Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 561/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.6, 15, 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M.S. i B.J. na uchwałę nr CXIV/1540/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" w Krakowie skargę oddala


UZASADNIENIE

W dniu 20 października 2010 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr CXIV/1540/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska". Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 4 listopada 2010 r., poz. 4389.

Powyższa uchwała była przedmiotem zaskarżenia w następujących sprawach:

- prawomocnym wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 355/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [....] sp. j.,

- prawomocnym wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 484/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [....] Sp. z o.o.,

- wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 507/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części: I. graficznej obejmującej obszar 4U; II. tekstowej planu:

- dla § 5 ust. 14, § 5 ust. 16, § 5 ust. 18, § 6 ust. 4, § 13 ust. 5, § 13 ust. 6, § 13 ust. 7, § 13 ust. 8, § 13 ust. 9, § 21 ust. 7 pkt. 4 w zakresie oznaczenia 4U, a także

- § 7 ust. 2 pkt. 3 we fragmencie "4U, w którym ustalono, iż powierzchnia biologicznie czynna nie może być niższa niż 50 % oraz terenu",

- § 7 ust. 3 pkt. 3 we fragmencie "z wyjątkiem terenu 4U, w którym nie może być większa niż 35 % oraz

- § 21 ust. 4 pkt. 4d we fragmencie "4U´, oraz";

wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 518/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 484/12 w punktach: I, II i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a w zakresie pkt III, skargę kasacyjną oddalił;

- wyrokiem z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1385/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej działkę nr [....] obręb [....] w K. ; wyrok jest nieprawomocny.

Obecnie skargi na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa wnieśli M.S. i B.J.

M.S. zaskarżył uchwałę w całości, zarzucając jej naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia

27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w tym art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie przez Radę Miasta Krakowa, że plan miejscowy Myśliwska nie narusza Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, przyjętego na mocy Uchwały nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 1 kwietnia 2003 r., zmienionej Uchwalą nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dni 3 marca 2010 r. (zwanego dalej również "Studium"), podczas gdy jest on sprzeczny ze Studium.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że sprzeczność planu ze Studium obejmuje:

1) całkowicie odmienne przeznaczenie działki nr [....] obr. [....] w K. w planie miejscowym Myśliwska oraz w Studium,

2) określenie w planie miejscowym Myśliwska maksymalnej wysokości obiektów, które mogą być wybudowane na terenach określonych w planie jako MW i MWU, na poziom ponad dwukrotnie wyższy od istniejącej zabudowy na obszarze objętym tym planem, co jest niezgodne z ustaleniami Studium nakazującymi zachować "lokalny gabaryt budynków oraz zasady kompozycji urbanistycznej".

Skarżący wskazał, że zgodnie z rysunkiem planu stanowiącym integralną część planu miejscowego Myśliwska przeznaczenie działki nr [....] obr. [....] zostało określone jako "11MWU - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług". Z kolei w Studium, a konkretnie w integralnej jego części graficznej w postaci mapy "K1 - Struktura przestrzenna - kierunki i zasady rozwoju" przeznaczenie działki nr [....] zostało określone jako ZP - tereny zieleni publicznej.

W tekście jednolitym Studium, w rozdziale 4.2 zatytułowanym "Kształtowanie struktury przestrzennej miasta" określone zostały podstawowe zasady oraz najbardziej ogólne nakazy i zakazy dotyczące tej materii, odnoszone do poszczególnych kategorii terenów. Zgodnie z "Warunkami i standardami wykorzystania terenu" dla terenów oznaczonych jako ZP - tereny zieleni publicznej (str. 147 tekstu jednolitego studium, pkt 3 tiret pierwsze), wykluczono wszystkie formy użytkowania obniżające wartość i wielkość zasobów przyrodniczych.

Zdaniem skarżącego, z przepisów art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że między planem a studium musi zachodzić relacja zgodności. Niezgodność merytoryczna pomiędzy planem i studium jest przejawem naruszenia zasad sporządza planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Stwierdzenie takiego uchybienia samoistnie prowadzi do wniosku o nieważności planu miejscowego, bez konieczności ustalenia, czy naruszenie takie było istotne.

Powyższej oceny nie może zmienić enigmatyczne sformułowanie zawarte w Studium w rozdziale 4. (strona 142 tekstu jednolitego Studium), zgodnie z którym "granice ww. kategorii zagospodarowania terenów uwidocznione na rysunku K1, należy traktować jako orientacyjne, a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawartą w Studium". Skoro ustawodawca przewidział w u.p.z.p. odrębny tryb zmiany studium w stosunku do zmiany planu, to nie sposób racjonalnie twierdzić, że poprzez uchwalenie bądź zmianę planu możliwa jest pośrednia zmiana studium, gdyż prowadziłoby to do wniosku o zbędności regulacji dotyczącej zmiany studium.

Skarżący wskazał także na niezgodność planu miejscowego "Myśliwska" ze Studium wyrażającą się w określeniu w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy na 36 m dla terenów oznaczonych jako MW i MWU (§7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu miejscowego "Myśliwska"). Określenie maksymalnej wysokości obiektów, które mogą być wybudowane na terenach MW i MWU, na poziom ponad dwukrotnie wyższy od istniejącej zabudowy na obszarze objętym tym planem (ok. 18 m), narusza postanowienia studium nakazujące zachować "lokalny gabaryt budynków oraz zasady kompozycji urbanistycznej" na terenach MW (str. 143 tekstu jednolitego studium, tiret drugie) oraz "gabaryt i linię zabudowy obiektu dostosowaną do zabudowy sąsiedniej" na terenach MU (str. 144 tekstu jednolitego studium, pkt 3 tiret trzecie), co tym samym narusza zasady kształtowania polityki przestrzennej z zachowaniem Jadu przestrzennego. Oznacza to, iż:

- §7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu miejscowego Myśliwska jest sprzeczny z ustaleniami studium (zgodnie z przywołanymi art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p.),

- §7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu miejscowego Myśliwska narusza zasadę poszanowania ładu przestrzennego, jako ukształtowania powierzchni tworzącego harmonijną całość, wyrażoną w art. 1 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.

Końcowo skarżący wskazał na bezskuteczne wezwanie Rady Miasta Krakowa do usunięcia naruszenia interesu prawnego za pismem z dnia 12 marca 2012 r.

Ponadto, skarżący podniósł, że naruszenie jego interesu prawnego wynika z przeznaczenia stanowiącej jego własność działki nr [....] obr. [....] jako terenu 10MW, co narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego. Naruszenie interesu prawnego polega w tym wypadku na wykluczeniu innych od przewidzianych w planie przeznaczeń nieruchomości stanowiącej własność skarżącego. Na podstawie § 11 ust. 1 zaskarżonej uchwały określony został wymóg, by tereny oznaczone na Rysunku planu symbolami od 1MW do 10 MW spełniały funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie wielorodzinnej. Takie określenie przeznaczenia działki [....] obr. [....] stanowi zatem prawną przeszkodę w uzyskaniu przez skarżącego pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego na stanowiącej jego własność nieruchomości, co byłoby możliwe w razie przeznaczenia działki [....] jako terenu MN/W, zgodnie z § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały.

B.J. wniósł skargę o treści identycznej z treścią skargi M.S. , za wyjątkiem określenia swojego interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. W tym bowiem zakresie skarżący wskazał, że naruszenie jego interesu prawnego wynika z przeznaczenia stanowiącej jego współwłasność działki nr [....] obr. [....] jako terenu 7KDD, co narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego. Przeznaczenie tej działki, określone w planie jako "drogi publiczne – drogi dojazdowe", wyklucza jakąkolwiek zabudowę działki i narusza interes prawny skarżącego wywodzony z art. 140 k.c.

