Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 440/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 154 par. 1 pkt 1b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. G. kwotę 740 zł (słownie siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 października 2005 r. znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Wójta Gminy S. pozwolenia na budowę sali gimnastycznej przy zespole szkoły podstawowej i gimnazjum wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1", "2’, "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9", "10", "11", "12", "13", "14", położonych w miejscowości M.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż nieruchomość objęta projektowaną inwestycją może być zagospodarowana w sposób proponowany przez wnioskodawcę, projekt budowlany spełnia wymagania określone przepisem art. 34 ust 1,2 i 3 ustawy Prawo budowlane a inwestor dysponuje nieruchomością na cele budowlane.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. G. zarzucając, iż projektowana sala położona jest w odległości 1,5 m. od jego nieruchomości, a on na takie zbliżenie się nie zgadzał. Inwestycja ta nie ma odpowiedniego dojazdu i drogi pożarowej. Odwołujący się zarzucił także iż nie był informowany o postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji.

Rozpoznając to odwołanie Wojewoda [...] decyzja z 26.04.2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na stwierdzone w postępowaniu odwoławczym braki, organ ten nakazał organowi I instancji braki te uzupełnić, co też zostało dokonane. Zdaniem organu odwoławczego zarzut zbyt bliskiego usytuowania projektowanej inwestycji od jego działki jest bezzasadny, gdyż z uwagi na małe rozmiary działki, inwestycja zgodna jest z § 12 ust 3 pkt 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto wymogi te dotyczą działek budowlanych, a działka skarżącego taka nie jest. Zarzut, iż projektowana inwestycja nie ma odpowiedniego dojazdu i drogi pożarowej organ uznał za zasadny i postępowanie w tym zakresie zostało przez organ I instancji uzupełnione. Rozpoznanie zarzutu, iż odwołujący nie był informowany o postępowaniu w sprawie decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji nie leży w kompetencji organu. Organ stwierdził ponadto zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją WZ, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego.

Skargę na tą decyzję złożył J. G. zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w tym art. 34 ust. 3 pkt 3 oraz przepisu § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego prawidłowa odległość projektowanego budynku od jego działki powinna wynosić 4m, w przeciwnym razie jego nieruchomość straci na wartości i możliwości gospodarczego jej wykorzystania. Skarżący zarzucił także, iż pozostawienie pasa gruntu o szerokości 1,5m miedzy ogrodzeniem a halą stanowi naruszeni przepisów przeciwpożarowych oraz, że droga dojazdowa do hali ma duże nachylenie i jest praktycznie nieprzejezdna dla dużych samochodów. Narusza przepis przepisu § 12 ustawy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odległość pomiędzy budynkiem hali gimnastycznej od istniejącą szkołą o konstrukcji drewnianej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, postanowieniem sądu z dnia 20 listopada 2007 r. postępowanie sądowe w rozpoznawanej sprawie zostało zawieszone z uwagi na śmierć uczestniczki postępowania L. G.. Z nadesłanego w dniu 23 listopada 2010 r. odpisu zupełnego aktu zgonu wskazanej wyżej uczestniczki wynika, iż zmarła ona w dniu [...] stycznia 1987 r.

Postanowieniem sądu z dnia 15 marca 2011 r. postępowanie w niniejszej sprawie zostało podjęte. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 19 kwietnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego podał, że L. G. jak i Z. G. zmarły przed wszczęciem postępowania administracyjnego, a mimo to doręczano im decyzje w sprawie.

W tej sytuacji skarga skutkuje uchyleniem zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Okolicznością bezsporną jest, że kwestionowana decyzja (jak i decyzja ją poprzedzająca) została wydana w postępowaniu gdzie jako strona była traktowana nieżyjąca L. G.. Osoba ta zmarła przed wszczęciem postępowania administracyjnego (wszczęcie postępowania nastąpiło w 2005 roku, natomiast L. G. zmarła w 1987 roku - odpis zupełny aktu zgonu). Z tej też przyczyny L. G. nie mógł przysługiwać przymiot strony w toczącym się postępowaniu, bowiem z chwilą śmierci utraciła ona zdolność prawną, a w konsekwencji zdolność procesową. Z relacji pełnomocnika skarżącego wynika, że przed wszczęciem postępowania administracyjnego zmarła również inna uczestniczka postępowania – Z. G.. Okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona przez organ prowadzący postępowanie. Ponadto wskazać należy, że z akt sprawy nie wynika, w jaki sposób organ prowadzący postępowanie ustalił krąg uczestników postępowania, co z kolei uniemożliwia sądowi dokonanie weryfikacji pod kątem prawidłowości określenia osób, które powinny brać udziału w postępowaniu w charakterze stron.

Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uchyli zaskarżoną decyzję, jeżeli w wyniku rozpoznania sprawy ustali, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przyczyny wznowienia postępowania określone zostały w art. 145 k.p.a. Zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Mając na uwadze dyspozycję powołanego przepisu i stan faktyczny niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu dotkniętym wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skutkującą wznowieniem postępowania. Wskazać przy tym należy, że naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu jest podstawą do żądania wznowienia postępowania przez następców prawnych, niezależnie od tego, czy naruszenie to miało wpływ na treść decyzji, czy też takiego wpływu nie można stwierdzić. Stwierdzając brak udziału strony w postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest uchylenie decyzji organów administracji obu instancji, celem przeprowadzenia ponownego postępowania z zachowaniem wymogów formalnych. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien zatem ustalić i zawiadomić następców prawych zmarłych uczestników postępowania i kontynuować postępowanie z ich udziałem.

Kończąc rozważania dodać należy, że z uwagi na okoliczność powodującą uwzględnienie skargi, przedwczesne jest wyrażanie przez sąd stanowiska co do meritum rozstrzygnięcia, albowiem poglądami tymi organ byłby związany, natomiast wyrażone byłyby one w sytuacji kiedy w postępowaniu nie biorą udziału wszystkie strony.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 tej ustawy, natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy.