Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 794/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2, art. 71a ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant referent stażysta Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) [...] lutego 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą na podstawie art. 71a ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., dalej: Prawo budowlane) nakazał Gminie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej na działce nr [...] do organizacji zebrań i spotkań wiejskich bez organizacji zabaw taneczno-rozrywkowych w zakresie organizacji zabaw, wesel, i innych imprez rozrywkowych.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ opisał przebieg postępowania wskazując między innymi, że zostało ono wszczęte w związku z zarzutami Z.M. (zawartymi w jego piśmie z [...].07.2015 r.) o "niewłaściwym użytkowaniu" sali wiejskiej w [...]. W toku postępowania organ ustalił, że Gmina uzyskała pozwolenie na budowę nr [...] z [...].12.2010 r. oraz decyzję o zmianie pozwolenia na budowę nr [...] z [...].11.2012 r., wydane przez Starostę, dla inwestycji obejmującej: przebudowę budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską z rozbudową o część sanitarno-kuchenną, rozbiórkę sanitariatów, oficyny, budynku gospodarczego i części budynku warsztatowego na działce nr ewid. [...]. Natomiast decyzją PINB nr [...] z [...].06.2013 r. udzielono pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu, poprzedzone przeprowadzeniem kontroli obowiązkowej. PINB wskazał, że w celu wyjaśnienia okoliczności wskazanych w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16.06.2016r. sygn. akt II SA/Go 357/16 wezwał Wójta Gminy do złożenia zeznań i wyjaśnień.

W związku z tym [...].11.2016 r. działający z upoważnienia Gminy Kierownik Referatu Inwestycji i Gospodarki Gminy oświadczył, że gmina nie zajmuje się organizacją imprez w sali wiejskiej w [...], zaś sala jest udostępniana na podstawie złożonego wniosku o wynajem, przy czym wnioskodawcy sami przygotowują salę oraz zaplecze gastronomiczne i obsługę, natomiast dotychczas wnioskodawcami w większości przypadków były osoby prywatne wynajmujące salę na przyjęcie weselne. Do protokołu przesłuchania dołączono kopie wniosków o wynajem sali, umów najmu oraz faktur VAT wystawionych przez Gminę tytułem czynszu wynajmu sali.

PINB wskazał, że przesłuchał również pracownika restauracji, która jest przez niego reprezentowana w sprawach najmu sali wiejskiej w [...]. Osoba ta zeznała, że w przedmiotowym obiekcie organizowane są około 2 imprezy w ciągu roku - w 2015 r. były to dwa przyjęcia weselne - na około 100 i 80 osób oraz zabawa mikołajkowa na około 50 dzieci, zaś w 2016 r. przyjęcie weselne na około 50 osób. Wymieniona restauracja posiada również umowy najmu sali na 2017 r. na około 50 osób. Przy czym dokumentacja finansowo- księgowa tej restauracji nie przedstawia ilości osób uczestniczących w imprezie.

W ocenie organu powiatowego ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że sala wiejska w [...] została zaprojektowana i przyjęta do użytkowania jako obiekt użyteczności publicznej dla potrzeb spotkań społeczeństwa wiejskiego do 50 osób. PINB wskazał, że klasyfikacja ochrony pożarowej tego obiektu zalicza się do kategorii ZL III zagrożenia ludzi i klasy C odporności ogniowej, zaś kategoria ZL III zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obliguje do użytkowania obiektu przez liczbę osób nie przekraczającą 50. Natomiast ze zgromadzonych dowodów wynika, że przedmiotowa sala jest wynajmowana głównie w celu organizowania przyjęć weselnych oraz imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym, zaś organizowane przyjęcia przewidują ilość uczestników przekraczającą możliwości użytkowe sali pod względem bezpieczeństwa pożarowego, gdyż przewidywana ilość uczestników przekracza 50 osób i w niektórych przypadkach wynosi nawet 120 osób. W ocenie PINB powyższe powoduje naruszenie przepisu art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z czym postanowieniem nr [...] z [...].12.2016 r. nakazał wstrzymanie użytkowania budynku w zakresie organizacji zabaw taneczno-rozrywkowych i jednocześnie na podstawie art. 71a ust. 1 pkt 2 nałożył obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego w terminie do 31.01.2017 r. Jednak żądane dokumenty nie zostały przedłożone, zatem w ocenie PINB zrezygnowano z legalizacji samowolnie dokonanej zmiany sposobu użytkowania.

