Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2310/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.145 par. 1 pkt 8, art. 151 par. 2, art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] lipca 2019 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Akademii Górniczo-Hutniczej im. [...] w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2019 r., [...], którą stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] i odmówił jej uchylenia z uwagi na fakt, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej,

Organ wskazał, że[...] kwietnia 2016 r. Akademia Górniczo-Hutniczej zniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r. udzielającą [...] S.A. pozwolenia na przebudowę linii kolejowej nr [...] - stacja K. od km 62,400 do km 65,400 linii nr [...] – obiekt [...], w ramach: Modernizacji linii kolejowej [...], etap [...], odcinek Z. – K. – K., Przetarg 3 - modernizacji odcinka: K. – K. km 46,700 - 67,200 linii nr [...].

Jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 145 § 1 pkt 5 i pkt 8 kpa. Odnośnie art. 145 § 1 pkt 8 kpa wskazała, że wyrokiem z 1 kwietnia 2016 r. WSA w W-wie w sprawie IV SA/Wa 2505/15 uchylił decyzję lokalizacyjną będącą podstawą wydania ww. pozwolenia na budowę.

Organ zaznaczył, że wznowienie na mocy art. 145 § 1 pkt 5 Kpa zakończyło postanowienie z [... stycznia 2019 r. odmawiające wznowienia postępowania.

Następnie, po przybliżeniu instytucji wznowienia postępowania, podkreślił, że granice postępowania wznowieniowego wyznacza zakres sprawy rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym. Organ wyjaśnił, że postępowanie to ma odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a., art. 145 a k.p.a. lub art. 145 b k.p.a., nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Dalej wskazał m.in., że postępowanie wznowieniowe może zakończyć się wydaniem decyzji stwierdzającej wydanie decyzji z naruszeniem prawa, lecz odmawiającej jej uchylenia z uwagi na okoliczności przewidziane w art. 146 § 2 k.p.a.

Z uwagi na to, ze podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., to obowiązkiem organu było dokonanie analizy, czy decyzja z [...] lipca 2015 r. została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, następnie uchylone lub zmienione.

Przesłanka ta ma zastosowanie do sytuacji, które zaszły po wydaniu decyzji i nie powoduje automatycznie wznowienia postępowania. Pomiędzy ww. decyzjami musi bowiem istnieć związek przyczynowy, który stanowi sekwencję "działań prawnych" organu, zgodnie z którą decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji, a jedna jest zależna od drugiej.

Organ wskazał, że WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 1 kwietnia 2016 r. IV SA/Wa 2505/15, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2015 r. (sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2015 r.) uchylającą decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. w części zapisu "[...] ([...]) str., [...], wiersz [...] oraz pkt [...] str. [...] decyzji i ustalającą zapis "[...] ([...])" i zapis pkt 7, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. NSA wyrokiem z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 638/17 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.

Decyzję z [...] lipca 2015 r. wydano zatem w oparciu o uchyloną decyzję z [...] maja 2015 r. Zaistniała więc przesłanka, o której mowa wart. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Następnie organ podniósł – powołując się na orzecznictwo – że pomimo braku w kpa zastrzeżenia, iż rozpoznanie sprawy po wznowieniu powinno mieścić się w granicach podstawy wznowienia, to ograniczenie to istnieje, skoro ma ono na celu naprawienie tylko konkretnych wad postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Tym samym zakres ponownego rozpoznania sprawy powinien być ograniczony do wymogu zbadania, jaki wpływ na jej wynik miała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.

Zdaniem organu, skoro po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po wyroku z 1 kwietnia 2016 r., organ wydał takie samo rozstrzygnięcie, jak 28 maja 2015 r., to przesłanka z art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., nie miała wpływu na wynik sprawy. Inwestor dysponował bowiem nową decyzją lokalizacyjną tej samej treści. W wyniku wznowienia postępowania mogłaby więc zapaść, wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 k.p.a.).

