Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 149/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92b, art.92c ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 34 ust. 1 i 3 lit.a
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. B. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...],Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" - karę pieniężną w wysokości 10.200 zł.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło:

1) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

2) brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia użytkowania pojazdu,

3) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę,

4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

5) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

6) niezgłoszenie na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, w wymaganym terminie,

7) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, na której stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi - za każdą wykresówkę,

8) udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień.

Ww. naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 7 marca – 18 marca 2016 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli z dnia 18 marca 2016 r. Przedmiotem kontroli była zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewóz drogowych określonych w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy; przestrzeganie przepisów ruchu drogowego w zakresie transportu drogowego na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodność wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców określonych w przepisach rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe AETR, sporządzonej w Genewie 1 lipca 1970 r. oraz ustawy o czasie pracy kierowców.

W okresie objętym kontrolą strona legitymowała się zaświadczeniem nr [...] na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne z datą ważności do dnia 9 sierpnia 2016 r. Zakres kontroli obejmował okres od dnia 1 sierpnia do dnia 31 grudnia 2015 r.

W odwołaniu od tej decyzji P. B. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a., przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, a także naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Podniósł, że w toku postępowania wnioskował o przesłuchanie kierowcy, gdyż z treści zeznań Z. R. w żadnym wypadku nie wynika, że dopuszczał się on niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości lub przebytej drogi. Organ dysponował wykresówkami z dnia 14.09.2015, 28.08.2015, 16.11.2015 i nie dopatrzył się wcześniej takiego naruszenia. W ocenie strony rozszerzenie prowadzonego postępowania jest bezpodstawne, gdyż w marcu 2016 r. organ dysponował kompletem tarcz wykresówek. Poza tym kierowca nie potwierdził dokonywania jakichkolwiek niedozwolonych zapisów. Jeżeli organ wcześniej nie stwierdził naruszeń, to oznacza to przeprowadzenie błędnej analizy tarcz tachografów lub próbę nałożenia jak największej kary pieniężnej, co strona wiąże z wcześniejszą kontrolą drogową w której organ umorzył postępowanie. Podkreślił, że posiada tylko jeden specjalistyczny pojazd służący do przewozu drewna, a wyznaczenie jego przedsiębiorstwa do przeprowadzenia kontroli jest nadużyciem ze strony kontrolujących. Zdaniem odwołującego się, organ nie zastosował się do zapisów zarządzenia GITD nr 28/2014. Zakwestionował również ustalenia organu, informując, że kierowca Z. R. w dniu 14 sierpnia 2015 r. odebrał przerwę od godz. 08:20 do godz. 9:15, zapis tarczy w zakresie prędkości jest w pozycji zerowej, przejechanych kilometrów brak. Tachograf zamontowany w pojeździe w przypadku pracy silnika rejestruje zapis w polu aktywności kierowcy. Podobną argumentację strona przedstawiła w przypadku innych naruszeń stwierdzonych przez organ I instancji. Poza tym zdaniem odwołującego się kierowca Z. R. rejestrował wszystkie aktywności, w dniach 16.11.2015 r., 23.12.2015 r., a pojazd mógł się poruszać poza drogami publicznymi. Poinformował, że w prowadzonym przedsiębiorstwie są przestrzegane przepisy dotyczące czasu pracy kierowców, prowadzone są szkolenia i spełnione są wszystkie obowiązki wynikające z przepisów transportowych.

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], GITD w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości, w pkt 2) nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.100 zł.

