Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1242/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1,2,3, art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 465
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi A w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C: (dalej: SKO, Kolegium) decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz.749 z późn. zm.) oraz art. 1 ust.1-3, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tj. Dz. U. z 2013 r., poz.465) i art. 1a ust.1 pkt 3, pkt 4 i pkt 7,art. 2 ust.1, art. 3 ust. 2, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz.613 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy H: z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia A z siedzibą w Ś. (dalej: skarżący, podatnik) zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł.

SKO wskazało, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ podatkowy I instancji określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł. Przedmiotem opodatkowania objęto następujące składniki:

1. grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m.kw.,

2. budynki związane z działalnością gospodarczą o powierzchni [...] m.kw.,

3. budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o wartości [...] zł.

Kolegium potwierdziło ustalenia organu I instancji, że podatnik, będący jednostką organizacyjną Skarbu Państwa bez osobowości prawnej jest posiadaczem zależnym nieruchomości gruntowych - oddz. [...]h pow. [...] ha, działka nr [...] w ewidencji gruntów i budynków oznaczona jako las i oddz. [...] pow. [...] ha, działka nr [...] oznaczona jako las, oraz właścicielem posadowionych na nich budynków i budowli. Do marca 2013 r. podatnik składał deklaracje i płacił podatek od nieruchomości od posiadanych gruntów, budynków i budowli w kwotach deklarowanych według stawek związanych z działalnością gospodarczą. W dniu 11 kwietnia 2013 r. podatnik złożył korektę deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości wykazując mniejszą powierzchnię zajmowaną na prowadzenie działalności gospodarczej oraz z tytułu przekazania w posiadanie zależne gruntu innemu podmiotowi gospodarczemu z mocą obowiązującą od 1 kwietnia 2013 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO powołało się na treść art. 1 ust.1 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 465, dalej: ustawa o podatku leśnym) zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Natomiast definicja "lasu" zawarta jest w art. 1 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wskazując, że "lasem" w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. W myśl art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym, za działalność leśną w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Natomiast przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: u.p.o.l.) stanowi, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Definicję tej treści zawiera również art. 1a ust.1 pkt 7 u.p.o.l.

Przepis art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. pod pojęciem "lasu" nakazuje rozumieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Stosownie zatem do przytoczonych przepisów, podstawowym kryterium decydującym o opodatkowaniu gruntów podatkiem od nieruchomości, czy też podatkiem rolnym, jak też leśnym, wynikającym z treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l., jest ich klasyfikacja ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Klasyfikacja gruntu ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287). Zgodnie z tym przepisem, podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

SKO przyznało, że w sytuacji, gdy grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków jako lasy – "Ls", to co do zasady winny zostać opodatkowane podatkiem leśnym. Od reguły tej istnieje jednak wyjątek, przewidziany w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym. Zatem podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych symbolem "Ls", będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej.

Kolegium potwierdziło, że z wydruku z rejestru gruntów z dnia [...] r. wynika, że przedmiotowy grunt sklasyfikowany jest jako las o powierzchni [...] ha i [...] ha oraz użytki ekologiczne E-N o powierzchni [...] ha. Podatnik w

2009 r. złożył deklarację na podatek od nieruchomości, w której zadeklarował następujący przedmiot opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] ha, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni [...] m.kw. oraz budowle o wartości [...] zł. Przy piśmie z dnia 11 kwietnia 2013 r. podatnik złożył korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. składając deklarację "0" i jednocześnie złożył nową deklarację na podatek leśny od gruntów o powierzchni [...] ha. W piśmie przekazującym deklaracje podatnik uzasadnił powody złożenia korekty deklaracji wskazując, że niewłaściwie i niekorzystnie dla Lasów Państwowych opodatkował i kwalifikował grunty leśne, na których prowadzi działalność, a to wobec uznawania prowadzonej działalności za działalność gospodarczą podczas, gdy jest to działalność leśna w rozumieniu prawa.

SKO stanęło na stanowisku, że Skarb Państwa reprezentowany przez odpowiednie jednostki organizacyjne Lasów Państwowych prowadzi działalność gospodarczą i jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4792 § 1 kodeksu postępowania cywilnego (dalej: k.p.c.). Powołało się w tym względzie na orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczącego działalności Lasów Państwowych, w tym wyroki z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt IV CSK 505/08 i z dnia 5 listopada 2008 r., sygn. akt III SK 5/08 (OSNP 2010, nr 11-12, poz. 152) oraz uchwały z dnia 14 października 1994 r., sygn. akt III CZP 16/94 (OSNC 1995, nr 3, poz. 40) i z dnia 3 września 1993 r., sygn. akt III CZP 111/93 ("Biuletyn SN" 1993, nr 9, s. 18). Ponadto organ odwoławczy wskazał na orzecznictwo NSA, który zawarł podobne stanowisko, w wyrokach z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt II FSK 452/07 i II FSK 449/07 (centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych) dotyczących podatku od nieruchomości A.

