Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 316/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2017 poz 2365  art. 92 ust. 1 art. 96
law: Ustawa z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Komendant Główny SG") decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "Kpa"), art. 92 ust. 1, art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 147 ze zm., dalej jako "ustawa o Straży Granicznej") a także § 1, § 2 pkt 4 i 5 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm., dalej jako "rozporządzenie MSWiA w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej jako "organ I instancji")

z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] o utracie z dniem [...] września 2014 r. przez [...] SG L. S. (dalej jako "funkcjonariusz", "strona" lub "skarżący") uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym sprawy:

Funkcjonariusz wnioskiem z [...] września 2005 r. wystąpił o przydział lokalu mieszkalnego. Z uwagi na brak zgody strony na dalsze prowadzenie postępowania

w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego organ I instancji decyzją z [...] listopada 2014 r. umorzył postępowanie w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wyrokiem z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 87/16 oddalił skargę skarżącego na tę decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3173/15, oddalił skargę kasacyjną skarżącego w przedmiocie wyroku z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 87/16. W związku z tym organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2018 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień i wydania decyzji dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Następnie, decyzją z [...] kwietnia 2018 r., nr [...], organ I instancji orzekł

o utracie przez funkcjonariusza z dniem [...] września 2014 r. uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że skarżący jest funkcjonariuszem Straży Granicznej w służbie stałej od dnia [...] września 2005 r. pełniącym obowiązki służbowe w Placówce Straży Granicznej w [...]. Brak zgody strony na dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego jest bezzasadną odmową przyjęcia lokalu w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby, odpowiadającego należnym normom zaludnienia

i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Powyższe zaś stanowi podstawę do orzeczenia utraty prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] września 2014 r., tj. od dnia, w którym funkcjonariusz odmówił wyrażenia zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego w m. [...], ul. [...] m [...].

Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego wniósł odwołanie od ww. decyzji zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Wskazał, że błędne jest stanowisko organu I instancji, że odmawiając prowadzenia postępowania funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu. Jego zdaniem żaden z sądów w orzeczeniach wskazanych wyżej nie twierdził, że funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu a zasadność przyznania równoważnika pieniężnego będzie badana w odrębnym postępowaniu. Wniósł o uchylenie decyzji

organu I instancji z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] i umorzenie postępowania

w sprawie. Ponadto wniósł w trybie art. 136 § 1 Kpa o przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów:

- dokumentacji medycznej z 2014 r. oraz 2015 r. na okoliczność, że choroba żony funkcjonariusza w postaci nowotworu oraz chorób urologicznych datuje się na 2014

i 2015 r., w tym czasie żona funkcjonariusza nie mogła przebywać w pomieszczeniach zagrzybionych, albowiem jest to niekorzystne dla jej zdrowia,

- dopuszczenie dowodu z zawiadomień o wszczęciu postępowań ([...], [...], [...], wniosków pełnomocnika o przeprowadzenie oględzin budynku i lokalu oraz postanowień (nr [...] , [...], [...]) o odmowie oględzin budynku oraz lokali przez organ na okoliczność, że organy przydzielające lokale funkcjonariuszom nie sprawdzały ani budynków ani też lokali, funkcjonariusze sami byli zmuszeni dokonywać oględzin budynku oraz lokali z udziałem niezależnego specjalisty, gdyż organ przydzielałyby takie lokale w dalszym ciągu. Oględziny powyższe wskazały zły stan techniczno-sanitarny lokali, porozwarstwiane balkony, które stanowiły zagrożenie dla użytkowników co z kolei skutkowało uchyleniem decyzji przez sądy administracyjne oraz organ odwoławczy o przydziałach lokali w miejscowości [...]. Powyższe dotyczy wbrew twierdzeniom organu I instancji 2014 i 2015 r.

Komendant Główny SG decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że skoro skarżący nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego, który to lokal odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia, to tym samym zaistniała negatywna przesłanka, która uniemożliwia wypłacanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przesłanka ta została spełniona w dniu [...] września 2014 r. wobec faktu, że z tą datą funkcjonariusz nie wyraził jednoznacznej zgody na prowadzenie postępowania

w zakresie przydziału lokalu mieszkalnego.

