Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 52/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Anna Kaczmarek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi M.G. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie zmniejszenia liczby punktów karnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. M. G., powołując się na art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.r.d."), skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek o zmniejszenie liczby punktów karnych zapisanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego o 6 punktów. Wnioskodawca wskazał, że w dniu 4 marca 2011 r. odbył w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego (WORD) we W. szkolenie uprawniające do zmniejszenia o 6 liczby punktów przypisanych mu za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Pomimo tego, iż zaświadczenie o odbyciu w/w kursu zostało przesłane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. przez WORD we W., do dnia zgłoszenia wniosku nie usunięto punktów z ewidencji, co jest sprzeczne z art. 130 ust. 3 p.r.d.

W odpowiedzi na w/w wniosek Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej jako "Komendant Wojewódzki") w piśmie z dnia 19 lipca 2011 r., znak: [...], poinformował kierowcę, że popełnił następujące wykroczenia:

▪ w dniu 03.08.2010 r. we W. na ul. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość od 31 do 40 km/h, w związku z czym został ukarany mandatem karnym kredytowanym i otrzymał 6 pkt,

▪ w dniu 02.11.2010 r. w P. na ul. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość powyżej 50 km/h, w związku z czym skierowano do sądu wniosek o ukaranie; wyrokiem Sądu Rejonowego w P., sygn. akt [...], prawomocnym z dniem 21.05.2011r., został uznany winnym popełnienia w/w wykroczenia, za które ostatecznie przypisano mu 10 pkt,

▪ w dniu 08.01.2011 r. w miejscowości D. przekroczył dopuszczalną prędkość od 31 do 40 km/h, za co został ukarany mandatem karnym kredytowanym i otrzymał 6 pkt,

▪ w dniu 01.02.2011 r. w C. na ul. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość od 21 do 30 km/h, za co został ukarany mandatem karnym kredytowanym i otrzymał 4 pkt.

Popełnione wykroczenia spowodowały, iż w dniu przystąpienia do przedmiotowego szkolenia tj. 04.03.2011 r., wnioskodawca posiadał 16 pkt na podstawie wpisów ostatecznych i 10 pkt na podstawie wpisów tymczasowych, łącznie 26 punktów. W tym stanie rzeczy brak było podstaw prawnych do odjęcia 6 pkt w związku z odbyciem szkolenia, bowiem zgodnie z przepisem § 8 ust. 6 powyższego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1998 ze zm.) odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

W reakcji na w/w pismo Komendanta Wojewódzkiego M. G. skierował do Komendanta Głównego Policji "zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na skutek wniosku strony o zmniejszenie liczby punktów karnych przypisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego o 6 punktów", wnosząc o wyznaczenie dodatkowego 14-dniowego terminu na załatwienie sprawy. Żalący zarzucił, że stanowisko organu o braku podstaw do wykreślenia punktów z ewidencji jest sprzeczne z treścią art. 130 ust. 3 p.r.d.

W odpowiedzi na w/w zażalenie Dyrektor Biura Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji skierował do kierowcy pismo z dnia 1 września 2011 r., znak: [...], w którym zwrócił uwagę, iż w zażaleniu nie wskazano podstawy prawnej i trybu, w jakim wniesiono środek odwoławczy. Z materiałów sprawy, z treści zażalenia, jak również z tego, o co wnosi pełnomocnik w imieniu swego mocodawcy, można jedynie domniemywać, iż zażalenie zostało wniesione w trybie art. 37 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Wskazując na powyższe organ zaznaczył, że usunięcia wpisów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie można dochodzić w drodze zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., gdyż ten środek zaskarżenia przysługuje w przypadku bezczynności w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej lub jej przewlekłego prowadzenia. Natomiast wprowadzanie jak i usuwanie punktów z ewidencji nie zostało obwarowane wymogiem wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie. Dokonanie zmian w ewidencji nie będzie zatem sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganą w drodze decyzji i należy ją zakwalifikować jedynie jako czynność materialno-techniczną, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt I OSK 1087/05).