W uzasadnieniu GITD wskazał, iż przedsiębiorca w dniu 21 października 2015 r. wykonywał przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne pojazdem nr rej. [...], który nie został zgłoszony do wykazów pojazdów załączonego do wniosku o udzielenie zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne nr [...] wydanego przedsiębiorcy przez GITD. Kontrola drogowa z dnia 21 października 2015 r. udokumentowana protokołem kontroli nr [...] wykazała, że kierowca L. P. - pracownik firmy "A" - wykonywał w dniu 21 października 2015 r. przewóz drogowy w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy, a przewożony ładunek pochodził również z przedsiębiorstwa "A". Pojazd o nr rej. [...] nie jest zgłoszony do wykazu pojazdów, którymi na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] - przedsiębiorca może wykonywać przewozy co potwierdza wydruk z systemu teleinformatycznego Biura ds. Transportu Międzynarodowego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego (stan na dzień 15 marzec 2016 r.).

Nadto w dniu 20 września 2012 r. wprowadzono zmiany odnośnie miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę P. B., a zmiany te nie zostały zgłoszone organowi wydającemu zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nr 0266670. W systemie teleinformatycznym GITD adres przedsiębiorcy to: [...] B. [...], natomiast aktualny adres prowadzenia działalności gospodarczej to: ul. [...], [...] S. M. Wprowadzone zmiany potwierdza wpis w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, natomiast zarówno na zaświadczeniu na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne nr [...], jak i w systemie teleinformatycznym figuruje poprzedni adres przedsiębiorcy.

W wyniku szczegółowej analizy wykresówek kierowcy Z. R. stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi. Naruszenie dotyczy wykresówek z dnia: 14.09.2015 r., 28.09.2015 r. i 16.11.2015 r. Na ww. wykresówkach stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego ręcznych zapisów wykresu przebytej drogi.

Na wykresówce z dnia 14.09.2015 r. niedozwolony zapis został wykonany od około godz. 5.05 do godz. 5.09. (około 1,5 km).

Na wykresówce z dnia 28.09.2015 r. niedozwolony zapis został wykonany od około godz. 16.26 do godz. 16.30. (około 3,5 km).

Na wykresówce z dnia 16.11.2015 r. niedozwolony zapis został wykonany od około godz. 18.55 do godz. 19.00. (około 4 km).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenia protokołu kontroli mogą zostać rozszerzone w postępowaniu administracyjnym o nowe naruszenia. Podkreślił, że organ stwierdził naruszenie z lp. 6.3.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - dopiero po przesłuchaniu kierowcy, a więc kiedy uzupełniał materiał dowodowy w sprawie.

GITD uznał zarzuty co do stronniczego postępowania za całkowicie niezrozumiałe. Organ I instancji prowadził postępowanie zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, zgodnie z zarządzeniem GITD z dnia 17 września 2014 r. nr 28/2014 w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego.

GITD uznał również za bezpodstawne zarzuty dotyczące naruszeń czasu pracy, do których to organ I instancji w sposób obszerny odniósł się w treści decyzji. Natomiast odnośnie kwestii wykonywania przewozu poza drogami publicznymi, zauważył, że przeczą temu zeznania kierowcy.

Ponadto GITD zwrócił uwagę, że fakt używania wykresówki poświadcza użytkowanie pojazdu po drodze publicznej. Istotnym jest, że kierowca deklarując na wykresówce przebycie określonej ilości kilometrów (wpisując stan drogomierza w momencie rozpoczęcia i zakończenia użytkowania pojazdu) powinien taką samą ilość kilometrów zarejestrować na wykresie drogi na wykresówce. Wszelkie rozbieżności w tym zakresie muszą być sankcjonowane, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, że przejazdy nierejestrowane na wykresówce mogły być wykonane przez kierowcę w czasie kiedy ten winień odbierać odpoczynek lub przerwę.

Poza tym organ odwoławczy zauważył, że pomiędzy godz. 12.05 a 12.55 dnia 12.10.2015 r. kierowca wykonał dwa podjazdy tj. o godz. 12.26 i 12.28 i zostały one zarejestrowane na wykresówce. Przerwą dla kierowcy jest tylko czas kiedy nie prowadzi on pojazdu bez względu na to, czy prędkość jest na tyle duża, żeby została wyraźnie zarysowana na wykresówce. Wykres aktywności, który szeroką linię rejestruje tylko i wyłącznie wówczas, gdy pojazd się porusza. Na wykres ten nie mają wpływu urządzenia dodatkowe pracujące w pojeździe, czy jego silnik.

