynek garażu, generujące obecnie łącznie wskaźnik powierzchni zabudowy dla całej działki nr [...] na poziomie 22%, zaś dla powierzchni terenu inwestycji - 25%. Obliczono, że dopuszczenie realizacji tarasu o powierzchni 56 m2, przy budynku mieszkalnym spowoduje, że wedle nowego zagospodarowania, zamierzenie to wraz z istniejącymi budynkami generować będzie wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni całej działki nr [...] na poziomie 30%, w odniesieniu zaś do ww. powierzchni terenu objętego wnioskiem - 34%. W nawiązaniu do tych ustaleń orzeczono, że wskaźnik powierzchni zabudowy (łącznie dla projektowanego tarasu oraz istniejących budynków) w odniesieniu do powierzchni trenu wnioskowanego wynosić ma od 32% do 34%, a tym samym do powierzchni terenu działki nr [...] od 28% do 30%. Następnie wyjaśniono, że wyznaczenie przedmiotowego warunku na takim poziomie nie zaburzy istniejącego ładu przestrzennego, gdyż w obszarze analizy istnieją działki (np. nr [...], nr [...],), których zabudowa generuje bardzo zbliżone wskaźniki powierzchni zabudowy. Oznaczenie zaś w decyzji dopuszczalnej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy nie tylko w nawiązaniu do powierzchni terenu inwestycji, ale również w nawiązaniu do powierzchni całej działki, posłużyło wykazaniu, że realizacja tarasu na przedmiotowej działce nr [...], na takim właśnie poziomie, znajduje uzasadnienie w wynikach analizy, wszak analiza operuje danymi obliczanymi dla całych działek ewidencyjnych, i te dane stanowią wyznaczniki dopuszczalności realizacji inwestycji.

Również należycie uzasadniono wyznaczony w decyzji wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie mniejszym niż 33%. Uwzględniono w tym przypadku, że obecny wskaźnik jaki charakteryzuje teren inwestycji wynosi ok. 33,5%, zaś wedle założeń projektowych, wnioskowany taras planowany jest nad obecnie utwardzonym, a więc wyłączonym z powierzchni biologicznie czynnej terenie.

Zdaniem Kolegium planowana inwestycja spełnia również pozostałe przesłanki konieczne do ustalenia warunków zabudowy.

Opisaną wyżej decyzję Kolegium zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie U. Ż. i J. Ż., zarzucając jej

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 Ustawy kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako "kpa") poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a nadto wywiedzenie z materiału dowodowego wniosków z nich niewynikających tj. uznanie wyłącznie w oparciu o oświadczenie Inwestorów (Uczestników nr [...]) oraz przedłożone fotografie, że znajdujące się na działce nr [...] obr.[...] przy ul. [...] objętej zamierzoną inwestycją obiekty budowlane: szopa oraz wiata są przeznaczone do rozbiórki oraz zaniechanie dokonania wnikliwej analizy twierdzeń Inwestorów w zakresie rzekomej rozbiórki, a w rezultacie pominięcie powierzchni szopy oraz wiaty przy wyznaczaniu wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu całej działki oraz terenu objętego inwestycją, podczas gdy zarówno oświadczenia Inwestorów jak i przedłożona dokumentacja fotograficzna nie wskazują na rzeczywiste zamiary inwestorów: Nadto zaniechanie przez Organ dokładanego wyjaśnienia okoliczności sprawy wskazujących na realny zamiar Inwestorów tj. niezweryfikowanie obecnego stanu zagospodarowania obiektów w postaci szopy oraz wiaty, ich stanu technicznego, uzyskania bądź choćby zwrócenia się przez Inwestorów o wydanie decyzji w przedmiocie rozbiórki tych obiektów oraz pominięcie tego, że Inwestorzy na działce objętej inwestycją prowadzą działalność gospodarczą nie uprawnia do kategorycznego wnioskowania, że obiekty te nie powinny być uwzględniane przy wyznaczaniu wskaźników powierzchni zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej;

b) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji dotkniętej wadliwością, która uzasadniała uchylenie tejże decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz koniecznością wyjaśnienia sprawy w zakresie rzeczywistej powierzchni zabudowy działki objętej inwestycją, co też ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że przy obliczaniu powierzchni zabudowy nie powinno uwzględniać się obiektów w postaci szopy i wiaty uznanych za przeznaczone do rozbiórki, podczas gdy okoliczności sprawy tj. zamiar rozbiórki w postaci szopy i wiaty wynikający jedynie z oświadczenia Inwestorów, brak podjęcia przez Inwestorów jakichkolwiek działań zmierzających do rozbiórki obiektów, prowadzenie przez Inwestorów na działce objętej inwestycją działalności gospodarczej - wskazujące na jedynie pozorny, wynikający z potrzeb postępowania o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy zamiar rozbiórki, nakazują uznanie, że obiekty te nie mają jedynie charakteru tymczasowego, a stanowią trwały sposób zagospodarowania terenu, zatem powinny być uwzględnione przy oznaczaniu wskaźników powierzchni zabudowy;

b) § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez niezastosowanie - polegające na nieuwzględnieniu przy obliczaniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej powierzchni obiektów w postaci szopy i wiaty oznaczonych przez Inwestorów jako przeznaczonych do rozbiórki, podczas gdy zgodnie z definicją legalną teren biologicznie czynny stanowi teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a zatem obiekty budowlane w postaci wiaty oraz szopy winny być uwzględnione w ramach oznaczania powierzchni zabudowy działki objętej inwestycją, a w konsekwencji powinno to również rzutować na określenie powierzchni biologicznie czynnej poprzez jej obniżenie.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymały stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi, natomiast uczestnik postępowania S. P. występujący w charakterze inwestora wyjaśnił, że zarówno wiata, jak i szopa stoją bezpośrednio na gruncie, nie mają żadnej podmurówki. Wiata stoi wyłącznie na 4 podporach drewnianych przykrytych blachą falistą i nie posiada ścian. Jest osłonięta folią budowlaną z dwóch stron żeby nie nawiewało śniegu.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji szczegółowo omówiło parametry nowej zabudowy, a także pozostałe warunki wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Przepis art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) – zwanej dalej "u.p.z.p." - stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalając na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodną uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o które mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. - rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z dnia 19 września 2003 r. Nr 164, poz. 1588) określone zostały parametry tej zabudowy.

Ani sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna, ani wydana na jej podstawie decyzja nie budzą wątpliwości.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że przedmiotem inwestycji nie jest budowa typowego obiektu kubaturowego, lecz budowa tarasu przy istniejącym budynku mieszkalnym na poziomie pierwszego piętra. Nie zmieni się, więc co do zasady sposób zagospodarowania nieruchomości (zabudowa mieszkalna jednorodzinna), linia zabudowy (taras ma być umiejscowiony po przeciwnej stronie istniejącego budynku niż droga publiczna), górna krawędź elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu. W istocie jedynym parametrem, który ulegnie zmianie będzie powierzchnia zabudowy. Inwestycja nie wymaga dodatkowego uzbrojenia terenu ani dostępu do drogi publicznej. Mimo to w analizie omówiono wszystkie parametry istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy.

Zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w skardze skoncentrowano się głównie na sposobie ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.

Powierzchnia tarasu zgodnie z oświadczeniem inwestora ma wynosić 56,2 m2 (10,4 m na 5,4 m).

Działka na 91 obr. 47, na terenie której ma być zlokalizowana inwestycja ma powierzchnię 706 m2, natomiast teren objęty wnioskiem został przez inwestora określony na 625 m2 (k. 265 akt administracyjnych).

Obecnie na działce znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 119 m2 i budynek garażu o powierzchni 38 m2 - łącznie zajmujące powierzchnię 157 m2 (k. 14 akt administracyjnych).

Jak szczegółowo wyjaśniono w wynikach analizy - załącznik nr [...] do decyzji organu I instancji (k. 325 akt administracyjnych) w takiej sytuacji powierzchnię zabudowy należy obliczać łącznie dla zabudowy już istniejącej i planowanej, co wynosić będzie 213,2 m2. W stosunku do powierzchni działki daje to wskaźnik zabudowy na poziomie 30%, natomiast w stosunku do terenu objętego wnioskiem daje to 34%. Zdaniem autora analizy, a także organów administracji rozstrzygających sprawę, taka powierzchnia zabudowy, mimo, iż nieco wyższa od średniej w obszarze analizowanym (22%) nie zaburzy ładu przestrzennego. Wskazano działki o podobnym poziomie tego wskaźnika (nr. 72 i 89 obr. 47 Podgórze).

Taka argumentacja nie budzi wątpliwości Sądu.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, że autor analizy przy ustalaniu tego wskaźnika nie uwzględnił istniejącej zabudowy w postaci dwóch obiektów tymczasowych: wiaty i szopy, przyjmując twierdzenia skarżących, iż obiekty te są przeznaczone do rozbiórki.

Okoliczność, że na terenie inwestycji obiekty takie się znajdują ustalono na podstawie oświadczeń inwestora, a także dokumentacji fotograficznej przedstawionej przez niego (k. 251 – 252 akt administracyjnych).

Skarżący uważają, że te obiekty powinny zostać uwzględnione przy obliczaniu aktualnej powierzchni zabudowy, bowiem brak jest jakichkolwiek okoliczności – poza twierdzeniami inwestorów, – że obiekty przeznaczone są do rozbiórki. Inwestorzy na tym terenie prowadzą działalność gospodarczą, do której wykorzystują przedmiotowe obiekty. Inwestorzy nie podjęli również żadnych konkretnych działań zmierzających do ich rozbiórki.

