Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 240/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej we Wa. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za: II, V, VI/2008 r. oraz zobowiązania podatkowego za: III, IV, VII, VIII/2008 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że akt wymieniony w pkt I nie podlega wykonaniu; III. zasądza na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we Wa. kwotę 3656,00 (trzy tysiące sześćset pięćdziesiąt sześć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A S.A. w W. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2011 roku, Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie: podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do sierpnia 2008 roku .

A S.A. w W. (zwane dalej "A" S.A., Spółką lub skarżącą), zawarło w dniu [...] października 2003 r. z B S.A. umowę zlecenia, której przedmiotem było zarządzanie portfelem papierów wartościowych oraz instrumentów finansowych należących do skarżącej. Skarżąca Spółka z tytułu opłaty za zarządzanie pakietem papierów wartościowych uiściła w okresie od lutego do sierpnia 2008 r. opłatę oraz podatek VAT, który został wykazany przez Spółkę w rejestrach zakupu VAT i uwzględniony w deklaracjach VAT-7 jako podatek naliczony podlegający odliczeniu od podatku należnego.

W dniu 29 listopada 2010 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. (zwany dalej Dyrektorem UKS) wydał decyzję, w której zakwestionował prawo skarżącej Spółki do odliczenia podatku naliczonego VAT z faktur dokumentujących opłatę za zarządzanie pakietem papierów wartościowych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w świetle art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą VAT), skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego, bowiem dokumentowane zakwestionowanymi fakturami usługi "zarządzania pakietem papierów wartościowych" nie były wykorzystywane przez Spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy VAT, podatek naliczony, zawarty w fakturach dokumentujących zakup towarów i usług podlegał odliczeniu od podatku należnego, jednak wyłącznie w zakresie, w jakim nabywane usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. W spornej sprawie organ uznał, że zakupione usługi "zarządzania pakietem papierów wartościowych" nie są wykorzystywanie przez Spółkę do wykonywania czynności opodatkowanych, tj. sprzedaży bazaltu.

Kwestionując powyższe rozstrzygniecie, Spółka w odwołaniu zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy VAT przez błędną wykładnię tego przepisu, w wyniku której przyjęto, że Spółka nie była uprawniona do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach dokumentujących zakup usług zarządzania portfelem papierów wartościowych oraz instrumentów finansowych .

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] lutego 2011r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W skardze spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z przepisami. Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy VAT, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że spółka nie była uprawniona do kwestionowanego przez organ odliczenia.

2. naruszenie art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "OP", w związku z art. 31 ust 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 8 poz. 65 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu, strona podniosła, że z art. 86 ust. 1 ustawy VAT nie wynika, że pomiędzy nabytymi usługami i towarami a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi musi istnieć bezpośredni związek. W ocenie skarżącej wystarczy, aby był to związek pośredni. Spółka argumentowała, że środki finansowe uzyskane w wyniku nabycia usług zarządzania portfelem papierów wartościowych, posłużyły następnie wykonywaniu podstawowej działalności Spółki, jaką jest wydobycie, przerób i sprzedaż bazaltu. Środki na pierwotny zakup papierów wartościowych pochodziły również z podstawowej działalności Spółki. Skarżąca wskazała, iż ostatecznym celem nabytej usługi (tj. zarządzania portfelem papierów wartościowych) nie jest obrót papierami wartościowymi, ale uzyskanie dodatkowych środków finansowych na zwiększenie sprzedaży opodatkowanej, tj. sprzedaży wyrobów bazaltowych. Cel polegający na zwiększeniu sprzedaży opodatkowanej, może być realizowany przez różne działania, w tym poprzez wykonywanie czynności nie podlegających opodatkowaniu.

Na poparcie poglądu o prawie do odliczenia podatku naliczonego w przypadku istnienia tylko "pośredniego" związku pomiędzy nabytymi usługami, a czynnościami opodatkowanymi, skarżąca powołała wyroki Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS) w sprawie C-465/03 i C-98/98 oraz interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...].

