Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 757/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 27 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 562
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] z siedzibą w Ś. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej X. X. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ("Dyrektor Agencji") utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu ś. z siedzibą w Ś. z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] o odmowie przyznania X. (dalej "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Dyrektor Agencji wskazał 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), w zw. z art. 8 ust. 1, art. 18 ust. 4 w zw. z art. 60 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312); dalej: "ustawa o płatnościach" lub "u.p.s.w.b."

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Spółka zawnioskowała o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności na zazielenienie i płatności dodatkowej. Spółka oświadczyła, że tytuł prawny do wnioskowanych działek nie jest uregulowany, ponieważ od 2014 r. toczy się spór sądowy o prawo dzierżawy. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień lub dokumentów wskazujących na tytułu prawny do działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] zadeklarowanych we wniosku i znajdujących się w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa. Spółka wskazała, że w 2018 r. użytkowała wymienione grunty na podstawie umowy dzierżawy nr [...]/[...] z 5 maja 1994 r. oraz że toczy spór sądowy o przedłużenie umowy, który nie został jeszcze rozstrzygnięty.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił Spółce przyznania wnioskowanych płatności.

Rozpatrując wniesione przez Spółkę odwołanie, Dyrektor Agencji zauważył, że Spółka wskazała, iż faktycznie użytkuje grunty, ale nie przedłożyła na wezwanie organu żadnego dokumentu, z którego można stwierdzić, że posiadała do nich tytuł prawny 31 maja 2018 r. Nie wynika to również z danych, jakie Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa przekazał w 2018 r. Rozstrzygnięcie organu I instancji było zatem słuszne. Płatności dla działek będących w Zasobie Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługują tylko temu podmiotowi, który legitymuje się tytułem prawnym do wnioskowanych gruntów.

Według Dyrektora Agencji spór sądowy pomiędzy Spółką a KOWR (były ANR) nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie I Wydział Cywilny z [...] maja 2017 r. [...] wynika, że dotyczy on roszczenia o zawarcie przez ANR aneksu przedłużającego umowę dzierżawy do 5 maja 2017 r., W rozpatrywanej sprawie wymagany jest natomiast tytuł prawny na 31 maja 2018 r. Składane do ANR-u oświadczenia o przedłużeniu umowy dzierżawy z 3 lutego 2017 r. oraz 2 lutego 2018 r. również nie wskazują na posiadanie tytułu prawnego do spornych gruntów.

Spółka reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła decyzję Dyrektora Agencji, wnosząc o uchylenie tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że jest faktycznym użytkownikiem gruntów objętych wnioskiem o przyznanie płatności. Z kolei obowiązek wykazania tytułu prawnego do działek rolnych, dla których przyznawane są płatności, jest sprzeczny z prawem unijnym. Spółka wskazała w szczególności na art. 72 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.); dalej "rozporządzenie 1306/2013". Obowiązek ten nie wynika również z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 608 ze zm.) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 487 ze zm.). Ponadto rozstrzygnięcie sporu z ANR toczącego się przed sądem powszechnym spowoduje potwierdzenie przysługiwania Spółce tytułu prawnego do gruntów na podstawie umowy dzierżawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W skardze sformułowane zostały zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu sprzeczności prawa krajowego z przepisami unijnymi.

Wskazać zatem należy, że szczegółowe warunki przyznawania pomocy w sprawie przyznania płatności bezpośrednich są określone w ww. ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W niniejszej sprawie Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. We wniosku Skarżąca zadeklarowała działki znajdujące się w rejestrze ZWRSP. Powodem wykluczenia przez organy z płatności bezpośrednich działek znajdującej się w rejestrze ZWRSP było przyjęcie, że Spółka na dzień 31 maja 2018 r. nie posiadała tytułu prawnego do ich użytkowania, a prowadzona na niej przez Stronę działalność rolnicza miała charakter użytkowania bezumownego, o czym świadczą dane przekazywane Agencji na podstawie § 3 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2004 r. Organ nie uznał za dowód posiadania tytułu prawnego do działki dokumentów potwierdzających spór sądowy z ANR (obecnie KOWR), wniosków Spółki o przedłużenie umowy dzierżawy do 5 maja 2027 r. i 5 maja 2028 r., oświadczeń Spółki o zamiarze dalszego dzierżawienia nieruchomości, oraz wniosków o potwierdzenie że na podstawie art. 39 ust. 4a ustawy o gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa umowa została przedłużona do dnia 5 maja 2018 r. i 5 maja 2019 r.

