Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 626/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b par. 1 par. 6
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 1 ust. 4d
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi "K" Spółki z o.o. z siedzibą [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej wydaną z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów podatkowych oddala skargę


UZASADNIENIE

"K" Sp. z o.o. z siedzibą w Sz. w dniu [...]r. wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. We wniosku Spółka wskazała, iż "posiada i zamierza nabyć nieruchomość gruntową", i że na gruncie tym "wybuduje budynki, budowle wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W przyszłości grunt i nieruchomości budynkowe będą wprowadzone do ewidencji środków trwałych, oddane do używania i przeznaczone na wynajem/dzierżawę". Według oświadczenia Spółki, przed oddaniem środka trwałego do używania będzie ona ponosić wydatki na podatek od nieruchomości od posiadanego gruntu.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Spółka sformułowała pytanie: "W którym momencie wydatki na podatek od nieruchomości ponoszone w okresie przed oddaniem gruntu i środków trwałych do używania (i przed uzyskiwaniem przychodów z najmu/dzierżawy) jest kosztem uzyskania przychodów Spółki".

Zdaniem Spółki, ponoszone wydatki na zapłatę podatku od nieruchomości stanowią pośredni koszt uzyskania przychodów, który potrącany jest w dacie jego poniesienia.

Uzasadniając swoje stanowisko, Spółka wskazała, że ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: u.p.d.o.p.), w art. 15 ust. 4-4e wprowadza podział kosztów uzyskania przychodów na pośrednio i bezpośrednio związane z przychodami, które zróżnicowane są również co do daty ich potrącalności (rozliczenia).

Spółka uznała, że podatek od nieruchomości stanowi tzw. ogólny koszt zarządu w rozumieniu art. 16 g ust. 3 powołanej ustawy. Wydatek ten stanowi koszt stały związany z ogólną działalnością Spółki, i aczkolwiek nie można go przypisać do określonego przychodu, to w sposób pośredni przyczynia się do jego wygenerowania. Prezentując swoje stanowisko w sprawie i powołując się w tym zakresie na doktrynę prawa podatkowego, Spółka uzasadniła przyczyny, dla których według niej podatek od nieruchomości nie może być uznany za element wartości początkowej środka trwałego (gruntu i budynku wybudowanego na tym gruncie), prowadząc rozważania na temat definicji ceny nabycia oraz kosztów wytworzenia środka trwałego (art. 16g ust. 1 i 3 u.p.d.o.p.).

Ponadto Spółka wskazała na charakter podatku od nieruchomości jako daniny publiczno-prawnej związanej z posiadanym gruntem, podkreślając obowiązek jego zapłaty niezależnie od etapu prowadzonej inwestycji. W szczególności Spółka wyjaśniła, że byłaby zobligowana do uiszczania tego podatku nawet w sytuacji, gdyby grunt i wznoszone na nim nieruchomości budynkowe nie były w ogóle przez nią wykorzystywane.

W konkluzji swego stanowiska Spółka uznała, iż wobec uzasadnionego braku możliwości uznania podatku od nieruchomości za element wartości początkowej środka trwałego, wydatki ponoszone na jego zapłatę stanowią koszt uzyskania przychodów, potrącalny na zasadach ogólnych, wynikających z art. 15 ust. 4 - 4e u.p.d.o.p.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów w dniu [...]r. wydał interpretację indywidualną nr [...], uznając stanowisko podatnika przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.

Na wstępie rozważań organ powołał przepis art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.), wskazując na przedmiotowy i podmiotowy zakres opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Następnie powołując art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p, organ wyjaśnił, że z uwagi na ogólny charakter definicji sformułowanej przez ustawodawcę, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Zdaniem organu, należy badać istnienie związku pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów. Kosztem uzyskania przychodów są bowiem wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Organ uznał w związku z tym, iż warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

- wydatek został poniesiony przez podatnika,

- jest definitywny, a więc bezzwrotny,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- został właściwie udokumentowany,

- nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Organ zgodził się ze stanowiskiem Spółki, że - co do zasady - ponoszenie wydatków o charakterze publicznoprawnym dotyczących nieruchomości, w przypadku gdy są one związane z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, należy uznać za koszty ogólne tej działalności. Zapłata podatku od nieruchomości stanowi bowiem elementem kosztów stałych, których nie można co prawda połączyć z konkretnymi przysporzeniami jednostki, jednakże są racjonalnie i ekonomicznie uzasadnione jako zmierzające do ich osiągnięcia. Stanowią one pośredni koszt uzyskania przychodów, który zgodnie z treścią art. 15 ust. 4d ustawy, są potrącalne w dacie jego poniesienia.

