Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 154/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 15 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2006 roku w Łodzi na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznawania uprawnień kombatanckich p o s t a n o w i ł: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Łd 154 / 06

U Z A S A D N I E N I E

W dniu 23 stycznia 2006 roku K. S. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich.

Przywołana powyżej decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych doręczona została skarżącej w dniu 8 grudnia 2005 roku. (vide: zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki w aktach administracyjnych).

W dniu 6 stycznia 2006 roku skarżąca wywiodła od powyższej decyzji skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z pominięciem Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Zarządzeniem z dnia 13. stycznia 2006 roku skarga ta – jako mylnie wniesiona – została przesłana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, jako organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Do organu skarga dotarła w dniu 23 stycznia 2006 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisy miarodajne do oceny sytuacji prawnej zachodzącej w niniejszej sprawie zawiera ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie p.p.s.a.). Przepisy art. 52 par. 1 i 2 tejże ustawy stanowią, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przez co należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni i liczony jest od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 par. 1 p.p.s.a.).

Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zaś organ ten przekazuje skargę sądowi administracyjnemu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 par. 1 i 2 p.p.s.a.).

W realiach niniejszej sprawy strona skarżąca – w terminie zakreślonym do wniesienia skargi – wniosła ową skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego, a więc nie do organu, który wydał kwestionowaną decyzję. Zachowanie skarżącej nie odpowiada zatem, przywołanemu powyżej przepisowi art. 54 par. 1 i 2 p.p.s.a..

Tym samym wskazać wypada, iż nie można uznać dnia złożenia w polskim urzędzie pocztowym pisma zawierającego skargę, kierowanego do tutejszego sądu, za dzień wniesienia skargi z zachowaniem terminu, o którym mówi przepis art. 53 ust. 1 p.p.s.a.. Brak jest bowiem w tym zakresie regulacji, która umożliwiałaby zachowanie stronie uprawnień do zaskarżenia decyzji bez względu na to gdzie dokonane zostanie wniesienie skargi, a więc czy to bezpośrednio do sądu, czy też do sądu ale za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję.

Do dnia 31 grudnia 2005 roku obowiązywał w powyższym zakresie przepis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) stanowiący, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 par. 1 p.p.s.a. sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w przepisie art. 54 par. 1 p.p.s.a., a więc z uznaniem, iż skargę wniesiono w zakreślonym przez prawo terminie. Brak powyższej regulacji, w momencie, gdy skarżąca wnosiła skargę w niniejszej sprawie, a więc w dniu 6 stycznia 2006 roku, prowadzi do wniosku, iż skarga ta została błędnie skierowana, a zatem nie może wywołać skutków prawnych pisma należycie wniesionego.

Podobnie, nie może usprawiedliwiać skarżącej treść przepisu art. 65 par. 2 k.p.a. stanowiącego, iż wniesienie podania do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione tegoż podania z zachowaniem terminu. Skoro norma ta odnosi się jedynie do postępowania przed organami administracji publicznej, to nie jest dopuszczalne zastosowanie powyższej regulacji na gruncie przepisów p.p.s.a., na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 20 października 2004 roku w sprawie sygn. akt IV SA/GI 647/04, ONSAiWSA 2005/6/116).

Tak więc ostatecznie uznać wypada, iż wniesienie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w momencie złożenia skargi w organie administracji, po jej przesłaniu przez tutejszy sąd, a więc w dniu 23 stycznia 2006 roku.

Mając na uwadze, iż doręczenie kwestionowanej decyzji stronie skarżącej nastąpiło w dniu 8 grudnia 2005 roku, to trzydziestodniowy termin do jego zaskarżenia upłynął w dniu 7 stycznia 2006 roku. Jeśli zatem skarga w niniejszej sprawie wywiedziona została w dniu 23 stycznia 2006 roku, to jej wniesienie nastąpiło z przekroczeniem terminu.

Wniesienie skargi po zakreślonym przez ustawę terminie czyni ją spóźnioną i prowadzi do jej odrzucenia (art. 58 par. 1 p.p.s.a.).

Z tych wszystkich względów orzeczono jak powyżej.