Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 945/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi A. G., K. K., M. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. G., K. K., M. K. i T. K. solidarnie kwotę 290 zł /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również Kolegium i SKO) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 144 ust. 1, art. 146 ust. 1 i art. 148 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) – po rozpatrzeniu odwołania T. K., A. G., K. K. i M. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2011r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej utrzymało ją w mocy.

Postępowanie w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej związanej z wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej – sieci kanalizacyjnej w ulicy T. w P. dla nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 815 o powierzchni 0,6025 ha w obrębie [...] miasta P. stanowiącej współwłasność 7/32 niewydzielonej części A. G., 7/32 niewydzielonej części K. K., 7/32 niewydzielonej części M. K. i 11/32 niewydzielonej części T. K. zostało wszczęte z urzędu w dniu 27 października 2009r. Po jego przeprowadzeniu Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. ustalił opłatę adiacencką w kwocie 7 230 zł wskazując, iż zobowiązani do jej solidarnego uiszczenia są A. G., K. K., M. K. i T. K. Rozstrzygnięcie to na skutek odwołania wyżej wymienionych zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2010r. znak: [...], zaś sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Kolegium podniosło brak podstaw do solidarnego zobowiązania współwłaścicieli nieruchomości do uiszczenia przedmiotowej opłaty, jako że zobowiązanie jest solidarne tylko wówczas, gdy wynika to z ustawy lub czynności prawnej.; solidarności nie można zaś domniemywać. SKO zarzuciło także niewskazanie podstawy do wyznaczenia stronom terminu do zapłaty ustalonej opłaty oraz do nałożenia obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę, jak też brak przedstawienia rachunkowego sposobu wyliczenia tej opłaty.

W związku z powyższym Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2011r. ponownie ustalił opłatę adiacencką w związku ze wzrostem wartości nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków miasta P. jako działka nr 815 o pow. 0,6025 ha w obrębie [...], spowodowanym wybudowaniem urządzenia infrastruktury technicznej – sieci kanalizacyjnej w ulicy T. Organ wskazał jednocześnie, iż opłatę zobowiązani są uiścić A. G., K. K. i M. K. w wysokości po 1581,56 zł oraz T. K. w kwocie 2 485,32 zł oraz, że obowiązek jej wnoszenia powstaje po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej ustaleniu stanie się ostateczna, zaś do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, że działka nr 815 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkami gospodarczymi. Brak jest dla niej aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w świetle ustaleń poprzednio obowiązującego planu (który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003r.) przedmiotowa nieruchomość położona jest w obszarze obejmującym tereny zabudowy indywidualnej głównie zagrodowej; w planie adaptacja stanu istniejącego z dopuszczeniem budownictwa jednorodzinnego wolnostojącego.

Następnie Prezydent wskazał na art. 144 i art. 145 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wedle których właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opat adiacenckich, do których ustalenia uprawniony jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

Prezydent wskazał, że wysokość stawki przedmiotowej opłaty ustalona została uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2000r. (Nr [...]) na 30% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzenia infrastruktury technicznej a wartością, jaka nieruchomość ma po jego wybudowaniu.

Organ zaznaczył, że warunkiem ustalenia opłaty adiacenckiej jest to, aby wybudowanie określonego urządzenia infrastruktury technicznej nastąpiło ze środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi, w wyniku czego stworzone zostaną warunki do podłączenia nieruchomości do tego urządzenia. Nadto przesłanką konieczną ustalenia przedmiotowej opłaty jest wzrost wartości nieruchomości spowodowany wybudowaniem urządzenia infrastruktury technicznej.