Na gruncie opisanego przez Spółkę stanu faktycznego, organ podniósł, iż spółka ponosi wydatki związane z realizacją obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, jednakże jak sama wskazała, grunt ten nie jest przez nią wykorzystywany w działalności gospodarczej. Spółka planuje dopiero stworzenie odpowiedniej infrastruktury i oddanie nieruchomości w najem bądź dzierżawę. Wobec powyższego organ stwierdził, że skoro w analizowanej sytuacji Spółka nie osiąga żadnych przychodów z tytułu posiadania i eksploatowania tego gruntu, to tym samym nie można mówić o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą przedmiotowego podatku a przychodami spółki. W opinii organu wydającego interpretację, tym samym nie została spełniona podstawowa przesłanka uznania danego wydatku za koszt podatkowy, ustanowiona przepisem art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Podatek od nieruchomości płacony przez Spółkę, jako właściciela gruntu niewykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, nie stanowi zatem kosztów uzyskania przychodów tego podmiotu.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, Spółka w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarzuciła organowi w pierwszej kolejności naruszenie przepisu art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa uznając, że Minister Finansów w istocie nie odniósł się do pytania wnioskodawcy, jak również do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego. Zagadnienie będące przedmiotem wniosku, według Spółki, nie odnosiło się bowiem do tego, czy wydatki na podatek od nieruchomości można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, lecz do kwestii momentu zaliczenia wydatków na podatek od nieruchomości do kosztów uzyskania przychodu.

W ocenie Spółki organ naruszył również art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., bezzasadnie przyjmując, że wydatek na podatek od nieruchomości uiszczany przez Spółkę w związku z posiadanymi przez nią gruntami, nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Jej zdaniem, warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych jest to, by dany wydatek został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów (zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów), i nie mieścił się w katalogu wyłączeń wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Spółka podkreśliła, że oceny takiej dokonuje się na podstawie zamiaru podatnika oraz celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, a nie niezbędności lub rezultatu, jakie uzyskuje się poprzez osiągnięcie przychodu w związku z poniesieniem konkretnego wydatku. Dlatego też zdaniem Spółki, stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym brak istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą podatku od nieruchomości a przychodami spółki, należy uznać za sprzeczne z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie Spółka podkreśliła, że co prawda w chwili obecnej nieruchomość nie jest wykorzystywana w sposób generujący przychody, jednakże po zakończeniu inwestycji będzie przynosić przychód. Jej nabycie związane było z zamiarem uzyskania w przyszłości określonego przysporzenia finansowego. Wobec powyższego, Spółka nie ma wątpliwości, że wydatek na zapłatę podatku od nieruchomości jest kosztem uzyskania przychodów. Uiszczanie tej daniny publicznej ma bowiem na celu uzyskiwanie przychodów. Swoje stanowisko Spółka argumentowała również tym, że organy podatkowe dotychczas nie kwestionowały możliwości zaliczenia przedmiotowego wydatku do kosztów podatkowych - podając jako przykład postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z [...] r., zgodnie z którym, "wydatki (opłata roczna za wieczyste użytkowanie i podatek od nieruchomości) są kosztami, które osoba prawna jest obowiązana uiszczać: niezależnie od tego czy realizuje inwestycję czy też nie. Wydatki te należą do kategorii kosztów stałych, będąc kosztami związanymi z funkcjonowaniem i prowadzeniem przedsiębiorstwa".

