Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 2/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na informację Zarządu Województwa z dnia 23 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie protestu od wyników oceny wykonalności wniosku o dofinansowanie projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

"A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła w dniu 15 marca 2017 r.

w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 -2020 pn. "Wprowadzenie do oferty "A" Sp. z o.o. nowych usług dostosowanych do potrzeb osób starszych, niepełnosprawnych i z chorobami cywilizacyjnymi". Celem projektu było doprowadzenie do podniesienia konkurencyjności Spółki poprzez wprowadzenie do oferty usług organizacji noclegów oraz usług gastronomicznych przystosowanych do oczekiwań i potrzeb osób w podeszłym wieku i/lub osób z chorobami cywilizacyjnymi a także organizacji turnusów dla osób starszych, niepełnosprawnych i osób z chorobami cywilizacyjnymi. W ramach projektu wnioskodawca planował rozbudować budynek w G. przy ul. [...] w celu otwarcia pensjonatu a także przystosować wybrane pomieszczenia lokalu do obsługi osób starszych i z chorobami cywilizacyjnymi. Wnioskodawca zobowiązał się ponadto do wykonania niezbędnych prac remontowo - budowlanych, zakupienia odpowiedniego wyposażenia pokoi oraz profesjonalnych urządzeń do ćwiczeń i rehabilitacji, a także nosił się z zamiarem wykonania prac adaptacyjnych budynku w zakresie rozwiązań automatyki obsługowej. Przewidziany okres realizacji projektu wskazany został w zakresie czasowym od 1 kwietnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r.

W dniu 30 czerwca 2017 r. wnioskodawca otrzymał informację, że w wyniku przeprowadzonej oceny formalnej wniosek o dofinansowanie projektu uzyskał pozytywną ocenę formalną i został zakwalifikowany do oceny wykonalności. W dniu 6 września 2017 r. strona wnioskująca otrzymała informację o konieczności złożenia wyjaśnień na etapie oceny wykonalności wniosku o dofinansowanie projektu. Odpowiedzi udzielono pismem z dnia 15 września 2017 r.

Pismem z dnia 2 października 2017 r. Zarząd Województwa poinformował wnioskodawcę o odmowie przyznania pomocy na realizację wymienionej wyżej operacji wskazując, że wniosek uzyskał negatywną ocenę wykonalności i nie został zakwalifikowany do oceny strategicznej I stopnia. W informacji wskazano, że w trakcie oceny wykonalności uznano, że projekt nie spełnił następujących kryteriów:

A.1. Możliwe warianty.

A.2. Zakres rzeczowy projektu.

A.4. Poprawność procedury OOŚ.

B.1. Nakłady na realizację projektu.

B.2. Założenia do analiz.

B.3. Analiza finansowa projektu.

B.5. Trwałość instytucjonalno - finansowa.

Pismem z dnia 31 października 2017 r. strona wniosła środek odwoławczy

w postacie protestu do oceny wykonalności wniosku, w którym szczegółowo odniosła się do zastrzeżeń dotyczących wskazanych kryteriów.

W wyniku złożonego protestu, Instytucja Pośrednicząca tj. "B" S.A. pismem z dnia 23 listopada 2017 r. poinformowała wnioskodawcę,

że na skutek weryfikacji stanowiska zawartego w ocenie wykonalności uwzględniła kryterium A.1., B.2 oraz B.5. Pozostałe zakwestionowane kryteria tj.: A.2., A.4., B.1. oraz B.3. uznała za niespełnione.

Uzasadniając swoje stanowisko w odniesieniu do kryterium A.2. "Zakres rzeczowy projektu" "B" S.A. wskazała, że zakres rzeczowy projektu tj. remont

i wyposażenie budynku w celu przystosowania go do obsługi osób starszych

i z chorobami cywilizacyjnymi, nie odpowiada celom projektu ani zdefiniowanym problemom. Wnioskodawca jako problemy wskazał: sezonowość wynajmu apartamentów, zmienne trendy, większy popyt niż ilość posiadanych miejsc noclegowych oraz wymagania klientów. Jako cele realizacji projektu wskazano: poszerzenie oferty gastronomicznej o zindywidualizowane posiłki dopasowane