Podniosła również, że organ podatkowy nie jest uprawniony do oceny, co jest niezbędnym elementem uzupełniającym działalności podstawowej przedsiębiorstwa, a co elementem zbędnym, za jaki organy uznały lokowanie nadwyżek finansowych przez skarżącą.

Rozszerzając argumentację odwołania wskazała, że wydatki poniesione na zakup usługi zarządzania pakietem papierów wartościowych, stanowią część kosztów ogólnych prowadzonej działalności gospodarczej, pozostających w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nadto wskazała, że kwestionowane przez organ wydatki stanowiły element cenotwórczy wydobywanego przez spółkę bazaltu, którego sprzedaż opodatkowana była podatkiem VAT. Istnieje więc związek spornych wydatków z czynnościami opodatkowanymi, uzasadniający odliczenie naliczonego podatku VAT.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 121 OP zarzuciła, że organ nie może w ramach dokonywanej wykładni prawa podatkowego stosować reguły interpretacyjnej, w myśl, której wszelkie wątpliwością rozstrzygane są na korzyść Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 687/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę na powołaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. uznając, że decyzja ta nie narusza prawa.

Dokonując wykładni art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.: dalej - ustawa VAT). Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dla realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego istotne jest wykorzystywanie zakupionych towarów i usług do wykonywanych przez podatnika czynności opodatkowanych, a tym samym decydujący jest związek zakupionych towarów i usług z czynnościami podatnika generującymi należny podatek VAT. Uznał, że pomimo art. 86 ust. 1 ustawy VAT nie precyzuje charakteru związku pomiędzy zakupami a sprzedażą opodatkowaną, to związek ten należy postrzegać, jako "bezpośredni". Sąd zaznaczył, że podatek naliczony, którego dotyczy spór, związany jest ściśle z zarządzaniem papierami wartościowymi (portfelem instrumentów finansowych), które to czynności polegają jedynie na rozdysponowaniu należących do skarżącej wolnych środków finansowych. Nie są to czynności objęte podatkiem od towarów i usług i nie pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą (sprzedażą bazaltu) podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skoro podatek naliczony VAT nie jest związany z działalnością spółki opodatkowaną tym podatkiem, to w świetle art. 86 ust. 1 ustawy VAT nie ma podstaw do odliczenia podatku VAT zawartego w fakturach za sporne usługi zarządzania portfelem papierów wartościowych.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego orzeczenia strona skarżąca podniosła m.in. zarzut naruszenia art. 86 ustawy VAT przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że spółka nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z nabyciem usług zarządzania portfelem papierów wartościowych.

