Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 313/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 40 ust. 1, ust. 6 i ust. 12
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 7, art. 63 par. 2, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 105 par. 1, art. 107 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 4 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Walentyna Długaszewska (spr.) Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 października 2022 roku sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 12 stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Z. M. w P. z dnia 24 września 2021 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 400,- (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z 24 września 2021 r. Naczelnik Wydziału Zarządzania i Ewidencji Dróg Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania, nałożył na C sp. z o. o. w W. karę pieniężną w wysokości 11 160 zł za zajęcie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. pasa drogowego drogi powiatowej ul. P. przez umieszczenie reklamy o powierzchni większej niż w udzielonym uprzednio zezwoleniu.

Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "K.p.a.", art. 40 ust. 1, ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470), dalej: "u.d.p." i § 4 uchwały Nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2018 r., poz. 1398 ze zm.), dalej "uchwała z 25 maja 2004 r.".

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że pismem z 30 grudnia 2020 r. i 11 stycznia 2021 r. strona wniosła o zajęcie pasa drogowego ul. P. w Poznaniu przez reklamę o powierzchni 18 m². Decyzją nr [...] organ pierwszej instancji zezwolił na zajęcie pasa drogowego od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. przez umieszczenie reklamy o powierzchni 18 m². W dniu 9 lutego 2021 r. strona złożyła wniosek, w którym powierzchnia reklamy od 1 stycznia 2021 r. miała wynosić 36 m². Organ wydaje decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego wyłącznie z datą bieżącą, tj. datą wpływu wniosku, stąd wszelkie wnioski o wydanie zezwolenia z datą wsteczną rozpatrywane są w ten sposób, że wydawana jest dla nich decyzja o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia. W związku ze stwierdzeniem przekroczenia powierzchni zajęcia pasa drogowego przez reklamę o pow. 18 m² wydano decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.

Strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie zarzucając mające istotny wpływ dla rozstrzygnięcia naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez niezgromadzenie dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p., przez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego niezbędnego w celu udowodnienia zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia przez reklamę o powierzchni i przez okres wskazany w sentencji decyzji;

2. art. 80 w zw. z art. 75 § 1 K.p.a. przez niedokonanie oceny dowodów, będące następstwem niezgromadzenia w wymaganym zakresie materiału dowodowego, co skutkowało wydanie decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w wyniku którego zebrane zostałyby dowody i poczynione zostałoby ustalenie, że doszło do zajęcia pasa drogowego, który należał do drogi powiatowej, a zajęcie miało miejsce ze strony reklamy strony, która miała znajdować się w pasie drogowym drogi powiatowej od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., a powierzchnia reklamy przyjęta do wyliczenia kary pieniężnej wynosiła 18 m², niezmiennie przez cały przyjęty przez organ okres zajęcia;

3. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a. przez niezgromadzenie dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną przyjętą do rozstrzygnięcia w sprawie, co skutkowało nieudowodnieniem faktów istotnych dla rozstrzygnięcia i wydaniem decyzji przy braku dowodów, na podstawie których potwierdzone zostałoby spełnienie przesłanek warunkujących nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., a mianowicie:

a) nieudowodnienie przebiegu granic pasa drogowego ul. P. w Poznaniu, gdzie miała być umieszczona reklama;

b) niewykazanie, że ul. P. w Poznaniu jest drogą publiczną o statusie drogi powiatowej, co ma wpływ na wysokość stawki opłaty do wyliczenia kary pieniężnej na podstawie uchwały Rady Miasta Poznania Nr XIX/334/VIII/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. zmieniającej uchwałę z 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania;

c) niewykazanie, że pas drogowy ul. P. w Poznaniu został zajęty przez stronę w sytuacji, kiedy nie ma dowodów z dokumentów pozwalających na przyjęcie tej okoliczności;

d) nieudowodnienie powierzchni reklamy, która miała pozostawać w pasie drogowym i którą przyjął organ, gdyż nie przeprowadzono czynności w tym zakresie (nie zmierzono powierzchni reklamy), a tym samym nie udowodniono, że wynosiła ona 18 m², jak przyjęto w decyzji;

e) nieudowodnienie, że reklama miała zajmować pas drogowy nieprzerwanie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., gdyż brak jest protokołu z kontroli tego pasa drogowego czy notatki z kontroli i dokumentacji fotograficznej;

f) niewykazanie w oparciu o jakie dowody i na jakiej podstawie poczyniono ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie reklamy o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu, pozwalające na przyjęcie, że doszło do popełnienia deliktu administracyjnego z art. 40 ust. 12 u.d.p.;

4. art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 K.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego decyzji wskazującego na motywy, którymi kierował się organ, w tym wskazania dowodów, na których się oparł czyniąc ustalenia faktyczne i przyjmując, że to reklama strony znajdowała się w pasie drogowym drogi powiatowej ul. P. w Poznaniu, że okres zajęcia tego pasa wynosił od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., a powierzchnia reklamy pozostającej w tym pasie wynosiła 18 m² i że stan ten utrzymywał się przez cały okres zajęcia.

