Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 950/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.228 par.1 pkt 2 par.2  w zw.z art.223 par.2 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w Wydziale I w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w dniu 30 października 2014 r. wydał decyzję, którą określił Panu R. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod Firmą "A" R. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia roku 2011 w kwocie "0" zł oraz wysokość tego podatku do zapłaty z tyt. wystawionych przez ww. faktur VAT na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r., Nr 54, poz. 535 ze zm.) odpowiednio za miesiące:

|1. | | |51.363 zł |

| |styczeń 2011 r. |w kwocie | |

| | | | |

|2. |luty 2011 r. |w kwocie |72.496 zł |

| | | | |

|3. |marzec 2011 r. |w kwocie |42.806 zł |

| | | | |

|4. |kwiecień 2011 r. |w kwocie |259.468 zł |

| | | | |

|5. |maj 2011 r. |w kwocie |298.444 zł |

| | | | |

|6. |czerwiec 2011 r. |w kwocie |728.081 zł |

| | | | |

|7. |lipiec 2011 r. |w kwocie |831.595 zł |

| | | | |

|8. |sierpień 2011 r. |w kwocie |431.324 zł |

W ww. decyzji organ zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie, trybie i terminie do złożenia odwołania.

Przesyłka pocztowa zawierająca ww. decyzję została wysłana przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej do Pana R. K. za pośrednictwem operatora pocztowego - Poczta Polska w dniu 30 października 2014 r. listem poleconym, nr [...], za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na adres ul. [...], który strona wskazała w trakcie postępowania kontrolnego i zgłosiła do Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej, jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Strona nie podjęła ww. przesyłki. Doręczenie nastąpiło w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - zwana dalej Ordynacją podatkową).

Zgodnie z informacją zawartą na zwrotnym potwierdzeniu odbioru ww. przesyłki z powodu niemożności doręczenia adresatowi oraz pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy pozostawiono ją w dniu 3 listopada 2014 r. na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym [...]. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tej placówce umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W dniu 12 listopada 2014 r. przesyłkę awizowano powtórnie. Przesyłki nie podjęto w terminie i w dniu 18 listopada 2014 r. została zwrotnie przekazana do nadawcy.

W konsekwencji powyższego przesyłkę pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 17 listopada 2014 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej , po przeanalizowaniu okoliczności faktycznych sprawy dotyczących doręczenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r., nr [...], podniesionych we wniosku argumentów, uwzględniając przepisy Ordynacji podatkowej w przedmiocie doręczeń, postanowieniem z dnia 3 czerwca 2016 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez Pana R. K. od ww. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

1. art. 150 i art. 228 § 1 pkt 2 - poprzez bezzasadne przyjęcie, że skuteczne doręczenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r., nr [...] miało miejsce w dniu 17 listopada 2014 r.;

2. art. 187 § 1 - poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez całkowity brak wykazania, iż placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma wraz z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r..

W uzasadnieniu skargi skarżący przywołując treść art. 150 Ordynacji podatkowej, który przewiduje doręczenie zastępcze zauważa, że w sprawie decyzja z dnia 30 października 2014 r. została nadana na adres przy ul. [...], jednakże z uwagi na to, iż skarżącego nie zastano pod ww. adresem, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni w urzędzie pocztowym. Następnie z uwagi na fakt, iż przesyłka w zakreślonym terminie nie została podjęta przez skarżącego, organ zastosował regulację z art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dla skarżącego znamiennym jest to, iż organ skorzystał z instytucji fikcji doręczenia, pomimo tego, iż skarżący nigdy nie otrzymał awizo dotyczącego przedmiotowej przesyłki. Skarżący w okresie jej pozostawania w urzędzie pocztowym, co najmniej dwukrotnie stawił się do przedmiotowego urzędu z prośbą o wydanie korespondencji adresowanej do niego.