Organ podkreślił, że sieć kanalizacyjna w ulicy T. powstała w całości ze środków Gminy Miejskiej [...]. Z końcowego protokołu odbioru robót i przekazania do eksploatacji obiektu z dnia 25 lipca 2008r. i z dnia 31 października 2008r., protokołu końcowego odbioru robót z dnia 14 listopada 2008r. i z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej wynika zaś, że zostały stworzone warunki do podłączenia przedmiotowej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Z kolei opinia rzeczoznawcy majątkowego z dnia 16 kwietnia 2010r. wykonana w formie operatu szacunkowego potwierdza wzrost wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr 815 w P. Wartość tej nieruchomości przed wybudowaniem sieci kanalizacyjnej w ulicy T. została określona w tym operacie na kwotę 130 140 zł, natomiast jej wartość po wybudowaniu tego urządzenia na kwotę 154 240 zł. Różnica między wskazanymi wartościami to kwota 24 100 zł, z której 30 % (zgodnie ze wskazaną wyżej uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2000r.) to 7 230 zł, którą zobowiązani są uiścić proporcjonalnie do posiadanych udziałów A. G., K. K., M. K. oraz T. K. .

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli T. K., A. G., K. K. oraz M. K. podnosząc, że rozdział ustawy o gospodarce nieruchomościami zatytułowany: "Udział w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej" nie dotyczy nieruchomości przeznaczonych w planie miejscowym na cele rolne i leśne, a w przypadku braku planu do nieruchomości wykorzystywanych na wskazane cele. Podkreślili, iż nieruchomości usytuowane przy ul. T. są wykorzystywane rolniczo, zaś ich właściciele płacą podatek rolny. Ponadto wydane przez organ decyzje dotyczą jedynie nieruchomości zabudowanych, co jest niezgodne z ustawą o gospodarce nieruchomościami oraz art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji RP. Odwołujący się podkreślili, że właściciele posesji położonych przy ul. T. sfinansowali w całości budowę sieci gazowej i wodociągowej, co winno stanowić podstawę do zwolnienia z opłat adiacenckich związanych z innymi urządzeniami infrastruktury technicznej. Zdaniem składających odwołanie, art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami - w oparciu o który wydano kwestionowaną decyzję - jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji RP, przez to że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Pozwala on bowiem na naliczenie opat adiacenckich w stosunku do części osób oraz dopuszcza możliwość ich naliczenia w różnych wysokościach. Odwołujący się podnieśli również, iż nie jest dla nich zrozumiały sposób naliczenia kwot dla poszczególnych współwłaścicieli w sytuacji gdy bez podziału fizycznego nieruchomości, której dotyczy sprawa nie jest możliwe ustalenie wartości finansowej poszczególnych części tej działki.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy objęte odwołaniem rozstrzygnięcie, motywując to analogicznie jak organ pierwszej instancji.

Odnosząc się do zarzutu odwołania organ podkreślił, że działka, której dotyczy niniejsza sprawa zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym oraz budynkami gospodarczymi, natomiast pozostały teren to zieleń – trawniki oraz drzewa i krzewy, co oznacza, że nieruchomość ta nie jest w rzeczywistości wykorzystywana na cele rolnicze.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2011r. T. K., A. G., K. K. i M. K. wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podnieśli, że kwestionowane rozstrzygnięcia oparte zostały na przepisach art. 146-147 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które, w ich ocenie, są niezgodne z Konstytucją RP w zakresie, w jakim dopuszczają do dyskryminowania części obywateli przez ich niczym nieuzasadnione zróżnicowanie w zakresie obowiązku ponoszenia opłat ze względu na przeznaczenie lub sposób wykorzystania nieruchomości, w sytuacji gdy z art. 144 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że wszyscy właściciele nieruchomości powinni uczestniczyć w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, zaś wzrost ich wartości w związku z budową tego rodzaju urządzeń dotyczyć będzie każdej nieruchomości bez względu na jej przeznaczenie lub sposób wykorzystania. Z tego względu zwrócili się o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem dotyczącym zbadania konstytucyjności powołanych regulacji. Nadto, zdaniem składających skargę, decyzja SKO narusza art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż nie zostały stworzone warunki podłączenia ich nieruchomości do powstałej sieci, jako że nie wybudowano przyłącza.