W ustawowym terminie odwołanie od decyzji PINB nr [...] z [...].02.2017 r. znak: [...] wniosła Gmina wyrażając stanowisko, że nie dokonała zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego poprzez organizację imprez o charakterze taneczno-rozrywkowym o liczbie uczestników przekraczającej normy dla tej kategorii obiektu budowlanego. Jakkolwiek w kilku przypadkach osoby trzecie korzystające z sali za zgodą Gminy zorganizowały tego typu imprezy, jednak w ocenie Gminy nie ponosi ona odpowiedzialności za działania tych podmiotów, a ponadto były to incydentalne przypadki i nie świadczą o trwałej zmianie sposobu użytkowania obiektu przez jego właściciela. Niezależnie od tego strona skarżąca wskazała, że decyzja nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej sali wiejskiej obejmowała pozwolenie na użytkowanie sali wiejskiej do 50 osób bez względu na charakter spotkania, w jakim uczestniczą. Tymczasem według zaskarżonej decyzji przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowej sali ma polegać na ograniczeniu jej użytkowania do organizacji zebrań i spotkań wiejskich bez organizacji jakichkolwiek zabaw taneczno- rozrywkowych w zakresie organizacji zabaw, wesel i innych imprez rozrywkowych, niezależnie od liczby ich uczestników. W odwołaniu wskazano, że pierwotnie sala wiejska przeznaczona była do przebywania w niej 50 osób, bez względu na charakter spotkania w jakim uczestniczą. Zatem celem PINB nie było przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej, lecz ograniczenie go do spotkań wiejskich, co nie mieści się w dyspozycji art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej Gminy przepis ten przewiduje możliwość przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania a nie jego ograniczenia. Takie ograniczenie stoi również w sprzeczności z tradycyjną, powszechnie akceptowaną funkcją tego typu obiektów i panującymi zwyczajami. Ponadto skarżąca Gmina zarzuciła organowi I instancji niezrealizowanie wszystkich wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16.06.2016r. sygn. akt II SA/Go 357/16. Z akt sprawy nie wynika mianowicie, aby organ dokonał pomiaru wielkości i układu obciążeń, w związku z czym nie można ustalić, czy w przedmiotowej sprawie doszło do przetoczenia norm powodujących zmianę sposobu użytkowania. Natomiast nie każda zmiana sposobu użytkowania jest prawnie istotna, a tylko taka która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, a co za tym idzie możliwość dalszego, zmienionego sposobu użytkowania.

W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania WINB decyzją z [...].04.2017 r. znak: [...] uchylił decyzję nakazową PINB nr [...] z dnia [...].02.2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwalającego na stwierdzenie bądź wykluczenie, że w przedmiotowym obiekcie - sali wiejskiej na działce nr [...] doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższe orzeczenie WINB wniósł Z.M. zarzucając decyzji naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji PINB, pomimo iż zdaniem skarżącego przy wydawaniu decyzji nie doszło do uchybienia przepisom postępowania, a decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny.

Decyzja WINB z [...].04.2017 r. znak: [...] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., z 26.07.2017 r. sygn. akt II SA/Go 425/17. W ocenie sądu administracyjnego decyzja i postępowanie prowadzone ponownie przez organ I instancji, mimo trafnie dostrzeżonych przez WINB uchybień, nie wypełniły hipotezy przepisu art. 138 § 2 K.p.a. czyli nie spełniły warunku, iż "decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". W związku z tym WSA stwierdził, że decyzja organu I instancji (nr [...] z [...].02.2017 r.) ma wady argumentacyjne, a jej rozważania nie są wystarczające i nie uzasadniają w pełni przyjętej kwalifikacji prawnej. W rezultacie wskazane w decyzji organu odwoławczego uchybienia, w większości trafnie zdiagnozowane, zdaniem WSA nie wymagały rozpoznania sprawy od nowa, ale ponownej i tym razem właściwej bo kompleksowej i dobrze uargumentowanej oceny dowodów. W związku z tym Sąd stwierdził, że z analizy sprawy, jak i uzasadnienia decyzji WINB nie wynikało, by zachodziła potrzeba ponowienia przeprowadzonych dowodów lub jakiegoś znacznego ich uzupełniania, zaś przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zadaniem organ drugiej instancji będzie, mając na względzie ocenę prawną oraz wskazówki wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z 16.12.2016r. w sprawie II SA/Go 357/16 oraz w niniejszym wyroku, rozstrzygnąć sprawę merytorycznie (w razie potrzeby korzystając z uprawnienia zawartego w art. 136 K.p.a.).

W wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania Gminy od decyzji PINB nr [...] z [...].02.2017r. znak: [...], WINB decyzją z [...].12.2017 r. znak: [...] uchylił decyzję nakazową PINB nr [...] z dnia [...].02.2017r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające nie doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego sprawy pozwalającego na stwierdzenie, że w przedmiotowym obiekcie - sali wiejskiej na działce nr [...], doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Skargę na powyższe orzeczenie WINB wniósł Z.M. zarzucając decyzji naruszenie norm postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 i 80 K.p.a. poprzez uznanie, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania Sali wiejskiej, a jej projektowana funkcja umożliwiła organizację imprez o charakterze taneczno-rozrywkowym, w sytuacji gdy prawidłowo zebrany i oceniony materiał wskazuje na wniosek przeciwny, a w szczególności z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że organizacja takich imprez nie była przewidziana przy uzyskaniu pozwolenia na budowę.

Decyzja WINB z [...],12.2017 r. znak: [...] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 14.03.2018r. sygn. akt II SA/Go 71/18. W ocenie sądu administracyjnego organ odwoławczy nie zastosował się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 26.07.2017r. sygn. akt: II SA/Go 425/17 i nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących pierwotnej funkcji obiektu - sali wiejskiej i co za tym idzie nie ocenił prawidłowo czy prowadzona w nim działalność w zakresie organizowania imprez tanecznych pozostaje w sprzeczności z tą pierwotną funkcją oraz czy organizowanie imprez, w których liczba uczestników przekraczając 50, nie jest zgodna z kategorią ochrony przeciwpożarowej ZL III, stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowalnego.

W toku postępowania odwoławczego WINB pismem z [...].06.2018 r. zwrócił się do Wójta Gminy o udzielenie informacji, czy została wydana decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej: przebudowę budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską z rozbudową o część sanitarno-kuchenną, rozbiórkę sanitariatów, oficyny, budynku gospodarczego i części budynku warsztatowego na działce nr ewid. [...], stanowiącej przedmiot postępowania organów nadzoru budowlanego. W odpowiedzi, przy piśmie z [...].07.2018 r. znak: [...] Gmina przesłała uwierzytelnioną kopię decyzji z [...].10.2010 r. znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej: przebudowę budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską z rozbudową o część sanitarno-kuchenną, rozbiórkę sanitariatów, oficyny, budynku gospodarczego i części budynku warsztatowego na działce nr ewid. [...] wraz z załącznikami.

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie stosownie do art. 71a ust 4 Prawa budowlanego nakazał Gminie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania Sali wiejskiej w [...] na działce o numerze ewid. gruntu [...] do organizacji zebrań, spotkań wiejskich oraz imprez okolicznościowych dla liczby osób nie przekraczającej 50, bez możliwości organizowania imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym.

Uzasadniając decyzję WINB wskazał, że podziela ustalenia organu powiatowego w kwestii zmiany sposobu użytkowania omawianego budynku Sali wiejskiej, polegającej na zmianie warunków bezpieczeństwa pożarowego oraz rozszerzeniu sposobu jego użytkowania o imprezy taneczno- muzyczne. Zdaniem WINB znajdujące się w aktach sprawy dowody i dokumenty, w szczególności: oświadczenie H.R. pełniącego rolę pełnomocnika Gminy złożonego do protokołu oględzin z [...].12.2015 r., że "w 2015 r. odbyły się imprezy okolicznościowe obejmujące: 10 wesel, 2 x urodziny, 2 x komunia, 1 x dożynki, 1 x Sylwester, 1 x Andrzejki, 1 x Walentynki, 1 x Prymicja księdza, wielokrotne zebrania mieszkańców oraz Rady Sołeckiej, 3 x sesja Rady Gminy, 1 x posiedzenie Komisji Rady Powiatu, natomiast w roku 2014 odbyły się: 1 x wesele, 1 x Mikołajki dla dzieci, 1 x Andrzejki, wielokrotne zebrania mieszkańców i Rady Sołeckiej, 2 x sesja Rady Gminy", protokół z [...].11.2016 r. z przesłuchania świadka H.R., kopie wniosków wynajmu przedmiotowej sali, protokół z [...].11.2016 r. z przesłuchania świadka A.K., wskazują w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w budynku świetlicy wiejskiej, organizowane są między innymi imprezy taneczno-muzyczne z przekroczeniem ilości uczestników do przebywania w przedmiotowej Sali wiejskiej nawet do 120 osób, co w konsekwencji powoduje zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego oraz warunków bezpieczeństwa higieniczno-sanitarnego i ochrony środowiska ze względu na wzrost poziomu hałasu.

WINB podkreślił, że bezpieczeństwo pożarowe oraz ochrona przed hałasem i drganiami są jednym z podstawowych wymagań, które należy zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego, spełniać, projektując, budując i użytkując budynki. Sposób spełnienia tych wymagań określają przepisy techniczno-budowlane oraz właściwe w danym zakresie Polskie Normy.