Podkreślono, iż w rozpatrywanym przypadku organ prowadzący ewidencję - Komendant Wojewódzki Policji w B. - rozstrzygnął niezwłocznie otrzymany wniosek pismem urzędowym datowanym na dzień 19 lipca 2011 r., znak: [...], uznając, iż brak jest podstaw prawnych do usunięcia z ewidencji 6 pkt w związku z odbyciem przez M. G. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 p.r.d. W piśmie tym szczegółowo odniesiono się do wszystkich naruszeń skutkujących przekroczeniem dopuszczalnego limitu punktów oraz wskazano stan faktyczny widniejący w ewidencji w dniu odbycia szkolenia, tj. 4 marca 2011 r. Wskazano jednoznacznie, że przystępując do szkolenia kierowca miał przypisanych 16 punktów ostatecznych i 10 punktów na podstawie wpisu tymczasowego, w związku z czym w świetle § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego stwierdzono brak podstaw do usunięcia punktów. W tej sytuacji należy uznać, że sprawa wniosku o usunięcie punktów została załatwiona przez organ prowadzący ewidencję niezwłocznie, z zachowaniem ustawowego terminu. Nieuzasadnionym byłoby tym samym uwzględnienie wniosku strony o wyznaczenie organowi prowadzącemu ewidencję dodatkowego 14-dniowego terminu na załatwienie sprawy.

Organ ocenił, że w tym stanie rzeczy udzielenie odpowiedzi w formie pisma urzędowego i niewydanie decyzji administracyjnej w żadnym wypadku nie może być uznane za bezczynność organu. Zauważono również, iż czynności ewidencyjne mające charakter czynności materialno-technicznych, mogą być przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego.

Odnosząc się do kwestii zasadności odmowy usunięcia punktów z ewidencji Dyrektor Biura Ruchu Drogowego Komendy Głównej Policji stwierdził, że analizując stan prawny i faktyczny sprawy należy podzielić w pełni stanowisko zajęte przez Komendanta Wojewódzkiego. Co prawda z brzmienia art. 130 ust. 3 p.r.d. wynika, iż odbycie szkolenia skutkuje usunięciem punktów z ewidencji, to jednak przepis § 8 ust. 6 przywołanego rozporządzenia zawęża możliwość dokonania tej czynności wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Pomimo występujących wątpliwości co do zgodności przepisu rozporządzenia z przepisem ustawowym oraz rozbieżnego orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie, organ prowadzący ewidencję zmuszony jest do wydania rozstrzygnięcia wynikającego z obowiązujących przepisów.

Pismem z dnia 5 października 2011 r. M. G., powołując się na zażalenie wniesione w trybie art. 37 § 1 k.p.a., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. "w sprawie zmniejszenia liczby punktów karnych przypisanych M. G. w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego o 6 punktów".

Skarżący stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego konieczne było złożenie zażalenia w trybie art. art. 37 § 1 k.p.a. Warunkiem formalnym złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej polegającą na niepodejmowaniu czynności materialno-technicznej jest wyczerpanie środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 21 maja 2010 r., I OSK 794/10, w przypadku gdy przedmiotem skargi jest bezczynność w przedmiocie czynności materialno-technicznej wyczerpanie środków zaskarżenia może mieć miejsce zarówno poprzez złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., jak i poprzez wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa.

