Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1851/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 art. 106 ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie prawa do uposażenia – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją Nr [...] z [...] września 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania S. L. (dalej także jako skarżący) od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lipca 2014 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., mocą której:

1) przyznano S. L. prawo do wypłaty uposażenia zasadniczego, wynikającego z zajmowanego stanowiska [...] Zespołu [...] w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej - w 11 (jedenastej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,84 (jeden, osiemdziesiąt cztery setne) kwoty bazowej - za okres od 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007 r.;

2) przyznano S. L. prawo do wypłaty dodatku służbowego należnego w wysokości 1 054 złote miesięcznie - za okres od 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007 r.;

3) przyznano S. L. prawo do wypłaty dodatku za stopień [...] Policji należnego w wysokości 700 złotych miesięcznie - za okres od 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007 r.;

4) odmówiono przyznania S. L. prawa do uposażenia zasadniczego za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r.;

5) odmówiono przyznania S. L. prawa do dodatku służbowego za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r.;

6) odmówiono przyznania S. L. prawa do dodatku za stopień [...] Policji za okres od 1 lutego 2007 r. do15 października 2008 r.;

7) odmówiono przyznania S. L. prawa do następujących należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r.:

a) odprawy,

b) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe,

c) równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie,

d) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za niewykorzystanie prawa przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez wymienionego miejscowości w kraju i z powrotem,

e) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego,

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał następujące okoliczności faktyczne oraz prawne.

[...] października 2006 r. skarżący wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji z [...] stycznia 2007 r. [...] stycznia 2007 r. skarżący ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z [...] stycznia 2007 r.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2007 r., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ówczesny Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277, z póżn. zm.), zwolnił skarżącego ze służby z [...] stycznia 2007r. Decyzja podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, w trybie art. 130 § 4 K.p.a.

Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji.

Wnioskiem z [...] lipca 2007 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji między innymi o naliczenie i wypłatę przysługujących mu należności pieniężnych.

Ponadto wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu której wyrokiem z 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1038/07) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości. Sąd uznał, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego [...] lutego 2007 r., wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony.

[...] kwietnia 2008 r., skarżący złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby Policji na [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W piśmie z [...] listopada 2008 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji m. in. o podanie szczegółowych informacji na temat przysługujących mu praw w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Wskazał, że należności te wynikają z faktu uznania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r. nie wszedł do obrotu prawnego, a termin jego zwolnienia ze służby wyznaczony został na [...] października 2008 r.

Jednocześnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2008 r. Skarga ta została oddalona wyrokiem z 5 lutego 2009 r. (sygn. akt ii SA/Wa 1681/08), a złożona przez stronę skarga kasacyjna na powyższy wyrok została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 749/09). Tym samym prawomocnie zostało przesądzone, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z [...] października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji.

Wyrokiem z 5 listopada 2009 r. (sygn. akt II SAB/Wa 62/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania decyzji o przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do wydania w stosunku do skarżącego decyzji w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., gdyż skarżący we wskazanym okresie służby nie pełnił.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z 5 października 2010 r. (sygn. akt i OSK 288/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, wyrażając w uzasadnieniu wyroku swój pogląd co do meritum żądania skarżącego, a tym samym rozstrzygając sprawę za organ, rozstrzygnął sprawę nie w jej granicach, wyznaczonych skargą na bezczynność.

Wyrokiem z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., ponowionego pismem z [...] listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności wobec wymienionego wyżej żądania skarżącego, niewydawszy w tym przedmiocie żadnej decyzji administracyjnej.

W piśmie z [...] czerwca 2011 r., skarżący m. in. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10), wezwał Komendanta Głównego Policji do ponownego naliczenia i wypłaty "uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres 19.01.2007-15.10.2008 r. z uwzględnieniem przypadających w tym okresie podwyżek poszczególnych składników uposażenia oraz wydłużenia wysługi".

Po rozpatrzeniu wniosku z [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., ponowionego pismem z [...] listopada 2008 r. i pismem z [...] czerwca 2011 r., Komendant Główny Policji wydał [...] lipca 2011 r. decyzję nr [...], mocą której przyznał skarżącemu prawo do uposażenia za okres od 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007r., odmówił przyznania prawa do uposażenia za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r. oraz odmówił przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r.

[...] lipca 2011 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając przede wszystkim, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte jest na błędnych ustaleniach faktycznych i prawnych.

Przedmiotowe odwołanie zostało przesłane Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu rozpatrzenia.

