Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 715/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 11, art. 42 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółka Jawna z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania "A" Spółka jawna z siedzibą w G. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 listopada 2014 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od kwietnia do listopada 2009 r. oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za grudzień 2009 r.

Decyzja organu odwoławczego została wydana na tle następującego stanu faktycznego:

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy (poprzednia decyzja z dnia 21 listopada 2013 r. została uchylona przez organ odwoławczy z uwagi na fakt doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego pełnomocnikowi spółki a nie kontrolowanemu) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia 27 listopada 2014r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do listopada 2009r. oraz za miesiąc grudzień 2009r. kwotę podatku naliczonego do przeniesienia na miesiąc następny.

Organ I instancji wskazał, że skoro kontrolowana spółka nie dysponowała kopią dokumentów SAD-3 i komunikatów IE-599 (uzyskała je dopiero w maju 2011 r.) i tym samym do czasu ich uzyskania i do czasu wystawienia postanowień przez Naczelnika Urzędu Celnego dla tych zgłoszeń celnych, w których występowała inna nazwa towaru będącego przedmiotem wywozu, niż nazwa towaru będącego przedmiotem dostawy - brak było przesłanek, aby dokonane w imieniu nabywcy, dostawy towarów poza granice Wspólnoty uznać za eksport pośredni i zastosować wobec przedmiotowych dostaw stawkę 0% właściwą dla eksportu towarów. Podatnik do czasu uzyskania kopii ww. dokumentów powinien powyższe dostawy wykazać jako sprzedaż krajową podlegającą opodatkowaniu według stawki 22%. Tym samym zgodnie z wprowadzoną z dniem 1 stycznia 2006 r. zmianą treści art. 41 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawa o VAT", od miesiąca, w którym zadeklarowano wewnątrzwspólnotową dostawę towarów dla "B" GmbH, do czasu złożenia deklaracji za miesiąc, w którym uzyskano kopię dokumentów SAD, następowało zaniżenie deklarowanej kwoty podatku należnego, a w konsekwencji zaniżenie kwoty zobowiązania w podatku VAT za poszczególne miesiące 2009 r.

W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie lub jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- zasady prawdy obiektywnej - art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "O.p." poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów kontroli skarbowej (art. 121 §1 O.p.),

- obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 O.p.), tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, poprzez opieranie się na wybiórczych dowodach i interpretowanie ich w sposób dowolny,

- zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika, tj. zasad zawartych w art. 120, art. 121 i art.124 O.p.,

- art. 41 ust. 4 w związku z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT- w brzmieniu obowiązującym w 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy, objęte przedmiotową decyzją. Zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2013r., doręczonym w dniu 6 grudnia 2013r. podatnik został bowiem poinformowany o zawieszeniu z dniem 25 listopada 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009r., na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Następnie podkreślił, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie było w sprawie prawo podatnika prawo do wykazania w deklaracjach korygujących VAT-7 złożonych za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. jako eksport towarów ze stawką podatku VAT 0%, dostaw towarów na rzecz "B" Gmbh.

Dyrektor Izby Skarbowej, przedstawiając stan faktyczny sprawy, podał, że na potwierdzenie, iż wymienione na spornych fakturach VAT towary były przedmiotem dostawy na rzecz kontrahenta, strona przedłożyła następujące dokumenty:

- kopie faktur sprzedaży VAT wystawione dla "B" GmbH zawierające: datę wystawienia i sprzedaży, nazwę i adres sprzedawcy i nabywcy oraz ich numery VAT UE, nazwę sprzedawanego towaru, jego ilość, wagę, cenę jednostkową oraz wartość dostawy, numer rejestracyjny samochodu i przyczepy, numer kontenera i plomb oraz adres dostawy,

- potwierdzenia odbioru zawierające: datę wystawienia faktury, adres i numery VAT UE sprzedawcy i nabywcy, nazwę towaru, numer kontenera i numery plomb oraz numery rejestracyjne środka transportu, a także pieczęć firmową spółki, podpis i pieczęć przedstawiciela "B" GmbH potwierdzającego odbiór oraz miejsce przeznaczenia: "B" GmbH D. [...] K., Niemcy,

- międzynarodowe samochodowe listy przewozowe CMR wystawione przez spółkę "A" w dwóch lub trzech egzemplarzach zawierające: datę wystawienia, nazwę, adres i numer VAT UE sprzedawcy i nabywcy, miejsce przeznaczenia: K.-Niemcy, rodzaj towaru, nazwę przewoźnika transportującego towar, numery rejestracyjne samochodu i naczepy, numer kontenera, podpis i pieczęć nadawcy, podpis i pieczęć oraz podpis przedstawiciela "B" GmbH w polu 24 "przesyłkę otrzymano",

- specyfikacje towaru zawierające: datę wystawienia, numer faktury, nazwę towaru, ilość, podpis i pieczęć dostawcy oraz pieczęć i podpis przedstawiciela "B" GmbH w miejscu: potwierdzenie odbioru dostarczonego towaru,

- potwierdzenia zakupu lub zamówienia towaru,

- dowody WZ do każdej ze spornych faktur.

