Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 300/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1, art. 165 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 3, pkt 4, art. 138 par. 2, art. 136
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Władysław Kulon (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2013 r. sprawy ze skargi F. B. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę polegającą na adaptacji budynku świetlicy na lokal użytkowy - salę bankietową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania J. K. na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 j.t) - dalej – K.p.a., uchylił decyzję Starosty W. z dnia [...] r. nr[...] , którą uchylono własną decyzję nr [...] z dnia [...] r. o znaku [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. K. pozwolenia na budowę polegająca na adaptacji budynku świetlicy na lokal użytkowy - salę bankietową w B. D., przy ul. N.[...], działka [...] i działka nr [...] AM-[...] oraz działka nr [...] AM-[...] i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda D. uchylając decyzję Starosty W. umorzył postępowanie organu I instancji.

Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że tok sprawy, w trakcie której zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie kształtował się następująco.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta W. po rozpatrzeniu wniosku J.K. z dnia [...] r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę obejmujące adaptację budynku świetlicy na lokal użytkowy - salę bankietową przy ul. N. [...] w B. D. na działkach nr [...]i [...] AM-[...] oraz działce nr [...] AM-[...]. Pismem z dnia 9 maja 2011 r. nazwanym odwołanie od decyzji F.B. wystąpił do Wojewody D. żądając interwencji w związku prowadzonymi robotami budowlanymi i negatywnymi dla niego skutkami funkcjonowania sali bankietowej. Starosta W. rozpoznając pismo F.B. decyzją z dnia [...] r. nr [...] w oparciu o art. 105 § 1 K.p.a. umorzył z urzędu postępowanie wszczęte na skutek pisma z dnia 9 maja 2011 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę ,,F. B. z nie był ujęty jako strona postępowania". Wojewoda D. po otrzymaniu decyzji Starosty W. z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia jej nieważności, a następnie w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] , którą na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. stwierdził jej nieważność. W motywach decyzji podano, że decyzja Starosty W. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż organ rozpoznał środek zaskarżenia od własnego rozstrzygnięcia, do czego nie był uprawniony.

F. B. pismem z dnia[...] r. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Na uzasadnienie wniosku podał on, że jest współwłaścicielem działki zabudowanej budynkiem mieszkalno-użytkowym w B. D. przy ul. N. i dowiedział się, że właściciele przylegającego budynku uzyskali pozwolenie na budowę. Jednocześnie zakwestionował sposób aktualnego użytkowania obiektu jako sali bankietowej.

Rozpoznając sprawę w trybie nadzwyczajnym Starosta W. w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...], którą uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...]r. o znaku [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę polegającą na adaptacji budynku świetlicy na lokal użytkowy - salę bankietową w B. D., przy ul. N.[...], działka [...] i działka nr [...] AM-[...] oraz działka nr [...] AM-[...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że w toku postępowania stwierdzono istnienie podstaw do uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Strony postępowania F. B. i W. B. bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu, gdyż nie zostały powiadomione o wszczęciu postępowania na wniosek złożony w dniu 28 grudnia 2007 r. przez J. K. Ponadto stwierdzono, że postępowanie zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę prowadziła A. K. były pracownik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w W., natomiast projektantem w ww. sprawie był L. K., prywatnie mąż A. K. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a. organ administracji uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi, że decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 K.p.a. Wskazano także, iż organ stwierdził, że w pierwotnym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany adaptacji świetlicy na salę bankietową sporządził w zakresie uprawnień konstrukcyjno-budowlanych L. K., posiadający uprawnienia do projektowania w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjno-budowlanych obiektów budowlanych w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz w innych budynkach o kubaturze do 1000 m³, natomiast kubatura budynku objętego opracowaniem projektowym wynosi 2700 m³. W dalszej części uzasadnienia Starosta W. wskazał, że w toku postępowania organ stwierdził istotne różnice w przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] AM-[...] a [...] AM-[...] w projekcie budowlanym pierwotnym załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę, a projektem załączonym do wniosku o zmianę decyzji nr [...]z dnia [...]r.

Wojewoda D. badając odwołanie J. K. na decyzję Starosty W, w dniu [...] r. wydał decyzję nr[...] którą uchylił zaskarżona decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając kasację rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wskazano uchybienia procesowe po stronie organu decyzyjnego polegające na nieprawidłowym przeprowadzeniu postępowania w trybie nadzwyczajnym. W ocenie Wojewody Starosta W. nie przeprowadził postępowania pozwalającego na zbadanie wystąpienia przesłanek pozwalających na wznowienie postępowania oraz ustalenie czy wniosek o wszczęcie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Czyniąc powyższy zarzut procesowy organ odwoławczy odniósł się do istniejących w aktach administracyjnych dokumentów, które nie zostały poddane właściwej ocenie przez organ I instancji. Starosta W. nie przeanalizował uprawnień wnioskodawcy jako strony postępowania i nie poczynił badań w zakresie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Dodatkowym mankamentem decyzji okazały się w ocenie organu II instancji uchybienia procesowe co do braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Decyzja Wojewody D. została oprotestowana przez J.K. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 4 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 465/12), uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że nie może być ona wykonana w całości oraz zasądził od Wojewody D. na rzecz skarżącej koszty postępowania. W ocenie Sądu decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 i art. 136 K.p.a. W uzasadnieniu wyroku wskazano m.in., że organ odwoławczy nie miał podstaw, aby przyjąć, że w sprawie pozostało do przeprowadzenia postępowanie dowodowe w znacznej części, a więc nieprawidłowo zastosował art. 138 § 2 K.p.a., pomijając jednocześnie możliwość zastosowania przepisu art. 136 K.p.a. Poddając kontroli sądowej rozstrzygnięcie kasacyjne precyzyjnie odniesiono się do poszczególnych zagadnień, które zdaniem Wojewody D. wymagały wyjaśnienia i wskazano, że o ile istnieje konieczność uzupełnienia materiału dowodowego to jedynie w nieznacznym zakresie.

W ocenie Sądu kwestia daty powzięcia wiedzy przez F.B. o decyzji Starosty W. z dnia [...] r. nr [...] winna zostać zbadana w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy: pismo mieszkańców ul. N. w B. D. (petycja) do Burmistrza B. D. z dnia [...]r. zawierająca protest przeciwko planowanej inwestycji, podpisane także przez F. B., pismo Burmistrza z dnia 28 lipca 2009 r. do mieszkańców, zawierające informację o wydaniu decyzji Starosty z dnia [...] r., wniosek F. B. o wznowienie postępowania administracyjnego złożony w dniu 27 czerwca 2011 r.

Co do kwalifikacji pisma F.B. z dnia 9 maja 2011 r. jako wniosku o wznowienie postępowania czy jako odwołania od decyzji z dnia [...] r., Sąd uznał, że właściwej oceny dokonał organ I instancji uznając pismo F. B. złożone w dniu 9 maja 2011 r. jako odwołanie od decyzji z dnia [...]r., a pismo z dnia 27 czerwca 2011 r. jako żądanie wznowienia postępowania, co było zgodne z intencją osoby wnoszącej oba pisma. Zresztą podano, że oba pisma poskutkowały właściwymi postępowaniami. Zdaniem Sądu organ decyzyjny powinien w ponownie prowadzonym postępowaniu zbadać sprawę nieprawidłowości dotyczących projektu budowlanego i okoliczność, że postępowanie w sprawie prowadził pracownik podlegający wyłączeniu. Kolejna sprawa jaka powinna zostać rozpoznana dotyczyła wyroku Sądu Rejonowego w W. Wydział II Karny z dnia [...]r. (sygn. akt[...]), w którym orzeczono, że autor projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty W. z dnia [...] r. dopuścił się przy sporządzaniu tego projektu przestępstwa z art. 91 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Wojewoda D. po otrzymaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2012 r. przystąpił do ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r. nr[...]. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. poinformowano strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz składania pisemnych i ustnych wyjaśnień w sprawie. Z kolei pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. organ odwoławczy zwrócił się do Starosty W. o uzupełnienie akt sprawy o wypis z rejestru gruntów zawierający właścicieli i władających nieruchomości znajdujących się na działce nr [...]AM-[...], nr[...]AM-[...], nr [...] AM-[...] oraz działkach bezpośrednio graniczących z przedmiotowymi działkami w miejscowości B.D. wraz z czytelnym wyrysem. Żądane dokumenty zostały przekazane organowi odwoławczemu przy piśmie Starosty W. z dnia [...] r., natomiast uczestnik postępowania J. K. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M. M. stanowisko w sprawie zajęła pismem z dnia [...] r.