Pismem z [...] sierpnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w oparciu o art. 65 § 1 K.p.a., przekazał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w wyniku której wyrokiem z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2443/11 uchylono zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż nie był on właściwym organem do rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lipca 2011 r., gdyż powinien tego dokonać Minister Spraw Wewnętrznych.

Pismem z [...] lipca 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o wyłączenie od udziału w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowej sprawie J. Z. – Dyrektora Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, E. M. — Zastępcy Dyrektora Departamentu Ratownictwa i Ochrony Ludności ww. Ministerstwa oraz L. W. – Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji ww. Ministerstwa ze względu na to, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Nr [...] z [...] stycznia 2007 r. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podobnie jak postanowienie tego organu Nr [...] z [...] marca 2011 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1994 - 2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych odmówił wyłączenia J. Z. - Dyrektora Departamentu Nadzoru Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, E. M. - Zastępcy Dyrektora Departamentu Ratownictwa i Ochrony Ludności ww. Ministerstwa oraz L. W. - Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji ww. Ministerstwa od udziału w przedmiotowym postępowaniu.

Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r., wydał [...] sierpnia 2012 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 18 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1926/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd, analizując treść wyroku z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10) wskazał, iż organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie: a) przyznania uposażenia zasadniczego, b) przyznania dodatków o charakterze stałym, c) przyznania innych należności pieniężnych - za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Jednocześnie stwierdził, że Komendant Główny Policji, orzekając w decyzji nr [...] z [...] lipca 2011 r. również w zakresie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. wyszedł poza granicę wniosku skarżącego, do czego nie był uprawniony i czym naruszył art 61 § 1 K.p.a.

Postanowieniem z 27 stycznia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 1926/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał wykładni uzasadnienia swojego wyroku z 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12, stwierdzając, iż: "Rozstrzygając sprawę ponownie, organ zestawi treść wniosku (żądań skarżącego), z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. oraz z treścią pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskaże, jakie elementy uposażenia objęte zostały pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Inaczej mówiąc, wskaże przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji. Wyjaśni, jakie konkretnie, "inne należności" zostały objęte tym rozstrzygnięciem - tj. czy objęto w tym sformułowaniu podwyżkę innych składników uposażenia za okres od 19 stycznia 2007 r., do dnia 15 października 2008 r.".

Uwzględniając powołane wyżej orzeczenia Komendant Główny Policji pismem z [...] maja 2014 r. wezwał skarżącego, na podstawie art 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia wniosku stanowiącego podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania, poprzez sprecyzowanie zawartego w nim żądania, tj. jednoznaczne i precyzyjne wskazanie jakich konkretnie innych należności pieniężnych skarżący domaga się od Komendanta Głównego Policji za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r.

W odpowiedzi skarżący wskazał, że jego roszczenia wobec Komendanta Głównego Policji dotyczą m. in.: 1) uposażenia (uposażenia zasadniczego stosownie zwiększonego z tytułu wysługi lat i dodatków do uposażenia, w tym dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej), 2) nagrody rocznej, 3) innych należności pieniężnych, w tym: a) odprawy, b) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, c) równoważnika mundurowego, d) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za niewykorzystanie prawa przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem, e) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i "ewentualnie innych należnych z mocy przepisów ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie rozporządzeń (...) znanych Organowi z urzędu".

Decyzją nr [...] Komendant Główny Policji z [...] lipca 2014 r. orzekł w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., w sposób wskazany powyżej.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 36, art. 61 ust. 1, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 i 3, art. 130 § 1 i 2, art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 153 i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), a także art. 70 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 3, art. 91 ust. 1 i art. 114 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Jednocześnie szczegółowo wskazał na okoliczności faktyczne i prawne swojego stanowiska. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie przez Ministra Spraw Wewnętrznych, na podstawie art. 136 K.p.a., dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia i rozpatrzenia dowodów istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy (...) oraz wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję, decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy we wskazanym przez siebie zakresie, a także decyzji zobowiązującej Komendanta Głównego Policji do niezwłocznego spowodowania ponownego naliczenia i wypłaty należnego mu uposażenia i innych należności pieniężnych za okres od 9 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Następnie strona szczegółowo uzasadniła swoje żądania wskazując m. in., iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, ponownie wyszedł poza zakres rozpoznania wyznaczony przez Sąd, a zatem dokonał rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 153 i art. 170 P.p.s.a., co przesądza o konieczności stwierdzenia nieważności lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wskazał także na treść konkretnych wyroków sądów administracyjnych, stwierdzając, iż "poglądy KGP są wadliwe". Wymienił też szereg "dowodów", które jego zdaniem potwierdzają zasadność argumentów przedstawionych w odwołaniu. Podkreślił ponadto, iż "w toczącym się postępowaniu Komendant Główny Policji popełnił szereg rażących nieprawidłowości, a negatywne skutki jego działania powodują drastycznym obniżeniem sytuacji materialnej odwołującego się i jego rodziny". Wskazał także dokładne "wyliczenie" przysługujących mu należności. Ponadto, jego zdaniem, pracownicy Komendy Głównej Policji oraz sam organ działają sprzecznie z prawem, przez co narażają nie tylko jego interes jako strony, ale także interes społeczny.

