Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1226/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk - Meder Asesor WSA Arkadiusz Windak /spr./ Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007r. sprawy ze skargi Spółka A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności budynku o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e :

Prezydent Miasta [...]- po rozpatrzeniu wniosku "Spółka A" w [...] - następcy prawnego Zakładu Energetycznego [...] - decyzją z dnia [...] r., nr [...] , na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (jednolity tekst: Dz. U z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.), odmówił stwierdzenia nabycia przez Zakład Energetyczny [...] z mocy prawa, z dniem [...]r., prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków numerem działki [...] o pow. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz prawa własności usytuowanego na tym gruncie budynku stacji [...].

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że będąca przedmiotem wniosku nieruchomość stała się z mocy prawa własnością Gminy Miasto [...], co potwierdziła decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...].

Przywołując treść przepisów prawnych wskazanych w podstawie prawnej rozstrzygnięcia Prezydent Miasta [...] podniósł, że przedłożone przez Spółka A . dokumenty na okoliczność posiadania przez jej poprzednika prawnego w dniu [...] r. prawa zarządu przedmiotową nieruchomością tj. zawiadomienie o naliczeniu opłaty rocznej z tytułu użytkowania terenu przy ul. [...]j z dnia [...]r., nr [...] oraz zawiadomienie o ustaleniu opłaty rocznej za zarząd przedmiotowego gruntu z dnia [...]r., nr [...], nie stanowią dowodu istnienia tego prawa. Powołując się na uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt OTK 1999/7/159 organ przyjął, że w/w zawiadomienia o opłatach nie zawierają wyraźnego nawiązania do konkretnej decyzji ustanawiającej prawo użytkowania (zarządu). Ponadto, z każdej decyzja (również o opłatach) winno wynikać z czyjego upoważnienia została ona wydana. Decyzja powinna również zawierać pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Oba opisane zawiadomienia nie zawierają tych elementów i nie mogą być uznane za decyzje. Z powyższych ustaleń organ wywiódł, że oba przedłożone przez stronę dokumenty zostały wydane mimo nieistnienia prawa użytkowania (zarządu) w formie prawem przewidzianej.

Odnosząc się do złożonego przez stronę oświadczenia, iż nieruchomość znajduje się w zarządzie Zakładu Energetycznego [...] na podstawie decyzji z dnia [...]r. i z dnia [...]r., Prezydent stwierdził, że nie mogą one stanowić dowodu na istnienie tego prawa. Oba te dokumenty nie stanowią dowodu na władanie całą nieruchomością oznaczoną numerem działki [...] o powierzchni [...]. Zgodnie z oświadczeniem "Spółka A" w jej władaniu znajdowała się tylko część przedmiotowej działki, tj. [...].

Zdaniem organu, skoro stacja transformatorowa została wybudowana w [...]r. to przekazanie nieruchomości w użytkowanie na której jest usytuowana, następowałoby na wniosek, w oparciu o §4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 35, poz. 159), czyli na podstawie decyzji organu do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej. Przekazanie i przejęcie terenu odbywało się w formie protokołu zdawczo-odbiorczego w dniu wyznaczonym w decyzji organu do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej (§4 ust. 4 w/w rozporządzenia). Konstatując organ stwierdził, że w aktach sprawy brak wniosku o wydanie takiej decyzji, samej decyzji oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z przekazania i przejęcia przedmiotowej nieruchomości przez poprzednika prawnego strony.

W oparciu o powyższe Prezydent wysnuł domniemanie, że zawiadomienia z dnia [...]r. i z dnia [...]r. świadczą o naliczeniu przez organ opłaty za korzystanie z nieruchomości bez tytułu prawnego.

