Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2404/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paulina Wódka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. w Wydziale I sprawy ze skargi E. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej E. J. (dalej także: Strona, Skarżąca) za zaległości A spółki z o.o. z siedzibą we Wrocławiu w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r.

Z akt sprawy wynika, że ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] stycznia 2012 r. określono A sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu (dalej: Spółka) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego na należnym do przeniesienia za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2009 r. Decyzję doręczono Spółce w trybie art. 151a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej : O.p.), gdyż Spółka nie istniała pod adresem siedziby zgłoszonym w Krajowym Rejestrze Sądowym (tj. W., ul. [...]), a umowa najmu tego lokalu wygasła [...] lipca 2010 r. z powodu braku płatności. Spółka nie zapłaciła wynikających z ww. decyzji zobowiązań, w tym za marzec i grudzień 2009 r. w kwotach stanowiących różnicę między podatkiem wynikającym z decyzji a wykazanym w deklaracjach.

Egzekucja administracyjna, prowadzona do majątku Spółki, okazała się bezskuteczna i Naczelnik Urzędu Skarbowego W., na podstawie art. 59 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm. – dalej u.p.e.a.) umorzył postanowieniem z [...] sierpnia 2013 r. nr [...].

Uwzględniając powyższe, Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniami z [...] stycznia 2014 r. wszczął z urzędu postępowania podatkowe wobec byłych członków zarządu A sp. z o.o. z siedzibą we W., tj. wobec E. J. i P. M. w sprawie odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r. oraz za kwiecień 2010 r. Z ustaleń organu podatkowego wynika, że E. J. funkcję członka zarządu Spółki pełniła w okresie od [...] czerwca 2006 r. (tj. od dnia zawiązania Spółki) do [...] lipca 2010 r., (zatwierdzenie decyzji o rezygnacji z funkcji przez Zgromadzenie Wspólników Spółki) wraz z P. M.. Od [...] lipca 2010 r. zarząd Spółki sprawował jednoosobowo P. M..

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności podatkowej E. J. za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r., a w zakresie jej odpowiedzialności za zobowiązania w tym podatku za kwiecień 2010 r., postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe (decyzja z [...] maja 2014 r. nr [...]) z uwagi na pobyt Strony w okresie od [...].05.do [...].07. 2010 r. w szpitalu.

Orzekając o odpowiedzialności E. J. za zaległości Spółki organ I instancji przeprowadził także analizę przesłanek egzoneracyjnych. Powołując przepisy art. 116 O.p. oraz przepisy art. 10, art. 11 i art. 21 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60 poz. 535 ze zm. – dalej: p.u.i.n.), stwierdził, że A spółka z o.o. z siedzibą we W. stała się niewypłacalna z uwagi na nieregulowanie wymagalnych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, maj, wrzesień, i grudzień 2009 r. Zaległości te powstały w dniach od [...] lutego 2009 r. do [...] stycznia 2010 r., tj. w okresie kiedy E. J. pełniła funkcje członka zarządu Spółki. Zaległości te zostały ukryte przez Spółkę, za co ponanoszą odpowiedzialność członkowie zarządu Spółki i nie wyłącza tej odpowiedzialności fakt, że zobowiązania określono decyzją wydaną wówczas, gdy E. J. nie pełniła już funkcji członka zarządu Spółki. Zobowiązanie w podatku od towarów i usług powstaje bowiem z mocy prawa, a decyzja określa jedynie jego prawidłową wysokość. Zarząd Spółki winian zaś czuwać nad prawidłowym wywiązywaniem się przez Spółkę ze zobowiązań, w tym należności publicznoprawnych. Jak ustalono, zarząd Spółki od początku działalności Spółki, mimo obowiązku, nie składał sprawozdań finansowych. Organ podatkowy zauważył, że już w I kwartale 2009 r. wystąpił stan niewypłacalności Spółki (art. 11 ust. 1 p.u.i.n.), bowiem sytuacja finansowa Spółki na [...] grudnia 2007 r. była niekorzystna, gdyż lata 2006 i 2007 Spółka zakończyła stratami, a Dyrektor UKS we W. ujawnił w 2012 r. powstanie zaległości podatkowych za okres od stycznia do grudnia 2009 r. w łącznej kwocie 93.624,20 zł. Strona nie złożyła w stosownym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, nie wykazała też braku winy w zaniechaniu tego obowiązku. Tym samym wystąpiły przesłanki do obciążenia Strony odpowiedzialnością podatkową za zaległe zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za 2009 r., należne odsetki od tych zobowiązań oraz koszty postępowania egzekucyjnego, tj. łącznie 171.857,20 zł.

