Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 511/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2019-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie wstępnego projektu podziału nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 marca 2016 r. R. G. (zwany dalej również skarżącym) zwrócił się do Wójta Gminy Turawa o wydanie postanowienia o możliwości podziału nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr a, obręb [...], o powierzchni 0,4444 ha, celem wydzielenia 9 działek oznaczonych literami: A o pow. 0,0820 ha, B o pow. 0,0820 ha, C o pow. 0,0820 ha, D o pow. 0,0850 ha, E o pow. 0,0040 ha, F o pow. 0,0992 ha, G o pow. 0,0016 ha, H o pow. 0,0076 ha oraz I o pow. 0,0010 ha przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne (działki: A-D), pod drogi wewnętrzne (działki E-H) oraz pod urządzenia energetyczne (dz. I). W piśmie z dnia 10 kwietnia 2017 r. skarżący skorygował powierzchnię działek, objętych projektem podziału. Do wniosku skarżący dołączył dwa egzemplarze wstępnego projektu podziału opracowane na mapie przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:1000, część tekstową wstępnego projektu podziału opisującą dostęp do drogi publicznej każdej z powstałych po podziale działek, wypis z rejestru gruntów dz. nr a oraz dwie opinie urbanistyczne: S. B. i K. K., uprawnionych do projektowania w planowaniu przestrzennym.

