Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 248/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Agnieszka Jagiełłowicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi Mirosława H. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie nr [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] 2006r., 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z [...] 2006 r., działając na podstawie Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r., w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.04.151.1595), rozpoznał u skarżącego osobowość nieprawidłową - "§ 68 p 2" i uznał skarżącego za niezdolnego do czynnej służby wojskowej, wyszczególniając ustawę z 21.11.1967 r. (Dz. U. 2004, nr 241, poz. 2416), oraz w/w rozporządzenie Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r.

W uzasadnieniu orzeczenia organ stwierdził, że rozpoznane u strony schorzenie powoduje zaburzenia ustroju uniemożliwiające odbywanie służby wojskowej.

W odwołaniu od powyższego orzeczenia strona podniosła, że schorzenie na które cierpi jest całkowicie wyleczalne, a lekarz u którego aktualnie się leczy twierdzi, że jej stan zdrowia od kilku miesięcy uległ znacznej poprawie.

Skarżący podniósł też, że orzeczeniem z 20 września 2005 r. Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska uznając go za czasowo niezdolnego do służby wojskowej, zakwalifikowała go do kategorii B-12, co nastąpiło w okresie kiedy jego stan zdrowia był gorszy niż podczas orzekania organu I instancji.

Strona wyjaśniła też, że zamierza podjąć pracę w zawodzie w którym wymagana jest kategoria zdolności do czynnej służby wojskowej.

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem z [...] 2007 r., na podstawie art. 29 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.04.241.2416), § 3 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r., w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz.U. nr 151, poz. 1594), Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r., w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.04.151.1595), oraz art. 138 kpa, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że dla jego potrzeb badający psycholog i specjalista w zakresie psychiatrii ustalili rozpoznanie zaburzenia osobowości upośledzające zdolności adaptacyjne - § 68 p2, a z zaświadczenia Poradni Zdrowia Psychicznego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (z 26.10.2006 r.), wynika że strona jest leczona od sierpnia 2005 r. do chwili obecnej z rozpoznaniem osobowość nieprawidłowa zaburzenia depresyjno – lękowe, co potwierdza ustalenia dokonane w ramach czynności komisyjnych w TKWL.

W skardze złożonej do Sądu, skarżący czynił zarzut nieprawidłowego przebiegu badania go zarówno przez psychologa, jak i psychiatrę, które jak wyjaśnił ograniczyło się do "kwestii formalnych bez konsultacji z nim". Jak wyjaśnił na rozprawie przed Sądem, psycholog nie zadawał mu pytań, a psychiatra choć zadał ich kilka, to dziwiąc się diagnozie psychologa, potwierdził ją.

Skarżący podtrzymał swe stanowisko co do nieprawidłowego, niezgodnego ze stanem jego zdrowia, zakwalifikowania go do kategorii zdrowia D.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swe wcześniej zaprezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uznać za zasadną.

Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270), w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Rozpatrując przedmiotową sprawę należało stwierdzić naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz 77 § 1 kpa.

Obowiązkiem organów było przeprowadzenie wszystkich tych dowodów, które mogły mieć znaczenie w ocenie zdolności do czynnej służby wojskowej. O obowiązkach w tym zakresie traktują nie tylko przepisy postępowania administracyjnego, ale też w szczególności przepisy w/w rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

Zgodnie z treścią § 14 tego rozporządzenia orzeczenia o zdolności do czynnej służby wojskowej, wojskowe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby - także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów, mogących mieć znaczenie dla ustalenia tego związku, wykorzystując w szczególności:

1) opinię służbowo-lekarską uwzględniającą historię choroby, przebieg leczenia i jego wyniki oraz czynniki ryzyka na stanowisku służbowym zajmowanym przez żołnierza niezawodowego lub pełnionej przez niego funkcji wojskowej;

2) historie leczenia ambulatoryjnego i szpitalnego;

3) wyniki pomiarów czynników szkodliwych występujących w środowisku służby;

4) książeczkę zdrowia żołnierza niezawodowego;

5) informacje zawarte w pisemnym oświadczeniu żołnierza niezawodowego.

Jakkolwiek wskazany przepis wprowadza zasadę oparcia się przez organy na badaniach lekarskich i wynikach badań specjalistycznych, to jednak w przedmiotowej sprawie zaszła niewątpliwie konieczność wykorzystania przez organ odwoławczy, dodatkowej, wymienionej enumeratywnie w tym przepisie, dokumentacji, skoro w odwołaniu skarżący powoływał się na odmiennie zdiagnozowany stan zdrowia przez lekarza, u którego leczy się w przychodni, oraz na odmienne wyniki badań ujawnionych w orzeczeniu z [...] 2005 r. Wojskowa Komisji Morsko-Lekarskiej, tym bardziej że zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Realizacji wyrażonej w tym przepisie zasady prawdy obiektywnej służy przepis art. 77 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Tymczasem sprzecznie ze wskazanymi normami organy nie zapoznały się z historią leczenia skarżącego w Poradni Zdrowia Psychicznego Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...], lecz jedynie z zaświadczeniem tej placówki z 26.10.2006 r.

W aktach sprawy brakuje również dokumentacji medycznej, która stała się podstawą do uznania skarżącego przez Wojskową Komisję Morsko-Lekarską za czasowo niezdolnego do służby wojskowej i zakwalifikowania go do kategorii B-12.

Z uwagi na powyższe, Sąd nie mógł stwierdzić, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy był wystarczający do orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby wojskowej.

Reasumując powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję należy uchylić.

Stąd też Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, oraz art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien w pełni uwzględnić zasygnalizowane wyżej uwagi odnoszące się do prawidłowości postępowania.