W odwołaniu Strona, wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 pkt 1 lit.b O.p., przez przejęcie, że ponosi winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego dotyczącego Spółki;

- przepisów postępowania, tj. art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 §1 oraz art. 191 O.p. przez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy w zakresie rzekomej niewypłacalności Spółki oraz niewłaściwą ocenę dowodów, przez przyjęcia, że w czasie pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki były podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że organ podatkowy nie wykazał niewypłacalności Spółki. Sam fakt nieskładania sprawozdań finansowych nie może, zdaniem Strony, świadczyć o złej kondycji finansowej Spółki, takiej oceny winien dokonać biegły. Pośrednim dowodem na wypłacalność Spółki są dane wykazane w zeznaniu CIT-8 za 2009 r., przy czym nie zmienia tego fakt ponoszenia strat w latach poprzednich. Strona zwróciła też uwagę, że dokonując oceny dowodów organ winien także uwzględnić odstęp czasu między powstaniem zobowiązanie podatkowego, a jego urzędowym określeniem i powołała się w tym zakresie na wyrok NSA z [...].05.2013 r. sygn. akt I FSK 916/12

Dyrektor Izby Skarbowej we W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Za niesporne uznał:

- pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki w dacie powstanie przedmiotowych zobowiązań podatkowych (tj. w okresie od [...].06.2006 r. do [...].07.2010 r.),

- wydanie i doręczenie Spółce decyzji w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2009 r., tj. przed wszczęciem postępowania wobec Strony w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej (art. 108 § 1 pkt 2 lit.a O.p);

- bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec Spółki (postanowienie z dnia [...].08.2013 r. umarzające postępowanie egzekucyjne wobec Spółki z uwagi na brak możliwości uzyskanie kwot przewyższających koszty egzekucyjne).

Okoliczności te, według organu odwoławczego, uzasadniają przyjęcie, że wykazane zostały w niniejszej sprawie pozytywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zaległości podatkowe tej spółki z art. 116 O.p. Aby uwolnić się od odpowiedzialności członek zarządu spółki, stosownie do art. 116 O.p., winien wykazać istnienie przesłanek egzoneracyjnych. W niniejszej sprawie, w ocenie organu podatkowego, Strona przesłanek uwalniających ją od odpowiedzialności nie wykazała, w szczególności nie wykazała, że we właściwym czasie wystąpiono z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki (postepowanie układowe) lub że za brak takiego wniosku, zgłoszonego we właściwym czasie, Strona nie podnosi winy, nie wskazała też Strona mienia z którego możliwa byłaby egzekucja znacznej części zaległości podatkowych Spółki.

Organ stwierdził, że z uwagi na brak dokumentacji księgowej Spółki oraz nieskładanie przez zarząd Spółki od początku jej działalności (tj. od 2006 r.) sprawozdań finansowych nie jest możliwa w oparciu o nie zbadanie sytuacji finansowej Spółki i określenie właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Nie jest bowiem możliwe porównanie majątku Spółki jej zobowiązań i wyliczenie wskaźników finansowych. Tym samym nie jest możliwe zastosowanie się do uchwały NSA za dnia 10.08.2009 r. sygn. akt II FPS 3/09, z której wynika, że okoliczności właściwego czasu do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy zawsze odnieść do sytuacji finansowej podmiotu głównego (tu Spółki). Wg organu odwoławczego określenie właściwego czasu możliwe jest w oparciu o fakt nieregulowania zobowiązań podatkowych. Przyjęcie odmiennego założenie, wg organu podatkowego, skutkowałoby w przypadku zagubienia, zniszczenia dokumentów źródłowych, ewidencji podatkowych, sprawozdań finansowych, brakiem możliwości orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, a to czyniłoby przepis art. 116 O.p. martwym. Uwzględniając zatem, że Spółka nie regulowała zobowiązań w VAT za styczeń – marzec, maj i wrzesień 2009 r., zdaniem organu odwoławczego, należało przyjąć, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony najpóźniej w listopadzie 2009 r. Termin płatności podatku za wrzesień 2009 r. przypadał bowiem na dzień [...].10.2009 r., zatem dwutygodniowy termin z art. 21 p.u.i.n. przypadał w listopadzie 2009 r.

Organ odwoławczy dokonał też oceny kondycji finansowej Spółki na podstawie dostępnych danych, tj. na podstawie danych z deklaracji Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2008 r. Z deklaracji tej wynika, że w latach 2006-2007 Spółka poniosła straty (za 2006 w kwocie 5.685,90 zł i za 2007 r. w kwocie 9.843,78 zł). Po raz pierwszy dochód Spółka wykazał za 2008 r. w kwocie 20.827 zł, także za 2009 r. wykazała dochód w kwocie 9.803,03 zł. Deklarowane dochodowy pomniejszano o wykazane straty. Po analizie tych danych organ odwoławczy stwierdził, że Spółka, wbrew twierdzeniom Strony, nie działała prężnie i nie posiadała środków na zapłatę zobowiązań w podatku od towarów i usług za 2009 r. w wysokości wynikającej z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Stwierdził też, że nie jest przesłanką zwolnienia z odpowiedzialności, podnoszony przez Stronę, fakt, że w dacie kiedy przestała pełnić funkcję członka zarządu Spółki nie było jeszcze decyzji określającej w prawidłowej wysokości podatek od towarów i usług za styczeń – marzec, maj, wrzesień i grudzień 2009 r. zatem zarząd nie mógł wiedzieć o zaległościach Spółki. Wskazał na ustalenia wynikające z decyzji określającej Spółce podatek, w szczególności, że przyczyną nieprawidłowego rozliczenia nie były kwestie wykładni prawa, ale uwzględnienie w rozliczeniu faktur dokumentujących czynności które faktycznie nie zostały wykonane, a także na brak sprawozdań finansowych oraz dokumentacji księgowej Spółki.

Odnośnie stanu zdrowie Strony, jako przesłanki wskazującej na brak winy Strony w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, organ odwoławczy stwierdził, że przedłożone przez Stronę dokumenty potwierdzają leczenie szpitalne w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] lipca 2010 r., tj. w okresie przypadającym ponad pół roku po wskazanej dacie, w której winien być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. Ponadto z karty informacyjnej leczenia szpitalnego wynika, że Strona w ww. okresie była leczona po raz pierwszy psychiatrycznie, "bez istotnej przeszłości chorobowej z rozpoznaniem depresji od 5 tygodni przed przyjęciem do szpitala". Powołując się na te dowody, za zbędne organ odwoławczy uznał przeprowadzanie, wnioskowanego przez Stronę, dowodu z opinii biegłego na okoliczność zdolności Strony do prawidłowej oceny sytuacji Spółki w 2009 r. Strona nie wykazała aby chorowała już w 2009 r., a uczęszczania na psychoterapię nie jest okolicznością zwalniającą z odpowiedzialności. Ponadto jeśli Strona nie czuła się na siłach prowadzić sprawy Spółki winna zrezygnować z pełnionej funkcji.

Organ podatkowy nie uwzględnił też wniosku Strony o przeprowadzenie dowodów na okoliczność braku podstaw do wnioskowania w 2009 r. o ogłoszenie upadłości Spółki z:

- dokumentacji finansowej Spółki (księgi rachunkowe, faktury, deklaracje) posiadanych przez UKS i Prokuraturę Rejonową [...] oraz Biuro Rachunkowe B. G. i Biuro Rachunkowe H. K.,

- historii rachunków bankowych Spółki za lata 2009 - 2010 powadzonych przez B Bank S.A. oraz

- oświadczeń C sp. z o.o. i D sp. z o.o. dotyczących informacji na podstawie jakich danych weryfikowano wiarygodność Spółki zawierając umowy leasingowe, a także

- oświadczenia E sp. z o.o. D. S. spółka komandytowa dot. informacji czy w rejestrach handlowych A sp. z o.o. w 2009 r. spółka ta posiadała jakiekolwiek przywileje płatnicze, a jeśli tak jakie (linia kredytowa, odroczony termin płatności).

Odmawiając przeprowadzenie tych dowodów (postanowienie z dnia [...].09.2014 r.), stwierdził, że w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki nie udało się ustalić miejsca przechowywania dokumentacji źródłowej Spółki za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. z pisemnych wyjaśnień H. K. wynika, że dokumentację za cały okres prowadzenia przez nią ksiąg w lipcu 2009 r. odebrała Strona, zaś z wyjaśnień Strony wynika, że nie wie gdzie dokumentacja ta się znajduje. Ponadto z decyzji określającej Spółce podatek od towarów i usług za ww. miesiące 2009 r. wynika, że ewidencje zakupu dotyczące tych okresów rozliczeniowych nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, czyli były prowadzone z naruszeniem art. 109 ust.3 u.p.t.u. i zostały uznane za nierzetelne stosowanie do art. 193 O.p. Wydruki z deklaracji Spółki w podatku dochodowym znajdują się w aktach sprawy.

Odnośnie danych z banków wskazano, że zgodnie z obowiązującymi przepisami, tj. art. 182, art.183 i art. 283 O.p. nie jest możliwe żądanie takich informacji w postępowaniu, w którym stroną nie jest Spółka lub osoba pełniąca aktualnie w Spółce funkcję członka zarządu.

Nie jest możliwe także żądanie od podmiotów gospodarczych udzielenia informacji o ich wewnętrznych procedurach weryfikacji wiarygodności kontrahentów, ponadto, jak zauważył organ odwoławczy, procedury te nie mogą rzutować na ocenę kondycji finansowej Spółki, gdyż jak wynika z akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki, podmioty wskazane przez stronę jako leasingodawcy dochodziły od Spółki należności w trybie egzekucji.

W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że Strona nie wykazała żadnej z przesłanek egzoneracyjnych nie wskazała też mienia z którego możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji i zaspokojenie znacznej części zaległych zobowiązań Spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. J. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzeniu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego i zarzuciła naruszenie:

- przepisów art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 191 O.p. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz niezebranie wszechstronnego materiału dowodowego co do rzekomej niewypłacalności A sp. z o.o. we W., skutkującej koniecznością złożenia wniosku o upadłość tej Spółki w 2009 r. oraz przez wadliwą ocenę dowodów i przyjęcie, że w czasie pełnienia przez Skarżącą funkcji członka zarządu Spółki były podstawy od zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości tej Spółki;

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo, że rozstrzygniecie sprawy wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części;

- art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego dot. A sp. z o.o. we W. nie nastąpiło bez winy skarżącej.

W uzasadnieniu skargi Strona przyznała, że zachodzą w sprawie okoliczności stanowiące tzw. pozytywne przesłanki subsydiarnej odpowiedzialności członka zarządu, o których mowa w art. 116 § 1 i 2 O.p., gdyż strona skarżąca pełniła funkcje członka zarządu Spółki w okresie powstania zaległych zobowiązań podatkowych i egzekucja prowadzona wobec Spółki okazała się bezskuteczna. W prowadzonym postępowaniu organ I instancji pominął jednak okoliczności podnoszone przez Stronę, w szczególności brak wiedzy w 2009 r. o zaległościach podatkowych Spółki oraz problemy ze zdrowiem psychicznym, w istocie zatem nie przeprowadził postępowania w zakresie istnienia przesłanek egzoneracyjnych. Skarżąca powołuje też orzeczenia NSA z dnia 23.05.2013 r. sygn. akt I FSK 916/12 i twierdzi, że w okresie kiedy pełniła funkcję członka zarządu Spółki nie było podstaw do występowania w wnioskiem o ogłoszenie upadłości, decyzję określającą zobowiązania podatkowe w kwotach wyższych niż zadeklarowane wynikają bowiem z decyzji wydanych w okresie kiedy Skarżąca nie pełniła już funkcji w zarządzie Spółki. Postępowanie organu odwoławczego, wg Skarżącej, było tendencyjne, bowiem zamiast uchylić decyzje organu I instancji wystąpił o przekazanie dokumentów zajęć wierzytelności w toku egzekucji cywilnej, jakie wpłynęły od komorników sądowych sciągających długi Spółki, przy czym okazało się, że zajęcia miały miejsce w latach 2012-2014, a zatem nie miały znaczenia w sprawie. Organ podatkowy odmówił natomiast przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów. Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wg art. 183 O.p. wezwanie banku do ujawnienia danych z rachunku bankowego musi być poprzedzone bezskutecznym wystąpieniem do strony o te dane, a ponieważ skarżąca nie pełni funkcji w zarządzie Spółki nie jest możliwe działanie w trybie tego przepisu. Zdaniem Strony, termin "strona" z art. 183 O.p. nie musi być rozumiany jako strona tego postępowania.

Skarżąca twierdzi, że przedstawione przez nią wyciągi z kilku rachunków bankowych (także walutowych) Spółki wskazują, że w drugiej połowie 2010 r. środki zablokowane na tych rachunkach pozwalały na zapłatę zaległości podatkowych Spółki, choćby poprzez skorzystanie z pierwszeństwa w egzekucji dla należności publicznoprawne.

Niewystarczająca, zdaniem Skarżącej, jest ocena kondycji finansowej Spółki wyłącznie na podstawie szczątkowej dokumentacji ograniczonej do danych z zeznań w podatku dochodowym. Istnienie dodatkowych zobowiązań podatkowych wymagałoby od Spółki działań minimalizujących koszty, podczas gdy Spółka w tym czasie zawarła umowy leasingowe, z których wywiązała się należycie. Zwróciła też uwagę, że firmy leasingowe badały zdolności płatnicze Spółki, celowe było zatem ustalenie z ich udziałem wysokości zapłaconych rat leasingowych oraz dokumentów na podstawie których weryfikowano kondycję Spółki jako leasingobiorcy. Uwzględniając dodatkowo skalę działalności Spółki, w szczególności wysokie obroty, mimo konieczności zapłaty ok. 100.000 zł, nie wystąpiły by przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki.

Skarżąca zauważa też, że dokumentację księgową Spółki od sierpnia 2009 r. prowadził B. G. i to jemu zapewne przekazano dokumentację odebraną z poprzedniego biura rachunkowego zatem celowe było wystąpienie do niego o jej przekazanie, czego nie uczyniono.

Ponadto, strona skarżąca zauważa, że nawet gdyby wykazano, że wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki, to Skarżąca nie ponosi winy za niezgłoszenie w terminie tego wnioski, z uwagi na problemy ze zdrowiem psychicznym. Które uniemożliwiały jej realną ocenę sytuacji Spółki i złożenie wniosku o upadłość w stosownym czasie. Wskazanie w karcie informacyjnej leczenia szpitalnego informacji o wcześniejszej psychoterapii uzasadniało, zdaniem Skarżącej, wniosek o przeprowadzenie dowody z opinii biegłego lekarza psychiatry.

Poważne braki w materiale dowodowym uzasadniały, wg Skarżącej, uchylenie decyzji organu I instancji w trybie art. 233 § 2 O.p., czego organ odwoławczy nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenia skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] lutego 2015 r. Skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze, ponadto wniosła o dopuszczenie, w trybie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm. dalej P.p.s.a), dowodu z akt postępowania podatkowego zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] maja 2014 r. nr [...] na okoliczność skuteczności doręczenia drugiemu członkowi zarządu Spółki (P. M.) decyzji wydanej w trybie art. 116 § 1 O.p. i zarzuciła naruszenie art. 116 § 1 O.p. przez skuteczne wydanie decyzji w trybie art. 116 §1O.p. wyłącznie w stosunku do skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej., Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji wskazać należy ustawowe przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczona odpowiedzialnością. Odpowiedzialność ta uregulowana została w przepisie art. 116 § 1 O.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

(1) nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

(2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (§ 2)

Dyspozycja art. 116 O.p. obejmuje zatem zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu (także byłego członka zarządu), które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Przesłankami negatywnymi, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są: zgłoszenie wniosku o upadłość lub o wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu albo wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podatkowy, prowadząc postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki, powinien zatem dopiero w przypadku stwierdzenia istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności egzoneracyjne (przesłanki negatywne). Braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych wyklucza bowiem orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo wykazały istnienie w rozpoznawanej sprawie pozytywnych przesłanek do orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej, jako członka zarządu A spółki z o.o. we W. za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – marzec, maj, wrzesień, grudzień 2009 r. W szczególności prawidłowo ustaliły, że Skarżąca w okresie powstania zaległości w podatku od towarów i usług, tj. w okresie od lutego do [...] stycznia 2010 r. faktycznie pełniła funkcje członka zarządu Spółki wraz z P. M., a także wykazały bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko Spółce, co potwierdza postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, że Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, zajęcia rachunków bankowych w dziewięciu bankach okazały się nieskuteczne, Spółka nie jest też właścicielem pojazdów ani nieruchomości, co wynika z informacji: Centralnej Ewidencji Pojazdów i kierowców z [...] stycznia 2013 r. oraz Biura Katastru Miejskiego z [...] stycznia 2013 i Powiatowego Zakładu Katastralnego z [...] marca 2013 r. Tym samym ustalono, że nie jest możliwe zaspokojenie zaległych zobowiązań podatkowych z majątku Spółki

Ustaleń co do istnienia pozytywnych przesłanek z art. 116 O.p. Strona skarżąca w rozpoznawanej sprawie nie kwestionuje. Nie wskazuje też mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Podnosi jednak, że organy obu instancji nie wykazały, że w okresie kiedy pełniła funkcję członka zarządu Spółki istniały przesłanki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki, a nawet jeśli przesłanki takie wystąpiły to Strona nie ponosi winy za niezgłoszenie takiego wniosku.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki spoczywa na członku zarządu spółki.

Okolicznościami, które mogłyby prowadzić do uwolnienia Skarżącej od odpowiedzialności, to w niemniejszej sprawie zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania jej zapobiegającemu, albo wykazanie braku winy Skarżącej w niezłożeniu wniosku o upadłość i niewszczęciu postępowania jej zapobiegającemu.

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze dalej: p.u.i.n. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Dłużnik jest niewypłacalny, zgodnie z art. 11 ust. 1 p.u.i.n., jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, a jeśli dłużnik jest osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną to, zgodnie zaś art. 11 ust. 2 p.u.i.n., uważa się go za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Dłużnik, stosownie do art. 21 ust. 1 p.u.i.n., obowiązany jest , nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W sytuacji, gdy dłużnikiem jest osoba prawna, jak w niniejszej sprawie, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami - w niniejszej sprawie podmiotem takim jest członek zarządu Spółki. Podkreślić należy, że obie wymienione przesłanki są alternatywne i równorzędne, wobec czego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości przedsiębiorców, a tym samym obliguje reprezentantów tych przedsiębiorców do złożenia stosownego wniosku we właściwym czasie.

Przesłanka "niewypłacalności dłużnika", rozumiana jako zaprzestanie płacenia długów, winna mieć względnie trwały charakter. Przepisy ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze wskazują na dwutygodniowy termin, co oznacza, że dłużnik nie tylko od dwóch tygodni nie płaci długów, ale także nie będzie tego czynił w przyszłości z powodu braku niezbędnych środków. Jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Niewypłacalność istnieje zatem nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (zob. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42, także wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 656/13 ).

Uwzględniając przywołane regulacje prawa upadłościowego i naprawczego należy wskazać, że każda z przesłanek niewypłacalności dłużnika obliguje go do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. O "właściwym czasie" do zgłoszenia upadłości decydują przesłanki obiektywne, a nie subiektywne przekonanie członka zarządu spółki. Przy czym "właściwym czasem" do wszczęcia postępowania upadłościowego jest przede wszystkim czas odpowiedni ze względu na ochronę wierzycieli. Właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości to czas, w którym złożenie wniosku zapewnia wszystkim wierzycielom możliwość uzyskania równomiernego, chociaż tylko częściowego, zaspokojenia z majątku danego dłużnika. Każdy członek zarządu powinien więc z należytą starannością zadbać o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności spółki. Oznacza to obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w takim czasie, by nie zniweczyć celu tego postępowania, jakim jest równomierne zaspokojenie wierzycieli spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p.). Obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości rozpatrywać należy w odniesieniu do okresu pełnienia przez dany podmiot funkcji w zarządzie spółki. Jeżeli w tym okresie wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, to zgłoszenie takiego wniosku jest obowiązkiem członka zarządu. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje odpowiedzialnością w trybie i na zasadach przewidzianych dla osób trzecich (por: wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt FSK 1605/06). Niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 2 O.p. (por: uchwała NSA z 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09).

W rozpoznawanej sprawie, ani Skarżąca, w okresie sprawowania swojej funkcji, ani inna osoba wniosku o upadłość Spółki nie złożyły. Nie złożyły także wniosku o wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Okoliczności te nie są sporne.

W ocenie Sądu, Skarżąca nie ma racji zarzucając organom podatkowym błędną ustalenia w zakresie wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości Spółki w okresie kiedy pełniła funkcję członka zarządu. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki, stosownie do art. 11 ust. 1 p.u.i.n., winien być zgłoszony najpóźniej w listopadzie 2009 r., gdyż Spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług od lutego 2009 r. (zobowiązanie za styczeń 52.113 zł, za luty 13.200 zł, za marzec 23.741, za maj 5 zł za wrzesień 10.167 zł). Zasadnie przyjęto, że brak zapłaty zobowiązania za wrzesień 2009 r. wskazywał na trwałe nieregulowanie wymagalnych zobowiązań. Termin płatności zobowiązania za wrzesień 2009 r. przypadał na [...] października 2009 r. zatem 14 dniowy termin, wynikający z art. 21 ust. 1 p.u.i.n., upływał w listopadzie 2009 r. Ponadto analiza kondycji finansowej Spółki, przeprowadzona na podstawie dostępnych danych dotyczących działalności Spółki, w szczególności zeznań CIT-8 za lata 2008 i 2009 (Spółka od początku działalności czyli od 2006 r. nie składała sprawozdań finansowych) wykazała, że zobowiązania podatkowe, wynikająca z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] sierpnia 2012 r. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za 2009 r., znacznie przewyższały możliwości Spółki, która w latach 2006-2007 wykazywała straty a w latach 2008 r. i 2009 niewielkie dochody, przy czym, jak wynika z zeznania za CIT-8 za 2009 r. Spółka w 2009 r. nie wpłacała zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, a zatem nie uzyskiwała w ciągu roku dochodów.

