Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1338/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 1 pkt 1,  art. 18b  ust. 1,  ust. 2,  art. 20a ust. 1,  art. 24 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie del. sędzia SO Beata Grzybek (spr.) sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wynika, że decyzją nr "[...]" z dnia "[...]"sierpnia 2013 r. działający z upoważnienia Prezydenta, Dyrektor Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu udzielił B. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" B. S. zezwolenia nr "[...]" na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej "[...]".

Pismem z 8 grudnia 2014 r. znak: "[...]" organ I instancji zawiadomił B. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo- usługowe "A" B. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia nr "[...]"na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej "[...]".

Decyzją nr "[...]" (znak: "[...]") z dnia 27 lutego 2015 r. wydaną z upoważnienia Prezydenta, Dyrektor Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu cofnął B. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" B. S. zezwolenie nr "[...]", na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii komunikacyjnej "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ obszernie przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wskazał, iż przewoźnik B. S., naruszył umyślnie warunki, na jakich zostało mu udzielone zezwolenie oraz określone w tymże zezwoleniu, co zgodnie z normą art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym skutkuje cofnięciem zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii "[...]". Organ wyjaśnił, że na podstawie w/w zezwolenia przewoźnik obowiązany jest do wykonywania regularnych przewozów na linii komunikacyjnej "[...]", zgodnie ze stanowiącym załącznik do zezwolenia rozkładem jazdy. Wskazano, że z obowiązującego rozkładu jazdy wynika, iż kursy z O. powinien on wykonywać z przystanku początkowego "[...]" nr "[...]", a ponadto zobowiązany jest do umieszczania w pojeździe tablic kierunkowych oraz wykonywania poszczególnych kursów punktualnie w dniach i godzinach określonych w rozkładzie jazdy. Wskazano, że jednym z warunków uzyskania przedmiotowego zezwolenia była także konieczność posiadania przez przewoźnika potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków, dokonanego z ich właścicielem lub zarządzającym, co wynika z treści art. 22 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Organ wyjaśnił, że przewoźnik posiadał od dnia 23 lipca 2013 r. zawartą z Dyrektorem Zarządu Dróg Zieleni i Transportu umowę nr "[...]", której przedmiotem było uzgodnienie zasad korzystania z przystanków na terenie O. Umowa ta wypowiedziana została ze skutkiem na dzień 31.05.2014 r., a następnie została zawarta kolejna umowa (nr "[...]" z 15 kwietnia 2014 r.), stanowiąca kontynuację poprzedniej umowy, obowiązująca od 01 czerwca 2014 r. Organ wyjaśnił, iż na podstawie § 9 ust. 2 tej umowy, z uwagi na trzykrotne wystawienie upomnienia, za stwierdzone naruszenia realizacji umowy przez przewoźnika, umowa została wypowiedziana. Naruszenia te dotyczyły nieprawidłowości w rozkładzie jazdy pojazdów oraz niewykonywania kursów z przystanków, na które przewoźnik posiadał zezwolenie i umowę z ZDZiT (w tym z przystanku, na który przewoźnik nie posiadał uzgodnienia na przedmiotową linię komunikacyjną w formie umowy). Wyjaśniono, iż naruszenia postanowień umowy stanowiły podstawę do wystosowania do przewoźnika trzech pisemnych upomnień w ciągu roku oraz wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia mu zezwolenia na wykonywanie w/w przewozów. W dalszej części uzasadnienia organ opisał szczegółowo przypadki tych naruszeń. Organ zaznaczył, że przewoźnik nie zakwestionował żadnego z nałożonych na niego upomnień, co jest dowodem na to, że stwierdzone przez organ naruszenia miały miejsce. Organ wyjaśnił także, że w toku postępowania dopuścił dowody, w tym z dokumentów, stanowiących podstawę stwierdzenia poszczególnych naruszeń udzielonego stronie zezwolenia, jak również całej prowadzonej w związku z powyższym dokumentacji, gdyż stwierdzone w toku kontroli wykonywania umowy nr "[...]", uchybienia, stanowiły równocześnie naruszenie udzielonego przewoźnikowi zezwolenia nr "[...]". Wskazano także, że już w toku prowadzonego postępowania organ przeprowadził kolejne kontrole i w dniu 7 stycznia 2015 r. obserwację na przystanku nr "[...]", w toku której pracownicy organu ustalili, że w godzinach od 11 :00 do 12:07 żaden pojazd przewoźnika B. S., wykonujący połączenia na trasie "[...]" nie przyjechał na przystanek, pomimo że zgodnie z obowiązującym rozkładem przyjazd powinien nastąpić o godz. 11:21. Podczas tych czynności odnotowano, że pojazd przewoźnika, opatrzony tablicą kierunkową "[...]", który przyjechał o godz. 12: 17 odjechał z przystanku o godz. 12:21, co zostało udokumentowane nagraniem video. Następnie organ ponowił czynności kontrolne w dniach 28 stycznia 2015 r. oraz 06 lutego 2015 r. i czynności te potwierdziły dalsze naruszenie przez przewoźnika warunków udzielonego zezwolenia. Organ wskazał, iż przewoźnik nadal wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, co uzasadnia cofnięcie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w transporcie drogowym. Organ dodał nadto, że zgodnie z normą art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy, przewoźnik ubiegając się o wydanie zezwolenia zobowiązany jest do przedłożenia potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi. Ponadto uzgodnienie takie powinien posiadać przez cały okres ważności i wykonywania zezwolenia, gdyż jest to mu niezbędne dla umożliwienia mu realizowania kursów, zgodnie z załączonym do zezwolenia rozkładem jazdy. Dlatego też w przypadku, gdy przewoźnik nie posiada uzgodnienia na korzystanie z przystanków komunikacyjnych, narusza warunki udzielonego mu zezwolenia. Organ podkreślił, że przewoźnik ma obowiązek bezwzględnego przestrzegania warunków określonych w udzielonym przez organ zezwoleniu; musi zatem wykonywać przewozy o godzinach i z przystanków, które zostały określone w rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do posiadanego zezwolenia. Wskazano też, że zezwolenie jest decyzją administracyjną, wydawaną na wniosek przewoźnika, który przedkładając wymagane dokumenty, w tym proponowany rozkład jazdy, wskazujący również przystanki komunikacyjne, z których odbywał się będzie przewóz. Przewoźnik nie może samowolnie realizować kursów wybiórczo lub wykonywać przewozów z innych, niż wymienione w zezwoleniu, przystanków komunikacyjnych. Organ stwierdził, iż przewoźnik B. S., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" B. S. naruszył umyślnie warunki, na jakich zostało mu udzielone zezwolenie oraz określone w tym zezwoleniu, co zgodnie z normą art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, skutkowało cofnięciem zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii "[...]".

