Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 570/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 pkt 1 i pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1, ust. 2 pkt 6 i ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1, art. 92 ust. 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwanej dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) i 10 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: u.t.d.) oraz lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] o nałożeniu na Ł. W. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego w wysokości 9.300 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

W dniu 4 października 2019 r. na ul. [...] w [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował S. Z. P., wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z [...] na ul. [...] w [...]. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 12,05 zł. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, wynik konsultacji psychologicznej oraz kserokopię licencji nr 1/2018 na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z 04.10.2019 r.

Decyzją z [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nałożył na Ł. W. karę pieniężną w wysokości 9.300 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. za każdy dokument;

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę;

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Pismem z 9 grudnia 2019 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej,

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; organ w żaden sposób nie wykazał na jakiej podstawie skarżący ma odpowiadać za naruszenia ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, w której brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zatrzymany kierowca wykonywał przejazd w imieniu skarżącego,

- art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do wskazanej ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.,

- art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony wskazał, iż organ oparł swoje ustalenia na zeznaniach kierowcy pojazdu, który był zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje żadnego powiązania pomiędzy kierującym, a skarżącym. Zdaniem pełnomocnika strony, skarżący nie wykonywał krajowego transportu drogowego, a podejmowane przez niego czynności, polegające na przewozie osób, nie nosiły cech wykonywania działalności gospodarczej. Zdaniem strony, podmiotem wykonującym przewóz osób w dniu kontroli drogowej był kierowca, ponieważ brak jakiegokolwiek powiązania pomiędzy nim, a skarżącym. Strona podnosi, że w dniu kontroli nie wykonywano przewozu okazjonalnego.

Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w pierwszej kolejności powołał w zaskarżonej decyzji brzmienie art. 189a § 2 k.p.a. a następnie wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary organ stwierdził, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

W ocenie organu w rozpatrywanej sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d., w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, iż w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się.

Organ powołał kolejno treść art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, ust. 4, art. 18 ust. 4 a, ust. 4 b, art. 87 ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 i 10 u.t.d., oraz lp. 1.12, 1.5. , 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.

GITD wskazał dalej, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że 4 października 2019 r. kierujący pojazdem S. Z. P. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. W trakcie kontroli kierowca okazał kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, natomiast kierowca nie okazał oryginału lub wypisu z ww. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

Jak ustalono na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w [...] z 15 października 2019 r. Ł. W. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, wydaną 2 lipca 2018 r., wraz z jednym wypisem do tej licencji. W związku z tym kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Uwzględniając powyższe organ II instancji stwierdził, że słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. i lp. 1.12 zał. nr 3 do tej ustawy.

Na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w [...] z 15 października 2019 r. ustalono także, że do ww. licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] lecz inny samochód. W związku z powyższymi ustaleniami strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu. Organ w tym miejscu wskazał, że zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała odpłatną usługę transportową w sytuacji braku zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. Dlatego w ocenie organu II instancji, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.

W ocenie GITD przewóz wykonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd, którym S. Z. P. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób w imieniu i na rzecz strony, był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli drogowej oraz z danych zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK). Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto, organ II instancji wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego GITD uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że protokół kontroli drogowej nr [...] jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. i jako taki korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Zdaniem GITD, w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej S. Z. P. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażerów z [...] na ul. [...] w [...]. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 12,05 zł. Kierujący pojazdem, S. Z. P., przesłuchany w charakterze świadka zeznał m.in., że przewóz wykonywał na podstawie aplikacji [...] zainstalowanej w telefonie, a także, iż przewozy wykonuje na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorstwem [...] Ł. W., które m.in. przekazuje mu pieniądze za wykonane przewozy. Organ II instancji podkreślił, że kierowca podpisał protokół kontroli drogowej bez wnoszenia jakichkolwiek uwag.

Organ na podstawie pisma ze Starostwa Powiatowego w [...] z 15 października 2019 r. potwierdził autentyczność licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym okazanej przez kierowcę w toku kontroli drogowej. Dodatkowo, w aktach sprawy jest faktura wystawiona przez [...], która potwierdza fakt wykonywania usługi przewozu osób w imieniu strony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. Równocześnie skarżący w toku postępowania administracyjnego nie wskazał jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym.