Organ wskazał, że z przykładowych potwierdzeń zakupu towaru wynika, iż towar dla "B" GmbH dostarczano na warunkach ex your works, co według Międzynarodowych Reguł Handlu - INCOTERMS 2000 reguła Ex Works oznacza, iż sprzedający udostępnia towar do dyspozycji kupującego we wskazanym punkcie wydania oraz nie jest zobowiązany do zapewnienia odprawy celnej eksportowej, jak również nie ponosi kosztów ani ryzyka załadunku towaru. Reguła Ex Works oznacza od zakładu i dostawa zostaje uznana za dokonaną w momencie postawienia towarów do dyspozycji kupującego w oznaczonym miejscu, bez zobligowania do dalszych czynności ze strony sprzedającego.

Zdaniem organu, treść przytoczonej reguły jest zgodna z przetłumaczonymi przez spółkę na język polski dokumentami o nazwie Einkaufsbestatigung (potwierdzenie zakupu towaru), które podatnik załączył do pisma z dnia 12 czerwca 2014r. Na potwierdzeniach zakupu przy wierszu ex your works wpisano: warunki dostawy - odbiór z placu, zaś przy wierszu dotyczącym sposobu dostawy loose In 20 ft ctrs wpisano - luzem w kontenerze, natomiast przy wierszu zahlungstermin: termin płatności wpisano: zapłata po dostawie.

Organ podniósł, że pomimo takich warunków dostaw, które zostały oznaczone na dokumentach, spółka "A" brała udział w organizacji transportu kontenera ze złomem do portu. Świadczy o tym choćby dokument o nazwie "zlecenie przewozowe- eksport" wystawiony przez "C" sp. z o.o. w G.

Zdaniem organu odwoławczego, także przeprowadzone wobec firm transportowych czynności sprawdzające wykazały, że kontenery ze złomem, z objętych sprawdzeniem dokumentów CMR, nie zostały przetransportowane do Niemiec, jak to wynikało z listów przewozowych CMR, lecz przewożone były do (...) w G., skąd na zlecenie działającej w imieniu firmy "B" GmbH, "C" Sp. z o.o., transportowano je do odbiorców poza terytorium Unii Europejskiej, przy czym na dokumentach SAD spółka "B" występowała jako nadawca. Procedura wywozu następowała w oparciu o faktury wystawione przez spółkę "B", wywozu z magazynu spółki "A" do portu w G. dokonywali przewoźnicy na zlecenie zatrudnionego przez spółkę "B", spedytora, tj. ww. "C" Sp. z o.o., którzy następnie wystawiali na tego spedytora faktury za usługi transportowe.

Dalej organ wskazał, że z uwagi na to, iż spółka "A" nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wywóz towaru przez nabywcę poza granice Wspólnoty, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. wystąpił do podatnika o przedstawienie kserokopii zgłoszeń celnych SAD lub wydruków potwierdzeń elektronicznych wywozu dokonanych przez nabywcę "B" GmbH z terytorium Polski poza terytorium Wspólnoty, z których wynikać będzie tożsamość sprzedanego towaru przez nabywcę. Żądane kserokopie zgłoszeń celnych SAD-3 i komunikaty IE-599 strona złożyła przy piśmie z dnia 25 maja 2011r.

Z komunikatów IE-599 przekazanych przez spółkę wynikało, iż zostały wygenerowane dla spółki z systemu informatycznego "A" w dniach 19 i 20 maja 2011r.

Ze względu na fakt, że w otrzymanym od podatnika komunikacie IE-599,

dotyczącym potwierdzenia wywozu złomu mosiężnego w kontenerze nr [...] występował inny nadawca/eksporter tj. "D", [...], pismem z dnia 7 czerwca 2011r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wystąpił do (...) "E" w G. o przedstawienie dokumentacji, na podstawie której przygotowano elektroniczne zgłoszenie celne o numerze [...], w procedurze wywozu dla "D" z siedzibą w F., L. [...], Niemcy. W wyniku sprawdzenia dokumentów otrzymanych z Urzędu Celnego przy piśmie z dnia 27 czerwca 2011r. ustalono, że nadawcą/eksporterem złomu mosiężnego zgłoszenia celnego nr [...] w kontenerze [...] jest firma "B" GmbH [...], a nie jak zgłoszono, że firma "D", [...].

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia 19 sierpnia 2011r. zwrócił się do "E" S.C. w G. o podjęcie czynności celem sprostowania błędu.

"E"S.C. pismem z dnia 18 listopada 2011r. przekazała postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 15 listopada 2011r. w zakresie korekty zgłoszenia celnego ECS nr [...] z dnia 29 grudnia 2009 r. w części dotyczącej nadawcy towaru. We wspomnianym orzeczeniu zmieniono nadawcę w zgłoszeniu celnym na "B" GmbH [...].

Organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 41 ust. 6, 7, 9 i 11 ustawy o VAT, wyjaśniając, że dopiero po otrzymaniu wydruków komunikatów IE-599 i postanowień wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w związku ze sprostowaniem nazwy nadawcy/eksportera został spełniony warunek, by dokonany przez "B" GmbH wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Wspólnoty stanowił eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8b ustawy o VAT.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił również stanowisko organu kontrolującego, iż wspólnicy spółki "A“ byli świadomi, że miejsce faktycznej dostawy towarów może być inne (także poza obszarem Unii Europejskiej), niż wskazane na wystawionych fakturach i podpisywanych przez stronę dokumentach CMR. Spółce wiadomo było, że w obiegu na każdą dostawę funkcjonowały dwa, a czasami nawet trzy dokumenty przewozowe, w których występowały odmienne miejsca dostarczenia towarów, m.in. port w G., zgodnie ze zleceniem przewozowym "eksport" wystawionym przez "C“ Sp. z o.o. pełniącym funkcje krajowego listu przewozowego; K. w Niemczech - jako miejsce przeznaczenia wynikające z wystawionych przez stronę międzynarodowych samochodowych listów przewozowych CMR.

Również na fakturach wystawionych na rzecz "B" oraz na potwierdzeniach odbioru, jako miejsce przeznaczenia towaru (adres dostawy) spółka wpisała K.-Niemcy, mimo tego, że wspólnicy spółki "A“ mieli wiedzę, że towar z portu w G. miał być transportowany drogą morską do H. Spółka wystawiała listy CMR na dostawy złomu w kontenerach pomimo tego, że transport złomu odbywał się na zlecenie nabywcy, zaś zlecenie na przetransportowanie kontenera z ładunkiem towaru do portu przewoźnicy otrzymywali z "C“ Sp. z o.o.

Zdaniem organu II instancji, organ kontroli skarbowej słusznie ocenił, iż wbrew zeznaniom świadków oraz wyjaśnieniom pełnomocnika spółki, potwierdzenie realizacji dostaw złomu poprzez złożenie pieczęci i podpisu na dokumentach Pan N. dokonywał w siedzibie spółki "A", czego dowodem są m.in. dokumenty wystawione w związku z dostawą złomu mosiądzu z faktury [...] z dnia 2 października 2009r. Do przedmiotowej faktury spółka wystawiła dwie specyfikacje i dwa egzemplarze międzynarodowego listu przewozowego CMR, przy czym na specyfikacji i na liście CMR wpisano dostawę złomu mosiądzu w ilości 22000 kg, zaś na specyfikacji i na liście CMR wpisano dostawę złomu mosiądzu w ilości 23000 kg. Zarówno na obydwóch specyfikacjach jak i na listach przewozowych jest potwierdzenie dostawy - pieczątką "B" GmbH. W sytuacji wysyłania dokumentów do Niemiec celem ich podpisania przez "B", spółka wysyłałaby w celu potwierdzenia dostawy - komplet dokumentów z prawidłową wagą dostawy, tj. z wagą w ilości 23000 kg.

Organ odwoławczy, odnosząc się do okazanych przez stronę faktur sprzedaży VAT wystawionych dla "B" GmbH, wskazał, że poza datą wystawienia i sprzedaży, nazwą i adresem sprzedawcy i nabywcy oraz ich numerami VAT UE, nazwą sprzedawanego towaru, jego ilością, wagą, ceną jednostkową oraz wartością dostawy, adresem dostawy, numerem rejestracyjnym samochodu i przyczepy, zawierają one dodatkowo - numer kontenera, numery plomb "B" i plomb firm transportujących towar (za wyjątkiem faktury nr [...] z dnia 9 października 2009r., która dokumentowała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów).

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej odnotował, że z zapisów zawartych na przedłożonych do sprawy dowodach WZ do każdej ze spornych faktur, w których:

- w polu nr 8 "Nazwa i adres odbiorcy" wskazano "B" (za wyjątkiem WZ nr [...], w którym widnieje słowo "eksport"),

- pole nr 13 (14) "Przeznaczenie wg zamówienia" pozostawiono nie wypełnione (za wyjątkiem WZ nr [...], w którym widnieje słowo "Niemcy"),

- tylko na dowodzie WZ nr [...] do faktury nr [...] z dnia 9 października 2009r. dokumentującej faktyczną dostawę towarów do Niemiec w ramach WDT - w polu nr 8 wskazano "B", zaś w polu nr 13 wskazano Niemcy,

wynika, że wspólnicy spółki wiedzieli, że miejsce faktycznej dostawy towarów na rzecz "B" GmbH może być inne (także poza obszar Unii Europejskiej) niż wskazane na wystawionych fakturach i podpisywanych przez stronę międzynarodowych samochodowych listach przewozowych CMR. Pomimo tego, podatnik nie podjął działań zmierzających do zweryfikowania ostatecznego miejsca dostawy.

