Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 350/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 259, art. 285l
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Ewa Orłowska – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego ustanowionego z urzędu K. G. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia: odmówić przyznania od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wr 350/09 przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 89/11 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 29 października 2010 r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na oczywistą niespójność pomiędzy sentencją a uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia.

Kolejnym postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia powyższego wyroku z dnia 14 października 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt I OZ 362/11 oddalił zażalenie na to postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem, wymienionego wyżej, postanowienia z dnia 15 marca 2011 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu.

Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 września 2011 r., umorzono postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.

Odrębnym prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 października 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.

Dnia [...] Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu radcę prawnego K. G.

Pismami z dnia [...] 2011 r. wyznaczona pełnomocnik złożyła wniosek o wydanie kserokopii kart z akt sprawy, który został uwzględniony pismem Sądu z dnia 21 grudnia 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 63/12 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 10 sierpnia 2011 r. odrzucające skargę skarżącej o stwierdzenie niezgodności z prawem, wymienionego wyżej, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 15 marca 2011 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 5 lipca 2011 r. nie pouczył skarżącej o obowiązku sporządzenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem przez fachowego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., pismem z dnia 13 marca 2012 r., przesłał pełnomocnikowi z urzędu odpis powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca pismem z dnia [...] (przekazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny) złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 marca 2012 r. umorzono postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte tym kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Następnie, pismem z dnia [...], pełnomocnik z urzędu wniosła m. in. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one opłacone w całości ani w części.

W uzasadnieniu tego wniosku wskazała, że po otrzymaniu zawiadomienia o wyznaczeniu jej na pełnomocnika strony skarżącej zbadała niezwłocznie akta sprawy, wystąpiła również o doręczenie kopii kart z akt sprawy w celu ustalenia stanu faktycznego i prawnego. Wskutek braku kontaktu z mocodawcą reprezentacja nie jest możliwa. Skarżąca odmówiła kontaktu pomimo dwukrotnego wysłania do niej pisma z prośbą o pilny kontakt w celu umożliwienia prowadzenia sprawy. Przesyłki zawierające te pisma zostały zwrócone na adres kancelarii z adnotacją adresat odmówił przyjęcia przesyłki Do pisma tego dołączyła kserokopie pism z dnia [...] i z dnia [...] skierowanych do skarżącej oraz dwóch kopert z adnotacją sporządzoną przez doręczyciela, że adresat odmówił przyjęcia przesyłki oraz podpisem skarżącej.

Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.); dalej; rozporządzenia.

Przepis § 15 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb państwa obejmują:

1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz

2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Zgodnie z § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Z akt sprawy wynika, że prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 19 października 2011 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wskutek realizacji tego postanowienia, dnia [...] Okręgowa Izba Radców Prawnych we W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu radcę prawnego K. G.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu został ustanowiony po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowienia z dnia 10 sierpnia 2011 r. odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem, wymienionego wyżej, postanowienia Sądu z dnia 15 marca 2011 r. odrzucającego wniosek o przywrócenie terminu. Postanowienie odrzucające tę skargę zostało uchylone, powołanym wyżej, postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 63/12.

Powyższe oznacza, że pełnomocnik z urzędu został ustanowiony w toku postępowania dotyczącego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu. W myśl art. 285l powołanej ustawy do postępowania wszczętego tą skargą, w przypadkach nieuregulowanych przepisami działu VIIA, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Do postępowania tego stosuje się więc przytoczony wyżej przepis art. 250 ustawy, z którego wynika, że wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w powyższym rozporządzeniu.

Tym samym w zakresie wynagrodzenia należnego radcy prawnemu za udział w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu należy stosować przepisy dotyczące wynagrodzenia za udział w postępowaniu sądowym w II instancji toczącym się wskutek sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej wniesienia.

Wynagrodzenie, o którym mowa, zostało zaś uregulowane w przepisie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" wspominanego rozporządzenia, z którego wynika, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia kasacji 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Stawka minimalna określona w pkt 1 wynosi w niniejszej sprawie 240 zł (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" ).

W rozpoznawanej sprawie radca prawny ustanowiona z urzędu, pismem z dnia [...] r. i z dnia [...], sporządziła wniosek o wydanie kserokopii odpowiednich numerów kart z akt sprawy, które otrzymała pismem Sądu z dnia 21 grudnia 2011 r. Ponadto wysłała do skarżącej dwa pisma z prośbą o kontakt (pismo z dnia [...] i z dnia [...]). Dnia 16 grudnia 2011 r. udostępniono pełnomocnikowi z urzędu akta sprawy.

Powyższe oznacza, że pełnomocnik z urzędu nie sporządziła żadnej z czynności zbliżonej najbardziej rodzajowo (stanowiącej odpowiednik) do czynności wymienionych, w przytoczonym wyżej, przepisie § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" rozporządzenia, tj. skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczeni lub opinii o braku podstaw do jej sporządzenia.

W tej sytuacji wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zasługuje na uwzględnię.

Czynności pełnomocnika polegające na przejrzeniu akt sprawy, złożeniu wniosku o wydanie kopii tych akt czy też wysłanie korespondencji do skarżącej z prośbą o kontakt nie uzasadniają bowiem przyznania wynagrodzenia, o którym mowa w § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" rozporządzenia w związku z art. 250 i art. 285l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zauważyć również należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tj. Dz. z 2010 r. nr 10, poz. 65 ze zm.) zawód radcy prawnego polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Natomiast w myśl art. 7 tej ustawy pomocą prawną jest w szczególności udzielanie porad i konsultacji prawnych, opinii prawnych, zastępstwo prawne i procesowe.

Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 285l Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit "b" w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, należało orzec jak w sentencji.