Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 82/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
658
Hasła tematyczne: Lasy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 & 1 pkt 1 i 3 oraz & 1a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpatrzenia zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu I. zobowiązuje Prezydenta Miasta [...] do rozpatrzenia zastrzeżeń z 29 października 2015 r. do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. W. (dalej zwany "skarżącym") pismem z dnia [...] marca 2016 r. (data stempla pocztowego) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu zastrzeżeń do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W.

Skarżący wniósł o zobowiązanie Prezydenta W. do rozpatrzenia jego zastrzeżeń do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. i nadanie biegu sprawie w trybie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podniósł, że w piśmie ż dnia 29 października 2015 r. wniósł w trybie art. 21 ust. 5 ustawy i lasach, zastrzeżenia do projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu dla działek nr ew. [...] oraz [...] w obrębie [...] położonych przy ul. K. na terenie dzielnicy W. W zastrzeżeniach zarzucił sprzeczność ustaleń planu ze stanem faktycznym występującym na gruncie polegającym na tym, iż w projekcie UPUL w poz. [...] i [...] opisano, iż działki te są w 100% pokryte drzewami z gatunku sosny o wieku około 80 lat. Natomiast faktycznie, na przedmiotowych działkach rośnie jedynie kilka drzew sosnowych a w przeważającej części powierzchni działki te nie stanowią lasu: działka [...] jest wykorzystywana rolniczo jako ogródek warzywny i teren rekreacyjny, a działka [...] spełnia funkcję drogową. W związku z powyższym teren ten nie jest lasem i nie powinien być objęty planem urządzania lasu.

Na tak postawione zastrzeżenia, organ nie zareagował w sposób wyznaczony przez przepis art. 21 ust. 5 ustawy o lasach - tj. nie wydał decyzji w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków.

Z kolei w zakresie przekazania sprawy do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu W., skarżący wskazał, że organ wykroczył poza intencję składającego zastrzeżenia do projektu UPUL. Nie było bowiem jego intencją wyłączenie w/w działek z produkcji leśnej, lecz wyłączenie ich z projektu UPUL. W tym zakresie, organ nie jest umocowany prawnie do działania w jego interesie i do wszczynania postępowania innego, niż zostało wskazane w zastrzeżeniach z dnia 29 października 2015 r.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Lasów Miejskich W. działając na podstawie upoważnienia wynikającego z § 3 uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] marca 2007 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej W. pod nazwą "L. – W.", wniósł o odrzucenie skargi. Zdaniem organu skarga jest przedwczesna gdyż skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2016 r. ,poz. 718 ze zm.) i nie wniósł zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia.

W piśmie z 3 listopada 2015 r. M. W. złożył zastrzeżenia do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu Dzielnicy W., po jego wyłożeniu do publicznego wglądu, domagając się wyłączenia z w/w opracowania działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...].

W dniu 30 grudnia 2015 r. ww. pismo zostało przekazane do Biura Architektury Planowania Przestrzennego Urzędu W. w związku z treścią zgłoszonych zastrzeżeń, w których M. W. domagał się wyłączenia działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] z projektu planu czyli zmiany przeznaczenia w/w gruntu na cele nieleśne, co mogło nastąpić wyłącznie poprzez stosowne zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] z obrębu [...], zgodnie z informacją z rejestru gruntów występował użytek Ls- las co skutkowało obowiązkiem objęcia ich Uproszczonym Planem Urządzenia Lasu Dzielnicy W. i w trybie art. 21 ust.5 ustawy o lasach brak było podstaw do rozstrzygania żądania M. W.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy wskazać, że bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") ma miejsce wówczas, gdy organ w ustawowym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub postępowanie takie wprawdzie prowadził, ale nie zakończył go – mimo istnienia ustawowego obowiązku – wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął też stosownej czynności. Nadto skarga na bezczynność dopuszczalna jest niezależnie od powodów, dla których dany akt lub czynność nie zostały podjęte, w szczególności bez względu na to, czy przyczyna tej opieszałości jest zawiniona, czy też nie.

Podkreślenia również wymaga, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana przyczynami zawinionymi lub niezawinionymi przez organ. Okoliczności, które spowodowały bezczynność organu, a także jego opieszałe działanie w toku rozpoznawania sprawy, w tym znaczące przekraczanie terminów, mają znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.

Z analizy akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej zwanej "k.p.a."). Skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta W. złożył bowiem pismem z 25 stycznia 2016 r., zatytułowanym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, faktycznie zażalenie, które powinno było być przekazane do organu wyższego stopnia.

Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że niewątpliwie zaistniała w niej opisana powyżej sytuacja bezczynności. Skarżący złożył pismem z dnia 29 października 2015 r. zastrzeżenia do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. W aktach administracyjnych brak jest koperty, w której pismo zostało nadesłane do organu. Natomiast w aktach znajduje się potwierdzenie nadania przesyłki poleconej przez skarżącego do Lasów Miejskich W. ul. K. W. z dnia 29 października 2015 r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 788) uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty.

Projekt uproszczonego planu urządzenia lasu wykłada się do publicznego wglądu na okres 60 dni w siedzibie urzędu gminy. O wyłożeniu projektu uproszczonego planu urządzenia lasu wójt (burmistrz, prezydent miasta) informuje pisemnie właścicieli lasów, z zaznaczeniem, że uproszczony plan urządzenia lasu będzie podstawą naliczenia podatku leśnego – art. 21 ust. 4 ustawy o lasach. Natomiast stosownie do art. 21 ust. 5 ustawy o lasach w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków.

Z treści pisma skarżącego z 29 października 2015 r. wprost wynika, że wnosi on zastrzeżenia do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach.

W związku z powyższym należało uznać, że organ nie rozpoznał zastrzeżeń skarżącego z 29 października 2015 r. do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. i do dnia orzekania przez Sąd decyzja nie została wydana. Oznacza to, że Prezydent W., w którego imieniu na podstawie upoważnienia wynikającego z § 3 uchwały Nr [...] Rady miasta W. z [...] marca 2007 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej W. pod nazwą "L.– W.", zmienionej uchwałą Nr [...] Rady W. z [...] czerwca 2014 r., upoważnionym do wydania decyzji na podstawie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach jest Dyrektor "L.– W.", pozostaje w tej sprawie bezczynny.

Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Sądu, termin jednego miesiąca od daty zwrotu akt organowi do rozpatrzenia zastrzeżeń do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W., jest po pierwsze terminem, w którym organ jest w stanie załatwić sprawę, a po drugie jest to termin, jaki przepisy k.p.a. wyznaczają organom na załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (art. 35 § 3 zd. 1 k.p.a.). Tak określony termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego aby zakończyć postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Argumenty podniesione przez organ w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić usprawiedliwienia i uzasadniać brak wydania decyzji. Niepodejmowanie przez organ czynności, mających na celu wydaje decyzji w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków, należy uznać za bierność, która przesądza o jego bezczynności. Treść pisma z 29 października 2015 r. jednoznacznie wskazuje, że skarżący wnosi zastrzeżenia do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. w trybie art. 21 ust. 5 ustawy o lasach i w tym trybie zastrzeżenia te muszą być rozstrzygnięte.

Jednocześnie z uwagi na okoliczności sprawy, Sąd rozpatrując niniejszą skargę uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Taka sytuacja, w ocenie Sądu, nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia zastrzeżeń z 29 października 2015 r. do projektu Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy W. w terminie jednego miesiąca do daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz orzekł, że bezczynność tego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a. Jednocześnie sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.