Ponadto organ zaznaczył, że mimo argumentacji strony, iż miała ograniczone możliwości otrzymania dokumentów dotyczących wywozu przez nabywcę towaru poza obszar Unii Europejskiej, w odpowiedzi na pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2011r., żądane dokumenty otrzymała i przedstawiła.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących naruszenia przepisów postepowania, Dyrektor Izby Skarbowej uznał je za bezzasadne, bowiem w niniejszej sprawie organ, prowadząc postępowanie w celu wyjaśnienia sprawy i ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, zebrał i zestawił obszerny materiał dowodowy, z którego wynika, że spółka w pierwotnie złożonych deklaracjach VAT-7 za 2009 r. nieprawidłowo wykazała niektóre partie dostaw towarów (złomu miedzi) według faktur wystawionych dla "B" GmbH z siedzibą w Niemczech, jako wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (zwane dalej WDT), skoro nie zostały one przetransportowane do Niemiec, jak to wynikało z listów przewozowych CMR, lecz przewiezione do (...), po czym na zlecenie, działającej w imieniu firmy "B" GmbH – "E" SC w G. wyeksportowane do odbiorców poza obszarem Wspólnoty, zgodnie z komunikatami IE-599, w których "B" występowała jako nadawca. Następnie w lipcu 2013 r. strona złożyła korekty deklaracji VAT-7 za wszystkie miesiące od marca do grudnia 2009 r., wykazując sporne dostawy jako eksport opodatkowany podatkiem VAT według stawki 0%, nie dysponując w terminach określonych przepisem art.42 ust.1 pkt 2 ustawy o VAT (tj. przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy) kopią dokumentów celnych potwierdzających wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty (dokumenty te uzyskała dopiero w maju 2011 r.). Zdaniem organu, wbrew zarzutom odwołania, ocena powyższych transakcji nie jest oceną opartą na wybiórczych dowodach, interpretowanych w sposób dowolny.

Odnosząc się do powołanych przez stronę tez z wyroku NSA z dnia 25 kwietnia 2013r., sygn. akt I FSK 828/12, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż orzeczenie to dotyczy konkretnej, indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w nim zawarte jest wiążące i w związku z tym nie ma mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zgromadził materiał dowodowy, z którego wynika, że z wyjątkiem dostawy wg faktury [...] z dnia 9 października 2009r., wszystkie pozostałe dostawy towarów wg faktur wystawionych dla "B" GmbH nie były dostawami wewnątrzwspólnotowymi, ponieważ nie nastąpił wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa unijnego. O tym, że nastąpił wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty organ kontroli skarbowej stwierdził po przedłożeniu przez spółkę w dniu 25 maja 2011 r. roku wydruków komunikatów IE-599 w formie pliku xml.

Na podstawie tych dokumentów ustalono, że w przypadku jednej dostaw z 2009 r. nazwa nadawcy/eksportera w przedłożonym komunikacie była inna od nazwy nadawcy w kopii faktury VAT wystawionej przez spółkę dla "B" GmbH, tym samym przedłożony wydruk nie potwierdzał tożsamości wywozu złomu mosiężnego w kontenerze o nr [...]. Dopiero po otrzymaniu postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego dnia 15 listopada 2011r., w związku z korektą danych dotyczących nadawcy towaru, można było jednoznacznie stwierdzić, że zachodziła tożsamość towarów dostarczonych i wywiezionych.

Z powyższego bezspornie wynika, iż w celu uznania dostaw dokonanych na rzecz spółki "B" GmbH, za opodatkowany stawką 0% eksport towarów koniecznym było przeprowadzenie przez organ kontroli skarbowej postępowania, bez którego spółka nie dysponowała dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi tożsamość wywiezionych towarów.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym i prawnym całkowicie nieuzasadnione są zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, gdyż w zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie wymagane wskazanymi przepisami elementy, tj. przytoczone zostały stosowne przepisy prawa z ich wyjaśnieniem, przywołano i omówiono wszystkie niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy dokumenty, informacje oraz dane. Kwestionowana decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne jak i prawne odpowiadające wymogom przewidzianym w O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając organowi II instancji naruszenie:

1) prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 41 ust. 4 w zw. z art. 2 pkt 8 w zw. z art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, poprzez niezastosowanie stawki 0% podatku VAT pomimo bezspornego ustalenia, że towary zostały wyeksportowane,

2) prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art.121 §1, art. 122, art.187, art. 191 O.p. poprzez przyjęcie, że doszło do zaniedbania skarżącej w zakresie niepodjęcia żadnych działań, by upewnić się, że towar objęty spornymi fakturami został rzeczywiście wywieziony z terytorium kraju i dostarczony w Niemczech; ponadto przyjęcie tezy, że działanie skarżącej pozwala założyć, że mogła zdawać sobie sprawę z tego, że odbiór towaru nie nastąpi w miejscu wskazanym przez kontrahenta,

- art. 120, art. 121 i art. 124 O.p. poprzez łamanie zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości na korzyść podatnika,

- art. 120 O.p. poprzez przeniesienie odpowiedzialności na spółkę za skutki zdarzeń, na które nie miała ona wpływu, a które powstały w wyniku działania osób trzecich, poza wiedzą podatnika i jego dopuszczalnej prawem możliwości reakcji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skoro organ zgromadził materiał dowodowy dokumentujący eksport towarów (a nie wewnątrzwspólnotową dostawę towarów), dotyczący przedmiotowych dostaw, to powinien z urzędu zastosować właściwą stawkę podatku VAT 0%, wynikającą z art.41 ust.4 ustawy o VAT. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I FSK 828/12.

Według skarżącej, organy podatkowe obu instancji poświęciły dużo uwagi na przeprowadzenie dowodów, że miała wiedzę o rzeczywistym miejscu przeznaczenia towarów, podczas gdy wiedzę o wyeksportowaniu spornych dostaw spółka pozyskała dopiero od osoby prowadzącej kontrolę.

Zdaniem skarżącej, przeprowadzone postępowanie nie wykazało stanowiska organu, iż wspólnicy spółki byli świadomi tego, że odbiór towarów nie nastąpił pod wskazanym na fakturze adresem. W tej sytuacji obarczanie jej winą i sankcją za oszukańczą praktykę jej kontrahenta pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą praworządności i zaufania do organów państwa.

Skarżąca zaakcentowała, że nie miała żadnego interesu w działaniu zmierzającym do zafałszowania lub zmanipulowania miejsca dostarczenia towaru, ponieważ stawka właściwa dla wywozu towaru na teren UE, jak na teren poza Wspólnotą jest taka sama - 0 %.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Istotę sporu w niniejszej sprawie stanowi kwestia, czy spółka "A" miała prawo do wykazania w deklaracjach korygujących VAT-7 złożonych za miesiące od kwietnia do grudnia 2009 roku jako eksport towarów ze stawką podatku VAT 0%, dostaw towarów na rzecz "B" Gmbh.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, dotyczące opodatkowania transakcji eksportowych, stanowią implementację odpowiednich unormowań Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1).

Z przepisów art. 146 ust. 1 pkt a) oraz pkt b) Dyrektywy 2006/112/WE wynika, że państwa członkowskie mają obowiązek zwolnić dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych przez sprzedawcę lub na jego rzecz poza terytorium Wspólnoty (eksport bezpośredni) oraz dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych poza terytorium Wspólnoty przez nabywcę lub na rzecz nabywcy niemającego siedziby na terytorium danego państwa (eksport pośredni). Z przepisu art. 169 pkt b) Dyrektywy wynika natomiast prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do wymienionych powyżej transakcji zwolnionych.

Z kolei jak to przewiduje art. 131 Dyrektywy, określenie warunków stosowania zwolnienia z tytułu eksportu pozostawione zostało autonomii proceduralnej państw członkowskich, a przy tym warunki te mają realizować cele zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tego zwolnienia oraz zapobiegać wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć.

Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy o VAT, przez eksport towarów rozumie się potwierdzony przez urząd celny określony w przepisach celnych wywóz towarów z terytorium kraju poza terytorium Wspólnoty w wykonaniu czynności określonych w art. 7 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, jeżeli wywóz jest dokonany przez:

a) dostawcę lub na jego rzecz, lub

b) nabywcę mającego siedzibę poza terytorium kraju, lub na jego rzecz, z wyłączeniem towarów wywożonych przez samego nabywcę dla celów wyposażenia lub zaopatrzenia łodzi rekreacyjnych oraz prywatnych statków powietrznych lub innych prywatnych środków transportu (...)."

W myśl art. 41 ust. 4 ustawy o VAT w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. a), stawka podatku wynosi 0%. Zgodnie natomiast z przepisem art. 41 ust. 6 ustawy, stawkę podatku 0% stosuje się w eksporcie towarów, o którym mowa w ust. 4 i 5, pod warunkiem że podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty.

Stosownie do art. 41 ust. 7 ww. ustawy, jeśli powyższy warunek nie został spełniony, podatnik nie wykazuje tej dostawy w ewidencji, o której mowa w art. 109 ust. 3, za dany okres rozliczeniowy, lecz w okresie następnym, stosując stawkę podatku 0%, pod warunkiem otrzymania dokumentu wymienionego w ust. 6 przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za ten następny okres. W przypadku nieotrzymania tego dokumentu w terminie określonym w zdaniu poprzednim mają zastosowanie stawki właściwe dla dostawy tego towaru na terytorium kraju. Jednakże w myśl art. 41 ust. 9 ww. ustawy, otrzymanie przez podatnika dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty w terminie późniejszym niż określony w ust. 6 i 7 upoważnia podatnika do dokonania korekty podatku należnego w rozliczeniu za okres rozliczeniowy, w którym podatnik otrzymał ten dokument.

Z przytoczonych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika, że opodatkowanie eksportu stawką podatku 0% (zwolnienie podatkowe z prawem odliczenia podatku naliczonego według Dyrektywy) uwarunkowane jest posiadaniem przez podatnika odpowiedniej dokumentacji, która ma zasadniczo potwierdzić, że faktycznie doszło do wywozu towaru poza terytorium Wspólnoty. Przyjęty w ustawie podatkowej mechanizm zakłada, że podatnik stosuje stawkę podatku 0%, gdy przed terminem złożenia deklaracji za dany okres rozliczeniowy otrzymał dokument potwierdzający wywóz poza terytorium Wspólnoty. Jeżeli zaś tego dokumentu nie otrzymał, to nie wykazuje dostawy w ewidencji za dany okres, lecz za okres następny i stosuje stawkę 0%, jeżeli przed terminem do złożenia deklaracji (za ten następujący okres) otrzymał ów dokument. W sytuacji, gdy i do tego kolejnego terminu podatnik nie otrzymał potrzebnego dokumentu, jest obowiązany zastosować do przedmiotowej dostawy stawkę podatku właściwą dla sprzedaży krajowej.