W wyniku wniesionej przez stronę skargi na ww. decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1685/18 uchylił decyzję Komendanta Głównego SG z [...] lipca 2018 r. nr [...].

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że nie podziela stanowiska skarżącego, że umorzenie postępowania o przydział lokalu mieszkalnego ze względu na brak zgody funkcjonariusza powoduje naruszenie art 61 § 2 Kpa oraz powoduje, że w obiegu prawnym pozostaje nierozpoznany wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Sprawa wniosku o przydział lokalu mieszkalnego została już prawomocnie zakończona powołanymi wyżej wyrokami sądowymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 87/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3173/15. W tej sprawie konieczne jest zaś odniesienie się do wyrażonego przez skarżącego braku zgody na dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu, wskazać należy, że skarżący cofając wniosek (oświadczenie woli)

o prowadzeniu postępowania w przedmiocie przydziału lokalu miał już świadomość jakiego to lokalu dotyczy postępowanie i miał prawo do cofnięcia wniosku bez konsekwencji związanej z utratą równoważnika pieniężnego. W sprawie nie doszło jeszcze do sprecyzowania prawa skarżącego do lokalu i nie miał on możliwości złożenia oświadczenia woli. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe twierdzenie, że doszło do odmowy przyjęcia proponowanego lokalu co stanowiłoby przesłankę do utraty równoważnika pieniężnego. Odmowa prowadziłaby do sytuacji, która uniemożliwiałaby organowi przyznanie lokalu mieszkalnego mimo spełnionych w nim norm zaludnienia oraz znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, na rzecz równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu a w szczególności szczegółowo rozważy czy doszło do takiej sytuacji by skarżący wyrażał oświadczenie woli co do przyjęcia zaproponowanego mu lokalu. W ocenie Sądu organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto Sąd uznał, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ nie uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną

w przepisie art. 107 § 3 Kpa.

W trakcie ponownie prowadzonego przez organ odwoławczy postępowania pełnomocnik skarżącego, pismem z [...] października 2019 r., wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii w sprawie postępowania administracyjnego dotyczącego przydziału lokali mieszkalnych w miejscowości [...] z [...] października 2017 r. na okoliczność stanu techniczno-sanitarnego budynku oraz lokalu proponowanego funkcjonariuszowi, umorzenia przez organ wszystkich postępowań administracyjnych związanych z przydziałem lokali w miejscowości [...] z uwagi na stan techniczno - sanitarny budynku oraz lokali proponowanych funkcjonariuszom. Nadto wniósł o dopuszczenie dokumentacji medycznej dotyczącej żony skarżącego M. S.

Organ odwoławczy we wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzji

z [...] listopada 2019 r. nr [...] stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Wskazał, że funkcjonariusz, w piśmie z [...] września 2014 r. nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Skarżący podniósł wówczas, że przyjęcie lokalu mieszkalnego nie jest możliwe bowiem jego córki uczęszczają do szkoły podstawowej w [...] do klas z językiem [...]. Rodzice żony, od których mieszka obecnie w odległości kilku bloków są poważnie chorzy i wymagają stałej opieki. Stwierdził również, że przyznanie w 2005 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zaspokaja jego potrzeby w tej kwestii. Ponadto, jest współwłaścicielem mieszkania w [...],

w którym obecnie mieszka, w związku z czym nie jest zainteresowany w obecnej sytuacji przydzieleniem mieszkania w [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że fakt umorzenia postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego nie skutkuje obowiązkiem umorzenia postępowania

w sprawie równoważnika pieniężnego. Stwierdził, że w przypadku braku zainteresowania funkcjonariusza przydziałem lokalu mieszkalnego (co ma miejsce

w niniejszej sprawie, poprzez nie wyrażenie zgody na wszczęcie postępowania), brak jest uzasadnienia dla podejmowania dodatkowych czynności wobec przedmiotu postępowania (lokal mieszkalny). Odmowa uwzględnienia w niniejszym postępowaniu dowodów z zawiadomień i wniosków pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie oględzin nie uzasadnia twierdzenia, że przydzielony lokal był w stanie nienadającym się do zamieszkania, bo to mógłby potwierdzić jedynie protokół przyjęcia - przekazania lokalu mieszkalnego.