Powołaną na wstępie decyzją Minister Spraw Wewnętrznych utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podkreślając, że uprawnienia policjantów do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych zostały określone w Rozdziale 9. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687, z późn. zm.).

Zgodnie z przepisem art. 99 ust. 1 cytowanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe.

Jednocześnie ust. 2 powołanego artykułu stanowi, że z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie.

Ponadto, w myśl art. 106 ust. 3 powołanej ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

W świetle przywołanych przepisów otrzymywanie uposażenia, które składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia (w myśl art. 100 ustawy o Policji), jest ściśle związane ze świadczeniem służby.

Ponadto, stosownie do art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Oczywistym jest zatem – w ocenie organu – że prawo do uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych należnych policjantowi nie przysługuje za okres pozostawania w stosunku służbowym, lecz za okres pełnienia służby, o którym można mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje, bądź też nie wykonuje ich z przyczyn określonych w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 70/13). Wyjątkiem od tej zasady jest nabycie przez policjanta prawa do uposażenia za miesiąc, w którym nastąpiło zwolnienie go ze służby, niezależnie od tego przez jaką część tego miesiąca faktycznie pozostawał w stosunku służbowym (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji).

W związku z powyższym organ podkreślił, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r., uwzględniającym żądanie skarżącego dotyczące wystąpienia ze służby, rozstrzygnięto, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji następuje z [...] stycznia 2007 r. Decyzja ta, jako zgodna z żądaniem strony, stosownie do art. 130 § 4 K.p.a. podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Skarżący dobrowolnie wykonywał przedmiotową decyzję, rozliczając się z obowiązków służbowych (karta zwolnienia z [...] stycznia 2007 r.) oraz składając jako policjant zwolniony ze służby wniosek o ustalenie prawa do emerytury policyjnej. W związku ze złożeniem wspomnianego wniosku skarżący od 19 stycznia 2007 r. ma ustalone prawo do emerytury policyjnej, a od [...] lutego 2007 r. świadczenie emerytalne jest mu faktycznie wypłacane (zgodnie z zaświadczeniami Dyrektora Zakładu Emerytalno–Rentowego MSWiA z [...] maja 2009 r. nr [...] oraz z [...] listopada 2011 r. nr [...].

W związku z powyższym organ stwierdził, że w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. skarżący nie mógł zostać dopuszczony do służby, był bowiem wówczas uznany za emeryta policyjnego pobierającego świadczenie emerytalne. Jako osoba, która nie była uprawniona i zobowiązana do świadczenia służby skarżący nie miał możliwości wykonywania w omawianym okresie żadnych zadań i czynności służbowych, a tym samym brak jest podstaw do przyznania za ten okres uposażenia (od [...] lutego 2007 r.) i innych świadczeń pieniężnych.

Ponadto w świetle przepisów ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (w brzmieniu obowiązującym w omawianym okresie) nie można być jednocześnie policjantem uprawnionym do uposażenia i emerytem policyjnym pobierającym świadczenie emerytalne (art. 1, art. 39 ust. 1 pkt 1, art. 40a).

Organ zaznaczył, że prawo do uposażenia wiąże się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako subiektywny zamiar podjęcia służby oraz obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2010 r., sygn. akt 1 OSK 158/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 70/13). W przypadku skarżącego – w ocenie organu - nie można mówić o gotowości do pełnienia służby, skoro skarżący przez cały omawiany okres, zachowując status emeryta policyjnego, pobierał przyznane mu świadczenie emerytalne, a ponadto od [...] stycznia 2008 r. do [...] października 2009 r. jako przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem były: [...] (zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...] stycznia 2008 r. nr [...], wydanym przez Wójta Gmino O. oraz decyzją nr [...] Wójta Gmino O. z [...] października 2009 r,).

