Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 798/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48, 49b, art. 50 i 51 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 152, 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2007 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej A. B. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071) oraz art. 51 ust.1 pkt 2 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2007r. Nr [...] nakazującą państwu D. i J. P. wykonanie w terminie do 30 listopada 2007r. czynności doprowadzających prowadzone roboty budowlane dotyczące przebudowy dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego w K. przy ul. Z. [...] i adaptacji nieużytkowanego strychu na pomieszczenia "do majsterkowania" oraz montażu dźwigu z szybem windowym i wykonania komina dymowego, a także instalacji rozprowadzającej ogrzewanie nadmuchowe do pomieszczeń użytkowych budynku do stanu zgodnego z prawem, poprzez:

1. rozbiórkę (demontaż) windy transportowej do pomieszczeń nieużytkowanego poddasza;

2. montaż drabiny stalowej, umożliwiającej dostęp do pomieszczeń nieużytkowanego poddasza w miejsce rozebranej windy istniejącym szybie;

3. obmurowanie komina z blachy stalowej ścianką gr. 12 cm po uprzednim demontażu stelaża stalowego z płyt gipsowo – kartonowych, dbając o szczelne wypełnienie spoin zaprawą.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na wniosek pani A. B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie prowadzonych robót budowanych w budynku mieszkalnym zlokalizowanym przy ul. Z. [...] w K. W wyniku postępowania wyjaśniającego, w tym dokonanych w dniu 21 maja 2007r. - oględzin, organ postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. znak [...] wstrzymał inwestorom D. i J. P. prowadzenie wszelkich robót budowlanych związanych z przebudową dachu budynku mieszkalnego zlokalizowanego w K. przy ul. Z. [...] i adaptacją nieużytkowanego strychu na pomieszczenia "do majsterkowania", montażem dźwigu wraz z szybem windowym stanowiącego obecnie jedyną komunikację na strych w/w budynku, wykonaniem komina dymowego i instalacji rozprowadzającej ogrzewanie nadmuchowe do pomieszczeń użytkowych budynku. Organ nałożył również na inwestorów obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych sporządzonej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane odpowiednich specjalności.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż zakres wykonanych przez inwestorów robót budowlanych kwalifikuje się pod przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), a zatem przed przystąpieniem do ich realizacji inwestorzy powinni uzyskać pozwolenie na budowę. Brak takiego pozwolenia uzasadniał w niniejszej sprawie zastosowanie trybu uregulowanego w przepisach art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, a mianowicie wydanie postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedstawienia odpowiednich ocen technicznych.

Z powyższym stanowiskiem nie zgodziła się A. B. i wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę żądając uchylenia przedmiotowego postanowienia i nakazania inwestorom doprowadzenia budynku do stanu sprzed wszczęcia jego samowolnej rozbudowy i przebudowy.

Tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2008r. sygn. akt II SA/Bk 623/07 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2007 roku nr [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd, wskazał, między innymi, iż organ nadzoru budowlanego nie dokonał faktycznie kwalifikacji robót budowlanych wykonanych przez państwo P. w budynku mieszkalnym przy ul. Z. [...] w K., tym samym brak było podstaw do stwierdzenia, iż wykonana samowola podlega legalizacji w trybie art. 50 i 51 prawa budowlanego, a nie rozbiórce w trybie przewidzianym w art. 48 tej ustawy.

Realizując nałożony w trybie art. 50 prawa budowlanego obowiązek, inwestorzy przedłożyli ocenę techniczną wykonanych samowolnie robót budowlanych w budynku mieszkalnym w K. W opinii tej opisano wykonane prace oraz zawarto ich ocenę. Na podstawie wniosków zawartych w tejże opinii, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] nałożył na państwo D. i J. P. obowiązek wykonania w terminie do 30 listopada 2007r. określonych robót budowlanych, tj.:

1. rozbiórkę (demontaż) windy transportowej do pomieszczeń nieużytkowanego poddasza;

2. montaż drabiny stalowej, umożliwiającej dostęp do pomieszczeń nieużytkowanego poddasza w miejsce rozebranej windy istniejącym szybie;

3. obmurowanie komina z blachy stalowej ścianką gr. 12 cm po uprzednim demontażu stelaża stalowego z płyt gipsowo – kartonowych, dbając o szczelne wypełnienie spoin zaprawą.