Uzasadniając wniosek dotyczący zmniejszenia liczby punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego skarżący podkreślił, iż niedokonanie wykreślenia punktów z tytułu odbytego przez niego szkolenia jest sprzeczne z brzmieniem art. 130 ust 3 p.r.d., zgodnie z którym kierowcy zmniejsza się liczbę punktów przypisanych mu za naruszenia przepisów prawa o ruchu drogowym w przypadku odbycia szkolenia. Ocenił, że wprowadzający w tym zakresie ograniczenie przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, na który powołał się skarżony organ, jest niezgodny z art. 130 ust. 3 p.r.d. oraz został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z treści przepisu art. 130 ust. 4 pkt 4 p.r.d. Fakt ten powoduje, iż przepis ten, jako niezgodny z ustawą, nie może mieć zastosowania przy rozstrzyganiu wniesionej przez niego sprawy, a w konsekwencji Komendant Wojewódzki Policji w B. powinien zmniejszyć liczbę przypisanych mu punktów. Pogląd o niezgodności przepisu § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia z regulacją ustawową został zaprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak również w artykule prof. dr hab. M. R. "Przekroczenie 24 punktów karnych nie wyklucza odliczenia sześciu punktów za szkolenie", opublikowanym na łamach internetowego wydania magazynu Rzeczpospolita. Skarżący zaznaczył ponadto, że sąd administracyjny uprawniony jest do badania zgodności przepisu rangi podustawowej, który ma znaleźć zastosowanie przy rozpatrywaniu sprawy, z ustawą oraz Konstytucją. W przypadku zaś stwierdzenia sprzeczności przepisu rozporządzenia z przepisem rangi ustawowej lub Konstytucją, sąd winien odmówić zastosowania przepisu rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że stawiany mu zarzut bezczynności jest nieuzasadniony, albowiem w świetle obowiązujących przepisów prawa nie tylko nie był zobowiązany, ale również nie mógł wydać decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Skarżący myli rzekomą bezczynność organu z podjęciem niekorzystnej dla niego czynności z zakresu administracji publicznej, odmawiającej mu usunięcia z ewidencji punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe. Fakt przesłania mu pisma odmownego w odpowiedzi na jego wniosek (i niepodjęcie żądanej czynności) jest czym innym niż bezczynność, o której możnaby ewentualnie mówić, gdyby organ nie zajął w sprawie żadnego stanowiska. Pojęcie "niezałatwienia sprawy", o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., należy rozpatrywać w związku z art. 104 k.p.a., który ustala zasadę, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 1). Skoro w niniejszej sprawie organ nie mógł wydać decyzji, ponieważ żądanie dotyczyło dokonania czynności z zakresu administracji publicznej, to kierując do skarżącego odmowne pismo z dnia 19 lipca 2011 r. załatwił sprawę, choć nie po myśli skarżącego. Jednocześnie podjęta przez organ czynność - pismo z dnia 19 lipca 2011 r. - stanowić mogła podstawę skargi do sądu administracyjnego, czego skarżący nie uczynił.

Odnosząc się do merytorycznej treści skargi organ wyjaśnił, że o ile zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych istniały wątpliwości co do zgodności przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z regulacją ustawową, to zostały one ucięte przez wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., I OSK 723/10, w którym wskazano jednoznacznie, że dokonana wykładnia art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym prowadzi do wniosku, iż § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r., w myśl którego odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 realizuje cel ustawy. Regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art. 130 ust. 4 ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Miały one na uwadze dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Zaakceptowanie odmiennego stanowiska pozostawałoby w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Stwierdzenie, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby też w ogóle możliwość stosowania środka z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b. W opinii Komendanta Wojewódzkiego należy zgodzić się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w powołanym orzeczeniu i przyjąć, że w/w rozporządzenie wyłączyło możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na łączną sumę punktów przekraczających 24. Taka zaś sytuacja miała niewątpliwie miejsce w rozpatrywanym przypadku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność i skarga na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wnoszone są o sądu po spełnieniu odmiennych od siebie wymogów formalnych. Tak więc, każda z tych skarg musi zostać poprzedzona czynnościami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), które nie mogą wzajemnie się zastępować. Strona wnosząc skargę do sądu powinna dokładnie sprecyzować jej przedmiot, a więc określić, czy jest to skarga na bezczynność organu (§ 2 pkt 8 p.p.s.a), czy też jest to skarga na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej (§ 2 pkt 4 p.p.s.a), gdyż są to skargi oparte na dwóch niezależnych od siebie postawach prawnych.

W przedmiotowej sprawie skarżący będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wyraźnie sprecyzował, że skarga dotyczy bezczynności polegającej na nie usunięciu z ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wbrew zapisom art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wykazał również, że skarga na bezczynność została poprzedzona zażaleniem wniesionym do organu wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 kpa, który to przepis stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Organem wyższego stopnia w stosunku do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. jest Komendant Główny Policji w W. Właśnie do tego organu skarżący skierował zażalenie, na które uzyskał odpowiedź w piśmie z dnia 1 września 2011 r. o braku podstaw do uwzględnienia zażalenia.

Powyższe oznacza, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wyczerpał na podstawie art. 52. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.)- zwanej dalej: "p.p.s.a.", środki zaskarżenia, co czyni skargę dopuszczalną.

