Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 902/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2012-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6011 Nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, rozbiórkę lub użytkowanie
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 40 i 42 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazania uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga został wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych.

Na wniosek J. S. z dnia 8 lutego 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy fermy zwierząt futerkowych, zlokalizowanej na działkach nr geod. 125/3 i 125/4 w B. – Z., stanowiącej własność T. i J. S. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, powiatowy organ nadzoru budowlanego w związku z art.29 ust. 1 pkt 23 i art.30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. wydał decyzję z dnia [...] marca 2005r. nr [...] orzekającą o odmowie ingerencji organu w przedmiocie rozbudowy tej fermy. W wyniku rozpatrzenia odwołania J. S., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji, ponieważ stwierdzono, iż brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Na decyzję tę złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku J. S. Wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r. sygn. akt [...], WSA uchylił kwestionowaną decyzję. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. S., z uwzględnieniem stanowiska sądu, wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego, decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. [...], uchylił w całości decyzję z dnia [...] marca 2005 r. organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

W wyniku ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, dokonał ponownych oględzin w dniu 17 sierpnia 2006 r. Po zebraniu materiału dowodowego dotyczącego rozbudowy fermy, w tym oświadczenia z dnia 17 sierpnia 2006 r. W. Ż., wniesionego do protokołu oględzin, oświadczenia z dnia 29 sierpnia 2006 r. K. K. oraz pisma z dnia 5 września 2006 r. Wójta Gminy w D., organ I instancji ustalił, że wszystkie obiekty budowlane znajdujące się działkach nr geod. 125/3 i 125/4 w B. – Z., powstały przed 1995 r., tj. przed nabyciem w roku 1992 przez T. i J. S. działki nr geod. 125/3, od poprzedniego właściciela B. G.. Budynek gospodarczy usytuowany od strony drogi dojazdowej wykonany został około 1984 r., natomiast budynek gospodarczy i wiata usytuowane wzdłuż granicy z nieruchomością W. Ż. zostały wybudowane w 1976 r. i są związane z hodowlą zwierząt futerkowych. Organ I instancji ustalił, że na działce nr geod. 125/4 wykonany został budynek socjalno-gospodarczy związany z hodowlą lisów, na budowę którego zostało wydane pozwolenie z dnia [...] lipca 1978 r. nr [...] Naczelnika Gminy D. Na pozostałe budynki J. S. nie przedłożył pozwoleń na budowę, stąd przyjęto, że powstały one w warunkach samowoli budowlanej.

W związku z tymi ustaleniami, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., do oceny skutków prawnych samowoli budowlanej zastosował z mocy przepisu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - przepisy Prawa budowlanego z 1974 r., wydając w dniu [...] września 2006 r. decyzję nr [...] nakazującą w oparciu o przepis art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane J. S., w terminie do 31 grudnia 2006 r. uzyskać w organie I instancji pozwolenie na użytkowanie budynków gospodarczych oraz wiaty, związanych z hodowlą zwierząt futerkowych, na działce nr geod. 125/3 w B. – Z. przy ul. L., z jednoczesnym nakazem przedłożenia w terminie do 30 listopada 2006 r. 3 egzemplarzy projektu budowlanego powykonawczego z planem zagospodarowania działki i oświadczeniem osoby uprawnionej o zgodności wykonania robót budowlanych, związanych z budową przedmiotowych budynków, zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i Polskimi Normami.

Na skutek wniesienia przez J. N. i W. N. odwołania od tej decyzji, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i nakazał J. S. w terminie do 31 maja 2007 r. uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektów budowlanych, usytuowanych na działce nr geod. 125/3:

1. budynków gospodarczych murowanych (parterowy i piętrowy) o łącznych wymiarach 15,25 m x 5,06 m usytuowanych wzdłuż drogi dojazdowej do fermy (ozn. nr 4 i 4a na szkicu sytuacyjnym do protokołu wizji z dnia 30 stycznia 2007 r.),

2. wiaty gospodarczej drewnianej o wym. 11,47 m x 33,30 m, usytuowanej wzdłuż granicy z działką W. Ż. (ozn. nr 5 na szkicu) i w tym celu w terminie do 30 kwietnia 2007r. nakazał przedłożyć :

I. 3 egzemplarze projektu budowlanego powykonawczego ww. budynków gospodarczych i wiaty wraz z planem zagospodarowania działki,

II. oświadczenie osoby uprawnionej o zgodności wykonania robót budowlanych, związanych z budową przedmiotowych budynków, zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i Polskimi Normami.

Wyrokiem z dnia [...] lipca 2007 r. sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną przez W. N. decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, iż w sprawie nie został wyczerpująco zebrany materiał dowodowy. Zaskarżony skargą kasacyjną powyższy wyrok został przez Naczelny Sąd Administracyjny uchylony wyrokiem z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt. [...] i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku.