Opisany mechanizm pozwala stwierdzić, że niejako bezpośrednie (wprost) opodatkowanie dostawy eksportowej stawką podatku 0% jest ograniczone w czasie i dotyczy tego okresu, w którym dokonano dostawy, względnie okresu po nim następującego - w obydwóch przypadkach w razie spełnienia warunku uzyskania wymaganej dokumentacji do czasu upływu terminu do złożenia deklaracji podatkowej (kolejno – za pierwszy bądź za drugi okres). Gdy podatnik otrzyma wymagany dokument poza tymi okresami, uprawniony jest do korekty podatku należnego za okres rozliczeniowy, w którym go uzyskał. Upoważnienie to pozostaje w oczywistym związku z koniecznością opodatkowania stawką właściwą dla sprzedaży w kraju dostawy eksportowej w rozliczeniu za miesiąc następujący po miesiącu dostawy, a to wobec braku w odpowiednim czasie dokumentu potwierdzającego wywóz.

Z omówionych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług wynika zatem, że upoważnienie do korekty, o którym mowa w art. 41 ust. 9 ww. ustawy, jakkolwiek dokonuje się w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał dokument potwierdzający wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty, jest ściśle związane z opodatkowaniem według stawki krajowej tej dostawy ze względu na brak w odpowiednim czasie tego dokumentu. Uprawnienie korekty nie ma charakteru samodzielnego, oderwanego od wcześniejszego rozliczenia tej dostawy i jest uwarunkowane faktycznym opodatkowaniem sprzedaży eksportowej według stawki właściwej dla dostawy krajowej. Trzeba tu wyraźnie podkreślić, że uwarunkowaniem korekty nie jest sam tylko obowiązek opodatkowania według stawki krajowej, lecz rzeczywiste opodatkowanie zgodnie z tym obowiązkiem.

Według art. 41 ust. 11 ww. ustawy, przepisy ust. 4 i 5 stosuje się odpowiednio w eksporcie towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8 lit. b), jeżeli podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym dokonał dostawy towarów, posiada kopie dokumentu potwierdzającego wywóz towaru poza terytorium Wspólnoty, z którego wynika tożsamość towaru będącego przedmiotem dostawy i wywozu. Przepisy ust. 7 i 9 stosuje się odpowiednio.

Dokumentami, które potwierdzają wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty są co do zasady - dokumenty wydawane podatnikom przez właściwe urzędy celne na podstawie przepisów prawa celnego.

Urzędowym dokumentem potwierdzającym, wywóz towarów poza obszar celny Unii Europejskiej w ramach zwykłej procedury w celu objęcia ich procedurą celną w 2009 roku, była karta 3 jednolitego dokumentu administracyjnego SAD lub komunikat IE-599.

Zatem, warunkiem zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% w eksporcie pośrednim towarów jest posiadanie przez podatnika, przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy (czyli do 25-tego dnia kolejnego miesiąca), w którym dokonał dostawy towarów - kopii dokumentu celnego potwierdzającego wywóz tych towarów poza terytorium Wspólnoty o określonej tożsamości. Posiadanie przez podatnika wymaganego wskazanymi przepisami dokumentu pozwala, co do zasady na stwierdzenie nie tylko jaki towar był przedmiotem eksportu, ale także że towar ten został wywieziony z terytorium Polski poza terytorium Wspólnoty. Tak więc w świetle ww. przepisów to na podatniku, który chce skorzystać z preferencyjnej stawki podatku VAT 0%, ciąży obowiązek udowodnienia, że towar został wywieziony i dostarczony do nabywcy poza obszar Wspólnoty.

Jeżeli podatnik do 25 dnia następującego po miesiącu, w którym dokonał eksportu towarów nie dysponuje właściwym dokumentem celnym potwierdzającym wywóz towaru, to dostawy tej nie wykazuje w deklaracji i ewidencji za dany okres rozliczeniowy. Ale jeśli przed upływem terminu na złożenie deklaracji VAT za kolejny miesiąc podatnik:

- otrzyma właściwy dokument celny - wówczas powinien wykazać w deklaracji składanej za ten następny okres rozliczeniowy sprzedaż ze stawką 0%,

- nie otrzyma właściwego dokumentu celnego - wówczas powinien wykazać w deklaracji składanej za ten następny okres rozliczeniowy sprzedaż ze stawką krajową, tj. 22%.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym przy fakturach wystawionych dla "B" GmbH brak było dokumentów potwierdzających wywóz towaru przez nabywcę poza granice Wspólnoty. W związku z powyższym organ I instancji wystąpił do skarżącej o przedstawienie kserokopii zgłoszeń celnych SAD lub wydruków potwierdzeń elektronicznych wywozu dokonanych przez nabywcę "B"GmbH z terytorium Polski poza terytorium Wspólnoty, z których wynikać będzie tożsamość sprzedanego towaru przez nabywcę. Żądane kserokopie zgłoszeń celnych SAD-3 strona złożyła przy piśmie z dnia 25 maja 2011 r. Z komunikatów IE-599 przekazanych przez spółkę "A" wynika, iż zostały wygenerowane dla spółki z systemu informatycznego "B" w dniach 19 i 20 maja 2011r.