W toku postępowania organ pierwszej instancji wydał cztery postanowienia z dnia: 23 marca 2016 r., 10 października 2016 r., 27 kwietnia 2017 r., 9 stycznia 2018 r., negatywnie opiniujące przedłożony przez skarżącego wstępny projekt podziału działki nr a, które to rozstrzygnięcia zostały następnie uchylone przez organ odwoławczy kolejnymi postanowieniami z dnia: 30 maja 2016 r., 31 stycznia 2017 r., 25 sierpnia 2017 r. oraz 23 lutego 2018 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy Turawa postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., nr [...], zaopiniował negatywnie wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr a z k.m. [...], położonej w [...], o powierzchni 0,4444 ha na dziewięć projektowanych działek: A o pow. 0,0835 ha, B o pow. 0,0810 ha, C o pow. 0,0810 ha, D o pow. 0,0834 ha, E o pow. 0,0040 ha, F o pow. 0,0990 ha, G o pow. 0,0090 ha, H o pow. 0,0025 ha oraz I o pow. 0,0010 ha, jako niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego część obszaru wsi [...], przyjętego uchwałą Nr XXII/138/2013 Rady Gminy Turawa z dnia 7 lutego 2013 r. (Dz. Urz. Woj. Opols. z 2013 r. poz. 758), zwanego dalej planem miejscowym. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.g.n". W uzasadnieniu postanowienia organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie wyjaśnił, że dz. nr a usytuowana jest na terenie o zróżnicowanym przeznaczeniu: na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (4MN i 5MN), terenie zieleni przywodnej i przydrożnej (4ZW i 5ZW), terenie dróg wewnętrznych klasy dojazdowej, ogólnodostępnych (8KDDw) oraz na terenie dróg wewnętrznych ogólnodostępnych (3KDW). Zdaniem organu, projektowane granice działek (za wyjątkiem działek G i H) są wyznaczone z naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4, § 7 ust. 1 pkt 1, § 13 i § 14 pkt 1 miejscowego planu, gdyż naruszają ustalenia odnośnie do linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. Działki: A, B, C, D, oprócz terenu oznaczonego 5MN obejmują również teren przeznaczony pod drogi wewnętrzne ogólnodostępne 3KDW. Działka F (pas drogi wewnętrznej ogólnodostępnej) oprócz terenu przewidzianego pod drogi (8KDDw i 3KDW) jest zaplanowana również na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (4MN). Zdaniem organu, nie ma podstaw prawnych do wyznaczenia drogi wewnętrznej (dz. F) w innym miejscu niż wskazuje plan, tj. do przesunięcia jej o 5,0 m w kierunku północnym, a tym samym wejście w teren oznaczony symbolem 4MN. Takie rozwiązanie uniemożliwi ponadto realizację budowy drogi 3KDW w miejscu wskazanym w planie o szerokości 8,0 m. Organ uznał ponadto, że dz. I, usytuowana na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 4MN, ma powierzchnię mniejszą niż przewiduje to plan (§ 14 pkt 2), jej planowane przeznaczenie - pod budowę rozdzielni energetycznej - koliduje z przeznaczeniem podstawowym - zabudowy jednorodzinnej (§ 31), a skośna granica pomiędzy działkami I oraz F jest niezgodna z linią rozgraniczającą wskazaną w rysunku planu. Wójt Gminy Turawa odniósł się również do podniesionych przez wnioskodawcę w piśmie z dnia 27 grudnia 2017 r. zastrzeżeń dotyczących dojazdu wewnętrznego wskazując, że dla działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nie wskazano dojazdu wewnętrznego, jako funkcji uzupełniającej. Zwrócił uwagę, że norma § 47 ust. 3 pkt 5 planu, dopuszczająca odstępstwo od określonych w planie granic dróg, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ wstępny projekt podziału nie jest rozwiązaniem technicznym uzasadniającym wyznaczenie drogi 3KDW w miejscu innym niż przewiduje plan. Końcowo organ stwierdził, że bez wpływu na dokonane ustalenia pozostają załączone opinie urbanistyczne, ponieważ organ opiniujący związany jest wyłącznie ustaleniami miejscowego planu i zakresem wniosku.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie i wydanie rozstrzygnięcia opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału dz. nr a, zgodnie z załączonym do wniosku załącznikiem graficznym. Skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na braku wnikliwej analizy zapisów miejscowego planu oraz braku ustosunkowania się do okoliczności podniesionych w poprzednim zażaleniu co do zgodności przedłożonego projektu podziału działki nr a z zapisami planu. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że plan nie dopuszcza możliwości podziału nieruchomości na działki obejmujące różne przeznaczenia. Podkreślił, że projektowany podział jest niejako wynikiem istniejącego aktualnie zagospodarowania sąsiednich działek: nr b, nr c, nr d, nr e i nr f a pas oznaczony w planie symbolem 3KDW stanowi jego prywatną drogę wewnętrzną, wobec czego nie ma konieczności jej geodezyjnego wydzielenia. Zaś koszty jej ewentualnej budowy w przyszłości będą przez niego pokryte. Skarżący zwrócił uwagę, że powierzchnie działek A, B, C, D odpowiadają ustaleniom planu, który przewiduje dla nich, oprócz przeznaczenia podstawowego (budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne), także przeznaczenie uzupełniające, w tym drogi wewnętrzne. Końcowo stwierdził, że Wojewoda Opolski wydał zalecenie nadzorcze stwierdzające, iż uchwała w sprawie miejscowego planu wydana została z naruszeniem prawa.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 10 września 2018 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium opisało przebieg postępowania, a następnie zacytowało mający zastosowanie w niniejszej sprawie przepis art. 93 u.g.n. Organ przypomniał też, że objęta wnioskiem skarżącego działka nr a jest usytuowana na obszarach o zróżnicowanym przeznaczeniu: 5MN, 4MN (zabudowa jednorodzinna), 8KDDw (drogi wewnętrzne klasy dojazdowej, ogólnodostępne), 3KDW (drogi wewnętrzne ogólnodostępne), oraz 5ZW (tereny przywodnej i przydrożnej). Odnotował również, że zgodnie z wnioskiem skarżącego, zmodyfikowanym pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r., działki A, B, C i D mają być przeznaczone pod zabudowę, działka E - na poszerzenie drogi wewnętrznej 8KDDW, działka F - na pas drogi wewnętrznej, działki G i H - na tereny zieleni, a działka I - na lokalizację rozdzielni energetycznej. W ocenie organu odwoławczego, wstępny projekt podziału działki nr a narusza zapisy planu, określone § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 oraz § 14 pkt 1 miejscowego planu, ponieważ działki A, B, C i D, określone przez stronę jako budowlane obejmują grunty o różnym przeznaczeniu. Północna granica tych czterech działek nie pokrywa się z linią rozgraniczającą oznaczony symbolem 5MN, ale wchodzi w teren przeznaczony pod drogi wewnętrzne ogólnodostępne - 3 KDW. Z włączonej do akt sprawy mapy w skali 1:1000 wynika, że dotyczy to pasa szerokości ok. 5 m. Konsekwencją tak ustalonej przez wnioskodawcę granicy północnej działek budowlanych ma terenie 5 MN jest przesunięcie o taką samą szerokość (ok. 5 m) granicy północnej działki F, będącej z założenia wnioskodawcy drogą wewnętrzną i wejście - od strony południowej - na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej 4 MN, a więc z naruszeniem granic określonych w planie. Kolegium zwróciło również uwagę na § 7 miejscowego planu, z którego wynika nakaz kształtowania zabudowy poprzez respektowanie ustaleń planu miejscowego w zakresie podstawowego przeznaczenia terenów, wyznaczonych liniami rozgraniczeniowymi. Zdaniem organu, drogi wewnętrzne, będące jednym z elementów urządzeń budowlanych, mieszczących się z kolei w podstawowym przeznaczeniu zabudowy działek 4MN i 5 MN, stanowią odrębną kategorię dróg niż drogi oznaczone w planie symbolem 3KDW. Wprawdzie miejscowy plan nie zawiera definicji legalnej pojęcia: drogi wewnętrzne, jednak w § 6 ust. 1 pkt 18 określa symbol KDW jako tereny dróg wewnętrznych ogólnodostępnych. Zdaniem Kolegium, akceptacja projektu podziału działki nr a skutkowałaby zniknięciem terenu oznaczonego w planie symbolem 3KDW, który zostałby podzielony pomiędzy działki A, B, C, D, jako ich drogi wewnętrzne (F), ale nie ogólnodostępne na terenie 5MN i 4MN. Dalej organ wywodził, że zgodnie z § 47 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu dla terenów komunikacji drogowej - obejmującej drogi wewnętrzne, ogólnodostępne oznaczone na rysunku planu jako (m.in.) 3KDW nie przewidziano przeznaczenia uzupełniającego, a wyłącznie (podstawowe) - tereny dróg wewnętrznych, ogólnodostępnych. Wykluczone jest zatem, by teren oznaczony w planie jako 3KDW, a we wstępnym projekcie podziału jako działka F, obejmował, choćby w części tereny oznaczone 5MN i 4MN. Za zasadne Kolegium uznało stanowisko organu pierwszej instancji, że droga 3KDW z terenem oznaczonym jako 2KDW na wyrysie planu łączy się w linii prostej, wobec czego linia łamana przedstawiona na załączniku graficznym do wniosku jest niezgodna z granicą wskazaną w planie. To samo zastrzeżenie (brak zgodności z planem) dotyczy linii łamanej łączącej działkę F z działką I. Z powyższych przyczyn, w przekonaniu Kolegium brak jest podstaw prawnych do pozytywnego zaopiniowania przedłożonego przez skarżącego wstępnego projektu podziału działki nr a odnośnie do działek A, B, C, D F, I. Kolegium nie podzieliło natomiast oceny Wójta Gminy Turawa co do braku zgodności z planem projektowanej działki I, przeznaczonej pod rozdzielnie energetyczną w zakresie dotyczącym usytuowania na terenie 4 MN, czyli na obszarze zabudowy mieszkaniowej. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że jako element infrastruktury sieciowej, jest to urządzenie budowlane (§ 5 pkt 6), mieszczące się w pojęciu przeznaczenia podstawowego tego terenu (§ 31 ust. 1). Za błędne Kolegium uznało również twierdzenie Wójta, że powierzchnia tej działki (10 m²) jest niezgodna z planem, tj. z § 14 pkt 2, ponieważ § 15 pkt 1 planu dla wydzielonych działek pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej przewiduje minimalna powierzchnię - 2 m². Powyższe uchybienia - zdaniem organu odwoławczego - nie miały jednak wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Odnośnie do zarzutów zażalenia Kolegium stwierdziło, że Wójt szczegółowo odniósł się do zapisów planu w kontekście wstępnego projektu podziału działki nr a. Natomiast przywołany przez skarżącego § 47 ust. 3 pkt 5 miejscowego planu, nie dotyczy postępowania prowadzonego w trybie art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.g.n., co zresztą wyjaśnił organ pierwszej instancji. Ponadto miejscowy plan od dnia wejścia w życie nie był zmieniany, a więc nie wiadomo - zdaniem organu - jakie wskazania nadzorcze miał na myśli skarżący.

