Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 298/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1, art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lipca 2012r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania K. S., utrzymał w mocy decyzję Starosty J. z dnia [...] znak: [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w Z., gm. M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 2685, stanowiącej własność K. S., poprzez udzielenie A. Sp. z o.o. w T. Oddział W K. zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego (w decyzji błędnie wysokiego) ciśnienia DN 315 mm MOP 0,5 Mpa relacji Z. – S., dla zasilania w gaz mieszkańców i zakłady pracy przy trasie gazociągu oraz ustanowienie pasa strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu), którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, przebiegając 8,87 m przez szerokość ww. działki, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych. A. Sp. z o.o. w T. Oddział W K. została ponadto zobowiązana do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po przeprowadzeniu urządzeń. Orzeczono również o ustaleniu w odrębnej decyzji odszkodowania gdyby przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stało się niemożliwe albo spowodowało nadmierne trudności lub koszty bądź na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszyła się wartość nieruchomości.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Pismami z dnia 25.03.2009r. i 25.11.2009r. A. Sp. z o.o. w T. Oddział W K. wystąpiła do K. S. o wyrażenie zgody na przeprowadzenie gazociągu średniego ciśnienia przez jego nieruchomość. W projekcie umowy cywilnoprawnej wskazano, jakie ograniczenia będą się wiązały z budową gazociągu, inwestor zobowiązał się do pokrycia wszelkich strat poniesionych w związku z budową gazociągu oraz do wypłaty odszkodowania ustalonego przez rzeczoznawcę majątkowego. Pismami z dnia 18.03.2010r., 11.04.2011r. i 11.07.2011r. inwestor ponowił swoją propozycję.

Wobec nie ustosunkowania się K. S. do przedstawionej mu propozycji inwestor, na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., wnioskiem z dnia 5.10.2011r. wystąpił do Starosty J. o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia DN 315 mm MOP 0,5 Mpa relacji Z. – S., dla zasilania w gaz mieszkańców i zakłady pracy przy trasie gazociągu, oraz ustanowienie pasa strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu), którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, przebiegając 8,87 m przez szerokość ww. działki, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych. Do wniosku załączono opis wniosku, informację z przebiegu prowadzonych z właścicielem rokowań, wypis i wyrys z rejestru gruntów wraz z mapą ewidencyjną, dokumenty potwierdzające własność nieruchomości, mapę do celów projektowych, wypis i wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego oraz pełnomocnictwo.

W dniu 14.11.2011r. Starosta J. przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której K. S. nie wyraził zgody na przebieg gazociągu przez jego nieruchomość. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] organ I instancji ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie inwestorowi wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu K. S. zarzucił organowi naruszenie art. 114 ust. 1 u.g.n. z uwagi na nie przeprowadzenie rokowań przed wszczęciem postępowania. Podniósł, iż w kierowanej do niego korespondencji zarówno inwestor jak i B. s.c. w L. nie określili precyzyjnie planowanego obiektu, a informacja o przebiegu gazociągu znalazła się dopiero w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Wskazał, że oba podmioty nie są jednostkami administracji publicznej ani nie występują z ich upoważnienia. W związku z dyspozycją § 9 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe zarzucił organowi naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie, że teren planowanej inwestycji porośnięty jest roślinnością drzewiastą o charakterze leśnym. W ocenie autora odwołania inwestorowi pozostawiono dowolność w kwestii odszkodowania. Brak oszacowania przed podjęciem prac inwestycyjnych uniemożliwia jego zdaniem obiektywne oszacowanie poniesionych strat. Ponadto wg odwołującego się umieszczenie osi środkowej gazociągu w linii środkowej pasa technologicznego sieci energetycznej średniego napięcia stanowi złamanie wszelkich uwarunkowań technicznych. Brak orzeczenia w decyzji o kosztach stawiennictwa w trakcie postępowania stanowi z kolei naruszenie art. 56 k.p.a.

Wojewoda utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, iż została ona wydana zgodnie z dyspozycją art. 124 u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie narusza bowiem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M.u z dnia 27 czerwca 2007r. nr 6/50/07 (Dz. Urz. Woj. ego Nr 154, poz. 2218), który dopuścił lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej na obszarze rolniczym (na którym znajduje się nieruchomość skarżącego), w tym gazociągu średniego ciśnienia (§ 17 pkt 4 lit. b). Organ wyjaśnił, że projektowana trasa gazociągu przebiega w pasie bezpośredniej bliskości z linią energetyczną średniego napięcia, wskutek czego teren po realizacji inwestycji będzie można nadal wykorzystywać zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Budowa gazociągu nie ingeruje w napowietrzną sieć energetyczną znajdującą się na przedmiotowej nieruchomości.