Z uwagi na fakt, że w komunikacie IE-599, otrzymanym od strony,

dotyczącym potwierdzenia wywozu złomu mosiężnego w kontenerze o nr [...] występował inny nadawca/eksporter, tj. "D", [...], pismem z dnia 7 czerwca 2011r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wystąpił do "E" w G. o przedstawienie dokumentacji, na podstawie której przygotowano elektroniczne zgłoszenie celne o numerze [...], w procedurze wywozu dla "D" z siedzibą w F., L. [...], Niemcy. W wyniku sprawdzenia dokumentów otrzymanych z Urzędu Celnego przy piśmie z dnia 27 czerwca 2011r. okazało się, że nadawcą/eksporterem złomu mosiężnego zgłoszenia celnego nr [...] w kontenerze [...] jest firma "B" GmbH [...], a nie jak zgłoszono, że firma "D", [...].

W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w piśmie z dnia 19 sierpnia 2011 r. skierowanym do "E" S.C. w G. wystąpił o podjęcie czynności związanych z sprostowaniem popełnionego błędu.

W dniu 18 listopada 2011 r. "E" S.C. przekazała między innymi postanowienia z dnia 15 listopada 2011 r. wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie korekty zgłoszenia celnego ECS nr [...] z dnia 29 grudnia 2009 r. w części dotyczącej nadawcy towaru. W orzeczeniu tym zmieniono nadawcę w ww. zgłoszeniu celnym z dnia 29 grudnia 2009 r. na "B" GmbH [...].

Z powyższego bezspornie wynika, iż w celu uznania dostaw dokonanych na rzecz spółki "B" GmbH, za opodatkowany stawką 0% eksport towarów koniecznym było przeprowadzenie przez organ kontroli skarbowej postępowania, bez którego spółka nie dysponowała dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi tożsamość wywiezionych towarów.

Natomiast w tak ustalonym stanie faktycznym nie ulega wątpliwości, że dopiero po otrzymaniu wydruków komunikatów IE-599 i postanowień wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w związku ze sprostowaniem nazwy nadawcy/eksportera został spełniony warunek by dokonany przez "B" GmbH wywóz towarów z terytorium Polski poza terytorium Wspólnoty stanowił eksport towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 8b ustawy o VAT.

Spółka zatem nie była uprawniona do rozliczenia przedmiotowego eksportu w deklaracjach podatkowych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009 r., gdyż prawidłowe dokumenty potwierdzające wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty otrzymano dopiero w 2011 r.

W świetle powyższego, jako niezasadne należy ocenić podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 4 i ust. 11 w zw. art. 2 pkt 8 ustawy o VAT.

Przyjęcie tezy prezentowanej przez skarżącą, że ustalenie na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dokumentów (a zatem po miesiącu złożenia deklaracji i miesiącu następnym), iż eksport faktycznie miał miejsce, obliguje organ do zastosowania zerowej stawki VAT, wypaczałoby jakikolwiek sens cyt. wyżej przepisu art. 41 ust. 11 ustawy o VAT, gdyż podatnicy wymaganą dokumentację gromadziliby dopiero w przypadku ewentualnego wszczęcia kontroli i postępowania podatkowego lub przerzucali ten obowiązek na organy podatkowe.

Wskazania również wymaga, że z uwagi na brak ww. dokumentów kwestia istnienia lub nie dobrej wiary skarżącej wydaje się irrelewantna. Kwestia ta rozpatrywana może być w przypadku, gdy wywóz towarów jest udokumentowany, natomiast faktycznie niedokonany. W takim przypadku nie wystarczy, więc samo posiadanie dokumentów wymienionych w ww. przepisach, jeżeli rzeczywiście nie dokonano wywozu towaru (objętego dostawą), z terytorium kraju, jeżeli dostawca nie przedsięwziął wszystkich środków, których zastosowania można od niego racjonalnie żądać w celu zagwarantowania, by dokonywana przez niego czynność nie prowadziła do udziału w oszustwie.

Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu z 27 września 2007 r., w sprawie C-409/04, wskazał bowiem, że okoliczność, że dostawca działał w dobrej wierze, że przedsięwziął wszelkie racjonalne środki jakie pozostawały w jego mocy oraz, że jego udział w oszustwie podatkowym jest wykluczony, stanowią czynniki istotne dla ustalenia możliwości zobowiązania go do rozliczenia podatku od wartości dodanej a posteriori. Tym samym, w świetle orzecznictwa TSUE, dostawca może uniknąć opodatkowania dostawy stawką podstawową, gdy wykaże, że działał w dobrej wierze. Jednak powołanie się na tą zasadę jest możliwe tylko wtedy, gdy dostawca wykonał wszelkie czynności, które - działając w granicach rozsądku - powinien był wykonać dla upewnienia się, że nie bierze udziału w łańcuchu czynności prowadzących do skutku przestępczego.

Abstrahując od bezspornego w sprawie braku dokumentów wywozowych (w okresie rozliczenia deklaracji lub miesiącu kolejnym), również materiał zgromadzony w omawianej sprawie nie pozwala na uznanie, że w sprawie wystąpiły czynniki istotne wykluczające możliwość zobowiązania skarżącej do rozliczenia podatku od wartości dodanej a posteriori. Wspólnicy spółki byli bowiem świadomi, że miejsce faktycznej dostawy towarów może być inne (także poza obszarem Unii Europejskiej), niż wskazane na wystawionych fakturach i podpisywanych przez stronę dokumentach CMR. Spółce wiadomo było, że w obiegu na każdą dostawę funkcjonowały dwa, a czasami nawet trzy dokumenty przewozowe, w których występowały odmienne miejsca dostarczenia towarów, tj. m.in.: port w G., zgodnie ze zleceniem przewozowym "eksport" wystawionym przez "C" Sp. z o.o. pełniącym funkcje krajowego listu przewozowego; K. w Niemczech - jako miejsce przeznaczenia wynikające z wystawionych przez stronę międzynarodowych samochodowych listów przewozowych CMR.