Komendant Główny SG podniósł, że brak zgody funkcjonariusza na przydział lokalu mieszkalnego uniemożliwił organowi podjęcie czynności zmierzających do przygotowania lokalu do zasiedlenia. W tym stanie faktycznym, twierdzenie pełnomocnika strony o konieczności przebywania chorej małżonki funkcjonariusza

w pomieszczeniach, których stan techniczny zagraża jej życiu i zdrowiu, jest nadużyciem i nie znajduje potwierdzenia w faktach. Funkcjonariusz w piśmie

z [...] września 2014 r. o nie wyrażeniu zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego wskazał bowiem tylko

i wyłącznie na konieczność opieki nad chorymi teściami oraz miejscem nauki córek

i niedogodnościami z tym związanymi. Nie przedstawił zaś żadnego innego dokumentu, który wskazywałby na słuszność jego odmowy prowadzenia postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy ze wskazanego okresu dotyczącego postępowania administracyjnego w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego oraz zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie było dokumentów dotyczących choroby żony ani dokumentów w sprawie stanu techniczno-sanitarnego proponowanego lokalu mieszkalnego. Dokumenty te zostały przesłane dopiero [...] marca 2018 r. jako materiał uzupełniający do prowadzonego (zawieszonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.) postępowania w sprawie utraty uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Nie mogą one również stanowić przesłanki do orzeczenia, że decyzja o utracie prawa do równoważnika pieniężnego jest wadliwa lub też została wydana bez uwzględnienia dowodów o które wnosił pełnomocnik skarżącego. Dokumenty "przyszłe", wydane

w latach 2016-2018 nie determinują słuszności wydanej w 2014 r. decyzji. Nie można uznać za zasadną odmowę prowadzenia postępowania w sprawie przydziału lokalu funkcjonariuszowi w sytuacji, gdy nie ma żadnego dokumentu na którym można by oprzeć zasadność odmowy.

Komendant Główny SG stwierdził, że sytuacja funkcjonariusza i jego rodziny jest niezaprzeczalnie trudna. Jednakże organy muszą rozstrzygnąć co do istoty i wydać decyzję zgodną z przepisami prawa. Przydział lokalu mieszkalnego, do jakiego dochodzi w drodze decyzji, rozpoczyna dopiero procedurę wstąpienia w stosunek najmu wyznaczonego lokalu. Poszczególne czynności związane z udostępnieniem mieszkania funkcjonariuszowi oraz obowiązki, jakie spoczywają zarówno po stronie wynajmującego jak i najemcy, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie warunków najmu lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach będących własnością Skarbu Państwa, pozostających

w zarządzie Straży Granicznej, oraz sposobu obliczania wysokości czynszu najmu za te lokale (Dz. U. z 2002 r. nr 122 poz. 1048). Na uwagę zasługuje przepis § 6 tego rozporządzenia, który w zdaniu pierwszym stanowi, że przed wydaniem lokalu najemcy strony sporządzają protokół, w którym określają stan techniczny i stopień zużycia znajdujących się w nim instalacji i urządzeń. Ustawodawca zatem wyznaczył ten właśnie moment, w którym wszelkie dostrzeżone przez funkcjonariusza usterki mogą zostać zgłoszone i opisane.

Powołując się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 304/16 oraz sygn. akt I OSK 3030/16 organ wskazał, że skoro przydział mieszkania służbowego - wobec wyraźnego sprzeciwu funkcjonariusza - nie mógł zostać zrealizowany, za prawidłowe należało uznać stwierdzenie o utracie uprawnień do pobierania przez skarżącego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Złożone przez funkcjonariusza oświadczenie należało odczytywać jako bezzasadną odmowę przyjęcia lokalu mieszkalnego w rozumieniu § 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszone przez pełnomocnika strony wnioski dowodowe nie zasługują na uwzględnienie, dotyczą bowiem faktów wynikających z akt sprawy i jako takie nie wymagają dowodzenia. Organ I instancji wydając swoją decyzję o utracie przez funkcjonariusza uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego dołożył wszelkiej wymaganej przepisami prawa staranności. Rzetelnie ustalił stan faktyczny rozpoznawanej sprawy

