Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1101/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 6, art. 41 ust. 2 w zw. z poz. 45 zał. nr 3 do ustawy
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.), Sędzia del. WSA Maciej Jaśniewicz, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej PPHU A. spółka cywilna A. K., A. K. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2153/09 w sprawie ze skargi PPHU A. spółka cywilna A. K., A. K. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 5 października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2006 r. i październik 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za grudzień 2007 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami.

1.1. Wyrokiem z 25 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2153/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę PPHU A. s.c. A. K., A. K. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 5 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do czerwca 2006 r. i październik 2007 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za grudzień 2007 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy, Sąd pierwszej instancji podał, że zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 7 lipca 2009 r., którą określono podatnikowi zobowiązanie podatkowe i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za ww. okresy rozliczeniowe. Organy podatkowe uznały bowiem, że podatnik, przy sprzedaży towarów takich jak becik-rożek niemowlęcy zwykły lub z wkładem z włókna kokosowego, becik-śpiworek niemowlęcy, stosował stawkę podatku VAT w nieprawidłowej wysokości, tj. 7%, zamiast 22%. Organy uznały (zgodnie z klasyfikacją GUS wydaną 21 kwietnia 2009 r. na wniosek podatnika, jak i tą z 27 kwietnia 2009 r. wydaną w związku z wnioskiem organów), że towary te mieszczą się w PKWiU 17.40.24-99.00 "wyroby pościelowe pozostałe z wyłączeniem materaców i śpiworów oraz koców i pledów". Jednocześnie organy przyjęły, że towary te nie mieszczą się w poz. 45 załącznika nr 3 do ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u.") – "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt", niezależnie od symbolu PKWiU, a zatem ich sprzedaż nie może być objęta preferencyjną stawką podatku VAT.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w części dotyczącej zastosowania stawki 7% do ww. wyrobów oraz uznanie, że ww. towary są tzw. dodatkami odzieżowymi, a nie wyrobami pościelowymi. Podatnik uznał, że organy podatkowe, kwalifikując ww. wyroby w oparciu o klasyfikację GUS, pomijają istotę produktu. Wyroby pościelowe, zgodnie z językową wykładnią, oznaczają "to co jest zasłane na miejscu do spania, czym się powleka poduszki, kołdry lub pierzyny". Rożek dla niemowląt służy natomiast jako okrycie w czasie spacerów, do tulenia, bawienia niemowląt, w pewnym zakresie może służyć jako wyrób pościelowy, ale przede wszystkim wykorzystywany jest jako okrycie podczas przenoszenia, przemieszczania dziecka, jako dodatkowy ubiór dla dziecka. Spółka, odwołując się do interpretacji Ministra Finansów wydanej wobec innego podatnika w zakresie opodatkowania rożków i becików niemowlęcych, uznającej, że sprzedaż tych wyrobów opodatkować należy wg preferencyjnej stawki VAT, zarzuciła organom naruszenie zasady równości i zasady zaufania do organów podatkowych. Wskazała, że choć interpretacja ta odnosi się tylko do adresata, należy dążyć do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego. W tym zakresie skarżąca powołała się na wyrok WSA w Gdańsku z 12 grudnia 2006r. sygn. akt I SA/Gd 194/06. Wyjaśniła także, że odmienne stanowisko od zaprezentowanego przez organy podatkowe w sprawie spółki, wyraził Urząd Skarbowy w K. 12 października 2005 r. w odpowiedzi na interpretację indywidualną producenta becików i rożków niemowlęcych, uznając, że towary te należy opodatkować stawką 7%.

2.2. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. WSA w Warszawie stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

3.2. W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania, które skutkowałyby stwierdzeniem, że organy podatkowe naruszyły jedną z podstawowych zasad – zasadę zaufania do organów podatkowych, sformułowaną w art. 121 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: "O.p.") oraz konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Sąd stwierdził, że okoliczność odmiennej wykładni tego samego przepisu przez inny organ podatkowy, niewłaściwy podatnikowi, nawet jeśli została opublikowana na stronach internetowych Ministerstwa Finansów, nie nabiera mocy wiążącej u innych podatników, czy innych organów podatkowych. Ochrona prawna podatnika, który zastosowałby się do interpretacji, ograniczona jest do interpretacji właściwego organu podatkowego, wydanej wobec podmiotu, który wystąpił z wnioskiem w indywidualnej sprawie. W związku z tym, wbrew zarzutowi skargi, nie doszło w rozpoznawanej sprawie do naruszenia zasady równości wobec prawa. Zdaniem Sądu, choć negatywnie z punktu widzenia art. 121 O.p. należy oceniać sytuację, gdy organy podatkowe dokonują odmiennej interpretacji tych samych przepisów prawa podatkowego w przybliżonych stanach faktycznych, okoliczność ta pozostaje bez znaczenia przy rozstrzyganiu rozpoznawanej sprawy. Naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych nie zawsze uzasadnia bowiem uchylenie zaskarżonej do sądu decyzji. Zasada ta – w ocenie Sądu – nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy.