Zasadnie też organ podatkowy przyjął, że Spółka w 2009 r. nie działała prężnie, jak twierdziła Strona, powołując się wyłącznie na uzyskiwane przez Spółkę obroty, a przeprowadzona analiza nie uwzględnia danych z prowadzonych ksiąg. Odnosząc się do tych zarzutów Strony, należy podkreślić, że w niemniejszej sprawie Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na dokonanie oceny kondycji finansowej Spółki na podstawie niepełnych materiałów. Zarząd Spółki ponosi bowiem odpowiedzialność za nieskładanie, od początku jej działalności, sprawozdań finansowych, na podstawie których można określić kondycję finansową Spółki. Sięgając zatem do posiadanych danych z deklaracji CIT-8 organy podatkowe, w ocenie Sądu, wypełniły obowiązki w zakresie zebrania materiału dowodowego także odnośnie kondycji finansowej Spółki. Strona skarżąca z własnych zaniedbań związanych z wypełnianiem obowiązków w zakresie czuwania nad prawidłowym działaniem Spółki, sporządzaniem i składaniem sprawozdań finansowych i bilansów, nie może wywodzić skutków dla siebie korzystnych i wskazywać na braki w ustaleniach faktycznych organów podatkowych. Jednocześnie nie ma znaczenia, podnoszona przez Skarżącą, okoliczność, że w ramach pełnionej funkcji wykonywała jedynie niektóre obowiązki. Skarżąca jako członek zarządu Spółki była uprawniona i zobowiązana do kontrolowanie prawidłowości działania Spółki, jej finansów i majątku, a także terminowego płacenia wymagalnych zobowiązań w tym, zobowiązań podatkowych, także do zgłoszenia wniosku o upadłość. Ocena czy wystąpiły przesłanki do wystąpienia z takim wnioskiem musi wiązać się ze znajomością sytuacji finansowej i majątkowej Spółki, a tę zapewnia m in. bilans i sprawozdanie finansowe, których Spółka nie składała. Zaniedbanie tych obowiązków nie może być zatem postrzegane jako przesłanka zwalniająca Skarżąca z odpowiedzialności, bowiem wobec braku dokumentacji księgowej i sprawozdań finansowych nie można precyzyjnie określić czy i kiedy majątek Spółki przestał wystarczać na regulowanie wymagalnych zobowiązań podatkowych. Sięgając zatem do posiadanych danych z deklaracji CIT-8 organy podatkowe wypełniły obowiązki w zakresie zebrania materiału dowodowego odnośnie kondycji finansowej Spółki, w szczególności czy majątek Spółki wystarczał na zaspokojenie wymagalnych zobowiązań. Z deklaracji tych wynika, czy i w jakie wysokości Spółka uzyskała dochód (poniosła stratę,) czy w latach poprzednich ponosiła straty (odliczenie strat z lat ubiegłych), czy w trakcie roku podatkowego uzyskiwała dochody (opłacała zaliczki na podatek). O dobrej sytuacji finansowej Spółki wbrew twierdzeniom Strony nie świadczy fakt osiągania wysokich obrotów (przychodów), bowiem z uzyskanych przychodów Spółka finansowała bieżącą działalność i niewielkie dochody wykazała dopiero w latach 2008 i 2009. Dochody te nie pozwoliły jednak na pokrycie zaległych zobowiązań podatkowych.

Nie są zasadne, zdaniem Sądu, także zarzuty Skarżącej o posiadanych przez Spółkę w 2010 r. znacznych środkach finansowych na trzech rachunkach prowadzonych przez Deutsche Bank. Z przedstawionych przez Stronę wyciągów bankowych z tych rachunków wynika bowiem, że Spółka nie posiadała na tych rachunkach środków finansowych którymi mogła dysponować i regulować z tych środków bieżące lub zaległe zobowiązania. Nie było też możliwe w toku niniejszego postępowania uzyskanie od B informacji w trybie przewidzianym w przepisach art. 182 i 183 O.p. Zasadnie zatem organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia dowodu z historii rachunków bankowych Spółki prowadzonych w ww. Banku, wskazując na brak możliwości prawnych umożliwiających uzyskania takich informacji. Organy podatkowe prowadziły bowiem postępowanie wobec Skarżącej, jako byłego członka zarządu Spółki. Stroną postępowania była zatem Skarżąca, a nie Spółka, do której należały wskazane przez Stronę rachunki bankowe, a stosowanie do art. 182 §1 O.p. naczelnik urzędu skarbowego może żądać informacji od banku dotyczącej strony postępowania. Rozszerzające interpretowanie pojęcia "strona postępowania" o co wnosi Skarżąca, zdaniem Sądu, jest wykluczona z uwagi na jednoznaczne brzmienie art. 133 O.p. oraz przepis art. 184 §1 O.p., który nakazuje naczelnikowi urzędu skarbowego zwracać uwagę na zasadę szczególnego zaufania pomiędzy instytucjami finansowymi a ich klientem. Należy też przypomnieć, że, zgodnie z art. 180 §1 O.p., jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie jest sprzeczne z prawem. Sprzeczne z prawem byłoby niewątpliwie uzyskanie od banku informacji o historii rachunku bankowego w sposób niezgodny z opisaną w Ordynacji podatkowej procedurą (art. 182 – art. 185).

Odnośnie wykorzystania do badania sytuacji finansowej Spółki dokumentacji księgowej, która, jak twierdzi Skarżąca, mogła znajdować się w biurze rachunkowym B. G., należy wyjaśnić, że w toku postępowania Skarżąca stwierdziła, że Spółka w trakcie 2009 r. zawarła umowę z tym biurem rachunkowym, zaś miejsca przechowywania dokumentacji księgowej Spółki Skarżąca nie wskazała. Dokumentacja ta po zakończeniu roku podatkowego winna znajdować się u podatnika, tj. w Spółce, a nie w biurze rachunkowym, ale Spółka pod wskazanym adresem nie działała, co ustalono w toku postępowania zarówno wymiarowego jak i egzekucyjnego. Uwzględniając te okoliczności należy stwierdzić, że dalsze poszukiwanie tej dokumentacji nie było celowe.