i prawidłowo ją rozstrzygnął. Argumenty podnoszone przez skarżącego, dotyczące pominięcia dowodów i twierdzeń przedstawionych w odwołaniu nie mają w tej sprawie znaczenia, bowiem nie dotyczą przedmiotu sprawy. Zgodnie z § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia wymienione świadczenie może być przyznane funkcjonariuszowi pod warunkiem, że nie odmówił bezzasadnie przyjęcia lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia oraz znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Skoro zaś skarżący nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia, to tym samym spełnił wskazaną

w ww. przepisie przesłankę negatywną, której zaistnienie uniemożliwia wypłacanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Pismem z [...] stycznia 2020 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego wniósł skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj. § 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA

w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego poprzez uznanie, że funkcjonariusz bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego, który znajdował się

w miejscowości pobliskiej oraz znajdował się w należytym stanie techniczno –sanitarnym - podczas gdy ani lokal ani też budynek, w którym lokal ten się znajduje nie były i nie są w należytym stanie techniczno - sanitarnym, lokale proponowane funkcjonariuszom znajdowały się w złym stanie techniczno - sanitarnym, organ proponując funkcjonariuszom lokale w miejscowości [...] w ogóle nie sprawdzał tych lokali pod względem techniczno - sanitarnym, nie dokonywał tam żadnych napraw, balkony w tych lokalach były w fatalnym stanie, zawilgocone

z widocznymi zbrojeniami o czym świadczy dokumentacja fotograficzna z różnych okresów dołączona do akt sprawy, stolarka okienna w tym budynku nie spełnia dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/WE wdrożone w ustawach

i rozporządzeniach, nieszczelne okna, co powoduje duże dopłaty do ogrzewania po sezonie grzewczym i zimno w lokalach w okresie zimowym. Balkony zagrażające życiu oraz zdrowiu funkcjonariuszy, wady konstrukcyjne balkonów.

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 Kpa poprzez uznanie, że lokal proponowany skarżącemu był w należytym stanie techniczno - sanitarnym, podczas gdy lokale proponowane funkcjonariuszom znajdowały się w złym stanie techniczno- sanitarnym. Nieuwzględnienie dokumentacji w postaci zawiadomień o wszczęciu postępowań

o przydział lokali znajdujących się w budynku, w którym znajdował się lokal proponowany funkcjonariuszowi, wniosków funkcjonariuszy o przeprowadzenie oględzin lokali i budynku w miejscowości [...] oraz postanowień organu o odmowie sprawdzenia stanu techniczno - sanitarnego budynku oraz lokali znajdujących się

w budynku mieszkalnym w [...], przy ulicy [...], co powodowało, że organy przydzielając lokale w tym budynku w żaden sposób nie sprawdzały stanu techniczno - sanitarnego budynku oraz lokali, a w konsekwencji proponowały funkcjonariuszom lokale z uszkodzonymi balkonami zagrażającymi zdrowiu jako lokale w należytym stanie techniczno - sanitarnym.

2. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 Kpa poprzez nieuwzględnienie załączonych

w piśmie z [...] marca 2018 r. dowodów, mianowicie dowodu z wniosku z [...] listopada 2017 r. na okoliczność stwierdzenia przez organ I instancji w trakcie oględzin w dniu [...] października 2017 r. uszkodzeń balkonów w postaci odpadającego tynku, zawilgocenia oraz widocznych elementów zbrojenia, umorzenia przez organ wszystkich toczących się postępowań o przydział lokali mieszkalnych w budynku położonym w miejscowości [...] przy ulicy [...] oraz wstrzymanie się z przyznawaniem oraz proponowaniem tych lokali kolejnym funkcjonariuszom, co świadczy o złym stanie techniczno-sanitarnym tych lokali mieszkalnych oraz budynku, w którym się znajduje powyższy lokal oraz nieuwzględnienie dokumentacji fotograficznej sporządzonej na oględzinach z udziałem przedstawicieli organu w dniu [...] października 2017 r.