Odnosząc się do tego argumentu należy podzielić stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż nie ma podstaw do kwestionowania zakresu inwestycji, obejmującej również usunięcie tymczasowych obiektów budowlanych, określonego przez inwestorów. Co istotne, oba te obiekty stoją bezpośrednio na gruncie, nie mają żadnej podmurówki. Usunięcie ich z terenu działki może zostać dokonane stosunkowo łatwo, skoro nie są one trwale związane z gruntem. Trzeba przy tym zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjnego, w którym określa się jedynie ogólne parametry przyszłej inwestycji, zaś ich konkretyzacja następuje na kolejnym etapie – w postępowaniu przed organami administracji architektoniczno – budowlanej. Z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, że warunkiem legalności realizacji tarasu jest jednoczesna (bądź wcześniejsza) likwidacja tymczasowych obiektów budowlanych. Skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy nie upoważnia do prowadzenia robót budowlanych, to również przedwczesne jest żądanie na tym etapie procesu inwestycyjnego podjęcia konkretnych czynności zmierzających do dokonania rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Trzeba jednak zauważyć, że na etapie realizacji inwestycji fakt zlikwidowania tych obiektów będzie podlegał kontroli organów nadzoru budowlanego. Aktualnie nie ma podstaw by twierdzić, że likwidacja wiaty i szopy nie będzie miała miejsca. Sposób użytkowania tych obiektów, a zwłaszcza podnoszona przez skarżących okoliczność, że inwestorzy korzystają z nich na cele prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej nie ma przy tym znaczenia dla sprawy. Inwestorzy są, bowiem dysponentami własnej nieruchomości oraz znajdujących się na niej obiektów budowlanych i mogą nimi rozporządzać wedle własnego uznania.

Wobec powyższego za bezzasadne Sąd uznał te zarzuty, które dotyczyły sposobu ustalenia parametru powierzchni zabudowy z pominięciem obiektów budowlanych znajdujących się obecnie na terenie inwestycji. Okoliczność ta została ustalona w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów art. 7 i 77 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz bez uchybienia przepisowi § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy (...).

Skarżący zarzucają ponadto naruszenie § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez niezastosowanie - polegające na nieuwzględnieniu przy obliczaniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej powierzchni obiektów w postaci szopy i wiaty oznaczonych przez Inwestorów jako przeznaczonych do rozbiórki, podczas gdy zgodnie z definicją legalną teren biologicznie czynny stanowi teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a zatem obiekty budowlane w postaci wiaty oraz szopy winny być uwzględnione w ramach oznaczania powierzchni zabudowy działki objętej inwestycją, a w konsekwencji powinno to również rzutować na określenie powierzchni biologicznie czynnej poprzez jej obniżenie.

Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, że wymienione rozporządzenie, opublikowane w Dz.U. z 2009 r. nr 56 poz. 461, zmieniło brzmienie § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). W istocie więc skarżący zarzucają naruszenie § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, nie zaś naruszenie przepisów rozporządzenia zmieniającego z 12 marca 2009 r.

Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że planowana budowa tarasu nie zmniejszy dotychczasowej powierzchni biologicznie czynnej, bowiem taras planowany jest nad obecnie istniejącym utwardzeniem terenu. Planowana zabudowa nie wpłynie, więc w żaden sposób na dotychczasowy poziom tego wskaźnika. Jednocześnie zwraca się uwagę, że w protokole z dnia 29 maja 2017 r. (k. 265 akt administracyjnych) inwestor wyjaśnił, że przewiduje wyburzenie budynku wiaty i na jej miejsce wprowadzenie powierzchni biologicznie czynnej, w wyniku czego łączna powierzchnia biologicznie czynna na terenie objętym wnioskiem wyniesie 209,5 m2 (co w przybliżeniu stanowi ok. 33,5% powierzchni terenu objętego wnioskiem). Powyższe okoliczności zostały powołane w wynikach analizy urbanistyczno – architektonicznej, stanowiących załącznik nr [...] do decyzji organu I instancji (k. 325 akt administracyjnych).

Trzeba również podkreślić, że zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest przepisów regulujących sposób określenia tego wskaźnika. Skoro nie ulega on zmianie na skutek przeprowadzenia planowanej inwestycji, to nie ma podstaw do kwestionowania ustaleń w tym zakresie, niezależnie od definicji zawartej w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych (...).

Wobec powyższego również i zarzut naruszenia § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie okazał się bezpodstawny.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem zarzutów podniesionych w skardze, jak również w pozostałym zakresie z urzędu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że decyzja ta jest prawidłowa. Nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania, ani też błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji skarga, jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.).