Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 3/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie bezczynności organu postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. K. F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...], w załatwieniu sprawy dotyczącej niezgodnego z projektem budowlanym wykonania segmentu przy ul. [...] w [...].

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 stycznia 2012 r. wezwano skarżącą do nadesłania dowodu, że przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego wystąpiła do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność w trybie art. 37 § 1 K.p.a. - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi.

Stosowne wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 stycznia 2012 r. W tej sytuacji zakreślony w zarządzeniu termin upłynął z dniem 28 stycznia 2012 r.

W wyznaczonym terminie skarżąca nie wykazała, iż przed złożeniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] wniosła w trybie art. 37 § 1 K.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) normuje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), o czym stanowi jej art. 1.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Warunkiem dopuszczalności skargi jest więc wyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W przypadku skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia z art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie K. F. nie wyczerpała postępowania zażaleniowego, gdyż nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W szczególności nie może być uznane za wyczerpanie takiego trybu złożenie zażalenia z dnia 9 czerwca 2005 r. Wywołało ono już określone skutki prawne, bowiem po jego złożeniu skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a Sąd - uznając ją za zasadną – wyrokiem z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt VII SAB/Wa 92/05 zobowiązał organ do wydania decyzji.

Skoro tak, to stwierdzić należy, że w sprawie objętej niniejszą skargą powstał "nowy" stan bezczynności i strona - chcąc skutecznie wnieść skargę na bezczynność do sądu administracyjnego - musi ponownie wyczerpać tryb o którym mowa w art. 37 K.p.a.

Wobec powyższego uznać należało, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł, jak w postanowieniu.