3.3. Zdaniem Sądu, zastosowanie wobec skarżącej podstawowej stawki podatkowej VAT było prawidłowe w stanie faktycznym i prawnym sprawy. Tym samym, za niezasadne Sąd uznał stanowisko strony, że w sprawie należało zastosować stawkę 7% w odniesieniu do towarów: becik-rożek niemowlęcy zwykły, bądź z wkładem z włókna kokosowego, becik-śpiworek niemowlęcy. W ocenie Sądu, wyroby te nie mogą być uznane za tzw. dodatki odzieżowe. Za uznaniem tych towarów za wyroby pościelowe, oprócz klasyfikacji GUS uzyskanej na wniosek organu podatkowego w trakcie postępowania, jak również klasyfikacji Urzędu Statystycznego w Łodzi, uzyskanej przez spółkę, które podlegały ocenie organów podatkowych, na podstawie art. 191 O.p., przemawia również wykładnia językowa poszczególnych pojęć odnoszących się do sprzedawanych przez spółkę wyrobów.

Sięgając do definicji ze słownika języka polskiego Sąd wskazał, że:

- pościel oznacza poduszki kołdry, pierzyny, itp., zwykle razem z bielizną pościelową,

- odzież to okrycie człowieka przed wpływami atmosferycznymi i zaspokajające jego poczucie estetyki; to w co się człowiek ubiera, garderoba, ubranie,

- ubranie to wszystko co służy do okrycia ludzkiego ciała,

- śpiworek to rodzaj kołderki spinanej po bokach, przeznaczonej dla małego dziecka do spania w łóżeczku lub w wózku,

- becik to długa wąska pierzynka dla niemowląt, zginana w poprzek w ten sposób, że na jednej części, dłuższej kładzie się niemowlę, a drugą, krótszą przykrywa się je.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że organy podatkowe w tej sprawie w sposób prawidłowy zastosowały stawkę podatkową 22%, wynikającą z dyspozycji art. 41 ust. 1 u.p.t.u., wobec wyrobów, które sama spółka błędnie kwalifikowała jako wyroby mieszczące się pod poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u., co w jej ocenie pozwalało na zastosowanie art. 41 ust. 2 u.p.t.u., przewidującego preferencyjną stawkę podatku VAT – 7%. Skoro bowiem becik to długa wąska pierzynka, a śpiworek to rodzaj kołderki, należało uznać, że prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że towary te nie stanowią odzieży, lecz wyroby pościelowe.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając WSA w Warszawie naruszenie:

1) przepisów postępowania, przez uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."), art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej "P.u.s.a.") i art. 3 § 1 i 2 pkt 1) P.p.s.a. w związku z:

a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez WSA za prawidłową zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, uznających za wadliwe stosowanie przez spółkę przy sprzedaży towarów w postaci: becik-rożek niemowlęcy zwykły, bądź z wkładem z włókna kokosowego, becik-śpiworek niemowlęcy stawki podatku VAT 7 % (na zasadzie art. 41 ust. 2 u.p.t.u.), zamiast stawki 22 % (na zasadzie art. 41 ust. 1 u.p.t.u.), w sytuacji gdy w takim samym stanie faktycznym i prawnym wobec innych podatników wydane zostały indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego opowiadające się za stosowaniem przy sprzedaży przedmiotowych towarów 7 % stawki podatku VAT, co stanowi przejaw złamania zasady działania organów podatkowych w sposób budzący zaufanie wśród podatników, i co narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę równości wszystkich podmiotów wobec prawa;

b) art. 180 § 1, art. 187 § 1, 3, art. 191, art. 194 § 1-3, art. 198 § 1 O.p., przez uznanie przez WSA za prawidłowe ustaleń faktycznych organów, a także wskazanie wprost w uzasadnieniu wyroku, że towary sprzedawane przez spółkę nie mieszczą się w kategorii towarów wskazanych w poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u., w sytuacji gdy biorąc pod uwagę że: (i) przedmiotowe towary są przeznaczone dla niemowląt (a zatem dla dzieci o wzroście poniżej 86 cm), (ii) wygląd, przeznaczenie, funkcja towarów (okrycie ciała niemowląt) wskazuje, iż są one przeznaczone jako odzież, ubranie, ewentualnie dodatek odzieżowy dla niemowląt; (iii) językową wykładnię pojęć "pościel", "odzież", "ubranie", "śpiworek", "becik" (WSA przytacza definicje słownikowe tych pojęć, jednak praktycznie nie wyjaśnia dlaczego definicje te przeczą tezom spółki, co dodatkowo stanowi przejaw naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.), oczywistym jest że towary sprzedawane przez spółkę mieszczą się w kategorii "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt" w rozumieniu art. 41 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z treścią poz. 45 załącznika nr 3 do ustawy.

