Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1438/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-05-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone  zażaleniem postanowienie Sądu
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 195 § 2, art. 200, art. 205 § 2, art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak w dniu 20 maja 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu zażalenia W.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 kwietnia 2019 r. II SA/Rz 1438/18 wydane w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18 - p o s t a n a w i a - I. uchylić własne postanowienie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18 zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18; II. zasądzić od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W.M. kwotę 7417 zł /słownie: siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania wywołanych wniesieniem zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18 zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18, zawartym w pkt II opisanego w sentencji i wydanego w dniu 20 marca 2019 r. na rozprawie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego W.M. kwotę 2 517 zł tytułem zawrotu kosztów postępowania sądowego.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – P.p.s.a.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez brak należytego wyjaśnienia przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1438/18 podstawy rozstrzygnięcia w zakresie wysokości zasądzonego od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania;

2. art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania w należnej wysokości 7 417 zł;

3. § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania w kwocie niższej, tj. 2 517 zł, aniżeli należna, tj. w wysokości 7 417 zł.

W uzasadnieniu złożonego zażalenia Skarżący podniósł, że na koszty postępowania poniesione przez niego w opisywanej sprawie złożyły się: opłata od skargi w wysokości 2 000 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 5 400 zł. Tym samym zasądzenie na jego rzecz jedynie kwoty 2 517 zł było błędne. Wobec powyższego Skarżący wniósł o zmianę postanowienia zawartego w pkt II wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 1438/18 poprzez zasądzenie na jego rzecz od Organu łącznej kwoty 7 417 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząc zażalenie Skarżący uiścił kwotę 100 zł, wskazując, że stanowi ona wpis od zażalenia wniesionego w sprawie II SA/Rz 1438/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zażalenie jako oczywiście uzasadnione zostało przez Sąd uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – P.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.

Stosownie do art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Koszty sądowe obejmują m.in. wpis od skargi (art. 211 w zw. z art. 212 § 1 P.p.s.a.), natomiast określona w art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z częścią IV załącznika nr 1 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm.) opłata skarbowa w wysokości 17 zł, uiszczona przez skarżącego tytułem przedłożenia do akt dokumentu pełnomocnictwa stanowi niezbędny wydatek poniesiony w celu dochodzenia praw.

Wskazać również należy, że warunkiem zasądzenia zwrotu kosztów postępowania jest stosowny wniosek strony skarżącej, gdyż zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że, zażalenie strony skarżącej jest oczywiście zasadne, ponieważ orzekając w przedmiocie kosztów postępowania Sąd nie zasądził na rzecz strony skarżącej całości poniesionych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Wskazać należy, że Skarżący w toku postępowania był reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika – r.pr. I.B., natomiast wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, został zawarty w skardze (str. 4 skargi), jak również zgłoszony przez pełnomocnika strony na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r., co wynika z protokołu rozprawy (k. 50 akt sądowych). Strona skarżąca uiściła ponadto wpis od skargi w wysokości 2 000 zł oraz opłatę skarbową od przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Wobec powyższego, zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a., na koszty postępowania poniesione przez skarżącego w niniejszej sprawie składają się: wynagrodzenie pełnomocnika, wpis od skargi oraz opłata skarbowa od przedłożenia pełnomocnictwa.

Natomiast w kwestii ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota ustalonego na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 113 587 zł. Natomiast zgodnie z § 14 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna powyżej 50 000 zł do 200 000 zł – 5 400 zł. Zatem jest to kwota należna skarżącemu z tytułu zwrotu kosztów postępowania w zakresie wynagrodzenia reprezentującego go pełnomocnika.

Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego należy wyjaśnić, że Sąd orzekający w trybie autokontroli zażaleniowej nie ma kompetencji do bezpośredniego orzekania w postępowaniu, o którym mowa w art. 195 § 2 P.p.s.a., o kosztach postępowania zażaleniowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2010 r. I FSK 1443/10, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r. II GZ 159/11). Jak wynika z art. 209 P.p.s.a., w innych przypadkach niż orzeczenie uwzględniające skargę (art. 200) oraz orzeczenie, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. nie zawiera zaś odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).

Natomiast w kwestii uiszczonego od zażalenia wpisu wskazać należy, że przepis art. 227 § 2 P.p.s.a. dotyczy jedynie zażaleń na postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych, nie zaś zażaleń na postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, które obejmują zarówno koszty sądowe, jak i koszty stron. W związku z tym, ponieważ skarżący wniósł zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania, zawarte w pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2019 r. II SA/Rz 1438/18, dlatego uiszczona przez niego bez wezwania opłata od zażalenia na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania była opłatą należną i uzasadnioną. A zatem w opisywanej sprawie art. 227 § 2 P.p.s.a. nie znajduje zastosowania.

Mając na względzie przytoczone okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 195 § 2, art. 200 i art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. w zw. z § 14 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.), orzekł jak w pkt 1, 2 i 3 sentencji postanowienia.