Odnośnie zarzutu niepodania do jakiego naruszenia prawa doszło GINB podkreślił, że w decyzji z [...] czerwca 2019 r. wprost wyjaśnił, że naruszono prawo, bo decyzję wydano w oparciu o inną decyzję, następnie uchyloną ww. wyrokiem. Wskazał, że znane mu są rozbieżności judykatury w kwestii zakresu rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania, jednak podziela stanowisko prezentowane przez znaczną część doktryny i orzecznictwa. Bez wpływu na wynik sprawy pozostawała zatem argumentacja strony, że przy wydawaniu decyzji lokalizacyjnej z [...] lipca 2015 r. naruszono - Prawo ochrony środowiska; ustawę środowiskową; ustawę o drogach publicznych; ustawę o transporcie kolejowym i Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzję złożyła Akademia Górniczo Hutnicza im. [...] w K. i wnosząc m.in. o jej uchylenie podniosła, że organ nie wyjaśnił do jakiego naruszenia prawa doszło oraz nie wskazał, dlaczego stwierdzone naruszenia są niewystarczające do uchylenia decyzji.

Nie wyjaśnił też podstawy uznania, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu powinno mieścić się w granicach wymienionej podstawy wznowienia, choć w tym samym akapicie słusznie stwierdził, że brak w k.p.a. zastrzeżenia, iż powinno ono mieścić się w granicach podstawy wznowienia.

Zdaniem strony, ograniczenie prawa do wszechstronnego rozpatrzenia sprawy narusza art. 7 Konstytucji RP, bowiem musi ono wynikać z przepisów prawa i nie można go dowolnie interpretować. Nawet przy badaniu sprawy jedynie w granicach podstawy wznowienia - decyzja winna być uchylona.

Dalej skarżąca zarzuciła błędne zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a, bowiem zgodnie z doktryną - jeżeli we wznowionym postępowaniu okaże się, że uprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie) - to nie można stosować art. 146 § 2 k.p.a. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian, to można ignorować wady materialne. W konsekwencji naruszenie prawa z art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. jest tylko naruszeniem prawa procesowego (wyrok NSA z 19 listopada 1992 r., SA/Kr 914/92) oraz niezebranie pełnego materiału dowodowego nie pozwala na przyjęcie, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie (wyrok SN z 7 lipca 1994 r., III ARN 26/94).

Następnie strona obszernie przytoczyła piśmiennictwo wskazujące, że nie wszystkie wady postępowania mają znaczący wpływ na rozstrzygnięcie, a ich usunięcie prowadzi często do tego, że rozstrzygnięcie winno zostać niezmienione, gdyż jest zgodne z prawem. W tym wypadku nie uchyla się decyzji, jednak w uzasadnieniu należy wykazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ w poprzednim postępowaniu oraz, że nie miały one wpływu rozstrzygnięcie.

Dalej strona zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego m.in:

1. art. 46 ust. 4b i 4c Prawo ochrony środowiska poprzez niezbadanie, czy warunki określone w decyzji RDOŚ z [...] grudnia 2008 r. nie zmieniły się, skoro wniosek o pozwolenie na budowę złożono po 4 latach od uprawomocnienia się ww. decyzji.

- art. 72 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy środowiskowej poprzez niezastosowanie i błędne uznanie, iż warunki ww. decyzji RDOŚ nie zmieniły się, skoro wniosek złożono po upływie 4 lat od jej uprawomocnienia się i nie wydano postanowienia z art. 72 ust. 4a ww. ustawy (wyrok NSA z 20 lipca 2016 r. II OSK 959/16), a w konsekwencji nie przysługiwała skarga do sądu. Decyzja RDOŚ uprawomocniła się po wejściu w życie ww. ustawy o ochronie środowiska, a więc nie ma ona zastosowania w skarżonym postępowaniu.