W skardze na powyższe postanowienie R. G. zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz niewykonanie uściśleń opisanych w uchwale planu względem działki objętej postępowaniem. Skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia i dopuszczenie proponowanego przez niego wstępnego projektu podziału działki nr a oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zwrócił uwagę na fakt innego trwałego zagospodarowania utrwalonego w terenie niż założenia planu w stosunku do obszaru inwestycyjnego opisanego jako 4MN, gdyż komunikacja powstałych po wydzieleniu nowych działek odbywa się pasem wewnętrznej drogi wydzielonej bezpośrednio wzdłuż północnej granicy a, mianowicie pasem gruntu g drogi niewyznaczonej na rysunku jako załącznika do miejscowego planu. Zdaniem skarżącego, założenia przyjęte w miejscowym planie doprowadziły do ograniczenia możliwości inwestycyjnych na obszarze działki nr a. Ponadto od południowej granicy przedmiotowej działki wskutek dokonanych podziałów geodezyjnych znaczna część obszaru 5MN weszła w skład działek h, f, i. Tym samym z tej strony obszar inwestycyjny 5MN został zwężony do 5 metra na działce a do obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej na rysunku planu. W przekonaniu skarżącego, przedstawiony projekt podziału opracowano zgodnie z dopuszczalnymi uściśleniami granic drogi i w tym celu działkę F, wewnętrzną drogę 3KDW przesunięto o ok. 5 metrów (w granicach działki własnej) do istniejącej równoległej drogi wewnętrznej działki g. Następnie, dla zapewnienia ciągu wykorzystano element techniczny "S" i powrócono do dalszego ciągu z drogą wyznaczoną na rysunku planu na działce od strony zachodniej j. Proponowany kształt podziału działki nr a niewątpliwie wypełnia ustalenia planu. Dalej skarżący szeroko argumentował, że niejasne, nieprecyzyjne lub ogólne postanowienia miejscowych planów, a w szczególności te ograniczające prawo własności, winny być interpretowane w sposób korzystny dla inwestorów i umożliwiający przeprowadzenie zamierzonego procesu inwestycyjnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę zasady słuszności, zasady współżycia społecznego czy argumenty natury celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Dodać jeszcze trzeba, że w sytuacji gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie w trybie uproszczonym została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie.

