Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1355/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.33 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 16 § 1 i 3 , art. 155
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Artur Adamiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1510/19 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] [...] złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1510/19 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 17 §1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2019 poz. 1438 ze zm., dalej: ustawa egzekucyjna, u.p.e.a.) po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: skarżąca, Spółka) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Żorach (dalej: Naczelnik) z dnia [...].07.2019 r. nr [...] uznające zarzuty egzekucyjne za nieuzasadnione Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Dyrektor) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika .

W dniu [...].12.2018 r. Starosta Powiatu Pszczyńskiego wystawił przeciwko skarżącej tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący opłatę za zajęcie pasa drogowego. Tytuł ten został przekazany do realizacji Naczelnikowi. W dniu [...].01.2019r. Naczelnik sporządził zawiadomienie nr [...] o zajęciu rachunku bankowego w [...] S.A. Zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu [...].01.2019r., a Bankowi elektronicznie przy użyciu systemu Ognivo w dniu [...].01.2019 r.

Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego polegające na naruszeniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego i zajęciu kont bankowych skarżącej, pomimo, że Spółka wykonała obowiązek wynikający z decyzji nr [...] wydanej przez Powiatowy Zarząd Dróg w Pszczynie, stanowiącej podstawę do wydania tytułu wykonawczego wszczynającego niniejsze postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik postanowieniem z dnia [...].07.2019 r. nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Dyrektor po rozpoznaniu zażalenia Spółki i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu przywołał art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej, który zawiera zamknięty katalog przyczyn uzasadniających wniesienie tego środka prawnego. Prawo wniesienia zarzutów przysługuje zobowiązanemu w terminie siedmiu dni od otrzymania odpisów tytułów wykonawczych. Zgodnie z art. 34 § 1 tej ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast zgodnie z art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Wskazał, że art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej stanowi, iż zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt. 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Skoro więc SKO w postanowieniu z dnia [...].05.2019 r. stwierdziło, że zarzut Spółki nie zasługuje na uwzględnienie, to organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie miał prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia, był bowiem związany tym stanowiskiem. Zdaniem Dyrektora organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie determinowało ostateczne postanowienie wierzyciela w sprawie nieuznania zarzutu wykonania obowiązku.

Oddalając skargę Spółki Sąd I instancji wskazał, że istota sporu pomiędzy skarżącym a organami sprowadza się do oceny zasadności zarzutu zobowiązanego, dotyczącego nieistnienia egzekwowanego obowiązku, obejmującego należność z tytułu opłaty za zajęcie pasa ruchu drogowego. Podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał zgłoszone zarzuty

wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] maja 2019r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Organ egzekucyjny, będąc związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w ostatecznym postanowieniu w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1–5 i 7 u.p.e.a., nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co nie budzi jakichkolwiek wątpliwości zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 359/12; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 545/14, oraz z dnia z dnia 28 listopada 2017r., sygn. akt I SA/Gl 153/17, CBOSA). Sąd I instancji uznał, że związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Wskazał, że legalność postanowień wierzyciela dotyczących zasadności zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podlega także kontroli sądu administracyjnego.

Uwzględniając treść art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 135 tej ustawy, Sąd I instancji dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowień wierzyciela, uznających wniesiony przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Prawidłowość takiego postępowania znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011r., sygn. akt II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). W tych ramach Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2019r. nr [...] SKO zasadnie uchyliło postanowienie wierzyciela o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów i nie uwzględniło zarzutu wykonania obowiązku.