Organ przytaczając brzmienie art. 124 ust. 3 u.g.n. wskazał, że przepis nie precyzuje w jakiej formie inwestor prowadząc rokowania z właścicielem powinien kierować do niego propozycje zawarcia umowy cywilnoprawnej w przedmiocie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Ustalając, iż w niniejszej sprawie rokowania między inwestorem a właścicielem działki nr 2685 spełniły ustawowe wymogi organ zaznaczył, iż inwestor wielokrotnie przedstawiał projekt umowy cywilnoprawnej, w której proponował stosowne wynagrodzenie ustalone przez rzeczoznawcę majątkowego. Właściciel nie ustosunkował się jednak do żadnej propozycji, a nadto odebrał sobie możliwość wpłynięcia na przebieg gazociągu. Z wyjaśnień inwestora zawartych w piśmie z dnia 24.11.2011r. wynika bowiem, że istniała możliwość przeprojektowania gazociągu, z której skorzystali właściciele nieruchomości sąsiednich. Organ wskazał ponadto, iż do każdego z pism kierowanych do K. S. dołączona była również mapa z projektowanym gazociągiem.

Zdaniem organu odwoławczego decyzja Starosty J. czyni zadość również wynikającemu z art. 124 ust. 1 wymogowi precyzyjnego określenia obszaru, na którym następuje ograniczenie prawa własności. Obszar strefy kontrolowanej (1 m) spełnia zaś wymogi, o których mowa w § 2 pkt 5 w zw. z § 9 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. Organ ustalił ponadto, że działka nr 2685 oznaczona jest w rejestrze gruntów symbolem RV – grunty orne, a zatem nie jest terenem leśnym jak twierdzi autor odwołania.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości o wypłacie jakiejkolwiek rekompensaty na rzecz właściciela jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów (wyrok WSA w Kielcach z dnia 2 grudnia 2009r., sygn. II SA/Ke 544/09). Zgodnie z art. 124 ust. 4 u.g.n. właścicielowi przysługuje odszkodowanie jedynie wówczas gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty. Oznacza to, że odszkodowanie może być określone w odrębnej decyzji dopiero po zakończeniu realizacji inwestycji.

Odnosząc się do kwestii kosztów stawiennictwa to zdaniem Wojewody brak orzeczenia Starosty w tym zakresie nie miał wpływu na wynik sprawy. W przedmiocie kosztów postępowania organ orzeka bowiem odrębnie nie łącząc tego z załatwieniem sprawy (wyrok NSA z dnia 20 maja 2010r., sygn. II OSK 880/09). Podstaw prawnych nie znajduje również żądanie zwrotu kosztów odwołania (art. 262 § 1 k.p.a.).

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu zarzucił Staroście J.emu pominięcie dyspozycji art. 124 ust. 3 u.g.n. Zdaniem skarżącego w związku z nie przeprowadzeniem rokowań organ powinien na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać inwestora do dostarczenia w terminie 7 dni dokumentów z rokowań, a gdyby to nie nastąpiło pozostawić sprawę bez rozpoznania. Pojęcie rokowań uznał za synonim negocjacji, których celem jest rozwiązanie konfliktu w sposób satysfakcjonujący obie strony.

Zdaniem skarżącego kierowanej do niego korespondenci nie można uznać za negocjacje. Pierwsze pismo z dnia 25.03.2009r. wysłane przez B. s.c. w L. podpisane zostało przez Zastępcę Dyrektora ds. Dystrybucji J. S., który nie figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym jako osoba uprawniona do reprezentacji inwestora. Propozycje zawarte w załączonym projekcie umowy skarżący uznał za zmierzające do wywłaszczenia. Kolejne pismo z dnia 25.11.2009r. również zostało wysłane przez w L., a podpisane przez P. W., zdaniem skarżącego podobnie jak J. S. nie uprawnionego do reprezentowania inwestora. Pismo z dnia 18.03.2010r. w ocenie skarżącego nie wniosło niczego nowego w sprawie. Kolejne pismo w L. z dnia 11.04.2011r. ostrzegało, że brak odpowiedzi zostanie potraktowany jako odmowa zawarcia umowy. Skarżący wskazał, iż jego pierwszym bezpośrednim kontaktem z inwestorem było dopiero pismo z dnia 11.07.2011r. znak: [...] podpisane przez J. S.. Wyjaśnił, że po otrzymaniu pierwszego pisma udał się do siedziby A. w K. lecz mimo pozostawienia stosownych danych, nikt się z nim nie skontaktował. Z tego powodu przestał reagować na otrzymywaną korespondencję.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 113 ust. 1, w myśl którego wywłaszczenie może nastąpić tylko na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, a także naruszenie art. 114 ust. 1, nakładającego na starostę obowiązek poprzedzenia postępowania rokowaniami. Stwierdził, że podczas rozprawy administracyjnej w dniu 14.11.2011r. inwestor delegował jako pełnomocnika stażystę nie znającego sprawy i pozbawionego możliwości zawierania porozumień.