Rozpoznając sprawę ponownie WSA w Białymstoku, wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. sygn. akt. [...], uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. Skarga kasacyjna od tego wyroku zostało oddalona przez NSA wyrokiem z [...] lipca 2010 r. (Sygn. akt [...]). PWINB w B. po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. i W. N. od decyzji z dnia [...] września 2006 r. organu I instancji, decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], uchylił decyzję PINB PG w B., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], nakazał T. i J. S. w terminie do 30 września 2012 r. uzyskać pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego, o łącznych wymiarach 15,25 m x 5,00 m (o zróżnicowanej wysokości), na działce nr geod. 125/3 w B. – Z., związanego z hodowlą lisów, jednocześnie zobowiązując właścicieli nieruchomości do przedłożenia w terminie do dnia 31 sierpnia 2012 r. 3 egzemplarzy projektu budowlanego powykonawczego wraz z projektem zagospodarowania działki, opracowanym na aktualnej mapie geodezyjnej i oświadczenia osoby uprawnionej o zgodności wykonania obiektu z zasadami wiedzy technicznej i Polskimi Normami.

Od ww. decyzji wniósł odwołanie J. S. i zarzucił jej niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz fakt, iż nieruchomość nie posiada prawnie zagwarantowanego dostępu do drogi publicznej, a budynki nie spełniają wymogów przeciwpożarowych. W odwołaniu skarżący podnosi również, iż zostało naruszone prawo do czynnego udziału w sprawie.

P. Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w B., decyzją z [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 103 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 243, poz. 1623 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu uzyskania pozwolenia na użytkowanie i umorzył postępowanie w tym zakresie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podano, że z wytycznych zawartych w wyroku z dnia [...] kwietnia 2009 r. wynika, iż organ odwoławczy winien ustalić jakich obiektów budowlanych dotyczy przedmiotowe postępowanie. Organ podał, że z przeprowadzonych w dniu 30 stycznia 2007 r. wynika, iż ferma hodowli lisów, stanowiąca funkcjonalną całość ogrodzona jest płotem drewnianym szczelnym oraz siatką na słupkach stalowych. Zabudowę fermy stanowią:

- klatki hodowlane ustawione pod zadaszeniem na ażurowej półce, wykonanej z siatki stalowej. Zadaszenia ustawione są zarówno wzdłuż obu działek (nr geod.125/3 i 125/4) jak i w poprzek tych działek,

A. działka nr geod. 125/4:

- budynek socjalno-gospodarczy. Jest to budynek murowany częściowo podpiwniczony, piętrowy. W budynku znajduje się pomieszczenie chłodni (oznaczony nr 1 na szkicu sytuacyjnym, będącym integralną częścią protokołu oględzin z dnia 30 stycznia 2007 r.),

- wiata o wym. 7,0 m x 5,10 m o konstrukcji stalowej pokrytej płytami z tworzywa sztucznego (oznaczonej nr 2 na szkicu) i komin stalowy w kolumnie parnikowej (oznaczony nr 3 na szkicu),

B. działka nr geod.125/3:

- budynki gospodarcze murowane o zróżnicowanej wysokości o łącznych wym. 15,25 m x 5,06 m (usytuowane wzdłuż drogi dojazdowej do fermy) (oznaczony nr 4 i 4a na szkicu),

- wiata o konstrukcji drewnianej o wym. 11,47 m x 3,30 m, usytuowana wzdłuż granicy z działką W. Ż. (oznaczonej nr 5 na szkicu),

- budynek murowany, pełniący funkcję chłodni o wym. 8,05 m x 3,90 m, usytuowany wzdłuż granicy z działką W. Ż. (oznaczony nr 6 na szkicu).

W stosunku do następujących obiektów budowlanych:

- budynku murowanego o wym.3,90 m x 8,05 m pełniącego funkcję chłodni na działce nr geod. 125/3 (oznaczony nr 6 na szkicu),

- wiaty o wym. 7,0 m x 5,10 m o konstrukcji stalowej, na działce nr geod.125/4 (oznaczonej nr 2 na szkicu),

- komina stalowego w kolumnie parnikowej na działce nr geod. 125/4 (oznaczonego nr 3 na szkicu).

było prowadzone odrębne postępowanie administracyjne, zakończone decyzją PWINB z dnia [...] maja 2007 r. znak: [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...] organu I instancji w przedmiocie nakazania J. S. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie z przedłożeniem niezbędnych dokumentów, zrealizowanych ww. obiektów budowlanych. Decyzja z dnia [...] maja 2007 r. nie została zaskarżona do WSA. PINB PG w B. po dokonaniu kontroli w dniu 18 grudnia 2007 r. ww. obiektów, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] udzielił J. S. pozwolenia na użytkowanie obiektów oznaczonych nr 2, 3 i 6, zgodnie ze szkicem sytuacyjnym do protokołu oględzin z dnia 30 stycznia 2007 r. Decyzja ta jest ostateczna.