do potrzeb dietetycznych i wymagań gości; wprowadzenie opcji fitness (sala

do ćwiczeń i rehabilitacji) oraz dostosowanie wybranych pokoi pensjonatu

oraz rozwiązań komunikacyjnych do potrzeb osób starszych i z chorobami cywilizacyjnymi. W ocenie Instytucji Pośredniczącej wszystkie wymienione powyżej problemy oraz cele mają przede wszystkim służyć poprawie konkurencyjności wnioskodawcy na rynku turystycznym, na którym świadczy swoje usługi. Celem projektu jest w głównej mierze poprawa jakości usług świadczonych

przez wnioskodawcę. Przy czym tylko w znikomym stopniu poprzez realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawca będzie świadczył usługi dla wskazanych grup docelowych, o czym - zdaniem Agencji - świadczą m.in. zapisy pkt. D.5 wniosku o dofinansowanie projektu. Szczegóły wprowadzanej w ramach projektu oferty rehabilitacyjnej dietetycznej i profilaktycznej w zakresie zdrowia fizycznego,

jak i psychicznego wskazano dopiero w proteście, zaś wnioskodawca stwierdził,

że na wezwanie "B" jest w stanie przesłać szczegółowe informacje. W dokumentacji aplikacyjnej brak było zapisów potwierdzających, że wprowadzane

przez wnioskodawcę rozwiązania będą usługami medycznymi. Wątpliwości organu budzi również wysokość zaproponowanych przez wnioskodawcę cen na wdrożone

w wyniku realizacji projektu usługi, szczególnie w kontekście, że odbiorcami usług mają być osoby w podeszłym wieku, z chorobami cywilizacyjnymi

oraz niepełnosprawne a także, że w obszarze działalności wnioskodawcy znajdują się obiekty bardziej konkurencyjne.

W odniesieniu do kryterium A.4. "Poprawność procedury OOŚ" Instytucja Pośrednicząca wyjaśniła, że złożony projekt jest przedsięwzięciem infrastrukturalnym. Z treści przedstawionych przez wnioskodawcę decyzji administracyjnych, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę wynika, że obiekt budowlany będący przedmiotem projektu ma przeznaczenie mieszkaniowe.

Z przedstawionej dokumentacji nie wynika jednak, by wnioskodawca mógł

w przedmiotowym obiekcie prowadzić działalność usługową. W ocenie organu przedstawiony projekt jest niewykonalny z uwagi na fakt, że wnioskodawca przedstawił pozwolenia na budowę na realizację obiektu, który nie jest zgodny

z celami projektu, którego konsekwencją będzie niemożność prowadzenia działalności usługowo - hotelowej opisanej we wniosku o dofinansowane.

Przedstawiając stanowisko w odniesieniu do kryterium - B.1. "Nakłady

na realizację projektu" Instytucja Pośrednicząca uznała, że nakłady poniesione

na realizację przedmiotowej inwestycji są niewspółmierne do oczekiwanych celów, szczególnie w kontekście, że tylko część pokoi na być dostosowana do potrzeb osób starszych, niepełnosprawnych oraz z chorobami cywilizacyjnymi. Organ zauważył,

że wnioskodawca nie ma gwarancji, że z uwagi na dużą konkurencyjność

w lokalizacji inwestycji założone cele zostaną one osiągnięte. W ocenie Agencji wnioskodawca mógłby osiągnąć spodziewana cele przy znacznie niższych nakładach, które nie budziłyby złamania zasady efektywnego wydatkowania dofinansowania pochodzącego ze środków publicznych. Organ uwzględnił jednocześnie stanowisko wnioskodawcy przedstawione w proteście odnośnie straty w 2016 r.

Końcowo, uzasadniając negatywne stanowisko w odniesieniu do kryterium B.3. "Analiza finansowa projektu" Instytucja Pośrednicząca wyjaśniła,

że wnioskodawca nie zakłada popytu na świadczone usługi ze strony klientów

z Polski z uwagi na fakt, że nie są oni tak zamożni jak klienci z zagranicy. Zdaniem organu samo kryterium cenowe w odniesieniu do cen za podobne usługi w innych krajach i lokalizacja obiektu nie stanowią o przewadze konkurencyjnej w stosunku

do innych podmiotów świadczących podobne usługi. Brak jest tym samym podstaw by uznać, że wnioskodawca osiągnie przychody na zakładanym poziomie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu w części, w której rozpatrzono protest negatywnie z uwagi na brak spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów A.2., A.4., B.1. oraz B.3. została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, które miało istotny wpływ na wynik oceny. Wniosła ponadto o o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej informacji zarzuciła naruszenie art. 57 w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t. jedn. Dz. U.