Zdaniem skarżącego awizo traktowane jest jedynie jako pisemne zawiadomienie o nadejściu przesyłki, którą należy odebrać na poczcie nie jest ono konieczne do odebrania przesyłki, o czym stanowi także art. 37 ust. 2 Prawa Pocztowego. Wystarczy więc jedynie stawienie się w odpowiednim czasie w danym urzędzie pocztowym w celu odebrania korespondencji po okazaniu stosownych dokumentów potwierdzających tożsamość i ewentualne pełnomocnictwo, co skarżący uczynił. W dniu 6 listopada 2014 r. skarżącemu została wydana przesyłka polecona o numerze [...], a następnie 7 listopada przesyłka o numerze [...] - obie przesyłki dotyczyły prowadzonych postępowań względem "A". Natomiast nigdy nie została skarżącemu wydana przesyłka polecona o nr [...] wraz z przedmiotową decyzją, która miała znajdować się w urzędzie pocztowym w okresie od 3 listopada 2014 r. do 18 listopada 2014 r.. Zatem wskazując adres do doręczeń przy ul. [...], skarżący dochowywał należytej staranności, stawiał się regularnie w urzędzie pocztowym w celu odebrania korespondencji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając, że zarzuty sformułowane przez autora skargi nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym sprawy, w pierwszej kolejności za zasadne uznał odnieść się do instytucji doręczenia zastępczego przewidzianej w art. 150 O.p..

Otóż stosownie do ww. przepisu w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi w jeden ze sposobów wskazanych w art. 148 lub w art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).

Doręczenie przewidziane w art. 150 Ordynacji podatkowej oparte jest na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (por. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 104 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca decyzję z dnia 30 października 2014 r., adresowana do skarżącego i wysłana na wskazany przez niego adres prowadzenia działalności gospodarczej tj. [...], została awizowana przez doręczyciela w dniu 3 listopada 2014 r., powtórnie w dniu 12 listopada 2014 r., a następnie w dniu 18 listopada 2014 r. r. zwrócona do nadawcy. Przy czym doręczyciel we właściwym punkcie zwrotnego poświadczenia odbioru wskazał, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym, zaś awiza pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata.

Z treści skargi nie wynika, w czym jej autor upatruje błędu poczty, którego dopuściła się poprzez "zaniechanie prawidłowego doręczenia i awizowania przesyłki", podkreślić jednak należy, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Co prawda możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego (art. 194 § 3 O.p.), ale należy mieć na uwadze, że również w postępowaniu podatkowym ciężar przeprowadzenia dowodu, spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne.

Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu pierwszej instancji stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, w ocenie Sądu brak było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej związanego z doręczeniem tej decyzji, tym bardziej, że pełnomocnik skarżącego nie kwestionował tego dowodu, w szczególności dat awizowania przesyłki i liczonej od pierwszego awizowania daty uznania przesyłki za skutecznie doręczoną.

Tym niemniej, Sąd dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki, znajdującego się w aktach sprawy i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie zwrotu przesyłki do nadawcy.

Natomiast skarżący nie zdołał obalić domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego, opierając argumentację na gołosłownych twierdzeniach, że poczta dopuściła się błędu prawidłowego doręczenia i awizowania przesyłki. Okoliczności tych jednak w żaden sposób nie uprawdopodobniono.

Dlatego Sąd potwierdza wniosek organu odwoławczego, że przesyłka kierowana do podatnika została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 17 listopada 2014 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym.

W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 18 listopada 2014 r. i upłynął bezskutecznie 1 grudnia 2014 r..

Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez uchybienie obowiązkowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego poprzez całkowity brak wykazania, iż placówka pocztowa zawiadomiła adresata w sposób niebudzący wątpliwości o nadejściu pisma wraz z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2014 r. Skarżący stawiając ten zarzut cytuje jedynie fragmenty z wyroków, w których stan faktyczny odbiega od przedmiotowej sprawy.

Reasumując Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

DSz