Ponownie rozpoznając odwołanie Wojewoda D. w dniu [...] r. wydał decyzje nr[...] , którą uchylił zaskarżoną decyzję Starosty W. z dnia [...] r., nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. Uzasadniając stanowisko zajęte w decyzji organ II instancji wskazał, że zadaniem organu przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest ustalenie czy wznowienie postępowania w danej sprawie jest dopuszczalne. W przypadku stwierdzenia, że zaistniała którakolwiek z przesłanek negatywnych dopuszczalności wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje, w trybie określonym w art. 149 § 3 K.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania zgodnie z art. 148 § 1 i § 2 K.p.a. wnosi się do organu administracyjnego, który wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Analizując sprawę wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty W. z dnia 7 stycznia 2008 r. organ wskazał, że F. B. złożył wniosek z uchybieniem terminu wynikającego z art. 148 K.p.a. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 27 czerwca 2011 r., natomiast wnioskodawca wiedział o decyzji nr ..] już w 2009 r. W ocenie organu za posiadaniem przez wnioskodawcę wiedzy o decyzji już we wskazanym czasie przemawiają dokumenty w postaci: wniosku z dnia 27 czerwca 2011 r., gdzie F. B. wskazał, że ,,jako współwłaściciel posiadłości zabudowanej budynkiem mieszkalno-użytkowym w B. D. przy ul. N. na działce nr[...], AM-[...], do którego przylega przebudowany budynek na działce nr[...], nie byłem powiadomiony o przebudowie budynku i nie dostałem pisma w tej sprawie, od którego mogłem się odwołać"; odwołania od decyzji z dnia [...] r., gdzie skarżący stwierdził, iż ,,dowiedziałem się dnia 29 kwietnia 2011 r., że w przyległym budynku świetlicy miejskiej na działce nr [...] AM-[...] właściciele uzyskali pozwolenie na przebudowę na salę bankietową"; pisma Burmistrza B. D. z dnia [...] r., w który informuje się mieszkańców ulic N. i K., iż dla przedmiotowej inwestycji ,,w dniu [...] r. Starosta W. wydał decyzję nr [...] znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, która polega na adaptacji budynku świetlicy na lokal użytkowy - sala bankietowa przy ul. N. w B.D., działka nr[...],[...] AM-[...], działka [...], AM-[...]".

Z uwagi na uchybienie przez wnioskodawcę terminu do złożenia wniosku bezpodstawnie wydano postanowienie wznawiające postępowanie administracyjne, zaniedbując ustalenia, czy żądanie zgłoszono w terminie określonym w art. 148 K.p.a. W razie gdy w wyniku wadliwej oceny organ wszczyna postępowanie, mimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu na podstawie art. 105 K.p.a.