Decyzją z 12 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, co następuje.

Przedmiotem postępowania jest nałożenie kary pieniężnej za umieszczenie w pasie drogowym ul. P. reklamy o powierzchni większej niż w zezwoleniu zarządcy drogi. Strona posiadała wcześniejsze zezwolenie tylko na 18 m², a nie na 36 m².

Wszelkie wnioski o wydanie zezwolenia z datą wsteczną rozpatrywane są w ten sposób, że wydawana jest dla nich decyzja o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia.

Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 u.d.p.

Umieszczenie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. w pasie drogowym ul. P. reklamy o powierzchni 36 m² strona potwierdziła we wniosku z 9 lutego 2021 r. Strona sama przyznała, wnosząc o wydanie zezwolenia w lutym 2021 r. o wydanie zezwolenia na okres styczniowy, na powierzchnię większą niż we wcześniejszym zezwoleniu, że taka reklama istniała. Dlatego jest uzasadnione, że Zarząd Dróg Miejskich w Poznaniu w dobrej wierze przyjmował wnioski strony, którą traktował jako firmę profesjonalną na rynku medialnym. Skoro strona sama wskazała, że od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. wnosi o zezwolenie na reklamę o wskazanej (większej) powierzchni, to nie jest nieuzasadnione, że organ nie przeprowadzał kontroli, tym bardziej że o reklamie o większej powierzchni dowiedział się z wniosku z 9 lutego 2021 r., czyli wtedy, gdy minął już okres, w którym reklama była umieszczona.

W przypadku zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi nakłada się karę pieniężną na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Przepis ten odwołuje się do zasad naliczania opłat za zajęcie pasa drogowego. W myśl art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Na podstawie delegacji ustawowej, Rada Miasta Poznania uchwałą z 25 maja 2004 r. ustaliła wysokość opłat za zajęcie pasa drogowego, wyznaczając stawki w zależności od kategorii drogi oraz zajętej części pasa drogowego.

Umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez ważnego zezwolenia jest bezsporne, gdyż stanowi o tym wniosek strony z 9 lutego 2021 r., przy czym brak podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. w sytuacji braku przedmiotu sprawy (braku reklamy).

W skardze strona zarzuciła decyzji organu odwoławczego mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie:

1. artykułu 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego na:

a) niedokonaniu przez organ odwoławczy ponownego rozpatrzenia sprawy pod kątem zbadania wszystkich przesłanek determinujących nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p., a bezkrytyczne zaakceptowanie wyników postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, bez dostrzeżenia zasadniczych braków dowodowych tego postępowania w zakresie implikującym nieustaleniem i nieudowodnieniem istotnych okoliczności, skutkując dowolnością wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia, bez niewątpliwego ustalenia, że doszło do zajęcia pasa drogowego ul. P. w Poznaniu, jakiej kategorii drogą publiczną jest ul. P., jaka była zajęta powierzchnia pasa drogowego i w jakim okresie miało miejsce zajęcie o powierzchni większej niż w zezwoleniu zarządcy drogi, a także nieprzedstawienie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a., wyjaśnień i motywów wydanego rozstrzygnięcia, z powołaniem się na dowody wymagane dla wykazania wystąpienia w sprawie przesłanek determinujących odpowiedzialnością za delikt z art. 40 ust. 12 u.d.p.;

b) rozpoznaniu sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy nie pozwalający na wykazanie wystąpienia przesłanek z art. 40 ust. 12 u.d.p.;

c) nieustosunkowaniu się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji;

2. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. przez nierzetelne ustalenie stanu faktycznego i niewyjaśnienie przez organy obu instancji czy faktycznie doszło do zajęcia pasa drogowego ul. P. w Poznaniu, że ul. P. zaliczana jest do kategorii drogi powiatowej, jaka była powierzchnia zajętego pasa drogowego, czy zajęta powierzchnia pasa drogowego faktycznie nie odpowiadała powierzchni określonej w zezwoleniu zarządcy drogi, w jakim okresie zajęto pas drogowy o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, zważywszy na fakt, że materiał dowodowy, na który powołały się organy, nie dawał podstawy do poczynienia jakichkolwiek, a tym bardziej bezspornych i jednoznacznych ustaleń faktycznych w zakresie wymaganym przez art. 40 ust. 12 u.d.p.;