- art. 72 ust. 3 w zw. art. 72 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej poprzez nieuznanie jako obowiązującego przy składaniu wniosku warunku z art. 72 ust. 3 ww. ustawy oraz art. 46 ust. 4b i 4c Prawo ochrony środowiska. Według strony czym innym jest zastosowanie uchylonych przepisów do spraw wszczętych przed ich zmianą, a czym innym zastosowanie uchylonych przepisów po zakończeniu sprawy (uprawomocnienie decyzji RDOŚ). Art. 72 ust. 3 ww. ustawy dotyczy obowiązku dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz określa nowy obowiązek inwestora. Warunek z art. 72 ust. 3 dotyczy innej sprawy niż sprawa o wydanie decyzji środowiskowej, nie ma wiec zastosowania art. 153 ust. 1 lub 155 odpowiedniej ustawy, szczególnie w sytuacji gdy decyzja była zmieniana na podstawie ustawy środowiskowej.

- art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie i wydanie decyzji pomimo braku umowy z zarządcą drogi, której budowa spowodowana jest inwestycją kolejową, a poprzez to antycypowaniu warunków jakie winny być w niej określone. Organ błędnie uznał, iż ustawa o drogach publicznych nie określa trybu, w jakim obowiązki wynikające z art. 28, 32 i 33 tej ustawy mają być realizowane. Jest o bowiem art. 16. Brak umowy nie zapewnił skarżącej dojazdu na czas budowy drogi - - art. 9ac ust. 1 i 1a ustawy o transporcie kolejowym, który naruszono rażąco bowiem nie zawiadomiono wszystkich stron, co spowodowało także skierowanie decyzji do osób nie będących stronami. Brak udziału stron był przyczyną uchylenia decyzji lokalizacyjnej, co powinno być uwzględnione w postępowaniu wznowieniowym.

- art. 9ac ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z Prawem budowalnym poprzez niezastosowanie, bowiem decyzja nie spełniała wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (AGH), w tym dostępu do drogi publicznej. W wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 3216/18 Sąd oddalając skargę skarżącej uznał, że jej działka nr [...] będzie miała w wyniku realizacji ww. inwestycji dostęp do ul. W. poprzez dwa zjazdy km 63,540 i w km 63,980. Tymczasem projekt nie przewiduje ich budowy. ,

- art. 2a. ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 9q ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie do terenów pod przebudowywaną ul. W..

-art. 33 ustawy o drogach publicznych, albowiem naruszono rażąco ww. przepisy przez ich nie zastosowanie do ul. W. na całym jej odcinku, w tym na jakim stanowiła drogę gminną.

2. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 8 kpa, art. 107 § 3 kpa i art. 77 § 1 k.p.a. oraz szeregu innych przepisów k.p.a. poprzez pominięcie całokształtu materiału dowodowego i nierozważenie, jaki wpływ mogłaby mieć ich treść na rozstrzygnięcie, co rażąco narusza prawo i skutkuje obowiązkiem uchylenia decyzji oraz nieustosunkowanie się do ww. zarzutów.

Zdaniem strony decyzje wydano bez przeprowadzenia postępowania dowodowego i odniesienia do zarzutów skutkujących uchyleniem decyzji. Organ błędnie też zinterpretował art. 146 § 2 k.p.a. uznając, że w postępowaniu wznowieniowym jest jedynie związany wskazaną podstawą wznowienia.

Art. 72 ust. 1 pkt 11 w zw. z art. 72 ust. 3 i 4 ustawy o udostępnianiu informacji w sprawach wszczętych po ich uchwaleniu ma bezwzględnie zastosowanie. Organ nie wydał postanowienia, na które przysługuje zażalenie (ust. 4a art. 72) doszło zatem do rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji pomimo braku obowiązujących ustaleń środowiskowych. Stąd decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa tj. bez obowiązującej decyzji środowiskowej.

Ponadto, przyjęcie, że podstawą wydania decyzji z [...] lipca 2015 r. była zarówno decyzja lokalizacyjna z [...] listopada 2014 r., jak i zmieniająca ją decyzja z [...] maja 2015 r. wskazuje, że zaszła przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. tj. decyzja, na podstawie której wydano decyzję uchylił Sąd, a przed wydaniem skarżonej decyzji zmienił się stan prawny, nie wzięty pod uwagę przy wydawaniu decyzji z [...] listopada 2014 r., która straciła rygor natychmiastowej wykonalności w związku z jej zmianą decyzją z [...] marca 2018 r. z uwagi na ochronę interesów osób trzecich, co skutkuje niezgodnością decyzji pozwolenia na budowę ze zmienioną decyzją lokalizacyjną.

