Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 440/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Dominik Mączyński (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 790/15 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od września do grudnia 2012 r. oraz kwiecień i maj 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt: III SA/Wa 790/15, oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 24 października 2014 r. określającą spółce P. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżącej), nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r. oraz za kwiecień i maj 2013 r.

1.2. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych, kwestionujących transakcje skarżącej z E. i C.. Wykazano, że skarżąca niezasadnie odliczyła podatek naliczony, a brak podstaw do dokonania tego odliczania ma swoje źródło w celowych działaniach podmiotów powiązanych personalnie i kapitałowo, które uczestniczyły w łańcuchu transakcji handlem olejami.

1.3. Sąd zaznaczył, że znamiennym jest przy tym, że stwierdzone przez organy podatkowe nieprawidłowości dotyczyły transakcji, w których uczestniczyły podmioty powiązane ze skarżącą, wraz z nią tworzące – jak to określiła – grupę, konglomerat spółek.

1.4. W przekonaniu Sądu I instancji, uprawnione jest stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym C. nie była podmiotem samodzielnie prowadzącym działalność gospodarczą, co jest warunkiem uznania za podatnika podatku od towarów i usług. Sąd zaznaczył, że z racji samego bycia osobą prawną nie uzyskuje się statusu podatnika podatku od towarów i usług. Skarżąca kwestionowała – w świetle art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawy o PTU) – zasadność powołania się przez organy podatkowe na okoliczność, że transakcje z nią przynosiły C. straty. W ocenie Sądu I instancji, wprawdzie z punktu widzenia statusu podatnika podatku od towarów i usług nie jest istotny cel lub rezultat działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot, ale już w samej definicji działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 ustawy o PTU) wprost wskazano, że składają się na nią czynności wykonywane "dla celów zarobkowych". Tym samym, nastawienie na zarobek należy do istotnych elementów działalności gospodarczej wykonywanej przez podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu I instancji, jest przy tym oczywiste, że chodzi tu o "zarobek" (cel zarobkowy) podmiotu prowadzącego tę konkretną działalność gospodarczą, a nie innego podmiotu, nawet należącego do tej samej grupy kapitałowej lub powiązanego w inny sposób.

1.5. Sąd I instancji, analizując zaplecze personalne spółki C. zaznaczył, że nie stworzono żadnych ram oddelegowania pracowników skarżącej do C., z materiału dowodowego nie wynika, aby C. płaciła tym osobom wynagrodzenie lub refundowała jego wypłatę skarżącej. Jak ustalono, C. wyrejestrowała się jako płatnik składek na ubezpieczenia społeczne już w 2011 r.

1.6. Zdaniem Sądu I instancji, prawidłowo organy podatkowe oceniły również, że C. nie uzyskała samodzielności po sprzedaży udziałów M. K. Nie sposób też uznać, że spółka ta uzyskała jakąkolwiek samodzielność działania w zakresie transakcji z B. i skarżącą. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów podatkowych, że w połączeniu z ceną udziałów wynoszącą 1 zł, sprzedaż udziałów należy postrzegać jako zaplanowane działanie podmiotów uczestniczących w łańcuchu transakcji, do którego w sposób sztuczny włączono C.. Zdaniem Sądu, umowa ta miała stworzyć wrażenie, że powiązania C. z tymi podmiotami ustały i uzasadnić podnoszony przez skarżącą brak świadomości, że spółka ta przestała uiszczać podatek od towarów i usług. To zaś również potwierdza, że C. nie prowadziła samodzielnej działalności gospodarczej.

1.7. Sąd I instancji podkreślił także, że nie kwestionuje twierdzenia skarżącej, że wprowadzenie C. do łańcucha transakcji umożliwiło B. K. (B.) uniknięcie skutków obowiązujących w Niemczech regulacji w zakresie kryteriów zrównoważonego rozwoju. Okoliczność ta nie może jednak, zdaniem Sadu, zmienić oceny, że świadomie stworzono łańcuch transakcji w ramach którego skarżąca – ostatnie jego ogniwo – wystąpiła o nienależny zwrot podatku.