W dniu składania przez Stronę wniosku o płatność art.18 ust. 4 u.p.s.w.b. stanowił, iż pomoc do gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który na dzień 31 maja danego roku, ma do tego gruntu tytuł prawny.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie miał przywołany przepis art. 18 ust. 4 u.p.s.w.b. Przepis ten został wprowadzony do ustawy 15 marca 2016 r. mocą ustawy z dnia 9 marca 2016 r. o zmianie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 337).

W ocenie Sądu przepis art. 18 ust. 4 u.p.s.w.b. wbrew zarzutom skargi nie narusza przepisów wspólnotowych w tym zasady równego traktowania.

W uzasadnieniu do projektu ustawy (Sejm VIII kadencji, druk 274, dostępny w bazie LEX) wskazano, że przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują, czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Stwierdzono jednak, że: "Stwarza to pole do nadużyć (tworzenia sztucznych warunków) polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza, gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie. Należy przy tym podkreślić, że - ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prywatnym - projektowane rozwiązanie nie może mieć uniwersalnego zastosowania, tzn. obejmować wszystkich gruntów. Rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw spadkowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Konieczność wykonania przepisów Unii Europejskiej w celu przeciwdziałania tworzeniu sztucznych warunków, z uwagi na wskazane wyżej różnice, wręcz wymaga odmiennych regulacji w odniesieniu do gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odniesienie projektowanych regulacji do wszystkich gruntów rolnych mogłoby wywołać niezgodny z przepisami Unii Europejskiej skutek polegający na wyeliminowaniu możliwości uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, na których rolnik faktycznie prowadzi działalność rolniczą, ale nie może wykazać tytułu prawnego do tego gruntu. Wobec tego wprowadzenie projektowanych rozwiązań nie godzi w zasadę równego traktowania oraz nie ma charakteru dyskryminującego".

Wskazać zatem należy, że wprowadzona regulacja prawna ma na celu wyeliminowanie sytuacji polegających na zajęciu gruntów należących do ZWRSP bez tytułu prawnego. Wyjaśniono, że zajęcie gruntów przez bezumownego użytkownika i złożenie przez niego wniosku o płatności bezpośrednie uniemożliwia ich zagospodarowanie w trybie przewidzianym przepisami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Taki stan rzeczy prowadzi do istotnego ograniczenia możliwości kształtowania ustroju rolnego zgodnie z kierunkiem wyznaczonym w art. 23 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (druk nr VIII.274).

W ocenie składu orzekającego wprowadzenie przez ustawodawcę wymogu legitymowania się przez użytkownika gruntu wchodzącego w skład ZWRSP tytułem prawnym do tego gruntu nie może być uznane za warunek naruszający przepisy unijne, regulujące systemy wsparcia dla rolników.

Zauważyć należy jednak, że problematyka zgodności art. 18 ust. 4 u.p.s.w.b.

z przepisami unijnymi była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i w orzecznictwie prezentowany jest pogląd (z którym Sąd się zgadza), że wprowadzenie wymogu legitymowania się przez użytkownika gruntu wchodzącego w skład ZWRSP tytułem prawnym do tego gruntu, nie może być uznane za warunek naruszający przepisy unijne, regulujące systemy wsparcia dla rolników (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 23/18, z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 65/18, WSA w Szczecinie z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 463/18, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 marca 2019 r. sygn.. akt I SA/Go 56/19 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Jak bowiem wywiedziono w świetle zapisów art.8 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euroatom) nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U.L.312.1) i art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej zarządzania nią i monitorowania jej (Dz.U. UE.L.2013.347.549), uznać należy, że państwom członkowskim został pozostawiony pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do dokumentów i dowodów wymaganych od beneficjentów płatności. Korzystając z zakresu swobodnego uznania, państwa członkowskie (w tym Polska) powinny uwzględnić cele przepisów unijnych dotyczących pomocy, przestrzegać ogólnych zasad prawa unijnego, w szczególności zasady proporcjonalności. W Polsce koniecznym stało się przyjęcie rozwiązań uniemożliwiających przyznawanie dopłat do użytkowanej państwowej ziemi bez tytułu pranego. Wymóg przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego oświadczenie wnioskodawcy o użytkowaniu gruntów rolnych, na których prowadzi działalność rolniczą, w celu zapobiegania bezprawnego korzystania z terenów innych podmiotów, został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za odpowiadający wymogom zasady proporcjonalności (zob. wyrok TSUE z 24 czerwca 2010 w sprawie C-375/08 – Luigi Pontini i in.).

