Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1235/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 6 k ust 4
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w na uchwałę Rady Miejskiej w z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy działając na podstawie art. 50 § 1, art. 52 § 1, art. 53 § 3 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zaskarżył pismem z dnia 13 lipca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Uchwałę Nr IX/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny", zarzucając naruszenie art. 6 k ust. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.) przez jego niezastosowanie i przekroczenie delegacji ustawowej, co w konsekwencji doprowadziło do ustanowienia w § 1 skarżonej uchwały ulgi w opłatach wynikających z właściwej uchwały Rady Miejskiej w sprawie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty, w wysokości 40% poprzez dopłatę ze środków budżetowych innych niż określone w art. 6r ust. 1aa-2c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w sytuacji braku ku temu podstawy prawnej.

Na podstawie art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie nieważności ww. Uchwały Nr IX/65/15/ Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku.

W uzasadnieniu skarżący stwierdza, że w dniu 17 stycznia 2015 roku pod poz. 87 została opublikowana w Dzienniku Ustaw ustawa z dnia 28 listopada 2014 roku o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. Ustawa ta w art. 1 pkt 14 zmieniła brzmienie art. 6 ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nowe brzmienie tego przepisu obowiązujące od 1 lutego 2015 roku stanowi, iż rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013., poz. 182 ze zm.). Podstawę do zmiany w wymienionym zakresie stanowił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 roku, sygn. K 17/12, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. że art. 6 ust 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia dopłat dla właścicieli nieruchomości jest niezgodny z art. 168 w zw. z art. 271 Konstytucji RP. Jednocześnie orzekł, że wyżej wymieniony przepis we wskazanym zakresie traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP.

Zatem, w dniu 29 czerwca 2015 r. Rada Miejska w Pelplinie podejmując Uchwałę Nr IX/65/15 mogła na podstawie wówczas obowiązującego przepisu art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. Przedmiotowa jednostka redakcyjna ustawy nie przewidywała innych podstaw w tym różnicowania mieszkańców ze względu na ilość dzieci, wiek, itp. Przepis art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 roku nie przewidywał możliwości wprowadzenia zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla posiadaczy Karty Dużej Rodziny, bez odniesienia do osiąganego przez te osoby dochodu. Ponadto powyższy przepis stanowi o kompetencjach rady gminy w zakresie ustanawiania, zwolnień z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a zatem rada gminy uprawniona jest do wprowadzenia ulg tylko wówczas, gdy w danym przepisie ustawowym użyte jest pojęcie "ulga". Na mocy art. 6 k ust. 4 ustawy rada gminy była uprawniona tylko i wyłącznie do wprowadzenia zwolnień od opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tymczasem Rada Miejska w Pelplinie nie tylko posłużyła się w zaskarżonej uchwale pojęciem nieznanym na gruncie wówczas obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. ulgą ale też ustanowiła tą ulgę z pominięciem zasad określonych w art. 6 k ust. 4 ustawy.

Przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi, zdaniem Prokuratora istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dające podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2017 roku, sygn. akt I SA/Ol 836/16).

Wprawdzie ww. Uchwała Nr IX/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" została uchylona uchwałą Nr XVII/128/16 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 9 lutego 2016 roku w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" - § 6 ust. 2 jednakże odnośnie możliwości zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwały w sytuacji utraty jej mocy obowiązującej, to aktualny w tym zakresie, zdaniem Prokuratora pozostaje pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2017 roku, sygn. Akt I SA/Ol 836/16, który Prokurator w pełni podziela.

Reasumując, skoro zaskarżona uchwała została podjęta bez delegacji ustawowej, powinno to skutkować stwierdzeniem jej nieważności w całości.

Rada Miejska w Pelplinie w odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego na Uchwałę IX/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 marca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny", wniosła:

1) Oddalenie przedmiotowej skargi w całości,

nadto celem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, wniosła o

2) zwrócenie się przez Sąd do Prokuratury Okręgowej o udzielenie informacji, czy prowadzone było przez nią dochodzenie, w toku którego poddawano analizie Uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie: nr IX/65/15 z dnia 29 marca 2015 r., w sprawie zmiany Uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" i nr IX/59/15 z dnia 29 czerwca 2015 r. w sprawie zmiany Uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty oraz kiedy się zakończyło.

Przede wszystkim na samym wstępie skarżony organ zwraca uwagę na istotny dla analizy niniejszej sprawy fakt. Mianowicie, to że jak wynika z informacji posiadanych przez organ, około połowy 2016 roku Prokuratura Okręgowa prowadziła czynności związane z zawiadomieniem M. R. o popełnieniu przestępstwa przez Burmistrza Miasta i Gminy rzekomo w następstwie podjęcia uchwał nr IX/597l5 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 26 marca 2013 roku w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty oraz właśnie Uchwały nr IX/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 marca 2015 r., w sprawie zmiany Uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny". W toku czynności tych jednak ww. organy ścigania nie dopatrzyły się znamion czynu zabronionego w działaniach organu wykonawczego Gminy i postępowanie umorzono.

