Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 221/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2012r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Wojewody z dnia 30 stycznia 2012r. znak: SO.I.621.117.2011 w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata W.Z. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

UZASDNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...], znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] znak: [...]

w przedmiocie odmowy wymeldowania I. S. wraz z małoletnią G. S. z pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. N. 11, na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. z 2006r., Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda podał, że w dniu 22 września 2011r. do Urzędu Miasta w K. wpłynął wniosek, w którym A. S. domagał się wymeldowanie I. S. i M. S. wraz z małoletnią G. S. z pobytu stałego z lokalu położonego w K. przy ul. N. 11 z powodu opuszczenia tego lokalu przez ww. osoby oraz nagannego zachowania syna w stosunku do wnioskodawcy.

W wyniku złożonego wniosku Prezydent Miasta K. zawiadomił strony

o wszczęciu postępowania administracyjnego o wymeldowanie I. S. wraz z G. S. oraz poinformował wnioskodawcę, że M. S. zameldowana jest na pobyt czasowy, który upływa z dniem 30 września 2011 r.

Dalej Wojewoda stwierdził, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy wykazał, iż I. S. wraz z żoną i dzieckiem zamieszkują w spornym lokalu, posiadają w nim swoje rzeczy osobiste i w nim skoncentrowane jest ich życie. Powyższe potwierdzone zostało zarówno przez strony postępowania jak i powołanych w sprawie świadków. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 18 października 2011r. A. S. oświadczył, że nie chce aby syn z synową

i wnuczką zamieszkiwali w jego domu. Zaznaczył, iż syn z rodziną i byłą żoną zamieszkuje w "sposób ciągły ale czasem jest nieobecny przez kilka dni". Dodał, że syn dysponuje kluczami i ma swobodny dostęp do domu. Podkreślił, iż syn z rodziną w dniu 15 czerwca 2011r. wyprowadził się z opisanego lokalu, zabierając rzeczy osobiste

i zabawki. W dalszych wyjaśnieniach oświadczył, że nie potrafi stwierdzić, czy

w mieszkaniu znajdują się rzeczy syna, ponieważ nie bywa na parterze budynku.

Obecny także na rozprawie I. S. oświadczył, że od urodzenia zamieszkuje w budynku położonym w K. przy ulicy N. 11 i nigdy nie opuszczał go na trwałe a w dacie 15 czerwca 2011r. wyjeżdżał w delegację, dlatego też żonę i córkę zawiózł do teściów bowiem zdarzały się sytuacje, kiedy ojciec nie chciał wpuścić synowej i wnuczki na posesję. Po miesiącu ponownie zamieszkał w wyżej opisanym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Nadmienił także, że z powództwa ojca

w sądzie toczyło się postępowanie o jego eksmisję, jednakże sąd oddalił powództwo, a jest nieprawomocny. Złożone wyjaśnienia potwierdziła matka I. S. -Z. S., która wspólnie z synem i jego rodziną zajmuje parter budynku.

Fakt zamieszkiwania potwierdzili także przesłuchani świadkowie, którzy zeznali, ze I. S. wraz z córką G. przebywają pod wskazanym adresem. Również przeprowadzona przez funkcjonariuszy Komisariatu IV Policji w K. kontrola meldunkowa potwierdziła, że I. S. wraz z rodziną zamieszkuję w spornym lokalu.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii przepisania spornej

nieruchomości na inne osoby organ odwoławczy wskazał, że sprawy majątkowe nie mają znaczenia w sprawach meldunkowych. Także zarzut dotyczący nadużywania alkoholu przez syna i jego nagannego zachowania nie może być rozważane

w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył A. S.. W uzasadnieniu wskazał, że Jego syn I. wraz z żoną M. i wnuczką G. mieszkają w jego domu i za nic nie płacą. Dodał, że I. S. był wielokrotnie karany i często musi wzywać Policję

z interwencją z powodu jego zachowania, dlatego wnosi o zmianę zaskarżonej decyzji, aby miał spokój we własnym domu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest

w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności

i dowodach osobistych (tekst jedn. - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), przytaczanej dalej jako ustawa o ewidencji ludności, ewidencja ludności polega na rejestracji danych

o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach. Według art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję

w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Analiza cytowanych przepisów wskazuje, że tak jak zameldowanie, również wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Analogicznie więc jak

w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności, jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, natomiast inne okoliczności przykładowo tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie konflikt między skarżącym i jego synem, czy też nie uiszczanie przez tego ostatniego opłat związanych

z zamieszkaniem w domu, w którym jest zameldowany, nie mają żadnego znaczenia, bowiem wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu. Wynika to z istoty ewidencji ludności, która służy zbieraniu danych w zakresie zamieszkania i pobytu osób.

Przez opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności należy rozumieć trwałe i dobrowolne nie przebywanie w dotychczasowym miejsca pobytu stałego lub czasowego.

Dokonując odmowy wymeldowania I. S. i jego małoletniej córki G. S. organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały zacytowane wyżej przepisy, wobec czego nie można podjętym przez nie decyzjom zarzucić jakiegokolwiek naruszenia prawa materialnego. Sąd podziela również dokonaną przez organy ocenę przeprowadzonych w sprawie dowodów,

i poczynione w oparciu o nią ustalenia faktyczne wskazujące jednoznacznie na to, że nie istniały przesłanki do dokonania wymeldowania. Dowody te były wystarczające do wyjaśnienia okoliczności, czy I. S. i jego małoletnia córka G. koncentrują swe życie w lokalu położonym we K. przy ul. N. 11.

Podkreślić należy, że okoliczność zamieszkiwania przez I. S.

i jego córkę G. w ww. lokalu, oprócz tego, że została potwierdzona przez przesłuchanych w sprawie świadków, a także przez czynności sprawdzające przeprowadzone przez funkcjonariuszy Policji w K., to przede wszystkim nie została zakwestionowana przez samego skarżącego. A. S. przesłuchiwany na rozprawie administracyjnej stwierdził, że syn nie zamieszkuje w spornym lokalu w sposób ciągły, czasem jest nieobecny przez kilka dni oraz, że syn wraz z żoną i córką wyprowadził się dnia 15 czerwca 2011 r., ale od sierpnia lub września 2011 r., bywa w nim już częściej, a także w nim nocuje. Z kolei w skardze do Sądu podał, że syn z rodziną zamieszkuje w jego domu, lecz nie uiszcza rachunków z tym związanych.

W tym miejscu podniesienia wymaga, że sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania, nie upoważniają do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. O stosownym opuszczeniu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych (por. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 22 września 2005 r. w sprawie o sygn. IVSA/Wa 600/2005 LEX nr 192912). Jak już wyżej wspomniano przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że I. S. i jego córka G. zamieszkują w lokalu położonym we K. przy ul. N. 11 z zamiarem stałego w nim przebywania, zatem nie może być mowy o wydaniu decyzji o ich wymeldowaniu.

Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3, 19, 20 oraz § 18 ust. 1 pkt 1 c Rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 za 2002 r. poz. 163 ze zm.).