1.8. Sąd I instancji nie stwierdził również uchybień w ustaleniach i wnioskach organów podatkowych dotyczących transakcji, w których uczestniczyła E.. Ustalenia te znajdują oparcie w materiale dowodowym, który oceniony został zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, a wynika z nich jednoznacznie, że skarżąca nie dokonała wewnątrzwspólnotowych dostaw nabytego od tej spółki oleju do B., ponieważ olej ten nie opuścił terytorium Niemiec. Zdaniem Sądu, organy podatkowe wykazały, że w rzeczywistości transport oleju odbywał się bezpośrednio między M., gdzie znajdowało się miejsce załadunku i K., gdzie olej był rozładowywany, a zatem miejscowościami niemieckimi i po terytorium Niemiec. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że stworzono jedynie dokumentację, która miała uwiarygodnić przywóz przedmiotowego oleju do Polski, a w rezultacie również dokonanie przez Skarżącą WDT, opodatkowanej 0% stawką podatku. Dokumentacja ta jest jednak, zdaniem Sądu I instancji, niewiarygodna i nie sposób uznać, że rzetelnie przedstawia przewóz oleju.

1.9. W ocenie Sądu I instancji, zasadnie organy podatkowe wskazały, że o świadomości i celowości działania skarżącej świadczą powiązania kapitałowe, personalne i gospodarcze istniejące między uczestnikami łańcucha transakcji, znajdujące odzwierciedlenie również w zeznaniach J. R. i G. K. oraz wyjaśnieniach Z. T., a zatem osób mających wpływ na te transakcje. Bez działań skarżącej stworzenie tego łańcucha nie byłoby możliwe.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 20 lipca 2016 r., wywiodła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając wydany wyrok w części odnoszącej się do określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące od września do grudnia 2012 r.

2.2. Skarżąca zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalanie skargi w zaskarżonej części mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej: o.p.), z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciu, że skarżąca nie dokonała, w ramach dostawy towarów mającej miejsce na terytorium Polski, nabycia towarów od C. Sp. z o.o. w miesiącach od września do grudniu 2012 roku, gdyż tej ostatniej spółce nie przysługiwał status podatnika podatku od towarów i usług,

- art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, przez oddalanie skargi w zaskarżonej części mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciu, że skarżąca świadomie, działając w złej wierze, w sposób nieuprawniony dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o. w miesiącach od września do grudnia 2012 roku,

II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez:

- błędną wykładnię art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PTU, polegającą na przyjęciu, że w świetle definicji zawartych w tych przepisach C. Sp. z o.o. nie była podmiotem samodzielnie prowadzącym działalność gospodarczą, a tym samym nie mogła być traktowana jako podatnik podatku od towarów i usług,

- niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 i ust, 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU, polegające na przyjęciu, że podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez C. Sp. z o.o. na rzecz skarżącej za dostawy towarów wykonane w miesiącach od września do grudniu 2012 r. nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego.

2.3. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za miesiące od września do grudnia 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

4. W skardze kasacyjnej zostały podniesione zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W takim przypadku w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2005 r., FSK 618/04, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 października 2014 r., II GSK 1213/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2017 r., II GSK 1340/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 listopada 2014 r., II OSK 948/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2014 r., II GSK 1438/13 – wyroki dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

5.1. W zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, skarżąca w dużej mierze powieliła argumentację prezentowaną na wcześniejszych etapach postępowania, a w szczególności w skardze do sądu administracyjnego. Przedstawione przez skarżącą spółkę stanowisko stanowi w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez organy i zaaprobowanymi przez Sąd pierwszej instancji. W ocenie skarżącej organy, a w konsekwencji także Sąd w zaskarżonym wyroku, dopuściły się naruszenia art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciu, że skarżąca nie dokonała, w ramach dostawy towarów mającej miejsce na terytorium Polski, nabycia towarów od C. Sp. z o.o. w miesiącach od września do grudnia 2012 r., gdyż tej ostatniej spółce nie przysługiwał status podatnika podatku od towarów i usług.

5.2. Odnosząc się do przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji, należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji aprobujące ustalenia organów podatkowych.

5.3. Z zasadnie uznanych za prawidłowe przez Sąd pierwszej instancji ustaleń organów wynika, że zakwestionowane faktury dokumentowały nabycie przez skarżącą oleju roślinnego od C. sp. z o.o., który do 29 września 2012 r. miała sprzedawać podmiotowi B. K. GmbH, a od października 2012 r. do maja 2013 r. – B. GmbH. C. nabywała olej od B. K. (później B.), co oznacza, że transakcje obrotu olejem zataczały koło w ramach podmiotów powiązanych. Z akt sprawy wynika, że 9 czerwca 2014 r. wobec C., na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o PTU, została wydana decyzja określająca kwoty do zapłaty, stanowiące podatek należny wykazany w fakturach wystawionych na rzecz skarżącej od września do grudnia 2012 r. Prawidłowo przyjął Sąd pierwszej instancji, że celem wykazania tych transakcji było uniknięcie przez B. restrykcyjnych regulacji z zakresu kryteriów zrównoważonego rozwoju, jakie obowiązywały na rynku niemieckim dla biopaliw. W rezultacie skarżąca uczestniczyła w procederze polegającym na wprowadzaniu do obiegu fikcyjnych (pustych) faktur wystawionych przez C. dla uzyskania w ramach podmiotów powiązanych korzyści finansowych w postaci podatku od towarów i usług, którego zwrotu bezpodstawnie domagała się skarżąca, jako ostatnie ogniwo transakcji w Polsce.