z 2017 r., poz. 1460 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające

na wadliwym przyjęciu, że dokonana przez organ ocena projektu w zakresie spełnienia kryteriów wykonalności A.2., A.4., B.1. oraz B.3. została dokonana zgodnie z prawem, podczas gdy ocena ta została przeprowadzona z naruszeniem zasad równości, przejrzystości, rzetelności, bezstronności, a zatem z naruszeniem zasad określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podniosła ponadto zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020,

poprzez uznanie, że projekt nie został dopuszczony do oceny strategicznej,

a przez co nie mógł uzyskać wymaganej liczby punktów na skutek czego nie mógł zostać wybrany do dofinansowania podczas gdy prawidłowe ponowne sprawdzenie przez organ wniosku z uwzględnieniem informacji opisanych w proteście

pod względem kryteriów wykonalności projektu winno doprowadzić do uwzględnienia w całości tego protestu, a przez to do dopuszczenia wniosku o dofinansowanie

do oceny strategicznej. Wskazała także na naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez dokonanie oceny projektu w sposób naruszający ustaloną Regulaminem procedurę; nierzetelną i nieobiektywną ocenę złożonego wniosku skutkującą uznaniem, że projekt nie spełnia wskazanych kryteriów wykonalności; nierzetelną ocenę projektu przeprowadzona jedynie

poprzez odwołanie się do wyrywkowych fragmentów wniosku; zarzut niespełnienia kryterium trwałości projektu z jednoczesnym uzasadnieniem tego zarzutu argumentacją odnosząca się do innych aspektów wniosku, odmienną i sprzeczną

z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceną kryteriów odnoszących się

do analizy finansowo ekonomicznej oraz trwałości instytucjonalno - finansowej

w szczególności polegającej na uwzględnieniu powyższych kryteriów w B.5.,

a odmowie uznania w B.1. i B.3.

Zdaniem Spółki informacja narusza także art. 37 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez wezwanie wnioskodawcy

do przedłożenia decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę oraz decyzji zamiennych, a także wyjaśnień dotyczących funkcji budynku a następnie negatywną ocenę kryterium, podczas gdy zakres kryterium tj. A.4. "Poprawność procedury OOŚ" i jego ocena winna mieścić się wyłącznie w ramach analizy Oceny Odziaływania

na Środowisko, którą to wnioskodawca spełnił przedkładając deklarację Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazującą, że dla obiektu przeprowadzenie oceny, o której mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG

nie zostało uznane za niezbędne.

Końcowo podniosła zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez nierzetelna analizę i pominięcie przepisów wskazanych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r.

poz. 71), art. 3 ust. 1 pkt 50 lit a) zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. ośrodki i hotele, zlokalizowane poza terenami mieszkaniowymi, terenami przemysłowymi, innymi terenami zabudowanymi i zurbanizowanymi terenami niezabudowanymi,

w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków

(Dz. U. Nr 38, poz. 454), wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9.

Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z ustrojową zasadą sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującym prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2017 r. poz. 2119). Z kolei

na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg wskazanych w art. 3 § 2 tej ustawy. Natomiast stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Stosują wówczas środki określone w tych przepisach. Taką regulacją szczególną jest też ustawa z dnia 11 lipca 2014 r.

o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych

w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. – powoływana jako ustawa wdrożeniowa lub ustawa z dnia 11 lipca 2014 r.). Przepisy tej ustawy określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania

oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie

w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a., z wyłączeniem jej przepisów wymienionych w art. 64 ustawy wdrożeniowej (np. wyroki WSA: w Opolu z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Op 273/17 i z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt I SA/Op 282/17; w Kielcach z dnia 27 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Ke 290/17).

Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. stanowiła też podstawę prawną wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia – informacji Instytucji Zarządzającej z dnia 23 listopada 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego negatywnego wyniku weryfikacji merytorycznej wniosku skarżącej Spółki o dofinansowanie, zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego.