Sąd nie podzielił stanowiska Spółki, zgodnie z którym skoro stawka ustalona w decyzji zezwalająca na zajęcie pasa drogowego, miałaby być zmieniona to powinno to

nastąpić w formie decyzji, albowiem nowe stawki ustalone przez Radę Powiatu nie mogą bowiem zmienić tych wcześniej "określonych " w decyzji z dnia [...] września 2013 roku. Uznał, że zasadnie SKO przyjęło, że nowe stawki powinny być stosowane do opłat za zajęcie pasa drogowego w tych wypadkach, kiedy decyzja zezwalająca na zajęcie pasa jest wcześniejsza od wejścia w życie takiej uchwały. Stawki nowe muszą być stosowane również w odniesieniu do decyzji - zezwoleń wydanych wcześniej. W tych ramach przyjąć należy za SKO, że choć ustawa o drogach milczy zarówno o możliwości podwyższania opłat, jak i możliwym trybie ich podnoszenia po "ustaleniu" ich w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, to jednak art. 40 ust 8 ustawy o drogach dopuszcza aktualizację stawek - w ramach maksimum aktualnego (200 złotych) poprzez "organ stanowiący organu samorządu terytorialnego" – w niniejszej sprawie Rada Powiatu Pszczyńskiego. Tym bardziej, że ustawa o drogach publicznych długości okresów w zezwoleniach (decyzjach) na zajęcie pasa drogowego właściwie więc rażąco naruszony zostałby interes Powiatu.

Sąd podzielił pogląd SKO, że o treści przepisów miejscowych nie miał organ

obowiązku powiadamiać samej strony indywidualnie, albowiem zostały one właściwie opublikowane, a ustawa o drogach nie przewiduje żadnego trybu wskazywania

nowych stawek. Ponadto w art. 40 f ustawy o drogach publicznych przewidziano nadzwyczajny tryb wydawania decyzji po zmniejszeniu stawek, a nie przewidziano zwiększania stawek co w sytuacji zezwoleń długoletnich jest w istocie nieuniknione.

Art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zgodnie z ust. 3 ustawy za zajęcie pasa drogowego pobiera się

opłatę. Sposób jej obliczenia określają następne jednostki redakcyjne. W świetle art.

40 ust. 8 ustawy o drogach organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki

opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć

0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. Sąd I instancji ocenił, ze postanowienie wierzyciela – SKO - wydane w niniejszej sprawie nie naruszają prawa, co z kolei powoduje brak wadliwości postanowień organu egzekucyjnego i organu nadzoru, wydanych na tej podstawie i z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela. Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty za zajęcie pasa drogowego za okres objęty postępowaniem egzekucyjnym.

Sąd I instancji wskazał również, że art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Do wniesienia skargi w trybie art. 87 ustawy o samorządzie legitymuje wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego. Podmiot wnoszący skargę winien wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś sytuacją faktyczną) (wyrok NSA z dnia 12 marca 2019 r. II OSK 231/19). Interes prawny w rozumieniu art. 87 ust. 1 u.s.p. to powiązanie normatywne indywidualnych praw i obowiązków (sytuacji prawnej) skarżącego, wynikających z norm prawa przedmiotowego - z jednej strony, a zaskarżonym aktem - z drugiej (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r. I OSK 1842/16, LEX nr 2206590).Tym samym uznał, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Spółka miała bowiem interes prawny w zaskarżeniu uchwały w odniesieniu do wysokości stawki z uwagi na określoną decyzją opłatę za zajęcie pasa drogowego. W konsekwencji nie doszło do naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 § 1a u.p.e.a. w związku z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie w sposób w skardze wskazany.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, zaskarżając wyrok w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 wraz z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a." zarzuciła naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. niewłaściwe zastosowanie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. przez błędną ocenę naruszenia art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 maja 1985 r. o drogach publicznych, tj. z dnia 3 października 2018 r., Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 wraz z póżn. zm., zwanej dalej "UDP", polegającą na uznaniu, że:

1) prawomocna i ostateczna decyzja nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg w Pszczynie w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, zezwalająca Skarżącej na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej przez czas określony, liczony od dnia 22 września 2013 r. do dnia 31 grudnia 2063 r., mogła zostać zmieniona uchwałą nr [...] Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2015 r. poz. 3075, zwaną dalej: "Uchwałą", bez zgody Skarżącej - podczas gdy żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje możliwości zmiany decyzji ostatecznej, na mocy której strona nabyła prawo, bez zgody strony, w tym bez wydania odrębnej decyzji administracyjnej;

