Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 182/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Generalny Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 art. 21
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Anna Jarosz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Generalny Konserwator Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Generalny Konserwator Zabytków do załatwienia wniosku T. W. z dnia [...] r.; 2. stwierdza, że Generalny Konserwator Zabytków dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; 4. w pozostałym zakresie skargę oddala; 5. zasądza od Generalny Konserwator Zabytków na rzecz skarżącego T. W. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SAB/Po [...]

Uzasadnienie

Pismem z dnia 6 listopada 2018 roku T. W. wniósł skargę na bezczynność Generalny Konserwator Zabytków w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wraz z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny.

W skardze na podstawie art.3 § 2 pkt 8, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 roku, poz. 782 ze zm. dalej jako ustawa) żądał:

- zobowiązania W. Wojewódzkiego Inspektora Zabytków do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi;

- orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

- wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości;

- zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnosił, iż dnia 10 października 2018 roku złożył za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia pisma z dnia 16. 08.2010r. zawierającego opinię do przebudowy drogi na ul. [...] i O. w J. . Do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie udzielił żądanej informacji wcześniej z uwagi na omyłkowy brak rejestracji pisma związany z funkcjonowaniem platformy ePUAP. Nadto wskazał, że w dniu 6 listopada 2018 r. wniosek skarżącego został załatwiony – kopię żądanego dokumentu z dnia 16.08.2010r. przesłano skarżącemu w dniu 8.11.2018 r. za pośrednictwem ePUAP i w dniu 16.11.2018 r. dodatkowo na adres email podany przez skarżącego we wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg także na bezczynność organów. Art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4, albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, a sąd oceniając czy organ pozostaje w bezczynności bierze zaś pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy podmiot zobowiązany udostępnia informację publiczną w terminie 14 dni.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż podmiot zobowiązany rozpoznał wniosek skarżącego z dnia 10 października 2018 r. roku o udzielenie informacji publicznej w dniu 8 listopada 2018 roku i przekazał "kserokopię pisma [...] z dnia 16.08.2010 r. skierowanego do Urzędu Gminy J. w sprawie planowanej przebudowy ulicy [...] i T. w J. " skarżącemu.

Udostępnienie informacji publicznej nastąpiło już po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, a przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Organ wskazał, iż nie udzielił żądanej informacji wcześniej z uwagi na omyłkowy brak rejestracji pisma związany z funkcjonowaniem platformy epuap.

W związku z powyższym bezprzedmiotowym stało się nakładanie zobowiązania na Generalny Konserwator Zabytków do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku (uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 roku, I OPS 6/08) i w tym zakresie należało umorzyć postępowanie. W tym zakresie umorzono postępowanie sądowoadministracyjne biorąc za podstawę art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze skalę przekroczenia wyznaczonego przepisami terminu na udzielenie informacji publicznej i okoliczności, które stanowiły zasadniczy czynnik rzutujący na przedłużanie postępowania, nie ma w ocenie Sądu wystarczająco uzasadnionych podstaw by zwłokę tę kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania, czy też strony, które postępowanie to zainicjowała, przekładającego się na szczególnie długotrwałe milczenie w sprawie. Dokonując oceny stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności należy wziąć pod uwagę, że organ niezwłocznie po otrzymaniu skargi udzielił żądanej informacji, zatem bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Opóźnienia w przedmiotowej sprawie nie należało kwalifikować jako mającego charakter rażącego naruszenia prawa. Podstawą rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. Odnośnie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, Sąd nie skorzystał z tej fakultatywnej możliwości, z uwagi na fakt, iż bezczynność w ocenie Sądu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w tym względzie również skargę oddalił.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 ppsa.