Skarżący zaznaczyli, iż mieszkańcy ulicy T. w P. są jedynymi osobami, które w związku z obowiązywaniem uchwały Rady Miasta [...] z 2000r. zostali obciążeni opłata adiacencką., co narusza w ich ocenie zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasadę sprawiedliwości społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację przytoczoną w kwestionowanym rozstrzygnięciu. W odniesieniu do zarzutów skargi podniósł, że budowa sieci kanalizacyjnej została w całości sfinansowana ze środków Gminy Miejskiej [...], dlatego też Prezydent Miasta [...] uprawniony był do ustalenia opłaty adiacenckiej. Natomiast z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych przy ul. T. na skutek wybudowania przez mieszkańców sieci wodociągowej, gazowej i chodników nie była pobierana tego rodzaju opłata, bowiem inwestycje te zrealizowano z innych niż wymienione w art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami środków.

Organ nie dopatrzył się także zarzucanej przez wnoszących skargę nierówności wobec prawa, bowiem stawka procentowa opłat adiacenckich jest jednakowa i wynosi 30%.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153 poz. 1269 z 2002 r/ sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 r. / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W takim zakresie Sąd objął kontrolą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości. Skargę wniesioną przez T. K., A. G., K. K. i M. K. uznał Sąd za zasadną, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta [...] zostały wydane bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia ich nieważności.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami / t. j. Dz. U. Nr 102 poz. 651 z 2010 r. ze zm. / zwanej dalej u.g.n. , w szczególności – art. 144 , art. 146 i 148 . Z art. 146 ust.2 wynika, że wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej, niż 50 % różnicy pomiędzy wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu, przy czym wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.

Uchwała określająca wysokość opłaty adiacenckiej bez wątpienia jest aktem prawa miejscowego zawierającym przepisy powszechnie obowiązująca na obszarze działania organu , który je ustanowił ( art. 87 ust.2 i art. 94 Konstytucji RP i art. 40 ustawy o samorządzie gminnym). Wymóg właściwego ogłaszania aktów prawa miejscowego związany jest z realizacją konstytucyjnej zasady praworządności i demokratycznego państwa prawnego wyrażających się w tym, by każde działanie organów władzy publicznej znajdowało oparcie w prawie powszechnie obowiązującym.

Z prawidłowością ogłoszenia związana jest kwestia domniemania powszechnej znajomości tego prawa. Nabiera ona szczególnego znaczenia w sytuacji, gdy dany akt prawny stanowi podstawę nałożenia określonych obowiązków, zwłaszcza w znacznej odległości czasowej od daty jego uchwalenia. W rezultacie skutki uchwalenia takiego aktu często w bezpośredni i wymierny sposób dotykają osób, które chociażby z uwagi na miejsce zamieszkania nie objęte zakresem obowiązywania danego aktu, w momencie jego ogłoszenia nie miały możliwości zaznajomienia się z nim, a przez to – świadomości jego obowiązywania. Prowadzi to do wniosku, że należyta dostępność do treści aktu prawnego powinna utrzymywać się tak długo, jak długo można z niego wywodzić względem potencjalnych adresatów, określone obowiązki.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 88 ust.1 i 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. ( Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, a zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. Aktem prawnym obecnie obowiązującym w tym zakresie jest ustawa z dnia 20 lipca 2000 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( t.j. Dz. U. Nr 17 poz. 95 z 2010 r. ), której art. 4 ust.1 stanowi, że akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba, że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Stosownie do art. 13 pkt.2 tej ustawy, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez organ gminy. Warunkiem ich wejścia w życie jest publikacja w dzienniku urzędowym. Dzień wydania dziennika urzędowego jest zatem dniem ogłoszenia aktów umieszczonych w danym numerze ( art. 20 ust.3 tej ustawy ).