Z powyższego wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] września 2011 r. prowadził w stosunku do następujących obiektów:

1. murowanego budynku socjalno-gospodarczego na działce nr geod.125/4 (oznaczony na szkicu PINB PG nr 5, na szkicu PWINB nr 1),

2. budynku gospodarczego o łącznych wymiarach 15,25 m x 5,00 m na działce nr 125/3, (oznaczony na szkicu PINB PG nr 1, na szkicu PWINB nr 4 i 4a).

W sprawie wiaty o konstrukcji drewnianej - (oznaczonej na szkicu PINB PG nr 3, na szkicu PWINB nr 5) organ I instancji odrębną decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...], wezwał właścicieli fermy w trybie art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. do rozbiórki tego obiektu, z uwagi na występujące duże zagrożenie bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi.

W ocenie organu odwoławczego bezspornym w sprawie jest fakt posiadania przez właścicieli fermy oryginalnej decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku socjalno-gospodarczego (oznaczonego na szkicu PINB nr 5, a na szkicu PWINB nr 1), wydanej przez Naczelnika Gminy D., zgodnie z uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego gm. D. Organ wskazał, że w protokole z dnia [...] października 2009 r. nr sprawy [...] z przyjęcia oświadczenia B. Dz. (byłego pracownika Urzędu Gminy na stanowisku inspektora ds. budownictwa, który rozpoczął pracę od 1 lipca 1975 r.), znajduje się jego potwierdzenie, że były wydawane pozwolenia na budowę zgodnie z uproszczonym planem zagospodarowania przestrzennego gm. D., na tym terenie była część gruntu wydzielona na fermy zwierząt futerkowych i na tej podstawie były wydawane pozwolenia na budowę. Tereny te były zwykłym polem, bez żadnych zabudowań i ulic, była droga polna dojazdowa. Z tego też względu decyzję otrzymywał tylko inwestor, nie było żadnych sąsiadów. Decyzji wydawanych było na kilka ferm, decyzje były wydawane w sposób zgodny z zagospodarowaniem terenu i przepisami prawa budowlanego. Z pisma z dnia 24 sierpnia 2007 r. znak: [...] Wójta Gminy D. skierowanym do J. S. wynika, że akta spraw z lat 70-tych nie zachowały się, stara dokumentacja była niszczona w przewidzianym przepisami prawa terminie, za zgodą Archiwum Państwowego, pozostał jedynie rejestr wydanych pozwoleń. Jak wyjaśnia Wójt Gminy, obecnie nie jest w stanie ustalić dlaczego ww. pozwolenie na budowę nie występuje w rejestrze pozwoleń tłumacząc, że "mógł to być np. błąd urzędnika prowadzącego rejestr w tamtym okresie". Mając na uwadze posiadanie przez inwestorów oryginalnej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz oryginalnej dokumentację projektowej (teczka I zał. 124-127 akt organu odwoławczego) na budynek murowany socjalno-gospodarczy, a także fakt potwierdzenia przez Wójta Gminy, iż błąd urzędnika mógł zadecydować o braku wymienionej wyżej decyzji w rejestrze pozwoleń, organ odwoławczy uznał że budynek ten powstał legalnie na podstawie wydanego pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 1978 r. W tej sytuacji do legalizacji pozostał jedynie budynek oznaczony przez PINB nr 1 a przez PWINB nr 4, 4a.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z § 16 obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Zawady w Białymstoku -uchwalonym Uchwałą nr LVII/675/06 z dnia 29 maja 2006 r. Rady Miejskiej Białegostoku (ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 178, poz. 1660), nie przewiduje się możliwości realizacji nowych ferm zwierzęcych. Istniejące obiekty ferm hodowlanych przeznacza się docelowo do likwidacji w zakresie funkcji hodowli zwierząt. Ustalono też zakaz przebudowy, rozbudowy i modernizacji istniejących budynków. Odnośnie czasookresu wybudowania przedmiotowego budynku gospodarczego o zróżnicowanej wysokości wskazano, że organ I instancji na tę okoliczność przesłuchał świadka K. K. (prowadzącego swoją działalność od 1983 r.), który zeznał, że na działce o nr geod.125/3 budynek gospodarczy był wybudowany przez poprzedniego właściciela nieruchomości B. G. w 1984 r. Kolejny świadek W. Ż. w protokole oględzin oświadczył, że przedmiotowy budynek wybudowano w latach 80-tych. W ocenie organu odwoławczego z materiału dowodowego znajdującego się w aktach obu organów w tym z dokonanych kilkakrotnie oględzin niewątpliwie wynika, że wszystkie obiekty znajdujące się na terenie fermy - poza budynkiem socjalno –gospodarczym, powstały samowolnie przed 1995 r. W związku z tym stwierdzono, że w stosunku do tego budynku powinno mieć zastosowanie prawo budowlane z 1974 r. Oznacza to, że należało przeanalizować czy możliwe jest doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem, w trybie przepisów art. 40 i 42 - Prawa budowlanego z 1974 r. czy też należy wydać decyzję o rozbiórce obiektu w oparciu o art. 37 ust. 1 ustawy, gdyby okazało się, że obiekt został wybudowany na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo pod innego rodzaju zabudowę lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia.