Przedmiotowy grunt znajduje się zatem w zarządzie A, będącego przedsiębiorcą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i obok działalności leśnej zakład ten prowadzi także działalność gospodarczą. Tak więc grunt, który faktycznie zostanie zajęty na działalność gospodarczą polegającą np. na skupie i sprzedaży drewna nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym. Tego typu działalność nie mieści się bowiem w zakresie działalności leśnej zdefiniowanej w art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym. Podatnik na gruntach Nadleśnictwa H. prowadzi działalność w zakresie składowania i sprzedaży drewna dla odbiorców według załączonych wzorcowych umów.

Organ II instancji poddał analizie umowy przedłożone wraz z odwołaniem przez pełnomocnika skarżącego. Z umów tych wynika, że sprzedający (zakład) zobowiązuje się dokonywać w imieniu kupującego (B) zakupów drewna i wykonywać spedycję na podstawie upoważnienia kupującego, w nadleśnictwach określonych w załączniku do umowy (§ 2 ust.1) oraz sprzedający zobowiązuje się do odsprzedaży zakupionych w Nadleśnictwach RDLP K. mas drewna, przeznaczonych dla kupującego zgodnie z zawartą umową PGL LP Dyrekcja Generalna Lasów Państwowych w W. (§ 2 ust. 3). Przedłożone więc umowy potwierdzają, że podatnik realizując zawarte umowy prowadzi działalność gospodarczą, a nie działalność leśną.

Reasumując zdaniem organu odwoławczego działalność prowadzona przez podatnika na nieruchomości leśnej, polegająca na składowaniu i sprzedaży surowca drzewnego, z terenu nieruchomości leśnej, położonej w Nadleśnictwie H. jest działalnością gospodarczą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącego zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym w związku z

2. art. 1a ust. 2 pkt 1 i art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 2 u.p.o.l.,

3. art. 2 oraz art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.),

4. art. 32 ust. 2 pkt 4c ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z

2014 r., poz. 1153) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący jest przedsiębiorcą oraz, że działalność prowadzona przez skarżącego na nieruchomości leśnej w postaci składu surowca drzewnego jest działalnością gospodarczą i winna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości, co miało wpływ na wynik sprawy,

5. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) poprzez pominięcie faktu, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku i świadczeń, co miało wpływ na wynik sprawy.

II. inne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to dowolną ocenę dowodów w postaci:

1. umów na sprzedaż surowca drzewnego,

2. regulaminu organizacyjnego skarżącego,

3. ewidencji gruntów Gminy H. dla obszaru leśnego Nadleśnictwa H. oddz. [...]h, działka nr [...] — las oraz oddz. [...], działka nr [...] - las, gdzie znajduje się składnica drewna skarżącego,

4. operatu - opisu taksacyjnego Nadleśnictwa H., z którego wypis złożył skarżący do akt organu I instancji (przy piśmie z dnia [...] r. ,znak [...]), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego podniósł, że organy podatkowe obu instancji błędnie uznały, że Lasy Państwowe, w tym skarżący, nie prowadzą działalności leśnej składując i sprzedając na swoich gruntach leśnych produkty gospodarki leśnej w postaci surowca drzewnego nieprzerobionego, a prowadzą działalność gospodarczą.

Pełnomocnik skarżącego zacytował treść ustawowej definicji działalności leśnej z art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym. Zdaniem pełnomocnika skarżący zatem składuje, sprzedaje produkty, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie i jest podmiotem wymienionym w ust. 3 art. 1 ustawy o podatku leśnym, jako posiadacz lasu. Ponadto znaczenie ma fakt, że składowany, sprzedawany surowiec jest nieprzetworzony. Tylko sprzedaż drewna w stanie nieprzerobionym, według ustawy o podatku leśnym, uznawana jest za działalność leśną.