W ocenie GITD w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący był skutecznie informowany przez organ o wszystkich czynnościach jakie były podejmowane w sprawie. W opinii GITD postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Tym samym organ I instancji prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji RP oraz zasady wskazanej w art. 45 Konstytucji w zakresie sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy skarżącego. GITD nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym.

P. B. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję GITD z dnia [...] listopada 2016 r. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej naruszeń obejmujących czas pracy kierowcy, obowiązki kierowcy oraz w zakresie pozostałych naruszeń z zakresu czasu pracy na które nie miał wpływu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W szczególności P. B. zarzucił zaskarżonej decyzji, że wydana została z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji, nieuwzględnienie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej, co polegało na niewykazaniu w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia przez stronę naruszeń; art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, umowy międzynarodowej AETR oraz Rozporządzenia (WE) 561/2006 oraz Rozporządzenia (EWG) 3820/85 przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych.

Skarżący podniósł, że organy obu instancji naruszyły przepisy K.p.a. w tym art. 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Wnioski wysnute przez kontrolującego nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Wskazał, że w rozumieniu art. 107 § 1 K.p.a. chodzi tak o podstawę formalną - którą stanowi art. 106 i 107 K.p.a., ale też podstawę prawa materialnego, którego ewentualne naruszenie stanowić może podstawę wydania decyzji. Zarzucił, że zaskarżona decyzja nie powołuje podstawy prawnej - materialnej.

W konsekwencji skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym przez ich zastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz jednoczesne nałożenie kary w wysokości 10 100 zł, mimo, że w poprzedniej kontroli podczas badania tego samego materiału dowodowego nie stwierdzono żadnych naruszeń,

- pominięcie zastrzeżeń strony określonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji (podniósł, że zostały naruszone przepisy K.p.a.),

- rozpatrzenie dowodów w sposób wybiórczy i subiektywny oraz zignorowanie wpływu działania urządzenia HDS na zapis na tarczy z tachografu w polu aktywności kierowcy,

- naruszenie art. 6, 7, 8, 10 § 1, 138 § 1, 139 K.p.a.

Podsumowując skarżący podał, że zarzuca naruszenie przepisów postępowania, tj.; art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń, w szczególności w zakresie niezasadnego obciążenia podmiotu naruszeniami związanymi z czasem pracy kierowcy, mimo prowadzonego stałego nadzoru i prawidłowej organizacji czasu pracy; a także naruszenie prawa materialnego, tj.; art. 92b. ust. 1 pkt 1 lit. a i b, ustawy o transporcie drogowym przez nałożenie na podmiot kontrolowany kary administracyjnej, mimo że z materiału dowodowego wynika, iż zapewnił on właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., a także zapewnił prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r., po okresie prowadzenia pojazdu trwającym 4 i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba, że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tą może zastąpić przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożona w czasie w taki sposób aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego przepisu jest sankcja wynikająca z I p.5.2. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, w postaci kary pieniężnej w wysokości 150 zł o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz w wysokości 200 zł za każde następne rozpoczęte 30 minut.

Na podstawie wykresówek stwierdzono, że kierowca Z. R. w dniu 14 sierpnia 2015r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu o 17 minut, w dniu 23 września 2015r. o jedną godzinę i 35 minut, w dniu 12 października 2015r. o 1 godzinę i 45 minut, w dniu 13 listopada 2015r. o 5 godzin, w dniu 3 grudnia 2015r. o 55minut, w dniu 15 września 2015r. o 28 minut, w dniu 8 września 2015r. o 18 minut, w dniu 28 sierpnia 2015r. o 22 minuty.