3. naruszenie art. 8, art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 Kpa poprzez uznanie przez organy, że dokumentacja dołączona do akt niniejszego postępowania dotyczy postępowań prowadzonych w 2016 r. bądź 2017 r., podczas gdy uszkodzenia są stare i stan tych uszkodzeń świadczy, że istniały w trakcie przydziału lokalu skarżącemu. Oględziny

i dokumentacja fotograficzna została sporządzona po tym jak organ proponując

i przyznając lokale funkcjonariuszom nie sprawdzał ich stanu techniczno - sanitarnego, natomiast lokale proponowane i przyznawane były w złym stanie techniczno - sanitarnym, były uszkodzone balkony, co stanowiło zagrożenie dla życia i zdrowia. Pełnomocnik wraz z funkcjonariuszami musiał podjąć stosowne kroki w celu sprawdzenia tego budynku i lokali proponowanych funkcjonariuszom, albowiem organy odmawiały sprawdzenia stanu techniczno-sanitarnego budynku oraz lokali, o czym świadczą postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu z oględzin budynku oraz lokali. Oględziny, z których został sporządzony protokół z [...] listopada 2016 r. dotyczy również budynku i był przeprowadzony w obecności organu, albowiem przedstawiciele organu wpuścili funkcjonariuszy, pełnomocnika i specjalistę w celu sprawdzenia budynku oraz lokali.

4. art 8 w zw. z art 61 § 2 Kpa poprzez błędne uznanie, że odmawiając prowadzenia postępowania funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu. Powołanie się na wyroki WSA

z 15 lipca 2015 r. oraz NSA z 6 października 2017 r. podnosząc, że funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu, podczas gdy ww. sądy nie podnosiły, że funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu. Żaden z ww. sądów wbrew twierdzeniom organu nie twierdził, że funkcjonariusz odmówił przyjęcia lokalu, wręcz przeciwnie sądy podnosiły, że zasadność równoważnika pieniężnego będzie badana w odrębnym postępowaniu.

5. art. 8 Kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez bezzasadne zawieszenie niniejszego postępowania przez organ I instancji na okres 3 lat, podczas gdy w niniejszej sprawie brak było zagadnienia wstępnego i narażanie strony na niepowetowaną szkodę materialną i zaakceptowanie powyższego stanowiska organu I instancji przez organ odwoławczy. Nierozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, czym organ naraził stronę na niepowetowaną szkodę materialną.

6. naruszenie art. 8 Kpa poprzez nieuwzględnienie szczególnej sytuacji życiowej skarżącego, pominięcie dokumentacji medycznej jego żony. Nie może być taka sytuacja, że w przypadku niektórych funkcjonariuszy organ bierze pod uwagę sytuację zdrowotną członków najbliższej rodziny, umarza postępowanie o przydział lokalu i nie wszczyna postępowania o cofnięcie równoważnika pieniężnego, a w przypadku innych funkcjonariuszy nie uwzględnia tych przesłanek.

7. art. 7 i art. 8 Kpa poprzez cofnięcie uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] września 2014 r., podczas gdy decyzja w przedmiocie utraty uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego stała się ostateczna z dniem wydania decyzji przez organ odwoławczy, organ nie powołał się na żaden przepis prawny, który uprawnia go do cofnięcia równoważnika pieniężnego

z datą wsteczną, tj. z dniem [...] września 2014 r.

8. naruszenie art. 136 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnienie załączonych dowodów

z dokumentów w postaci dokumentacji medycznej żony funkcjonariusza, zawiadomień

o wszczęciu postępowań, postanowień o odmowie sprawdzenia przez organy lokali oraz budynku w [...] proponowanych funkcjonariuszom oraz dokumentów załączonych do pisma z [...] marca 2018 r. oraz z [...] października 2019 r.

