Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2080/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 45
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 154 ust. 5.
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skargi Ś. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 154 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027, ze zm.), zwanej dalej "ustawą o świadczeniach", w związku z odwołaniem wniesionym przez S. Sp. z o.o., ul. [...],[...], od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] (znak: [...] w sprawie oddalenia odwołania od odrzucenia oferty w postępowaniu prowadzonym w trybie konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej rodzaju: leczenie szpitalne w zakresie: ortopedia i traumatologia narządu ruchu - zespół chirurgii jednego dnia, Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia postanowił stwierdzić wniesienie odwołania z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja wydana przez organ I Instancji, została doręczona odwołującemu się, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 24 lutego 2012 r., natomiast odwołanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dostarczono za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 5 marca 2012 r., (odcisk datownika placówki pocztowej) to jest po upływie 7 dniowego terminu określonego w art. 154 ust. 5 ustawy o świadczeniach, gdyż ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 marca 2012 r. Organ stwierdził ponadto, że Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ w decyzji nr [...]z dnia [...] lutego prawidłowo pouczył odwołującego o przysługującym mu środku odwoławczym oraz terminie na jego wniesienie.

W skardze do tutejszego Sądu na powyższe postanowienie S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (zwany dalej "skarżącą") reprezentowana przez pełnomocnika adwokata G. J. zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 40 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie i nie doręczenie zaskarżonego postanowienia ustanowionemu przez skarżącą pełnomocnikowi;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 44 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w sposób prawidłowy tj. osobie upoważnionej przez skarżącą do odbioru pism;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia;

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 154 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) poprzez przyjęcie, że skarżąca złożyła odwołanie po upływie 7 dniowego terminu do wniesienia odwołania;

5) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez

niedostateczne wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i tym samym poprzez błędne przyjęcie, że odwołanie zostało złożone po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia podczas gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny prowadzi do wniosku przeciwnego;

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, w zakresie zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. wskazała, że odwołanie od decyzji Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. o nr [...], oddalającej odwołanie skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania w trybie konkursu ofert ogłoszonego w dniu 22 grudnia 2011 r., imieniem skarżącej wniósł pełnomocnik skarżącej – Adwokat G. J.. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia na zasadzie art. 36 § 1 k.p.a. pisemnie informował pełnomocnika skarżącej o terminach załatwienia sprawy. Jednakże zaskarżone postanowienie nie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej.

Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniem organu administracyjnego jakoby decyzja nr [...] z dnia Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ została doręczona skarżącej w sposób prawidłowy. W tym zakresie podniesiono, że od dnia 1 stycznia 2012 r. skarżąca nie prowadzi działalności pod adresem: [...], ul. [...]. Fakt ten jest związany z odrzuceniem oferty złożonej w przedmiotowym konkursie. Strona podaje, że w siedzibie skarżącej nie było pracowników upoważnionych do odbioru pism. Dlatego też pracownik Poczty Polskiej winien był awizować przesyłkę adresowaną do skarżącego. W sytuacji, w której w siedzibie skarżącej nie jest prowadzona działalność związana ze świadczeniem opieki zdrowotnej, zgodnie z wewnętrznymi ustaleniami skarżącej, pracownik skarżącego upoważniony do odbioru pism odbiera wszelką korespondencję w placówce pocztowej.

W dniu 24 lutego 2012 r. listonosz doręczył decyzję wydaną przez organ I instancji E. K.. E. K. przekazała Prezesowi Zarządu - Panu A. H. informację, iż decyzję organu I instancji odebrała w dniu 27 lutego 2012 r. Spółka podniosła, że E. K. jest osobą która wykonuje prace porządkowe i nie jest upoważniona do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej. Ważne jest zdaniem strony, że osoba ta nie posiada pełnomocnictwa pocztowego, na podstawie którego pracownik Poczty Polskiej byłby uprawniony do skutecznego doręczenia jej przesyłek pocztowych. Wprawdzie upoważnienie do odbioru pism może wynikać z zakresu zadań pracownika lub też funkcji jaką pełni w danej jednostce organizacyjnej. Jednakże osoba zatrudniona na stanowisku sprzątaczki nie jest osobą "zwyczajowo" uprawnioną do odbioru pism.

Skarżąca akcentuje, że nie może ponosić odpowiedzialności za niewłaściwe działania pracowników Poczty Polskiej. Zauważyła, iż skutek prawny wywołuje jedynie doręczenie do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Stąd też decyzja organu I instancji nie została doręczona skarżącej w sposób prawidłowy tj. w sposób wywołujący skutek prawny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, choć niektóre podniesione w niej zarzuty należy uznać za trafne.

W niniejszym postępowaniu Sąd skontrolował legalność rozstrzygnięcia organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r., które zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a.

W myśl powołanego przepisu, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut skargi naruszenia przez organ art. 40 §2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedoręczenie zaskarżonego postanowienia Prezesa NFZ z dnia [...] sierpnia 2012 r. pełnomocnikowi ustanowionemu przez skarżącą. W tym zakresie należy podzielić stanowisko skarżącej, że od momentu ustanowienia przez stronę w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika organ winien doręczać pisma temu pełnomocnikowi a nie stronie. W rozpoznawanej sprawie, z chwilą złożenia odwołania od decyzji organu I instancji skarżącą reprezentował adwokat (v. odwołanie z dnia 5 marca 2012 r. oraz dołączone do tego odwołania pełnomocnictwo k. 14-24 akt adm.). Tymczasem organ odwoławczy, (pomimo, że inną korespondencję kierowaną do strony prawidłowo doręczał jej pełnomocnikowi v. np. k.5, k.6 akt adm.) zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postanowienie doręczył bezpośrednio stronie. Niewątpliwie stanowi to uchybienie przepisowi art. 40 § 2 k.p.a. jednakże nie w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy a zatem nie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.). Sytuacja ta byłaby istotna w przypadku oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie jednakże okoliczność ta nie miała negatywnego wpływu na realizację praw strony w postępowaniu, w szczególności nie uchybiła prawu strony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji od Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], gdyż termin do wniesienia przedmiotowego odwołania upływał z dniem 2 marca 2012 r. natomiast odwołanie wniesiono za pośrednictwem poczty w dniu 5 marca 2012 r.

Jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji organu I instancji, decyzja ta została doręczona skarżącej na adres przez nią wskazywany w toku postępowania administracyjnego tj. [...] ul. [...]. Jest to adres skarżącej spółki nadal aktualny, widniejący w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Należy podkreślić, że w aktach administracyjnych brak jest informacji na którą powołano się w skardze a mianowicie, że od dnia 1 stycznia 2012 r. skarżąca nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem, co jest związane z odrzuceniem oferty spółki w niniejszym postępowaniu konkursowym. Skarżąca poza tym stwierdzeniem nie przedstawiła żadnych dowodów (ani nawet nie uprawdopodobniła), że informowała organ o zmianie siedziby spółki, czy też, że podała organowi inny adres dla doręczeń niż wskazany w KRS.

Przeciwnie, jak wynika z akt nadesłanej sprawy administracyjnej wszelka korespondencja między organem oraz skarżącą prowadzona po dniu 1 stycznia

2012 r. była kierowana do strony na powyższy adres. Również skarżąca podawała organowi wyłącznie ten adres, co wynika z analizy treści pism skarżącej znajdujących się w aktach nadesłanej sprawy administracyjnej (v. k.42, k.46-47, k.48-50, k.55-57, k.58-60, k.66).

Tymczasem w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek powiadomienia organu administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu. W razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowym adresem ma skutek prawny (v. art. 41 § 1 i 2 k.p.a.).

Zgodnie z art. 45 k.p.a., mającym zastosowanie do skarżącej będącej osobą prawną, podmiotom tym pisma doręcza się w lokalu ich siedziby. Przy czym "lokal siedziby" w rozumieniu tego przepisu należy wiązać z "adresem" o jakim mowa w art. 41 k.p.a. Innymi słowy, ustawodawca jako adres traktuje oznaczenie "lokalu ich siedziby".

Na gruncie rozpatrywanej sprawy należy uznać, że siedzibą skarżącej jest miejscowość [...] a adresem tego podmiotu: [...] ul. [...]. Warunkiem skutecznego doręczenia pisma na gruncie art. 45 k.p.a. jest doręczenie w lokalu siedziby spółki do rąk osoby upoważnionej. Nie ulega wątpliwości, że upoważnienie do odbioru pism wynikać będzie z zakresu zadań pracownika lub też funkcji jaką pełni w danej jednostce organizacyjnej.

Przy czym wszelkie błędy popełnione przez pracownika w zakresie odbioru pisma obciążają pracodawcę (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 1997 r. sygn. akt I SA/Gd 1453/96).

Gdy chodzi o zarzut skarżącej, że w dniu 24 lutego 2012 r. listonosz doręczył decyzję wydaną przez organ I instancji Pani E. K., która nie jest upoważniona do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej należy podnieść, iż doręczyciel nie ma obowiązku badania czy osoba znajdująca się w lokalu siedziby spółki i wyrażająca gotowość przyjęcia pisma jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji.

W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, że sporna przesyłka pocztowa nie była pierwszą przesyłką kierowaną do spółki a odebraną przez E. K..

Przykładowo: E. K. pokwitowała pismo organu z dnia 26 stycznia 2012 r. znak [...] (k.48) na które, w zakreślonym przez organ terminie, skarżąca udzieliła odpowiedzi (v. pismo skarżącej z dnia 31 stycznia 2012 r. k. 46-47 akt adm.).

Skarżąca nie wykazała, że zgłosiła zastrzeżenia, czy to wobec Poczty Polskiej (czy choćby w organie administracji), co do prawidłowości doręczenia dokonanego E. K..

Skarżąca nie wykazała również, że złożyła w placówce pocztowej zastrzeżenie w zakresie doręczenia przesyłki rejestrowanej. Nie przedłożyła także dowodu, że skorzystała z możliwości jakie dawało udzielenie pełnomocnictwa pocztowego, przewidziane w przepisach obowiązującej do dnia 31 grudnia 2012 r. ustawie Prawo Pocztowe (tj. Dz. U. 2008, Nr 189, poz. 1159).

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że rację ma organ wskazując, iż doręczenie skarżącej przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji nastąpiło w dniu 24 lutego 2012 r.

Zgodnie z art. 154 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) odwołanie od decyzji Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Funduszu Zdrowia wnosi się w terminie 7 dni od dnia otrzymania decyzji.

O powyższym trybie zaskarżenia prawidłowo pouczono skarżącą

(v. pouczenie zawarte w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.)

Z zestawienia dat doręczenia decyzji organu I instancji (24 lutego 2012 r.) oraz nadania odwołania (5 marca 2012 r.) wynika, że przedmiotowe odwołanie złożono z uchybieniem 7 - dniowego terminu do jego wniesienia.

Ponieważ skarżąca do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie składała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., dlatego organ odwoławczy miał obowiązek wydania na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Uwzględniając powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.