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł B. S. W uzasadnieniu podkreślił, że zastosowanie w niniejszej sprawie środka najbardziej radykalnego z możliwych, było zupełnie nieuzasadnione. Wskazał, iż organ przywołał trzy rzekome naruszenia warunków umowy, które mają charakter cywilnoprawny. Zarzucił ponadto, że do upomnień nie załączono żadnych dowodów potwierdzających wskazywane naruszenia postanowień umownych. Zakwestionował sposób i moment rozwiązania umowy na korzystanie z przystanków oraz okoliczności wskazane w w/w upomnieniach oraz prawidłowość ich doręczenia, podnosząc, że przez to strona postępowania nie miała możliwości zapoznania się z treścią żadnego z upomnień. Ponadto podkreślił, że w żadnym razie nie można przyjąć, iż z samego faktu doręczenia upomnienia wynikającego z umowy cywilnoprawnej i braku zakwestionowania takiego upomnienia wynika, że adresat upomnienia przyznał się do naruszeń w nim wskazanych. Zarzucił też, że oprócz samych pisemnych upomnień, w aktach sprawy nie ma dowodów, że w dniach 05 czerwca 2014 r., 30 września 2014 r. oraz 30 października 2014 r. doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu. Dodał także, że w aktach przedmiotowego postępowania w licznych dokumentach m.in. notatkach służbowych pojawia się odwołanie do nagrań wideo, których jednak nie ma w aktach sprawy. Nadmienił, że powoływanie się przez organ na dowody w postaci nagrań wideo niezałączone do akt, jest naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia "[...]" ("[...]") Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta przez dyrektora Zarządu Dróg, Zieleni i Transportu Nr "[...]" z dnia "[...]"r.

Organ ten wskazał, że Zarząd Dróg, Zieleni i Transportu w toku weryfikacji umów na korzystanie z przystanków kilkakrotnie stwierdził naruszenie zasad określonych w umowie zawartej pomiędzy ZDZiT, a przewoźnikiem B. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" B. S., które to naruszenia stanowiły jednocześnie naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu oraz zasad korzystania z przystanków.