3. art. 80 K.p.a. przez dokonanie oceny jedynego zgromadzonego w sprawie dowodu w postaci wniosku - uzupełnienia z 9 lutego 2021 r. w sposób arbitralny, z przekroczeniem zasad logicznego rozumowania, bez dostrzeżenia, że dokument ten zawiera nieścisłości, które powinny zostać przez organ pierwszej instancji wyjaśnione w toku postępowania wyjaśniającego, przed wydaniem decyzji, w celu niewątpliwego ustalenia okresu, w jakim miało dojść do zajęcia pasa drogowego ul. P. i zajętej w tym okresie powierzchni tego pasa drogowego, co skutkowało wyprowadzeniem przez organ odwoławczy na podstawie tego jedynego dowodu całkowicie dowolnych wniosków, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, a tym samym oparcie zaskarżonej decyzji jedynie na przypuszczeniach i hipotezach, z pominięciem i niedopełnieniem ciążącego na organie obowiązku wykazania bezspornymi i wiarygodnymi dowodami wystąpienia w sprawie przesłanek deliktu administracyjnego z art. 40 ust. 12 u.d.p.;

4. art. 107 § 3 K.p.a. przez niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wyjaśnień i motywów rozstrzygnięcia, z przywołaniem dowodów pozwalających ustalenie wystąpienia przesłanek odpowiedzialności za delikt administracyjny z art. 40 ust. 12 u.d.p., na podstawie których to dowodów zrekonstruowany zostałby stan faktyczny sprawy i poczynione zostały niewątpliwe i bezsporne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co organ odwoławczy rzetelnie i z należytą starannością ponownie rozpoznając sprawę powinien zauważyć, konfrontując uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji z art. 107 § 3 K.p.a., a zatem, że wykazane zostało faktyczne zajęcie przez skarżącą pasa drogowego ul. P. w Poznaniu o kategorii drogi powiatowej, o powierzchni 36 m², w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że intencją strony składającej wniosek z 9 lutego 2021 r. było przedłużenie dotychczasowego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i nie dotyczyło stycznia 2021 r., na co dowodem jest ostatnia kolumna tabeli zawartej w tym wniosku, w której określono czas na jaki strona chciałaby uzyskać przedłużenie zezwolenia. Początkiem tego okresu jest dzień 1 grudnia 2021 r., stąd organy błędnie przyjęły, że wniosek z 9 lutego 2021 r. ma moc wsteczną i dotyczy stycznia 2021 r. Organy nie odniosły się do tej okoliczności i nie wezwały strony do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości, co powinny były uczynić. W tym kontekście wniosek z 9 lutego 2021 r. nie może dowodzić umieszczenia od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. w pasie drogowym reklamy o powierzchni większej (36 m²) niż ta, o której mowa we wcześniej udzielonym zezwoleniu (18 m²).

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w granicach danej sprawy, której skarga dotyczy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej (art. 40 ust. 1 u.d.p.).

Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m. in. umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.).

Zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 6 u.d.p.

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. (czyli w celu umieszczenia reklamy), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego (art. 40 ust. 6 u.d.p.).

Z akt kontrolowanej sprawy (k. 40-42) wynika, że skarżącej spółce udzielono decyzją organu pierwszej instancji z 1 lutego 2021 r. nr [...] zezwolenia na umieszczenie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. reklamy o powierzchni 18 m² w pasie drogowym drogi powiatowej ul. P. w Poznaniu na działce ew. nr [...] w obrębie W. około 100 m przed ul. L. (poz. [...]).

W dniu 9 lutego 2021 r. (k. 46 akt adm.) skarżąca złożyła do organu pierwszej instancji pismo zatytułowane "wniosek - uzupełnienie" wnosząc o przedłużenie udzielonych zezwoleń na umieszczenie reklamy w pasie drogowym, podając okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., a następnie w tabeli wymieniając szereg decyzji i powierzchni reklam. W przedostatnim wierszu tej tabeli (poz. [...] -odpowiadająca pozycji wymienionej w wyżej wskazanym zezwoleniu z 1 lutego 2021 r.) skarżąca wskazała adres reklamy jako ul. P./ul. L. (co odpowiada lokalizacji w wyżej wskazanym zezwoleniu z 1 lutego 2021 r.), nr decyzji, do której wniosek się odnosi [...] i powierzchnię 36 m² z podaną datą "1.12.2021 - 31.01.2021".