2) omawiana regulacja art. 40 ust. 8 UDP dopuszcza automatyczną aktualizację stawki opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, określonej w prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej i użytej w tej decyzji do określenia wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego, w zależności od zmian tej stawki w uchwale organu stanowiącego właściwej jednostki samorządu terytorialnego, dokonywanych po uprawomocnieniu się tej decyzji administracyjnej i tym samym, że przepis ten stanowi podstawę prawną do zmiany prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej - podczas gdy żaden z przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie stanowi o możliwości zmiany (tj. podwyższenia lub obniżenia) wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, określonej w prawomocnej i ostatecznej decyzji administracyjnej, a także nie wprowadza procedury takiej zmiany, zaś przepis art. 40 ust. 8 UDP stanowi jedynie o tym, na jakiej podstawie opłata jest określana w chwili wydawania decyzji, kto stanowi o jej wysokości i w jakiej formie (stanowi delegację ustawową do wydania aktu prawa miejscowego) oraz jaka jest jej maksymalna wysokość;

3) uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, ustalająca wysokość opłat za zajęcie 1 m2 pasa drogowego zmienia wydaną przed wejściem w życie tej uchwały, a nawet przed jej podjęciem, ostateczną decyzję administracyjną zezwalającą na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej w celu umieszczenia urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej - podczas gdy brak jest podstawy prawnej do przyjęcia takiego stanowiska;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a PPSA w zw. z art. 145 § 3 PPSA i art. 151 PPSA przez błędną ocenę naruszenia art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, tj. z dnia 22 lutego 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 511 wraz z późn. zm., w związku z art. 40 ust. 8 UDP, polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie Skarżącej przysługiwały inne środki zaskarżenia, z których Skarżąca nie skorzystała, tj. możliwość zaskarżenia Uchwały, podczas gdy Skarżąca (tak jak każdy inny podmiot, któremu przed wejściem w życie Uchwały Powiatowy Zarząd Dróg w Pszczynie wydał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego drogi publicznej w celu umieszczenia urządzeń) nie miała interesu prawnego w zaskarżeniu Uchwały;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c PPSA w zw. z art. 145 § 3 PPSA i art. 151 PPSA przez błędną ocenę naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w związku z art. 16 § 1 i 3 oraz art. 155 k.p.a. i przyjęcie, że Starosta Powiatu Pszczyńskiego (dalej: "Wierzyciel") był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko Skarżącej, pomimo że obowiązek zapłaty przez Skarżącą opłaty za zajęcie pasa drogowego według stawki za zajęcie pasa drogowego określonej w Uchwale nigdy nie zaistniał, ponieważ Skarżąca uzyskała prawo do zajęcia pasa drogowego w oparciu o treść prawomocnej i ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wydanej przez Powiatowy Zarząd Dróg w Pszczynie, w okresie, na warunkach i za opłatą w niej określonych.

Spółka na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] września 2019 r. w sprawie [...], poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Żorach z dnia [...] lipca 2019 r., postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia [...] maja 2019 r., postanowienia nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. o nadaniu tytułowi wykonawczemu klauzuli o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji oraz umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały przedstawione argumenty przemawiające za zasadnością postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne są zarzuty zawarte w pkt. 1 ppkt.1-3) skargi kasacyjnej. Istota tych wszystkich zarzutów dotyczy kwestii wpływu podjętej na podstawie art.40 ust.8 ustawy o drogach publicznych przez organ samorządu terytorialnego uchwały ustalającej wysokość opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego na ostateczną decyzję administracyjną taką wysokość ustalającą konkretnemu podmiotowi. A więc , czy Spółka zobowiązana była do uiszczania opłaty zgodnie z wydaną decyzją, czy też w oparciu o samodzielne jej wyliczenia z uwzględnieniem podwyższonej z mocy uchwały stawki za m² zajętego pasa

drogowego. Odpowiedź w zakresie tej kwestii jest zasadnicza do rozstrzygnięcia istoty spory pomiędzy stronami, a mianowicie jak trafnie wskazał Sąd i instancji, czy egzekwowany obowiązek istnieje, czy też nie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji kwestii tej nie rozstrzygnął.