Zajmując stanowisko w sprawie uprawnień F. B. do udziału w postepowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę organ uznał, że uprawnienie takie mu przysługuje z tytułu usytuowania nieruchomości, której jest współwłaścicielem w ostrej granicy z nieruchomością zainwestowaną. W sprawie wyłączenia pracownika z postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę Starosta W. nie zgromadził dokumentów, których treść uzasadniałaby tezę, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 24 K.p.a. zaniechano wyłączenia pracownika od udziału w sprawie. Podkreślono jednak, że podstawę umorzenia postępowanie jest złożenie wniosku przez F. B. z uchybieniem ustawowego terminu, niemniej jednak istnieją przesłanki związane m.in. z wyrokiem Sądu Rejonowego w W. wyczerpujące przesłanki wznowienia postępowania z urzędu.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem Wojewody D. F. B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego we Wrocławiu. W ocenie skarżącego uzasadnienie decyzji nie znajduje odzwierciedlenia w dowodach i zawiera nieprawdziwe informacje powodując spadek zaufania do instytucji państwowych. Urzędnicy Wojewody D. w sposób co najmniej nierzetelny przeprowadzili postępowanie administracyjne, ponieważ pominięto i zbagatelizowano najistotniejsze dowody świadczące o rażącym naruszeniu prawa w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty W. Jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2012 r. dokładnie wskazał kwestie, które należy wyjaśnić.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał na fakt, że o szczegółach sprawy dowiedział się w dniu 29 kwietnia 2011 r. od żony, która wraz z córką udała się do Starosty W. z prośbą o pomoc. Powodem wizyty u Starosty były hałasy i uciążliwości związane z organizowaniem imprez i wesel w dawnej świetlicy, z którą sąsiaduje przez ścianę. Wizyta żony skarżącego u Starosty wynikała z narastających wątpliwości, czy można organizować wesela w tym budynku, naruszając prywatność. Po spotkaniu Starosta polecił kierownikowi Wydziału Architektury wyjaśnić sprawę i wówczas dowiedział się o wydanej już decyzji o pozwoleniu na budowę i że inwestycja jest już zakończona.

W dalszej części skargi skarżący podaje, że od sąsiadki dowiedział się o planowanej sali weselnej przy ul. N. i w tamtym czasie nie znał szczegółów sprawy i nie wiedział, że została już wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Jako ostatni złożył podpis na proteście przeciwko tej inwestycji (pismo z dnia 20 czerwca 2009 r.). Zarzut niedotrzymania ustawowego terminu jest bezpodstawny, ponieważ skarżący nie otrzymał żądnej odpowiedzi na temat planowanej inwestycji i to można sprawdzić.

W ocenie skarżącego kolejną kwestią, z którą się nie zgadza jest sprawa niewyłączenia z postępowania pracownika Starostwa Powiatowego w W., który utajnił protest mieszkańców. Ponadto pracownik ten brał udział przy sprawdzaniu projektu budowlanego sporządzonego przez małżonka. Skarżący nie godzi się również ze stanowiskiem Wojewody D., który nie uznaje wyroku Sądu Rejonowego w W., Wydział II Karny jako wystarczającego dowodu do oceny wydanej decyzji pod względem zgodności z prawem. Z wyroku tego wynika, że projektant nie posiadał wystarczających uprawnień by projektować.

Zdaniem autora skargi w decyzji Wojewody pominięto kwestię granic, która jego zdaniem wpływa na możliwość określenia przedmiotu opracowania. Dowody w tym zakresie powinny być zawarte w teczce sprawy, ponieważ skarżący osobiście dostarczył do Wydziału Architektury pismo z Wydziału Geodezji Starostwa Powiatowego w W. Przebieg granic jest znany skarżącemu od dzieciństwa, gdyż od 1946 r. do 1987 r. właścicielem obu nieruchomości tj. domu, w którym obecnie mieszka i budynku obecnie należącego do J. K. był jego ojciec.

Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi wskazując, że merytoryczne uzasadnienie zawarł w decyzji i po zapoznaniu się ze skargą nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji.