Zdaniem organu bez znaczenia pozostaje fakt, iż skarżący w omawianym okresie przedstawiał zaświadczenia lekarskie stwierdzające czasową niezdolność do pracy. Organ podkreślił, że skarżący nie miał obowiązku usprawiedliwienia nieobecności w służbie, będąc emerytem policyjnym pozostającym na zaopatrzeniu finansowym Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA. Poza tym w przekonaniu organu bezzasadne i nieracjonalne byłoby uwzględnianie przez Komendanta Głównego Policji zaświadczeń lekarskich wystawianych wobec emeryta policyjnego jako dokumentów potwierdzających czasową niezdolność do służby z powodu choroby. Organ zauważył, że stosownie do § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (w brzmieniu obowiązującym w omawianym okresie) przy wystawianiu ubezpieczonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Inne zatem są warunki ustalenia czasowej niezdolności do służby z powodu choroby wobec policjanta, a inne wobec osoby, która policjantem nie jest i nie świadczy służby.

W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie organu, nie można uznać, że skarżący w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie świadczył służby z powodu choroby, bądź innej przyczyny, o której mowa w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ zaznaczył, że istotą niniejszego postępowania jest ustalenie okresu, za który skarżącemu przysługuje uposażenie. Jednocześnie przypomniał, że stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, uposażenie policjanta jest nierozerwalnie związane z mianowaniem na określone stanowisko służbowe. Organ, rozpatrując więc żądanie przyznania uposażenia za dany okres, orzeka o uposażeniu należnym na konkretnym stanowisku służbowym, na które policjant został mianowany.

Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Natomiast wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust 1 ustawy o Policji).

W myśl art. 104 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny (art. 104 ust. 2 cytowanej ustawy). Natomiast stosownie do art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1 - 3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (art. 104 ust. 4 cytowanej ustawy).

Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1 - 4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stale lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy (art. 104 ust. 6 cytowanej ustawy).

Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ó grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) dodatkami do uposażenia są; 1) dodatek za stopień, 2) dodatek funkcyjny, 3) dodatek służbowy, 4) dodatek stołeczny, 5) dodatek za opiekę nad służbowym koniem lub psem, 6) dodatek instruktorski, 7) dodatek lotniczy, 8) dodatek kontrolerski, 9) dodatek specjalny, 10) dodatek terenowy. Warunki przyznawania oraz wysokość wymienionych dodatków określają przepisy § 7 -16 powołanego rozporządzenia.

Skarżący żądając przyznania uposażenia za wskazany okres, nie kwestionował mianowania go na stanowisko [...] Zespołu [...] w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. Oczywistym więc jest, że żądanie skarżącego nie dotyczy jakiegokolwiek uposażenia, lecz należnego (w świetle wydanych decyzji administracyjnych i obowiązujących przepisów prawa) na zajmowanym stanowisku służbowym.

Tym samym za nieuzasadnione i nieracjonalne należałoby uznać wątpliwości organu, czy skarżący, żądając wypłaty uposażenia za dany okres służby, domaga się przyznania składników uposażenia należnych (i wypłacanych do stycznia 2007 r.) na stanowisku, które zajmował w tym okresie (eksperta Zespołu Werbunku i Rozpoznania Zarządu w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji), czy też żąda również innych składników uposażenia, których nie wskazał w treści żądania i które nie były mu wcześniej wypłacane (np. dodatek funkcyjny, dodatek stołeczny, dodatek za opiekę nad służbowym koniem lub psem).

W świetle powyższego organ uznał, iż zgłoszone przez skarżącego żądanie wypłaty uposażenia dotyczy niewątpliwie przyznania uposażenia należnego z tytułu mianowania na stanowisko eksperta Zespołu Werbunku i Rozpoznania Zarządu w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji, a więc uposażenia składającego się z uposażenia zasadniczego (zwiększonego z tytułu wysługi lat o odpowiedni procent, ustalony w odrębnej decyzji administracyjnej), dodatku służbowego oraz wynikającego z posiadanego w okresie służby stopnia [...] Policji dodatku za stopień. Brak jest natomiast podstaw do przyjęcia, że skarżący, żądając wypłaty uposażenia, domaga się wypłaty składników uposażenia niezwiązanych z zajmowanym w danym okresie .stanowiskiem służbowym, takich jak dodatek funkcyjny, dodatek stołeczny, dodatek za opiekę nad służbowym koniem lub psem, dodatek instruktorski, dodatek lotniczy, dodatek kontrolerski czy dodatek terenowy.

Jednocześnie organ podkreślił, że zgłoszone przez skarżącego żądanie wypłaty dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej było już przedmiotem rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2014r., utrzymanym w mocy postanowieniem nr [...] z [...] maja 2014 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej. Wymienione rozstrzygnięcia aktualnie funkcjonują w obrocie prawnym, w konsekwencji czego nie jest możliwe ponowne orzekanie w przedmiotowej kwestii w niniejszym postępowaniu.