W odpowiedziach na skargi pełnomocnik organu wskazał, że prawomocne oddalenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 355/11 na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., Nr CX1V/1540/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" będącej równocześnie przedmiotem niniejszych skarg, ma ten skutek, że przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały. Treść całego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 30 maja 2011 r. potwierdza, iż sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia zasad sporządzania planu, trybu jego procedowania bądź naruszenia przepisów o właściwości odnośnie zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., które winny skutkować nieważnością uchwały w całości lub w części.

Zgodnie z zapisami obowiązującego Studium, teren obszaru 11 MWU znajduje się w całości w terenie przeznaczonym do zainwestowania, dla którego studium wyznacza, jako główny kierunek tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW).

Studium dla tego rejonu, tj. obszaru ograniczonego ulicami: Nowohucką, Saską, Lipską i projektowaną tzw. Trasą Ciepłowniczą, określiło główny kierunek zagospodarowania terenu pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności, oznaczony symbolem MW (dwukrotne zastosowanie symbolu w tym obszarze na planszy K1 Studium).

Dla działki nr ew. [....] obr. [....] została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy, która dopuściła możliwość zabudowy w tym terenie. Przystępując do sporządzania projektu planu, organ planistyczny nie mógł zignorować tego faktu. Dlatego przyjęte postanowienia planistyczne, w pełni odzwierciedlają główny kierunek zagospodarowania wskazany w Studium dla tego terenu, poprzez ustalenie przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi (11MWU). Dokument Studium dla całego obszaru, o którym mowa powyżej, wyznacza główny kierunek zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności.

W ocenie pełnomocnika zaskarżonego organu, porównując ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" z zapisami Studium należy zauważyć, iż organ sporządzający projekt planu dokonał takich ustaleń, które nie spowodowały uszczuplenia terenów, których przeznaczenie nic ma charakteru inwestycyjnego. Przede wszystkim, wzdłuż obwałowań Wisły został wyznaczony pas zieleni publicznej 3 ZP, dla którego w dokumencie Studium, wskazano jako główny kierunek zagospodarowania możliwość powstania zabudowy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności planu ze Studium, podniesionych w dalszej części skargi a dotyczących wyznaczenia wysokości zabudowy, organ wskazał, iż wysokości zabudowy została ustalona w oparciu o:

- istniejący stan zagospodarowania - na terenie objętym planem występuje zabudowa wielorodzinna o wysokości przekraczającej 25 m (istniejące budynki 11 kondygnacyjne);

- oczekiwania wyrażone we wnioskach do planu dotyczących możliwość realizacji zabudowy wielorodzinnej (MW i MWU);

- wydane decyzje o pozwoleniu na budowę i decyzje o warunkach zabudowy dla budynków wielorodzinnych, wśród nich dla zespołu budynków przy ulicy Przewóz o wysokości 24 m;

- ustalenia planistyczne dla terenów sąsiednich - np. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zabłocie" dopuszcza zabudowę do 25 m, podobnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Płaszowska-Krzywda"' - 25 m;

- zapisy Studium, które dla tego obszaru ustaliło główny kierunek zagospodarowania – tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności.

Wymienione wyżej przesłanki stanowiły podstawę do zaproponowania w pierwszej wersji projektu planu wskaźnika - określającego maksymalną wysokość budynków do 25m. Natomiast ostateczna wysokość zabudowy została ustalona na 36 m na obszarze planu, na wniosek Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa, która w dniu 26 maja 2008 r. wnioskowała o podniesienie, w terenach MW i MWU, maksymalnej wysokości obiektów z 25 do 36 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu.

Postanowienia Studium, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skarg, nie ustalają parametru wysokości zabudowy dla poszczególnych obszarów, dla których Studium ustala główny kierunek zagospodarowania. Dokument polityki planistycznej gminy, jedynie pomocniczo wskazuje, iż dla terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW), (...) w sytuacjach uzupełnienia istniejącej zabudowy pojedynczymi obiektami należy zachować lokalny gabaryt budynków oraz zasady kompozycji urbanistycznej, a także bilans terenu zapewniający realizację funkcji towarzyszących na poziomie przyjętych standardów (por. Studium).

Strona Skarżąca, poprzez zacytowanie niepełnego zapisu Studium, w swojej skardze próbuje wykazać, iż postanowienia planu dotyczące wysokości zabudowy w terenie 11MWU są niezgodne z zapisami Studium. W związku z czym, również w tym zakresie należy uznać zarzut braku zgodności planu z ustaleniami Studium za bezzasadny.

Ponadto, w odpowiedzi na skargę M.S. , organ podniósł, że skarżący nie wykazał naruszenia prawa lub interesu prawnego. Skarżący nie zgłaszał wniosków do planu ani nie uczestniczył w dyskusji publicznej i w innych formach udostępniania wiedzy o projekcie planu, jak również nie złożył uwag do projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z hipotezy art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.) wynika, że uprawnienie do wniesienia skargi na jego podstawie przysługuje wyłącznie temu podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

W związku z powyższym, pierwszą kwestią wymagającą ustalenia jest, czy podmioty skarżące kontrolowaną uchwałę zasadnie wskazują, że ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone kontrolowaną uchwałą podjętą przez organ gminy.

Legitymacja skargowa wynikająca z treści art. 101 u.s.g. opiera się na wykazaniu, że kwestionowana przez skarżącego uchwała rady gminy, w kontrolowanym przypadku konkretnie: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, narusza interesy prawne skarżących. Dopiero po ustaleniu, że kwestionowany przez skarżących miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego narusza ich interesy prawne, sąd bada czy naruszenie przez postanowienia m.p.z.p. tych interesów prawnych jest zgodne z treścią powszechnie obowiązującego prawa.

W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z treścią art. 147 p.p.s.a " § 1. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. § 2. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym".

Przesłanki stwierdzenia tej nieważności określa art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w myśl którego: 1. Naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

|Skarżący M.S. i B.J. zaskarżyli w całości uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r. Nr CXIV/1540/10 w sprawie |

|uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" w Krakowie, zwaną dalej w skrócie "planem |

|miejscowym". Skarżący w swojej skardze domagają się stwierdzenia nieważności całego kwestionowanego planu, a to z uwagi na |

|naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia |

|27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), w tym art. 20 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 9 ust. 4 |

|u.p.z.p. i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędne przyjęcie przez Radę Miasta Krakowa, że plan miejscowy Myśliwska nie narusza |

|Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa, przyjętego na mocy Uchwały nr XII/87/03 Rady |

|Miasta Krakowa z dnia 1 kwietnia 2003 r., zmienionej Uchwalą nr XCIII/1256/10 Rady Miasta Krakowa z dni 3 marca 2010 r. (zwanego |

|dalej również "Studium"), podczas gdy jest on sprzeczny ze Studium. |

|Powyższe określenie przez skarżących przedmiotu zaskarżenia w postaci całego w/w planu miejscowego ma znaczenie między innymi: |

|1) dla określenia granic kontrolowanej sprawy, w związku z tym zakresu związania składu rozpoznającego kontrolowaną sprawę innymi|

|wydanymi w sprawie ww. planu miejscowego wyrokami; 2) dla potencjalnie innych, hipotetycznych, kolejnych skarg wnoszonych na |

|ten plan miejscowy. |

|W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi, co nie oznacza, że sąd nie jest |

|związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (uchwała|

|Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 12/96, opub. w ONSA 1997, nr 3, poz. 104). |

|Przedmiotem zaskarżenia może być zatem cały plan miejscowy lub jego część i ta pierwsza sytuacja, jak ustalił skład |

|rozpoznający, ma miejsce w kontrolowanej sprawie. |

|Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej w skrócie u.s.g.) każdy, czyj interes|

|prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji |

|publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. |

|Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy wniesione skargi spełniają w/w wymogi formalne, do |

|których ustawodawca zalicza: uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz |

|zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. |

|W tej sprawie warunki formalne zostały zachowane. Skargi skarżących zostały wniesione w terminie, po uprzednim bezskutecznym |