W przypadku przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w dniach: 14 sierpnia 2015r., 23 września 2015r., 12 października 2015r., strona skarżąca nie przedstawiła podczas kontroli dowodu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganych przerw lub odpoczynków. W przypadku przekroczenia norm prowadzenia pojazdu w dniu 23 listopada 2015r. jako przyczynę wskazano, poruszanie się w korku, oraz brak wolnych miejsc na parkingu.

Odnośnie przekroczenia norm czasu pracy w dniu 3 grudnia 2015r., 15 września 2015r. i 28 sierpnia 2015r., strona skarżąca wskazała, iż przekroczenie nastąpiło z uwagi na zablokowanie drogi na skutek kolizji.

Natomiast odnośnie przekroczenia norm czasu pracy w dniu 8 września 2015r., wykresówkę opatrzono adnotacją ręczną, iż przekroczenie nastąpiło z uwagi na remont drogi. Jednakże organ słusznie uznał, że adnotacje ręczne poczynione na wykresówkach są niewiarygodne, skoro jak przyznał sam Z. R., napisał je pod dyktando osoby trzeciej.

Zgodnie z treścią art. 12 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 (WE) Nr 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3820/85, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6 - 9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Sytuacje wskazane przez kierowcę nie wypełniają więc okoliczności z art. 12 rozp. (WE) Nr 561/2006.

W myśl art. 8 ust. 1 - 4 i 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24

godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca może wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego odpoczynku zawarta w 24-godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku.

Konsekwencją powyższego jest treść 1p. 5.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następną rozpoczęta godzinę.

Analiza wykresówek kierowcy Z. R. wykazała, że w dniu 17 września 2015r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 58 minut. W trakcie kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Wykresówka nie została opatrzona żadną adnotacją.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3811/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE nr L 60 z 28 lutego 2014r.) kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w art. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iy): jeśli pojazd wyposażony w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki.

Stosownie do art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U. WE L 120 z 11 kwietnia 2006r. ze zm.), kierowca zapisuje jako inną pracę cały czas określony w art. 4 pkt. E), a także cały czas spędzony na prowadzeniu pojazdu używanego do działalności zarobkowej nieobjętego zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia oraz zapisuje wszelkie okresy gotowości określone w art. 15 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 od ostatniego dziennego lub tygodniowego okresu odpoczynku. Zapisu tego dokonuje się ręcznie na wykresówce, na wydruku lub przy użyciu funkcji ręcznego wprowadzania danych do urządzenia rejestrującego.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 przywołanego wyżej rozporządzenia nr 561/2006 czas spędzony na dojeździe do miejsca postoju pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia lub powrotu z tego miejsca, jeżeli pojazd nie znajduje się ani w miejscu zamieszkania kierowcy, ani w bazie pracodawcy, w której kierowca zwykle pracuje, nie jest liczony jako odpoczynek lub przerwa, chyba że kierowca znajduje się na promie lub w pociągu i posiada dostęp do koi lub kuszetki. Czas spędzony przez kierowcę kierującego pojazdem nieobjętym zakresem niniejszego rozporządzenia do lub z pojazdu objętego zakresem niniejszego rozporządzenia, który nie znajduje się w miejscu zamieszkania kierowcy ani w bazie pracodawcy, gdzie kierowca zazwyczaj pracuje, jest traktowany jak "inna praca".

Konsekwencją powyższego jest treść 1p. 6.3.8. załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy karą pieniężną w wysokości 300 złotych za każdą wykresówkę.

Podczas analizy wykresówek kierowcy Z. R. przedstawionych do kontroli stwierdzono brak zapisu wszystkich danych o jego aktywności na wykresówce z dnia 9 września 2015r. oraz z dnia 10 września 2015r., 16 września 2015r., 28 września 2015r., 16 listopada 2015r., 22/23 listopada 2015r.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 33 ust. 7 ww. ustawy, przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ww. ustawy, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił:

Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7 a,

Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art.8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

Zgodnie z art. 7a ust. 2 pkt. 6 utd wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść 1p. 1.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenia na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art.8, w wymaganym terminie karą pieniężną w wysokości 800 złotych.