5.4. Prawidłowe jest także stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie ustaleń faktycznych obejmujących stwierdzenie, że C. nie było podmiotem wykonującym samodzielnie działalność gospodarczą. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że C. miała wyznaczoną konkretną rolę w łańcuchu transakcji, który z jednej strony miał umożliwić B. obejście niemieckich regulacji w zakresie kryteriów zrównoważonego rozwoju, z drugiej zaś stworzyć podstawy do żądania przez skarżącą zwrotu podatku od towarów i usług. Nie ulega wątpliwości, że nie był to zatem podmiot autonomicznie podejmujący decyzje rynkowe. Instrumentalnego postrzegania C. jako podmiotu pełniącego rolę służebną względem innych spółek a nie działającego samodzielnie dowodzi także nieuwzględnienie przez ten podmiot kryteriów ekonomicznych. Z ustaleń organów wynika bowiem, że C. na skutek dokonywanych transakcji ponosił straty. Cele ekonomiczne miały realizować się w B.. W świetle akt sprawy niesporne jest, że obsługą transakcji zawieranych przez C. zajmowali się pracownicy skarżącej, a wpływ na te transakcje miał prezes jej zarządu Z. T. oraz J. R., który był prezesem zarządu C. do czasu objęcia tej funkcji przez M. K., a także jest udziałowcem B. oraz cypryjskiej B. T. Ltd, która to spółka jest z kolei jedynym udziałowcem Skarżącej. Do listopada 2012 r. prokurentem C. był G. K., jednocześnie zatrudniany przez Skarżącą. J. R. i G. K. nie posiadali podstawowej wiedzy na temat dokonywanych przez spółkę transakcji. G. K. nie widział, czy C. zatrudniała pracowników i kto prowadził jej księgowość. To pracownicy Skarżącej dysponowali upoważnieniami do rachunków bankowych tej spółki, cofniętymi dopiero 14 grudnia 2012 r. i prowadzili księgowość C.. Pracownicy Skarżącej obsługiwali C. również po 25 września 2012 r., kiedy udziały w tej spółce sprzedano M. K. Ponadto, co istotne dla ustalenia statusu podatkowego C., nie stworzono żadnych ram organizacyjnych "oddelegowania" pracowników Skarżącej. Z materiału dowodowego nie wynika, aby C. płaciła tym osobom wynagrodzenie lub refundowała jego wypłatę Skarżącej. C. wyrejestrowała się jako płatnik składek na ubezpieczenia społeczne już w 2011 r.

5.5. Mając na uwadze przedstawione ustalenia faktyczne, trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, odwołując się do adekwatnego orzecznictwa TSUE, że brak własnego zaplecza personalnego i technicznego nie wyklucza możliwości uzyskania przez podmiot statusu podatnika podatku od wartości dodanej. Wymagana jest jednak kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym, z którego podmiot korzysta. Tymczasem żadne umowy ani porozumienia nie zostały zawarte przez Skarżącą i C. dotyczące możliwości i zasad korzystania z personelu czy zaplecza technicznego. Prawidłowo zatem stwierdził Sąd pierwszej instancji, że brak umów lub porozumień dodatkowo potwierdza, że C. nie sprawowała faktycznej kontroli nad zapleczem osobowym i technicznym, wobec czego nie prowadziła samodzielnej działalności gospodarczej. O podmiotowości C. na gruncie podatku od towarów i usług nie przesądza także fakt uiszczania podatków. Zobowiązanie podatkowe jest bowiem skutkiem prowadzonej działalności podlegającej opodatkowaniu. Nie można natomiast zasadnie wywieść wniosku odwrotnego. Nie jest bowiem zasadne twierdzenie, że podmiot staje się podatnikiem tylko dlatego, że uiszczał podatek. Płacenie podatków nie kreuje podmiotowości podatkowej, lecz określone zdarzenia powodują powstanie obowiązku podatkowego i w rezultacie zobowiązania podatkowego.