Organ odwoławczy podał, że z materiału dowodowego wynika, iż w uproszczonym planie zagospodarowania przestrzennego gm. D. obowiązującym w okresie budowy, teren na którym znajduje się przedmiotowa ferma przeznaczony był pod tego rodzaju zabudowę. Natomiast w obecnie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego części osiedla Z. nie przewiduje się możliwości realizacji nowych ferm zwierzęcych. Istniejące obiekty ferm hodowlanych przeznacza się docelowo do likwidacji w zakresie funkcji hodowli zwierząt, ustalono też zakaz przebudowy, rozbudowy, modernizacji istniejących obiektów związanych z produkcją zwierzęcą. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że inwestorzy nie naruszyli obowiązującego planu zagospodarowania terenu w dacie budowy - przeznaczone obiekty mogą istnieć do śmierci technicznej. Również, w ocenie organu odwoławczego, nie został naruszony aktualnie obowiązujący plan miejscowy dla osiedla Z. w B. Wobec powyższego brak jest podstaw prawnych do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek gospodarczy nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Tym samym stwierdzono, że nie zachodzą również przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W związku z wykluczeniem zaistnienia przesłanek do nakazania rozbiórki obiektu, rozpatrzono jego legalizację w celu doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy podał, że budynek ten nie jest zlokalizowany od strony granicy z działką skarżącego J. S., w związku z powyższym nie ma wpływu na prawidłowy sposób użytkowania działki nr geod. 126/6, należącej do niego. Wskazano, że przedłożenie przez inwestorów niezbędnego projektu budowlanego powykonawczego wraz z projektem zagospodarowania działki i oświadczeniem osoby uprawnionej o zgodności wykonanych robót budowlanych ze sztuką budowlaną, pozwoli na zalegalizowanie obiektu poprzez wydanie pozwolenia na jego użytkowanie. Dlatego też w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ I instancji zaskarżoną decyzją w trybie przepisów art. 42 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. nałożył na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku. Jednocześnie organ odwoławczy podał, że decyzja ta jednak musiała być uchylono w części dotyczącej wyznaczonego przez organ I instancji terminu uzyskania pozwolenia na użytkowanie i postępowanie w tym zakresie umorzone, ponieważ ww. przepis nie reguluje tego zagadnienia.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącego, że dopuszczenie do użytkowania budynku związanego z hodowlą lisów jest niezgodne z obowiązującą Uchwałą Rady Miasta B. organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzut jest całkowicie nieuzasadniony. Wskazano, że zabudowa istniejąca na fermie może pozostać do śmierci technicznej obiektów, z jednoczesnym zakazem wynikającym z § 16 ust. 7 realizacji na terenie fermy nowych budynków gospodarczych, inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt oraz przemysłową produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno-spożywczym. W sprawie kolejnego zarzutu dotyczącego tego, że ferma nie posiada dostępu do drogi publicznej wyjaśniono, iż dojazd na fermę odbywa się drogą stanowiącą własność K. K., za jego zgodą. W ocenie organu odwoławczego również zarzut niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w oględzinach, które organ I instancji przeprowadził w dniu 9 sierpnia 2011 r. na terenie fermy jest w pełni nieuzasadniony. Zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. organ I instancji powiadomił strony postępowania o dokonaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. wizji lokalnej. Skarżący jako strona został skutecznie zawiadomiony, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 4 sierpnia 2011 r. podpisane przez niego własnoręcznie. Mimo skutecznego zawiadomienia skarżący nie wziął udziału w oględzinach bez podania przyczyny. W dniu 1 września 2011 r. w związku z zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r. z art.10 kpa, J. S. zapoznał się z zebranym materiałem, jednocześnie organ I instancji wydał skarżącemu kserokopię protokołu oględzin z dnia 9 sierpnia 2011 r. Również organ odwoławczy zapewnił wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu, w tym J. S. Skarżący w dniu 7 listopada 2011 r. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wniósł J. S. Powołując się na treść wyroku TK z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 stwierdził, że postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku powinno się odbywać na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r. (bo powstał on przed 1995 r.), ale w oparciu o obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego (plan z chwili decydowania o legalizacji) a nie w oparciu o zapisy planu obowiązującego w chwili budowy. Zdaniem skarżącego, kwestionowana decyzja jest sprzeczna z § 16 ust. 1 w zw. z ust. 7 obowiązującego planu z tego powodu, że na terenie na którym ustalono zakaz realizacji budynków gospodarczych i inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt oraz z przemysłową produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno – spożywczym, dopuszcza legalizację obiektu budowlanego związanego z hodowlą zwierząt futerkowych. Nadto zdaniem skarżącego nie ustalono wszystkich stron postępowania. Jego zdaniem, z uwagi na to, że właściciele ferm ograniczają sposób użytkowania nieruchomości położonych w obszarze 5.1 i 5.2 planu zagospodarowania przestrzennego, naruszając prawo własności wynikające z art. 140 kc, to wszystkim właściciele nieruchomości znajdujących się na tym obszarze powinni być uznani za strony przedmiotowego postępowania. Skarżący nadmienił także, że wszystkie czynności powiatowego organu nadzoru budowlanego odbywały się bez jego udziału. Tym samym naruszono jego prawo do czynnego udziału w czynnościach mających istotne znaczenie dla postępowania. Wskazał, że ferma nie posiada dostępu do drogi publicznej. Droga dojazdowa jest własnością K. K., który zabronił mu wstępu na tę nieruchomość a inspektorzy nie zapewnili mu możliwości dostępu do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, tym samym pozbawiając go możliwości udziału w prowadzonych czynnościach. Końcowo podniósł, ze zgromadzona w toku postępowania dokumentacja zawiera wiele rozbieżności jak, np. przeznaczenie budynku, które mogły być wyjaśnione w trakcie oględzin.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2012 r. skarżący oświadczył, że obiekt gospodarczy, którego dotyczy kwestionowana decyzja powstał na pewno przed 1 stycznia 1995 r., wie o tym doskonale, gdyż jest sąsiadem i pamięta czas powstawania tego obiektu. Pełnomocnik organu podał, że w odniesieniu do budynku murowanego, wiaty i komina została wydana w lutym 2007 r. decyzja legalizacyjna, która stała się ostateczna i następnie organy wydały zezwolenie na użytkowanie tych obiektów. Decyzje te nie były wzruszane w trybach nadzwyczajnych, nie były również składane skargi do sądu administracyjnego. W odniesieniu do szopy–wiaty usadowionej po granicy z działką pana Ż. wydano decyzję o rozbiórce. Podał, że według oświadczenia inwestora została ona rozebrana. Budynek, który jest przedmiotem skargi w momencie oględzin stał pusty. Inwestor podał, że w tym budynku trzymane są wykotniki – puste klatki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja organu nadzoru budowlanego wydana w przedmiocie zobowiązania inwestorów do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego, o łącznych wymiarach 15,25 m x 5,00 m (o zróżnicowanej wysokości), związanego z hodowlą lisów i przedłożenia 3 egzemplarzy projektu budowlanego powykonawczego wraz z projektem zagospodarowania działki, opracowanym na aktualnej mapie geodezyjnej i oświadczenia osoby uprawnionej o zgodności wykonania obiektu z zasadami wiedzy technicznej i Polskimi Normami. Kontrola legalności tej decyzji została dokonana w kontekście wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Związanie zaś samego sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku w razie stwierdzenia braku zastosowania do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Sąd nie może powracać do kwestii już wcześniej przesądzonych (vide: wyrok NSA z 22 marca 1999 r., IV SA 527/97, LEX nr 47275). W ocenie Sądu organy w przedmiotowej sprawie zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku wydanym w sprawie II SA/Bk 113/09.