9. naruszenie art. 81 a Kpa poprzez uznanie, że funkcjonariusz bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu w należytym stanie techniczno - sanitarnym, podczas gdy w materiale dowodowym brak potwierdzenia, że lokal proponowany funkcjonariuszowi znajdował się w należytym stanie techniczno-sanitarnym, wręcz przeciwnie są załączone dowody na okoliczność, że lokale i budynek proponowane funkcjonariuszom w tamtym okresie były w złym stanie techniczno-sanitarnym oraz zagrażały życiu i zdrowiu funkcjonariuszy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania

w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto wniósł

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie, zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] listopada 2019 r. utrzymująca

w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie utraty przez skarżącego uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy

o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej,

z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z normy tej wynika obowiązek Straży Granicznej do przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów, o których mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy.

Szczegółowe warunki przydziału lokali mieszkalnych zostały określone

w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych (Dz.U. z 2015 r.). Zgodnie z § 5 i 6 ww. rozporządzenia, funkcjonariuszowi w służbie stałej przydziela się, na jego pisemny wniosek, lokal

o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej liczbie przysługujących mu norm zaludnienia. Z przepisu tego wynika dla organu obowiązek do przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów, o których mowa w art. 94 ust. 1 tej ustawy. Z kolei według art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Przejawem woli funkcjonariusza jest złożenie wniosku o przydział lokalu mieszkalnego, co skarżący uczynił w dniu [...] września 2005 r. i o ile nie występują przesłanki zawarte w przepisie art. 99 ustawy, tj.: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 98; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3, to taki wniosek jest dla organu wiążący.

Zatem lokal mieszkalny można przyznać tylko osobie, która wyraża taką chęć,

a brak takiej woli ze strony funkcjonariusza powoduje, że nie wystąpi bezwzględnie konieczna przesłanka umożliwiająca przyznanie lokalu mieszkalnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 627/11). Ponadto analizując powyższe przepisy należy wywieść, że prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy przydziału takiego nie dokonano, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługują zastępcze świadczenia pieniężne (vide: uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi pod warunkiem, że nie odmówił bezzasadnie przyjęcia lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia oraz znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym.

Zasadniczym więc uprawnieniem każdego funkcjonariusza jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Prawo do równoważnika pieniężnego ma zaś charakter kompensacyjny i powinno być zastępczą i tymczasową formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej (wyrok NSA z 15 lutego 2010 r., I OSK 788/08, LEX nr 595535). Równoważnik pieniężny jest więc ściśle związany z prawem do lokalu mieszkalnego,

w konsekwencji czego jeżeli funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego, stosownie do treści art. 92 ustawy o Straży Granicznej nie jest możliwe przyznanie mu równoważnika pieniężnego. Podobne stanowisko zajął m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1417/15 (LEX: 1940926): "Równoważnik pieniężny za brak lokalu ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia funkcjonariusza, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. Jest to zastępcza i tymczasowa forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 92 ustawy o Straży Granicznej. Konsekwencją takiego charakteru tego uprawnienia jest ścisłe powiązanie przesłanek przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu

z przesłankami przyznania prawa do lokalu. Funkcjonariuszowi, który nie spełnia przesłanek do przyznania prawa do lokalu nie będzie również możliwe przyznanie prawa do tego równoważnika."

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że jest ona już po raz kolejny rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który to wyrokiem z 13 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1685/18 uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu odwoławczego.

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że nie podziela stanowiska skarżącego, że umorzenie postępowania o przydział lokalu mieszkalnego ze względu na brak zgody funkcjonariusza powoduje naruszenie art 61 § 2 Kpa oraz powoduje, że w obiegu prawnym pozostaje nierozpoznany wniosek o przydział lokalu mieszkalnego. Sprawa wniosku o przydział lokalu mieszkalnego została już prawomocnie zakończona powołanymi wyżej wyrokami sądowymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 87/16 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3173/15. W tej sprawie konieczne jest zaś odniesienie się do wyrażonego przez skarżącego braku zgody na dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego. Zdaniem Sądu, wskazać należy, że skarżący cofając wniosek (oświadczenie woli)