|wezwaniu rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego. |

|Trzeba także stwierdzić, że obydwaj skarżący posiadają, co zostanie wykazane poniżej, legitymację do wniesienia swoich skarg, |

|wynikającą z faktu skutecznego wykazania naruszenia przez zaskarżony plan miejscowy ich odpowiednio sformułowanych interesów |

|prawnych. |

|Skarżący M.S. jest właścicielem działki nr [....] objętej zaskarżonym planem miejscowym, a legitymacja do zaskarżenia planu |

|miejscowego przysługuje każdemu, kto wykaże naruszenie swojego interesu prawnego lub uprawnienia konkretnymi postanowieniami tej |

|uchwały w odniesieniu choćby tylko do jednej działki położonej na obszarze objętym planem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego|

|z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Skarżący M.S. podnosi w skardze, że postanowienia miejscowego planu |

|dotyczące obszaru, na którym usytuowana jest jego działka nie pozwalają na zabudowanie jej domem jednorodzinnym, co w |

|przekonaniu skarżącego narusza jego prawo własności i zdolność rozporządzania posiadaną działką na cele budownictwa |

|jednorodzinnego. Wobec tej okoliczności można przyjąć, że postanowienia planu miejscowego naruszają interes prawny skarżącego, |

|inną kwestią ustalaną później jest to, czy przedmiotowe naruszenie interesu prawnego skarżącego jest zgodne z powszechnie |

|obowiązującym prawem. |

|W przypadku skarżącego B.J. , naruszenie jego interesu prawnego wynika z przeznaczenia w kwestionowanym planie miejscowym |

|stanowiącej jego współwłasność działki nr [....] obr. [....] jako terenu 7KDD, co narusza uprawnienia właścicielskie skarżącego. |

|Przeznaczenie tej działki, określone w planie jako "drogi publiczne - drogi dojazdowe", wyklucza jakąkolwiek zabudowę działki i |

|narusza interes prawny skarżącego wywodzony z art. 140 k.c. |

|I w tym wypadku, wobec wskazanej okoliczności można przyjąć, że postanowienia planu miejscowego naruszają interes prawny |

|skarżącego B.J. Inną kwestią ustaloną poniżej jest to, czy przedmiotowe naruszenie interesu prawnego w/w skarżącego jest zgodne z |

|powszechnie obowiązującym prawem. |

|W świetle powyższych ustaleń można zatem zasadnie stwierdzić, że obydwaj skarżący posiadają legitymację skargową do wniesienia |

|skargi. |

|Wzorcem normatywnym kontroli sądu jest treść art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z |

|treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie |

|zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym |

|zakresie. |

|Wskazanie w przywołanym przepisie prawnym podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania |

|przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według|

|którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że |

|naruszenie prawa ma charakter nieistotny. W tym ostatnim przypadku, zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, organ|

|nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.|

|U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z |

|naruszeniem prawa. |

|Wniosek ten oznacza, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał |

|w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw |

|nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa |

|(niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały |

|(por.: T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym |

|(Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004). |

|Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc |

|związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. |

|W kontrolowanej sprawie istotne znaczenie przedstawia okoliczność, że zaskarżony plan miejscowy był już przedmiotem kontroli |

|sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 30 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Kr |

|355/11 oddalił skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., Nr CXIV/1540/10 w sprawie |

|uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska". Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku |

|przedmiotem zaskarżenia w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 355/11 była cała uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 |

|r., Nr CXIV/1540/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", a Sąd rozpoznający|

|tę sprawę po przytoczeniu treści art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził, że "dokonując |

|kontroli procedury planistycznej przeprowadzonej w stosunku do zaskarżonej uchwały stwierdzić należy, iż procedura ta (tryb |

|postępowania) nie została naruszona (...) Sąd nie dopatrzył się uchybień w uchwale Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010|

|r., Nr CXIV/1540/10 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", które |

|uzasadniałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego i dlatego skargę należało oddalić". |

|W tym miejscu należy też wskazać, że uprawomocnił się wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 maja |

|2012 r., sygn. akt II SA/Kr 484/12, oddalający skargę w oparciu o tezę nawiązującą do instytucji prawomocności ustaleń zawartych w|

|wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2011 r., sygn.. akt II SA/Kr 355/11. (por. wyrok NSA z dnia 28 marca |

|2014 r., sygn. akt II OSK 2618/12, oddalający skargę na w/w wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2012 r.). |

|Mając na uwadze dwa w/w orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, trzeba stwierdzić, że zgodnie z treścią art. |

|170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz |

|również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Pojęcie orzeczenia sądowego |

|obejmuje przede wszystkim wyroki i postanowienia. Ze względu na to, że ustawodawca w treści art. 170 Prawa o postępowaniu przed |

|sądami administracyjnymi posługuje się pojęciem orzeczeń prawomocnych (a nie tylko wyroków, jak to czyni w treści art. 171), |

|konieczne jest przyjęcie, iż skutki prawne, o jakich mowa w art. 170 dotyczą wszystkich prawomocnych orzeczeń niezależnie od ich |

|formy. Warto jednocześnie zauważyć, że w piśmiennictwie dotyczącym procedury sądowoadministracyjnej prezentowany jest pogląd, |

|zgodnie z którym wyrok składa się z sentencji i uzasadnienia (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o |

|postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006 - Komentarz do art.132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -|

|Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 195), co w konsekwencji prowadzi do zasadnego wniosku, iż w przypadkach, gdy |

|sporządzone zostało uzasadnienie wyroku, nie można utożsamiać pojęcia wyroku wyłącznie z samą jego sentencją. |

|W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ratio legis cytowanego unormowania polega na tym, że gwarantuje ono zachowanie |

|spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w |

|całym systemie sprawowania władzy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z dnia |

|30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. |

|Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r.,|

|IV SA 2543/98, niepubl.). |

|Prawomocne oddalenie skargi na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach z zakresu |

|administracji publicznej – o ile powodem oddalenia nie był brak legitymacji procesowej skarżącego - jest równoznaczne z wiążącym |

|stwierdzeniem sądu, że zaskarżony akt nie jest obarczony wadami uzasadniającymi konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego.|

|Legalność tego aktu jest zatem przesądzona i nie może być kwestionowana w innym postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego |

|przedmiotem jest ocena zgodności z prawem tego samego aktu, również w postępowaniu przed sądem drugiej instancji (wyrok NSA z dnia|

|20 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, publ.: LEX nr 250245). |

|Zasadne jest stanowisko, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w |

|odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w |

|prawomocnym orzeczeniu, a w konsekwencji w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie|

|badana (por. J. Kunicki: Glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). |

|Trzeba zauważyć przy tym, że przepisy obowiązującego prawa dają podstawy do składania w różnym czasie przez szeroki katalog |

|legitymowanych podmiotów skarg na te same akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowanych w sprawach |

|z zakresu administracji publicznej. Wynika to z regulacji w myśl których każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały |

|naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy bądź powiatu (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 87|

|ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym) w sprawie z zakresu administracji publicznej, a w przypadku województwa aktem prawa |

|miejscowego (art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, art. 44 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w |

|województwie (t. jedn.: Dz.U. z 2001 r., nr 80, poz. 872 ze zm.), może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia (co nie|

|jest ograniczone żadnym terminem) - zaskarżyć akt do sądu administracyjnego. Zwłaszcza uchwały dotyczące miejscowych planów |

|zagospodarowania przestrzennego są przedmiotem licznych skarg składanych w różnych terminach. |

|Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze |

|prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana (por. wyrok SN z dnia 12 lipca |

|2002 r., V CKN 1110/00, LEX nr 74492, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Komentarz do art. 170 ustawy z |

|dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex 2011). Moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia z |

|art. 170 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana |

|kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu (wyrok NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., I GSK 1071/08, |

|LEX nr 594362). |

|W realiach przedmiotowej sprawy prawomocne oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygn. akt: II |