W pierwszej kolejności organy przeanalizowały i ustaliły, które obiekty budowlane znajdujące się na działkach nr 125/3 i 125/4 powinny być objęte niniejszym postępowaniem, dotyczącym uzyskania pozwolenia na ich użytkowanie. W ocenie Sądu prawidłowo prowadzono postępowanie tylko w stosunku do budynku gospodarczego o łącznych wymiarach 15,25 m x 5,00 m (o zróżnicowanej wysokości) położonego na działce nr geod. 125/3. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w stosunku do niektórych z pozostałych obiektów były prowadzone już odrębne postępowania, które zostały zakończone ostatecznymi decyzjami. I tak w stosunku do budynku murowanego o wym. 3,90 m x 8,05 m pełniącego funkcję chłodni na działce nr geod. 125/3, wiaty o wym. 7,0 m x 5,10 m o konstrukcji stalowej na działce nr geod.125/4, komina stalowego w kolumnie parnikowej na działce nr geod. 125/4 prowadzone postępowanie legalizacyjne zostało zakończone decyzją PWINB z dnia [...] maja 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] marca 2007 r. organu I instancji w przedmiocie nakazania inwestorowi uzyskanie pozwolenia na użytkowanie z przedłożeniem niezbędnych dokumentów. Decyzja z dnia [...] maja 2007 r. nie została zaskarżona do WSA. Po dokonaniu kontroli PINB PG w Białymstoku, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie tych obiektów. Odnośnie wiaty o konstrukcji drewnianej na działce nr 125/3, powiatowy organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011 r., wezwał właścicieli fermy do rozbiórki tego obiektu. Pełnomocnik organu słuchany na rozprawie podał, że według oświadczenia inwestora decyzja o rozbiórce wiaty została wykonana. Natomiast w stosunku do budynku socjalno-gospodarczego na działce nr geod.125/4, słusznie w ocenie Sądu, organy przyjęły, że nie powstał on w ramach samowoli budowlanej, lecz w oparciu o decyzję z dnia [...] lipca 1978 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę wydanej przez Naczelnika Gminy D. Fakt ten wynika przede wszystkim z bezspornej okoliczności posiadania przez właścicieli fermy oryginalnej decyzji oraz oryginalnej dokumentacji projektowej (teczka I zał. 124-127 akt organu odwoławczego). Zgodzić się należy z organem, że okoliczność braku tej decyzji w rejestrze pozwoleń, w kontekście oświadczenia B. Dz. (byłego pracownika Urzędu Gminy na stanowisku inspektora ds. budownictwa, który rozpoczął pracę od 1 lipca 1975 r.) oraz potwierdzenia przez Wójta Gminy, iż błąd urzędnika mógł zadecydować o braku decyzji w rejestrze pozwoleń, nie może podważać faktu, że ten obiekt budowlany powstał legalnie.