o prowadzeniu postępowania w przedmiocie przydziału lokalu miał już świadomość jakiego to lokalu dotyczy postępowanie i miał prawo do cofnięcia wniosku bez konsekwencji związanej z utratą równoważnika pieniężnego. W sprawie nie doszło jeszcze do sprecyzowania prawa skarżącego do lokalu i nie miał on możliwości złożenia oświadczenia woli. W tym stanie rzeczy nie jest możliwe twierdzenie, że doszło do odmowy przyjęcia proponowanego lokalu co stanowiłoby przesłankę do utraty równoważnika pieniężnego. Odmowa prowadziłaby do sytuacji, która uniemożliwiałaby organowi przyznanie lokalu mieszkalnego mimo spełnionych w nim norm zaludnienia oraz znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, na rzecz równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu a w szczególności szczegółowo rozważy czy doszło do takiej sytuacji by skarżący wyrażał oświadczenie woli co do przyjęcia zaproponowanego mu lokalu. W ocenie Sądu organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, jednak nie dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto Sąd uznał, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organ nie uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną

w przepisie art. 107 § 3 Kpa.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko

w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem. Nawet w przypadku odmiennej interpretacji prawa lub możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wyrażone przez sąd mają moc wiążącą (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1434/2005, opubl. Lex Polonica nr 400400).

Związanie wskazaniami sądu administracyjnego oznacza powinność ścisłego, przy zachowaniu wszelkich zasad postępowania wyjaśniającego, wypełnienia zaleceń sądu, przy wyeliminowaniu jakichkolwiek niejasności czy choćby dwuznaczności odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego. Inny sposób procedowania czyniłby kontrolę sądową iluzoryczną i pozbawioną sankcji w postaci możności powtórnej weryfikacji stanowiska właściwego w sprawie organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 119/2004, opubl. Lex Polonica nr 420541).

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Stanowi to bowiem gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być więc konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej

w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, wbrew zarzutom skargi, nie naruszył przepisów prawa w niej wskazanych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim zaś zastosował się w wystarczający sposób do wskazań Sądu zawartych w poprzednio wydanym wyroku. Komendant Główny

w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 107 § 3 Kpa

w wyczerpujący sposób rozważył czy doszło do takiej sytuacji by skarżący wyrażał oświadczenie woli co do przyjęcia zaproponowanego mu lokalu. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący w piśmie z [...] września 2014 r. nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego. Skarżący podniósł wówczas, że przyjęcie lokalu mieszkalnego nie jest możliwe bowiem jego córki uczęszczają do szkoły podstawowej w [...] do klas z językiem [...]. Rodzice żony, od których mieszka obecnie w bliskiej odległości są zaś poważnie chorzy i wymagają stałej opieki. Stwierdził również, że przyznanie w 2005 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zaspokaja jego potrzeby w tej kwestii. Ponadto wskazał, jest współwłaścicielem mieszkania w [...], w którym obecnie mieszka, w związku z czym nie jest zainteresowany w obecnej sytuacji przydzieleniem mieszkania w [...].

Trafnie Komendant Główny podniósł, że powyższy brak zgody funkcjonariusza na przydział lokalu mieszkalnego uniemożliwił organowi I instancji podjęcie czynności zmierzających do przygotowania proponowanego lokalu do zasiedlenia. Skarżący

w piśmie z [...] września 2014 r. o nie wyrażeniu zgody na prowadzenie postępowania

w sprawie przydziału decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego, wskazał zaś tylko

i wyłącznie na konieczność opieki nad chorymi teściami oraz miejscem nauki córek

i niedogodnościami z tym związanymi. Nie przedstawił natomiast żadnej argumentacji która wskazywałyby na zasadność jego odmowy prowadzenia postępowania administracyjnego.

Słusznie organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy ze wskazanego okresu dotyczącego postępowania administracyjnego w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego oraz zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie było dokumentów dotyczących choroby żony ani dokumentów w sprawie stanu techniczno -sanitarnego proponowanego lokalu mieszkalnego. Dokumenty te zostały przesłane dopiero [...] marca 2018 r. jako materiał uzupełniający do prowadzonego (zawieszonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2015 r.) postępowania w sprawie utraty uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Nie mogą one więc stanowić przesłanki do orzeczenia, że decyzja o utracie prawa do równoważnika pieniężnego jest wadliwa lub też została wydana bez uwzględnienia dowodów o które wnosił skarżący.