Także kwestia uprawnień skarżącego do należności pieniężnej w postaci nagrody rocznej podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu administracyjnym.

Mając na względzie powyższe rozważania, organ wskazał, że wobec wykazanego braku świadczenia przez skarżącego służby w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. z innych powodów niż określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji i w konsekwencji nieprzyznania uposażenia, brak jest możliwości przyznania wymienionemu z tytułu wyłącznie pozostawania w stosunku służbowym w wymienionym okresie, innych świadczeń pieniężnych ściśle związanych z faktycznym pełnieniem w danym okresie służby, bądź też wynikających z wysokości należnego w danym okresie uposażenia.

Skarżącemu nie przysługuje zatem z tytułu wyłącznie pozostawania w stosunku służbowym od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. dodatkowa odprawa, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, oraz ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy. Organ zaznaczył przy tym, iż skarżący otrzymał wskazane świadczenia pieniężne w wymiarze wynikającym z faktycznego pełnienia służby w Policji z prawem do uposażenia. Ustalenie tych świadczeń w wyższym wymiarze nie jest natomiast możliwe, skoro w spornym okresie skarżący nie nabył prawa do uposażenia, a wysokość przedmiotowych świadczeń, stosownie do art. 115 ust. 1 i art. 115a ustawy o Policji, jest zależna od uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W związku z brakiem pełnieniem służby w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. skarżącemu nie przysługuje również równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie (o którym mowa w obowiązującym w spornym okresie rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie - Dz. U. nr 125, poz. 1166, z późn. zm.), zryczałtowany równoważnik pieniężny za niewykorzystanie prawa przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez wymienionego miejscowości w kraju i z powrotem (o którym mowa w art. 73 ust. 3 ustawy o Policji oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 maja 2002 r, w sprawie warunków korzystania prze/ policjantów oraz członków ich rodzin z prawa przejazdu raz w roku środkami publicznego transportu zbiorowego na koszt właściwego organu Policji oraz warunków przyznawania zryczałtowanego równoważnika pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego przejazdu - Dz. U. nr 74, poz. 683) oraz równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (o którym mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o Policji oraz rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego - Dz. U. nr 100, poz. 919, z późn. zm.).

Jednocześnie organ podkreślił, że wszystkie należne skarżącemu z tytułu służby w Policji i zwolnienia z tej służby świadczenia pieniężne zostały wypłacone wymienionemu z urzędu. Jeżeli natomiast skarżący uważa, że Komendant Główny Policji nie dokonał wypłaty jakiejkolwiek przysługującej mu należności, powinien ją wskazać w sposób precyzyjny i jednoznaczny, bowiem organ administracji nie może zastępować strony w określeniu przedmiotu postępowania.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ I instancji przepisów procedury administracyjnej – organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie zadośćuczyniono dyspozycji wymienionych w uzasadnieniu odwołania regulacji. W szczególności Komendant Główny Policji w sposób wyczerpujący wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, dokonana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ocena materiału dowodowego sprawy jest wystarczająca, bowiem wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, na których się oparto, zaś w uzasadnieniu prawnym wskazano i przeanalizowano podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 K.p.a.). Decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane w oparciu o art. 107 § 1 K.p.a. Organ I instancji nie naruszył zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a. ), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy (art. 77 K.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonał oceny, która znalazła odzwierciedlenie w sentencji wydanej decyzji (art. 80 K.p.a.). W sprawie nie naruszono także zasady szybkości prowadzenia postępowania administracyjnego, jak również art. 61 § 1, art. 75 § 1 i art. 76 § 1 K.p.a..

Odnośnie zarzutu skarżącego, iż nie uczestniczył w przedmiotowym postępowaniu, organ stwierdził, iż zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 253/08). Tymczasem już chociażby składając w ustawowym terminie środek zaskarżenia, skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania mógł odnieść się do argumentów organu administracyjnego, wejść w polemikę, przedstawić swoje stanowisko w sprawie, a organ odwoławczy miał obowiązek odnieść się do tych zarzutów. Wykorzystując to prawo, skarżący nie przedstawił żadnych nowych dowodów lub okoliczności, które mogłyby rzutować na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja jest - w ocenie organu odwoławczego – wystarczająca.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący skarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 6, 7, 8, 9, 10, 12, 35, 36, 75 § 1, 77 § 1, 80, 81, 107 § 1 i 3, 130 § 1 i 2 i 156 § 1 pkt 2 K.p.a. przez działanie niezgodne z obowiązującym prawem, bez ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, pominięcie dowodów i wniosków skarżącego, niedokonanie lub dokonanie w ograniczonym zakresie oceny szeregu istotnych okoliczności, sprzeczną z faktami i dowodami ocenę stanu faktycznego sprawy, wydanie decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, nieustosunkowanie się do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów skarżącego;