W aktach sprawy / k. 17 akt admin./ znajduje się kserokopia uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. , uchwalonej na podstawie art. 146 ust.2 u.g.n. oraz art. 18 ust.2 pkt. 15 ustawy z 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. Nr 142 poz. 1591 z 2001 r. ze zm ) – dalej u.s.g. Została ona podjęta przed datą wejścia w życie ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych ( ... ), co nastąpiło 1 stycznia 2001 r. Paragraf 4 taj uchwały stanowi, że wchodzi ona w życie z dniem ogłoszenia na tablicach informacyjnych Urzędu Miejskiego [...] i podlega publikacji w lokalnej prasie. Zgodnie z obowiązującą w dniu podjęcia uchwały treścią art. 40 ust.1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługiwało prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy, zwanych przepisami gminnymi. Stosownie do art. 42 ust.2 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2000 r. przepisy gminne wchodziły w życie z dniem ogłoszenia, o ile nie przewidywały terminu póżniejszego. Podlegały ogłoszeniu przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w lokalnej prasie ( ust. 1 tego artykułu ). Urząd gminy zobowiązany był także do prowadzenia zbioru przepisów gminnych dostępnych do powszechnego wglądu w jego siedzibie ( art. 42 ust.3 ).

Na podstawie przepisu art. 32 pkt.4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych ( ... ) od 1 stycznia 2001 r. art. 42 u.s.g. otrzymał nowe brzmienie : " Zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ( Dz. U. Nr 62, poz. 718 ). W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała więc treść art. 42 w brzmieniu zmienionym w stosunku do obowiązującego w dacie podjęcia uchwały.

Sąd administracyjny badając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty jej wydania. W sprawie objętej skargą skutkowało to uznaniem, że uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. Nr [...] stanowiąca podstawę wydania przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. o ustaleniu dla A. G., K. K., M. K. i T. K. opłaty adiacenckiej w związku z wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, nie została ogłoszona zgodnie z art. 42 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji i tym samym nie weszła w życie. Skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych ( ... ), to wydanie decyzji administracyjnej nakładającej obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej mogło być wyprowadzone tylko z aktu prawa miejscowego ogłoszonego zgodnie z tą ustawą. Brak właściwej promulgacji aktu prawa miejscowego w dzienniku urzędowym powoduje, że regulacje w tym akcie zawarte nie mają mocy obowiązującej, a tym samym nie może ona stanowić podstawy do wydania decyzji. Okoliczność tę należy uznać jako działanie organów administracji bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Obciążenie opłatą adiacencką może bowiem nastąpić na podstawie uchwały rady gminy obowiązującej w dniu stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej albo do korzystania z wybudowanej drogi, przy czym przez obowiązywanie należy rozumieć nie tylko sam fakt podjęcia uchwały, ale również jej prawidłowe wprowadzenie do porządku prawnego. Dodać należy , że akta administracyjne sprawy nie zawierają żadnych dowodów, które potwierdzałyby fakt rozplakatowania czy publikacji przedmiotowej uchwały w prasie lokalnej, mimo zawartego w uzasadnieniu decyzji Prezydenta Miasta stwierdzenia, że uchwała podana została do publicznej wiadomości poprzez ogłoszenie na tablicach informacyjnych Urzędu Miejskiego [...] od 30 czerwca 2000 r. do 31 lipca 2000 r. i że została opublikowana w prasie lokalnej gazeta "[...]" z 11 lipca 2000 r. Akta sprawy nie pozwalają także stwierdzić, że uchwała została zamieszczona w powszechnie dostępnym zbiorze przepisów gminnych.

Wskazując na powyższe Sąd uznał, że uchwala Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2000 r. nie została ogłoszona zgodnie z wymogami określonymi w art. 42 u.g.n. i w konsekwencji stosownie do art. 88 ust. 1 Konstytucji nie weszła w życie. Oznacza to, że nie posiada ona przymiotu prawa powszechnie obowiązującego i nie mogła stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji SKO. W tych okolicznościach Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt.2, art. 135 i art. 134 § 1 P.p.s.a stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, odstępując od merytorycznej oceny zarzutów skargi.

Na podstawie art. 152 P.p.s.a Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 P.p.s.a.