W chwili obecnej zaś przed sądem administracyjnym zawisła sprawa ze skargi Prokuratora Rejonowego na drugą z tych uchwał.

Organ podnosi więc wątpliwość, czy tak wniesiona przez Prokuratora skarga, wobec uprzednio już prowadzonych w stosunku do skarżonej uchwały przez Prokuratora Okręgowego czynności nie narusza przepisu art. 53 § 3 p.p.s.a., w myśl którego: "W sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator. Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargą w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi".

Wobec powyższego, celowym jest zdaniem skarżonego organu, zwrócenie się przez Sąd do Prokuratury Okręgowej o udzielenie informacji jak w pkt 2 odpowiedzieć na skargę. Informacje te pozwolą ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy skarga Prokuratora jest dopuszczalna.

Zdaniem Rady, nawet jeśli uznać, że skarga Prokuratora Rejonowego jest zasadna to fakt, że skarżona Uchwała w ogóle weszła w życie i do dnia dzisiejszego nie została stwierdzona jej nieważność, jest także w dużej mierze wynikiem zaniechań organów, nadzoru tj. Wojewody oraz Regionalnej Izby Obrachunkowej, które nie zakwestionowały jej legalności w ramach posiadanych przez siebie kompetencji. Tym bardziej w drugim z przypadków, gdzie wydano rozstrzygnięcie nadzorcze Uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 6 sierpnia 2015 roku, nr [...], stwierdzającą nieważność § 1 pkt 3 uchwały nr IX/59/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 26 marca 2013 roku w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty: Organ ten jednak pomimo oczywistej korelacji obu aktów, którą zdaje się dostrzegać skarżący, wynikającej z wzajemnie odsyłających do siebie w nich przepisów, nie odniósł się do jej legalności, a co mogło pozwolić uniknąć obecnego sporu i co w sytuacji stanowczości tez stawianych wobec drugiej z uchwał wydaje się być niezrozumiałe. Skarżony organ zwraca również uwagę, że nie posiada on kompetencji do stwierdzenia nieważności uchwały, więc nie może spowodować wobec niej jakichkolwiek skutków żądanych przez skarżącego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a..

Zdaniem Rady, również chybionym jest twierdzenie zawarte w skardze, że Rada Miejska dopuściła się nadużycia prawa wprowadzając terminologię ulgi zamiast zwolnienia. Na poparcie niniejszego twierdzenia należy odwołać się do stanowiska doktryny prawa, która używa obu terminów tj. zwolnienia i ulgi zamiennie jako synonimów i tak np. odnosząc się do zaczerpniętego niej przykładowego cytatu: "Biorąc pod uwagę fakt, że z postanowień art. 6k ust. 4 ustawy o utrzymania czystości i porządku w gminach wynika możliwość wprowadzenia systemu ulg w ponoszeniu opłat za odbieranie odpadów komunalnych, w pierwszej kolejności należy zastanowić się nad tym, jaki może być zakres podmiotowy ich zastosowania" (vide: K. Gruszecki, Komentarz do zmiany art. 6(k) ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Lex 2013). Bez znaczenia przy tym w analizowanym przypadku jest zdaniem Rady fakt, iż komentarz ten odnosi się do stanu prawnego na 2013 rok, gdyż analizie poddane są uniwersalne terminy ustawowe, nie zaś pryncypia ustalane za ich pomocą. Tym samym jednoznacznie i niewątpliwie stwierdzić należy, że przytoczony argument organu nadzoru, na kanwie powyższych rozważań jest nietrafiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 207), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, która - w przypadku uchwał podejmowanych przez organy samorządu terytorialnego - sprowadza się do oceny, czy dany akt wydany został z obrazą obowiązujących przepisów. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności uchwały, bądź stwierdzenie, że została wydana z naruszeniem prawa (art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Mając na uwadze, że zgodnie z art. 53 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga Prokuratora na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego nie jest ograniczona jakimkolwiek terminem, bez znaczenia pozostaje fakt wniesienia jej po upływie ponad dwóch lat od podjęcia zaskarżonej uchwały.

Bezsporne w sprawie jest, że powołując się na przepisy art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 2 pkt 4 i art. 41 ust. 1 ustawy z dn a 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013, poz. 594 ze zm) i art. 27 ust. 1, ust. 2, art. 28 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. o Karcie Dużej Rodziny (Dz. U. z 2014 roku, poz. 1863) Rada Miejska w Pelplinie podjęła w dniu 29 czerwca 2015 r. Uchwałę Nr DC/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" wprowadzającej zmiany do załącznika nr 1 Uchwały Nr VIII/51/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" w § 5 tegoż załącznika poprzez dodanie ustępu 4 i tym samym przyznanie ulgi w opłatach wynikających z właściwej uchwały Rady Miejskiej w sprawie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz stawki opłaty w wysokości 40 procent poprzez dopłatę ze środków budżetowych innych niż określone w art. 6r ust. laa-2c ustawy z dnia 13.09.1996 loku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W dniu 17 stycznia 2015 r. pod poz. 87 została opublikowana w Dzienniku Ustaw ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw. Ustawa ta w art. 1 pkt 14 zmieniła brzmienie art. 6 ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Nowe brzmienie tego przepisu obowiązujące od 1 lutego 2015 roku stanowi, iż rada gminy, w drodze uchwały, może zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy ż dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013., poz. 182 ze zm.). Podstawę do zmiany w wymienionym w zakresie stanowił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. K 17/12, w którym Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in. że art. 6 ust 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w zakresie w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia dopłat dla właścicieli nieruchomości jest niezgodny z art. 168 w zw. z art. 271 Konstytucji RP. Jednocześnie orzekł, że wyżej wymieniony przepis we wskazanym zakresie traci moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw RP.

Zatem, jak trafnie zauważa Prokurator Rejonowy w dniu 29 czerwca 2015 roku Rada Miejska w Pelplinie podejmując uchwałę Nr IX/65/15 mogła na podstawie wówczas obowiązującego przepisu art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach zwolnić w całości lub w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, w części dotyczącej gospodarstw domowych, w których dochód nie przekracza kwoty uprawniającej do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, o której mowa w art. 8 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej. Przedmiotowa jednostka redakcyjna ustawy nie przewidywała innych podstaw do zwolnienia, w tym różnicowania mieszkańców ze względu na ilość dzieci, wiek, itp. Przepis art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w brzmieniu obowiązującym od 1 lutego 2015 roku nie przewidywał możliwości wprowadzenia zwolnienia z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla posiadaczy Karty Dużej Rodziny, bez odniesienia do osiąganego przez te osoby dochodu. Ponadto powyższy przepis stanowi o kompetencjach rady gminy w zakresie ustanawianie, zwolnień z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a zatem rada gminy uprawniona jest do wprowadzenia ulg tyko wówczas, gdy w danym przepisie ustawowym użyte jest pojęcie "ulga". Na mocy art. 6 k ust. 4 ustawy rada gminy była uprawiona tylko i wyłącznie do wprowadzenia zwolnień od opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Tymczasem Rada Miejska nie tylko posłużyła się w zaskarżonej uchwale pojęciem nieznanym na gruncie wówczas obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach tj. ulgą ale też ustanowiła tą ulgę z pominięciem zasad określonych w art. 6 k ust. 4 ustawy. Treść normatywna przepisu art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach obowiązującego w okresie od 1 lutego 2015 r. do 1 stycznia 2016 r. w połączeniu z uzasadnieniem nowelizacji przepisu wskazuje, że uchwała Rady Miasta podjęta została z przekroczeniem delegacji ustawowej. Pogląd taki wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 9 grudnia 2015 roku o sygn. I SA/Gd 1528/15.

W tym miejscu nadmienić należy, iż Uchwała Nr IX/65/15 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 29 czerwca 2015 roku w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" została wprawdzie uchylona Uchwałą Nr XVII/128/16 Rady Miejskiej w Pelplinie z dnia 9 lutego 2016 roku w sprawie wprowadzenia na terenie Gminy Pelplin Programu "Pelplińska Karta Dużej Rodziny" - § 6 ust. 2.

Powyższe jednakże w ocenie sądu nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania w sprawie. Ze względu na okoliczność, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, jej podjęcie w sposób sprzeczny z prawem powoduje konieczność stwierdzenia nieważności takiej uchwały przez sąd administracyjny (art. 147 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Odmienne są bowiem skutki prawne uchylenia aktu i stwierdzenia jego nieważności. Uchylenie uchwały przez radę gminy oznacza bowiem wyeliminowanie uchwały ze skutkiem od daty uchylenia (ex nunc), podczas gdy stwierdzenie nieważności uchwały wywołuje skutki od chwili jej podjęcia (ex tunc). W tej ostatniej sytuacji uchwałę należy potraktować tak, jakby nie została w ogóle podjęta. Ta zasadnicza różnica między skutkami prawnymi uchylenia aktu prawa miejscowego a stwierdzeniem jego nieważności w trybie kontroli sądowej powoduje, że nie ma podstaw do uznania, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1046/07).

Z tych przyczyn również bezzasadny był wniosek Rady Miejskiej sprecyzowany w pkt 2 odpowiedzi na skargę.

Reasumując, przekroczenie upoważnienia ustawowego z art. 6 k ust. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach stanowi istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dające podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a..

Z tych przyczyn orzeczono jak w wyroku.