- art. 153 i 170 P.p.s.a. przez ponowną ocenę okoliczności, faktów i dowodów, które były przedmiotem uprzedniej oceny sądów administracyjnych;

- art. 76 § 1 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z treścią dokumentów urzędowych zgromadzonych w sprawie;

- uznanie bez podstawy prawnej, z naruszeniem przepisów o właściwości oraz wbrew art. 3 ust. 2, art.. 12, art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) i ich rodzin, iż wadliwe ustalenie skarżącemu od [...] stycznia 2007 r. prawa do emerytury skutkuje uprawnieniem UGP do uznania skarżącego za emeryta policyjnego, który nie wykazał gotowości do pełnienia służby w Policji;

- uznanie bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów o właściwości, iż w sytuacji zawinionego przez UGP przyznania i wypłaty skarżącemu nienależnej emerytury zamiast uposażenia, organ ten jest uprawniony do pozbawienia skarżącego prawa do uposażenia i innych świadczeń powiązanych za okres do dnia rzeczywistego zwolnienia ze służby w Policji;

- naruszenie art. 61 ust. 1 kpa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie nieobjętym żądaniami skarżącego, a także w związku z brakiem rozstrzygnięcia dotyczącego żądania przyznania podwyżki uposażenia zasadniczego za 2008 r. oraz dodatku specjalnego oraz ewentualnych innych podwyżek i świadczeń należnych z mocy prawa;

- naruszenie art. 104 ust. 1 i 3, 70 ust. 1 i 2, 73 ust. 3, 91 ust. 1 i 114 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz stosownych rozporządzeń MSWiA poprzez wydanie bez podstawy prawnej decyzji o odmowie przyznania prawa do określonych w nich dodatków i świadczeń;

- niezastosowanie art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji oraz uznanie bez podstawy prawnej, iż pomimo korzystania ze zwolnień lekarskich oraz wydania orzeczeń o całkowitej niezdolności do służby w Policji od [...] stycznia 2007 r., za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., w którym faktycznie nie pełnił służby, ale w niej pozostawał, nie należy się uposażenie i inne świadczenia pieniężne oraz ustawowe podwyżki uposażenia;

- niezastosowanie decyzji ZER MSWiA z [...] sierpnia 2010 r. i [..] października 2010 r. o zmianie emerytury policyjnej, potwierdzających uznanie przez organ emerytalny faktu zwolnienia skarżącego ze służby i ustalenia świadczenia emerytalnego z [...] października 2008 r.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy Komendanta Głównego Policji;

- stwierdzenie nieważności tych decyzji w całości;

- zawarcie w wyroku w ramach art. 153 P.p.s.a. oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania;

- poinformowanie w trybie art. 155 § 1 P.p.s.a. Prezesa Rady Ministrów o istotnych naruszeniach prawa przez UGP i MSWiA;

- zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Sformułowane w petitum skargi zarzuty zostały rozwinięte i szczegółowo omówione w jej obszernym uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasową argumentację.

W piśmie z [...] października 2014 r. skarżący w całości podtrzymał wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie.

Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymaganiom prawa.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można natomiast mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Inaczej mówiąc samo podejmowanie służby należy rozumieć jako czynności i działania wykonywane przez funkcjonariusza związane z pełnieniem służby, jak również gotowość do podejmowania tych czynności i zadań.

Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji) i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa (art. 106 ust. 3 ustawy o Policji). Jednocześnie prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza (por. wyroki NSA z 15 stycznia 2010 r., I OSK 926/09, z 7 lipca 2010 r., I OSK 158/10, publ. na stronie internetowej https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie wykonywał zadań funkcjonariusza Policji od [...] stycznia 2007 r. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r., mocą którego skarżący został zwolniony z Policji z [...] stycznia 2007 r., podlegał bowiem wykonaniu – zgodnie z art. 130 § 4 K.p.a. – przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Był bowiem zgodny z żądaniem strony.

Co więcej skarżący zadań tych wykonywać nie mógł, gdyż jak wynika z zawiadomienia Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B. z [...] kwietnia 2007 r. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, za inwalidę i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów ze wskazaniem, że inwalidztwo istnieje od [...] stycznia 2007 r..

Jak wynika z karty zwolnienia otrzymanej przez skarżącego [...] stycznia 2007 r. i zwróconej [...] stycznia 2007 r. skarżący rozliczył się z obowiązków służbowych i po tej dacie obowiązków tych nigdy nie podjął.

