Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2274/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Minister Transportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 i art. 83a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 73 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1808
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2274/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Minister Transportu utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] poświadczającą w części pierwszej zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami, odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B, T i w części drugiej odmawiającej wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie c, d, e, f.

Rozstrzygnięcie Ministra Transportu zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu 6 lutego 2007 r. M. P. [...] złożyła wniosek o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań pojazdów rodzaju A, B, T rozszerzonego o badania c, d, e, f.

Przeprowadzona kontrola stacji wykazała, że stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia, zgłoszona we wniosku, jako podstawowa stacja kontroli pojazdów A, B, T/c, d, e, f. Jednakże w ocenie organu, czym innym jest spełnianie wymagań pod względem wyposażenia, a czym innym jest nabycie uprawnień z mocy prawa.

Organ wskazał, że stacja kontroli pojazdów w miejscowości W., [...] prowadzona była przez Z. Była to podstawowa stacja kontroli pojazdów uprawniona do wykonywania badań w zakresie A, B, T/c, d, e, f, która posiadała certyfikat wydany przez Instytut Transportu Samochodowego z dnia [...] marca 2004 r. Na jego podstawie Starosta R., w dniu [...] maja 2006 r. wpisał [...] M. P. do rejestru przedsiębiorstw prowadzących stacje kontroli pojazdów.

Zdaniem organu skarżąca nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zmianami) – zwana dalej "ustawa Prawo o ruchu drogowym" dają takie uprawnienia przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia takiej stacji z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Dlatego też nie nabyła uprawnień do wykonywania badań specjalistycznych w zakresie c, d, e, f.

Na decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. skarżąca złożyła odwołanie do Ministra Transportu. Zdaniem skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji nie uwzględnia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wręcz przeciwnie organ ją wydający poświadczył nieprawdę. Na uzasadnienie tego stanowiska skarżąca wskazała, że z jednej strony organ wskazał w decyzji, iż stacja kontroli pojazdów spełnia wymagania pod względem wyposażenia jako podstawowa stacja kontroli pojazdów "A,B,T,E/c,d,e,f". Z drugiej zaś organ odmówił skarżącej poświadczenia tego faktu w decyzji.

Skarżąca wskazała na brzmienie art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który określa zakres uprawnień kontrolnych Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. W ocenie skarżącej, organ może jedynie sprawdzić pod kątem posiadania wyposażenia kontrolno-pomiarowego oraz warunków lokalowych gwarantujących wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów. Te warunki stacja kontroli pojazdów prowadzona przez skarżącą posiada. Natomiast rozważania organu dotyczące zmian własnościowych i ich wpływu na wydane rozstrzygnięcie, nie znajdują uzasadnienia w kompetencjach organu określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Organem rozstrzygającym w powyższym zakresie jest właściwy miejscowo starosta lub prezydent miasta. Dlatego też, w ocenie skarżącej, decyzja wydana w toku postępowania ma na celu poświadczenie prawidłowości wyposażenia i warunków lokalowych stacji, a nie badanie jej stanu prawnego. Zatem, działania podjęte przez organ administracji publicznej, naruszają zasadę wyrażoną w art. 6 kpa oraz przepisy regulujące właściwość miejscową i rzeczową organów administracji.

W ocenie skarżącej, wbrew twierdzeniu organu pierwszej instancji, nie jest sprawą drugorzędną miejsce prowadzenia działalności, bowiem decyzja wydawana jest dla konkretnej oznaczonej adresem stacji kontroli pojazdów. Zdaniem skarżącej, istotą decyzji jest stacja a nie przedsiębiorca, to ona ma posiadać wyposażenie i warunki lokalowe zgodne z wymaganiami.

Ponadto, w ocenie skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji, narusza konstytucyjną zasadę prawa do dziedziczenia. Wskazała bowiem, że jest córką dotychczasowego właściciela stacji. Wobec powyższego, nie można pozbawić uprawnień tylko dlatego, że doszło do zmiany właściciela stacji kontroli pojazdów.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji organu pierwszej instancji, Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r., na zasadzie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał na brzmienie art. 83 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który spełnia warunki wskazane w ust. 3 ww. artykułu w tym m.in. posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie to wydaje za opłatą w drodze decyzji administracyjnej Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W ocenie organu, działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest, zgodnie z ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095) działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Wpis na tę listę uzależniono od spełnienia konkretnych warunków, spełnionych w czasie wydawania decyzji i trwających podczas jej ważności. Zdaniem organu, przewidziane w ustawie Prawo o ruchu drogowym przesłanki odnoszą się do zindywidualizowanej osoby przedsiębiorcy, zatem poświadczenie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego wydawane jest dla przedsiębiorcy, a nie dla stacji kontroli pojazdów. Dlatego też, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego rozpatrując wniosek skarżącej o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań obowiązany jest zebrać materiał dowodowy oraz dokonać analizy złożonego wniosku celem ustalenia, czy przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku.