W nawiązaniu do powyższego skarżąca wskazała, że oddalenie skargi doprowadziło do naruszenia art. 151 P.p.s.a., gdyż skargę należało uwzględnić w całości, a zaskarżoną decyzję uchylić. Nadto Sąd w tej sprawie wadliwie wykonał ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a.

2) przepisów prawa materialnego (co dodatkowo narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), przez uchybienie:

a) art. 41 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w zw. z poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u. w zw. z art. 29 ust. 1 u.p.t.u., przez błędną wykładnię art. 41 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u., przez błędne uznanie, że w dyspozycji ww. przepisu nie mieści się sprzedaż towarów w postaci: becik-rożek niemowlęcy zwykły, bądź z wkładem z włókna kokosowego, becik-śpiworek niemowlęcy, co w konsekwencji skutkowało uznaniem, że sprzedaż przedmiotowych towarów mieści się w dyspozycji art. 41 ust. 1 u.p.t.u., i co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 41 ust. 1 u.p.t.u., tj. zastosowaniem przy sprzedaży tych towarów 22 % stawki podatku VAT, w sytuacji gdy organy powinny były zastosować art. 41 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z treścią poz. nr 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u. przewidujący zastosowanie do sprzedaży tych towarów 7 % stawki podatku VAT;

b) art. 2 i art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP, przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, co doprowadziło do niezapewnienia spółce równego traktowania wobec prawa względem innych podatników, w stosunku do których organy podatkowe zaaprobowały opodatkowanie sprzedaży takich samych towarów wg. 7 % stawki podatku VAT; właściwe zastosowanie tych przepisów polegałoby bowiem na uwzględnieniu skargi przez WSA i uznaniu, że sprzedaż przedmiotowych towarów przez spółkę podlega opodatkowaniu wg 7 % stawki podatku VAT.

Przy tak sformułowanych zarzutach, w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku WSA w Warszawie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy sprzedawane przez stronę skarżącą towary, takie jak: becik-rożek niemowlęcy zwykły lub z wkładem z włókna kokosowego i becik-śpiworek niemowlęcy, stanowią "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt", a w konsekwencji, czy strona ta prawidłowo do sprzedaży tych towarów stosowała stawkę podatku 7%.

5.3. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest zasadniczo ustalenie faktyczne, tzn. czy sporne towary mieściły się w zakresie przedmiotowym pojęcia "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt", czy też pozostawały poza zakresem przedmiotowym tego pojęcia.

5.4. Strona składająca skargę kasacyjną, nie zgadzając się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, akceptującym pogląd organów podatkowych, że sporne towary nie mogą być uznane za "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt", kładzie nacisk, że "główną funkcją tych towarów jest okrycie ciała niemowlęcia przed wpływami atmosferycznymi (...) tym samym przedmiotowe towary należy zaklasyfikować do grupy produktów "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt"". Dostrzega wprawdzie, że tę samą rolę pełnią wyroby pościelowe, lecz – jej zdaniem – nie zmienia to faktu, ze "głównym przeznaczeniem tych towarów jest okrycie ciała niemowląt przed wpływami atmosferycznymi".

Z tego też twierdzenia strona wywodzi podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenie art. 180 § 1, art. 187 § 1, 3, art. 191, art. 194 § 1-3, art. 198 § 1 O.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1) P.p.s.a.

5.5. Takie jednak twierdzenie strony składającej skargę kasacyjną, polemizujące jedynie ze stanowiskiem zajętym w tym zakresie przez Sąd pierwszej instancji, w żadnym przypadku nie uzasadnia w sposób skuteczny naruszenia powyższych przepisów.

Strona nie uwzględnia bowiem, że w świetle art. 2 pkt 6 u.p.t.u. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010 r.), przez towary, w rozumieniu tej ustawy, należało rozumieć "rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty".

Mimo tego zatem, że załącznik nr 3 do ustawy, w poz. 45 nie odwołuje się do konkretnego grupowania PKWiU, stanowiąc, że pozycja ta obejmuje "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt" bez względu na symbol PKWiU, to nie oznacza, że – kierując się wykładnią pojęcia użytego w tym przepisie – należy abstrahować od określenia, jak należy klasyfikować wg .PKWiU sporne towary sprzedawane przez stronę skarżącą. Podnieść przy tym należy, że sama strona skarżąca w wystawianych fakturach dokumentujących sprzedaż tych towarów odwoływała się do klasyfikacji statystycznej, wskazując, że są to towary z grupowania 18.24.21 PKWiU z 1997 r. - "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt z tkanin".