Kwalifikacja ochrony pożarowej tego obiektu zalicza się do kategorii ZL III zagrożenia ludzi i klasy C odporności ogniowej. Kategorię obiektu potwierdza protokół Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej z [...].05.2013 r. stanowiący załącznik do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Kategoria ZL III zgodnie z § 209 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie obliguje do użytkowania obiektu do 50 osób w takim stanie prawnym został przyjęty do użytkowania. Ponadto z dołączonej do projektu charakterystyki energetycznej budynku wynika, że projektowana liczba użytkowników wynosi 40.

Natomiast wymagania dotyczące ochrony przed hałasem i drganiami związane z organizacją imprez taneczno-muzycznymi zawarte są w § 323 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach (§ 324). Zgodnie natomiast z § 326 ust. 1 rozporządzenia poziom hałasu oraz drgań przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na łudzi w budynkach. W budynkach, o których mowa w ust. 1, przegrody zewnętrzne i wewnętrzne oraz ich elementy powinny mieć izolacyjność akustyczną nie mniejszą od podanej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi Normami określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach. Należy zauważyć, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. odsyłają zarówno do przepisów branżowych w zakresie ochrony środowiska (w tym przypadku do przepisów ww. rozporządzenia Ministra Środowiska), ale także do regulacji wynikających z Norm Polskich. Regulacja przepisów rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. niewątpliwie stanowi przepisy szczególne wobec ogólnych zasad ochrony przed hałasem wynikających z przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz wydanego w oparciu o zawartą w tej ustawie delegację - rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. Wynika to z faktu, iż wymagania w powyższym zakresie stawiane obiektom budowlanym precyzuje i określa właśnie rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Jego przepisy mają w tym zakresie charakter przepisu szczególnego wobec regulacji wynikających z przepisów ochrony środowiska.

Mając powyższe na względzie WINB stwierdził, że z akt sprawy nie wynika, a w szczególności z treści decyzji Wójta Gminy z [...].10.2010 r. znak: [...] o warunkach zabudowy oraz z decyzji nr [...] PINB z dnia [...].06.2013 r. znak: [...], którą udzielił pozwolenia na użytkowanie inwestycji obejmującej przebudowę budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską z rozbudową o część sanitarno-kuchenną na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] zrealizowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...].12.2010r. oraz zmiany decyzji nr [...] z dnia [...].11.2012r. wydanych przez Starostę, aby przewidziana była możliwość organizacji imprez taneczno-muzycznych. Także ze znajdującego się w aktach opracowania pt. "Projekt architektoniczno-budowlany (...), Przebudowa budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską oraz rozbudowa [...], dz. nr [...]" sporządzonej we wrześniu 2010r. przez mgr inż. arch. P.O. (opracowanie to stanowi załącznik do decyzji PINB nr [...] z dnia [...].06.2013r. udzielającej pozwolenie na użytkowanie) jednoznacznie wynika, że w części opisowej autor projektu budowlanego (pkt 6 "Dane uzupełniające") podał, że "w sali wiejskiej prowadzone będą spotkania rady wiejskiej", natomiast z części rysunkowej projektu budowlanego wynika, że w omawianym budynku zaprojektowano pomieszczenia, których przeznaczenie ma ścisły związek z organizacją imprez o charakterze konsumpcyjnym.

I tak z rysunków nr 4 i 5 (rzuty przyziemia w skali 1 : 50) wynika, że w poziomie przyziemia zaprojektowano pomieszczenia: kuchnię, zmywalnię, magazyn napojów oraz pomieszczenie "rozdzielni kelnerskiej". Ponadto wyposażenie tych pomieszczeń przedstawione na rysunku nr 12 (rzut przyziemia - technologia) jednoznacznie dotyczy żywności i jej przetwarzania (urządzenia chłodnicze, zmywarka gastronomiczna, umywalki i stoły nierdzewne), co w ocenie organu ma ścisły związek z rozpatrywanym sposobem wykorzystania budynku. Charakter zaprojektowanych pomieszczeń i ich wyposażenie świadczy, że przewidziana była funkcja gastronomiczna obiektu, co wiązało się z organizacją spotkań społeczności wiejskiej. Natomiast w ocenie organu odwoławczego z treści projektu budowlanego nie wynika aby ujęte były w nim rozwiązania techniczne i materiałowe związane ze zwiększoną emisją hałasu spowodowaną funkcją obiektu obejmującą organizację imprez taneczno-muzycznych. Przy czym samo stwierdzenie przez projektanta w części opisowej zatwierdzonego projektu budowlanego (pkt 9 - Dane o istniejących i przewidywanych cechach zagrożenia dla środowiska oraz higieny i zdrowia użytkowników) przebudowy i rozbudowy budynku warsztatowego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na salę wiejską w miejscowości [...], że projektowany obiekt nie ma negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, spełnia wymogi bezpieczeństwa i zdrowia użytkowników pod względem czystości i hałasu, natomiast zastosowane materiały budowlane i związane z budynkiem urządzenia są tak zaprojektowane, aby występujący poziom hałasu nie stanowił zagrożenia dla sąsiedztwa, zaś "możliwy występujący hałas pogłosowy wewnętrzny powstający w Sali ograniczony będzie przegrodami pomieszczenia", jest mało precyzyjne, aby uznać za wystarczające do stwierdzenia, że organizacja imprez taneczno-muzycznych nie przekroczy wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwi im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach. Ponadto autor projektu nie odniósł się w ogóle na temat jakiejkolwiek możliwości organizacji imprez taneczno-muzycznych określającej ilość uczestników imprezy.

Oczywistym jest, że podjęcie działalności polegającej na organizowaniu imprez tanecznych wiąże się ze zmianą warunków w zakresie emisji hałasu i drgań oraz układu obciążeń. Użytkowanie obiektu w taki sposób może naruszać prawnie chronione interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie budzi wątpliwości, w oparciu o zasady doświadczenia życiowego, że istotna jest różnica uciążliwości zarówno dla bezpośrednich użytkowników jak i właścicieli sąsiednich nieruchomości funkcjonowania obiektu, w którym odbywają się spotkania połączone z wyłącznie z konsumpcją gastronomiczną i obiektu, w którym odbywają się także imprezy taneczne i to na ponad 50 osób. Natomiast jak wskazuje się w orzecznictwie, w praktyce występują liczne przypadki, gdy podstawowa funkcja (np. kawiarnia) nie ulega zmianie, ale zmiana rodzaju działalności (np. lokal muzyczny) wywołuje skutki określone wart. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.03.2012 r. sygn. akt: II OSK 2549/10). Przy czym nawet zachowanie tej samej funkcji budynku nie przesądza o tożsamości prowadzonych w nim działalności, a dla ustalenia samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego czyli udowodnionych przejawów prowadzenia w obiekcie działalności sprzecznej z jego przeznaczeniem tj. funkcją obiektu, nie jest konieczne, by kolidująca z przeznaczeniem obiektu działalność miała charakter nieprzerwany (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 14.03.2018r. sygn. akt: II SA/Go 71/18 - LEK nr 2465604).

Zdaniem WINB podkreślenia wymaga, iż dla przyjęcia, że doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wystarczające jest wykazanie zaistnienia zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, warunków pracy zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, ochrony środowiska bądź wielkości czy układu obciążeń. Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie wymaga natomiast by nastąpiło ich pogorszenie. W ocenie organu odwoławczego, zebrany materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, iż doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania kontrolowanego obiektu. Przy czym bez znaczenia dla takiej oceny jest klasyfikacja obiektów budowlanych czy zakres realizowanej działalności gospodarczej, wynikający z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dla ustalenia, iż doszło do zmiany sposobu użytkowania nie ma większego znaczenia rodzaj podejmowanej działalności, a tym bardziej jej kwalifikacja. Istota zmiany sposobu użytkowania obiektu nie sprowadza się bowiem do zmian w zakresie objętym tymi klasyfikacjami, lecz zmian w zakresie współczynników użytkowych obiektu w stosunku do pierwotnych ich wartości związanych z funkcją obiektu, określoną w pozwoleniu na budowę lub w decyzjach późniejszych np. jak w niniejszej sprawie w decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie. Wystarczające jest ustalenie, że w obiekcie została podjęta inna działalność niż dotychczasowa z czym wiąże się zmiana warunków min. w zakresie warunków ochrony środowiska (co obejmuje też zdrowie ludzi) bądź wielkości lub układu obciążeń. Nie są zatem konieczne szczegółowe wyliczenia i opisy zmian o których mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Wystarczająca jest konstatacja, że zmiana w zakresie wskazanym miała miejsce, a porównanie wcześniejszego i obecnego sposobu użytkowania obiektu wskazuje na oczywistość tej zmiany. Zauważyć przy tym należy, iż utrwalone w orzecznictwie jest stanowisko, iż za zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy uznać także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu jego użytkowania w ramach dotychczasowej funkcji obiektu, jeżeli powoduje to skutki o których mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawno budowlane. Taka zmiana również kreuje po stronie właściciela obiektu obowiązek dokonania zgłoszenia, o którym mowa wart. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane(patrz: wyrok WSA w Warszawie z 29.06.2005r. sygn. akt: VII SA/W a 476/2005 - LEXnr 179074: wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19.07.2010r. sygn. akt: IISA/Wr 134/10 oraz Z. Kostka "Prawo budowlane. Komentarz", Gdańsk 2005, s. 172).