W reasumpcji wniosku Spółka podkreśliła, iż w jej ocenie wydatek w postaci podatku od nieruchomości stanowi koszt uzyskania przychodów bez względu na fakt, czy nieruchomość jest w chwili obecnej wykorzystywana w sposób generujący przychody czy też nie, i że nadal do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, w którym momencie przedmiotowy wydatek ma być rozpoznawany jako koszt uzyskania przychodów.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie.

Pismem z [...]r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na przedmiotową interpretację indywidualną z dnia [...]r.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, iż ponosi określone wydatki, tj. koszt podatku od nieruchomości, po to by w grunt ten mógł być wykorzystywany w sposób generujący przychody podatkowe (najprawdopodobniej z dzierżawy gruntu), po wcześniejszym zabudowaniu go odpowiednimi obiektami budowlanymi. W ocenie Spółki, wydatek na podatek od nieruchomości zawsze wykazuje potencjalny związek z przychodami podatnika prowadzącego działalność gospodarczą i tylko od podatnika zależy, kiedy podejmie decyzję o sprzedaży nieruchomości, jej wydzierżawieniu, czy przeznaczeniu pod inwestycję mającą generować przychody, lub też o bezpośrednim wykorzystaniu nieruchomości w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wyeliminowanie przez organ podatkowy powiązania wydatków z przychodami, które mogą być osiągnięte w przyszłości, możliwe jest jedynie wtedy, gdy organ podatkowy w trakcie postępowania udowodni, że podatnik nie miał zamiaru wykorzystać danej nieruchomości do osiągania przychodu (nawet w odległej przyszłości), i nie ponosił wydatków w celu uzyskania przychodu, ani też w celu zachowania źródła przychodu. Organ podatkowy nie może jednak przewidywać intencji podatnika i na tych przewidywaniach budować konsekwencje podatkowe dla podatnika.

Niezależnie od powyższego Spółka stwierdziła, iż wydatek w postaci podatku od nieruchomości powinien być kwalifikowany jako ponoszony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Stanowisko to Spółka uzasadniła faktem, iż podatek ten jest daniną publiczną, zaś jego nieuiszczenie w terminie rodzi określone konsekwencje prawno-finansowe, włącznie z przymusową egzekucją należności, co zdaniem Spółki uniemożliwiłoby lub utrudniło prowadzenie jej działalności gospodarczej i osiąganie przez nią przychodów podlegających opodatkowaniu. Dlatego, jak wskazała Spółka, ponosi ona ciężar podatku od nieruchomości nie tylko w celu osiągania przyszłych przychodów z dzierżawy gruntu, ale również w celu zachowania (zabezpieczenia) swojego źródła przychodu (obecnego i przyszłego), tj. majątku Spółki.

Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Finansów, stwierdziła ponadto, iż stanowisko organu prowadzi do rozbieżności pomiędzy ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych. Według Spółki skoro ustawa o podatkach i opłatach lokalnych przyjmuje, że nawet w przypadku niewykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej podatnika sam fakt posiadania tej nieruchomości przez przedsiębiorcę sprawia, iż jest ona związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, to tym samym brak jest uzasadnienia, że dla potrzeb u.p.d.o.p. ustawodawca uznał, iż nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą to tylko te, które są faktycznie wykorzystywane w tej działalności i w rezultacie tylko podatek od tych nieruchomości może stanowić koszt podatkowy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ podkreślił, iż wydana interpretacja dotyczy określonego stanu faktycznego przedstawionego przez Spółkę we wniosku. Wydając interpretację organ uwzględnił te okoliczności i przyporządkował określone zdarzenia do odpowiedniej normy prawnej, rozstrzygającej o skutkach prawnych opisanej przez stronę sytuacji. Dokonując oceny celowości wydatku poniesionego przez Stronę stwierdził natomiast, że w chwili poniesienia wydatku w postaci zapłaty podatku od nieruchomości, wydatek ten nie mógł przyczynić się do osiągania przychodów podatkowych, z tego względu, iż grunt nie był wykorzystywany w sposób generujący przychody. Nie został on również poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Pod pojęciem "źródeł przychodów" należy bowiem rozumieć takie składniki majątku bądź działalność podmiotu, które aktualnie, w danym momencie służą uzyskiwaniu przysporzeń majątkowych. Organ nie zgodził się ze Spółką, iż zamiar wykorzystywania gruntu w bliżej nieokreślonej przyszłości w sposób prowadzący do osiągania przychodów, przesądza o zaistnieniu w analizowanym przypadku przesłanki celowości, o której mowa w art. 15 ust. 1 omawianej ustawy. Podkreślił, że co prawda przepis ten nie wskazuje, iż poniesione wydatki mają służyć osiąganiu przychodów w konkretnym okresie, jednakże wydatki takie muszą wiązać się z realnymi przychodami z danego źródła. Zdaniem organu, w sytuacji opisanej przez Spółkę uiszczany podatek ma przyczyniać się do powstawania abstrakcyjnych przysporzeń, w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Jednocześnie, w odpowiedzi na argumentację strony co do zapłaty podatku od nieruchomości w celu zachowania źródła przychodu, organ uznał, że realizacja obowiązków publicznoprawnych jest wpisana w funkcjonowanie osoby prawnej i nie powinna być uzależniana od kwestii możliwości zaliczenia poniesionych w tym celu wydatków do kosztów podatkowych.