Uchybienia, stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonych przez pracowników ZDZiT, stanowią oprócz naruszenia warunków umowy nr "[...]" na korzystanie z przystanków na terenie miasta O. administrowanych przez ZDZiT, także naruszenia udzielonego przewoźnikowi zezwolenia nr "[...]" z dnia 29 sierpnia 2013 r. w zakresie dotyczącym godzin odjazdu i przyjazdu oraz zasad korzystania z przystanków. Ponadto organ stwierdził, że już w trakcie toczącego się postępowania, B. S. nadal naruszał warunki określone w zezwoleniu, dotyczące godzin odjazdu i przyjazdu oraz zasad korzystania z przystanków, co zostało odnotowane w toku kontroli przeprowadzonych przez upoważnionych pracowników organu w dniach 7 i 28 stycznia 2015 r. oraz 6 lutego 2015 r.

W ocenie organu odwoławczego, naruszenia, których dopuściła się strona podczas wykonywania przewozów regularnych na linii komunikacyjnej "[...]", stanowią naruszenia warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (art. 18b ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 5 ustawy) oraz naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków (art. 18b ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym). Organ ten wskazał, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie.

Organ podkreślił, iż art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. obliguje do cofnięcia zezwolenia w przypadku naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Obowiązki określone w art.18 b u.t.d. należą do warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, a rozkład jazdy będący załącznikiem do zezwolenia, określa warunki wykonywania transportu. Naruszenie wskazanych obowiązków określonych w ustawie i rozkładzie jazdy jest naruszeniem, o jakim mowa wart. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. i skutkuje cofnięciem zezwolenia. Ustawodawca nie pozostawił organowi możliwości podjęcia innej decyzji, niż decyzja o cofnięciu zezwolenia. W tej sytuacji organ uznał zarzuty odwołującego się co do zastosowania przez organ najbardziej radykalnego środka i niezastosowania się do zasady proporcjonalności , za bezzasadne.

Skargę na powyższą decyzję wniósł B. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo- usługowe "A" B. S. zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 67 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu z czynności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w szczególności poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonych dowodów oraz naruszenie art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez zastosowanie wykładni literalnej ww. przepisu, podczas gdy zasadne jest zastosowanie wykładni celowościowej i systemowej oraz zasady proporcjonalności.

Uchybienia w zakresie procedury skutkowały, zdaniem skarżącego, poczynieniem przez organy obu instancji nieprawidłowych ustaleń faktycznych, skutkiem których było odebranie stronie zezwolenia w sytuacji, gdy nie wystąpiło naruszenie warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu. Wg. skarżącego, oprócz notatek służbowych, w aktach nie ma dowodów, że doszło do naruszenia warunków określonych w zezwoleniu. Z czynności sporządzano notatki służbowe, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 67 k.p.a. Dodatkowo, w ocenie skarżącego, faktu naruszania postanowień umowy dotyczącej korzystania z przystanków, nie udowodniono, tym samym brak było podstawa do jednostronnego rozwiązania tej umowy. W konsekwencji nie jest uprawnione twierdzenie, że skarżący nie dysponuje uzgodnieniami na korzystanie z przystanków. Podniósł nadto, że w uzasadnieniu skarżonej decyzji zostały przywołane nagraniach wideo, których jednak nie ma w aktach sprawy. Dodatkowo organ się nie ustosunkował do zarzutu nieprawidłowości w kwestii doręczania upomnień. Podkreślił także, że organ mógł zastosować inne łagodniejsze środki (np. kary pieniężne), zamiast sięgać od razu do środka najdalej idącego.

W piśmie z dnia 27 stycznia 2016 r. skarżący dodał, że w dniu 18 grudnia 2014 r. zawarta została umowa z ZDZiT w zakresie uzgodnionych warunków korzystania przez skarżącego z przystanków, stanowiących własność Gminy.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz.1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego, w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270, z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę przez pryzmat powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty zawarte w skardze są niezasadne.

Kwestię wydawania i cofania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwanej dalej u.t.d.).

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych wymaga zezwolenia wydanego w zależności od zasięgu tych przewozów przez jeden z wymienionych w lit. a - g organów.

Stosownie do art. 20 powołanej ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności :

1) warunki wykonywania przewozów,

2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów,

3) miejscowości, w których znajdują się przystanki.

Załącznikiem do zezwolenia jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a u.t.d.).

Zasady jakim podlegają przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, wymienione są w art. 18b ust. 1 pkt 1-7 u.t.d. Z omawianego przepisu wynika, że zasadą jest wsiadanie i wysiadanie pasażerów tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy (pkt 3) oraz wykonywanie przewozów zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu (pkt 7). W myśl art. 18b ust. 2 u.t.d. podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się m.in. korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy, zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów ( pkt 2), zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy (pkt 3) oraz naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu (pkt 5).