Zatem, w realiach rozpoznawanej sprawy uznać zatem należało, iż rozszerzenie dotychczasowej działalności o organizowanie imprez muzyczno-tanecznych z przekroczeniem dopuszczalnej liczby uczestników bez dokonania wymaganego zgłoszenia stanowi samowolną zmianę dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu. To rozszerzenie zakresu działalności wywołuje bowiem skutek o jakim mowa w przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co najmniej w zakresie emisji hałasu i drgań nim wywołanych.

WINB wskazał ponadto, że mając na względzie treść sentencji zaskarżonej decyzji (w postaci sformułowania nakazu, skierowanego do Gminy o przywróceniu sposobu użytkowania Sali wiejskiej na działce o numerze ewidencyjnym gruntu [...] do organizacji zebrań i spotkań wiejskich bez organizacji zabaw taneczno- rozrywkowych w zakresie organizacji zabaw, wesel i innych imprez rozrywkowych) jest nieprecyzyjny. Nie uwzględnia bowiem liczby osób, dla której przewidziano w projekcie budowlanym określony sposób przeznaczenia obiektu (sala wiejska) biorąc pod uwagę przyjętą kategorię zagrożenia ludzi (ZL III), co wynika z ustalonego przez PINB stanu faktycznego omawianej sprawy. Z tego względu organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję PINB i jednocześnie orzekł, jak w sentencji swojej decyzji. Przy czym zakres zmian wynikających z takiego rozstrzygnięcia posiada charakter korygujący i porządkujący rozstrzygnięcie wydane w sprawie przez PINB i w żadnym razie nie powoduje naruszenia przez organ II instancji art. 139 K.p.a. Zmiana rozstrzygnięcia organu I instancji nie zmienia bowiem sytuacji prawnej odwołujących się w odniesieniu do stwierdzonego przez organ nadzoru budowlanego obu instancji przesłanek do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania Sali wiejskiej.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Gminy złożonej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej w miejscowości [...] w sytuacji, gdy Gmina nie dokonała zmiany sposobu użytkowania ww. obiektu budowanego;

2) art. 71a ust. 4 w zw. z art. 71 ust, 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przez jego niewłaściwe zastosowanie i nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskie] w miejscowości [...] do organizacji zebrań, spotkań wiejskich oraz organizacji imprez okolicznościowych dla liczby osób nieprzekraczającej 50, bez możliwości organizacji imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym, w sytuacji, gdy organizowanie imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym o liczbie uczestników do 50 osób było zgodne z pierwotnie ustalonym sposobem użytkowania ww. obiektu budowlanego;

3) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezrealizowanie wszystkich wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 16 czerwca 2016, sygn. akt II SA/Go 357/16 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 71/18;

4) art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz wadliwe rozpatrzenie zabranego materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności błędne ustalenie, że organizowanie imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym o liczbie uczestników do 50 osób nie było zgodne z pierwotnie ustalonym sposobem użytkowania ww. obiektu budowlanego.

Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji na rzecz strony postępowania zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 71a ust. 1 Prawa budowlanego, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części, oraz nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa wart. 71 ust. 2. Prawa budowlanego. Zgodnie natomiast z art. 71 a ust. 4, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa wart. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Tymczasem Gmina nie dokonała zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego poprzez organizację imprez o charakterze taneczno- muzycznym o liczbie uczestników przekraczającej normy dla tej kategorii obiektu budowlanego. Strona nie zaprzecza, że w kilku przypadkach podmioty trzecie, które korzystały z sali wiejskiej za zgodą Gminy zorganizowały tego typu imprezy. Jednakże Gmina nie ponosi odpowiedzialności za działania tych podmiotów. Przypadki organizacji tego typu imprez były incydentalne i nie świadczą o trwałej zmianie przez właściciela obiektu sposobu jego użytkowania. Z tego względu wydanie przez organ decyzji o obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej było bezpodstawne.

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby uznać, że doszło do zmiany sposobu użytkowania ww. sali wiejskiej (czemu strona postępowania konsekwentnie zaprzecza), to zaskarżona decyzją narusza art. 71 a ust. 4 w zw. z art. 71 ust, 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca wskazał, że decyzją nr [...] Gmina uzyskała pozwolenie na użytkowanie sali wiejskiej w [...] na działce ewidencyjnej [...], po wcześniejszym przeprowadzeniu przez PINB kontroli obowiązkowej w dniu [...] czerwca 2013 r. Do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie ww. sali wiejskiej, strona niniejszego postępowania dołączyła wszystkie niezbędne dokumenty, w tym stanowisko Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, z którego wynika, że sala wiejska w [...] przeznaczona jest do przebywania w niej 50 osób, co kwalifikuje ją do kategorii ZL III zagrożenia ludzi. W związku z tym, wyżej wskazana decyzja nr [...] obejmowała pozwolenie na użytkowanie sali wiejskiej do 50 osób, bez względu na charakter spotkania w jakim uczestniczą.