W uzasadnieniu decyzji organ, odwołując się do wniosków wynikających z przedłożonej oceny technicznej, wyjaśnił, iż obecny stan i zakres samowolnie wykonanych robót wymaga doprowadzenia ich do zgodności z przepisami techniczno – budowlanymi, poprzez wykonywanie nakazanych inwestorom prac, bez możliwości zmiany sposobu użytkowania nieużytkowanego poddasza. Ewentualna zaś zmiana sposobu użytkowania poddasza może nastąpić na podstawie stosownego pozwolenia organu administracji architektoniczno - budowlanej, po uprzednim uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. wniosła o jej uchylenie lub zmiany i nakazanie inwestorom doprowadzenia budynku mieszkalnego przy ul. Z. [...] w K. do stanu sprzed rozpoczęcia jego samowolnej przebudowy i rozbudowy. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz wniosła o dołączenie do akt sprawy jej zażaleń złożonych na rozstrzygnięcia Powiatowego i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W uzasadnieniu podniosła zarzut dotyczący nieprawidłowości w przeprowadzeniu wizji lokalnej, w tym ograniczanie jej przez pracowników Inspektoratu czynnego udziału w tych czynnościach. Wskazała także, iż postępowanie Powiatowego Inspektora nacechowane jest ukrywaniem samowoli budowlanej Państwa P. i stwarza im w sposób nieformalny warunki do dalszej przebudowy poddasza na pomieszczenia mieszkalno – socjalne.

Decyzją z dnia [...] września 2007r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2007r. W uzasadnieniu stwierdził, iż podczas wizji lokalnej w dniu 21 maja 2007r. ustalono, iż inwestorzy wykonywali roboty budowlane na poddaszu nieużytkowym budynku mieszkalnego przy ul. Z. [...] w K., będącego współwłasnością w częściach równych p. P. i p. A. B. W miejscu rozebranej klatki schodowej na nieużytkowe poddasze inwestorzy wykonali dźwig znajdujący się w szybie windowym, wykonali również dwie ścianki kolankowe o wysokości 0,7 m, instalację rozprowadzającą czynnik grzejny – nadmuch z kominka do pomieszczeń oraz dokonali przebudowy dachu z jednospadowego na dach dwuspadowy. W tak ustalonym stanie faktycznym, organ drugiej instancji podkreślił, iż na wykonane roboty budowlane wymagane było - stosownie do art. 28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - pozwolenie na budowę. Zdaniem Inspektora do robót tych miały zastosowanie przepisy art. 50 i 51 cytowanej ustawy, dlatego też organ słusznie wstrzymał prowadzone roboty i nałożył obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót. Z obowiązku tego inwestorzy wywiązali się w terminie, a zatem uzyskali możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych, skutkiem tego było wydanie przez organ I instancji decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych – zgodnie z art. 51 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego. W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo zakwalifikował wykonane samowolnie roboty polegające na wykonaniu więźby dachowej jako roboty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 7 wskazanej ustawy oraz zastosował tryb legalizacji przewidziany w art. 50 i 51 tej ustawy. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów odwołania wyjaśnił, iż kwestia współwłasności regulowana jest na drodze postępowania cywilnego, a nie prawa budowlanego, tym bardziej, że w rozpatrywanej sprawie nie było wymagane przedłożenie oświadczenia o posiadanym prawie do samoistnego dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zaznaczył również, iż zarzut użytkowania poddasza jako mieszkalnego nie znalazł uzasadnienia w zebranym materiale dowodowy.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. B., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzuciła mu naruszenie prawa i jej interesu jako współwłaściciela nieruchomości, której dotyczy przedmiot sprawy. Wyjaśniła, iż budynek mieszkalny przy ul. Z. [...] w K. jest jej współwłasnością, a państwo P. rozpoczęli przebudowę i rozbudowę tego budynku, po pierwsze bez pozwolenia odpowiednich organów architektoniczno – budowlanych, po drugie bez jej zgody jako współwłaściciela. Wskazując na powyższe okoliczności wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz nakazanie inwestorom doprowadzenia budynku do stanu sprzed rozpoczęcia jego rozbudowy i przebudowy.