Kolejna kwestia podlegająca ocenie Sądu dotyczy ustaleń w niewątpliwego czasokresu wybudowania przedmiotowego obiektu budowlanego. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego słusznie ustaliły, że przedmiotowy budynek wybudowano przed 1995 r. (wynika to z zeznań świadków K. K. i W. Ż.). Stwierdzić należy, że data wybudowania budynku nie jest sporna pomiędzy stronami, albowiem sam skarżący słuchany na rozprawie podał, "że obiekt gospodarczy, którego dotyczy kwestionowana decyzja powstał na pewno przed 1 stycznia 1995 r., wie o tym doskonale, gdyż jest sąsiadem i pamięta czas powstawania tego obiektu". W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sprawie zasadnie zastosowano przepisy prawa budowanego z 1974 r. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r., uchylając jednocześnie poprzednio obowiązującą ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego zamieszczone zostały w przepisie przejściowym art. 103 prawa budowlanego z 1994 r. W ustępie 1 tego artykułu przyjęto, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w ustępie 2 wskazano, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (...). Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z ustępu 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje to nie tylko sprawy, w których postępowanie administracyjne jest wszczynane już po wejściu jej w życie (niezależnie od tego, czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte a niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, to jest sprawy będące w toku w dniu 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2 omawianej ustawy. Dotyczy on wyłączenia stosowania prawa budowlanego z 1994 r. po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa obiektu została zakończona. Oznacza to, że przepis art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. odnosi się do sytuacji, gdy obiekt był budowany bez wymaganego pozwolenia przed dniem 1 stycznia 1995 r. Inaczej mówiąc, przepis ten ma zastosowanie, jeżeli samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 tej ustawy dopuszczono się przed dniem 1 stycznia 1995 r. i zakończenie budowy obiektu nastąpiło również przed tą datą. Stan faktyczny dotyczący budowy przedmiotowego budynku (została on wybudowany przed 1995 r. w ramach samowi budowlanej) wypełnia hipotezę art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r.

Zgodnie z art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazująca wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z powyższego wynika, że warunkiem zastosowania procedury legalizacyjnej jest wykazanie, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ustawy, który w ust. 1 stanowi, iż obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W ocenie Sądy organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 37 prawa budowlanego a tym samym, że dopuszczalne jest prowadzenie postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego.