Spółka A. złożyła od tej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] podkreślając, że do wniosku z dnia [...]r. dołączyła dwie decyzje naliczające opłaty za użytkowanie i za zarząd: z dnia [...]r., wydaną przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej i z dnia [...]r., wydaną przez Urząd Miejski Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami. Prezydent Miasta podważając ich znaczenie jako dowodów potwierdzających istnienie zarządu lub użytkowania, zdaniem odwołującej się, naruszył przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w zarządzie lub użytkowaniu, w szczególności §4 ust. 1 pkt 6 i 7 tego rozporządzenia. Na poparcie swojej argumentacji Spółka powołała się na wybrane fragmenty uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. OTK 1999/7/159.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1024 ze zm.), art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzją z dnia [...]r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że będąca przedmiotem sprawy działka nr [...] o pow. [...] wchodziła przed podziałem w skład działki [...], która stała się własnością z mocy prawa Gminy Miasta [...] na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, co zostało poparte decyzją komunalizacyjną Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...].

W ocenie Kolegium dołączone do wniosku zawiadomienia o naliczaniu opłat za użytkowanie czy też zarząd nieruchomością, nie odpowiadają treści decyzji administracyjnej w rozumieniu art.107 k.p.a., a potwierdzają jedynie "fakt użytkowania czy też zarządu" gruntu pod budynkiem stacji [...] o pow. [...] a nie całą nieruchomością wydzieloną w późniejszym okresie. Przyjmując nawet, że poprzednik prawny wnioskodawcy był faktycznie w posiadaniu przedmiotowej nieruchomości, to w świetle rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w zarządzie lub użytkowaniu, sam fakt posiadania nieruchomości, bez odpowiedniego tytułu prawnego nie jest wystarczający do wydania decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania wieczystego.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta [...], wedle którego, gdyby przedmiotowa nieruchomość była przekazana poprzednikowi prawnemu wnioskodawcy, to zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r., w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 35, poz. 159) dokonano by tego na podstawie decyzji poprzedzonej stosownym wnioskiem, których to dokumentów brak w aktach sprawy.

Ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 32, poz. 159) w art. 10 ust.1 oraz ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (j.t. Dz. U. z 1989 r., Nr 14. poz. 74 ze zm.) w art. 39 ust. 1 przewidywały, że prawo użytkowania powstaje na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. (OTK 1999/7/159), który podkreślił, że ustanowienia prawa użytkowania na nieruchomościach można wyjątkowo dokonać na podstawie decyzji o naliczaniu lub aktualizacji opłat, przy spełnieniu odpowiednich warunków - gdy wydana decyzja nawiązuje do decyzji o ustanowieniu tego prawa a brak jest dokumentu ustanawiającego użytkowanie.

W niniejszej sprawie "Spółka A" . nie przedstawiła takiego dokumentu. Załączone do wniosku zawiadomienia nie są decyzjami o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu czy też użytkowania nieruchomością i w swojej treści w żaden sposób nie nawiązują do wcześniejszej decyzji o ustanowieniu tego prawa.

Dodatkowo Kolegium powołało się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1993 r., Nr III CZP171/92 (OSNC 1993/6/109 ), nawiązującą do uchwały Sądu Najwyższego w składzie siedmiu sędziów z dnia z dnia 18 czerwca 1991r., III CZP 38/91 (OSNC 191/10-12/118), wedle których, dla ustalenia, które grunty i budynki pozostawały w zarządzie państwowych osób prawnych na dzień 5 grudnia 1990 r., należy sięgnąć do przepisów art. 4, 8, 38 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości z 1985 r. W świetle tych przepisów, państwowym jednostkom organizacyjnym mogły być oddane w zarząd jedynie grunty wydzielone zabudowane lub niezabudowane, niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań ustawowych lub statutowych. Tymczasem budynek stacji [...] wraz z działką został wydzielony na wniosek "Spółka A" dopiero na podstawie decyzji z dnia [...] r., nr [...].

Odnosząc się do złożonego przez Spółkę oświadczenia z dnia [...]r., iż przedmiotowa stacja [...] została wybudowana w [...] r. przez poprzednika prawnego z funduszy utworzonych z narzutów zaliczonych w koszty działalności wykorzystywanych na inwestycje, Kolegium stwierdziło, że oświadczenia tego nie poparto jakimikolwiek dokumentami.

Powołując się na treść §9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w zarządzie lub użytkowaniu, który reguluje kwestię związane ze sposobem i formą złożenia takiego oświadczenia, Kolegium uznało, że niezłożenie przez stronę oświadczenia przed organem pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania (art. 75 § 2 k.p.a.), odbiera moc dowodową takiemu oświadczeniu i nie może być uwzględnione jako dowód w sprawie.