Organ I Instancji ustalił, że przedsiębiorca w dniu 21 października 2015r, wykonywał przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne pojazdem o nr rej. [...], który nie został zgłoszony do wykazów pojazdów załączonego do wniosku o udzielenie zaświadczenia na przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne nr [...] wydanego przedsiębiorcy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Kontrola drogowa z dnia 21 października 2015r. udokumentowana protokołem kontroli nr [...] (dokumentacja stanowi akta sprawy) wykazała, że kierowca L. P. - pracownik firmy "A" wykonywał w dniu 21 października 2015r. przewóz drogowy w imieniu i na rzecz swojego pracodawcy, a przewożony ładunek pochodził również z przedsiębiorstwa "A". Pojazd o nr rej. [...] nie jest zgłoszony do wykazu pojazdów, którymi na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] przedsiębiorca może wykonywać przewozy co potwierdza wydruk z systemu teleinformatycznego Biura ds. Transportu Międzynarodowego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego (stan na dzień 15 marca 2016r.).

Ponadto w dniu 20 września 2012r. wprowadzono zmiany odnośnie miejsca wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę P. B., a zmiany te nie zostały zgłoszone organowi wydającemu zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...]. W systemie teleinformatycznym Głównego Inspektora Transportu Drogowego adres przedsiębiorcy to: [...] B. [...], natomiast aktualny adres prowadzenia działalności gospodarczej to: ul. [...], [...] S. M.

Wprowadzone zmiany potwierdza wpis w Centralnej Ewidencji i informacji o Działalności Gospodarczej, natomiast zarówno na zaświadczeniu na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne nr [...], jak i w systemie teleinformatycznym figuruje poprzedni adres przedsiębiorcy.

Kara pieniężna za powyższe naruszenie wynosi: 800 złotych.

Zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3811/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. EU nr L 60 z 28 lutego 2014r.), zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść 1p. 6.3.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, na której stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi - za każdą wykresówkę, karą pieniężną w wysokości 3000 złotych.

W wyniku szczegółowej analizy wykresówek kierowcy Z. R. stwierdzono dokonanie niedozwolonych, bez użycia urządzenia rejestrującego, ręcznych, automatycznych lub półautomatycznych zapisów prędkości, aktywności lub przebytej drogi które dotyczyły dni 14 września 2015r. 29 września 2015r., 16 listopada 2015r.

Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie dorgowym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) Właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2005r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie z dnia 1 lipca 1970r. (Dz.U. z 1999r. nr 94, poz. 1086 i 1087),

2) prawidłowe zasady wynagradzania niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów Rozporządzenia, o którym mowa w punkcie 1 lit. a lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Natomiast art. 92c ust. 1 tejże ustawy stanowi, że:

1) nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art.92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się jeżeli:

I) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstałe

naruszenia, a naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń I okoliczności,

których podmiot nie mógł przewidzieć

II) za stwierdzone naruszenie podmiot wykonujący przewozy została

nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ lub w dniu ujawnienia

naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Organ odwoławczy słusznie uznał, że skarżący nie wykazał, iż organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Nie udowodnił, że dopełnił ciążącego na nim obowiązku i podjął wszelkie możliwe środki w celu zapobieżeniu naruszeń. Skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń, oraz że doszło do nich w okolicznościach, w których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Z tych względów prawidłowo uznał organ odwoławczy, iż brak było podstaw do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy, dokonał jego prawidłowej analizy i oceny, po czym wyprowadził z niego logiczne wnioski. Wbrew twierdzeniom skargi nie dopuszczono się naruszenia prawa procesowego jak i materialnego i z tych względów skarga jako bezzasadna podlegała w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddaleniu.