Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 585/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4 a
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2140 ze zm.), dalej: "u.t.d.", z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji, Strona wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 5b u.t.d. w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy, art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006.

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że jak wynika z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli, protokołu z przesłuchania świadka, dokumentacji fotograficznej oraz okazanej przez świadka faktury za usługę transportową, w dniu [...] lutego 2020 r. w T. przy ul. [...] o godzinie 10:25 miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował P. O.. W chwili zatrzymania do kontroli, kierowca przewoził jednego pasażera, tj. P. C., który został przesłuchany w charakterze świadka. Z protokołu przesłuchania pasażera z dnia [...] lutego 2020 r. wynika, że pasażer zamówił usługę przewozu osób z ul. [...] na ul. [...] w T. poprzez aplikację Bolt. Na miejsce przyjechał kierowca pojazdem marki [...]. Ponadto pasażer zeznał, że opłata za przejazd w wysokości [...] zł została uiszczona bezgotówkowo za pomocą aplikacji Bolt. Pasażer otrzymał na

e-mail fakturę nr [...] wystawioną przez [...] w imieniu [...] P. O., S. [...], [...] A. K., tytułem: usługa transportowa, którą to fakturę okazał podczas kontroli.

Organ odwoławczy wskazał, że kierujący nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz ani na rzecz innego podmiotu. W toku postępowania Strona nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o posiadaniu przez nią uprawnień w transporcie drogowym. Organ zauważył, że jednocześnie zgodnie z danymi widniejącymi w CEIDG Strona posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą [...] P. O. z wykonywaną działalnością o kodach 49.41.Z transport drogowy towarów oraz 77.11.Z wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. Zgodnie z dokumentacją fotograficzną wykonaną w dniu [...] lutego 2020 r., pojazd, którym wykonano przewóz posiadał oznakowanie na karoserii [...] wraz z numerem telefonu oraz adresem strony internetowej [...].pl.

W ocenie organu, zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, że celem i intencją pasażera było skorzystanie z usługi przewozu, aby przemieścić się z ul. [...] na ul. [...] w T.. Jak wynika z zeznań pasażera, opłata za przewóz w wysokości [...] zł została pobrana bezgotówkowo z jego konta pasażera. Zdaniem organu, nie można więc w tym przypadku mówić o przewozie grzecznościowym czy koleżeńskim. Odpłatny charakter usługi potwierdzają również informacje z aplikacji Bolt.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wywiódł, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr [...] do tej ustawy. Jednocześnie organ zaznaczył, że podnoszona okoliczność dokonania przez pasażera zapłaty za przewóz w formie bezgotówkowej za pomocą aplikacji Bolt, nie wyłącza ustalenia co do zarobkowego charakteru przewozu wykonywanego przez Skarżącego, jak również tego, że Skarżący wykonywał usługę we własnym imieniu i na swoją rzecz. Organ wskazał, że gdyby kierowca realizował ww. przewozy na rzecz innego podmiotu, to wykazałby to organowi, natomiast ani w toku kontroli drogowej, ani podczas postępowania administracyjnego Skarżący nie przedstawił dowodów w tym zakresie.

W ocenie organu odwoławczego, Skarżący nie wskazał dowodów na potwierdzenie,

że wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz innego podmiotu, co powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie tejże usługi.

Dodatkowo analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Mianowicie pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym P. O. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 4 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej oraz informacji z bazy CEPiK. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. - przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego tego warunku nie spełniał. Organ wskazał też, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., tj. samochodem osobowym na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Organ podniósł, że przedmiotowy przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt, opłata została pobrana bezgotówkowo za pomocą aplikacji Bolt. Dlatego zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Organ podał również, że obowiązek posiadania stosownego zezwolenia lub licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d., nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ odwoławczy stwierdził, że Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób bez posiadania ważnych uprawnień, a zarazem wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W oparciu o powyższe, organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ stwierdził, że są one niezasadne. W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły również przesłanki, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Do naruszenia u.t.d. doszło bowiem w wyniku działań Skarżącego, ponieważ wykonywał usługi przewozu osób nie posiadając stosownych uprawnień, a zarazem pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.

Nie zgadzając się z tą decyzją, Skarżący złożył skargę do tut. Sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. wyjaśnień Skarżącego - z których wynika, że nie powinien być adresatem decyzji, albowiem nie jest on podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenie;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 5b u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

5) niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

6) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.1 w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącego;

7) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W związku z powyższymi zarzutami, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie.

