Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1957/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T. i K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzje organu pierwszej instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Prezydent W. - działając w oparciu o art. 59 ust.1 oraz art. 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U., Nr 80, poz. 717 z późn. zm. ), po ponownym rozpoznaniu wniosku E. G. reprezentującej P. SA, ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wieży pomiarowej [...] R. do badania sygnałów telefonii komórkowej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 2488 m2, użytek gruntu- [...] przy ul. [...] na terenie Dzielnicy W. w W..

W wyniku rozpatrzenia odwołania T. F. i K. F., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W.z dnia [...] marca 2006 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja wymagała ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 50 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowe zamierzenie nie jest natomiast wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573), jako mogące negatywnie wpływać na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, iż nie ma podstaw do kwestionowania wniosku inwestora, w którym wskazano, że dotyczy on wieży pomiarowej [...] R. do badania sygnałów telefonii komórkowej. Decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ budowlany przy wydawaniu pozwolenia na budowę, zatem w oparciu o przedmiotowe warunki zabudowy będzie mogło być wydane pozwolenie na budowę jedynie dla stacji pomiarowej. Realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej zamiast stacji pomiarowej byłaby sprzeczna zarówno z warunkami zabudowy

wydanymi w niniejszej sprawie, jak i uzyskanym w przyszłości na jej podstawie pozwoleniem na budowę.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. złożyli T. i K. małż. F., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 kpa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wskazali, iż w przedmiotowej sprawie nie podjęto niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem skarżących zmiana stanowiska wnioskujących o wydanie pozwolenia na budowę stacji pomiarowej podyktowana jest zamiarem obejścia obowiązujących przepisów prawa, bowiem budowa stacji pomiarowej nie wymaga, w odróżnieniu od budowy stacji bazowej, sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Ponadto, zdaniem skarżących, brak jest uzasadnienia dla budowy stacji pomiarowej telefonii komórkowej w terenie leśnym, o bardzo małym stopniu zaludnienia. Na obecnym bowiem poziomie rozwoju technologii telekomunikacyjnej wszelkich pomiarów można dokonywać za pomocą mobilnych urządzeń, które nie wymagają budowy jakichkolwiek masztów. Powyższe prowadzi do wniosku, że stacja pomiarowa będzie służyć jedynie szybkiemu uzyskaniu stosownych pozwoleń, a następnie przekształceniu jej w niedługim czasie w stację bazową ( nadawczą).

W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nienależycie przedstawił, lub w ogóle nie przedstawił okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji, czym naruszył normę art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym skarżący zostali pozbawieni prawa poznania argumentów i przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, tym samym pozbawiono strony obrony swoich interesów. Skarżący zwrócił też uwagę, że ewentualne wybudowanie wieży o wysokości 30 m w otulinie [...] Parku Krajobrazowego będzie znacząco oddziaływać na zmianę krajobrazu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i niezależnie od podniesionych w niej zarzutów dokonuje kontroli legalności zaskarżonych aktów. Dlatego też działając na podstawie powyższego przepisu Sąd, z przyczyn które zostaną przedstawione poniżej, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U., Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. W imieniu osoby prawnej wniosek może być złożony przez pełnomocnika będącego osobą fizyczną, posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych ( art. 33 § 1 kpa). Wydanie zatem decyzji o warunkach zabudowy może nastąpić jedynie na wniosek złożony przez prawidłowo umocowaną osobę i to zgodnie z zakresem udzielonego upoważnienia.

Wnioskodawcą w niniejszej sprawie dotyczącej ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wieży pomiarowej jest P. S.A, w którego imieniu działała E. G..

Jak wynika z treści znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy upoważnienia udzielonego E. G., przedmiotowe upoważnienie obejmowało swym zakresem czynności polegające na składaniu w imieniu P. S.A. oświadczeń woli wobec organów administracji samorządowej i rządowej oraz wnoszenia opłat administracyjnych w celu uzyskania uzgodnień, zezwoleń i opinii wymaganych prawem oraz prawomocnego pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] dla potrzeb realizacji stacji nr [...] "R.", zlokalizowanej w R.. Upoważnienie zatem wydane E. G. zawierało umocowanie do występowania w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej, a nie wieży pomiarowej, której dotyczył przedmiotowy wniosek.

W tym miejscu należy wskazać, iż w przypadku wniosków o ustalenie warunków zabudowy złożonych przez upoważnione w imieniu wnioskodawcy osoby, organ administracyjny ma obowiązek sprawdzenia nie tylko, czy dana osoba jest stroną postępowania, ale również, czy pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało dla sprawy do akt której zostało dołączone oraz jaki jest jego zakres.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest podaniem w rozumieniu art. 63 kpa, zatem oprócz elementów merytorycznej treści określonych w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powinien spełniać wymogi formalne. Uzupełnienie braków formalnych wniosku na podstawie art. 64 § 2 kpa następuje przez wezwanie wnioskodawcy przez organ właściwy w sprawie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że nieusunięci tych braków spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Jeżeli zatem upoważnienie wydane przez inwestora- P. S.A. dla E. G. w swoim zakresie nie obejmowało działania w sprawie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla stacji pomiarowej na tym etapie postępowania, mając wątpliwości co do zakresu działania pełnomocnika strony, organ winien był wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braku formalnego w postaci dołączenia właściwego pełnomocnictwa. W przypadku bowiem podjęcia czynności bez stosownego umocowania na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności.

Zaniechanie wezwania E. G., działającej w imieniu P. S.A. do uzupełnienia braku w postaci doręczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 kpa, stanowi niewątpliwie naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Ustawodawca w art. 7 kpa nałożył na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Dodatkowo art. 77 kpa wskazuje, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Należy zauważyć, że organy obu instancji nie zbadały wnikliwie upoważnienia udzielonego przez P. S.A i nie wyjaśniły zakresu wskazanego wyżej

upoważnienia przyjmując, iż upoważnienie dla E. G. jest upoważnieniem do występowania z wnioskiem o ustalenie lokalizacji dla inwestycji polegającej na budowie wieży pomiarowej, a nie jak wskazywało przedmiotowe pełnomocnictwo stacji bazowej telefonii komórkowej.

Stwierdzić zatem należy, iż prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie organy administracji uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia sprawy, czym naruszyły przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotowe pełnomocnictwo zawierało upoważnienie do działania jedynie do dnia 31 grudnia 2004 r, zatem na etapie postępowania zarówno przed organem pierwszej instancji jak i przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w W. przedmiotowe pełnomocnictwo już nie obowiązywało. Doręczanie zatem wszelkich pism oraz decyzji wydanych w sprawie E.G. jako pełnomocnikowi P. S.A. nastąpiło z naruszeniem art. 33 kpa.

Ujawnione wyżej naruszenia przepisów prawa procesowego powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na mocy art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).

Rozpatrując ponownie sprawę organ pierwszej instancji rozpoznając wniosek inwestora podda szczególnej analizie zakres oraz czas obowiązywania upoważnienia udzielonego przez P. S.A, biorąc pod uwagę wskazania zawarte w niniejszym wyroku.