Pismem procesowym z dnia 27 maja 2013 r. J. K. wniosła o oddalenie skargi. Jednocześnie zakwestionowała zasadność twierdzeń skarżącego popierając swoje stanowisko kopiami dokumentów związanych z prowadzonym postępowaniem. W szczególności uczestniczka postępowania wskazywała na powzięcie przez skarżącego wiedzy o decyzji o pozwoleniu na budowę w takim czasie, który czynił jego wniosek z 2011 r. o wznowienie postępowania spóźnionym. Nie zgodziła się z twierdzeniami dotyczącymi przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu związanych z funkcjonowaniem sali bankietowej oraz wykluczyła swój związek z jakimikolwiek nieprawidłowościami dotyczącymi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarżący F. B. w odpowiedzi na pismo J. K. w piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2013 r. ustosunkował się do podnoszących przez nią twierdzeń wykluczając ich zasadność. Na poparcie swojego stanowiska przedstawił po raz kolejny okoliczności związane z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powzięciem wiedzy o funkcjonowaniu tego aktu administracyjnego oraz rozmowami prowadzonymi z inwestorką w sprawie funkcjonowania obiektu jako sali bankietowej.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przed rozpoznaniem skargi wpłynęły jeszcze pisma procesowe J. K. z dnia [...] r. oraz F. B. opatrzone tą samą datą, w których uczestnicy postępowania polemizują ze sobą co do okoliczności sprawy opisanych we wcześniejszych wystąpieniach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i została oddalona.

Wyjaśniając motywy podjętego wyroku należy wyjaśnić, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a., lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2012 r. (sygn. akt II SA/Wr 465/12) uchylono decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr[...] , którą w trakcie poprzedniego postępowania uchylono decyzję Starosty W. z dnia [...] r. nr[...] , którą to uchylono własną decyzję nr [...] z dnia [...] r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą J. K. pozwolenia na budowę polegającą na adaptacji budynku świetlicy na lokal użytkowy - salę bankietową w B. D., przy ul. N.[...], działka nr [...]i działka nr[...], AM-[...], oraz działka nr[...] , AM-[...], i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Przywołanie powyższego wyroku należy uznać za niezbędne ze względu na skutki prawne jakie rodzi on zarówno dla organu administracyjnego ponownie rozpoznającego sprawę jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu rozpoznającego skargę na wydane rozstrzygnięcie. Skutki prawne, o których mowa swoje źródło mają w dyspozycji art. 170 p.p.s.a., który stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Charakter związania stron postępowania, organów administracyjnych oraz sądu odzwierciedla jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazana chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie (I SA/Gl 1060/12), gdzie powiedziano, że ,,obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę, gdyż zgodnie z art. 170 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu wiąże sąd, który je wydał, a także strony i inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby - (LEX nr 1300962).

Rolą Sądu rozpoznającego skargę F. B. pozostaje w pierwszym rzędzie ustalenie, czy Wojewoda D. wydając zaskarżoną decyzję wypełnił wymóg przyporządkowania się wyrażonej przez Sąd ocenie prawnej przystępując do ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty W. Podstawowym zaleceniem dla organu odwoławczego było rozpoznanie sprawy we własnym zakresie bez uchylania decyzji organu I instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia, przy jednoczesnym uzupełnieniu postępowania dowodowego we własnym zakresie bądź poprzez zlecenie tego Staroście W. Z akt administracyjnych wynika, że organ II instancji wystąpił do organu I instancji pismem z dnia [...] r. i w oparciu o wypisy i wyrysy z rejestru gruntów ustalił, że lokalizacja nieruchomości, której współwłaścicielem jest wnioskodawca w stosunku do nieruchomości, na której zlokalizowana jest przedmiotowa sala bankietowa niewątpliwie uprawniała F. B. do uzyskania statusu strony w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Okoliczność ta związana jest ściśle z podmiotowym aspektem dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania.