"Spółka A" zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając organowi odwoławczemu:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie

- art. 200 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 206 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez uznanie, iż przepisy te nie dają podstaw do przyjęcia istnienia prawa zarządu nieruchomości na podstawie dokumentów zawiadamiających o aktualizacji opłaty za zarząd oraz użytkowanie wieczyste gruntu,

- §4 ust. 1 pkt 6 i 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu, poprzez przyjęcie, że dokument zawiadamiający o aktualizacji opłaty za zarząd oraz użytkowanie wieczyste gruntu nie spełnia wymogów wskazanych w tych przepisach,

- §9 ust. 2 w/w rozporządzenia w związku z art. 75 § 2 k.p.a. oraz art. 83 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że oświadczenie złożone przez skarżącą w dniu [...]r. nie spełnia wymogów przewidzianych przez te przepisy, a w szczególności nie zawiera wniosku o odebranie oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania,

- §10 w/w rozporządzenia poprzez przyjęcie, że dla uznania środków finansowych spożytkowanych na wybudowanie stacji [...] za środki własne poprzednika prawnego skarżącej niewystarczające było samo przedstawienie oświadczenia z dnia [...] r., a konieczne było przedstawienie innych dodatkowych dokumentów,

2) naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności,

- art. 7 k.p.a. poprzez nie wykonanie obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i nie uwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji słusznego interesu skarżącej oraz interesu społecznego,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego dla rozpoznania wniosku strony,

- art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżąca nie udowodniła, iż jej poprzednik prawny posiadał prawo zarządu nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...], o pow. [...] oraz że wybudował posadowioną tam stację [...] ze środków własnych,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w sposób wyczerpujący przyczyn z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom zaoferowanym przez skarżącą i nie wskazanie faktów pozwalających na przyjęcie takiego stanowiska.

Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]r., nr [...], orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że załączone do wniosku z dnia [...]r. pismo Prezydium Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...]r., nr [...] oraz decyzja Urzędu Miejskiego Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z dnia [...] r., nr [...], stanowiły decyzje administracyjne, a zatem uznać je należy za dokumenty wystarczające do stwierdzenia istnienia prawa zarządu oznaczonej w nich nieruchomości.

Ustosunkowując się do stanowiska Kolegium, które stwierdziło, że gdyby przedmiotowa nieruchomość była przekazana poprzednikowi prawnemu skarżącej, to zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, dokonałoby tego na podstawie decyzji wydanej przez właściwy organ poprzedzonej stosownym wnioskiem a takowych brak jest w aktach sprawy. Skarżąca podniosła, że ich brak nie pozwala przyjąć, że takich decyzji w ogóle nie wydano. W ocenie skarżącej, wydanie decyzji ustalających opłaty jest konsekwencją ustanowienia na rzecz skarżącej prawa użytkowania, a następnie zarządu. Powołując się na orzecznictwo sądowe podniosła m.in., że za dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Wobec powzięcia wątpliwości organ winien był z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, a nie poprzestać na bezpodstawnym stwierdzeniu, że skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów na istnienie prawa zarządu. W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać przerzucenie ciężaru dowodu przez organ administracyjny wyłącznie na skarżącą. Takie działanie nie znajduje bowiem oparcia w naczelnych zasadach postępowania, a w szczególności w zasadzie praworządności oraz zasadzie dochodzenia prawdy obiektywnej, określonych w art. 6, art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Skarżąca nie zgodziła się z zaprezentowanym przez Kolegium stanowiskiem, wedle którego zawarte w §9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. odesłanie do stosowania przepisu art. 75 § 2 k.p.a., w sytuacji nieodebrania stosownego oświadczenia strony przez organ pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania, skutkuje utratą jego mocy dowodowej. Takie stanowisko pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią §10 ust. 3 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym, dopiero nie przedstawienie w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów lub uzupełniających oświadczeń albo uchylenie się od dodatkowych wyjaśnień może być uznane za brak dowodów na to, że państwowa osoba prawna wybudowała albo nabyła budynki, inne urządzenia i lokale ze środków własnych.