Ponadto pełnomocnik skarżącego podniósł, że w tym kontekście uznanie przez organy podatkowe obu instancji, że składowanie i sprzedaż nieprzerobionego surowca drzewnego, produktu gospodarki leśnej przez same Lasy Państwowe tj. producenta, będącego posiadaczem gruntu - za działalność gospodarczą samych Lasów Państwowych oraz uznanie skarżącego za przedsiębiorcę w tym zakresie jest co najmniej niewłaściwym zastosowaniem prawa i naruszeniem przywołanych w skardze przepisów prawa. W niniejszej sprawie grunt jest leśny i w rzeczywistości prowadzona jest na nim działalność leśna, odmienna interpretacja prawa przy tym stanie faktycznym jest zdaniem pełnomocnika skarżącego nieuprawniona i budzi poczucie niesprawiedliwości społecznej.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik skarżącego podniósł, że SKO nadało inny charakter przedłożonym umowom sprzedaży drewna, przypisując im w istocie charakter skutkujący wydaniem decyzji dla zmienionego stanu faktycznego. Przedłożone umowy są umowami wykonawczymi, realizującymi umowy sprzedaży produktu leśnego w stanie nieprzerobionym przez jego producenta tj. Lasy Państwowe. Umowy są w systemie ogólnopolskim zawierane w ramach PGLP przez Dyrektora Generalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, a następnie wykonawczo, przez jednostki tj. nadleśnictwa czy zakład. Skarżący jako jednostka Lasów Państwowych wykonuje rolę wykonawczą w procesie sprzedaży produktów gospodarki leśnej. Te umowy nie zmieniają niczego w trybie pozyskania, składowania i sprzedaży surowca drzewnego.

Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazał, że regulamin organizacyjny skarżącego pokazuje cały wachlarz i wszystkie rodzaje działalności możliwe do wykonywania. Natomiast nie wynika z niego, że skarżący jest przedsiębiorcą i że prowadzi w zakresie składowania i sprzedaży surowca drzewnego działalność gospodarczą, a nie leśną.

Pełnomocnik skarżącego zarzucił także organowi odwoławczemu, że przy ocenie dowodowej ewidencji gruntów i budynków, jak i operatu - opisu taksacyjnego Nadleśnictwa H., nie wziął pod uwagę, że dopóki grunt jest w tej ewidencji oznaczony jako "las", a brak jest dowodów, że prowadzona jest na nim działalność nie leśna, nie można pominąć dowodu z tych ewidencji przy orzekaniu.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że skarżący w większości powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, przedstawiając własną ocenę stanu faktycznego. Kolegium w pełni podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wskazując, że szczegółowo odniosło się do wszystkich zarzutów pełnomocnika skarżącego.

W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżącego powołał się na odmienne stanowisko niż w rozpoznawanej sprawie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2015 r. pełnomocnik skarżącego wskazał na decyzję Wójta Gminy H. z dnia [...] r. zatwierdzającą podział nieruchomości, fotografie działek nr: [...],[...],[...], wypis z rejestru gruntów, które jego zdaniem mają potwierdzać, że na nieruchomości jest prowadzona działalność leśna a nie gospodarcza.

Natomiast wraz z pismem procesowym z dnia 23 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył zarządzenie nr [...] z dnia [...] r. Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w sprawie sprzedaży drewna przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe na 2010 r., zeszyt GT3.Ewidencja przychodu drewna. Podręcznik użytkowania oraz dokument księgowy pt. "uzgodnienie różnicy pomiędzy z. 4 a działalnością operacyjną zwykłą w układzie kalkulacyjnym" na okoliczność, że skarżący nie prowadzi skupu drewna (od podmiotów zewnętrznych) tylko sprzedaje swój produkt w stanie nieprzerobionym.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego wywodził, że w działalności skarżącego nie funkcjonuje pojęcie skupu drewna. W tym zakresie powołał się na przepis art. 6 ustawy o lasach oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1994 r. (Dz. U. Nr 134, poz. 692). Ponadto zakwestionował powołanie się przez SKO na str.8 odpowiedzi na skargę na pismo skarżącego z dnia 11 kwietnia 2013 r., akcentując, że podstawą korekty było pismo skarżącego z dnia 16 września 2013 r.