Skarżąca wskazała, że w projekcie budowalnym nie przewidziano zjazdów i połączeń nowo budowanej drogi z jej działką nr [...], zlikwidowano istniejące połączenia z drogą publiczną, a przez to dostęp do ul. W. poprzez budowę rowu i innych urządzeń technicznych odgradzających działkę nr [...] od nowej drogi, do której decyzja lokalizacyjna gwarantowała służebność przejazdu. Nie zagwarantowano też dojazdu w trakcie budowy. Decyzja lokalizacyjna nie przewidywała nadto etapowania budowy, w tym późniejszej budowy zjazdów, co oznacza, że projekt jest sprzeczny z decyzją lokalizacyjną.

Z jednej strony organ uznaje w decyzji lokalizacyjnej, że musiał uwzględnić wytyczne zarządcy drogi (np. budowy ul. W. i zapewnienia rezerwy terenu pod ewentualną jej przebudowę w przyszłości); które wynikają z ustawy o drogach publicznych, jak i wskazuje, że ustawa ta nie ma zastosowania. Natomiast w art. 90 ust. 3 pkt 4 lit. i, ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym wskazano, że ustawa o drogach publicznych ma zastosowanie przy lokalizacji inwestycji kolejowych i wymagane jest uzyskanie niewiążącego stanowiska zarządcy drogi. Art. 16 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wymaga zawarcia przez inwestora umowy z zarządcą drogi co do warunków budowy drogi, co nie nastąpiło.

Dalej strona wskazała, że zapisy o ochronie interesów osób trzecich (art. 9q. ust. 1. pkt 4 ww. ustawy) miały dawać dodatkowe gwarancje, a organ podaje, iż nie zostały wzięte pod uwagę przez projektanta, który nie uwzględnił służebności działek, na których planowana była ul. W. na odcinku, na jakim nie będzie drogą publiczną, ale kolejową, co odcięło dojazd m.in. działce [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania - [...] S.A. w piśmie procesowym zajął obszerne stanowisko, podzielając argumentację organu odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że istota wymienionych w skardze zarzutów sprowadzała się do twierdzenia, że wadliwie organy przyjęły, iż - w oparciu o art. 149 § 2 k.p.a. - organ w postępowaniu wznowieniowym związany jest podstawą wznowienia, wskazaną we wniosku o wznowienie postępowania, nie jest zaś uprawniony do badania innych podstaw wznowienia.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. We wniosku strona ma obowiązek m.in. wskazania podstaw, na których opiera swoje żądanie (art. 148 § 1 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się w sposób przewidziany w art. 149 k.p.a. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza zaś art. 149 § 2 k.p.a., stosownie do którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, że w Kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca nie sformułował jednoznacznego zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach podanych przez wnioskodawcę w podstawach wznowienia. Jednak – jak słusznie zauważył organ odwoławczy, które to stanowisko również Sąd podziela - w przeważającym, prezentowanym od wielu lat orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się konsekwentnie, że po wznowieniu postępowania rozpoznanie sprawy winno mieścić się w granicach, zakreślonych w podstawach wznowienia. Postępowanie to ma bowiem na celu wyłącznie naprawienie konkretnych wad procesowych postępowania zakończonego ostateczną decyzją, wymienionych w podstawach wznowienia.

W konsekwencji, wystąpienie konkretnej przesłanki wznowienia postępowania nie może stanowić podstawy do ponownego całościowego rozpoznania sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu zwyczajnym. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ jest pełnym dysponentem postępowania, a więc może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania, oczywiście z wyjątkiem określonej w pkt 4.

