Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1100/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 53 ust 5 w zw z art 64 ust 1, art 53 ust 5c w zw z atr 60 ust 1a
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1744/11 w sprawie ze skargi M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od M. W. na rzecz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 300 zł (słownie: trzysta ) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 stycznia 2012 r. (sygnatura akt IV SA/Wa 1744/11), rozpoznając skargę M. W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...] stycznia 2011 r. Wyrok ten zapadł w następujących istotnych okolicznościach faktycznych.

Wójt Gminy K., w sprawie z wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy, w dniu 3 stycznia 2011 r. doręczył, przy piśmie z 29 grudnia 2010 r., Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W. projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, celem uzgodnienia tej decyzji zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z [...] stycznia 2011 r., powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, przyjmując, że inwestycja ma być realizowana na terenie [...] Parku Krajobrazowego i jest sprzeczna z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie utworzenie tego parku, gdyż narusza wynikający z tego przepisu zakaz budowy nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, rozpoznając zażalenie skarżącego na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2011 r., postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, utrzymał to postanowienie w mocy. Skarżący na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2011 r. wniósł skargę do Sądu pierwszej instancji, w której przede wszystkim kwestionował ustalenie, że inwestycja polega na budowie nowego obiektu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji uzasadniając swój wyrok stwierdził, że uwzględnia skargę z innych przyczyn niż te, które w niej podniesiono. Wskazał, że zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym, że w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, uzgodnienie uważa się za dokonane. Dalej wskazał, że pismo Wójta Gminy K. z 29 grudnia 2010 r., którym organ ten zwrócił się o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. wpłynęło 3 stycznia 2011 r. Tym samym dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia upłynął 17 stycznia 2011 r. W związku z tym postanowienie w sprawie uzgodnienia wydane [...] stycznia 2011 r. Sąd uznał za dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na zastosowaniu art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zamiast art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a powołanej ustawy. W związku z tym podniesiono, że zgodnie z art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska uzgodnienie uznaje się za dokonane jeżeli ten organ nie zajmie stanowiska w terminie 21 dni od otrzymania projektu decyzji w sprawie warunków zabudowy. Dalej stwierdzono, że uwzględniając ostatnio powołane przepisy, termin uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. upływał dopiero 24 stycznia 2011 r.

W oparciu o takie podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi lub uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zasadny jest w szczególności zarzut, że Sąd pierwszej instancji naruszył prawo materialne w ten sposób, iż zastosował art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) i nie zastosował art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a tej ustawy. Zgodnie z ostatnio powołanymi przepisami, w przypadku uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, uznaje się że dokonano uzgodnienia, jeżeli stanowisko organu współdziałającego nie zostanie wyrażone w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy. Są to przepisy szczególne w stosunku do art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według których niezajęcie stanowiska przez organ uzgadniający w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie powoduje, że uzgodnienie uważa się za dokonane. Szczególność tych przepisów polega na tym, że mają one zastosowanie w przypadku uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Tym samym w rozpoznawanej sprawie należało stosować art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) a nie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy.

Wskazane naruszenie prawa miało przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z ustalonego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że organ współdziałający (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W.) wyraził swoje stanowisko w terminie 21 dni od przedstawienia mu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd pierwszej instancji ustalił bowiem, że "wniosek" Wójta Gminy K. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do organu współdziałającego w dniu 3 stycznia 2011 r. i organ ten w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał postanowienie w sprawie uzgodnienia. Tym samym, w rozpoznawanej sprawie organ współdziałający "wyraził stanowisko" (wydał postanowienie w sprawie uzgodnienia) w terminie 21 dni od przedstawienia mu projektu decyzji o warunkach zabudowy, co powoduje upadek przyjętej przez Sąd pierwszej instancji koncepcji uzasadniającej uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna jest zasadna i podlega uwzględnieniu. W związku z przyjętą przez Sąd pierwszej instancji podstawą uwzględnienia skargi, wykraczającą poza granice tej skargi, Sąd ten nie odniósł się do jej zarzutów. Powoduje to konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez Sąd pierwszej instancji, podczas którego Sąd ten rozpozna zarzuty skargi.

Mając to na względzie NSA na mocy art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu pierwszej instancji, którym uwzględniono skargę, NSA na mocy art. 203 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od skarżącego na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną organu administracji zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.