Brak także podstaw, zdaniem Sądu, do kwestionowania stanowiska organu odwoławczego, który odmówił przeprowadzenia dowodu z oświadczeń firm leasingowych, w zakresie stosowanych metod weryfikacji wiarygodności Spółki jako leasingobiorcy wskazując, że ustalenia w tym zakresie nie mają znaczenia w sprawie, a ponadto brak podstaw prawnych do wezwania tych podmiotów gospodarczych o ujawnienie stosowanych metod weryfikacji. Stosowane wewnętrzne procedury weryfikacji wiarygodności kontrahentów przez firmy leasingowe, zdaniem Sądu, nie dają podstaw do przyjęcia, że Spółka zawierając umowy leasingowe była w dobrej kondycji finansowej. Decyzje podmiotów gospodarczych co do zawarcia umowy są decyzjami autonomicznymi, podejmowanymi na własny rachunek w ramach ryzyka gospodarczego. Stosowane w tym zakresie oceny nie dają podstaw ani do oceny wypłacalności Spółki, ani do przyjęcia, że Spółka byłą w dobrej sytuacji finansowej jeśli takie umowy z nie zawarto. Należy też zwrócić uwagę, że Spółka posiadała nieuregulowane, wymagalne zobowiązania wobec dwóch firm leasingowych, tj. D sp. z o.o. oraz C sp. z o.o. Co potwierdza, że fakt zawarcia umowy leasingowej nie oznaczał dobrej kondycji finansowej leasingobiorcy.

Zasadnie także, zdaniem Sadu, organ odwoławczy przyjął, że Skarżąca nie wykazała, iż nie ponosi winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki Na wstępie należy zauważyć, że członka zarządu nie zwalanie z odpowiedzialności za zaległe zobowiązania spółki sam fakt, że w dacie kiedy przestał pełnić funkcję w zarządzie nie została jeszcze wydana decyzji określająca prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, które powstaje z mocy prawa (art. 21 §1 pkt 1 O.p.). Zobowiązanie w podatku od towarów i usług jest zobowiązaniem, które powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., jest zatem wymagalne w prawidłowej wysokości od momentu jego powstania, a decyzja wydana w trybie art. 21 § 3 O.p. określa tylko jego prawidłową wysokość. Należy też przypomnieć, na co wskazywały organy podatkowe, że nieprawidłowe wykazanie w deklaracjach zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r. wynikało z rozliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, a nie np. z niewłaściwej wykładni przepisów prawa. To na zarządzie Spółki spoczywał obowiązek czuwania nad prawidłowym rozliczeniem z tytułu zobowiązań podatkowych.

Także podnoszone przez Skarżącą problemy zdrowotne nie uzasadniały, w ocenie Sądu, przyjęcia, że nie ponosi ona winy za niezgłoszenia wniosku o ogłoszenia upadłości we właściwym czasie. Z przedłożonej dokumentacji lekarskiej wynika bowiem, że problemy zdrowotne Skarżącej wystąpiły w 2010 r., tj. pobyt w szpitalu od [...] maja 2010 r. do [...] lipca 2010 r. i leczenie przez 5 tygodni przed przyjęciem do szpitala z rozpoznaniem depresji, wcześniej psychoterapia przerwana przez Stronę. Choroba Skarżącej, która faktycznie ujawniła się w 2010 r. nie mogła mieć wpływu na podejmowanie przez Stronę działań dotyczących Spółki w listopadzie 2009 r. Dokumentacja lekarska potwierdza pobyt Skarżącej w szpitalu w okresie od [...] maja 2010 r. do [...] lipca 2010 r., przed przejęciem do szpitala leczenie od 5 tygodni z rozpoznaniem depresji, "bez istotnej przeszłości chorobowej". W tych okolicznościach zasadnie, zdaniem Sadu, odmówiono powołania biegłego celem oceny stanu zdrowia psychicznego Skarżącej w 2009 r. Organ podatkowy zobowiązany jest bowiem dopuścić dowód który może mieć znaczenia w sprawie. Skoro dokumentacja medyczna wskazywała na początek problemów zdrowotnych Skarżącej w 2010 r. nie było podstaw do prowadzenia w tym zakresie dalszego postępowania. Tym bardziej, że ustalone okoliczności potwierdzały przedstawione przez Stronę dowody.

Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony przez Stronę w piśmie procesowym z [...] lutego 2015 r. bowiem, jak wynika z akt sprawy, postępowanie w trybie art. 116 O.p. wobec P. M., który pełnił funkcję członka zarządu Spółki wraz ze Skarżącą, zostało skutecznie wszczęte i zakończone decyzją. W niniejszej sprawie brak podstaw do badania skuteczności doręczenia decyzji w innym postępowaniu podtakowym.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.