Natomiast przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia nie wykazała, aby przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia.

Przed przedstawieniem przyczyn, które zdecydowały o takiej ocenie Sądu, odnotować należy, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 10 września 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy Turawa z dnia 30 maja 2018 r., opiniujące negatywnie przedłożony przez skarżącego wstępny projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr a z k. m. [...], położonej w [...], o powierzchni 0,4444 ha na dziewięć projektowanych działek: A o pow. 0,0835 ha, B o pow. 0,0810 ha, C o pow. 0,0810 ha, D o pow. 0,0834 ha, E o pow. 0,0040 ha, F o pow. 0,0990 ha, G o pow. 0,0090 ha, H o pow. 0,0025 ha oraz I o pow. 0,0010 ha, jako niezgodny z ustaleniami miejscowego planu.

W związku z tym wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze cyt. już wcześniej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej nadal w skrócie "u.g.n.", podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodność z ustaleniami planu w myśl powyższego przepisu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (art. 93 ust. 2 u.g.n). Natomiast zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, bada wójt, burmistrz albo prezydent miasta i wyraża w tej sprawie opinię w formie postanowienia (art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.g.n).

Podstawową zasadą wprowadzoną przepisem art. 93 ust. 1 u.g.n. jest zatem zgodność podziału nieruchomości z ustaleniami miejscowego planu. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie opiniując zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy oczywiście całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Podział geodezyjny musi więc uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego, po to, by przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania, określonymi w planie (por. wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 107/13, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie przyjmuje się, że służebna rola ewidencyjnego podziału nieruchomości względem ustaleń miejscowego planu polega na tym, że konfigurację wydzielanych w ramach podziału nieruchomości działek gruntu należy dostosować do możliwości ich zabudowy (lub wykorzystania w inny sposób) określonych w planie miejscowym. Nie można natomiast dostosowywać zapisów planu miejscowego do wydzielanych w wyniku podziału nieruchomości, gdyż niweczyłoby to sens istnienia planu miejscowego jako instrumentu mającego zapewnić ład przestrzenny (por. Ewa Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, wyd. Wolters Kluwer, 5. wydanie, Warszawa 2018, str. 669-670).

W kontekście powyżej powiedzianego w pierwszej kolejności należy odnotować, że na obszarze, na którym jest położona objęta wnioskiem skarżącego działka nr a, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru wsi [...], przyjęty uchwałą Nr XXII/138/2013 Rady Gminy Turawa z dnia 7 lutego 2013 r. Zgodnie z postanowieniami tego planu zawartymi w § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 obowiązujący charakter mają jego ustalenia odnośnie do linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania oraz dotyczące przeznaczenia terenów. Z kolei przepis § 7 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu stanowi, że zasady ochrony i kształtowania zabudowy nakazuje się realizować poprzez respektowanie ustaleń planu miejscowego w zakresie podstawowego przeznaczenia terenów, wyznaczonych liniami rozgraniczającymi. Również zapis § 14 pkt 1 miejscowego planu wprowadza zasadę, że przy podziale terenów na działki budowlane, wielkość nowo wydzielonych dziełek budowlanych powinna być dostosowana do przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym i umożliwić lokalizację budynków zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu prawa budowlanego, bez konieczności uzyskania odstępstwa od tych przepisów.

W świetle powyższych przepisów, w ocenie Sądu, organ odwoławczy słusznie uznał, że przedłożony wstępny projekt podziału działki nr a narusza zasadę respektowania ustaleń planu w zakresie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Jak wynika z wyrysu miejscowego planu granice projektowanych działek A, B, C i D obejmują tereny o różnym przeznaczeniu. I tak, północna granica tych działek nie pokrywa się z linią rozgraniczającą teren oznaczony symbolem 5MN, ale wkracza w teren przeznaczony pod drogi wewnętrzne ogólnodostępnie - 3 KDW, w pasie o szerokości ok. 5 m. Konsekwencją tak zaproponowanego przez skarżącego podziału jest przesunięcie o taką samą szerokość granicy północnej działki F, mającej stanowić według projektu wnioskodawcy drogą wewnętrzną na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 4 MN. Nie budzi zatem wątpliwości, że zaplanowany podział narusza wskazane wyżej postanowienia miejscowego planu odnośnie do linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. Przy czym, w przekonaniu Sądu, organ dokonał szczegółowej i wnikliwej analizy omawianych przepisów miejscowego planu, a poprzestanie na ich językowym wyłożeniu było uzasadnione, ponieważ przepisy te są jednoznaczne i nie budzą żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione, zwłaszcza, że skarżący nie wyjaśnił, które z zapisów planu zostały przez organ ocenione w sposób dowolny.

Zdaniem Sądu, zgodzić należało się również z dokonaną przez Kolegium oceną co do naruszenia postanowień planu w zakresie działki F, przewidzianej na pas drogi wewnętrznej. Przewidziane przez skarżącego założenie projektowe odnośnie działki F niewątpliwie bowiem spowodowałoby wyeliminowanie terenu oznaczonego w planie symbolem 3KDW - drogi wewnętrzne ogólnodostępne i zastąpienie go terenem dróg wewnętrznych, wydzielonych na potrzeby działek A, B, C i D, pozbawionych po pierwsze statusu ogólnodostępnego, a po drugie mogących stanowić przedmiot odrębnego obrotu.

Ponadto stwierdzić przyjdzie, że organ wykazał brak zgodności z planem w zakresie zaprojektowanej skośnej granicy pomiędzy działkami I i F. W tej kwestii dostrzec trzeba, że rysunek miejscowego planu przewiduje, połączenie drogi 3KDW z drogą 2KDW w linii prostej, a więc proponowany przez skarżącego podział jest sprzeczny z ustalonym w planie przebiegiem granic tego terenu.

Końcowo odnosząc się do podnoszonych w skardze kwestii dotyczących ochrony prawa własności inwestora podkreślić należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 93 ust. 4 u.g.n. dotyczy wyłącznie zgodności proponowanego podziału z ustaleniami planu miejscowego, w żaden sposób nie dotyczy natomiast celowości przedsięwzięcia oraz jego skutków prawnych i finansowych (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1181/10). Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty skarżącego dotyczące ograniczenia możliwości inwestycyjnych działki nr a poprzez przyjęcie w planie wadliwych założeń w zakresie zagospodarowania terenu. Nie jest bowiem rzeczą ani organu, ani Sądu, aby w postępowaniu, dotyczącym zaopiniowania wstępnego podziału nieruchomości, dokonywać oceny dopuszczalności - pod względem prawnym - zawartych w planie rozwiązań planistycznych. Jeśli więc skarżący stoi na stanowisku, że przyjęte w tym planie warunki, dotyczące możliwości zagospodarowania wydzielonych w wyniku podziału działek, zostały określone w sposób nieuprawniony, to może tę kwestię rozważać, ale jedynie w kontekście prawidłowości samego planu (por. cyt. już wyżej wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r.).

Reasumując, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wyraził prawidłowe stanowisko, iż w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wydania postanowienia opiniującego negatywnie wstępny projekt podziału działki nr a jako niezgodny z ustaleniami miejscowego planu. Sąd miał również na uwadze, że ustalenia i ocena organu znalazły wyraz w uzasadnieniu postanowienia, spełniającym wymogi z art. 124 § 2 K.p.a. Wbrew zatem zarzutom skargi, organ nie naruszył określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. zasad regulujących postępowanie administracyjne, ponieważ dokonał wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy. Nadto Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy, uznając, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.