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja GITD z dnia [...] maja 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2020 r. nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji,

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Sąd zauważa, że podobne zagadnienie było przedmiotem oceny w wyrokach wydanych przez WSA w Warszawie z 12 października 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1338/21, WSA w Łodzi z 28 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 439/21, WSA w Bydgoszczy z 6 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1111/20 oraz WSA w Gliwicach z 31 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 38/21. Sąd w obecnym składzie podziela poglądy zaprezentowane w tych wyrokach i częściowo posłuży się argumentacją w nich zawartą.

Podać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. i lp 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

Na podstawie art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z kolei na podstawie art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa l p. 1-9 (ust. 7 pkt 1).

Zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych).

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych).

W ocenie tut. Sądu okoliczności faktyczne, w których organy przypisały Skarżącemu naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Wynikało z nich, że w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej w dniu [...] lutego 2020 r. pojazdu marki [...] o nr rej. [...], Skarżący wykonywał odpłatny przewóz pasażera. [...] konstrukcyjnie był dostosowany do przewozu 4 osób. W chwili zatrzymania do kontroli, kierowca przewoził jednego pasażera, tj. P. C., który usługę przewozu zamówił przy pomocy zainstalowanej w telefonie aplikacji Bolt. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...], fotografiami oraz protokołem przesłuchania pasażera w charakterze świadka. Wynika z zebranych dowodów, że Skarżący przewoził pojazdem [...] pasażera z ulicy [...] na ul. [...] w T.. Do protokołu przesłuchania w charakterze świadka pasażer P. C. zeznał, że usługę transportową na ww. trasie zamówił za pomocą aplikacji Bolt. Na miejsce przyjechał kierowca pojazdem marki [...]. Opłata za przejazd w wysokości [...] zł została uiszczona bezgotówkowo za pomocą aplikacji Bolt. Pasażer otrzymał na e-mail fakturę nr [...] wystawioną przez [...] OU w imieniu [...] P. O., [...] [...], [...] A. K., tytułem: usługa transportowa. Fakturę tę okazał podczas kontroli. Na fakturze wskazano, że została ona wystawiona przez Bolt w imieniu [...] P. O.. Nie jest też sporne, że z pasażerem nie była zawarta umowa pisemna w lokalu przedsiębiorstwa. Jednocześnie zgodnie z danymi widniejącymi w CEIDG ustalono, że Skarżący posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą pod nazwą [...] P. O. z wykonywaną działalnością o kodach 49.41.Z transport drogowy towarów oraz 77.11.Z wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek. Zgodnie z dokumentacją fotograficzną wykonaną w dniu [...] lutego 2020 r. pojazd, którym wykonano przewóz posiadał oznakowanie na karoserii [...] wraz z numerem telefonu oraz adresem strony internetowej [...].pl. [...] z ustaleń wynika, że kontrolowany samochód osobowy nie był wyposażony, oznakowany i zarejestrowany jako taksówka osobowa, w tym nie był wyposażony w taksometr i kasę fiskalną oraz nie posiadał na dachu światła z napisem "TAXI". W trakcie kontroli drogowej P. O. nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób samochodem osobowym, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., bądź innego dokumentu uprawniającego do wykonania zrealizowanej usługi transportowej - krajowego zarobkowego przewozu okazjonalnego osób samochodem osobowym o konstrukcyjnej liczbie do 7 miejsc łącznie z miejscem kierowcy. Zamówienie usługi przewozu zostało dokonane w formie elektronicznej, poza lokalem siedziby przedsiębiorstwa. Z informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w A. K. wynika, że nie udzielono Skarżącemu żadnego rodzaju licencji, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne (pismo [...]). Z kolei Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi z dnia [...] września 2020 r. poinformował, że nie zarejestrowano danych przedsiębiorcy P. O. [...] z siedzibą ul. [...], [...]. Powyższe oznacza, że przedsiębiorcy nie zostały udzielone żadne uprawnienia na wykonywanie krajowego i międzynarodowego transportu drogowego.

W świetle powyższych ustaleń tut. Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko organu o wystąpieniu podstaw do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Sąd podziela stanowisko organu oraz poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym, powołanym w zaskarżonej decyzji, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, nawet jeżeli kontrolowany nie podpisał protokołu. W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie podpisał co prawda protokołu kontroli, odmówił złożenia zeznań i nie wniósł żadnych zastrzeżeń do ujawnionych w nim ustaleń faktycznych, jednak całość materiału dowodowego jest wystarczająca dla dokonania ustaleń. Mając zatem na uwadze protokół kontroli, fotografie, protokół przesłuchania świadka - pasażera oraz dodatkowy materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organy orzekające w sprawie (tj. dane z CEIDG, informację uzyskaną od Starostwa Powiatowego w A. K. potwierdzającą wyniki przeprowadzonej kontroli, co do braku ww. zezwolenia oraz pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2020 r.) uznać należy za udowodnione, że Skarżący korzystając z aplikacji Bolt, przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem, zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwał wynagrodzenie za wykonany przewóz. Dodatkowo Skarżący wykonując te usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz.

W ocenie Sądu, jak już zostało wyżej wyjaśnione, w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że wykonywany przez Skarżącego przewóz miał charakter odpłatny (nie był przewozem niezarobkowym). Sam przewóz został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącego (kierującego) z aplikacji telefonicznej Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zorganizowany i ciągły, a rzeczona usługa była przez Skarżącego świadczona w jego własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za którą był odpowiedzialny. Działanie Skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Natomiast usługa, taka jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji Bolt, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzeniu kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por.: wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15).

Odnosząc się do powołanego w skardze rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) 561/2006, wskazać należy, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie, albowiem przedmiotem kontroli drogowej nie był międzynarodowy przewóz drogowy osób wykonywany autobusem (autokarem). Przewozy okazjonalne, zgodnie z obowiązującą definicją legalną zawartą w art. 4 pkt 11 u.t.d. mogą być wykonywane jako przewozy osób zarówno pojazdami niebędącymi autobusami (pojazdy samochodowe o ilości miejsc do 9 osób wraz z kierowcą) oraz autobusami (autokarami) np. przewóz dzieci na kolonię. W rozpoznawanej sprawie, przewóz okazjonalny był wykonywany samochodem osobowym, a do takich przewozów nie znajduje zastosowania powołane przez pełnomocnika Skarżącego rozporządzenie (WE) nr 1073/2009. W związku z powyższym zarzuty skargi również w tym zakresie, należało uznać za bezzasadne.

W tej sytuacji, wobec wykonywania przez Skarżącego czynności opisanego przewozu pasażera, prawidłowo zakwalifikowanych jako krajowy transport drogowy podlegający regulacji u.t.d., Skarżący miał obowiązek posiadania licencji – co wynika z art. 5b u.t.d. Jej brak sankcjonowany jest karą w wysokości [...] zł, wg powołanych przez organy przepisów art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. Ip.1.1 zał. 3 do u.t.d.

Ponadto zgodnie z informacją zawartą w protokole kontroli i wynikającą z CEPiK oraz dokumentacją fotograficzną - niewątpliwie kierujący wykonywał przewoz osób, pojazdem przeznaczonym do przewozu 4 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 4a (z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b) u.t.d., wykonywanie tego przewozu możliwe jest jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 4 osób wraz z kierowcą. Zatem pojazd Skarżącego wymaganego warunku nie spełniał.

Należy także wskazać, że przewóz wykonywany przez Skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Samochód osobowy nie był prowadzony przez przedsiębiorcę świadczącego usługi transportowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę. Nie była zawarta umowa bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi, w formie pisemnej lub elektronicznej, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie.

W związku z powyższym, wykonanie omawianego przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wyczerpywało znamiona deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., tj. zagrożonego sankcją pieniężną z art. 92a ust. 1 utd w zw. z l.p. 2.11. zał. 3 do u.t.d. Kary przewidziane za przewinienia w transporcie drogowym mają charakter bezwzględny, nie ma możliwości ich miarkowania. Organy określając sumę tych kar prawidłowo zastosowały art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]zł.

Podkreślenia wymaga, że w interesie Skarżącego znajdowało się to, by przedstawić dowody, które nie pozwoliłyby na przypisanie mu odpowiedzialności za określone naruszenia. To Skarżący winien był też podać okoliczności, które - w myśl art. 92c ust. 1 u.t.d. - skutkowałyby tym, że organ nie wszcząłby postępowania bądź też wszczęte umorzył, a związane z zaistnieniem zdarzeń, których strona nie mogła przewidzieć. Skoro Skarżący nie uczynił tego, to organy zasadnie rozpoznające sprawę przyjęły, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d.

Z tych wszystkich względów na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Reasumując, zebrany i prawidłowo oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił podstawę prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji, tj. przyporządkowania ustalonym stanom faktycznym odpowiednich norm prawnych, a następnie przewidzianych prawem sankcji. Wnioski organów są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów. Tym samym organ wywiązał się prawidłowo z obowiązków procesowych wynikających art. 7, art.8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.