Autor skargi zarzucił inwestorowi wprowadzenie Starosty w błąd w piśmie z dnia 24.11.2011r., w którym podano, że wszystkie kolejne mapy z wyjątkiem pierwszej zawierały mapy w tej samej skali i z tym samym przebiegiem gazociągu. Za nieuprawnione uznał powoływanie się przez organ na istnienie sieci energetycznej, albowiem dotychczas nie zostały uregulowane stosunki własnościowe między administratorem sieci a właścicielami nieruchomości. Wskazał, iż wg mapy nadesłanej przy piśmie z dnia 11.07.2011r. (znak: [...]) linia gazociągu nie pokrywa się z linią sieci energetycznej. Z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zgodny jest zaś tylko przebieg gazociągu oznaczony na mapach przesłanych w marcu 2009r. Poza tym podniósł, iż z planu nie wynika aby wykonawcą gazociągu była A.. Według niego nie jest to podmiot realizujący cel publiczny, a zwykła spółka prawa handlowego. Powoływanie się przez organ na art. 112 u.g.n. jest zatem zdaniem skarżącego nieuprawnione. Posiadanie statusu inwestora urządzeń infrastruktury technicznej nie jest bowiem w ocenie skarżącego równoznaczne z realizacją celu publicznego, zastrzeżoną dla Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego.

W końcowej części skargi jej autor wskazał na położenie swojej działki na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem R – tereny upraw rolnych, ogrodniczych i sadowniczych. Dopuszczenie na tym terenie działalności sadowniczej wymusza zatem ustalenie szerokości strefy kontrolowanej w myśl § 9 ust. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r., tj. czterometrowego pasa pozbawionego roślinności drzewiastej. To zaś w znacznym stopniu ogranicza możliwość gospodarowania na powyższym fragmencie terenu. Skarżący wyjaśnił ponadto, że mimo figurowania w rejestrze gruntów jego działki jako grunty orne (symbol RV) jest ona porośnięta roślinnością o charakterze leśnym, co ma szczególne znaczenie przy kwestiach odszkodowawczych. Dlatego zdaniem skarżącego Starosta powinien do decyzji dołączyć wycenę gruntu na dzień wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że do reprezentowania A. Sp. z o.o. w T. Oddział W K. upoważniony został na mocy pełnomocnictwa z dnia 16.03.2009r. W.K., przedstawiciel Biura Inżynierii Komunalnej s.c. w L. Pełnomocnictwa tego udzielił Dyrektor ds. Ekonomiczno-Finansowych W.A., który został umocowany do reprezentowania kieleckiego oddziału A.. Zatem zdaniem organu wszelką korespondencję prowadzoną w ramach rokowań kierowaną przez W.N. uznać należy za prawidłową w myśl przepisów prawa cywilnego. Korespondencję kierowaną przez J. S. organ uznał za mającą charakter informacyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli miało to lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.

Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) zwanej dalej jako u.g.n., umożliwia staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji publicznej, ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przedstawiona regulacja ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że tylko w sytuacji braku zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z wykonaniem określonej inwestycji, gdy prowadzone negocjacje pomiędzy właścicielem a inwestorem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość – organ administracji jest uprawniony do działania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Organ administracji jest zobligowany do zbadania czynności poprzedzających złożenie wniosku, w tym wymaga sprawdzenia legalność przeprowadzonych między stronami rokowań. Z uwagi na ograniczenie w swobodnym korzystaniu z prawa własności istotne jest jednoznaczne określenie przebiegu inwestycji przez daną nieruchomość jak również precyzyjne określenie na czym polega uszczuplenie władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji.

W rozpoznawanej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione. Wniosek A. Sp. z o.o. w T. Odział W K. dotyczy przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia DN 315 mm MOP 0,5 Mpa relacji Z. – S., czyli jest związany z realizacją inwestycji celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze, o spełnieniu warunku realizacji celu publicznego nie przesądza podmiot realizujący inwestycję, ale jej rodzaj. Zgodnie z art. 6 pkt 2 u.g.n. budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy.

Jak wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w M. z dnia [...] nr [...] (Dz. Urz. Woj. Nr 154, poz. 2218) zawartych w § 17 pkt 4 lit b, plan dopuszcza na terenach rolniczych, na których znajduje się nieruchomość skarżącego, lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej, a do takich zalicza się gazociąg średniego ciśnienia. Wskazano, że projektowana trasa gazociągu przebiega w bezpośredniej bliskości z linią energetyczną średniego napięcia.