Obowiązkiem uprawnionego do wykonywania przewozów jest przestrzeganie obowiązków nałożonych na niego w ustawie (m. in. art. 18b ust. 1 i 2 u.t.d.) oraz w zezwoleniu, którego częścią składową jest rozkład jazdy, a sankcją za naruszenie lub zmianę warunków, na jakie zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu (w tym w rozkładzie jazdy) jest cofnięcie zezwolenia.

Jedynym odstępstwem od obowiązku stosowania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych jest przypadek wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awaria sieci, roboty drogowe lub blokady drogowe (art. 20a ust. 1 u.t.d.).

Zezwolenie cofa się w razie m.in. naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu (art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d.).

W rozpoznawanej sprawie, pracownicy Zarząd Dróg, Zieleni i Transportu w toku weryfikacji umów na korzystanie z przystanków, w dniach 5 czerwca 2014 r., 30 września 2014 r. i 30 października 2014 r. stwierdzili naruszenie zasad określonych w umowie zawartej pomiędzy ZDZiT, a przewoźnikiem B. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "A" B. S., które to naruszenia umowy, stanowiły jednocześnie naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczącym godzin odjazdu i przyjazdu oraz zasad korzystania z przystanków. Podczas wymienionych kontroli ustalili m.in. zatrzymania pojazdu na przystanku "[...]", co do którego przewoźnik nie posiada uzgodnień oraz odjazdy z przystanku o niezgodnych z rozkładem godzinach.

Podkreślić należy, że skarżącego, oprócz upomnień wysyłanych w związku z niewłaściwym wykonywaniem warunków umowy w zakresie korzystania z przystanków, wezwano do usunięcia stwierdzonych uchybień pismem z dnia 7 listopada 2014 r. oraz zawiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia ( zawiadomienia z dnia 8 grudnia 2014 r. i 19 grudnia 2014 r.). Mimo tego skarżący, jak wykazały kolejne kontrole przeprowadzone już po wszczęciu postępowania, nadal naruszał warunki określone w zezwoleniu. Te kolejne kontrole przeprowadzone zostały w dniach 7 i 26 stycznia 2015 r. oraz 6 lutego 2015 r. Ustalono podczas nich, że nadal występują nieprawidłowości po stronie przewoźnika polegające na niezgodnych z rozkładem jazdy odjazdach z przystanku w kierunku P., braku kursów wynikających z rozkładu jazdy, czy zatrzymywaniu się na przystanku "[...]", na który przewoźnik ten nie posiada uzgodnień na korzystanie z niego, a następnie oczekiwaniu na pasażerów i odjeździe.

Z wszystkich tych kontroli tj. przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia, jak i po jego wszczęciu, pracownicy sporządzali m.in. notatki służbowe.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem, że notatka służbowa nie może dotyczyć istotnych dla sprawy ustaleń, od których zależy lub może zależeć rozstrzygnięcie ( tak NSA w wyroku z 4 czerwca 1982 r. I SA 258/82). Jednakże podkreślić też trzeba, iż w niniejszej sprawie materiał dowodowy zebrany przez organy zawiera nie tylko notatki. W aktach znajdują się także dokumenty w postaci raportów i zdjęcia. W tych sytuacjach notatki służbowe spełniły swój cel, a mianowicie były pomocne przy rozpatrywaniu sprawy. Pełniły one funkcję uzupełniającą do pozostałego materiału zgromadzonego w sprawie, precyzując pewne elementy materiału np. zdjęcia. Zwrócić przy tym należy uwagę, na in fine art. 67 § 1 k.p.a, który dopuszcza utrwalanie czynności mających istotne znaczenie dla sprawy w inny sposób niż protokół. W niniejszej sprawie taki wymóg spełniają raporty. Dlatego w tej sytuacji sporządzanie protokołów z kontroli nie było warunkiem sine qua non.

W oparciu o zgromadzony materiał, organy prawidłowo stwierdziły naruszenia przez przewoźnika warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu (art. 18b ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 5 ustawy) oraz naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków (art. 18b ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 u.t.d.). Po przeprowadzonych kontrolach, przewoźnik był upominany pisemnie, które to przesyłki oraz wezwanie, prawidłowo jemu doręczono, wbrew temu co twierdzi skarżący (doręczenie nastąpiło do rąk dorosłych członków jego rodziny, a które to potwierdzenia doręczeń znajdują się w aktach sprawy). Skarżący był również zawiadamiany w toku postępowania o możliwości zapoznania się z aktami oraz prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów tj. pismami z 2 stycznia 2015 .r, 23 stycznia 2015 r. i 16 lutego 2015 r. Pełnomocnik strony skorzystał z możliwości zapoznania się aktami, jednak żadnych dowodów nie zgłosił.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 30 stycznia 2013 r.

(II GSK 2001/11) " milczenie strony co do treści dowodu z notatki służbowej nie oznacza jej akceptacji i nie świadczy, że okoliczność przedstawiona w notatce została udowodniona albo jest niesporna". Jednak, jak dalej wskazuje Sąd, "strona może, ale nie musi podejmować obronę. Jeżeli organ dowiedzie wskazanych okoliczności, a strona nie przedstawi żadnego przeciwdowodu, ustalenia organu dotyczące istnienia przesłanek (...) można uznać za poprawne. ".

W niniejszej sprawie strona w toku postępowania przeciwdowodów nie zgłosiła.

W zakresie natomiast podnoszonych przez skarżącego nagrań video, to w tym zakresie stwierdzić należy, że istotnie organy w notatkach służbowych powołują się na nagrania video, których brak jest w aktach sprawy oraz powołują się jeden raz w decyzji przy opisywaniu kontroli z dnia 7 stycznia 2015 r. Jednakże podkreślić trzeba, że w aktach sprawy są także inne dowody, które były wystarczające dla ustaleń, które poczyniły organy. Zauważyć przy tym należy, że skarżący mógł wnioskować udostępnienie nagrań w celu zapoznania się z ich zapisem, czy wyjaśnieniem wątpliwości, jednak takiego wniosku nie zgłosił, pomimo, o czym było już wcześniej, zapoznawania się dwukrotnie przez pełnomocnika strony z aktami sprawy.

Zdaniem Sądu, ustalenia organów administracji, czy doszło do naruszenia warunków na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu, zostały dokonane właściwie, w oparciu o prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który potwierdza wykazane przez organy naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane, tj. zabieranie pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy, odjazdy o godzinach niezgodnie z rozkładem, brak przyjazdu pojazdu przewoźnika w godzinach zaplanowanych w rozkładzie jazdy.

Na powyższą ostateczną konkluzję nie ma wpływu okoliczność, że przewoźnik zawarł kolejną umowę z 18 grudnia 2014 r., na którą powołuje się w piśmie z dnia 20 stycznia 2016 r. w zakresie uzgodnień, co do korzystania z dotychczasowych przystanków, tożsamą z poprzednimi umowami. Powyższe bowiem nie niweluje skutków związanych z ustalonymi w toku kontroli naruszeniami, będącymi także podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji decyzja o cofnięciu zezwolenia była prawidłowa.

Z przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że decyzja o cofnięciu zezwolenia podmiotowi, który naruszył warunki, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu – należy do tzw. decyzji związanych, które w przeciwieństwie do decyzji uznaniowych charakteryzują się tym, że nie zostawiają organowi administracyjnemu luzu decyzyjnego co do wyboru konsekwencji prawnych wynikających z normy prawnej podczas stosowania jej do danego stanu faktycznego. W przypadku określonym w art. 24 ust. 4 pkt 2 u.t.d. jest podejmowana decyzja związana. Tym samym, wbrew temu co podnosi skarżący, organ nie mógł zastosować łagodniejszego środka.

Zwrócić przy tym należy uwagę na orzeczenie z dnia 22 kwietnia 2008 r ( II GSK 78/08), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków zezwolenia nie jest etapem obligatoryjnym przed cofnięciem ani przed tym cofnięciem nie chroni. Działania te nie wykluczają się. Sąd ten dodał, że cofnięcie zezwolenia jest obligatoryjnym działaniem, zaś stanowisko przeciwne, byłoby akceptacją dowolności i chaosu na drodze, co nie może być akceptowane. Również w wyroku z dnia 5 grudnia 2005 r. (w sprawie I OSK 203/05) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie zezwolenia jest odrębnym rodzajem sankcji, która nie jest związana z sankcją kary pieniężnej.

Niezależnie od powyższego podkreślić trzeba, że zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie może powodować naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż przepisy prawa materialnego wyznaczają treść rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 25 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 3126/00). Dlatego nie można mówić o naruszeniu art. 7 k.p.a., co zarzucił skarżący.

Konkludując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, zawiadamiając o wszczęciu sprawy stronę i informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się do niego, dlatego zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynika sprawy, są niezasadne.

Z tych też względów, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.