|SA/Kr 355/11 skargi na uchwałę Rady Miasta Krakowa Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., Nr CXIV/1540/10 w sprawie |

|uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska" będącej przedmiotem niniejszej skargi, ma zatem |

|ten skutek, że przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały w całości. |

|Sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie w sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 355/11 wskazują, że Sąd Administracyjny rozpoznając w |

|sprawie o sygn. akt: II SA/Kr 355/11 skargę na opisaną wyżej uchwałę i działając przy rozpatrywaniu sprawy w granicach kompetencji|

|wynikających z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. braku |

|związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną, niezależnie od zarzutów skargi, poddał ocenie |

|legalności tryb podjęcia przedmiotowej uchwały, zachowanie zasad sporządzania planu miejscowego oraz przestrzeganie właściwości |

|organów i oddalając skargę stwierdził, że nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały oparciu o treść art. 28 ust.|

|1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. |

|Powyższe konstatacje należy uzupełnić stwierdzeniem, że w doktrynie i orzecznictwie formułowany jest pogląd podzielany przez |

|skład rozpoznający, podnoszący, że z uwagi na powszechnie obowiązujący charakter planu miejscowego i jego znaczenie dla |

|skonkretyzowanych i zindywidualizowanych interesów prawnych podmiotów posiadających określony tytuł prawny do nieruchomości |

|objętej postanowieniami planu, taki podmiot ma prawo do skutecznego wszczęcia kontrolnego postępowania sądowego pomimo |

|prawomocnego oddalenia skargi na ponownie kwestionowany przez dany podmiot plan miejscowy, a to z uwagi na jego publiczne prawo |

|podmiotowe polegające na możliwości żądania kontroli planu przez sąd pod kątem jego zindywidualizowanego i skonkretyzowanego i |

|realnego interesu prawnego. Ten pogląd opiera się na stwierdzeniu, że pierwsza kontrola sądowa zakończona prawomocnym wyrokiem |

|oddalającym skargę koncentrowała się na zindywidualizowanym i skonkretyzowanym interesie prawnym pierwszego skarżącego a ustalenia|

|dotyczące zasad sporządzania planu, postępowania planistycznego i właściwości organów miały charakter ogólny i były podjęte z |

|uwagi na ochronę wartości postępowania sądowoadministracyjnego, którą jest obiektywny porządek prawny. |

|W przypadku kolejnej skargi istotne jest zatem ustalenie, czy z uwagi na prawny interes skarżącego, w jego konkretnym, |

|zindywidualizowanym przypadku nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności planu w części dotyczącej i naruszającej jego |

|interes prawny w sposób nie dopuszczony przez obiektywny porządek prawny. |

|Ten sposób wykładni prawa jest zbieżny ze stanowiskiem WSA w Krakowie wyrażonym w wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., znak II SA/Kr|

|1385/13, które podnosi, że "Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, zasada związania prawomocnym orzeczeniem sądu wymaga dużej |

|rozwagi przede wszystkim ze strony sądu po raz pierwszy rozpoznającego "daną kwestię", która będzie występowała także w sprawach |

|późniejszych. Wyrażona przez ten sąd ocena będzie oddziaływać na inne postępowania w przyszłości. Wspomniana zasada musi być |

|jednak stosowana z dużą ostrożnością również przez sąd orzekający w tej sprawie, w której pojawia się kwestia, która ogólnie |

|została już uprzednio oceniona. Chodzi o to, by sąd prawidłowo przyjął zakres związania innym wyrokiem i aby zbyt pochopnie nie |

|stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie (tzn. późniejszej wobec sprawy o sygn. akt II SA/Kr 355/11) nie wolno Sądowi dokonywać |

|żadnych ocen w tym zakresie. W sprawach dotyczących kilku skarg na ten sam plan miejscowy, rozpoznawanych w różnych okresach |

|czasu, zakres związania wcześniejszym rozstrzygnięciem należy oceniać przy uwzględnieniu indywidualnego interesu podmiotu |

|skarżącego w danej sprawie, nie zaś wyłącznie przez pryzmat ogólnych tez sformułowanych w poprzednim orzeczeniu na tle interesu |

|prawnego przysługującego podmiotom skarżącym w tamtej sprawie (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 23 |

|października 2012 r., sygn. akt II OSK 1825/12). Analogiczne stanowisko zajął w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny |

|(wyrok z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1563/12, opub. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych)". |

|Idąc tym tokiem wykładni prawa, skład rozpoznający skargi M.S. i B.J. zbadał, czy naruszenie ich zindywidualizowanych i |

|skonkretyzowanych interesów prawnych wynikających z prawa wlasności, wykazane przez skarżących jest zgodne z powszechnie |

|obowiązującym prawem. |

|Należy w tym miejscu podkreślić, że w przypadku istnienia w obrocie prawnym wyroku sądowego oddalającego prawomocnie skargę na |

|cały zaskarżony plan miejscowy, badanie w kolejnej skardze stopnia naruszenia interesu prawnego skarżącego pod kątem zgodności |

|tego naruszenia z porządkiem prawnym - jest z zasady ograniczone i zawężone do obszaru, względem którego skarżący ma tytuł |

|prawny. Badanie sposobu przeznaczenia w planie działki, do której dany skarżący nie posiada tytułu prawnego byłoby potencjalnie |

|dopuszczone tylko i wyłącznie w przypadku, gdyby wykazał, że takie przeznaczenie tej działki, do której nie posiada tytułu |

|prawnego, narusza jego zindywidualizowany, konkretny, realny interes prawny. Trzeba bowiem podkreślić, że ponowne badanie sprawy |

|zgodności z prawem planu miejscowego dopuszczające stwierdzenie nieważności stanowi jednak pewien wyłom w koncepcji prawomocności|

|orzeczenia sądowego i powinno być stosowane na zasadzie wyjątku i w zakresie precyzyjnie zawężonym do ochrony |

|zindywidualizowanego, konkretnego, realnego interesu prawnego skarżącego. |

|Skarżący M.S. i B.S. nie posiadają, zdaniem składu rozpoznającego sprawę, interesu prawnego w kwestionowaniu przeznaczenia w |

|planie działki nr [....] obr. [....] , do której nie posiadają tytułu prawnego i podnoszenia, że to przeznaczenie jest niezgodne z |

|postanowieniami Studium. Nie występuje bowiem żadna relacja typu prawnego pomiędzy interesem prawnym skarżących wynikającym z |

|tytułu do posiadanych przez skarżących nieruchomości a sposobem przeznaczenia w miejscowym planie działki nr ewid. [....]. |

|Sposób w jakim skarżący M.S. wskazuje na naruszenie przez przeznaczenie w planie miejscowym działki nr [....] obr. [....] pod |

|budownictwo wielorodzinne, jego zdaniem niezgodne z postanowieniami Studium, m.in. w postaci podnoszonego przez pełnomocnika |

|zawodowego na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 12 czerwca 2014 r. argumentu, że sposób |

|zagospodarowania działki nr ewid. [....] wynikający z postanowień miejscowego planu (konkretnie jej wysoka zabudowa, która |

|ogranicza możliwość zabudowy działki nr [....] mając na uwadze postanowienia art. 28 Prawa budowlanego) wpływa na ograniczenie |

|możliwości zagospodarowania, działki, nr [....] do której posiada tytuł prawny M.S. - nie znajduje oparcia w celu, funkcjach, |

|zasadach i instytucjach u.p.z.p. i jest to sposób rozumowania właściwy dla ustalania stron postępowania w sprawie pozwolenia na |

|budowę na podstawie norm Prawa budowlanego. Należy przy tym dodatkowo zauważyć, że działka skarżącego MS. nie sąsiaduje z |

|działką nr ewid. [....] ,której przeznaczenie w miejscowym planie jest przez niego kwestionowane. |

|Interes prawny skarżącego B.J. , uzasadniający stwierdzenie nieważności postanowień planu co do działki [....] jako niezgodnych ze |