Do postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, rozpoczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2017 r., poz. 1475). Zgodnie natomiast z ust. 2 wskazanego przepisu do postępowań

w zakresie wyboru operacji w rozumieniu art. 2 pkt 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego

i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, z późn. zm.) w zakresie operacji realizowanych

na podstawie ustawy zmienianej w art. 14, wszczętych w terminach składania wniosków o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b tego rozporządzenia, które rozpoczęły bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Projekt został zgłoszony w trybie konkursowym, tj. w postępowaniu, które zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, służy wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów (pkt 1) albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1 (pkt 2). Zgodnie z art. 41 ust. 1 cyt. ustawy podstawą przeprowadzanego konkursu jest regulamin ustalony przez instytucję zarządzającą, który określa m.in. kryteria wyboru projektu wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy). Stosownie do art. 53 ust. 1 tej ustawy,

w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów. Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą (art.55 pkt 1 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę

do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. Na podstawie art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa

w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa

w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. W przypadku jednak, gdy wyczerpana została kwota przyznana na dofinansowanie projektów, stosownie do art. 66 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo

i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. W realiach rozpoznawanej sprawy zasadne będzie również zwrócenie uwagi na zakres i kryteria oceny sądowej. W punkcie wyjścia wskazać trzeba, że podstawą wniesienia protestu, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Przyjmuje się, że są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia, zatem organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, a skoro tak, to również w tych granicach orzeka sąd administracyjny, rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu. Złożenie protestu uprawnia zatem do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 357/17 - CBOSA).

Jak już wskazano, zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej sąd rozpoznaje wniesioną skargę w zakresie nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Ustawa

nie określa przy tym innego kryterium sprawowania kontroli sądowej,

niż przewidziane w art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych kryterium zgodności z prawem. Oznacza to w szczególności, że sąd nie jest uprawniony do merytorycznej weryfikacji projektu, np. przez odmienną ocenę jego założeń i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi.

Jest natomiast uprawniony do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. zachowujący aktualność wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/).

Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna

i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie. Rzeczą sądu jest wyłącznie kontrola prawa, sąd administracyjny nie jest władny dokonywać oceny słuszności, efektywności, racjonalności kryteriów konkursowych, ani tym bardziej zastępować oceniających lub weryfikować merytorycznie wiedzę ekspercką. Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona

do kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny

z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji regionalnego programu operacyjnego.

Zaznaczyć należy, że regulamin konkursu, na podstawie którego przeprowadzany jest konkurs wyboru projektów do dofinansowania (art. 41 ust. 1 ustawy), nie stanowi źródła prawa powszechnie obowiązującego, w rozumieniu

art. 87 Konstytucji RP. Regulaminowi temu trzeba jednak przypisać normatywny charakter, jako że jest to akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym; stanowi on zatem podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej zostały określone ogólne zasady dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów

do dofinansowania. Zgodnie z tymi przepisami właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz do zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu

do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Projekt powinien podlegać ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego, tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich

oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE)

nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. 347, str. 320). W świetle powołanego przepisu rozporządzenia ogólnego, procedury i kryteria wyboru muszą być przejrzyste

i niedyskryminacyjne, muszą zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów oraz nie mogą naruszać zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, zapewniać dostępność dla osób niepełnosprawnych, muszą przyczyniać się do zrównoważonego rozwoju

oraz wspierać zachowanie, ochronę i poprawy jakości środowiska naturalnego.

Podkreślenia wymaga, że wskazane zasady mają charakter normatywny,

a naruszenie którejkolwiek z nich przy ocenie projektu stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Jednocześnie dotyczą one każdego etapu konkursu - począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, przez uzasadnienie stanowiska na etapie oceny formalnej

oraz merytorycznej projektu i wreszcie także oceny słuszności zarzutów protestu. Wskazać też trzeba, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej

i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest natomiast z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi

w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyroki NSA: z dnia 4 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 3435/16; z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17).

Warunkiem koniecznym dla przeprowadzenia wyboru projektów

do dofinansowania zgodnie z regułami określonymi w art. 37 ust.1 i 2 ustawy jest zatem w pierwszej kolejności określenie w jednoznaczny i jasny sposób warunków oraz zasad postępowania w przedmiocie wyboru projektów. W szczególności, kryteria wyboru powinny być precyzyjne i jednoznaczne, a pojęcia określające kryteria powinny zostać zdefiniowane tak, aby wyłączyć dowolność organu przy dokonywaniu oceny. Ponadto zasada przejrzystości zobowiązuje instytucję zarządzającą do wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów, a zasada rzetelności do dokonania tej oceny przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji.

