Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 667/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 3,  art. 95 ust. 6,  art. 97 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Gorkiewicz (spr.) Sędziowie Asesor WSA - Olga Białek Sędzia NSA - Julia Szczygielska Protokolant Aleksandra Siwińska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej we W. oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu M. W. jako działka nr [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną z up. Prezydenta W. Z-ca Dyrektora Wydziału Mienia i Geodezji zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. J. G., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta W. obrębu M. W. jako działka nr [...], stanowiącej własność S. C., w wyniku którego powstały działki gruntu nr: [...] i [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż wszczął z urzędu postępowanie o podział nieruchomości, gdyż służy on realizacji celu publicznego jakim jest wydzielenie gruntów pod drogi publiczne. Zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2006r. nr [...] poinformowano strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o podział wskazanej nieruchomości. Jak wskazano podziału dokonano niezależnie od ustaleń planu miejscowego, gdyż służy on realizacji celu publicznego jakim jest wydzielenie części nieruchomości objętych decyzją Wojewody D. nr [...] z dnia 15 kwietnia 2003r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] dla odcinka obwodnicy W. w województwie d.. Celem podziału było bowiem wydzielenie działki gruntu nr [...] przeznaczonej pod budowę autostrady [...]. Organ orzekający w pierwszej instancji w stwierdził również, że dostęp do drogi publicznej wydzielonej działki gruntu nr [...] odbywał się będzie zgodnie z ustaleniami decyzji Wojewody D. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej, zawartymi w pkt IX dotyczącym ochrony interesów osób trzecich który stanowi , że " zapewnione będą dojazdy do terenów rolnych i leśnych przeciętych autostradą. Nadto organ I instancji rozpatrując sprawę uznał, że granice podziału przedmiotowej nieruchomości zgodne są z liniami rozgraniczającymi pas drogowy obejmujący teren autostrady wraz z łącznicami autostradowymi, wykazanymi na załączniku graficznym do decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia 15 kwietnia 2003r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] dla odcinka obwodnicy W. w województwie d..

Odwołanie od niniejszej decyzji zostało złożone przez S. C.. Zarzucono w nim naruszenie art.10 KPA bowiem jak podnosi skarżący przedmiotowa decyzja została wydana bez możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie, a strona otrzymała jedynie informacje dot. działki nr [...], mimo że w pasie autostrady ma kilka działek. Nie otrzymała

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

zatem wyjaśnień i informacji co do całości prowadzonego postępowania, które ma istotny wpływ na dalsze prowadzenie gospodarstwa, a co za tym idzie uniemożliwia efektywne prowadzenie działalności gospodarczej , bowiem po tak dokonanym podziale gospodarstwo stanie się nierentowne. W opinii odwołującego się rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji narusza jego interes prawny i faktyczny przez pozbawienie powiązania z drogą publiczną i odcięcie dojazdu do działki [...]. Brak jest bowiem w decyzji Prezydenta W. wyraźnego rozstrzygnięcia o sposobie zapewnienia dojazdu do nieruchomości, powstałej po podziale, natomiast informacja, iż " zapewnione będą dojazdy do terenów rolnych i leśnych przeciętych autostradą" jest zdawkowa i brak jest w niej wskazania prowadzenia faktycznej trasy dojazdu do nowo wydzielonej działki rolnej oraz terminu wykonania tego dojazdu i oddania do użytkowania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył ustalenia zbieżne ustaleniami zawartymi w decyzji poprzedzającej. Wskazano, iż podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest przepis art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. O gospodarce nieruchomościami, w myśl którego niezależnie od ustaleń planu miejscowego podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, przy czym podziału tego można dokonać z urzędu (art. 97 ust. 3 pkt 1 powołanej ustawy), jeśli jest niezbędny do realizacji celu publicznego (art.6 pkt 1 ustawy). Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. O drogach publicznych (Dz.U. Z 2004r. Nr 204, poz. 2096 ze zm.),autostrady zostały zaliczone do dróg krajowych, zatem podziału przedmiotowej nieruchomości można było dokonać niezależnie od ustaleń planu miejscowego, po wszczęciu postępowania z urzędu. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, iż decyzja lokalizacyjna z dnia 15 kwietnia 2003r. gwarantuje w punkcie IX, ochronę interesów osób trzecich przez zapewnienie dojazdów do terenów rolnych i leśnych przeciętych autostradą. Nadto działka nr [...], przed podziałem, posiadała dostęp do dwóch dróg dojazdowych tj od strony zachodniej oznaczonej jako działka nr [...] i od strony południowo-wschodniej jako działka nr [...]. Po podziale wydzielona działka nr [...] ma zapewniony bezpośredni dostęp do drogi stanowiącej działkę nr [...]. W konsekwencji zdaniem organu wydzielona działka może być nadal użytkowana rolniczo, bowiem

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

posiada już dostęp do drogi publicznej, a jej powierzchnia wynosi 0,8622 ha. Wskazano również, że ustalenie granicy pomiędzy nowo wydzielonymi działkami nr [...] i [...],[...], nastąpiło zgodnie z linią rozgraniczającą ustaloną w decyzji Wojewody D. W zakresie zarzutu dotyczącego pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym w niniejszej sprawie , stwierdzono iż zarzut ten należy uznać za bezzasadny. W aktach sprawy znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania podziałowego, w którym poinformowano stronę o przysługujących jej uprawnieniach. W dniu 21 lutego 2006r. jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych protokołu, strona zapoznała się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją w tym z projektem podziału nieruchomości. Na marginesie wyjaśniono również, że gdyby nawet obawy dotyczące możliwości wykorzystania powstałej po podziale działki okazały się uzasadnione , to zgodnie z treścią art 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami wywłaszczeniem może być objęta cała nieruchomość lub jej część, przy czym kwesta ta może być rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu.

Skargę na powyższą decyzję złożył S. C., zarzucając naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2004R, Nr 261,poz. 2603 ze zm.) oraz art.22 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994r.o autostradach płatnych oraz krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. 2004r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.). W opinii skarżącego rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji narusza jego interes prawny i faktyczny przez pozbawienie powiązania z drogą publiczną i odcięcie dojazdu do działki nr [...]. Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji nie wskazało sposobu zapewnienia dojazdu do wydzielonej działki, a skarżący do chwili obecnej nie otrzymał czytelnego projektu drogi. Jak podnosi skarżący, nie można dokonać podziału działki bez wcześniejszego wykonania drogi, a projektowana droga nie wyczerpuje kwestii dojazdu. Według twierdzeń skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło faktu nie otrzymania przez skarżącego decyzji Wojewody z dnia 15 kwietnia 2003r. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], jak również załącznika graficznego od tej decyzji. Ponadto wskazano, iż powstała w wyniku podziału działka [...], stanie się bezużyteczna, ponieważ będzie odcięta od ujęcia wody, a prowadzenie uprawy specjalnej wymaga nawadniania w okresie nie występowania opadów. Projektowany

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

podział spowoduje zatem likwidację działalności gospodarczej prowadzonej na tym obszarze przez skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wskazało, iż w postępowaniu o zatwierdzenie podziału nieruchomości organ związany jest liniami rozgraniczającymi teren, określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zdawkowego określenia w decyzji lokalizacyjnej oraz w decyzji zatwierdzającej projekt podziału, o zapewnieniu dostępu do drogi publicznej wskazano na tezę zawartą wyroku NSA z 8 czerwca 1999r. sygn. akt IV SA 1775/98, LEX nr 47315) zgodnie z którą wymogi określone w art. 22 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym z uwagi na charakter decyzji lokalizacyjnej i jej rolę w procesie inwestycyjnym muszą zawierać pewien stopień ogólności w przeciwnym razie nie zachodziłaby potrzeba wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślono również, że zgodnie z przepisami art. 22 ust.2 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych ( Dz.U. Z 2001 r. Nr 110, poz 1192 ze zm.) obowiązującej w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji autostrady wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu i treści pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin i w prasie lokalnej. Ponadto jak wywodzi Kolegium w dniu 21 lutego 2006r skarżący zapoznał się ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją, której część stanowiła wspomniana decyzja lokalizacyjna.

W piśmie procesowym z dnia 5 lutego 2007r. Skarżący uzupełnił zarzuty skargi o naruszenie art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw z art. 10 kpa na skutek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, co stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie doszło również do naruszenia art 22 ust. 1 pkt 5 ustawy o autostradach płatnych w zw. Z pkt IX decyzji Wojewody D. z dnia 15 kwietnia 2003r. Oraz art . 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami na skutek dokonania takiego podziału działki, który nie gwarantuje dostępu do drogi publicznej do czasu zakończenia całej inwestycji oraz spowoduje odcięcie dojazdu do działki [...]. Tym samym zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego rażąco narusza prawo, a interesy skarżącego nie zostały w należyty sposób zabezpieczone w tym postępowaniu.

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 1 §1 i§ 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę decyzji pod względem zgodności z prawem.

Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa (zarówno procesowego, jak i materialnego).