W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, bądź który dawał podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami, ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, iż kwalifikuje się ona do wyeliminowania z obrotu prawnego, jednak z innych względów niż podniesione w skardze. Zaskarżona decyzja oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Organy nadzoru budowlanego wbrew, bowiem przepisom art. 6, 7, 77 §1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej cytowanej: k.p.a., nie dokonały należytego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

Jak wskazują akta administracyjne zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej powoływanej: prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), po uprzednim wstrzymaniu wykonywanych samowolnie robót budowlanych. Postępowanie prowadzone w tym trybie ma na celu usunięcie skutków stwierdzonej samowoli budowlanej poprzez jej zalegalizowanie, tj. doprowadzenie jej do stanu zgodnego z prawem. Niewątpliwie wykonane przez państwa P. roboty budowlane polegające na przebudowie dachu i adaptacji nieużytkowanego strychu na pomieszczenia "do majsterkowania" oraz montażu dźwigu i wykonania komina dymowego i instalacji rozprowadzającej ogrzewanie nadmuchowe do pomieszczeń użytkowych budynku mieszkalnego, jak już to wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 17 kwietnia 2008r. w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 623/07, były samowolą budowlaną, ale organy nadzoru nie dokonały jej prawidłowej kwalifikacji. Dołączony do akt sprawy protokół z oględzin nie stwierdza, czy w wyniku tych robót nastąpiła zmiana charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, jak wysokość, kubatura, powierzchnia, liczba kondygnacji, a ustalenia takie są niezbędne do prawidłowej kwalifikacji stwierdzonej samowoli. Także przedłożona przez inwestorów ocena techniczna nie wyjaśnia, czy parametry te uległy zmianie. Brak takich danych podważał tym samym prawidłowość ustaleń organu nie tylko w zakresie zakwalifikowania sprawy samowoli pod przepis art. 50, a nie art. 48 pr. budowlanego, ale również w zakresie wykorzystania trybu legalizacji, o którym mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 tej ustawy.

Sąd w cytowanym wyżej wyroku, podkreślił, iż w obecnym stanie prawnym samowoli budowlanej dotyczą trzy przepisy, tj. art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1 i art. 50 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. W przepisie art. 48 przewidziano, iż konsekwencją prowadzenia budowy lub wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę jest jego rozbiórka a, gdy roboty wykonano zgodnie ze stosownymi przepisami, legalizacja (art. 48 ust. 2); w art. 49 b) przewidziano konsekwencje w postaci rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, gdy budowa lub wybudowanie obiektu lub jego części nastąpiło bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, jak również możliwość jego legalizacji, gdy spełnia wymagania określone w art. 49 b) ust. 2 prawa budowlanego; natomiast w art. 50 ustawodawca ustalił tryb postępowania w stosunku do robót budowlanych wykonywanych wbrew stosownym przepisom, jeśli są to roboty inne niż wymienione w art. 48 i 49 b ust. 1 prawa budowlanego. Dyspozycje wskazanych przepisów różnią się od siebie, co powoduje, że dla ich zastosowania konieczne jest dokładne ustalenie, o jaki rodzaj samowoli chodzi.

W niniejszej sprawie, organy bez pełnego obrazu i całości danych potrzebnych do prawidłowych ustaleń zakwalifikowały sprawę samowoli pod przepis art. 50 ust.1 pkt 1 prawa budowlanego i zastosowały tryb legalizacji samowoli określony w art. 51 ust.1 pkt 2 ww. ustawy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podano jedynie, że zgodnie z art. 3 pkt 7 cyt. ustawy przebudowa mieści się w pojęciu robót budowlanych, a w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 48 tej ustawy. Wykonana zaś przez inwestorów rozbiórka więźby dachowej są to roboty budowlane, które nie stanowią wykonania obiektu budowlanego lub części tego obiektu samoistnie funkcjonującego, dlatego też zasadne było zastosowanie w przedmiotowej sprawie trybie z art. 50 i 51 prawa budowlanego.