Trafnie wskazuje organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie określają prawnej formy prowadzenia rokowań. Powszechnie w orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (por. wyrok NSA z dnia 5.10.2006r. I OSK 1307/05, wyrok WSA w Gorzowie z dnia 31.12.2007r. sygn. akt II SA/Go 579/07 lex nr 357505, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7.10.2009r. sygn. akt IV SA/Po 381/09 lex nr 574097).

Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje które umożliwiałyby zawarcie porozumienia.

Odnosząc się do zarzutu skargi w kwestii wadliwie przeprowadzonych rokowań stwierdzić należy, że ich przebieg został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajdują się pisma z dnia 25 marca i 25 listopada 2009r., 18 marca 2010r., 11 kwietnia i 11 lipca 2011r. z załączonymi do nich umowami, których podpisanie przez skarżącego kończyłoby proces negocjacji. Wobec nie podpisania w/w umów przez skarżącego prawidłowe było stanowisko organu, że rokowania w sprawie wejścia na teren nieruchomości w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu. Zarzuty skarżącego co do prowadzenia rokowań przez osoby nieupoważnione przez A. Sp. z o.o. w T. Oddział W K. nie mogły uzasadniać odmowy udzielenia zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na etapie postępowania administracyjnego. Przede wszystkim dlatego, że skarżący w razie zastrzeżeń mógł osobiście zwrócić się do inwestora o potwierdzenie upoważnienia do prowadzenia rokowań przez osoby, które występowały w imieniu w/w spółki, czego nie zrobił, a po wtóre w odpowiedzi na skargę Spółka w sposób niebudzący wątpliwości wykazała, że J. S. podpisujący pisma z dnia 25.03.2009r.,18.03.2010r. i 11.07.2011r., pełniący funkcję Z-cy Dyrektora ds. Dystrybucji w Zakładzie Gazowniczym zgodnie z podpisanymi przez dwóch członków Zarządu A. pełnomocnictwami ogólnymi z dnia 3.09.2008r. i z dnia 14.12.201r. (dowód: k. nr 34 i 35 akt sądowych) był upoważniony do działania w imieniu Spółki. Z kolei B.I.K. B. s.c. w L. podpisujące pisma z dnia 25.11.2009r. i z dnia 18.03.2010r., posiadało pełnomocnictwo z dnia 16 marca 2009r. (dowód: k. nr 21 akt adm.), upoważniające projektanta do reprezentowania A. w postępowaniach cywilnych z właścicielami nieruchomości leżących po trasie projektowanego gazociągu o uzgodnienie warunków udostępniania nieruchomości pod projektowany i budowany gazociąg jak również negocjowanie warunków przejścia gazociągu przez grunty z uwzględnieniem interesów Oddziału Zakładu Gazowniczego K.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że inwestor nie uzyskał zgody właściciela na wejście na działkę nr 2685, przez którą przebiega inwestycja. Brak odpowiedzi skarżącego na kierowane do niego oferty pozwalał orzekającym w sprawie organom administracji na uznanie, że inwestor mimo braku zgody na wejście na teren działki skarżącego spełnił wymóg przewidziany art. 124 ust. 1 u.g.n. dotyczący obowiązku przeprowadzenia rokowań. Tak i stan uzasadniał udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut wadliwego określenia w zaskarżonej decyzji strefy kontrolowanej gazociągu. Wojewoda prawidłowo stwierdził, że położenie działki skarżącego na terenie oznaczonym w miejscowym planie jako " tereny upraw rolnych, ogrodniczych i sadowniczych – R", która w ewidencji gruntów i budynków została ujawniona jako grunt rolny o symbolu RV uzasadnia wyznaczenie strefy kontrolowanej zgodnie z wymogami przewidzianymi w § 9 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, tj. dla gazociągów niskiego i średniego ciśnienia 1m, gdy linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. Brak podstaw do wyznaczenia szerszej strefy kontrolnej, czego żądał skarżący powołując się na treść § 9 ust. 7 cyt. rozporządzenia, albowiem fakt porośnięcia działki nr 2685 drzewami nie oznacza, że na działce znajduje się las.

Podkreślić również należy, że kwestie związane z nieuregulowaniem spraw własnościowych na skutek budowy sieci energetycznej nie mają żadnego znaczenia w sprawie udzielenia zgody na ograniczenie korzystania z nieruchomości na skutek budowy gazociągu średniego ciśnienia.

Sąd I instancji w pełni akceptuje zawarte w zaskarżonej decyzji wywody organu odnoszące się do ustalenia odszkodowania w odrębnej decyzji, po zakończeniu realizacji inwestycji i po stwierdzeniu, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje trudności lub koszty.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.