Zaskarżona decyzja wynika z prawidłowo przeprowadzonej analizy materiału dowodowego, a dokonana przez organy orzekające ocena prawna stanu faktycznego jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej we W., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów obrębu M. W. jako działka nr [...],[...] którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji .

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art.93 ust. 3 oraz art 95 ust. 6 oraz 97 ust 3 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Z 2004r Nr 261, poz. 2016 ze zm.). Przepisy art. 95 tej ustawy określają katalog szczególnych przypadków dokonania podziału nieruchomości, w których z uwagi na cel, podział może nastąpić niezależnie od ustaleń planu miejscowego. W tym zakresie mieści się również wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej (ust 6 ). Zgodnie zaś z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych do dróg krajowych zalicza się autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych. Regulacja art. 93 ust. 3 tej samej ustawy wprowadza samodzielną przesłankę dopuszczalności podziału, bezwzględnie wykluczając podział nieruchomości, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. Z dostęp do tej drogi w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami uważa się ( również obok obowiązującego do 15 lutego 2000r. warunku bezpośredniości dostępu do drogi publicznej w znaczeniu "przylegania do tej drogi ") wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Ustawodawca wskazał iż dostępem jest także ustanowienie innych służebności drogowych dla wydzielonych działek gruntu, jeżeli nie istnieje możliwość wydzielenia drogi wewnętrznej. Zgodnie z omawianą regulacją możliwe jest zapewnienie dostępu do drogi publicznej poprzez

Sygn. akt lI SA/Wr 667/06

powiązanie sprzedaży wydzielonej działki ze sprzedażą udziału w działce stanowiącej drogę wewnętrzną. Nadto w przypadku podziału nieruchomości rolnych i leśnych których podział spowodowałby wydzielenie działki o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha znajduje zastosowanie szczególna przesłanka dotyczące podziału nieruchomości, ( art. 93 ust 2a), podział jest bowiem dopuszczalny w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami.

Skoro zatem jak wynika z akt sprawy, podziału nieruchomości rolnej dokonano z urzędu wobec niezbędnej realizacji celu publicznego ( art. 97 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami), jakim jest wydzielenie części nieruchomości objętej decyzją Wojewody D. z dnia [...] ( nr [...]), o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...], dla odcinka obwodnicy W., to prawidłowo podziału dokonano w oderwaniu od ustaleń planu miejscowego, bowiem celem podziału było wydzielenie działki nr [...], [...], przeznaczone pod budowę drogi krajowej. Nadto jak podnosi organ odwoławczy działka nr [...] powstała w wyniku wydzielenia ma powierzchnię 0,8622 ha co ewidentnie wyklucza zastosowanie przywołanej wyżej szczególnej przesłanek zawartej w art. 93 ust. 2a omawianej ustawy. Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej oceny merytorycznej całości materiałów sprawy w oparciu o przywołane wyżej przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami co znalazło swoje odzwierciedlenie zarówno w decyzji organu I jak i II instancji. W brew bowiem zarzutom skargi osadzającym się na naruszeniu przywołanego wyżej art. 93 ust. 3 poprzez dokonanie podziału nieruchomości rolnej bez zapewnienia dostępu do drogi publicznej, należy podkreślić, iż z integralnej części decyzji organu I instancji, tj zarówno mapy z projektem podziału jak i szkicu orientacyjnego wynika, iż wydzielona działka [...] ma zapewniony dostęp do drogi stanowiącej działkę nr [...], natomiast działka [...] została wyodrębniona jako teren pod budowę przyszłej autostrady, co wynika z decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej dla odcinka obwodnicy W.. Decyzja ta bowiem prowadzi do zmiany przeznaczenia wskazanego terenu rolnego na przeznaczony pod budowę autostrady, w konsekwencji wydzielenie tej części nieruchomości objętej decyzją lokalizacyjną nie wymaga zapewnienia dostępu do drogi publicznej w trybie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż podział zmierza w tym przypadku do wydzielenia terenu, który stanowić będzie właśnie drogę publiczną (pogląd wyrażony

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

publikacji W. Wieczorka pt. Podział nieruchomości przeznaczonych pod budowę autostrad płatnych, Rejent poz. 74, nr 1, rok 2002r.). Również w tym kontekście, w odniesieniu do zarzutów odnoszących się do braku ochrony interesów osób trzecich poprzez "zdawkowe" zapewnienie dotyczące gwarancji utrzymania dostępu terenów przeciętych autostradą do drogi publicznej - dotyczących samej decyzji lokalizacyjnej, która nie jest przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie, ale niewątpliwie pozostaje w bezpośrednim związku z zaskarżoną decyzją o podziale nieruchomości, Sąd podziela opinię organu II instancji powołującego się na tezę wyroku NSA z dnia 6 czerwca 1999r. sygn. akt IV SA 1775/98 LEX nr 47315, iż określone w art. 22 pkt 1-5 ustawy z 1994r o autostradach płatnych wymogi, do których należy również obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, z uwagi na charakter decyzji lokalizacyjnej i jej rolę w procesie inwestycyjnym muszą zawierać pewien stopień ogólności. W przeciwnym razie nie zachodziłaby potrzeba wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie zasługuje również na uwzględnienie podnoszona przez skarżącego kwestia braku doręczenia wspomnianej decyzji lokalizacyjnej bowiem zgodnie z przepisem art. 22 ust. 2 ustawy o autostradach płatnych, wojewoda doręcza decyzje o ustaleniu lokalizacji autostrady wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu i treści pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin lub w prasie lokalnej, po stronie organu nie istniał zatem obowiązek doręczenia wspomnianej decyzji, właścicielowi działki położonej w obrębie terenu przeznaczonego pod budowę autostrady. Z kolei postępowanie administracyjne mające na celu wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej [...] dla odcinka Obwodnicy W. zostało wszczęte na wniosek Prezesa Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad .

Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej to jest art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 10 kpa, które to w opinii skarżącego miały istotny wpływ na wynik sprawy należy uznać je za niezasadne. W istocie na mocy wskazanego art. 138§ 1 pkt 2 kpa organ ma uprawnienie do uchylenia zaskarżonej decyzji, będzie to miało miejsce wówczas, gdy rozstrzygniecie organu odwoławczego, podjęte po rozpoznaniu sprawy, nie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, innymi słowy rozstrzygniecie zapadłe w I instancji w ocenie organu odwoławczego jest nieprawidłowe z uwagi na niezgodność z przepisami prawa materialnego lub przepisami prawa procesowego

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

przez ich rażące naruszenie lub wadliwą wykładnię. Skoro zatem organ II instancji uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za prawidłowe zgodnie z art. 138 §1 pkt 1 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8 wyd., Warszawa, 2006r, str. 609). Za nietrafny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 10 kpa statuującego leżący po stronie organu administracji publicznej, obowiązek zagwarantowania stronie, przed wydaniem decyzji, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy bowiem stwierdzić, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący był informowany o przebiegu postępowania na etapie jego wszczęcia, o czym świadczy znajdujące się w aktach administracyjnych zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 24 stycznia 2006r. doręczone skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, waz z wyczerpującym pouczeniem o sposobie i terminie skorzystania z przysługujących mu szczególnych uprawnień. W aktach administracyjnych znajduje się również protokół ze spotkania (k 13), opatrzony datą 21 lutego 2006r. oraz podpisem skarżącego z którego wynika, że strona została zapoznana ze zgromadzoną dokumentacją, w tym projektem podziału nieruchomości oraz procedurą administracyjną związaną z prowadzeniem postępowania o podział nieruchomości. Nie ma zatem mowy, w opinii Sądu, o naruszeniu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowej sprawie. Nie może być uznane za odstępstwo od tej zasady, podnoszone przez skarżącego niefortunne stwierdzenie zawarte przywołanym już w protokole, iż został on sporządzony " na okoliczność wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego o podział nieruchomości" , bowiem z jego treści wynika, iż S. C. dnia 21 lutego 2006r., czyli tuż przed wydaniem decyzji organu I instancji z dnia 22 lutego 2006r. został zapoznany ze zgromadzoną dokumentacją nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, ani wniosków. Tym samym zrezygnowanie z tego prawa przez stronę nie czyni wadliwym ustalony stan faktyczny sprawy. Nadto, również na etapie formułowania wspomnianego zarzutu naruszenia art. 10 kpa nie wskazano w żaden sposób, czy strona została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń lub złożenia wniosków dowodowych i w jakim zakresie uchybienie przedstawionemu przepisowi mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005r. sygn. akt FPS 6/04 warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie

Sygn. akt II SA/Wr 667/06

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem strona winna wykazać, że nawet ewentualne nie zawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych ( por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. sygn. akt II OSK 831/05, publ. ONSA iWSA, poz. 157, nr 6, 2006r.)

W sprawie będącej przedmiotem skargi nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego, zarówno w odniesieniu do decyzji pierwszo-instancyjnej jak i kolejnej wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy. Obie decyzje zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne rozstrzygnięć organu orzekającego w sprawie wraz z analizą dokumentacji sprawy .

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm) orzeczono jak na wstępie.