Trafnie WSA wskazał, że sąd uprawniony jest do oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu nadzoru i poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego, ale także postanowień wierzyciela, uznających wniesiony

przez zobowiązaną zarzut za nieuzasadniony. Ale dokonując powyższej oceny przeprowadził ją z pominięciem argumentacji Spółki i bez odpowiedzi na istotę problemu. W skardze do sądu strona bowiem jednoznacznie zarzucała, że rozstrzygnięcie narusza art. 33 § 1 pkt. 1) ustawy egzekucyjnej w związku z art. 16 §

1 i 3 oraz art. 155 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i 3 ustawy o drogach skoro uznaje, że decyzja nr [...], wydana przez Powiatowy Zarząd Dróg w Pszczynie, mogła

zostać zmieniona uchwałą nr [...] Rady Powiatu Pszczyńskiego z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, bez zgody skarżącej - a w konsekwencji, że Starosta Powiatu Pszczyńskiego był uprawniony do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko skarżącej i zajęcia jej kont bankowych, podczas gdy nie wyraziła ona zgody na zmianę decyzji ostatecznej, na podstawie której nabył prawo i wykonał obowiązek. Sąd I instancji wskazał, że 40 ust.

8 ustawy o drogach stanowi, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego,

w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Stawki

opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł, z tym że w odniesieniu do obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 0,20 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 20 zł. Ale powyższe uprawnienie organu w żaden sposób nie było kwestionowane. Spór dotyczył bowiem tego czy podwyższenie tej opłaty niejako automatycznie wpływa na zmianę ostatecznej decyzji ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego przy uwzględnieniu niższej – wynikającej z wcześniejszej

uchwały – stawki za m². Tak kwestie nie została rozstrzygnięta przez Sąd I instancji,

bo za takowe nie można uznać stwierdzenia, nie popartego żadną analizą i argumentacją, że "zasadnie SKO przyjęło, że nowe stawki powinny być stosowane do opłat za zajęcie pasa drogowego w tych wypadkach, kiedy decyzja zezwalająca na zajęcie pasa jest wcześniejsza od wejścia w życie takiej uchwały. Stawki nowe muszą być stosowane również w odniesieniu do decyzji - zezwoleń wydanych wcześniej".

A przedmiotowej oceny należy dokonać, i winien to uczynić Sąd I instancji, zarówno przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów jaki i treści wydanej decyzji. W

pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Tym samym zmiana decyzji ostatecznej może nastąpić w ściśle określonych okolicznościach. A mianowicie wyłącznie za zgodą strony, gdy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Przy zaistnieniu powyższych okoliczności dla zmiany decyzji ostatecznej niezbędne jest wydanie nowej, odpowiedniej decyzji administracyjnej. W rozstrzyganej sprawie decyzja taka nie została wydana. Jak należy się domyślać w ocenie Sądu wydana być nie musiała, gdyż prawa i obowiązki z niej płynące zostały zmienione w wyniku podjętej uchwały. Ale argumentacji prawnej za tym przyjęciem

Sąd i instancji nie przedstawił.

Ponadto, nie bez znaczenia jest treść przedmiotowej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Wynika z niej, że termin zajęcia pasa drogowego wynosi 50 lat i że opłata za 2013 r. wynosi 13, 61 zł, a opłata roczna do zapłaty w latach następnych, tj. od 2014 roku wynosi 49,20 złotych. Z treści decyzji w żaden sposób nie wynika, że zmiana wysokości stawki za zajęcie m² pasa drogowego, będzie powodować zmianę wysokości kwoty do zapłaty jaką ma dokonać Spółka ten pas zajmująca. Takiego zastrzeżenia omawiana decyzja nie zawiera.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).