Z tak ukształtowanych okoliczności faktycznych wynika, że skarżącemu nie przysługiwało uposażenie za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż wobec stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego, zmieniona została data zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i nowy termin zwolnienia został ustalony na [...] października 2008 r., skoro w ramach istniejącego stosunku służbowego skarżący nie wykonywał zadań funkcjonariusza Policji od [...] stycznia 2007 r., gdyż w tej dacie rozkaz o zwolnieniu został już wykonany.

Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie znajdował zastosowania art. 121 ustawy o Policji. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu policjant otrzymuje w okresie choroby uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący – co wynika z przywołanego powyżej zawiadomienia – był od [...] stycznia 2007 r. niezdolny do służby, którego to stanu nie można utożsamiać z chorobą, stanowiącą zasadniczo przemijającą przeszkodę w wykonywaniu zadań służbowych.

Skarżący wskazuje wprawdzie, iż przebywał na zwolnieniach lekarskich, ale zwolnień tych w aktach nie ma, gdyż z uwagi na upływ czasu zostały zniszczone. Podzielić należy jednak stanowisko organy, iż zaświadczenia lekarskie wystawiane emerytowi policyjnemu nie mogą przesądzać o czasowej niezdolności do służby. Zgodnie bowiem z § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawienia zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Nie wymaga bowiem szerszej argumentacji, iż w przypadku emeryta nie pozostającego w zatrudnieniu nie ma mowy o rodzaju i warunkach pracy uwzględnianych przy wystawianiu zaświadczenia lekarskiego. Nie można przy tym tracić z pola widzenia okoliczności, że do dnia wydania wyroku w sprawie o sygn.. akt II SA/Wa 1038/07, czyli do 16 kwietnia 2008 r., skarżący był poza służbą wobec ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2007 r. Nie mógł zatem ubiegać się o wystawienie zaświadczeń lekarskich stwierdzających czasową niezdolność do pracy, skoro pracy tej nie świadczył.

Wbrew stanowisku skarżącego organ nie był uprawniony do wszczynania procedury określonej w art. 126 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż stany faktyczne regulowane tym przepisem w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Organ był natomiast zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., co w sposób jednoznaczny wynika z wyroku z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt. IISAB/Wa 349/10. Jednocześnie w wyroku tym Sąd nie przesądził, gdyż nie był do tego uprawniony, czy żądania skarżącego w powyższym zakresie są uprawnione.

Nie można zatem podzielić poglądu skarżącego o naruszeniu przez organ art. 153 i 170 P.p.s.a.

Po sprecyzowaniu żądań przez skarżącego, wypełniając ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku z 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, organ orzekł co do żądań skarżącego. Wyjaśnił jakie konkretnie "inne należności" zostały objęte skarżonym rozstrzygnięciem, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w powyższym wyroku, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie nie powinno obejmować podwyżki innych składników uposażenia za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Te "inne należności" szczegółowo określone w decyzji nie mogły być skarżącemu przyznane w sytuacji gdy w okresie tym nie przysługiwało skarżącemu uposażenie. Pozostają one bowiem bądź w ścisłym związku z faktycznym pełnieniem przez funkcjonariusza w danym okresie służby, bądź też wynikają z wysokości należnego w tym przedziale czasowym uposażenia. W swojej skardze skarżący nie precyzuje jakie jeszcze inne należności niż te, o których mowa w pkt 7 decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. przysługują mu. Sąd uznał zatem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest kompletne.

Stosownie do art. 106 ust.3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa.

Powyższa regulacja stanowiła podstawę do przyznania skarżącemu prawa do wypłaty uposażenia, prawa do wypłaty dodatku służbowego i prawa do wypłaty dodatku za stopień za okres 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007 r., skoro ostatnim dniem faktycznego wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego był [...] stycznia 2007 r.

Zgodnie z art. 100 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Natomiast wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat (art. 101 ust. 1 ustawy o Policji).

W myśl art. 104 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje dodatek za stopień w wysokości uzależnionej od posiadanego stopnia policyjnego. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny (art. 104 ust. 2 cytowanej ustawy). Natomiast stosownie do art. 104 ust. 3 ustawy o Policji, na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby (art. 104 ust. 4 cytowanej ustawy).

Szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stale lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego określa, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy (art. 104 ust. 6 cytowanej ustawy).

Stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) dodatkami do uposażenia są: 1) dodatek za stopień, 2) dodatek funkcyjny, 3) dodatek służbowy, 4) dodatek stołeczny, 5) dodatek za opiekę nad służbowym koniem lub psem, 6) dodatek instruktorski, 7) dodatek lotniczy, 8) dodatek kontrolerski, 9) dodatek specjalny, 10) dodatek terenowy. Warunki przyznawania oraz. wysokość wymienionych dodatków określają przepisy § 7 - 16 powołanego rozporządzenia.

Skarżący przed zwolnieniem ze służby zajmował stanowisko [...] Zespołu [...] w B. Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji. Z tym też stanowiskiem służbowym wiązało się należne skarżącemu uposażenie. Uposażenie to składało się z uposażenia zasadniczego zwiększonego z tytułu wysługi lat o odpowiedni procent ustalony w odrębnej decyzji administracyjnej, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień. Jako prawidłowe należy ocenić stanowisko organu, że nie można uznać za należne skarżącemu inne dodatki niezwiązane z zajmowanym stanowiskiem służbowym. Na dodatki takie nie wskazuje również sam skarżący.

Odnosząc się natomiast do żądań skarżącego dotyczących dodatku specjalnego zauważyć należy, że w tym zakresie organ wydał odrębne rozstrzygnięcie – odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w wysokości 30 % kwoty bazowej, zaś skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona (wyrok z 27 października 2014 r. sygn. akt IISA/Wa 1121/14). Organ na wydanie odrębnego rozstrzygnięcia wskazał w skarżonej decyzji.

Także należność pieniężna w postaci nagrody rocznej jest rozpoznawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, co jednoznacznie wynika ze skarżonej decyzji oraz z wyroku z 20 stycznia 2007 r. II SAB/Wa 349/10. O powyższych należnościach organ nie mógł zatem rozstrzygać w skarżonej decyzji.

Rozstrzygając o prawie skarżącego do wypłaty uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień za okres od 19 stycznia 2007 r. do 31 stycznia 2007 r., organ zasadnie odmówił tego prawa do powyższych należności finansowych za okres od 1 lutego 2007 r. do 15 października 2008 r. Skarżący w okresie tym pozostawał wprawdzie w stosunku służbowym, ale obowiązków służbowych nie wykonywał z przyczyn innych niż określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji.

Jako nieuprawniony uznać należy zatem zarzut wydania skarżonej decyzji bez podstawy prawnej. Podstawa ta została w decyzji podana w jej petitum, jak również szczegółowo omówiona w uzasadnieniu decyzji z przyporządkowaniem określonych okoliczności faktycznych pod stosowne normy prawne.

W świetle powyższej argumentacji na uwzględnienie nie zasługuje nadto zarzut rażącego naruszenia prawa.

Na uwzględnienie nie zasługują także pozostałe zarzuty skargi.

Podkreślenia przy tym wymaga, że zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać nadto należy, że żaden organ nie jest obowiązany przeprowadzić wszystkich dowodów zgłoszonych przez stronę, a jedynie te, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, pozostają w związku z jej istotą. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności ustalonych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących zastosowanie. Tylko pominięcia ustalenia faktu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy można kwalifikować do naruszeń reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie.

W sprawie niniejszej organ ustalił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia żądań skarżącego i zgromadził taki materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Pominięcie dowodów zgłoszonych przez skarżącego, czy też nieodniesienie się do wszystkich jego żądań, wniosków i zarzutów nie może zostać ocenione jako mające istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ujęte w skardze, w tym zarzut sprzeczności decyzji z treścią zgromadzonych w sprawie dokumentów urzędowych, nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Jako pozbawione uzasadnionych podstaw należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów o właściwości.

Organ do przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...) odwołał się jedynie dla wzmocnienia swojej argumentacji o niemożności wykonywania przez skarżącego obowiązków służbowych po [...] stycznia 2007 r.. Jak zostało wskazane powyżej skarżący obowiązków tych wykonywać nie mógł nie tylko dlatego, że był emerytem, ale z powodu niezdolności do służby istniejącej od [...] stycznia 2007 r. To właśnie z powodu niewykonywania zadań i obowiązków skarżącemu od [...] lutego 2007 r. nie należało się uposażenie zasadnicze, dodatki stałe i w konsekwencji inne należności związane z pełnieniem służby.

Bez wpływu na możliwość przyznania skarżącemu uposażenia pozostają zmiany decyzji emerytalnej wynikające ze skorygowania daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Zmiany te dokonane w 2010 r. nie świadczą bowiem o wykonywaniu przez skarżącego obowiązków służbowych po [...] stycznia 2007 r., a wykazanie takiej okoliczności miałoby zasadnicze i przesądzające znaczenie w sprawie.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.