Organ wskazał na ustalenia dokonane w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, jak również na obowiązujące przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z nimi, przewiduje się dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową. Oznacza to, że przepisy nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielano by prawa do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Organ zwrócił uwagę, że ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) wprowadziła odstępstwo o tej zasady, bowiem umożliwiono przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Jak podkreślił organ, regulacja ta dotyczyła jednakże tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności, wydane przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004 r. Według organu, adresatem normy jest przedsiębiorca nie zaś przedsiębiorstwo, a ponieważ skarżąca, nie posiadała takiego zezwolenia to przepisy ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania.

Na powyższą decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w części dotyczącej odmowy wydania przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w W. poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla podstawowej stacji kontroli pojazdów w W. [...] z rozszerzeniami c, d, e, f.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła decyzji:

1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 20 kpa poprzez wydanie przez Ministra Transportu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji mimo istniejących przesłanek jej uchylenia w postaci braku właściwości rzeczowej po stronie Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego w W. do rozstrzygania kwestii legalności wpisów, dotyczących podmiotów w rejestrze przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, przy wydawaniu poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych, o których mowa w art. 83 ust. 3 pkt. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym,

2) sprzeczność istotnych ustaleń organów wynikającą z protokołu kontroli stacji z treścią wydanego rozstrzygnięcia w postaci wydania decyzji o odmowie wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych w sytuacji, gdy stacja spełniała wymagania pod względem technicznym dla stacji o rozszerzonym zakresie badań - art. 77 i 107 kpa,

3) naruszenie prawa materialnego tj. art. 83 ust.1 pkt l lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy zapis ustawy wyraźnie i precyzyjnie odnosi się do stacji, a nie przedsiębiorcy czy też przedsiębiorstwa oraz uznanie, że uprawnienia te nie przechodzą na następców prawnych.

W ocenie skarżącej, ustawa Prawa o ruchu drogowym określa zakres badań technicznych stacji a nie przedsiębiorcy. Zatem, niezgodne z prawem jest stanowisko organu, który stwierdził, że uprawnienia na prowadzenie stacji kontroli pojazdów wydawane są na rzecz przedsiębiorcy a nie na rzecz tej stacji.

Zdaniem skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej. Skarżąca wskazała na art. 83 ust. 4 i ust. 3 pkt. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, regulujące poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zdaniem skarżącej, poświadczenie, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt. 5 i ust. 4 Prawo o ruchu drogowym, dotyczy jedynie badania stanu technicznego w zakresie spełniania przez stację kontroli pojazdów wymagań przedmiotowych przewidzianych rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne pojazdów (Dz. U. Nr 40, poz. 275). Konkludując, w ocenie skarżącej w zakresie kompetencji tego organu nie leżą więc sprawy dotyczące wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów, które zgodnie art. 83a ustawy Prawo o ruchu drogowym zastrzeżone są wyłącznie do kompetencji starosty właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej objętej wpisem. Wobec powyższego, Transportowy Dozór Techniczny nie posiada uprawnień do rozstrzygania spraw podmiotowych dotyczących wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów i rozstrzygania, czy dany podmiot nabył czy też nie, uprawnienia do prowadzenia danej działalności gospodarczej, jako działalności regulowanej w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego wydaje jedynie poświadczenie o zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów.

Ponadto skarżąca wskazała, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, na okoliczność nabycia praw do prowadzenia stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, jak również na wykreślenie i zaktualizowanie danych rejestrowych po stronie właściciela przez Starostę R. Z nowego wpisu wynika, że uprawnienia do prowadzenia badań o rozszerzonym zakresie posiada [...] M. P. z siedzibą w W., prowadząca stację kontroli pojazdów w W. [...]. W ocenie skarżącej, decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r. podważa dokonany przez Starostę R. wpis w rejestrze działalności gospodarczej. Stanowisko wyrażone w tej decyzji, zdaniem skarżącej, jest sprzeczne z art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem przepis ten precyzyjnie określił, że zezwolenie starosty na wykonywanie badań o rozszerzonym zakresie wydane przed dniem wejścia w życie ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej dotyczy stacji (rozumianej jako stacja kontroli pojazdów) a nie przedsiębiorcy. Jak podkreśliła skarżąca, przedmiotowa stacja została przejęta wraz z wszystkimi uprawnieniami. Nie doszło do zmiany jej statusu jak i charakteru, a dokonana zmiana podmiotu w wyniku przekształceń własnościowych nie spowodowała utraty dotychczasowych uprawnień przez stację. Na poparcie swojego stanowiska w tej sprawie, skarżąca wskazała również na przepis art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w oparciu o który poświadczenie wydane przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zachowuje swoją ważność, do czasu zmiany stanu faktycznego, dla którego zostało wydane. Przedsiębiorca, który nabył stację ma prawo posługiwać się takim poświadczeniem, do czasu upływu 5 lat od jego wydania lub do zmiany stanu faktycznego. Według skarżącej, w sprawie niniejszej nastąpiło ważne nabycie stacji kontroli pojazdów i nie doszło do zmiany, w sensie technicznym, stanu faktycznego stacji, to nowy właściciel ma prawo korzystać, ze stacji w takim zakresie, jakim ją nabył, a zaskarżona decyzja pozbawia go jako przedsiębiorcy de facto prawa do uzyskania poświadczenia w zakresie uprawnień stacji niezbędnych do wykonywania działalności w zakresie rozszerzonym. Będący obecnie w obrocie prawnym akt nabycia stacji przenosił jej własność w pełnym zakresie uprawnień, także w zakresie kwestionowanym przez organ administracji i w takim zakresie powinien mieć prawo ją prowadzić.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury podtrzymał zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późń. zm., dalej zwana p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę, mając na względzie powyższe kryteria, Sąd uznał ją za niezasadną, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszym rzędzie wymaga rozważenia, jaka jest istota działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą Spółkę. Otóż działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 83 ust 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Wymogi, jakie ma spełniać przedsiębiorca, prowadzący stację kontroli pojazdów zostały określone w art. 83 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednym z nich (art. 83 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy), jest posiadanie przez przedsiębiorcę poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań, wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów.