Również na fakturach wystawionych na rzecz "B" oraz na potwierdzeniach odbioru, jako miejsce przeznaczenia towaru (adres dostawy) spółka wpisała K.-Niemcy, mimo tego, że wspólnicy spółki "A“ mieli wiedzę - co potwierdzają zeznania W. K. z dnia 3 czerwca 2014 r. - że towar z portu w G. miał być transportowany drogą morską do H.

Ponadto spółka wystawiała listy CMR na dostawy złomu w kontenerach pomimo tego, że transport złomu odbywał się na zlecenie nabywcy, zaś zlecenie na przetransportowanie kontenera z ładunkiem towaru do portu przewoźnicy otrzymywali z "C" Sp. z o. o.

Takie działanie pozwala założyć, że skarżąca mogła zdawać sobie sprawę z tego, że miejsce faktycznej dostawy towarów na rzecz "B" GmbH może być inne (także poza obszar Unii Europejskiej) niż wskazane na wystawionych fakturach i podpisywanych przez stronę międzynarodowych samochodowych listach przewozowych CMR.

Pomimo tego skarżąca nie podjęła żadnych działań zmierzających do zweryfikowania ostatecznego miejsca dostawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wskazuje, że co najmniej godziła się na udział w oszustwie, a więc nie można uznać jej za dostawcę działającego w dobrej wierze.

W skardze strona skarżąca akcentowała, że bez znaczenia jest wprowadzenie do umowy sprzedaży towarów reguły Ex Works, zgodnie z którą dostawa uznana jest za wykonaną z chwilą pozostawienia towarów w oznaczonym miejscu bez dalszych czynności sprzedającego. Sprzedający nie ponosi nawet ryzyka załadunku towarów. Zdaniem skarżącej, trudno jest wymagać od podatnika, aby prowadził drobiazgowe śledztwo, wychodząc z założenia, że jego kontrahent jest oszustem.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że z przykładowych potwierdzeń zakupu towaru wynika, że towar dla "B" GmbH dostarczano na warunkach ex your works, co wg Międzynarodowych Reguł Handlu - INCOTERMS 2000, oznacza, iż sprzedający udostępnia towar do dyspozycji kupującego we wskazanym punkcie wydania oraz nie jest zobowiązany do zapewnienia odprawy celnej eksportowej, jak również nie ponosi kosztów ani ryzyka załadunku towaru. Reguła Ex Works oznacza od zakładu i dostawa zostaje uznana za dokonaną w momencie postawienia towarów do dyspozycji kupującego w oznaczonym miejscu, bez zobligowania do dalszych czynności ze strony sprzedającego. Treść przytoczonej reguły jest zgodna z przetłumaczonymi przez spółkę na język polski dokumentami o nazwie Einkaufsbestatigung (potwierdzenie zakupu towaru), które podatnik załączył do pisma z dnia 12 czerwca 2014r. Na potwierdzeniach zakupu przy wierszu ex your works wpisano: warunki dostawy - odbiór z placu, zaś przy wierszu dotyczącym sposobu dostawy loose In 20 ft ctrs wpisano - luzem w kontenerze, natomiast przy wierszu zahlungstermin: termin płatności wpisano: zapłata po dostawie.

Pomimo takich warunków dostaw, które zostały oznaczone na dokumentach, spółka brała udział w organizacji transportu kontenera ze złomem do portu. Świadczy o tym choćby dokument o nazwie "zlecenie przewozowe-eksport" wystawiony przez "C" sp. z o.o. w G.

Wbrew zarzutom strony skarżącej w badanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego a argumentacja podniesiona przez stronę nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził również jakichkolwiek innych naruszeń prawa dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Końcowo, za prawidłowe uznać należy stanowisko organu odwoławczego co do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji. Jakkolwiek strona skarżąca nie podnosiła w tym zakresie żadnych zarzutów, niemniej jednak Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., zbadał sprawę także i pod tym kątem. Trafnie w tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że strona zawiadomieniem z dnia 5 grudnia 2013r. została poinformowana o zawieszeniu z dniem 25 listopada 2013r. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2009r., na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. wszczęcia postępowania karnego skarbowego. Powyższa korespondencja została skutecznie doręczona spółce w dniu 6 grudnia 2013r.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za rozpatrywane okresy rozliczeniowe, z uwagi na skuteczne zawieszenie jego biegu, a co za tym idzie, możliwe było merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez Dyrektora Izby Skarbowej.

Reasumując, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, dokonując subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Ocena zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej jak również decyzji organu I instancji nie dała Sądowi podstaw do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestionowane decyzje znajdują bowiem podstawy w obowiązującym prawie, zaś ich wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.