Natomiast pełnomocnik SKO na rozprawie stwierdził, że przedłożone przez stronę dodatkowe dokumenty nie mogą mieć wpływu na treść wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W szczególności przedłożone prze stronę zarządzenia Dyrektora Lasów Państwowych nie stanowią dowodu, że skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Wskazuje, że Zeszyty stanowiące ewidencję przychodów drewna na str.3 i 68 zawierają zapisy, dotyczące skupu drewna. Natomiast odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 11 kwietnia 2013 r. wskazał, że skarżący wyraźnie w nim podał, że ogranicza działalność gospodarczą, dlatego organ powołał to pismo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja/postanowienie zostało wydane

z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego została wydana zgodnie z prawem.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest opodatkowanie gruntów, sklasyfikowanych jako grunty leśne, podatkiem od nieruchomości jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zadania i przedmiot działalności Skarbu Państwa wykonywanej w odniesieniu do lasów państwowych przez odpowiednie jednostki organizacyjne określają przepisy ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz.1153). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 32 powołanej wyżej ustawy, lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe nieposiadające osobowości prawnej, którego jednostki organizacyjne wymienione w ustawie reprezentują Skarb Państwa - każda w zakresie swojej właściwości. W rozpoznawanej sprawie taką jednostką jest skarżący.

Należy jeszcze raz wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy wskazuje, że lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Natomiast, w myśl art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym, za działalność leśną w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Wyjątek od tej zasady stanowią lasy zajęte na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna – art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Stosownie natomiast do brzmienia tego przepisu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Tak więc podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków symbolem "Ls", jest fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą.

Sporne grunty są w posiadaniu przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z art. 4792 § 1 k.p.c, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, prowadząca we własnym imieniu działalność gospodarczą lub zawodową.

Natomiast definicję działalności gospodarczej zawiera art. 2 ustawy z dnia 2 lipca

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.), stanowiący, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wyodrębnianie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Skarżący opisane wyżej kryteria prowadzenia działalności gospodarczej na gruntach leśnych spełnia. Działalność wykonywana przez skarżącego na spornych gruntach jest w istocie działalnością gospodarczą a nie leśną. Z działalności leśnej, zdefiniowanej w art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym została bowiem wyłączona działalność polegająca na skupie, między innymi drewna. Świadczy o tym literalne brzmienie przepisu i użycie słów "z wyjątkiem skupu". Tak więc podatnik, który wykonuje działalność polegającą na skupie wskazanych w ustawie o podatku leśnym produktów i płodów nie prowadzi działalności leśnej, a w konsekwencji nie może być podatnikiem podatku leśnego. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Skarżący bowiem wykonuje działalność polegającą na skupie drewna jak i jego dalszej odsprzedaży w stanie nieprzerobionym. Charakter prowadzonej przez skarżącego działalności potwierdzają umowy zawarte przez skarżącego z jego kontrahentami jak i jego regulamin organizacyjny.

I tak z umowy kupna sprzedaży zawartej w dniu [...] r. pomiędzy skarżącym a B Sp. z o.o. wynika, że sprzedający (skarżący) zobowiązuje się dokonywać w imieniu kupującego zakupów drewna i spedycję (§ 1). Umowa obowiązywała od dnia zawarcia do dnia 30 czerwca 2010 r. ( k. 135-138 akt administracyjnych). Także z § 1 umowy sprzedaży drewna zawartej pomiędzy tymi samymi podmiotami w dniu [...] r., obowiązującej od dnia jej zawarcia do dnia 31 maja 2010 r., wynika, że sprzedający zobowiązuje się dokonywać w imieniu kupującego zakupu drewna i spedycję. (k. 131-134 akt administracyjnych). Identyczne zapisy odnośnie dokonywania w imieniu kupującego zakupów drewna i spedycji są zawarte w umowie z dnia [...] r., obowiązującej do dnia 30 czerwca 2010 r. zawartej pomiędzy skarżącym a B Sp. z o.o. (k. 126-129 akt administracyjnych). Identycznej treści zapisy znajdują się w § 1 umów z dnia: 14 kwietnia 2010 r., 10 maja 2010 r., 21 maja 2010 r., 2 czerwca 2010 r., 23 czerwca 2010 r., 30 czerwca 2010 r., 29 lipca 2010 r. zawartych pomiędzy skarżącym a B Sp. z o.o. (k. 92-95, 97-100, 101-104, 106-109, 111-114, 116-119, 121-124 akt administracyjnych). Z § 1 umowy zawartej pomiędzy skarżącym a C, w dniu [...] r. wynika, że sprzedający (skarżący) zobowiązuje się do odsprzedaży zakupionych w Nadleśnictwach RDLP K. mas drewna przeznaczonych dla kupującego, umowa obowiązywała od dnia jej zawarcia do dnia 31 grudnia 2010 r. (k.46-49 akt administracyjnych).