W konkluzji odpowiedzi na skargę organ uznał zarzut Spółki, dotyczący rozbieżności pomiędzy unormowaniami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za bezzasadny. Organ wyjaśnił też, że cel dla którego wprowadzono w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych definicję nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą był inny, a mianowicie wyodrębnienie pewnej kategorii nieruchomości, dla których obowiązują odrębne zasady ustalania wysokości podatku. Pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą przyjęte w tej ustawie, nie odnosi się natomiast do kwestii osiągania przychodów w związku z posiadaniem nieruchomości przez przedsiębiorców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotowa interpretacja wydana została na podstawie art. 14b § 1 i § 6 O.p. Zgodnie z tymi przepisami: "Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną)" (§ 1), przy czym minister ten "może, w drodze rozporządzenia, upoważnić podległe organy do wydawania interpretacji indywidualnych w jego imieniu i w ustalonym zakresie określając jednocześnie właściwość rzeczową i miejscową upoważnionych organów" (§ 6).

W myśl § 3 wymienionego artykułu, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ponadto zgodnie z art. 14c § 1 O.p.: "Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie". W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2 tegoż artykułu).

Wskazać należy, że we wniosku Spółka oświadczyła, iż "posiada i zamierza nabyć nieruchomość gruntową", i że na gruncie tym "wybuduje budynki, budowle wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W przyszłości grunt i nieruchomości budynkowe będą wprowadzone do ewidencji środków trwałych, oddane do używania i przeznaczone na wynajem/dzierżawę". Według oświadczenia Spółki, przed oddaniem środka trwałego do używania będzie ona ponosić wydatki na podatek od nieruchomości od posiadanego gruntu.

Na tle takiego stanu faktycznego Spółka sformułowała pytanie: "W którym momencie wydatki na podatek od nieruchomości ponoszone w okresie przed oddaniem gruntu i środków trwałych do używania (i przed uzyskiwaniem przychodów z najmu/dzierżawy) jest kosztem uzyskania przychodów Spółki".

Przedstawiając swoje stanowisko, Spółka stwierdziła, że ponoszone wydatki na zapłatę podatku od nieruchomości stanowią pośredni koszt uzyskania przychodów, który potrącany jest w dacie jego poniesienia.

Działając na podstawie upoważnienia wydanego na podstawie art. 14b § 6 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w przedmiotowej interpretacji uznał stanowisko skarżącej Spółki za nieprawidłowe. Powołując się na przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. organ stwierdził w szczególności, że w przytoczonym we wniosku stanie faktycznym Spółka ponosi wydatki związane z realizacją obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości, jednakże grunt ten nie jest przez nią wykorzystywany w działalności gospodarczej, bowiem Spółka planuje dopiero stworzenie odpowiedniej infrastruktury i oddanie nieruchomości w najem bądź dzierżawę. W takiej sytuacji Spółka nie osiąga więc żadnych przychodów z tytułu posiadania i eksploatowania tego gruntu, a tym samym nie można mówić o istnieniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zapłatą przedmiotowego podatku a przychodami spółki.