5.6. Nie bez znaczenia zatem jest zanegowanie tej klasyfikacji statystycznej (grupowania), do której odwoływała się strona stosując stawkę 7% podatku, przez wyspecjalizowane w tym zakresie organy statystyczne, które autorytatywnie stwierdziły, że "becik", "rożek", "śpiworek", jeżeli wykonane są z tkaniny lub dzianiny, wewnątrz wypełnione wkładem poliestrowym, watą, innym wypełnieniem lub wkładem z kokosa, mieszczą się w grupowaniu PKWiU z 2008 r. 13.92.24.0 "Kołdry, pierzyny, poduszki, jaśki, śpiwory, pufy itp. wyroby wypełnione dowolnym materiałem lub wyposażone w sprężyny", co odpowiada grupowaniu PKWiU z 1997 r. 17.40.24-99.00 "Artykuły pościelowe (z wyjątkiem materacy i śpiworów oraz kocy i pledów), pozostałe" (opinia GUS z 21 kwietnia 2009 r. oraz WUS w Łodzi z 27 kwietnia 2009r.).

Oparcie się przez organ odwoławczy na tych dowodach, nie może stanowić o naruszeniu art. 191 O.p., zwłaszcza gdy się uwzględni ww. treść art. 2 pkt 6 u.p.t.u., wskazującą na dość istotną rolę klasyfikacji statystycznych na gruncie podatku od towarów i usług, a w tym zakresie – opinii wyspecjalizowanych w tym przedmiocie jednostek statystycznych.

5.7. Nie są także trafne zarzuty naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. w zw. z art. 2 oraz art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP oraz samych tychże przepisów Konstytucji, uchybienia których strona upatruje w wydaniu we wcześniejszym okresie odmiennej interpretacji, w stosunku do innego podatnika, przez inny organ podatkowy, co miałoby naruszać zasadę równości opodatkowania.

5.8. W tym zakresie na pełną akceptację zasługuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, który trafnie stwierdził, że wykładnia tego samego przepisu przez inny organ podatkowy, niewłaściwy podatnikowi, nawet jeśli została opublikowana na stronach internetowych Ministerstwa Finansów, nie nabiera mocy wiążącej dla innych podatników, czy innych organów podatkowych. Oczywiście tego rodzaju rozbieżność orzecznictwa podatkowego należy oceniać negatywnie w aspekcie art. 121 O.p., lecz właściwie Sąd pierwszej instancji skonstatował, że tego rodzaju okoliczność pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy.

Wynikającej z art. 121 O.p. zasady zaufania nie można bowiem rozumieć jako bezwzględnego obowiązku wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających popełnione wcześniej błędy (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 723/05, Lex nr 274881). Zasada demokratycznego państwa prawnego oraz wynikająca z niej zasada równości, jak i zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, nie oznaczają bowiem, że organ podatkowy nie może w podobnym stanie faktycznym wydać innego rozstrzygnięcia niż to, które uprzednio zostało wydane przez inny organ wobec innego podatnika. Nie można bowiem żądać od organów podatkowych, by orzekając w sprawach podatkowych kierowały się orzecznictwem innych organów, z pominięciem obowiązujących je przepisów prawa. Praktyka taka byłaby sprzeczna z zasadą praworządności (art. 120 O.p.), która zobowiązuje organy administracji do czuwania nad tym, by prowadzone przez nie postępowania, jak i wydane rozstrzygnięcia, były zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym.

5.9. W sytuacji zatem gdy stan faktyczny niniejszej sprawy nie został podważony sformułowanymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia przepisów postępowania, za niezasadny należy uznać podniesiony w tej skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 i 2 u.p.t.u. w zw. z poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u. w zw. z art. 29 ust. 1 u.p.t.u.

Niepodważone bowiem w sprawie ustalenie, że będące przedmiotem sprzedaży przez podatnika towary w postaci: becik-rożek niemowlęcy zwykły, bądź z wkładem z włókna kokosowego, becik-śpiworek niemowlęcy, nie mogą być zaliczone do grupy towarów uznanych za "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt", ich dostawa w spornym okresie czasu (od stycznia do czerwca 2006 r., w październiku i grudniu 2007 r.) nie mogła korzystać z opodatkowania stawką 7% na podstawie art. 41 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z poz. 45 załącznika nr 3 do u.p.t.u. W oparciu o tę bowiem podstawę prawną, z opodatkowania tą preferencyjną stawką, mogły korzystać jedynie dostawy towarów, które bezspornie mieściły się w zakresie przedmiotowym towarów zaliczanych do "odzieży i dodatków odzieżowych dla niemowląt". Uwzględnić przy tym należy, że wykładnia i stosowanie przepisów stanowiących preferencyjne zasady opodatkowania powinno być ścisłe, a nierozszerzające rozumienie oraz stosowanie tego rodzaju norm podatkowych.

5.10. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, gdyż sformułowane w niej zarzuty uznać należy za chybione – na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.