Powyższe oznacza, że w przypadku wznowienia postępowania na wniosek, organ związany jest podstawami wznowieniowymi wskazanymi przez stronę. Tym samym nie może badać innych przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a., a więc wyjść poza granice zakreślone żądaniem strony (por. m.in. wyrok NSA z 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1044/15, LEX nr 2297031, wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 1763/15, LEX nr 238630, wyrok NSA z 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1999/12; wyrok NSA z 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1162/11; wyrok NSA 18 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 487/11, LEX nr 106962, wyrok NSA z 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12; wyrok WSA w Kielcach z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 263/12; wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2008 r., i wyrok WSA w Warszawie z 21 grudnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 818/05, LEX nr 189789. I SA/Wa 864/08). Innymi słowy, związanie podstawami wskazanymi we wniosku o wznowienie postępowania oznacza, że organ nie może ani zmieniać, ani rozszerzyć żądania na inne podstawy wznowieniowe określone w art. 145 k.p.a." (zob. wyroki WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., II SA/Wa 233/12, 21 grudnia 2005 r., III SA/Wa 818/05, 11 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1987/06; W. Chróścielewski (w:) W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 181; T. Kiełkowski, Granice wznowionego postępowania administracyjnego w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2015, nr 10, s. 51).

W świetle zarzutów skargi jeszcze raz zatem podkreślić trzeba, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w trybie wznowienia, a nie w trybie zwykłym. Wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną, a jedynie powoduje konieczność powtórnego przeprowadzenia postępowania tylko w zakresie, w jakim postępowanie instancyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą z art. 145 § 1 k.p.a. określoną we wniosku strony. Tylko w postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego. Natomiast w postępowaniu nadzwyczajnym przedmiotem postępowania jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. – wskazana przez wnioskodawcę - nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym (por. wyrok NSA z 27 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1411/17, LEX nr 2653274).

W świetle przedstawionej argumentacji należało podzielić stanowisko organu, co do tego, że w postepowaniu wznowieniowym był on związany podstawami wznowienia wskazanymi we wniosku skarżącej. To zaś oznacza, że przedmiotowy wniosek złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w związku z art. 146 § 2 k.p.a. także z tego powodu, nie mógłby doprowadzić do wzruszenia, w tym trybie decyzji ostatecznej Wojewody [...] z [...] lipca 2015 r..

Należy mieć bowiem na uwadze, że zastosowanie art. 146 § 2 k.p.a., zgodnie z jego treścią następuje zawsze w sytuacji, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na mocy przepisów prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 568). Chodzi zatem o sytuację, w której wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt. I SA 1289/99, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Taka – zdaniem Sądu – sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie.

Z akt sprawy wynika bowiem, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 1 kwietnia 2016 r. w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Wa 2505/15, uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] maja 2015 r. (sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2015 r.) uchylającą decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. w części zapisu "[...] ([...]) str., [...], wiersz [...] oraz pkt [...] str. [...] decyzji i ustalającą nowy zapis "[...] ([...])" i zapis pkt [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję. Z powyższym rozstrzygnięciem zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną wyrokiem z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 638/17 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Należy zauważyć, że powodem uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji w ww. wyroku nie były zarzuty merytoryczne, ale wady procesowe polegające na rozłącznym rozpoznaniu odwołań wniesionych przez różne podmioty od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2014 r. o ustaleniu lokalizacji ww. linii kolejowej. Skoro ww. postępowanie odwoławcze dotknięte było opisana wadą procesową, to wydanie – tożsamej decyzji merytorycznej, co pierwotna – po wyroku z 1 kwietnia 2016 r wskazuje, że wprawdzie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., niemniej nie miała ona wpływu na wynik sprawy. W wyniku wznowienia postępowania mogłaby bowiem zapaść, wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 151 § 2 k.p.a.).

Z podanych przyczyn nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi dotyczące naruszenia podczas wydawania decyzji z [...] lipca 2015 r. wymienionych przepisów ustaw: Prawo ochrony środowiska; środowiskowej; o drogach publicznych; o transporcie kolejowym i ustawy Prawo budowlane.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), orzekł jak w sentencji wyroku.