Główny zarzut skargi dotyczy przesłanki niezgodności obiektu wybudowanego w ramach samowoli budowlanej z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżącego, który stanowisko swoje poparł wyrokiem TK z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku powinno się odbywać w oparciu o obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego (plan z chwili decydowania o legalizacji) a nie w oparciu o zapisy planu obowiązującego w chwili budowy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie było jednolitości poglądów co do interpretacji art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. Istniała rozbieżność, czy ocena przeznaczenia obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę w trakcie obowiązywania ustawy z 1974 r., odbywająca się w czasie obowiązywania ustawy prawo budowlane z 1994 r. - powinna odbywać się w całości na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym z okresu jego budowy (zaistnienia zdarzenia samowoli), czy mają zastosowanie przepisy o planowaniu przestrzennym z daty orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Prezentowany był pogląd, że przedmiotowa ocena powinna nastąpić na podstawie przepisów o planowaniu przestrzennym, które obowiązywały w czasie dokonania samowoli budowlanej (vide: wyroki NSA z 20 maja 2004 r., OSK 281-282/04, z 16 grudnia 2005 r., II OSK 354/05, z 14 lutego 2006 r., II OSK 522/05, z 19.12.2005, II OSK 119/06 - dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obecnie obserwuje się umacnianie drugiego kierunku orzecznictwa, w którym zdecydowano, iż istotne przy stosowaniu art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. są przepisy o planowaniu przestrzennym, w tym ustalenia planu miejscowego, obowiązujące w dacie rozstrzygania sprawy przez organ nadzoru budowlanego. W argumentacji przytoczonej dla uzasadnienia tego poglądu prawnego podkreśla się, że art. 37 ust. 1 pkt 1 powinien być tak interpretowany, by na jego podstawie możliwa była eliminacja samowoli budowlanej powstałej przed laty, ale pozostającej w kolizji z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Zawarte w art. 103 ust. 2 ustawy z 1994 r. odesłanie do przepisów dotychczasowych odnosi się wyłącznie do ustawy - Prawo budowlane z 1974 r., nie zaś do poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu planowania przestrzennego. Zawarte w art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy sformułowanie, ujęte w czasie teraźniejszym, może być rozumiane jako wymóg dokonania oceny zgodności obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydawania decyzji. Organ powinien zatem badać zgodność budowy z przepisami budowlanymi z okresu realizacji budowy, natomiast zgodność z przepisami o planowaniu przestrzennym z daty podejmowania decyzji. Przez przepisy o planowaniu przestrzennym należy obecnie rozumieć aktualnie obowiązujący plan miejscowy, a w razie jego braku, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Taki pogląd zaprezentowano w wyrokach NSA z 8 października 2007 r., II OSK 1318/06, z 23 kwietnia 2010 r., II OSK 708/09, z 11 maja 2010 r., II OSK 810/09 - dostępnych na http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Przedstawiony pogląd wraz z powołaną na jego poparcie argumentacją skład orzekający w pełni podziela.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że rację ma skarżący, iż postępowanie w sprawie legalizacji przedmiotowego budynku powinno się odbywać w oparciu o obecnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego (plan z chwili decydowania o legalizacji). Przy czym racji już nie ma w tym zakresie, że w sprawie niniejszej dokonano oceny zgodności samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w chwili budowy a nie w chwili decydowania o legalizacji. Z uzasadnienia kwestionowanej decyzji wynika, że organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające dotyczące tego czy pozostawienie przedmiotowego budynku gospodarczego pozostaje w zgodzie zarówno z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w dacie orzekania przez te organy jak i z planem obowiązującym w dacie budowy. Ze stwierdzenia organu, że "przy legalizacji obiektów odnosimy się do planu miejscowego aktualnego na dzień orzekania" wynika, że wiążąca była ocena zgodności z planem obowiązującym w dacie orzekania. Niemniej jednak w sprawie wykazano, że zgodność ta zachodziła zarówno z planem obowiązującym w dacie budowy przedmiotowego obiektu budowlanego jak i z planem obowiązującym w dniu rozstrzygania o jego legalizacji. I tak ustalono, że teren jest objęty ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr LVII/675/06 Rady Miejskiej Białegostoku z 29 maja 2006 r. dotyczącego części osiedla Zawady w Białymstoku (Dz. Urz. Woj. Podlaskiego nr 178, poz. 1660). Został oznaczony symbolem 5.2R/AG/MN/EE/LS. Jak wynika z treści § 16 ust. 1 teren ten został przeznaczony do użytkowania rolniczego w zakresie upraw polowych, ogrodniczych i sadowniczych. Jednocześnie w ust. 1 pkt 2 § 16 planu zawarto zapis, że na tereni tym dopuszcza się do czasu funkcjonowania na nim obiektów związanych z hodowlą zwierząt oraz po ich likwidacji - budowę nowych budynków, bądź przebudowę, rozbudowę istniejących, wchodzących w skład gospodarstw rolnych tj. budynków mieszkalnych jednorodzinnych i innych budynków o funkcji zgodnej z przeznaczeniem terenu z uwzględnieniem zakazów określonych w ust. 7 (zakaz realizacji budynków gospodarczych i inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt oraz przemysłową produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno-spożywczym – pkt 1 i zakazu przebudowy, rozbudowy i modernizacji istniejących budynków, o funkcjach wymienionych w pkt 1). Po likwidacji obiektów związanych z hodowlą zwierząt dopuszczono możliwość budowy nowych budynków, bądź przebudowę, rozbudowę istniejących, tj. budynków mieszkalnych jednorodzinnych, usługowych, garaży i budynków gospodarczych o funkcji niezwiązanej z użytkowaniem rolniczym terenu oraz zmianę zasady podziału terenu określoną w § 30 pkt 8 - § 16 ust. 2 pkt 3 lit. a i b planu. Zgodnie z ust. 3 § 16 planu w sytuacji realizacji zabudowy, o której mowa w ust. 2 pkt 3, zakłada się wyłączenie gruntów z produkcji rolnej. Po likwidacji ferm hodowlanych zakłada się możliwość realizacji jednoczesnej zabudowy określonej w ust. 2 pkt 2 i 3 – ust. 4 § 16 planu. Istniejące obiekty ferm hodowlanych przeznacza się docelowo do likwidacji w zakresie funkcji hodowli zwierząt ust. 6 § 16 planu.