|Studium, doprecyzował na rozprawie w WSA w Krakowie jego pełnomocnik - jako wynikający z faktu zacienienia działki nr [....] |

|przez istniejącą zabudowę na działce nr [....] o wysokości 36 m. Pełnomocnik zawodowy skarżącego B.J. oświadczył, że trudno mu |

|powiedzieć, gdzie się znajduje zmaterializowana część własności B.J. z uwagi na wadliwe geodezyjnie wyznaczenie przedmiotowej |

|działki, gdyż działka nr [....] obr. [....] łączy różne nieruchomości w sensie cywilistycznym. Sąd nie może zatem jednoznacznie |

|stwierdzić, czy potencjalnie wydzielony przedmiot własności B.J. z działki nr [....] , w zakresie przysługującego mu prawa, |

|sąsiadowałby bezpośrednio z działką [....] . Bezsprzeczne jednak jest, że działka nr [....] na pewnej swej długości graniczy z |

|działką nr [....] . Pomijając powyższe spostrzeżenia, przeznaczenie zagospodarowania działki nr [....] postanowieniami |

|obowiązującego miejscowego planu w sposób, jak podnosi skarżący, niezgodny z postanowieniami Studium - nie jest objęty zakresem |

|interesu prawnego B.J. wynikającego z prawa wspólwłasności działki nr [....] obr. [....] . Nie istnieje norma prawna właściwa dla|

|ustawowych funkcji, celu, instytucji i wartości planowania przestrzennego, która wskazywałaby wprost, że skarżący B.J. ma w tym|

|przypadku zindywidualizowany, konkretny, realny interes prawny, a więc innymi słowy, oparte na powszechnym prawie skuteczne |

|roszczenie o to, jakie ma być przeznaczenie w planie miejscowym działki nr ewid. [....] , do której B.J. nie posiada tytułu |

|prawnego. Na poziomie właściwym dla normatywnych ustaleń planu miejscowego nie są czynione rozważania w przedmiocie potencjalnego|

|zacieniania terenów znajdujących się na obszarach oznaczonymi określonymi symbolami pod kątem postanowień art. 28 Prawa |

|budowlanego. |

|W odniesieniu do pozostałych działek skarżącego, jak podaje B.J. , a to: nr ewid.: [....] obr. [....] , o których skarżący B.J. |

|pisze w wezwaniu Rady Miasta Kraków do usunięcia naruszenia prawa, pełnomocnik zawodowy skarżącego B.J. wyjaśnił na rozprawie w |

|dniu 12 czerwca 2014 r., że w przypadku tych działek, z uwagi na ich usytuowanie w terenie nie występuje bezpośrednie przełożenie |

|na naruszenie interesu prawnego skarżącego B.J. wywodzonego z prawa własności tych działek w związku z przeznaczeniem w planie |

|działki nr [....] . Sąd jednocześnie skontrolował dla potrzeb sprawy, że działki nr [....] obr. [....] znajdują się na obszarze planu|

|miejscowego oznaczonego symbolem 10 MW, co jest zgodne z postanowieniami Studium, które w tym miejscu posługuje się symbolem MW. Z|

|kolei działki skarżącego B.J. oznaczone nr ewid. [....] obr. [....] znajdują się na obszarze planu miejscowego oznaczonego symbolem|

|9 MW, co jest zgodne z postanowieniami Studium, które w tym miejscu wyznacza teren określony symbolem MW. Wobec przeznaczenia |

|tych działek w planie miejscowym oznaczonym symbolem odpowiednio 10 MW, 9 MW skarżący w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa |

|kwestionuje możliwą w świetle planu wysokość 36 m zabudowy do wysokości (karta 12 akt sądowych), jako uniemożliwiającą |

|zagospodarowanie działek zgodnie z jego wolą opartą na art. 64 Konstytucji RP i art. 104 k.c. Sąd w tym miejscu zaznacza, że o w/w|

|działkach skarżący wypowiadał się w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Nie podnosi tych kwestii wprost w skardze do Sądu. Do |

|tego zarzutu Sąd ustosunkowuje się wyjaśniająco w końcowej części uzasadnienia, przy rozpatrywaniu zarzutu M.S. |

|Wobec okoliczności istnienia prawomocnego wyroku oddalającego skargę na kontrolowany plan miejscowy Myśliwska, Sąd - jak to było |

|wyjaśnione i podkreślone powyżej - bada jedynie, czy kwestionowany plan miejscowy narusza w sposób niezgodny z prawem interesy|

|prawne skarżących wynikające z interesu prawnego, generowanego faktem posiadania prawa własności do działek objętych |

|postanowieniami planu. Kwestie pozostałe są objęte postanowieniami prawomocnego w/w orzeczenia Wojewódzkiego Sądu |

|Administracyjnego w Krakowie. |

|Skarżący M.S. zakwestionował w zaskarżonym planie miejscowym przeznaczenie jego działki. Na podstawie § 11 ust. 1 części |

|tekstowej zaskarżonego planu miejscowego określony został wymóg, by tereny oznaczone na rysunku planu od 1 MW do 10 MW spełniały |

|funkcję mieszkaniową realizowaną w zabudowie wielorodzinnej. Takie oznaczenie przeznaczenia działki nr ewid. [....] stanowi zatem |

|prawną przeszkodę w uzyskaniu przez skarżącego pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego, co byłoby możliwe w razie przeznaczenia |

|działki [....] jako terenu MN/W, zgodnie z § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały. Skarżący kwestionuje także brzmienie § 11 ust. 2 i 3 |

|zaskarżonego planu miejscowego podnoszące, że powierzchnia użytkowa garażu nie powinna stanowić więcej niż 20 % powierzchni |

|użytkowej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na działce budowlanej. Proporcja ta jest niższa niż analogiczna proporcja |

|przewidziana dla terenów zabudowy mieszkaniowej oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1 MN/W do 7 MN/W. Zgodnie z § 8 ust. 2 |

|i 3 zaskarżonego planu na terenach zabudowy oznaczonej symbolem MN/W powyższa proporcja została oznaczona na poziomie 40%. Zgodnie|

|z przywołanymi postanowieniami możliwe jest wybudowanie na działce [....] obr. [....] garażu o tyle, o ile powierzchnia użytkowa |

|takiego garażu nie będzie stanowiła więcej niż 20 % powierzchni użytkowej zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na tej działce |

|budowlanej. Nie może zatem budzić wątpliwości, według skarżącego, iż postanowienia planu miejscowego Myśliwska z uwagi na |

|wykluczenie innego, niż wskazany, sposób zagospodarowania terenu stanowiącego własność skarżącego - naruszają jego interes prawny |

|wywodzony z art. 140 k.c. |

|Ustosunkowując się do powyższych zarzutów skarżącego skład rozpoznający stwierdza, że stopień naruszenia przez postanowienia |

|planu miejscowego obszaru "Myśliwska" interesu prawnego M.S. wywodzonego z art. 140 k.c. jest zgodny z powszechnie |

|obowiązującym prawem. |

|Jest oczywiste, że postanowienia miejscowego planu dotyczą interesu prawnego podmiotów, które posiadają tytuł prawny do terenu |

|objętego jego treścią. Termin "dotyczą" należy rozumieć jako mające wpływ na treść tego interesu prawnego. Wynika to z treści |

|art. 6 u.p.z.p., który stwierdza, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi |

|przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zatem samo ograniczenie prawa własności mieszczące się w ramach |

|ustawowego pojęcia kształtowania sposobu wykonywania prawa własności jest ustawowo dopuszczone, problemem prawnym jest granica w |

|jakich to kształtowanie może wpływać na wykonywanie prawa własności. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przedmiotowe |

|kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności nie powinno naruszać istoty prawa własności. Z naruszeniem istoty prawa |

|własności mielibyśmy do czynienia, gdyby postanowienia miejscowego planu doprowadzały do faktycznego wywłaszczenia skarżącego z |