Przechodząc natomiast do oceny, czy w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w B. pozostaje w bezczynność, należy rozważania rozpocząć od określenia, czym jest tak właściwie instytucja usunięcia z ewidencji punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wbrew zapisom art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zgodnie z art. 130 ust. 1 i ust. 2 p.r.d. policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane zostało stanowisko, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością.materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Ten sam charakter ma czynność usunięcia punktów z ewidencji. Pogląd taki został wyrażony w tezie II wyroku NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05- LEX nr 275433: " Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a." Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się do organu prowadzącego ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie - w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko- skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. (por. teza I wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 303/09 -LEX nr 563613). Skoro usunięcie punktów karnych z ewidencji jest czynnością materialno- techniczną, to należy rozważyć, czy Komendant Wojewódzki Policji w B. pozostawał w bezczynności w związku z wniesioną skargą.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 7 czerwca 2011r. skierował na podstawie art. 130 ust. 3 ustawy p.r.d. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniosek o zmniejszenie liczby 6 punktów karnych zapisanych w ewidencji kierowców. Organ w piśmie z dnia 19 lipca 2011r. zajął stanowisko o braku podstaw do usunięcia punktów karnych.

W ocenie Sądu pismo organu stanowi odpowiedź na wniosek skarżącego. Jest zatem stanowiskiem będącym czynnością materialno-techniczną i świadczy o tym, że w chwili złożenia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Stanowisko organu wyrażone na piśmie, o nie uwzględnieniu żądania strony jest stanowiskiem organu stanowiącym czynność materialno-techniczną. Organ bowiem wyraził merytorycznie stanowisko w sprawie w formie pisma, gdyż przepisy prawa w tym zakresie nie przewidują możliwości wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia 19 lipca 2011r. jest aktem z zakresu administracji publicznej (§ 2 pkt 4 p.p.s.a). Kontrola legalności tego stanowiska może nastąpić po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie brak jest dowodów na to, że takie wezwanie skarżący skierował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. przed wniesieniem skargi do Sądu. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 p.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W tym miejscu należy podkreślić, że wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które w przedmiotowej sprawie powinno być wniesione do Komendanta Wojewódzkiego Policji nie może zastąpić zażalenie skierowane do organu wyższego stopnia, tj. Komendanta Głównego Policji. Dlatego argumenty podniesione w skardze o dowolności środka zaskarżenia nie zasługują na uwzględnienie.

Nie zasługuje również na uwzględnienie stanowisko skarżącego zawarte w piśmie skarżącego z dnia 5 grudnia 2011 r. skierowanym do Sądu (k-21 akt sądowych), aby wniosek z dnia 13 lipca 2011r. potraktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący działał w przedmiotowej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd dokonując szczegółowej analizy wniosku z dnia 7 czerwca 2011 r. nie dopatrzył się stanowiska potwierdzającego, że podanie to stanowi wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, nawet gdyby zgodzić się z takim założeniem skarżącego, to z uwagi na wymogi formalne skargi wynikające z art. 53 § 3 p.p.s.a w związku z art. 53 § 2, należałoby uznać skargę za spóźnioną i ją odrzucić. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Analizując stan faktyczny przedmiotowej sprawy należy zwrócić uwagę, że wniosek skarżącego o zmniejszenie liczby punktów, który rzekomo miałby stanowić wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nadano na poczcie w dniu 11 lipca 2011r. Odpowiedź organu wyrażona w piśmie z dnia 19 lipca 2011r. została doręczona pełnomocnikowi w dniu 1 sierpnia 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy k-16). Skarga do Sądu nadana została na poczcie w dniu 5 października 2011 r. Skarżący zatem nie zachował trzydziestodniowego terminu wymaganego na wniesienie skargi od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Powyższe rozważania nie mają jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ skarżący działając w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika wyraźnie określił jej przedmiot, że jest to skarga na bezczynność organu. Sąd natomiast orzekając na podstawie akt uznał, że organ nie pozostawał w bezczynności, ponieważ wniosek skarżącego z dnia 7 czerwca 2011 r. został rozpoznany pismem z dnia 19 lipca 2011 r.

Artykuł 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Na podstawie komentowanego przepisu skarga ta przysługuje zatem tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (zob. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSA WSA 2004, nr 2, poz. 30).

Skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (zob. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2010, s. 70).

W przedmiotowej sprawie organ nie pozostawał w bezczynności.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji wyroku.