Owe poświadczenie wydawane jest w drodze decyzji przez Dyrektora Dozoru Technicznego po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów (art. 83 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, iż organ wydający poświadczenie ma ograniczyć się tylko do sprawdzenia wyposażenia kontrolno – pomiarowego i warunków lokalowych gwarantujących wykorzystywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów, czyli ma potwierdzić określony stan faktyczny w oderwaniu od osoby, dla której poświadczenie jest wydawane.

Adresatem decyzji, wydawanej przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego jest bowiem przedsiębiorca, który następnie, aby podjąć regulowaną działalność powinien uzyskać wpis do rejestru prowadzonego przez starostę, właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem (art. 83 a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym).

Aby uzyskać wpis przedsiębiorca powinien złożyć wniosek oraz oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 83a ust. 3, 4, 5, 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W rejestrze obok innych danych ujawnia się zakres badań, wynikający z poświadczenia wydawanego przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Organ rejestrowy nie ma prawnego obowiązku weryfikacji danych, informacji i dokumentów przed dokonaniem wpisu do rejestru.

Obowiązek taki powstaje ex post wpisu do rejestru (Kazimierz Stryczkowski Prawo gospodarcze publiczne Lexis Nexis Warszawa 2005 str. 272) w ramach wykonywanego przez Starostę nadzoru stosownie do art. 83b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Obowiązująca w dacie wydania zaskarżonych decyzji ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 83 ust 1 przewiduje przeprowadzenie badań technicznych pojazdów przez dwa rodzaje stacji tj. podstawową stację kontroli pojazdów i okręgową stację kontroli pojazdów oraz określa zakres przeprowadzonych przez te stacje badań. Zatem ustawa, co do zasady nie dopuszcza możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielono by prawa do przeprowadzenia niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej.

Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest regulacja zawarta w art. 73 ust 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004 r. Nr 173 poz. 1808). Przepis ten, umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania, na podstawie zezwolenia Starosty ważnego w dniu wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej tj. w dniu 21 sierpnia 2004 roku na prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie.

Bezspornym jest w sprawie, że skarżąca w dniu 21 sierpnia 2004 roku takich uprawnień nie posiadała. Z przedstawionych przez stronę wyjaśnień i dokumentów, jak ustaliły to organy wydające decyzję w niniejszej sprawie, w tej dacie istniała stacja kontroli pojazdów w miejscowości W. [...] prowadzona przez W. K. [...]. W wyniku przekształcenia owego przedsiębiorstwa powstał nowy podmiot pod nazwą [...] M. P. Na podstawie certyfikatu ITS wydanego w dniu 3 marca 2004r., a dotyczącego przedsiębiorstwa – Z., Starosta R., w dniu [...] maja 2006 roku wpisał do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów M. P.

W tym miejscu należy podkreślić, że Z. i M. P. to dwa różne podmioty gospodarcze. W wyniku zmian o charakterze własnościowym stacji W. K. nie przekazał swoich uprawnień, co do prowadzenia stacji kontroli pojazdów do badania pojazdów rodzaju "A, B, T /c, d e, f", albowiem uprawnienia te o charakterze administracyjnym były związane wyłącznie z jego osobą, jako podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą. Tylko W. K. mógł prowadzić działalność gospodarczą do końca ważności wydanego mu certyfikatu. Z chwilą zakończenia działalności i wykreślenia go z rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów wygasły jego uprawnienia dotyczące przedsiębiorcy. Uprawnieniami związanymi z osobą przedsiębiorcy są certyfikaty i zezwolenia. Są to prawa o charakterze administracyjnym. Wydane zostały w drodze indywidualnych aktów administracyjnych dla konkretnych podmiotów. Nie należą więc do przedsiębiorstwa o charakterze przedmiotowym.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, zaś zaskarżona decyzja Ministra Transportu i decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia z dnia [...]sierpnia 2007 r. w pkt 2 odpowiadają prawu. Nie można bowiem poświadczyć stronie co jej nie przysługuje. Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, któremu udzielono by prawa do prowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedyny, wyjątkowy charakter regulacji przejściowej nie dotyczy skarżącej z przyczyn wykazanych wyżej.

Z powyższych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.