|prawa własności, czyli do sytuacji, w której właściciel byłby pozbawiony możliwości wykonywania prawa własności (posiadania, |

|korzystania, pobierania pożytków, rozporządzania przedmiotem własności). Jednocześnie trzeba wskazać, że w myśl art. 3 ust. 1 |

|u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, a rada gminy została |

|wyposażona przez ustawodawcę w tzw. władztwo planistyczne, w ramach którego może decydować merytorycznie i zarazem |

|materialnoprawnie o sposobie przeznaczenia terenu. |

|Ustawodawca wskazał w art. 15 u.p.z.p zakres materii podlegających regulacji w miejscowym planie zagospodarowania |

|przestrzennego. Wskazanie to ma charakter enumeratywny, a tym samym wyklucza dopuszczalność określania przedmiotu regulacji przez |

|radę gminy. Rada gminy jest związana granicami przedmiotowymi wyznaczonymi przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu |

|przestrzennym i samodzielnie może określać treść regulacji objętej planem wyłącznie w granicach ustawowego upoważnienia zawartego |

|w art. 15 u.p.z.p. Z drugiej jednak strony, charakter poszczególnych wymogów, jakie powinien realizować miejscowy plan |

|zagospodarowania przestrzennego został istotnie zróżnicowany pod względem stopnia ich szczegółowości. W planie miejscowym mają |

|być określane np.: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach |

|zagospodarowania, zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz |

|ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Tak określony przez ustawodawcę przedmiot regulacji - przy uwzględnieniu |

|treści art. 6 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi |

|przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości - nie wyklucza dopuszczalności ingerencji organu |

|planistycznego w prawo własności. Ingerencja ta powinna być uzasadniona interesem publicznym. |

|Z kontroli Sądu wynika, że sposób przeznaczenia w miejscowym planie nieruchomości skarżącego M.S. przez jego oznaczenie symbolem |

|10 MW jest zgodne z postanowieniami Studium. W Studium działka skarżącego M.S. nr ewid. [....] obr. [....] znajduje się na |

|terenie oznaczonym symbolem MW. Skoro zatem dla terenu obejmującego nieruchomość skarżącego M.S. w Studium wskazano jako główny |

|kierunek zagospodarowania pod zabudowę mieszkaniową wysokiej intensywności (MW), to dla tego terenu w konsekwencji zostało |

|ustalone w planie miejscowym przeznaczenie pod zabudowę wielorodzinną (10 MW). |

|W tym miejscu należy wskazać, że obowiązujące Studium (s. 142 i n. części tekstowej) w celu ochrony komfortu życia mieszkańców a |

|także tworzenia warunków zrównoważonego rozwoju funkcjonalnego oraz wzmocnienia krystalizacji struktury przestrzennej i |

|funkcjonalnej miasta na poziomie lokalnym i metropolitalnym, w graniach miasta wyznacza kategorie terenów o zróżnicowanych |

|kierunkach zagospodarowania w tym tereny MW jako tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności. W |

|odniesieniu do symbolu MW, Studium stanowi: 1) Główne funkcje: - zabudowa mieszkalna i mieszkalno-usługowa o wysokiej |

|intensywności wraz z: - niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji celów publicznych na poziomie lokalnym, - |

|obiektami i urządzeniami usług komercyjnych służących zaspokojeniu potrzeb mieszkańców obszaru. |

|Następnie: 2) Główne kierunki zagospodarowania przestrzennego (MW): - kształtowanie zespołów intensywnej zabudowy mieszkalnej |

|wyposażonej w program usług publicznych zapewniający wyposażenie na poziomie przyjętych standardów, - utrwalenie istniejących lub |

|kształtowanie nowych lokalnych przestrzeni publicznych opartych o sieć usług, system terenów zieleni publicznej i związanych z |

|lokalnym układem komunikacyjnym, - dostosowanie wielkości programu i form zabudowy do lokalnych warunków (charakteru zabudowy, |

|ilości mieszkańców, układu przestrzennego). |

|Następnie: 3) Warunki i standardy wykorzystania terenu (MW) : - orientacyjna intensywność zabudowy mieszkalnej i usługowej: max |

|0,85 – 1,0 w strefie przedmieść, 1,0 – 1,9 w strefie miejskiej i śródmiejskiej, lub określona w planach miejscowych za pomocą |

|innych parametrów odpowiadających specyfice terenu, - w sytuacjach uzupełniania istniejącej zabudowy pojedynczymi obiektami należy|

|zachować lokalny gabaryt budynków i zasady kompozycji urbanistycznej, a także bilans terenu zapewniający realizację funkcji |

|towarzyszących na poziomie przyjętych standardów, - usługi publiczne i komercyjne mogą być lokalizowane wyłącznie w parterach |

|budynków mieszkalnych, - zakaz lokalizacji produkcyjnych i otwartych placów magazynowych, - zapewnienie ilości miejsc parkingowych|

|na poziomie 1 mp/1 mieszkanie przy maksymalnym ograniczeniu terenów parkingów na poziomie terenu, - systemowe rozwiązania w |

|zakresie gospodarki wodno-ściekowej i ciepłownictwa, - zapewnienie prawidłowej obsługi komunikacyjnej i powiazań z układem |

|komunikacyjnym miasta. |

|Z kolei, zgodnie z treścią § 11 części tekstowej kontrolowanego planu miejscowego "1. Wyznacza się tereny zabudowy wielorodzinnej|

|oznaczone na rysunku planu symbolami od 1MW do 10 MW. Dla terenów MW ustala się przeznaczenie podstawowe funkcję mieszkaniową |

|realizowaną w zabudowie wielorodzinnej. 2. Jako przeznaczenie dopuszczalne w terenach zabudowy wielorodzinnej, w granicach |

|poszczególnej działki, ustala się możliwość lokalizacji: 1) budynków gospodarczych i garażu; 2) usług o charakterze komercyjnym |

|wbudowanych w budynki zabudowy mieszkaniowej lub realizowane jako obiekty wolnostojące; 3) sieci, urządzeń i obiektów |

|infrastruktury technicznej; 4) dojazdów i zatok postojowych oraz wydzielonych parkingów. 3. Warunkiem lokalizacji obiektów i |

|urządzeń przeznaczenia dopuszczalnego jest: 1) dostosowanie go do wymogów i charakteru przeznaczenia podstawowego; 2) zachowanie |

|proporcji, aby powierzchnia użytkowa zabudowy określonej w ust. 2 pkt 2 nie stanowiła więcej niż 20 % powierzchni użytkowej |

|zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na działce budowlanej, oraz aby powierzchnia zabudowy przeznaczenia dopuszczalnego |

|określonego w ust. 2 pkt 1 nie stanowiła więcej niż 20 % powierzchni działki budowlanej; 3) utrzymanie zasady braku uciążliwości |

|prowadzonego programu usługowego dla mieszkańców. 4. Istniejące obiekty mieszkaniowe, usługowe lub gospodarcze pozostawia się do |

|utrzymania z możliwością rozbudowy, przebudowy, remontu lub wymiany istniejącej substancji, z zachowaniem rygorów, jakie |

|obowiązują dla zabudowy, określone w § 5, § 6 i § 7 (....)". |

|Odnosząc się do konkretów rozpatrywanej sprawy, zaznaczyć należy, że uwzględnienie prawa własności nieruchomości nie oznacza |

|zakazu ograniczania tego prawa, gdy weźmie się pod uwagę treść art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. |

|Regulacja ta wyklucza z pewnością dopuszczalność ingerencji w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia |

|interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. |

|Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącego do skarżącego M.S. , stwierdzić należy po pierwsze, |

|że zaskarżona uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym |

|zakresie odwołanie się do rozumienia naruszenia istoty prawa własności. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, |

|że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień |

|składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą |

|albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału |

|Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 |

|stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów |

|korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. |

|W odniesieniu do kontrolowanej uchwały, w części dotyczącej nieruchomości, do której skarżący M.S. ma tytuł prawny - należy |