Tymczasem, według zaskarżonej decyzji, przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej w [...] ma polegać na ograniczeniu jej użytkowania do organizacji zebrań, spotkań wiejskich oraz organizacji imprez okolicznościowych dla liczby osób nieprzekraczającej 50, bez możliwości organizacji imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym - niezależnie od liczby ich uczestników. Przedmiotowy nakaz nie stanowi jednak przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania Sali wiejskiej w [...] w myśl art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego. Przypomnieć należy, że pierwotnie sala wiejska przeznaczona była do przebywania w niej 50 osób, bez względu na charakter spotkania w jakim uczestniczą. Tymczasem PINB nie przywrócił poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej, lecz ograniczył go zakazując organizacji jakichkolwiek imprez taneczno-muzycznych, co nie mieści się w dyspozycji art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego. Wyraźnie zaznaczyć należy, że art. 71 a ust. 4 przewiduje jedynie możliwość przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania, a nie jego ograniczenia, dlatego też doszło do naruszenia ww. przepisu. Nakazanie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania mogłoby ewentualnie polegać na wskazaniu, że w budynku sali wiejskiej w [...] mogą odbywać się wszelkiego rodzaju imprezy, w tym wesela, komunie, zabawy okolicznościowe i inne imprezy rozrywkowe, z tym zastrzeżeniem, że liczba uczestników tych spotkań nie może przekraczać 50 osób.

Nie bez znaczenia – zdaniem skarżącej - pozostaje również okoliczność, że ograniczenie sposobu użytkowania sali wiejskiej w [...] poprzez zakaz organizowania imprez taneczno- muzycznych stoi w sprzeczności z tradycyjną powszechnie akceptowaną funkcją tego typu obiektów. Wskazać należy, że ograniczenie rodzaju imprez organizowanych w Sali wiejskiej jest sprzeczne z panującymi zwyczajami. Przytoczyć w tym miejscu należy wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 września 2014 r. (II SA/Gd 395/14), według, którego "świetlice wiejskie to pomieszczenia przeznaczone do spędzania czasu wolnego, rekreacji i edukacji, rozwijania zainteresowań i integracji lokalnych społeczności. Świetlice te mają charakter obiektów użyteczności publicznej. Samorządy gminne zakładające świetlice wiejskie realizują w ten sposób zadania służące zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkańców".

Zaskarżonej decyzji strona postępowania zarzuca również naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z przywołanym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji nie dokonały szeregu ustaleń, do dokonania których został zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 czerwca 2016r., sygn. akt II SA/Go 357/16. We wskazanym wyroku WSA wskazał m.in., że w przedmiotowej sprawie nie wyjaśniono zakresu bezpieczeństwa pożarowego, warunków higieniczno-sanitarnych, wielkości lub układu obciążeń będącego następstwem intensyfikacji rodzaju działalności. Z akt sprawy nie wynika, aby organ dokonał m.in. pomiaru wielkości i układu obciążeń, wobec czego nie sposób ustalić, czy w przedmiotowej sprawie nie doszło do przekroczenia norm, powodujących zmianę sposobu użytkowania. Podnieść należy, iż z przepisu art. 71 Prawa budowlanego wynika, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub w jego części jest prawnie istotna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, a co za tym idzie możliwość dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Tak orzekł chociażby WSA w Lublinie wyrokiem z 18 października 2012 r., IS SA/Lu 695/12, LEX nr 1234365. Ustalenie, iż nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części sprowadza się do wyjaśnienia, czy i w jakim zakresie podjęcie łub zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa naj zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego użytkowania.

Organ administracji nie wykonał również wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 14 marca 2018 r., sygn. akt Il SA/Go 71/18. Mianowicie, Sąd nakazał organowi administracji uzupełnić postępowania dowodowe zgodnie z zaleceniami zawartymi w poprzednich orzeczeniach WSA. Tymczasem, organ administracji ponownie rozpoznając sprawę ograniczył się do uzyskania odpisu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji przebudowy sali wiejskiej, ale zaniechał wykonania pozostałych czynności dowodowych wskazanych przez WSA.

Niedokonanie ww. czynności, w ocenie skarżącej, powoduje równocześnie naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., bowiem organ administracji nie zebrał w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Ponadto organ wadliwe rozpatrzył zabrany materiał dowodowy i w konsekwencji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności błędne ustalił, że organizowanie imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym o liczbie uczestników do 50 osób nie było zgodne z pierwotnie ustalonym sposobem użytkowania ww. obiektu budowlanego.