Zarzut naruszenia zasad z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego

i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny

i przedstawienia jej uzasadniania. Każdorazowo jednak należy te kwestie rozpatrywać indywidualnie, badając nie tylko sam fakt ewentualnych uchybień

w szeroko rozumianej procedurze konkursowej, ale także potencjalny wpływ ich wystąpienia na ocenę projektu składanego przez wnioskodawcę (por. wyrok WSA

w Kielcach z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 486/16).

Przystępując do kontroli sądowoadministracyjnej oceny wniosku aplikowanego przez skarżącą Spółkę należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie projektu

w terminie przewidzianym ustawą wdrożeniową wniosła protest, który w następstwie jego rozpatrzenia nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni

od doręczenia informacji dot. nieuwzględnienia protestu została złożona skarga

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Przypomnieć również należy,

że badanie legalności w sprawie nieuwzględnienia protestu doznaje ograniczeń wynikających wprost z zakresu tego protestu. Skoro, jak zostało już wskazane, organ rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia, to również

i Sąd, rozpoznający skargę orzekać będzie w tych granicach.

Zasada niezwiązania Sądu skargą, wynikająca z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w tym przypadku doznaje pewnych ograniczeń. Złożenie protestu uprawnia bowiem do kontroli oceny projektu w zakresie odpowiadającym zakresowi protestu. Powyższe ma przełożenie na rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie. Jak już była mowa, w myśl art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, podstawą wniesienia protestu mogą być zarzuty dotyczące kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza lub też zarzuty o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Są to dwie niezależne podstawy zaskarżenia w ramach protestu.

W proteście skarżąca Spółka wskazała, że wnosi protest w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku, wskazując kryteria wyboru, z którymi się

nie zgadza, gdyż ocenę uważa za błędną i niezgodną z zapisami wniosku.

W ramach realizacji polityki spójności właściwa instytucja zarządzająca jest uprawniona do określania swoistej procedury postępowania przy dokonywaniu oceny projektów ubiegających się o dofinansowanie. Postępowanie to ma charakter konkursowy, jego zasady uszczegółowione są w regulaminie, upowszechnione

zaś w ogłoszeniu o konkursie. Zasady konkursu są jednakowe dla wszystkich

i nie mogą być zmieniane dla potrzeb poszczególnych wnioskodawców, a każdy przystępujący do konkursu godzi się na nie. Potwierdzeniem tego w niniejszej sprawie było złożone przez skarżącą we wniosku oświadczenie (por. wyrok WSA

w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Go 437/17).

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób nienaruszający przepisów prawa. Ocena projektu została poprzedzona wnikliwym badaniem złożonego wniosku z punktu widzenia spełnienia wymogów ustawowych oraz regulaminowych, zgodnie

z zasadami systemu realizacji programu operacyjnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej informacji Instytucji Zarządzającej, wydanej

w procedurze odwoławczej, wykazała, że ocena projektu i rozstrzygnięcie protestu nie naruszyły żadnej z zasad przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania: przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności, dochowano zatem również zasady równego dostępu do pomocy.

Podkreślić po raz kolejny trzeba, że warunki ogłoszone w konkursie,

do którego przystąpiła skarżąca, zostały prze nią przyjęte, zatem wykazanie

w postępowaniu oceniającym wniosek, że konkretne kryteria nie zostały spełnione, czyni niezasadnymi zarzuty w tym zakresie. Sąd nie może kontrolować sposobu oceny projektu, jeżeli ta ocena została dokonana w prawem określonej procedurze (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 561/17). Dodać można, że przywołanie przez Instytucję Zarządzającą argumentacji eksperta i jej omówienie oraz dodatkowe rozwinięcie należało uznać

za uprawnione przyjęcie tej argumentacji jako merytoryczne uzasadnienie informacji z dnia 23 listopada 2017 r. W konkluzji Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ocena projektu dokonana przez IZ [...] została przeprowadzona zgodnie z prawem, w tym zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny.