|zatem w świetle powyższych ustaleń stwierdzić, że kwestionowane przez skarżącego ustalenia planu nie przekreślają możliwości |

|skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym jemu prawem własności. |

|Skarżący może rozporządzać tą nieruchomością i korzystać z niej w sposób wynikający m.in. z ustaleń miejscowego planu. Wprowadzona|

|została, jako przeznaczenie podstawowe, dla działki skarżącego funkcja mieszkaniowa realizowana w zabudowie wielorodzinnej ze |

|wskazanym powyżej przeznaczeniem dopuszczalnym w granicach poszczególnej działki. Nie jest to jednak regulacja, która niweczy w |

|ogóle wolność zabudowy, skoro zabudowa omawianego obszaru objętego symbolem 10 MW jest dopuszczona w sposób określony w planie. |

|Nie doszło zatem, co podkreśla Sąd, do naruszenia istoty prawa własności ani opartego na niej prawa zabudowy poprzez wskazywane |

|przez skarżącego ustalenia zaskarżonej uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 20 października 2010 r., Nr CXIV/1540/10 w sprawie |

|uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska". |

|W związku z powyższym, należy w dalszej kolejności rozważyć kwestię ograniczenia w drodze miejscowego planu zagospodarowania |

|przestrzennego prawa własności nieruchomości należącej do skarżącego oraz zasadności ograniczenia tego prawa z punktu widzenia |

|interesu publicznego. |

|Mając na uwadze, że obowiązkiem organu planistycznego było podjęcie rozstrzygnięcia realizującego wymogi interesu publicznego z |

|jednoczesnym poszanowaniem prawa własności jednostki, Sąd stwierdza, że na gruncie przedmiotowej sprawy - ingerencja w prawo |

|własności skarżącego w stopniu wynikającym z zaskarżonej uchwały w imię interesu publicznego związanego z potrzebą adekwatnego |

|zagospodarowania terenów znajdujących się w analizowanym obszarze na cele budownictwa wielorodzinnego przy uwzględnieniu |

|usytuowania i niezabudowanego charakteru działki skarżącego M. Sochy oraz w/w postanowień obowiązującego Studium - jest |

|uzasadniona. Organ planistyczny w treści planu miejscowego, kierując się niewątpliwie interesem publicznym i realizacją zadań |

|publicznych wyznaczył teren 10 MW jako posiadający przeznaczenie podstawowe dla realizacji funkcji budownictwa wielorodzinnego. |

|Obowiązujące zaś prawo zagospodarowania przestrzennego dopuszcza ingerencję w prawo własności i inne prawa podmiotowe, o ile ta |

|ingerencja jest uzasadniona treścią interesu publicznego. |

|Zarówno usytuowanie działki M.S. , jak i okoliczność jej niezabudowania, nie przemawiają w żaden sposób za tym, że przeznaczenie|

|w miejscowym planie obszaru, na którym jest działka skarżącego jako obszaru zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 10 MW - |

|posiada charakter nieuzasadniony, arbitralny, mając jednocześnie na uwadze znaczenie studium dla formułowania postanowień |

|miejscowego planu. Działka skarżącego M.S. znalazła się w granicach obszaru, który został objęty symbolem MW wskazanym w |

|Studium. Działka skarżącego znajduje się jednocześnie poza wyznaczoną w Studium granicą terenów przeznaczonych do zabudowy |

|jednorodzinnej. |

|W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził, aby organ planistyczny nie uwzględnił proporcji i granicy naruszenia prawa własności, i |

|doszedł do przekonania, że niezasadnie skarżący zarzuca organowi planistycznemu nadużycie władztwa planistycznego. Zgodnie z |

|doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski: Planowanie przestrzenne, Warszawa 2002, s. 86 in.), mającą |

|umocowanie w przepisie art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organom gminy przysługuje wprawdzie prawo |

|władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem,|

|chociaż oczywiście przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jeżeli jest uzasadnione interesem |

|publicznym, który uzasadnia wprowadzanie ograniczenia. Realizacja budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego mieści się w |

|zadaniach publicznych gminy i zapewnienie jej realizacji przez postanowienia planu mieszczą się w zakresie uzasadnionego władztwa |

|planistycznego gminy. |

|Tak samo trzeba przyjąć, że wskazanie przez prawodawcę lokalnego w treści § 11 ust 3 pkt 2 części tekstowej kontrolowanego planu, |

|kwestionowanego przez skarżącego wymogu dotyczącego procentowego nie więcej niż 20 % wskaźnika zabudowy powierzchni działki pod |

|garaż – nie posiada cech arbitralności i niezasadnej ingerencji w prawo własności Omawiane ustalenia są także, zdaniem składu |

|rozpoznającego, uczynione w celu zapewnienia interesu publicznego i z poszanowaniem prawa własności do granic jego |

|niekolizyjności z interesem publicznym. Skoro podstawową funkcją przeznaczenia terenu objętego symbolem MW 10 jest funkcja |

|zabudowy wielorodzinnej, to z uwagi na znaczenie tego terenu dla realizacji funkcji mieszkaniowej realizowanej w zabudowie |

|wielorodzinnej a także z uwagi na wymogi ochrony przyrody i środowiska - prawodawca lokalny miał prawo, mieszczące się we |

|władztwie planistycznym, wprowadzić powyższe ograniczenie. W świetle obowiązującego prawa jest także dopuszczalne zróżnicowanie |

|przedmiotowego wskaźnika procentowego i przyjęcie go w różnych wielkościach odpowiednio dla budownictwa wielorodzinnego i |

|jednorodzinnego. Istnieje bowiem kryterium dopuszczające takie zróżnicowanie, którym jest m.in. pewna odmienność funkcji |

|budownictwa jednorodzinnego i budownictwa wielorodzinnego. |

|Omawiany wskaźnik jest przy tym spójny z postanowieniami Studium, które w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem MW przewidują|

|"- zapewnienie ilości miejsc parkingowych na poziomie 1 mp/1 mieszkanie przy maksymalnym ograniczeniu terenów parkingów na |

|poziomie terenu". |

|Teraz pozostaje do ustalenia, czy postanowienia kontrolowanego planu naruszają przysługujące B.J. prawo własności działki nr [....]|

|obr. [....] w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności postanowień planu w odniesieniu do tej działki. Przeznaczenie tej |

|działki w planie miejscowym Myśliwska zostało określone jako "7 KDD - drogi publiczne - drogi dojazdowe". W treści § 20 ust. 1 |

|pkt 1 lit. d) miejscowego planu, prawodawca lokalny ustalił sposób obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem, stanowiąc że |

|tereny oznaczone symbolem od 1KDD do 7 KDD stanowią ulice lokalne. Zgodnie z § 20 ust. 1 pkt 2 podstawowym przeznaczeniem terenów |

|tras komunikacyjnych jest lokalizacja ulic, z wyposażeniem dostoswanym do klasy i przeznaczenia ulicy w obszarze (jezdnie, |

|chodniki, obiekty małej architektury, ścieżki rowerowe, zatoki przystankowe, zadaszenia przystankowe) wraz z niezbędna |

|infrastruktura techniczną (odwodnienie – w tym rowy odwadniające – jako kanały zamknięte lub rowy otwarte, oświetlenie, urządzenia|

|zabezpieczenia, oznakowania i sterowania ruchem oraz służące ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej). W myśl § 20 ust. 1 pkt 5|

|planu miejscowego, układ uzupełniający stanowią ulice dojazdowe 1 KDD – 14 KDD (.....) przy zachowaniu istniejących przebiegów lub |

|uzupełnionych nowymi odcinkami. Ulice te powinny mieć zapewnione parametry według przepisów odrębnych". |

|Jak wynika z powyższych ustaleń działka nr 263 została przeznaczona w planie miejscowym na ulicę dojazdową oznaczoną symbolem 7 |

|KDD. W tym przypadku, prawodawca lokalny w ramach posiadanego władztwa planistycznego i realizując przy tym cel publiczny przez |