Bezspornym jest, że w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego, skarżący - w odpowiedzi na wezwanie organu - nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego, wobec czego organ umorzył postępowanie. Dalsze prowadzenie postępowania wszczętego z urzędu, bez zgody strony, byłoby więc niedopuszczalne. Argumenty, dla których funkcjonariusz nie był w 2014 r. zainteresowany przydziałem lokalu mieszkalnego są bez znaczenia

w sprawie. Nie doszło bowiem do przydziału lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi, ale do umorzenia postępowania. Tym samym organ nie mógł rozpatrywać merytorycznie zasadności bądź niezasadności powodów, dla których funkcjonariusz nie był zainteresowany przydziałem lokalu. Zakończenie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu uzasadnione było wyłącznie brakiem możliwości prowadzenia postępowania, która powstała na skutek odmowy wyrażenia przez funkcjonariusza zgody na jego prowadzenie (podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3173/15).

Co istotne, skarżący - odmawiając w piśmie z [...] września 2014 r. wyrażenia zgody na prowadzenie postępowania w przedmiocie przydziału lokalu - wskazał wyraźnie, że nie jest zainteresowany przydzieleniem mieszkania służbowego w m. [...], ul. [...] m [...] bowiem jego potrzeby mieszkaniowe są zaspokojone.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, wskazać należy, że zarzuty dotyczące złego stanu technicznego budynku i lokalu mieszkalnego nie zasługują na uwzględnienie. Wszystkie bowiem dowody przedstawione przez pełnomocnika strony są datowane na połowę 2015 r., a skarżący odmówił przecież prowadzenia postępowania o przydział lokalu mieszkalnego w m. [...], ul. [...] m [...]

już w 2014 r. Tym samym, twierdzenia skarżącego, że proponowany mu lokal w dacie przydziału nie był w odpowiednim stanie technicznym nie ma poparcia

w przedstawionych dokumentach.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 w z art. 61 § 2 Kpa, przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 303/16 (LEX nr 2450671), w którym wskazano, że zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA

w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego następuje w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie odmówił bezzasadnie przyjęcia lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia oraz znajdował się w należytym stanie technicznym

i sanitarnym. Skoro zatem, przydział mieszkania służbowego - wobec wyraźnego sprzeciwu skarżącego zawartego w piśmie z [...] września 2014 r. - nie mógł zostać zrealizowany, za prawidłowe należało uznać stwierdzenie o utracie uprawnień do pobierania przez funkcjonariusza równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z ww. dniem.

Za nietrafny należy uznać zarzut bezzasadnego zawieszenia postępowania. Uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego jest bowiem ściśle powiązane

z prawem do lokalu mieszkalnego. W sytuacji, w której istnieje możliwość odmiennego ukształtowania sytuacji prawnej funkcjonariusza w zakresie prawa do lokalu przez sąd administracyjny, uzasadnione jest zawieszenie postępowania w przedmiocie równoważnika.

Odnośnie do zarzutu nieuwzględnienia dokumentacji medycznej żony funkcjonariusza, wskazać należy, że dokumentacja ta została przedłożona organowi po zakończeniu postępowania w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego (za pismem

z [...] maja 2018 r.). W postępowaniu w przedmiocie prawa do pobierania równoważnika pieniężnego brak jest prawnej możliwości uwzględnienia tego rodzaju dowodu, a to wobec faktu nieprzysługiwania funkcjonariuszowi prawa do otrzymania lokalu mieszkalnego.

Konkludując, trafnie stwierdził organ odwoławczy, że skoro skarżący nie wyraził zgody na prowadzenie postępowania w sprawie przydziału decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego, który odpowiadał przysługującym mu normom zaludnienia, to tym samym została spełniona wskazana w § 2 pkt 4 rozporządzenia MSWiA w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego negatywna przesłanka, której zaistnienie uniemożliwia wypłacanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.