Odpowiadając na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowanego, przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia: 1) wstrzymuje użytkowanie obiektu budowlanego lub jego części; 2) nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 (art. 71a ust. 1). W przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa wyżej, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (art. 71a ust. 4).

W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na treść art. 153 P.p.s.a., który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie - należy wskazać, że w wyroku z 14 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 71/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po raz trzeci uchylając rozstrzygnięcie organu odwoławczego, stwierdził, że w sprawie tej za istotny należy uznać fakt zamieszczania w internecie informacji, z których wynika, że organizowanie zabaw tanecznych, w których może brać udział ponad 50 uczestników, stanowi stały element funkcjonowania przedmiotowej sali wiejskiej. Jak wskazał Sąd do tej okoliczności organ II instancji w ogóle się nie odniósł, akcentując jedynie fakt, iż organizowanie takich imprez nie było częste. Znaczenie ma jednak nie tylko częstotliwość, ale przede wszystkim fakt dalszego organizowania takich imprez, w tym takich, w których liczba uczestników przekracza 50, co nie odpowiada kategorii ZL III wynikającej z § 209 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do której to kategorii zaliczono przedmiotowy obiekt.

Sąd zwrócił także uwagę, iż w ocenie organu II instancji znaczenie ma jedynie to, że zdecydowana większość imprez zorganizowana była dla liczby osób nie większej niż 50, a pomija to, że imprezy, w których liczba uczestników może przekraczać 50, a więc nie być zgodna z kategorią ochrony przeciwpożarowej ZL III, znajdują się w stałej ofercie dotyczącej przedmiotowego obiektu. Zatem organ nie dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących pierwotnej funkcji obiektu – sali wiejskiej i co za tym idzie nie ocenił prawidłowo czy prowadzona w nim działalność w zakresie organizowania imprez tanecznych pozostaje w sprzeczności z tą pierwotną funkcją oraz czy organizowanie imprez, w których liczba uczestników przekraczając 50, nie jest zgodna z kategorią ochrony przeciwpożarowej ZL III, stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego.

Zdaniem Sądu organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę, realizując wytyczne Sądu, dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących pierwotnej funkcji obiektu – sali wiejskiej i co za tym idzie ocenił prawidłowo czy prowadzona w nim działalność w zakresie organizowania imprez tanecznych pozostaje w sprzeczności z tą pierwotną funkcją.

Decyzja PINB z [...] czerwca 2013 r. nr [...], zezwala na użytkowanie obiektu który powstał na skutek przebudowy budynku warsztatowego na salę wiejską. Z decyzji tej, jak i z decyzji o warunkach zabudowy nie wynika – jak słusznie wskazał organ odwoławczy – aby w obiekcie tym istniała możliwość organizacji imprez taneczno-muzycznych. Aby zatem dokonać ustaleń w zakresie pierwotnej funkcji obiektu należało odnieść się do projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W projekcie tym - zatwierdzonym przez organ nadzoru budowlanego - jako przeznaczenie obiektu wskazano obiekt - salę wiejską w której prowadzone będę spotkania rady wiejskiej. Analiza natomiast części rysunkowej projektu budowlanego potwierdza ustalenia organu odwoławczego, iż charakter zaprojektowanych pomieszczeń i ich wyposażenie świadczy, że pierwotnie przewidziana była funkcja gastronomiczna obiektu, co wiązało się z organizacją społeczności wiejskiej, nie zaś o możliwości organizowania w obiekcie imprez taneczno-muzycznych,

W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że podjęcie w sali wiejskiej działalności, także polegającej na organizowaniu – co wynika także wprost ze strony internetowej Sali Wiejskiej [...] – imprez rozrywkowych o charakterze taneczno-muzycznym, w tym przyjęć weselnych na od min. 80 do 150 osób, stanowi zmianę sposobu użytkowania obiektu w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Wiąże się ona bowiem ze zmianą warunków w zakresie emisji hałasu, drgań oraz układu obciążeń (bezsprzecznie zmienia warunki higieniczno-sanitarne i ochrony środowiska). Prawidłowe jest zatem rozstrzygniecie organu odwoławczego, nakazujące przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania sali wiejskiej do organizacji zebrań, spotkań wiejskich oraz imprez okolicznościowych do liczby osób nie przekraczającej 50 (co wynika z kategorii obiektu), bez możliwości organizowania imprez okolicznościowych o charakterze taneczno-muzycznym.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. W pozostałym zakresie również nie dostrzegł wad zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego też, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.