|zapewnienie realizacji zadania publicznego polegającego na zapewnieniu układu komunikacyjnego dróg publicznych, zaingerował |

|niewątpliwie w prawo własności, pozbawiając przeznaczenia, w tym zabudowy tej działki, na inne cele niż wskazane w miejscowym |

|planie. Omawiane ustalenie prawodawcy lokalnego jest przy tym zgodne z postanowieniami Studium, gdyż teren, na którym znajduje się|

|przedmiotowa działka w treści obowiązującego Studium stanowi część układu komunikacyjnego obszaru oznaczonego symbolem MW. |

|W kontrolowanym przypadku ingerencja w prawo własności jest daleko idąca, ale nie jednak posiada atrybutów pozbawienia istoty |

|prawa własności. |

|Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności nieruchomości należącego do skarżącego BJ. , stwierdzić należy, że zaskarżona|

|uchwała nie stanowi ingerencji w istotę tego prawa. Ze względu na charakter prawa własności uzasadnione jest w tym zakresie |

|odwołanie się, jak to było uczynione w odniesieniu do skarżącego M.S., do rozumienia naruszenia istoty prawa własności. |

|W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy |

|niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich |

|uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania |

|z rzeczy i rozporządzania nią (por.: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r, SK 9/98, publ. OTK z 1999 r, nr 4, |

|poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie |

|właściciela części - nawet znacznej - atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą - nie musi oznaczać ingerencji w istotę |

|jego prawa własności. Nie jest zatem wykluczona sytuacja, w której nawet wyłączenie możliwości zabudowania nieruchomości i |

|zagospodarowania jej przestrzeni nie będzie oznaczało naruszenia istoty prawa własności. Prawo własności, którego ochronę |

|zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw|

|Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza|

|je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i |

|tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji |

|RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w |

|ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla |

|ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności |

|pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone|

|ograniczenia. |

|Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 |

|k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych|

|osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i |

|inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. |

|Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie |

|wynikające z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). |

|Zgodnie z art. 4 ust 1 tej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód |

|wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. |

|Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu |

|ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 33 ustawy, |

|zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób |

|wykonywania prawa własności nieruchomości." – wyrok NSA z 10.03.2008r., sygn. akt II OSK 1427/07. |

| |

|Wobec powyższych ustaleń przeznaczenie działki nr [....] na ulicę dojazdową postanowieniami miejscowego planu - Sąd uznaje, za |

|naruszenie prawa własności B.J. , ale w sposób zgodny z powszechnie obowiązującym obiektywnym porządkiem prawnym. W związku z |

|tym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności kontrolowanego planu w części obejmującej działkę nr [....] . A zatem |

|przeznaczenie w planie miejscowym przedmiotowej działki nr [....] pod drogę publiczną - drogę dojazdową, nastąpiło zgodnie z |

|powszechnie obowiązującym prawem. |

|Ustosunkowując się do postanowień kontrolowanego planu co do dopuszczonej postanowieniami planu wysokości zabudowy, Sąd stwierdza,|

|że problematyka zasad w tym, problematyka zgodności postanowień miejscowego planu ze Studium jest, z punktu widzenia powszechnych|

|praw i obowiązków, objęta postanowieniami prawomocnego w/w orzeczenia pierwszego w sprawie legalności przedmiotowego planu |

|Miejscowego dla obszaru "Myśliwska" wyroku WSA w Krakowie. Skarżący wskazali jednak także na niezgodność planu miejscowego |

|"Myśliwska" ze Studium wyrażającą się w określeniu w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy na 36 m dla terenów |

|oznaczonych jako MW i MWU (§ 7 ust. 1 pkt 3 lit. a planu miejscowego "Myśliwska"). Określenie maksymalnej wysokości obiektów, |

|które mogą być wybudowane na terenach MW i MWU, na poziom ponad dwukrotnie wyższy od istniejącej zabudowy na obszarze objętym tym |

|planem (ok. 18 m), zdaniem skarżących narusza postanowienia Studium nakazujące zachować "lokalny gabaryt budynków oraz zasady |

|kompozycji urbanistycznej" na terenach MW (str. 143 tekstu jednolitego studium, tiret drugie) oraz "gabaryt i linię zabudowy |

|obiektu dostosowaną do zabudowy sąsiedniej" na terenach MU (str. 144 tekstu jednolitego studium, pkt 3 tiret trzecie), co tym |

|samym narusza zasady kształtowania polityki przestrzennej z zachowaniem ładu przestrzennego. |

|W odniesieniu do tych zarzutów, mając na uwadze, że działka skarżącego M. Sochy znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 10 |

|MW, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie znajduje oparcia w postanowieniach Studium. W treści Studium na s. 143 w odniesieniu do |

|terenów oznaczonych symbolem MW jest mowa o tym, że " w sytuacjach uzupełniania istniejącej zabudowy pojedynczymi obiektami należy|

|zachować lokalny gabaryt budynków i zasady kompozycji urbanistycznej, a także bilans terenu zapewniający realizację funkcji |

|towarzyszących na poziomie przyjętych standardów". W związku z tym, postanowienia § 7 miejscowego planu podnoszące, że: "Ustala |

|się zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego poprzez określenie następujących zasad kształtowania zabudowy oraz zasad |

|podziału terenu na nowe działki budowlane, w którym, w ust. 1 jest stwierdzenie posiadające walor normy kierunkowej, że " budynki,|

|ich forma i gabaryty oraz usytuowanie na działce wraz z innymi elementami zagospodarowania (ogrodzenia, garaże, obiekty małej |

|architektury, detal architektoniczny oraz zieleń) mają uwzględniać ukształtowanie i położenie terenu, jego ekspozycję oraz zastane|

|sąsiedztwo" a dopiero w § 7 ust. 1 pkt 3 miejscowego planu "dla obiektów zabudowy wielorodzinnej dopuszcza się: a) maksymalną |

|wysokość 36 m., licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu" - nie naruszają |

|postanowień Studium. Można podzielić stanowisko pełnomocnika organu, który zasadnie podniósł w odniesieniu do tego zarzutu, że |

|"postanowienia Studium, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skarg, nie ustalają parametru wysokości zabudowy dla |

|poszczególnych obszarów, dla których Studium ustala główny kierunek zagospodarowania. Dokument polityki planistycznej gminy, |

|jedynie pomocniczo wskazuje, iż dla terenów o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności (MW), (...) w sytuacjach |

|uzupełnienia istniejącej zabudowy pojedynczymi obiektami należy zachować lokalny gabaryt budynków oraz zasady kompozycji |

|urbanistycznej, a także bilans terenu zapewniający realizację funkcji towarzyszących na poziomie przyjętych standardów (por. |

|Studium)". |

|Wykładnia kwestionowanych postanowień miejscowego planu w zakresie dopuszczonej planem wysokości zależy, zdaniem Sądu, od |

|uprzedniej wykładni wskazanej wyżej normy kierunkowej a konstrukcja omawianej normy planu jest zgodna z postanowieniami Studium.|

|Jak wyjaśnił dodatkowo pełnomocnik organu ostateczna wysokość zabudowy została ustalona na 36 m na obszarze planu, na wniosek |

|Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa, która w dniu 26 maja 2008 r. wnioskowała o |

|podniesienie, w terenach MW i MWU, maksymalnej wysokości obiektów z 25 do 36 metrów, licząc od poziomu terenu przy głównym wejściu|

|do budynku do najwyżej położonej kalenicy dachu. |

|Mając na uwadze powyższe ustalenia a także zakres ustaleń prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 30 maja 2011 r., znak II |

|SA/Kr 355/11, Sąd nie stwierdził uchybień w uchwale Rady Miasta Krakowa nr CXIV/1540/10 z dnia 20 października 2010 r. w |

|przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Myśliwska", które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania |

|jej z obrotu prawnego i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu |

|przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). |