Nadto, w myśl art. 75 § 2 k.p.a., odpowiednie zastosowanie przy odbieraniu oświadczeń ma art. 83 § 3 k.p.a., zgodnie z którym, to na organie ciąży obowiązek pouczenia o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań.

Zaniechanie organu w tym zakresie, w żaden sposób nie może działać na niekorzyść skarżącej, a tym samym dyskwalifikować jej oświadczenia. Organ miał możliwość wezwać stronę i zażądać złożenia ponownie identycznego w treści oświadczenia po powyższym pouczeniu. Ponadto, w treści oświadczenia powołano wyraźnie podstawę prawną, a zatem jeśli organ administracji uznał je za bezskuteczne to powinien był co najmniej potraktować je jako wniosek o odebranie oświadczenia w trybie art. 75 § 2 k.p.a.

Zdaniem skarżącej, w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy Kolegium winno wydać decyzję stwierdzającą nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz nieodpłatne nabycie prawa własności budynku stacji [...].

Skarżąca podkreśliła, że nabycie przez Gminę, z mocy prawa, prawa własności objętej wnioskiem nieruchomości w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. -Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę

o pracownikach samorządowych, nie stoi na przeszkodzie nabyciu przez skarżącą prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnięcie było zgodne z obowiązującym prawem.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest odmowa uwzględnienia wniosku Spółka A - następcy prawnego Zakładów Energetycznych, o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, z dniem [...]. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków numerem działki [...] o pow. [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz prawa własności usytuowanego na tym gruncie budynku stacji [...].

Wniosek skarżącej został złożony i rozpoznany w oparciu o art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w sprawach stwierdzenia nabycia z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się zasady określone w tym przepisie. I tak, grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gmin, będące w zarządzie państwowych osób prawnych, z mocy prawa stały się przedmiotem użytkowania wieczystego tych osób, a budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie, także ex lege, przeszły na własność tych osób prawnych. Nabycie prawa do gruntu ma charakter nieodpłatny, natomiast nabycie własności budynków co do zasady zostało uregulowane jako odpłatne, chyba że obiekty te były wybudowane ze środków własnych osób uprawnionych lub ze środków ich poprzedników prawnych.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że w dniu [...]r. [...] nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], zabudowanej budynkiem stacji [...] pozostawało we władaniu Zakładu Energetycznego . Znajduje to potwierdzenie w załączonych do wniosku zawiadomieniach z dnia [...]r. i z dnia [...]r.

W swoim wniosku z dnia [...]r. strona skarżąca wystąpiła o zmianę prawa zarządu na prawo wieczystego użytkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowiącej działkę o pow. [...] oraz stwierdzenie nabycia prawa własności budynku stacji [...].

Oznacza to, że skarżąca wystąpiła o nabycie prawa do gruntu o powierzchni większej niż ta, którą na dzień [...] r. dysponował Zakład Energetyczny. Brak tożsamości pomiędzy wielkością nieruchomości określoną we wniosku z dnia [...] r. ([...]), a dotychczas posiadaną ([...]) uniemożliwiał przyznanie skarżącej prawa do gruntu (ustanowienia użytkowania wieczystego) w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Powyższe stwierdzenie przesądza o tym, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] jest prawidłowa.

Za słuszny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy §9 ust. 2 i §10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. Nr 23, poz. 120 ze zm.) w kontekście ich wykładni i zastosowania w powiązaniu z art. 75 § 2 k.p.a. Za zasadne mogłyby być uznane również zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych związanych z ustaleniem dotychczasowego tytułu prawnego skarżącej i jej poprzednika prawnego do korzystania z działki gruntu o pow. [...] przy ul. [...] w [...]. Prowadzenie rozważań w tym zakresie stało się jednak niecelowe, bowiem uchybienia te nie miały wpływu na wynik sprawy, skoro wyżej wymieniona okoliczność braku tożsamości w powierzchni działek wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku o zmianę prawa zarządu na prawo wieczystego użytkowania nieruchomości.

Z tych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa dlatego też skarga jako niezasadna musiała ulec oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).