Spółka, przystępując do konkursu powinna znać jego zasady, gdyż są

one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach

w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tych zasad stosować. Obowiązek starannego przygotowania dokumentacji aplikacyjnej, zgodnie z wymogami konkursu, ciąży zawsze na wnioskodawcy. Wspomnieć przy tym można, że w przypadku wątpliwości, istniała możliwość zwrócenia się o uzyskanie informacji i wyjaśnienia do organizatora konkursu. Sąd nie dopatrzył się na żadnym etapie postępowania naruszenia procedury i zasad wskazanych w Regulaminie konkursu. Oceniając z opisanej perspektywy wypełnienie zasad przeprowadzania wyboru projektów do dofinansowania nie można zarzucić organowi, że ocena projektu została przeprowadzona bez koniecznej wnikliwości i bez szczegółowego odniesienia się do argumentacji skarżącej.

Granice zarzutów odwołania wyznaczyły granice kognicji sądu rozpoznającego skargę.

Zgodnie z załącznikiem nr 6 Regulaminu konkursu przyjętego uchwałą

nr 1379/201/16 Zarządu Województwa z dnia 29 grudnia 2016 r. obligatoryjne kryterium wykonalności "A.2. Zakres rzeczowy projektu" zostało zdefiniowane jako weryfikacja w kontekście celów, wskazanych problemów, lokalizacji, konstrukcji budżetu oraz osiągnięcia deklarowanych wskaźników, kryterium wykonalności "A.4. Poprawność procedury" jako weryfikacja zgodności postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko oraz decyzji warunkujących realizację inwestycji w właściwymi przepisami prawa wskazanymi

w wytycznych dotyczących oceny oddziaływania na środowisko, kryterium wykonalności "B.1. Nakłady na realizację projektu" jako ocena nakładów

z uwzględnieniem ich niezbędności i zasadności w kontekście planowanych

do uzyskania wskaźników, kryterium wykonalności "B.3. Analiza finansowa projektu" jako weryfikacja metodologii, wyników kalkulacji przychodów ze sprzedaży w oparciu o analizę popytu oraz proporcje kosztów eksploatacyjnych inwestora a także analiza płynności finansowej inwestora w związku z realizacją projektu w oparciu o rachunek przepływów pieniężnych.

W ocenie Sądu instytucja przeprowadzająca wybór projektów

do dofinansowania w sposób przejrzysty dokonała analizy uwzględniającej powyższe wskazania.

Wbrew zarzutom skargi – Instytucja Pośrednicząca – "B" S.A., działająca na podstawie art. 55 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. dokonała oceny zarzutów zgłoszonych w proteście w zakresie spełnienia kryterium wykonalności A.2., A.4., B.1. i B.4., zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy,

w konsekwencji czego niedopuszczenie z tej przyczyny projektu do oceny strategicznej nie narusza prawa.

Wbrew twierdzeniom strony ocena projektu uwzględnia treść złożonego wniosku w całości. Odwołanie do fragmentów wniosku jest oczywiście dopuszczalne z uwagi na wynikające z wniosku poszczególne istotne informacje.

Skarżąca dostrzega wadliwość oceny w zakresie niespełnienia trwałości projektu w ramach kryterium B.1. i B.2., mimo że w odniesieniu do kryterium B.5. trwałość nie została podważona. Należy zwrócić uwagę, że kryterium "B.5. Trwałość instytucjonalno – finansowa" definiowana w wyżej opisanym załączniku nr 6 Regulaminu konkursu jako analiza finansowa oraz zdolność instytucjonalna wnioskodawcy oraz ewentualnych partnerów. Kryterium B.5. nie jest zatem związane ze skutkami finansowymi projektu w sferze nakładów na jego realizację

oraz prognozy kalkulacyjnej przychodów ze sprzedaży usług w związku z realizacją planowanej inwestycji. Z tej przyczyny nie może być uznane za prawidłowe wnioskowanie, że potwierdzenie trwałości w ramach kryterium B.5. stanowi argument twierdzeń o wadliwości oceny w ramach kryterium B.1. i B.3.

Nie są również uzasadnione zarzuty nieuwzględnienia, że planowane prace remontowe budynku doprowadzą do istotnego zwiększenia potencjału miejsc oferowanych gościom – miejsc dla łącznie 50 osób, w tym 16 osób niepełnosprawnych, starszych lub z chorobami cywilizacyjnymi. Z treści informacji

o wynikach oceny projektu oraz informacji o nieuwzględnieniu protestu z 23 listopada 2017 r. wynika, że organ porównał nakłady na nabycie zabytkowego budynku mieszkalnego oraz nakłady na realną inwestycję. Szczegółowo wyjaśnione zostało stanowisko w ramach wymaganej przesłanki niezbędności i adekwatności

w kontekście planowanych do uzyskania wskaźników. Organ był uprawniony

do uwzględnienie wolnego rynku nieruchomości i wywiedzenia z tych ustaleń,

że nakłady na projekt są przeszacowane oraz nieadekwatne do efektu końcowego.