W dalszej części swoich rozważań organ decyzyjny przeszedł do merytorycznego rozpoznania sprawy, jak wynika z uzasadnienia decyzji, nie tracąc z pola widzenia okoliczności i dowodów, co do charakteru których wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 4 października 2012 r. Tak też Wojewoda D. przystępując do rozważenia najistotniejszej kwestii z procesowego punktu widzenia, a mianowicie dochowania trzydziestodniowego terminu pomiędzy powzięciem przez F. B. wiedzy o wydaniu decyzji traktującej o udzieleniu pozwolenia na budowę, a złożeniem wniosku o wznowienie postępowania w sprawie, posłużył się dowodami z dokumentów w postaci samego wniosku o wznowienie postępowania, odwołania od decyzji Starosty W. z dnia [...] r. nr[...], pisma mieszkańców do Burmistrza B. D. i odpowiedzi Burmistrza na to pismo.

Wywód poczyniony przez Wojewodę D. odnośnie posiadania przez F.B. wiedzy o decyzji Starosty W. w terminie wcześniejszym niż trzydzieści dni przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania zasługuje na akceptację Sądu jako logiczny, spójny i co bodaj najważniejsze dostatecznie poparty materiałem dowodowym, w tym także dokumentami własnoręcznie podpisanymi przez wnioskodawcę, gdzie on sam wskazuje datę kalendarzową, która nie mieści się w trzydziestodniowej przestrzeni czasowej liczonej do daty złożenia wniosku. Oczywiście w aktach administracyjnych znajdują się twierdzenia, dowody i wywody stron odnoszące się zdecydowanie odmiennie do tego zagadnienia, niemniej jednak organ administracyjny działając w granicach prawnie mu przypisanej swobody oceny dowodów prawidłowo wskazał istotne dla sprawy okoliczności.

Konsekwencją uchybienia terminu do skutecznego wdrożenia trybu nadzwyczajnego jest niemożliwość badania w tym trybie wydanego aktu administracyjnego. Wojewoda D. mając na uwadze, że Starosta W. formalnie postanowieniem wszczął postępowanie, a następnie decyzją uchylił własną decyzję odmawiając jednocześnie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, uchylił decyzję pierwszoinstancyjną umarzając postępowanie. Rozstrzygnięcie to spotkało się z aprobata składu orzekającego, jako że wszczęcie postępowania przez organ I instancji, a nawet wydanie przez niego decyzji, w przypadku stwierdzenia na etapie postępowania odwoławczego uchybienia terminu na skuteczne uruchomienie trybu wznowienia postępowania czyni takie postępowanie bezprzedmiotowym, co dla organu odwoławczego oznacza konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 K.p.a. Sąd zauważa, że Wojewoda D. w podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia podał wyłącznie art. 138 § 2 K.p.a. pomijając art. 105 K.p.a., niemniej uchybienie to posiada znikomy stopień istotności w kontekście kwalifikowanych wad prawnych wpływających na byt aktu administracyjnego. Można owe uchybienie organu ocenić jako przeoczenie, tym bardziej, że w uzasadnieniu decyzji przywołano nie tylko sam przepis, ale także precyzyjnie opisano z jakiej przyczyny w niniejszej sprawie zakwalifikowano postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do twierdzeń skargi uzupełnionych pismami procesowym Sąd zauważa, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostają one bez wpływu na ocenę wydanej decyzji przy zastosowaniu kryterium legalności. Sąd zdaje sobie sprawę ze słuszności stanowiska Wojewody D., iż F.B. winien zostać uwzględniony jako strona postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, gdyż współwłasność nieruchomości zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie zainwestowanej nieruchomości daje mu w tym względzie legitymację procesową, jednakże niedochowanie ustawowego terminu wynikającego z art. 148 K.p.a. skutkować musi wyłącznie umorzeniem postępowania.

Skoro zatem wydana w sprawie decyzja administracyjna nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, w związku z czym podlegała ona oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.