Organ II instancji podniósł, że z powyższych względów strona przedmiotowego postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo w wyniku kompleksowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. C-434/15 poddał analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja np. [...], w którym wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE.

Odnośnie zarzutów dotyczących niewypełnienia znamion przewozu okazjonalnego przez stronę w dniu kontroli, organ II instancji wskazał, że rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 nie obowiązuję, ponieważ zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009, które dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. W związku z powyższym obowiązującą definicją przewozu okazjonalnego, jest definicja z ustawy o transporcie drogowym, to ona ma zastosowanie do przewozu osób pojazdami konstrukcyjnie przystosowanymi do zarobkowego przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą.

W zakresie zarzutu pełnomocnika, iż organ I instancji nie ustalił, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji przez organ, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, organ odwoławczy uznał podniesiony zarzut za nieistotny dla sprawy. Organ powołując w tym zakresie wyrok WSA w Opolu z 16 maja 2013 r., (sygn. akt II SA/Op 529/12, Legalis nr 771068) stwierdził, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, ponieważ był podmiotem świadczącym przewóz drogowy w rozumieniu ww. ustawy. Zarzut naruszenia art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.12, lp. 1.5 i lp. 2.11 zał. nr 3 do ww. ustawy jest zatem w ocenie organu II instancji bezzasadny.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że błędnym jest pogląd, iż to wyłącznie na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek zgromadzenia dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą do zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej. W ocenie organu strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. W ocenie GITD postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji dokonał przy tym wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.

Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. GITD podkreślił również, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że strona może wystąpić z wnioskiem o umorzenie kary w całości lub w części, rozłożenie kary pieniężnej na raty lub odroczenie terminu jej płatności.

Ponadto w ocenie organu II instancji, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego w ocenie organu II instancji brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania w całości.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zaskarżył powyższe rozstrzygnięcie organu w całości, zarzucając mu naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z Ip. 2.11 zał. nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę S. P., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 18 ust. 4 b pkt 1 lit c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...];

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92 a ust 1 i 6 w zw. zip. 1.5,1,12 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt. 6a u.t.d. poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego;

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z 04.10.2019 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materii dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];

- art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W oparciu o wskazane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zarzuty strony nie znajdują uzasadnienia oraz podtrzymując stanowisko zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 21 grudnia 2020 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r.

Informacja o odwołaniu rozprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi została przekazana stronom pismami z 22.12.2020 r. (k. 33 i 34 akt sądowych).

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Ocena ta jest dokonywana zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu, który stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Brak także podstaw do stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...], o nałożeniu na Ł. W. kary pieniężnej w wysokości 9300 zł za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 189a § 2 pkt.1-3, art. 189e i art. 189f k.p.a.

Zgodnie bowiem z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:

1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,

2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,

3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,

4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,

5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,

6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej

- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej u.t.d.). Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art. 92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Ponadto, w myśl art. 92a ust. 3 wymienionej ustawy, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł.

Stosownie do art. 92 ust. 6 wymienionej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W rozpoznawaj sprawie Ł. W. został ukarany za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:

- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. za każdy dokument;

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę;

- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego wynika, że w dniu 4 października 2019 r. na ul. [...] w [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował S. Z. P. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera z [...] na ul. [...] w [...]. Przewóz osób kierujący wykonywał pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za wykonanie usługi pasażer uiścił opłatę w wysokości 12,05 zł. Pasażerka zamawiająca usługę za pomocą aplikacji [...] nie podpisała żadnej umowy na przewóz z formie pisemnej w siedzibie firmy. W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. prawo jazdy, wynik konsultacji psychologicznej oraz kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

W ocenie Sądu, organ w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej S. Z. P. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W. Przesłuchany w dniu 5 października 2019 roku w charakterze świadka kierowca pojazdu – S. Z. P. zeznał, że wykonuje przewozy osób za pomocą aplikacji [...] od 1 września 2019 roku. O możliwości współpracy przy użyciu aplikacji dowiedział się ze strony internetowej. Po znalezieniu informacji w internecie skontaktował się z firmą [...] drogą mailową poprzez kontakt podany na stronie [...]. Z zeznań świadka wynika także, że od Ł. W. otrzymał umowę, która została podpisana z firmą jego ojca – [...], u którego świadek jest zatrudniony. Żadnych innych dokumentów nie otrzymał - ani licencji, ani wypisu z licencji. Posiada tylko pobrane ze strony partnera zdjęcie licencji nr [...] dla [...] Ł. W. Jednocześnie świadek zeznał, że co tydzień otrzymuje pieniądze za wykonywanie przewozów osób. Pieniądze przekazuje mu firma [...] Ł. W.

Fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz Ł. W. znajduje również potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy fakturze wystawionej dla pasażera przez [...] w imieniu [...] Ł. W. na kwotę 12,05 zł.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest spójny i potwierdza, że przewóz z dnia kontroli wykonywany był w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. Skarżący zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu wskazującego, że to kierowca wykonywał w dniu kontroli drogowej okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym.

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju.

Art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Z kolei warunki podjęcia i wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 u.t.d., według którego podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d., jak i licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udziela się przedsiębiorcy po spełnieniu określonych wymagań wskazanych w art. 5c i art. 6 u.t.d.

Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, dokumenty wymienione w art. 87 u.t.d., w tym wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.).

Jeśli chodzi o przewóz okazjonalny w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, przepis art. 4 pkt 11 u.t.d. definiuje przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z akt sprawy w trakcie kontroli kierowca okazał znajdujący się w pamięci telefonu skan licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, natomiast kierowca nie okazał oryginału lub wypisu z ww. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W toku postępowania na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w [...] z 15 października 2019 r. ustalono, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wydaną 2 lipca 2018 r. wraz z jednym wypisem do tej licencji. W związku z tym kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Uwzględniając powyższe organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 8 ust.1 u.t.d., licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

W myśl art. 8 ust. 2 pkt. 6 u.t.d., wniosek o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1.

Stosownie do art. 8 ust. 3 pkt. 5 u.t.d., do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art.5b ust.1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

a) markę, typ,

b) rodzaj/przeznaczenie,

c) numer rejestracyjny,

d) numer VIN,

e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

Jak wynika natomiast z art. 14 ust. 1 pkt. 2 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 4 października 2019 r. na ul. [...] w [...] S. Z. P. wykonywał przewóz osoby samochodem Skoda o numerze rejestracyjnym [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W. Jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego w [...] z 15 października 2019 r. pojazd ten nie został zgłoszony do licencji. Do w/w licencji zgłoszony jest inny samochód. Oznacza to, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu. Jak słusznie zaznaczył organ II instancji zmiany danych powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Ustalone okoliczności faktyczne sprawy jednoznacznie potwierdzają również , że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d.

W myśl art. 18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art.18 ust.4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 4 października 2019 r. S. Z. P. wykonywał przewóz pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym w dniu 4 października 2019 r. był wykonywany przewóz nie spełniał zatem określonego w powyższych przepisach wymogu. Okoliczność tę potwierdza zarówno protokół kontroli jak również dokumentacja CEPiK. Nie został zatem spełniony warunek wykonywania przewozu okazjonalnego określony w art.18 ust.4a u.t.d., co uzasadniało nałożenie kary za stwierdzone naruszenie.

Ponadto, organ II instancji prawidłowo wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Z protokołu kontroli wynika, że pasażerka zamówiła usługę za pomocą aplikacji [...]. Świadek wskazała jednocześnie, że nie podpisała żadnej umowy na w/w przewóz w formie pisemnej w siedzibie firmy, a jedynie skorzystała z aplikacji [...]. Należy dodać, że skarżący ma siedzibę swojej firmy w [...], zaś usługa przewozu wykonywana była w [...]. Nie mogło zatem dojść do zawarcia w lokalu firmy skarżącego (pisemnej umowy na przewóz wykonywany w [...]). Nie została również spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2c. Należy zaznaczyć, że przejazd został zamówiony przez pasażerkę za pomocą aplikacji [...], która zrealizowała płatność za pomocą tej aplikacji. Opłata ta odbyła się automatycznie, tj. została pobrana z konta zamawiającej, zaś pasażerka po wykonaniu usługi przewozu otrzymała na adres e-mail potwierdzenie wykonania przewozu wraz z fakturą do pobrania.

W powyższych okolicznościach faktycznych organ II instancji zasadnie uznał, że organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 zał. nr 3 do tej ustawy.