5.6. Dla oceny spornych transakcji nie bez znaczenia jest wydana w dniu 9 czerwca 2014 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzja określająca C. zobowiązanie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o PTU. Niewątpliwie decyzja ta stanowi dowód w sprawie podlegający ocenie organów podatkowych. Nie można się natomiast zgodzić ze skarżącą, że miała ona charakter rozstrzygający. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że był to jeden z wielu dowodów, na podstawie których organy dokonały ustaleń faktycznych.

5.7. Na uwzględnienie nie zasługuje także argumentacja skarżącej spółki, że organy, i w rezultacie Sąd pierwszej instancji, niewłaściwie ustaliły, że skarżąca świadomie, działając w złej wierze, w sposób nieuprawniony dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez C.. Należy się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, że w świetle akt sprawy nie ma podstaw do uznania, że Skarżąca działała w dobrej wierze. Przeciwnie, zgormadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawy do stwierdzenia, że Skarżąca uczestniczyła w spornych transakcjach podmiotów powiązanych, wśród których znajdowała się C., świadoma, że ich celem jest stworzenie możliwości uzyskania nienależnego zwrotu podatku od towarów i usług. Nie ulega także wątpliwości, że Skarżąca, przyczyniła się do powstania łańcucha transakcji, biorąc aktywny udział w jego zorganizowaniu i przeprowadzaniu transakcji. Trafnie ocenił Sąd pierwszej instancji, że o świadomości i celowości działania Skarżącej świadczą powiązania kapitałowe, personalne i gospodarcze istniejące między uczestnikami łańcucha transakcji. Bez działań Skarżącej stworzenie tego łańcucha nie byłoby możliwe. Należy bowiem zauważyć, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że prezes zarządu Skarżącej J. R. był prezesem zarządu C. do czasu objęcia tej funkcji przez M. K., a także jest udziałowcem B. oraz cypryjskiej B. T. Ltd, która to spółka jest z kolei jedynym udziałowcem Skarżącej. Do listopada 2012 r. prokurentem C. był G. K., jednocześnie zatrudniany przez Skarżącą. Ponadto to pracownicy Skarżącej dysponowali upoważnieniami do rachunków bankowych tej spółki, cofniętymi dopiero 14 grudnia 2012 r. i prowadzili księgowość C.. W rezultacie należy stwierdzić, że Skarżąca nie tylko mogła, ale wiedziała, że bierze udział w transakcjach stanowiących nadużycie lub oszustwo podatkowe.

6.1. Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, z których wynika, że Sąd pierwszej instancji zasadnie ocenił, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, na uwzględnienie nie zasługują podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

6.2. Nie jest zasadny zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o PTU. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, organy, a w ślad za nimi Sąd pierwszej instancji, dokonały prawidłowej wykładni wskazanego przepisu. W szczególności prawidłowo stwierdzono, że o samodzielnym prowadzeniu działalności gospodarczej nie przesądza sama podmiotowość jako osoby prawnej. Sąd pierwszej instancji, dokonując wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU w szczególności w zakresie przesłanki samodzielności prowadzenia działalności gospodarczej, uwzględnił orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. W jego świetle poza sporem jest konstatacja, że możliwe jest posługiwanie się przez podatnika zapleczem technicznym i personalnym zapewnianym przez inne podmioty (outsourcing). Koniczne jest jednak faktyczne sprawowanie władztwa nad zapleczem technicznym i faktyczne zarządzanie zapleczem personalnym. Tylko w takich warunkach możliwe jest prowadzenie działalności w sposób niezależny. W rezultacie, w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, z którego wynika, że C. nie tylko nie dysponował koniecznym do doprowadzenia działalności gospodarczej zapleczem personalnym i technicznym, ale też nie sprawował faktycznego władztwa nad takim zapleczem, nie było podstaw do stwierdzenia, że podmiot ten jest podatnikiem podatku od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o PTU.

6.3. Na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący niewłaściwego zastosowania art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o PTU. Należy zauważyć, że zarzut ten opiera się na założeniu, że stan faktyczny sprawy został wadliwie ustalony w toku postępowania. Uznanie zatem za niezasadne zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oraz stwierdzenie, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaaprobował ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, czyni bezzasadnymi podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy nie było podstaw do zastosowania w sprawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz zaistniały przesłanki do odmówienia skarżącej prawa do odliczenia podatku wynikającego z zakwestionowanych przez organ faktur na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o PTU.

7. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny – uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).