Uzasadniając zarzut strona podkreśliła, że usługi zarządzania środkami finansowymi dotyczyły środków pieniężnych pozyskanych z prowadzonej przez spółkę działalności opodatkowanej (wydobycie, przerób, sprzedaż wyrobów bazaltowych), a uzyskanie w wyniku nabycia tej usługi środki finansowe służyły wykonywaniu podstawowej działalności spółki opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Zdaniem strony w tej sytuacji, prawo spółki do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług od usług zarządzania portfelem finansowym nie powinno budzić wątpliwości, gdyż pomiędzy nabytymi usługami a wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi istnieje bezpośredni związek (choć w ocenie strony wystarczający jest związek pośredni), z uwagi na uwzględnienie wydatków na nabycie tych usług w cenie sprzedawanego bazaltu.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko skargi kasacyjnej i uznając przeprowadzoną przez Sąd I instancji wykładnię art. 86 ust. 1 ustawy VAT za błędną, wyrokiem z dnia 19 grudnia 2012 r. (sygn. akt I FSK 155/12), wydanym na podstawie art. 185 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 86 ust. 1 ustawy VAT, prowadząca do konkluzji, że zakupione towary i usługi, aby mogły stanowić podstawę do odliczenia podatku VAT muszą mieć wyraźny, ścisły i bezpośredni związek z opodatkowaną działalnością podatnika jest błędna i nie znajduje uzasadnienia w prawie unijnym, w tym także w analizowanych przez Sąd I instancji orzeczeniach TSUE. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność, że skarżąca prowadzi działalność w zakresie wydobycia, przerobu i sprzedaży wyrobów bazaltowych nie ma znaczenia dla jej prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem tzw. portfela inwestycyjnego, skoro zakup tych usług miał na celu powiększenie zasobów finansowych spółki, służących w dalszej kolejności czynnościom opodatkowanym. Aprobując stanowisko Sądu I instancji co do pośredniego tylko związku tego rodzaju wydatków z działalnością gospodarczą podatnika, Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do wybranych orzeczeń TSUE, uznał jednocześnie, że wydatki podatnika związane z pomnażaniem jego kapitału, który ma w przyszłości służyć czynnościom opodatkowanym, winny być kwalifikowane jako tzw. koszty ogólne prowadzonej działalności i na tej podstawie dawać podstawę do odliczenia podatku VAT. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał przyjętą przez Sąd I instancji podatkowoprawną ocenę stanu faktycznego sprawy za naruszającą art. 86 ust. 1 ustawy VAT.

Dostrzegając podobieństwo pomiędzy pozyskiwaniem kapitału w drodze emisji akcji oraz w postaci zakupu usługi tzw. portfela inwestycyjnego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jednocześnie, że do rozstrzygnięcia sporu pomocne będą orzeczenia TSUE zapadłe w sprawach: C-465/03 (Kretztechnik) oraz C-437/06 (Securenta). Podkreślił przy tym, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że orzeczenie w sprawie C-465/03 nie znajdzie zastosowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje:

Poprzedzając szczegółowe motywy wydanego rozstrzygnięcia, wymaga na wstępie podkreślenia, że przy ocenie zasadności zarzutów skargi Sąd związany był z mocy art. 190 P.p.s.a. wykładnią prawa jaką w tej sprawie przeprowadził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. Wspomnianym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił niekorzystny dla strony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia18 sierpnia 2011 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. U podstaw rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego stanowiła błędna wykładnia przepisu art. 86 ust. 1 ustawy VAT jaką przyjął Sąd I instancji oraz nieprawidłowe odczytanie wyroków TSUE, w tym w szczególnych, wydanych w sprawach: C-465/03 Kretztechnik oraz C-437/06 Securenta.

Odwołując się do treści sygnalizowanego na wstępie art. 190 P.p.s.a. wymaga przypomnienia, że Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 P.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji.

Powyższe prowadzi do wniosku, że sąd, któremu została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia, a odstąpienie od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni prawa byłoby dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy prawa stanowiące przedmiot wykładni sądu kasacyjnego, oraz, gdyby po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zmieniłby się stan prawny. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie.

W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd, związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznaje zarzuty skargi za uzasadnione.

Istota sporu w sprawie dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług zarządzania portfelem papierów wartościowych oraz instrumentów finansowych (asset management) w przypadku podmiotu, który gospodarczo zajmuje się wydobyciem, przerobem i sprzedażą bazaltu. Źródło tak zarysowanego sporu między stronami stanowi odmienna wykładnia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, oraz różnie interpretowane orzeczenia TSUE dotyczące prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Stanowiący oś sporu przepis art. 86 ust. 1 ustawy VAT stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z zastrzeżeniami niemającymi znaczenia w sprawie).