W tym miejscu należy wskazać, że art. 50 prawa budowlanego jest podstawą orzeczenia organów nadzoru budowlanego, gdy inwestor prowadzi roboty budowlane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, które to roboty jednocześnie nie są budową (wskazuje na to sformułowanie przepisu "w przypadkach innych niż w art. 48 ust. 1 i 49 b) ust. 1 prawa budowlanego), zaś art. 48 i 49 b) tej ustawy stosuje się, gdy prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia roboty budowlane stanowią budowę. Decydujące znaczenie ma zatem rodzaj wykonanych (wykonywanych) robót budowlanych – według definicji zawartej w art. 3 pkt 6 i 7 prawa budowlanego. Aktualne pozostają w związku z tym rozważania zawarte w uchwale NSA z dnia 20 października 1997 r. w sprawie sygn. akt OPS 3/97, ONSA 1998/1/3, w których wskazano, iż skoro art. 50 ust. 1 stanowi, że dotyczy innych przypadków niż określone w art. 48 (obecnie także art. 49 b), budowa bez zezwolenia lub zgłoszenia albo wbrew sprzeciwowi), to zakres tego przepisu nie nakłada się na zakres objęty art. 48 prawa budowlanego.

Istotnym zagadnieniem w sprawie niniejszej była, zatem prawidłowa kwalifikacja robót budowlanych wskazanych przez inwestorów, a następnie w kontekście tych ustaleń rozważenie możliwości bądź braku możliwości legalizacji tych robót w trybie art. 50 i wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego.

Kwalifikacji tej w sprawie niniejszej nie dokonano w sposób prawidłowy. W zaskarżonej decyzji stwierdzono jedynie, iż organ I instancji prawidłowo zaliczył samowolnie wykonane roboty, polegające na przebudowie więźby dachowej, do robót budowlanych, zdefiniowanych w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego, które podlegają legalizacji w trybie art. 50 i 51, oraz że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 48 tej ustawy.

Tymczasem przedłożona przez inwestorów ocena techniczna budynku mieszkalnego przy ul. Z. [...] w K., a w szczególności opis i rysunek przebudowy dachu, poddają w wątpliwość zdyskwalifikowanie tych robót jako przebudowy. Zgodnie, bowiem z definicją zawartą w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Przebudową natomiast, w myśl art. 3 pkt 7a) tej ustawy, jest wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przebudowę obiektu stanowi, zatem zmiana układu funkcjonowania istniejącego obiektu budowlanego mogąca dotyczyć elementów konstrukcyjnych (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2005 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 691/04, Lex nr 169382).

Dane wynikające z oceny technicznej stwarzają wrażenie, iż na skutek przebudowy dachu mogła nastąpić zmiana, co najmniej takich cech jak kubatura i wysokość budynku mieszkalnego w K. Organy nadzoru budowlanego obydwu instancji przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie prowadzonych robót budowlanych, jak stwierdził to już Sąd w wyroku o sygn. akt II SA/Bk 623/07, należytych ustaleń oraz oceny nie dokonały. W wypadku potwierdzenia się powyższego nie można byłoby uznać robót p. P. za przebudowę podlegającą pod redakcję art. 3 pkt 7a prawa budowlanego. Wówczas podlegałyby one pod definicję budowy z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego, zgodnie z którą budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego. Konsekwencje takiej samowoli (gdyby podlegała zaliczeniu do innych, niż mieszczące się w art. 3 pkt 7 prawa budowlanego - robót) określa nie art. 50 prawa budowlanego, a art. 48 lub 49 b) tej ustawy w zależności od tego, czy roboty wymagały pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia. Tym samym wykluczona byłaby możliwość doprowadzenia wykonanych przez inwestorów robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie z art. 51 ust.1 pkt 2 prawa budowlanego.

W przedmiotowej sprawie obowiązkiem organów było, zatem prawidłowe ustalenie zakresu dokonanych samowolnie robót oraz ich kwalifikacja odnośnie wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia i w dalszej kolejności przyporządkowanie tych ustaleń pod art. 48, 49 b) lub art. 50 prawa budowlanego, a następnie skorzystanie z trybu przewidzianego w art. 51 ust.1 pkt 2 tej ustawy. Dokonane pobieżnie oględziny oraz zbyt ogólna analiza przedłożonej przez inwestorów oceny technicznej nie dawały pełnego obrazu stanu faktycznego, co mogło mieć wpływ na wynik ustaleń i wynik sprawy.

Z przytoczonych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.).

O obowiązku zwrotu kosztów postępowania skarżącej Sąd orzekł zgodnie z art. 200 cytowanej ustawy.