Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2251/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2009 r., luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi K. C. (dalej: skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...] października 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2009 r., luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w toku postępowania podatkowego ustalono, że skarżący przy sprzedaży oleju opałowego w objętym sporem okresie nie mógł skorzystać z obniżonej stawki podatku akcyzowego, albowiem w przewidzianym w ustawie terminie nie złożył miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców oleju opałowego, o jakim mowa w art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: upa). Zdaniem organów podatkowych, terminowe złożenie prawidłowo sporządzonych zestawień, jest jednym z koniecznych, określonych ustawowo warunków (art. 89 ust. 5 – 15 upa), których łączne spełnienie daje prawo do zastosowania przy sprzedaży oleju opałowego preferencyjnej stawki podatku akcyzowego. Niespełnienie natomiast chociażby jednego z ww. warunków, skutkuje utratą tego prawa, a co za tym idzie, zastosowaniem wyższej stawki akcyzy w wysokości 1.822,00 zł/1000 litrów.

2. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu

2.1. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podnosząc szereg zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji.

2.2. Skarżący sformułował również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jednorazowa spłata określonego w decyzji zobowiązania w kwocie 335.653,00 zł wymagałaby wyzbycia się przez skarżącego znacznej części majątku lub zaciągnięcia na ten cel kredytu. Ze względu na określoną w decyzji zaległość podatkową żaden bank nie przyzna jednak skarżącemu pożyczki.

Skarżący do wniosku załączył dokumenty, z których wynika, że miesięcznie spłaca raty kredytów w łącznej kwocie 11.236,23 zł oraz 1.177,49 euro. Z przedłożonej księgi przychodów i rozchodów wynika, że w 2013 r. prowadzona przez niego działalność gospodarcza przyniosła przychód w wysokości 2.442.727,08 zł. Zgodnie z księgą podatkową koszt zakupu towarów handlowych wyniósł 1.394.799,91 zł, wypłacone pracownikom wynagrodzenia wyniosły 92.422,46 zł. Pozostałe wydatki wyniosły 930.370,66 zł.

2.3. W odpowiedzi na skargę, organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por: postanowienia NSA: z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09, opubl. CBOSA). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

3.2. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w jego obecnej sytuacji majątkowej, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W ocenie Sądu, z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że skarżący ma możliwość uregulowania zobowiązania w podatku akcyzowym w kwocie 335.653,00 zł. Z przedłożonej księgi przychodów i rozchodów wynika, że w 2013 r. działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego przyniosła przychód w kwocie 2.442,727,08 zł. Z dokumentów przesłanych na wezwanie referendarza do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika ponadto, że skarżący jest właścicielem domu o powierzchni 108 m², mieszkania o powierzchni 65 m², nieruchomości rolnej o powierzchni 4,2 ha, samochodu osobowego Mercedes Benz C180 (rok produkcji 2009), ciągnika siodłowego DAF 460 (rok produkcji 2007), ciągnika siodłowego MAN TGA XXL 410 (rok produkcji 2001), naczepy Mega Wywrotka (rok produkcji 2008), naczepy Mega Firanka (rok produkcji 2008) oraz naczepy Kogel Firanka (rok produkcji 2004). Na rachunkach bankowych skarżącego w październiku, listopadzie i grudniu 2013 r. prowadzone były operacje dotyczące kwot od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych.

W ocenie Sądu, z dokumentów wynika, że skarżący w niezakłócony sposób prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów. Zauważyć należy, że po odliczeniu kosztów zakupu towarów handlowych oraz wynagrodzeń pracowników, w 2013 r. skarżący mógł przeznaczyć na pozostałe wydatki kwotę 930.370,66 zł. Ma więc możliwość uregulowania zobowiązania podatkowego, jednorazowo lub w ratach, ze środków pochodzących z przychodu. Należy zwrócić uwagę na fakt posiadania przez skarżącego trzech nieruchomości oraz pojazdów mechanicznych, które mogą stanowić zabezpieczenie pożyczki bankowej.

Stwierdzić więc należy, że skarżący ma możliwość uregulowania zobowiązania i nie dopuszczenia do jego przymusowej egzekucji, a tym samym negatywnych skutków z nią związanych.

3.3. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa orzekł jak sentencji postanowienia.