Prezentowana przez strony w toku postępowania, odmienna ocena poglądów ETS odnośnie prawa do odliczenia podatku naliczonego dotyczyła w szczególności wyroku zapadłego w sprawie C-465/03 Kretztechnik, a dotyczącego prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z emisją akcji, w sytuacji, gdy prowadzona przez podatnika działalność gospodarcza dotyczyła produkcji i dystrybucji sprzętu medycznego. Poprzez emisję nowych akcji spółka Kretztechnik AG (będąca spółką akcyjną, notowaną na giełdzie) zamierzała podwyższyć dotychczasowy kapitał akcyjny.

Nawiązując do ustaleń faktycznych w sprawie, umowa o zarządzanie portfelem papierów wartościowych (w związku, z którą skarżąca domagała się odliczenia podatku naliczonego związanego z jej zwarciem) polega na tym, że firma inwestycyjna zobowiązuje się do odpłatnego podejmowania i realizacji decyzji inwestycyjnych na rachunek klienta, w ramach pozostawionych przez zleceniodawcę do dyspozycji zarządzającego środków pieniężnych lub maklerskich instrumentów finansowych.

Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, zawarcie tego rodzaju umowy miało na celu powiększenie dotychczasowego kapitału spółki, który w dalszej kolejności miałby zostać wykorzystywany przez tę spółkę do czynności opodatkowanych. Poniesione z tego tytułu koszty miały zostać w przyszłości wliczone w cenę dokonywanych czynności opodatkowanych.

Analizując treść wyroków ETS dotyczących prawa do odliczenia podatku naliczonego, w tym przede wszystkim, treść powołanego wyżej orzeczeń w sprawach C-465/03 oraz orzeczenia C-437/06 Securenta. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w przypadku zakupu usług zarządzania portfelem papierów wartościowych oraz instrumentów finansowych mamy do czynienia z sytuacją taką, jak w przypadku emisji akcji. Jak podkreślił, istotą łączącą te dwie różne czynności jest cel, jakim jest pozyskanie środków finansowych z przeznaczeniem na prowadzona działalność gospodarczą opodatkowaną VAT.

Stwierdził jednocześnie, że nieprawidłowa jest przyjęta przez Sąd I instancji wykładnia art. 86 ust. 1 ustawy VAT, upatrująca w przesłance do odliczenia podatku naliczonego konieczność przyporządkowania w każdym przypadku wydatku kreującego podatek naliczony do konkretnej czynności opodatkowanej.

Będąc związanym stanowiskiem sądu kasacyjnego, Sąd przyjmuje za własną zarówno przedstawioną w wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. wykładnię art. 86 ust. 1 ustawy VAT, jak i aprobuje pogląd, w myśl, którego, stanowisko ETS wyrażone w sprawach: C-465/03 (Kretztechnik) oraz C-437/06 (Securenta) ma zastosowanie także w przypadku zagadnienia odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług o zarządzanie portfelem papierów wartościowych.

Odwołując się do powołanych orzeczeń wypada, zatem przypomnieć, że zgodnie z poglądem wyrażonym przez TSUE w sprawie C-465/03, warunek dopuszczalności odliczenia podatku VAT, tj. warunek by czynność powodująca naliczenie podatku winna pozostawać w bezpośrednim i ścisłym związku z czynnościami objętymi podatkiem należnym, które rodzą prawo do odliczenia należy rozumieć zgodnie z założeniami prawa do odliczenia podatku VAT. Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu towarów i usług zakłada z kolei, że wydatki poczynione celem ich uzyskania stanowiły element cenotwórczy transakcji obciążonych podatkiem należnym, rodzącym prawo do odliczenia (innymi słowy, wydatki te powinny stanowić część składową kosztów świadczenia, uwzględnioną w cenie). Wskazując na powyższe TSUE stwierdził, że brak bezpośredniego związku pomiędzy zakupami (wydatkami) a transakcją opodatkowaną wyrażającego się w braku konkretnej transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. Jednak brak takiej konkretnej transakcji opodatkowanej nie musi zawsze prowadzić do utraty prawa do odliczenia VAT. W przypadku, bowiem wydatków zaliczanych do tzw. kosztów ogólnych, wprawdzie nie istnieje bezpośredni związek pomiędzy zakupem tych towarów i usług a sprzedażą opodatkowaną, lecz w sytuacji, gdy stanowią one element cenotwórczy produktów podatnika, pozostając w ten sposób w bezpośrednim związku z jego opodatkowaną działalnością gospodarczą, prawo do odliczenia z tytułu tych zakupów (wydatków) powinno przysługiwać podatnikowi w takim zakresie, w jakim ogólna działalność daje prawo do odliczenia VAT.

Zdaniem TSUE (który w tym zakresie podzielił opinię Rzecznika Generalnego F.G. Jacoba), jakkolwiek samo użycie kapitału, jak i usługi związane z jego pozyskaniem nie dają się powiązać z żadnymi konkretnymi czynnościami opodatkowanymi, to działania takie należy przypisywać do całokształtu działalności gospodarczej spółki. TSUE nie miał wątpliwości, że spółka handlowa, która podwyższa swój kapitał akcyjny poprzez emisję nowych akcji czyni to dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Na tej podstawie TSUE skonstatował, że wprawdzie emisja nowych akcji nie stanowi czynności należącej do zakresu przedmiotowego art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy, lecz jej art. 17 ust. 1 i 2 przyznaje prawo do odliczenia całego podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki poniesione przez podatnika w związku z różnymi świadczeniami wykonanymi na jego rzecz w ramach emisji akcji, o ile wszystkie czynności dokonane przez tego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej są opodatkowane.

Wymaga również odnotowania, że także pogląd TSUE zawarty w orzeczeniu C-437/07 Securenta Naczelny Sąd Administracyjny uznał za aktualny w stanie faktycznym objętym sporem, jakkolwiek zaznaczył, że odmienność stanu faktycznego w sprawie Securenta w porównaniu ze sprawą Kretztechnik polegała na tym, że spółce Securenta nie można było przypisać czynności emisji akcji w celu pozyskania środków finansowych w całości do działalności gospodarczej spółki. Odwołując się do stanowiska zawartego przez TSUE w sprawie C-437/07 wymaga podkreślenia, że w orzeczeniu tym, TSUE podobnie jak w sprawie Kretztechnik przyjął, że podatek naliczony od wydatków związanych z emisją akcji będzie uprawniać do odliczenia, wszak tylko pod warunkiem, że tak pozyskany kapitał został wykorzystany na cele działalności gospodarczej zainteresowanego.

Skoro zatem, jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w stanie faktycznym sprawy, zarządzanie posiadanymi środkami finansowymi, czy też pozyskiwanie tych środków jest uzasadnionym gospodarczo, racjonalnym działaniem bezpośrednio związanym z prowadzoną przez skarżącą spółkę działalnością gospodarczą, to przyznać należało rację skarżącej, która, akcentując cenotwórczy charakter ponoszonych z tego tytułu kosztów, domagała się przyznania jej prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem usług zarządzania portfelem inwestycyjnym. Poniesione przez skarżącą koszty związane z zakupem tego portfela należało bowiem, w myśl przedstawionych wywodów i akcentowanego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, kwalifikować jako ogólne koszty prowadzonej działalności, zaś powtarzając za TS, "system odliczeń ustanowiony przez szóstą dyrektywę dotyczy całej działalności gospodarczej podatnika, niezależnie od jej celów i wyników, pod warunkiem, że te ostatnie co do zasady same podlegają opodatkowaniu (por. wyrok TSUE w sprawie C-437/06 Securenta i powołane tam wyroki TSUE).

Zawarta w zaskarżonej decyzji, odmienna od przestawionych rozważań, podatkowoprawna ocena stanu faktycznego sprawy musiała skutkować koniecznością uchylenia tego aktu, o czym, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł w pkt. I wyroku.

Zawarte w pkt II wyroku orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoje umocowanie w treści art. 200 P.p.s.a.