Trafnie zauważono, że tylko część miejsc (16 z 50) oferowanych miała być dostosowana do potrzeb osób o szczególnych potrzebach związanych z wiekiem

lub stanem zdrowia.

Zawarte w skardze twierdzenie, że podstawową przewagą konkurencyjną jest lokalizacja, co wnioskodawca uzyskał wyłącznie ze środków własnych, potwierdza, że przekraczająca tę wartość kwota wnioskowana jako środki związane z usługami profilaktyki zasadnie została uznana za przeszacowaną.

Zarzut naruszenia art. 37 ust.1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. odnosi się do brzmienia tego przepisu obowiązującego od dnia 2 września 2017 r. (ustawa z dnia 7 lipca 2017 r., Dz. U. poz. 1475).

Zgodnie z art. 45 ust. 3 w trakcie oceny spełnienia kryterium wyboru projektów na wezwanie właściwej instytucji, wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić projekt w części dotyczącej spełnienia kryterium wyboru projektów w zakresie określonym w regulaminie konkursu, jeżeli zostało to przewidziane w przypadku danego kryterium. W sytuacji gdy informacja o wynikach oceny została sporządzona 30 czerwca 2017 r. przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu w niniejszej sprawie.

Strona przedstawiła decyzję Prezydenta Miasta [...] z 27 marca 2017 r.

w przedmiocie zmiany załącznika graficznego decyzji pozwolenia na budowę

dla inwestycji "podwyższenie strychu w budynku mieszkalnym (...) w celu uzyskania powierzchni mieszkalnej". Powyższa decyzja nie jest decyzją warunkującą realizację inwestycji odpowiadającą kryterium A.4., albowiem prowadzona działalność

i charakter funkcji nie stanowią czynnika oddziaływania na środowisko.

Zaświadczenie dotyczące oddziaływania na obszar NATURA 2000 odnosi się do elementów oceny wymaganych według kryterium A.4.

Strona przyznaje, że nie miała wymaganej dokumentacji na czas,

z tym że przyczyn upatruje w usunięciu na etapie weryfikacji wniosku ze strony internetowej konkursu informacji o treści załącznika nr 6.

Strona nie podważa, że przed wniesieniem wniosku informacja w tym zakresie była dostępna. Przepisy ustaw dotyczących prawa budowlanego należą

do przepisów prawa wskazanych w wytycznych dotyczących oceny oddziaływania

na środowisko projektów dofinansowywanych w ramach RPO [...] 2014-2020.

Kryterium A.4. dotyczy w istocie wyłącznie "Procedury OOŚ" – (ocena oddziaływania na środowisko). Definicja kryterium musi być odczytana jako dotycząca decyzji warunkujących realizację inwestycji wydanych na podstawie przepisów prawa dotyczących oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 37 ust. 5 ustawy bowiem właściwa instytucja może wymagać od wnioskodawcy wyłącznie informacji i dokumentów niezbędnych do oceny spełniania kryteriów wyboru projektów.

Skoro tak, to w zakresie kryterium A 4 Poprawność Procedury OOŚ organ był uprawniony, by domagać się jedynie dokumentów niezbędnych w ramach tej procedury – czyli związanych z przedmiotową procedurą (oceny oddziaływania

na środowisko).

Nie można przyjąć, że w świetle art. 37 ust. 1 ustawy dopuszczalne jest rozumienie definicji kryterium A.4., jako uzasadniające dokonywanie oceny z punktu widzenia wszystkich przepisów prawa zawartych w aktach prawnych powołanych

w "wytycznych". Wytyczne dotyczące oceny oddziaływania na środowisko projektów dofinansowanych w ramach RPO [...] 2014-2020 stanowiące załącznik do Zasad wdrażania RPO [...] 2014-2020 dotyczą wyłącznie kwestii oceny oddziaływania projektów na środowisko i nie mogą wbrew istocie swej regulacji stanowić punktu wyjścia dla oceny kryteriów niezwiązanych z taką oceną (por. wyrok WSA

w Gdańsku z dnia 28 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 974/17).

W ocenie Sądu organ prawidłowo rozważył parametry określone w definicjach kryterium wykonalności A.2., B.1. i B.3., wobec czego nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa poprzez dokonanie oceny w sposób inny

niż przejrzysty, rzetelny i bezstronny (art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r.). Zakres rzeczowy projektu został wskazany przez skarżącą, ocena dotyczyła wniosku o dofinansowanie skonkretyzowanego projektu. W niniejszej sprawie oceny dokonano na podstawie dokumentów złożonych do dnia 30 czerwca 2017 r. Dokumenty dołączone przez stronę skarżącą do protestu z dnia 31 października 2017 r. nie mogły stanowić podstawy oceny, nie były bowiem znane instytucji oceniającej.

Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej WSA może uwzględnić skargę, jeżeli ustali, że w toku prowadzonej oceny doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik postępowania. Użycie przez ustawodawcę partykuły "może" we wstępie do wyliczenia zawartego w ustępie 8 art. 61 może sugerować pewien zakres swobody w korzystaniu przez sąd z kompetencji wyliczonych w tym przepisie. Podkreślić jednak należy, że sąd administracyjny, który znajdzie się w jednej z sytuacji procesowych opisanych w pkt 1–3 ust. 8 art. 61,

ma nie tyle "możność", co obowiązek wydania wyroku zgodnie z odpowiednią dyspozycją znajdującą zastosowanie w danym stanie faktycznym.

Przepis art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej jest częściowo wzorowany na regulacji art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stanowiąc kompilację norm zawartych w literach a i c tego przepisu. Wynika to ze specyficznego charakteru zaskarżanych indywidualnych aktów administracyjnych, które z formalnego

i materialnego punktu widzenia posiadają wszelkie cechy decyzji administracyjnej (por. uchwała NSA z dnia 22 lutego 2007 r., w sprawie II GPS 3/06, oraz R. Poździk, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, Wyd.Sejmowe 2016).

W odróżnieniu do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej nie wprowadzono rozróżnienia pomiędzy naruszeniem prawa procesowego oraz naruszeniem prawa materialnego. Stwierdzenie niezgodności

z prawem oceny, niezależnie od rodzaju naruszonych przepisów, możliwe jest,

gdy stwierdzone zostanie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W razie wykrycia naruszeń prawa materialnego sąd będzie z reguły władny ocenić, czy naruszenie wpłynęło na wynik sprawy. Ustalenia w tym zakresie muszą być precyzyjne i jednoznaczne. Stwierdzenie o niezgodnym z prawem przeprowadzeniu oceny i w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, jest dopuszczalne, gdy ustalone zostanie, że usunięcie wykrytych naruszeń prawa materialnego powodowałoby uwzględnienie protestu. Zważywszy na fakt, że negatywna ocena projektu i rozstrzygnięcie protestu często wskazują jako przyczynę odmowy przyznania dofinansowania niespełnienie wielu kryteriów obligatoryjnych, jedynie ustalenie, że błędna była ocena w odniesieniu

do wszystkich zanegowanych kryteriów, uzasadnia przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia przez organ.

Ocena protestu w odniesieniu do kryterium A.2., B.1. i B.3. jest zgodna

z prawem, odniesiono się bowiem do zgłoszonych zarzutów, precyzyjnie wyrażając stanowisko w sprawie, z uwzględnieniem, że dofinansowanie projektów realizowanych w ramach przedmiotowego typu projektu musi służyć rozwojowi produktów, usług i technologii w zakresie nowoczesnych rozwiązań w profilaktyce, diagnostyce, terapii chorób cywilizacyjnych oraz okresu starzenia się lub systemów wsparcia osób z niepełnosprawnością. Generalnie ocena wykonalności dotyczy weryfikacji uzasadniającej badanie prawnej dopuszczalności inwestycji, oceny zgodności przeznaczenia lokalu z planowaną działalnością oraz finalnej adekwatności dofinansowania, zatem ocena wniosku strony skarżącej zasad powyższych nie narusza.

W ocenie Sądu wadliwość w zakresie oceny kryterium A.4. nie uzasadnia uwzględnienia skargi, albowiem z uwagi na stwierdzenie niespełnienia również innych kryteriów wykonalności uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Z tych względów, na mocy art. 61 ust. 8 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020, Sąd oddalił skargę.