Organ, bez wzywania strony do sprecyzowania żądania wniosku z 9 lutego 2021 r. zakwalifikował go jako wniosek o udzielenie zezwolenia na umieszczenie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. reklamy o powierzchni 36 m² w pasie drogowym drogi powiatowej ul. P. zaznaczając, że decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego wydawane są wyłącznie z datą bieżącą, tj. datą wpływu wniosku, stąd wszelkie wnioski o wydanie zezwolenia z datą wsteczną rozpatrywane są w ten sposób, że wydawana jest dla nich decyzja o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia.

Zdaniem Sądu z analizy wniosku z 9 lutego 2021 r. nie wynika jednoznaczne żądanie, gdyż z jednej strony podano w nim okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r., na jaki miałoby być "przedłużone" stosowne zezwolenie dotyczące ul. P. w Poznaniu na reklamę o powierzchni 36 m², a z drugiej - w ostatniej kolumnie przedostatniego wiersza tabeli podano okres "1.12.2021 - 31.01.2021", nie odpowiadający wcześniej podanemu w podaniu z 9 lutego 2021 r. okresowi od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 63 § 2 K.p.a. podanie powinno zawierać żądanie. Jeżeli, tak jak w kontrolowanej sprawie, podanie z 9 lutego 2021 r. budzi wątpliwości co do zawartego w nim żądania, organ pierwszej instancji miał obowiązek wezwać stronę w trybie art. 64 § 2 K.p.a. do usunięcia tego braku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania. Organ zaniechał takiego wezwania bezpodstawnie przyjmując, że żądaniem podania z 9 lutego 2021 r. jest udzielenie "wstecznego" zezwolenia na umieszczenie od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. w pasie drogowym ul. P. w Poznaniu większej o 18 m² reklamy niż we wcześniej udzielonym zezwoleniu.

Niemniej jednak nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej wszczęto z urzędu, a nie na wniosek strony.

Zasadne są jednak zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego uznania przez organy obu instancji, że sam wniosek z 9 lutego 2021 r. stanowi dowód umieszczenia w pasie drogowym ul. P. w Poznaniu od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. reklamy o powierzchni 36 m², tj. o 18 m² większej niż w zezwoleniu z 1 lutego 2021 r.

Organy, mimo że w rozstrzygnięciach swych decyzji jako przedmiot sprawy określiły nałożenie kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w pasie drogowym o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (art. 40 ust. 12 pkt 3 u.d.p.), to w ich uzasadnieniach opisywały ten przedmiot jako nałożenie kary pieniężnej za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi (art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p.).

Karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1-3 u.d.p. nakłada się wyłącznie za rzeczywiste umieszczenie reklamy w pasie drogowym, a nie jedynie za sam zamiar jej umieszczenia w tym pasie. Możliwe, że zamiar taki skarżąca wyraziła we wniosku z 9 lutego 2021 r., ale samo w sobie nie oznacza to jeszcze, że zamiar ten zrealizowała. Jak zatem słusznie zarzuciła, organy z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., w ogóle nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego na okoliczność rzeczywistego umieszczenia przez skarżącą reklamy w pasie drogowym ul. P. w Poznaniu od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. i nie dały temu wyrazu w uzasadnieniach swych decyzji, naruszając art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. zobowiązujący organ do zamieszczenia w uzasadnieniu faktycznym decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł (jak wskazano wyżej, nie może być nim sam wniosek z 9 lutego 2021 r.), oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Co najmniej przedwczesne było zatem uznanie, że skarżąca rzeczywiście umieściła od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. w pasie drogowym ul. P. w Poznaniu reklamę o powierzchni 18 m², co stanowi o naruszeniu art. 40 ust. 12 u.d.p.

Organ odwoławczy utrzymując w tej sytuacji decyzję organu pierwszej instancji w mocy naruszył również art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji zastosuje się do wskazań zawartych w niniejszym uzasadnieniu uwzględniając, że sam wniosek z 9 lutego 2021 r. nie jest dowodem na zajęcie przez skarżącą pasa drogowego ul. P. w Poznaniu od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. i przeprowadzając postępowanie dowodowe na okoliczność rzeczywistego umieszczenia przez skarżącą reklamy o powierzchni 18 m² w pasie drogowym ul. P. w Poznaniu od 1 stycznia 2021 r. do 31 stycznia 2021 r. oraz dając temu wyraz w uzasadnieniu swej decyzji. Jeżeli organ uzna, że nie ma na to dowodów, umorzy postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I. sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt II. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota 400 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi.