Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 512/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 920
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
article: art. 58 par. 1 pkt 5a, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Asesor WSA Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.L. na akt Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu drogowego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz P.L. kwotę 200 (dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 22 lipca 2020 roku, pod poz. 1912.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 512/20

Uzasadnienie

P. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...], Nr [...]zatwierdzającej projekt organizacji ruchu na ul. A i ul. B w Ż. w zakresie oznakowania tych dróg znakami pionowymi zakazu B-18 o treści "8t".

Przedmiotowej zmiany organizacji ruchu dokonano na wniosek Gminy Ż. Zarządca drogi wprowadzenie zmiany organizacji ruchu dla ul. B argumentował koniecznością ograniczenia wjazdu w te ulice pojazdów o masie całkowitej powyżej 8 ton z uwagi na brak możliwości wyminięcia się cięższych pojazdów i stan techniczny nawierzchni drogi. Projekt przewidywał ograniczenie wjazdu pojazdów o masie całkowitej ponad 8 ton w ulicę B od skrzyżowania z ulicą C i ul. A stanowiącą przedłużenie ulicy B. Tam gdzie ulica A dochodzi do drogi wojewódzkiej ( ul. D ) projekt wskazywał, że takie samo ograniczenie jest już wprowadzone. Projekt przewidywał, że wynikające ze znaku B-18 ograniczenie nie dotyczy właścicieli gruntów rolnych i służb miejskich.

W opisie technicznym do projektu wskazano, że ulice B i A są drogami gminnymi o znaczeniu lokalnym i opisano parametry techniczne drogi: nie ulepszone pobocza gruntowe o zmiennej szerokości od 0,50 do 1,00 metra, nawierzchnia pasa jezdni asfaltowa w średnim stanie technicznym z widocznymi spękaniami, klasa drogi "D" , kategoria ruchu KR 1, szerokość jezdni 3 metry, ruch kołowy mały (znikomy), w otoczeniu ulic zabudowa jednorodzinna i tereny rolne , wzdłuż ulic zjazdy do posesji. Na załączonym planie przedstawiono projektowane oznakowanie. Projekt stałej organizacji ruchu został zatwierdzony przez Starostę [...] w dniu 26 kwietnia 2010 r.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. P. L. zwrócił się do Starosty [...] o wyjaśnienie, kto jest zwolniony z obowiązku zastosowania się do oznakowania znakami pionowymi B-18 o treści " 8t" biorąc pod uwagę treść umieszczonej pod znakiem tablicy. Wskazał, że jest rolnikiem prowadzącym gospodarstwo towarowe w gminie Ż., a znaczna część jego nieruchomości położona jest przy ul. B i A. Te ulice są jedyną drogą, którą można dojechać do jego gruntów. W minionych latach przewoźnicy odbierający buraki z jego plantacji byli karani mandatami przez Policję. Wyjaśnił, że jego wątpliwości dotyczą przede wszystkim faktu, że jako właściciel gospodarstwa może poruszać się po tych ulicach, natomiast nie może zlecić usługodawcom zewnętrznym uprawy pól, czy też transportu płodów rolnych – karani są bowiem wówczas mandatami. Uważa, że wprowadzenie ograniczenia było zemstą za brak jego zgody na przejęcie gruntów w celu poszerzenia ulic. Podał, że w 2017 r. wystąpił do Burmistrza Gminy Ż. o wydanie zezwolenia na odbiór buraków. Uzyskał zgodę pod warunkiem ewentualnego pokrycia kosztów naprawy nawierzchni drogi. Obawia się, że koszt naprawy przewyższy wartość odbieranego plonu. Załączył pismo z dnia 20 listopada 2017 r., jakie otrzymał w odpowiedzi, w którym Burmistrz Ż. poinformował go, że zarówno podbudowa, jak i nawierzchnia tej drogi (gminnej) nie jest dostosowana do przenoszenia tak dużych obciążeń, stąd obowiązujący zakaz wjazdu pojazdów o masie przekraczającej 8 ton. Jednakże z uwagi na panujące warunki atmosferyczne (obfite opady) i brak możliwości składowania i załadunku buraków na gruntach ornych zlokalizowanych w sąsiedztwie dróg powiatowych lub wojewódzkich, Burmistrz wyraził zgodę na transport buraków z działek ewid. nr 67/1 i 68/1 ulicą A. po spełnieniu wskazanych w piśmie warunków.

Pismem z dnia 5 lutego 2020 r. Starostwa [...] poinformował P. L. o treści obowiązujących przepisów prawnych regulujących ograniczenia w dostępności dróg podkreślając, że ograniczenie nie może być wprowadzone bez rzeczywistej przyczyny, a znak zakazu wjazdu B-18 musi być uzasadniony rzeczywistą nośnością drogi, którą musi wykazać organ.

Pismem z dnia 9 marca 2020 r. P. L. wniósł o uznanie za nieobowiązujący projekt stałej organizacji ruchu zatwierdzony w dniu 26 kwietnia 2010 r., podnosząc, że zatwierdzenie dotyczy tylko oznakowania ulicy A. Zarządca Drogi Burmistrz Gminy Ż. dodatkowo oznakował znakami B-18 ul. B bez zgody organu zarządzającego organizacją ruchu. Podniósł także, że ograniczenia te wprowadzono bez rzeczywistej przyczyny, bez wnikliwej analizy skutków i bez wykazania rzeczywistej nośności drogi. Załączył pismo z Urzędu Gminy z 21 sierpnia 2018 r. informujące, że dla działek drogowych nr ew. 151,152 i 153 nie wykonywano pomiarów określających nośność drogi.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2020 r. skarżący został poinformowany przez Starostę [...], że zatwierdzony projekt organizacji ruchu dotyczy obu ulic , a wpis na zatwierdzeniu można traktować jako niezamierzoną niedokładność, oraz że projekt nie zawierał opracowania określającego nośność drogi, na której wprowadzono zakaz. Wyjaśniono także, że w myśl obowiązujących przepisów zatwierdzony projekt organizacji ruchu obowiązuje do momentu przedłożenia i zatwierdzenia nowego projektu, a także, że trwają prace nad wykonaniem nowego projektu organizacji ruchu przez Urząd Gminy Ż. P. L. ma także możliwość złożenia własnego projektu organizacji ruchu.

W piśmie z dnia 23 kwietnia 2020 r. P. L. podtrzymał swoje zarzuty i argumenty, kwestionując istniejącą organizację ruchu i wprowadzone ograniczenie, jako profilaktyczne .

Pismem z dnia 25 maja 2020 r. Starosta [...] poinformował P. L., że zmiana organizacji ruchu nie wymaga dochowania procedur wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego nie ma możliwości dokonania aneksu czy unieważnienia już zatwierdzonej organizacji ruchu. Jednakże organ zarządzający ruchem wystosował do zarządcy ulic A i B pismo wskazujące na nieprawidłowości dotyczące projektu organizacji ruchu na tych ulicach, ze wskazaniem ich usunięcia, czyli sporządzenia nowego projektu organizacji ruchu, zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. L. podnosił, że w postępowaniu przygotowawczym do zatwierdzenia organizacji ruchu zarządca drogi nie dokonał badań nośności objętych nią odcinków dróg. Brak takich badań wyklucza zatwierdzenie projektu organizacji ruchu, co uzasadnia wniosek o stwierdzenie nieważności aktu zatwierdzenia projektu dotyczącego ul A i ul. B w Ż. W ocenie skarżącego oznakowanie ul. B jest samowolą w zakresie organizacji ruchu popełnioną przez Burmistrza. Zaznaczył, że przez okres obowiązywania tego oznakowania usługodawcy, z usług których korzysta (transport płodów rolnych pozyskanych na gruntach skarżącego), są karani mandatami przez policję wzywaną przez zarządcę drogi. Starosta [...], jako zarządca ruchu drogowego, nie jest w stanie wskazać innej drogi do jego działek rolnych (około 50 ha).

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że projekt dotyczył zmiany organizacji ruchu dla ulic B i A (co wynika z opisu celów w nim zawartych) i w chwili dokona jego zatwierdzenia spełniał warunki określone w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r. poz. 784).

Podkreślił, że czynność zatwierdzenia projektu dotyczyła całego projektu jako takiego, nie zaś jego części mimo wymienienia w akcie zatwierdzającym jedynie ul. A.

Organ podniósł, że co do zasady z dróg publicznych może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczegółowych. Z korzystania z dróg mogą być wyłączone określone kategorie pojazdów, ograniczeniu w dostępności w korzystaniu z dróg służą znak zakazu - w tym przypadku znak B-18.

Wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311 ze zm.) znak B-18 stosuje się przed odcinkami dróg, których nośność jest niewystarczająca dla przejazdu pojazdów dopuszczonych do ruchu bez ograniczeń. Na znaku umieszcza się wartość wynikającą z rzeczywistej nośności obiektu lub drogi W uzasadnionych przypadkach znak ten może być stosowany również w przypadku istnienia przy drodze obiektów zabytkowych lub innych, dla których wstrząsy wynikające z ruchu cięższych pojazdów są szkodliwe.

Zatem przesłankami umieszczenia tego znaku jest nośność drogi lub szkodliwość wstrząsów dla znajdujących się przy drodze obiektów. Zatwierdzony projekt nie zawierał wyników badań nośności drogi. Jednakże zdaniem organu zatwierdzone oznakowanie nie narusza bezpośrednio interesu prawnego skarżącego. Umieszczenie pod znakiem tablicy informacyjnej umożliwiającej skarżącemu, jako właścicielowi gruntów rolnych znajdujących się przy drodze, wjazd w ul. B i A sprzętem rolniczym wyłącza go z obowiązku stosowania się do zakazu. Zarządca drogi uzasadniał wprowadzenie tego znaku brakiem możliwości wyminięcia się cięższych pojazdów i stanem technicznym nawierzchni drogi. Jak wynika z parametrów technicznych przedstawionych w zatwierdzonym projekcie szerokość jezdni wynosi zaledwie 3m, a nawierzchnia asfaltowa posiada widoczne spękania powierzchni. Zatem argumentacja zarządcy znalazła potwierdzenie.

Ponadto przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110 ze zm.) i wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie dają staroście kompetencji zarówno do unieważnienia dokonanej czynności organizacyjno-technicznej, jak i uznania jej za nieobowiązującą. Przepisy prawa nie przewidują również procedury zmiany czynności techniczno-organizacyjnej, jaką jest zatwierdzenie organizacji ruchu, ani też uzupełnienia dokumentacji w już przyjętej organizacji ruchu. Obowiązująca organizacja ruchu może zatem ulec zmianie jedynie poprzez zastąpienie jej nową.

W związku z powyższym organ, dostrzegając, że zatwierdzony projekt w związku z zastosowaniem oznakowania znakiem B-18 nie zawiera informacji o rzeczywistej nośności drogi, pismem z dnia 21 maja 2020 r., skierowanym do organu zarządzającego drogą, wniósł o usunięcie nieprawidłowości, o czym poinformowano również skarżącego. Odpis odpowiedzi na skargę został doręczony skarżącemu 28 sierpnia 2020 r.

Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2020 r. Przewodniczący Wydziału III, w oparciu o art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.) skierował sprawę do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest zatwierdzenie przez Starostę [...] w dniu 26 kwietnia 2010 r. projektu organizacji ruchu, dotyczącego dróg gminnych - ulic A i B w Ż., przez wprowadzenie ograniczenia na ul. B ruchu pojazdów, polegającego na zastosowaniu znaku B-18 - zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 8 ton, który nie dotyczy służb miejskich i właścicieli gruntów rolnych.

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13 (ONSAiWSA z 2015 r. nr 1, poz. 2), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały NSA podniósł, że argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zasadza się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym, a więc nie ogranicza się do zakresu organizacyjno-technicznego, nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego. Zatem prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.

Zatwierdzenie przez Starostę [...] w dniu 26 kwietnia 2010 r. projektu stałej organizacji ruchu drogowego dla ul. B i A w Ż. stanowi zatem akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., który można zaskarżyć do sądu administracyjnego.

Z kolei stosownie do art. 53 § 2a p.p.s.a. w przypadku innych aktów (czyli, jak w niniejszej sprawie aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.), jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Przepis art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 920) wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak stwierdzono w uzasadnieniu w.w. uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., pomimo literalnego brzmienia przepisu ( przewidującego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę), stanowi on także podstawę do zaskarżenia w tym trybie aktu w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego.

Art. 87 ust. 1 u.s.p. wprowadza wymóg naruszenia interesu lub uprawnienia przez akt wydany przez organ powiatu co, jak podkreśla się w orzecznictwie, stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a. Sąd badając legitymację procesową skarżącego miał zatem obowiązek zbadać nie tylko to, czy skarżący posiada interes prawny w sprawie ale także, czy interes prawny skarżącego został naruszony. W skardze wniesionej w trybie tej regulacji trzeba dowieść, że kwestionowany akt, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych prawem gwarantowanych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Szczególną cechą tak rozumianego "interesu prawnego" jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Naruszenie tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonego aktu został naruszony konkretny interes prawny lub uprawnienie skarżącego przez ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Dopiero naruszenie interesu prawnego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, a naruszenie to musi bezpośrednie.

Skarżący nie wykazał, że posiada legitymację do zaskarżenia przedmiotowego aktu. Niewątpliwie właściciel gruntu położonego przy danej drodze, mający lub mogący mieć urządzony na nią zjazd, w przypadku zmiany organizacji ruchu, posiada interes prawny w kwestionowaniu wprowadzonej zmiany organizacji ruchu. Lokalizacja nieruchomości jest bowiem okolicznością stałą, a jej skomunikowanie i ewentualne zmiany w dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów (por. wyrok WSA w Krakowie z 27 czerwca 2017 r., III SA/Kr 432/17). Jednak w niniejszej sprawie, postanowienia kwestionowanego aktu w postaci wprowadzonego zakazu wjazdu pojazdów o masie całkowitej powyżej 8 ton, w ocenie Sądu, w bezpośredni sposób nie wpływają na wykonywanie prawa własności przez skarżącego, który posiada swobodny dostęp do znajdujących się przy ulicach A i B w Ż. nieruchomości. Zgodnie z zaskarżoną obowiązującą organizacją ruchu skarżącego, jako właściciela gruntów rolnych położonych przy ul. B i A, nie dotyczą ograniczenia wynikające z wprowadzonego znaku B-18, co bezspornie wynika z zatwierdzonej organizacji ruchu, a w terenie z tabliczki informacyjnej umieszczonej pod znakiem. Innymi słowy skarżący ma możliwość wjazdu w ulice B i A sprzętem rolniczym i samochodami o tonażu powyżej 8 ton, gdyż jest wyłączony z obowiązku stosowania się do zakazu. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącego, że zakaz ów utrudnia mu prowadzenie działalności rolniczej, poprzez obowiązywanie zakazu dla usługodawców, których zmuszony jest wynajmować dla choćby odbioru jego płodów rolnych. Skoro zakaz wjazdu dla pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 8 ton dotyczy tylko osób trzecich (choćby wynajętych przez skarżącego usługodawców), a nie dotyczy bezpośrednio skarżącego, to zatwierdzona przez organ zmiana organizacji ruchu nie ma bezpośredniego i realnego wpływu na prawidłowe funkcjonowanie prowadzonej przez skarżącego działalności. Można co najwyżej mówić w takim przypadku o interesie faktycznym skarżącego, który nie uprawnia go do wniesienia skargi na zaskarżoną czynność Starosty [...].

Zgodnie z at. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sprawa rozpatrzona została na posiedzeniu niejawnym w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 875 ze zm.), w myśl którego przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosowne zarządzenie Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wydał w dniu 4 listopada 2020 r. O odwołaniu rozprawy i skierowaniu sprawy do rozpoznania posiedzeniu niejawnym oraz możliwości złożenia wniosków na piśmie strony zostały poinformowane. Z uwagi na sytuację epidemiczną – zaliczenie całego kraju do tzw. czerwonej strefy - przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Z tych względów, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

d.j.