Wskazane powyżej umowy obowiązywały w roku 2010, za który organy podatkowe określiły skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Analiza treści wskazanych umów prowadzi zatem do wniosku, że skarżący zajmuje się skupem drewna. Skupem jest bowiem odpłatne nabywanie towarów celem ich dalszej odsprzedaży.

O gospodarczym charakterze działalności skarżącego świadczy zatem konstrukcja umów zawartych z jego kontrahentami. Sprzedaż ma bowiem odpłatny charakter, jej celem jest osiągnięcie zysku. Owszem Sąd zauważa, że skarżący nie dokonywał skupu drewna od podmiotów zewnętrznych. Niemniej dokonywał zakupów drewna na rzecz innych podmiotów celem jego dalszej odsprzedaży, niekiedy dodatkowo wykonywał jeszcze usługę spedycji. Taka działalność zdaniem Sądu wykracza już poza działalność leśną.

Ponadto w § 2 regulaminu organizacyjnego skarżącego znajduje się zapis, że skarżący wykonuje zadania gospodarcze Lasów Państwowych, ponadto jego działalność jest działalnością dodatkową – produkcyjną i usługową na rzecz gospodarki leśnej, opodatkowana podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Trzeba zwrócić jeszcze uwagę na zarządzenie nr [...] z dnia [...] r. wydane przez dyrektora strony skarżącej a dotyczące wdrożenia procesu restrukturyzacji, gdzie w § 1 ust. 3 i 4 mowa jest o przekształceniu struktury składnic drewna m.in. w H. i zmniejszeniu powierzchni składnic drewna zajmowanych na prowadzenie działalności gospodarczej. Sam zatem skarżący uznawał swoją działalność za działalność gospodarczą.

Konkludując tego typu działalność prowadzona przez skarżącego nie mieści się zatem w zakresie działalności leśnej, zdefiniowanej w art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym.

Ustosunkowując się do dodatkowej argumentacji strony skarżącej zwartej w pismach procesowych: z dnia 28 stycznia 2015 r., 10 lutego 2015 r. i 23 kwietnia

2015 r. oraz dołączonych do pism załączników Sąd stwierdza, że powoływane dowody nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] dotyczyła działalności skarżącego na terenie innej gminy, a zatem inny był stan faktyczny sprawy, a ponadto sądy administracyjne nie są związane orzeczeniami samorządowych kolegiów odwoławczych. Tak samo decyzja Wójta Gminy H. z dnia [...] r. zatwierdzająca podział nieruchomości, fotografie działek nr: [...],[...],[...], wypis z rejestru gruntów nie powodują zmiany ustaleń poczynionych przez organy obu instancji. Również analiza dodatkowych dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą: zarządzenia nr [...] z dnia [...] r. Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w sprawie sprzedaży drewna przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe na 2010 r., zeszytu GT3.Ewidencja przychodu drewna. Podręcznik użytkowania oraz dokumentu księgowego pt. "uzgodnienie różnicy pomiędzy z. 4 a działalnością operacyjną zwykłą w układzie kalkulacyjnym" nie zmienia oceny charakteru prowadzonej przez stronę skarżącą działalności w tej konkretnej sprawie.

Dodatkowo odnosząc się do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej w Państwowym Gospodarstwie Leśnym Lasy Państwowe (Dz. U. z 1994 r., Nr 134, poz. 692) Sąd zauważa, że w ust. 2 tegoż paragrafu, wskazano, że jednostki organizacyjne Lasów Państwowych zwane zakładami prowadzą działalność niezbędną do realizacji zadań Lasów Państwowych w zakresie gospodarki leśnej lub działalność poza gospodarką leśną. Powyższe uregulowanie nie wyklucza zatem prowadzenia także działalności gospodarczej.

Nieuzasadnione jest także kwestionowanie przez pełnomocnika skarżącego pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r., takie pismo strona skarżąca bowiem sporządziła i zawarła w niej informacje, mające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości.

Reasumując lasy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym, jeśli zostaną zajęte na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż leśna. Oznacza to, że grunt, który faktycznie zostanie zajęty na działalność gospodarczą nie podlega opodatkowaniu podatkiem leśnym.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci dowolnej oceny dowodów wskazanych przez pełnomocnika skarżącego. Oceniając dowody organ odwoławczy doszedł do uzasadnionych materiałem dowodowym wniosków uwzględniając przy tym wiedzę, doświadczenie oraz zasady logiki oraz korzystając z kompetencji przypisanych mu przepisami prawa. Nie naruszono więc zasady swobodnej oceny dowodów.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.