W ocenie Sądu organy administracji trafnie uznały, że przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu 4 października 2019 r. był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny, ani wahadłowy, gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w artykule 4 punkty 7, 9 i 10 u.t.d. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz. U. UE L z dnia 2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. M. S., t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1361/06).

Nieuzasadniony jest także zarzut skargi, że nie zostało wyjaśnione czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy.

Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach 4 października 2019 r. na ul. [...] w [...] S. Z. P. wykonywał przewóz osoby samochodem Skoda o numerze rejestracyjnym [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Ł. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] Ł. W., o czym świadczy treść zeznań świadka S. Z. P., w których przyznał on, że przewozy wykonuje na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorstwem [...] Ł. W., które m.in. przekazuje mu pieniądze za wykonane przewozy. Nie ma natomiast żadnego znaczenia okoliczność czy Ł. W. był przedsiębiorcą i czy prowadził on działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3, 4 i 5 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018r. poz. 646 ze zm.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykonywanie przewozu osób lub rzeczy z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym podlega sankcji przewidzianej w tej ustawie bez względu na to czy podmiot ten posiada status przedsiębiorcy i czy jego działalność spełnia wymogi definicji prowadzenia działalności gospodarczej. Istotne znaczenie ma jedynie to czy dana osoba wykonuje przewóz osób a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie (por. wyroki NSA z 20 stycznia 2009 r. w spr. II GSK 670/08, z 3 kwietnia 2019 r. w spr. II GSK 701/18 i z 4 listopada 2009 r. w spr. II GSK 166/09, wyrok WSA w Szczecinie z 12 marca 2020 r. w spr. II SA/Sz 1106/19). Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu fakt, że usługi przewozu nie wykonała osobiście strona skarżąca pozostaje bez wpływu na ocenę zdarzenia, bowiem kierowca wykonał przewóz w jej imieniu i na jej rzecz, a to skutkowało zasadnym obciążeniem odpowiedzialnością za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z u.t.d. Okoliczność, że kierowca działał na rzecz skarżącego i z wykorzystaniem przysługującej mu licencji nie zostało skutecznie podważone.

W tym kontekście warto zwrócić uwagę, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16). W niniejszej sprawie skarżący, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawił. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów.

Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące zaniechania ustalenia, w jaki sposób odbyła się płatność i błędnego uznania, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz skarżącego oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego, nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie skarżącego polegające na organizowaniu usług przewozu przez aplikację [...] posiada charakter zorganizowany, odpłatny i ciągły. Przemawia za tym posiadanie przez skarżącego licencji na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób, fakt zawarcia przez skarżącego umowy z kierowcą oraz sposób działania aplikacji [...].

Należy wskazać, że aplikacja [...] działa podobnie jak aplikacja [...]. Przy pomocy tej aplikacji pasażerowie zamawiają usługi przewozu osób oraz mogą dokonywać opłat za wykonane usługi. Trybunał Sprawiedliwości UE wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. (sygn. akt C 434/15) orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w postępowaniu przed TSUE, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów przez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy zatem wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżącego jako realizatora tej usługi (przewóz pasażerów) należało uznać jako wykonującego niepodlegającą dyrektywie usługę transportową (por. wyrok WSA w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r., II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z 27 lutego 2018 r., VI SA/Wa 2358/1, wyrok WSA w Gdańsku z 17 października 2019 r., III SA/Gd 501/19, wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019 r., III SA/Gd 668/19).

Wprawdzie w aktach sprawy nie ma dowodów, które określałyby zasady działania aplikacji [...], co stanowiło też podstawę formułowanych przez skarżącego zarzutów, ale w przekonaniu Sądu nie jest to uchybienie na tyle istotne, aby mogło wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasady działania powyższej aplikacji są bowiem możliwe do poznania dla każdego potencjalnego korzystającego z niej, w szczególności osób korzystających obecnie z usług telekomunikacyjnych przy użyciu nowoczesnych telefonów. Nie ma więc przeszkód, aby zasady jej działania uznać za fakt powszechnie znany i niewymagający szczególnego dowodzenia (por. wyrok WSA w Szczecinie z 10 września 2020 r., II SA/Sz 1193/19).

Za bezpodstawne Sąd uznał zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się trzech naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego za które organy administracji trafnie wymierzyły karę pieniężną w łącznej wysokości 9300 zł. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.

R.T.