Z powyższej regulacji wynika, że nie przewiduje się możliwości realizacji nowych ferm zwierzęcych. Istniejące obiekty ferm budowlanych docelowo przeznacza się do likwidacji w zakresie funkcji hodowli zwierząt. Ustalono zakaz przebudowy, rozbudowy, modernizacji istniejących obiektów związanych z produkcją zwierzęcą. Oznacza to, że istniejący budynek gospodarczy (który w momencie oględzin stał pusty i w którym według oświadczenia inwestora trzymane są wykotniki – puste klatki), nie narusza obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i może istnieć, tak jak podał organ, do chwili "śmierci technicznej". W obowiązującym w dacie budowy uproszczonym planie zagospodarowania gm. D., teren na którym znajduje się przedmiotowa ferma przeznaczony był pod tego rodzaju zabudowę. W kontekście powyższego stanowisko skarżącego dotyczące sprzeczności decyzji z § 16 ust. 1 w zw. z ust. 7 obowiązującego planu z tego powodu, że na terenie na którym ustalono zakaz realizacji budynków gospodarczych i inwentarskich związanych z hodowlą zwierząt oraz z przemysłową produkcją rolniczą i przetwórstwem rolno – spożywczym, dopuszcza legalizację obiektu budowlanego związanego z hodowlą zwierząt futerkowych, należy uznać za bezzasadne. Marginalnie podać należy, że wskazany przez skarżącego wyrok TK z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06, zawiera następującą tezę: art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji". Z powyższej tezy wynika, że wyrok ten dotyczy przepisów prawa budowlanego z 1994 r., które w sprawie niniejszej nie miały zastosowania. Nadto stwierdzona niezgodność z przepisami Konstytucji RP dotyczyła wymogu ostateczności decyzji ustalającej warunki zabudowy już w dniu wszczęcia postępowania legalizacyjnego a więc całkowicie innego zagadnienia niż to dotyczące interpretacji art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r.

Druga przesłanka określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nie została również w sprawie spełniona, gdyż przedmiotowy obiekt budowlany, jak słusznie podał organ, nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Wobec niezaistnienia przesłanek do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, organy prawidłowo wdrożyły procedurę jego legalizacji poprzez doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Przedłożenie przez inwestorów projektu budowlanego powykonawczego wraz z projektem zagospodarowania działki pozwoli zalegalizować ten obiekt. W konsekwencji stwierdzić należy, że prawidłowo nałożono na inwestorów obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie tego budynku, w trybie art. 42 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r., gdyż podstawą wydania takiego pozwolenia jest stwierdzenie zdatności wykonanego obiektu do użytku (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r.).

Końcowo Sąd chciałby się odnieść do zarzutu naruszenia prawa procesowego dotyczącego tego, że wszystkie czynności powiatowego organu nadzoru budowlanego odbywały się bez udziału skarżącego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wyeksponowane błędy proceduralne przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] stycznia 2009 r. [...] a następnie w wyroku WSA z [...] kwietnia 2009 [...] zostały przez organy wyeliminowane, tj. strony postępowania i świadkowie zostali przesłuchani z zachowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Uczyniono to zgodnie z zaleceniami Sądu podczas oględzin miejsca hodowli zwierząt lub na rozprawie administracyjnej. Zapewniono również czynny udział stron, w tym skarżącego, w prowadzonym postępowaniu przede wszystkim w oględzinach, które organ I instancji przeprowadził w dniu 9 sierpnia 2011 r. na terenie fermy. Zawiadomieniem z dnia 2 sierpnia 2011 r. organ I instancji powiadomił strony postępowania o dokonaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. wizji lokalnej. Skarżący jako strona został skutecznie zawiadomiony, czego dowodem jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 4 sierpnia 2011 r. podpisane przez niego własnoręcznie. Mimo skutecznego zawiadomienia skarżący nie wziął udziału w oględzinach bez podania przyczyny. W dniu 1 września 2011 r. w związku z zawiadomieniem z dnia 25 sierpnia 2011 r. z art.10 kpa, J. S. zapoznał się z zebranym materiałem, jednocześnie organ I instancji wydał skarżącemu kserokopię protokołu oględzin z dnia 9 sierpnia 2011 r. Również organ odwoławczy zapewnił wszystkim stronom czynny udział w postępowaniu, w tym J. S. Skarżący w dniu 7 listopada 2011 r. zapoznał się z aktami przedmiotowej sprawy.

Wobec zastosowania się do wytycznych zawartych w wyroku WSA z [...] kwietnia 2009 r., [...] oraz wobec nipotwierdzenia zarzutów skargi, należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).