W ocenie Sądu, stanowisko wyrażone w przedmiotowej interpretacji jest prawidłowe. Zgodnie bowiem z przepisem art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p.: "Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1".

Zasadnie więc w zaskarżonej interpretacji wskazano, że z uwagi na ogólny charakter powyższej definicji, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej ocenie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Przede wszystkim należy tu badać, czy istnieje związek pomiędzy poniesionym kosztem a powstaniem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła uzyskiwania przychodów – za koszt uzyskania przychodów należy bowiem uznać takie wydatki, których poniesienie bezpośrednio przekłada się na uzyskanie konkretnych przychodów, jak i te, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione, jako prowadzące do ich osiągnięcia.

Mając na względzie tę podstawową – wynikająca z cytowanego przepisu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. – zasadę, uznać należy, że w opisanym we wniosku o interpretację stanie faktycznym brak wskazanego powyżej związku pomiędzy opłacaniem przez Spółkę podatku od nieruchomości – dotyczącego gruntu, który nie jest wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika - a osiąganym przychodem.

W ocenie Sądu, opłacany z tego tytułu podatek nie może być także uznany za wydatek ponoszony na zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodu. Grunt ten nie stanowi bowiem (w opisanym stanie faktycznym) źródła przychodu, ani nie jest związany z takim źródłem, bowiem nie służy aktualnie do uzyskiwania przychodu (przysporzenia majątkowego).

Odnosząc się do argumentu strony skarżącej, iż Spółka obowiązana jest – na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych – do ponoszenia tej daniny publicznej "niezależnie od prowadzenia bądź nieprowadzenia przez podatnika inwestycji/działalności gospodarczej", wobec czego nieuiszczanie tego podatku mogłoby się wiązać z jego egzekucją z majątku, co mogłoby uniemożliwić lub utrudnić prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę - stwierdzić należy, że podatek od nieruchomości jest podatkiem od majątku i obciąża wszystkie podmioty (osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej), posiadające określony w art. 3 ust. 1 wymienionej ustawy tytuł prawny do nieruchomości - niezależnie od tego, czy prowadzą działalność gospodarczą, czy jej nie prowadzą. Oznacza to, że uiszczanie podatku od nieruchomości (ponoszenie takiego wydatku) nie ma bezpośredniego odniesienia do kategorii "kosztów podatkowych", o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. lub w art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie ma więc - podnoszonej w skardze - "systemowej rozbieżności" pomiędzy ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych.

Skoro Spółka "posiada" nieruchomość gruntową i z tego tytułu, na podstawie innej ustawy podatkowej, obowiązana jest do uiszczania podatku od nieruchomości, to jednak dopóki grunt ten nie jest wykorzystywany w celu osiągania przychodu, wydatek na ten grunt w postaci podatku od nieruchomości również nie jest ponoszony "w celu osiągnięcia przychodów" (lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów). Sam fakt, iż Spółka w bliżej nieokreślonej przyszłości zamierza ponieść nakłady inwestycyjne na posiadanym gruncie, a następnie wynająć (wydzierżawić) wytworzony środek trwały, nie oznacza więc, że już na obecnym etapie uiszczany podatek od tego gruntu może być uznany za koszt uzyskania przychodu, potrącalny w dacie jego poniesienia – jak uważa Spółka. Na tym etapie taki wydatek nie jest bowiem ani bezpośrednio, ani nawet pośrednio, związany z przychodami, nie ma więc do niego zastosowania wskazywany przez Spółkę przepis art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. W takiej sytuacji zbędne jest zatem odnoszenie się do momentu "potrącalności" takiego wydatku, skoro nie należy on do kategorii "kosztu uzyskania przychodu".

Sąd nie podzielił więc zarzutu skargi, iż przedmiotowa interpretacja narusza przepis art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., bowiem przedstawione w niej stanowisko, szczegółowo i przekonująco uzasadnione, należy uznać za prawidłowe.

Nie znajdując w tej sytuacji podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem prawa – a tym samym do uwzględnienia skargi – Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).

.