Trybunał orzekł bowiem, że przepisy wspólnotowe, szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny, nie uzależniają dopuszczalności wniosku o premie specjalne za samce bydła i premie rekompensacyjne od przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego prawo wnioskodawcy do użytkowania obszarów przeznaczonych pod uprawę roślin paszowych będących przedmiotem wniosku. Niemniej jednak przepisy wspólnotowe nie sprzeciwiają się wprowadzeniu przez państwa członkowskie na mocy przepisów krajowych obowiązku przedstawienia takiego tytułu, pod warunkiem uwzględniania celów przepisów wspólnotowych i przestrzegania ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zasady proporcjonalności.

Wskazać zatem należy, że ZWRSP tworzy mienie o charakterze publicznym, które zgodnie z regulacjami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa służy wspieraniu poprawy struktury obszarowej gospodarstw rodzinnych, będących zgodnie z art. 23 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej podstawą ustroju rolnego w Polsce. Przepisy prawa powinny uwzględniać specyfikę Zasobu, tym bardziej, że grunty te są szczególnie narażone na ryzyko ich zajmowania bez tytułu prawnego. Zajęcie gruntów przez bezumownego użytkownika i złożenie przez niego wniosku o płatności uniemożliwia ich zagospodarowanie w trybie przewidzianym przepisami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. Taki stan rzeczy prowadzi do istotnego ograniczenia możliwości kształtowania ustroju rolnego zgodnie z kierunkiem wyznaczonym w art. 23 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, należy zauważyć, że przepisy prawa chronią posiadanie, nawet jeśli do posiadania takiego doszło w złej wierze. Z drugiej strony, ANR (obecnie KOWR) jako posiadacz znajduje się w sytuacji gorszej niż podmioty prywatne funkcjonujące na rynku.

Co prawda, zgodnie z art. 343 k.c., ANR (obecnie KOWR), jak każdy posiadacz, może po samowolnym naruszeniu posiadania przywrócić własnym działaniem stan poprzedni, jednakże działania takie mogą być podejmowane jedynie jako niezwłoczna odpowiedź na bezprawne działanie. Wobec tego taki instrument jest odpowiedzią na skutki bezprawnego zajęcia gruntów. ANR (obecnie KOWR) nie ma bowiem realnych możliwości przeciwdziałania praktykom samowolnego zajmowania gruntów rolnych i zgłaszania ich do płatności przez osoby nieuprawnione. Samowolne naruszenie posiadania nie może prowadzić do uzyskania jakichkolwiek korzyści. Zgodnie z art. 345 k.c. posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane. W przypadku gruntów rolnych wchodzących w skład ZWRSP, Państwo może chronić swoją własność wprowadzając przepisy określonej treści. Tym samym należy uznać, że ustawodawca krajowy mógł uzależnić przyznanie płatności bezpośrednich od posiadania tytułu prawnego do gruntu. Organy Agencji zaś, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zinterpretowały art. 18 ust. 4 u.p.s.w.b.

Stąd zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za nieuzasadnione.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi odnoszących się do nie uznania dowodów przedłożonych przez Skarżącą wskazać należy, że w niniejszej sprawie organ I instancji wezwał Skarżącą do złożenia wyjaśnień lub dokumentów w zakresie nieścisłości dotyczących działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku. Organ wskazał, że przedmiotowe działki znajdują się w rejestrze ZWRSP lecz nie został przedstawiony tytuł prawny jaki do wskazanych gruntów ma Skarżąca.

W rozpoznawanej sprawie zasadniczy spór dotyczy zatem tego, czy do zadeklarowanych przez Spółkę działek stanowiących własność Skarbu Państwa przysługuje prawo do przyznania płatności na rok 2018.

Jak już wcześnie wskazano, u.p.s.w.b. w art. 18 ust. 4 wprowadza wymóg, ażeby posiadacz gruntów wchodzących w skład ZWRSP mógł uzyskać płatność, posiadania tytułu prawnego do tych gruntów, zatem nie wystarczający jest sam fakt posiadania gruntu. Zatem zdefiniowanie "posiadania" w art. 336 k.c., nie ma wpływu na fakt, iż wymagane jest posiadanie przez skarżącą tytułu prawnego do spornych gruntów, jakiego to tytułu wymagała ww. ustawa do przyznania płatności.

Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżąca wykazując swój tytuł prawny do spornych działek powołała się i przedłożyła dokumenty, z których wynika że o działki toczy się spór sądowy o przedłużenie umowy, przedłożyła też wnioski Spółki o przedłużenie umowy dzierżawy do 5 maja 2027 r. i 5 maja 2028 r., oświadczenia Spółki o zamiarze dalszego dzierżawienia nieruchomości, oraz wnioski o potwierdzenie że na podstawie art. 39 ust. 4a ustawy o gospodarce nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa umowa została przedłużona do dnia 5 maja 2018 r. i 5 maja 2019 r.

W aktach sprawy natomiast brak jest powoływanej przez organy informacji pozyskanej od KOWR z prowadzonych przez ten organ rejestrów i ewidencji, że zadeklarowana we wniosku działka wchodzi w skład ZWRSP i do dnia 31 maja 2018 r. nie została zawarta umowa dzierżawy.

Zauważyć też należy, że pomimo wygaśnięcia, jak wskazuje organ co najmniej 5 maja 2017 r. umowy dzierżawy, brak informacji aby KOWR wezwał Spółkę do wydania tych nieruchomości gruntowych i Spółka nadal je użytkuje.

Istotne jest zatem ustalenie czy KOWR wyraził zgodę na przedłużenie umowy dzierżawy a jeśli tak to na jaki okres. Ustalenia te należy poczynić uwzględniając okoliczności związane z wytoczeniem powództwa Spółki przeciwko ANR (obecnie KOWR) oraz to czy toczy się wciąż postępowanie przed sądem o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli a w konsekwencji czy doszło do przedłużenia umowy dzierżawy spornych działek i na jaki okres.

Wskazać też trzeba, że w myśl art. 39 ust. 4a ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa z dnia 19 października 1991 r. na którą powoływała się Spółka w pismach kierowanych do KOWR, a przedłożonych do akt sprawy, w razie nieprzedstawienia przez Krajowy Ośrodek dotychczasowemu dzierżawcy nieruchomości stanowiska odnośnie warunków dalszego dzierżawienia tej nieruchomości, w terminie miesiąca od dnia złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, domniemywa się, że Krajowy Ośrodek wyraził zgodę na dalsze dzierżawienie nieruchomości na dotychczasowych warunkach przez okres roku. Kwestia ta również nie została wyjaśniona.

Nie sposób jednak ustaleń w tym zakresie poczynić bez stanowiska KOWR.

Nie budzi wątpliwości, że art. 77 § 1 i art. 78, a także 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149, dalej: "k.p.a."), dotyczące obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz obowiązku należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej doznają szeregu ograniczeń w postępowaniu w sprawie płatności obszarowych.

Wynika to z faktu, iż postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów u.p.s.w.b.. Co prawda zgodnie z jej art. 3 ust. 1 z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a. chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednak w myśl jej art. 3 ust. 2 ww. ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się.

W myśl w/w ust. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Zatem w powyższych przepisach, u.p.s.w.b. odwraca zasady obowiązujące na gruncie k.p.a. Inicjatywa dowodowa i obowiązek dostarczenia dowodów w sprawie nie spoczywa tak jak w k.p.a. na organie prowadzącym sprawę, lecz na stronie postępowania (która z udowodnienia faktu wywodzi skutki prawne). Organowi pozostaje jedynie w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy - czego w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, organ nie uczynił. Zdaniem Sądu organ winien podjąć działanie mające na celu wyjaśnienie stanu prawnego spornych działek mając na uwadze podnoszone przez skarżącą okoliczności sprawy i przedłożone dokumenty, co pozwoliłoby na ustalenie, że Spółka nie posiada lub posiada do tej działki tytuł prawny. Przekazanie inicjatywy dowodowej producentowi rolnemu nie zwalnia przecież organu z obowiązków dbania, aby płatności były przyznawane podmiotom uprawnionym i zgodnie z zasadami ich przyznawania, co nie jest przecież równoznaczne z koniecznością prowadzenia postępowania dowodowego w sposób wszechstronny i kompletny.

Podkreślić należy, że Sąd nie kwestionuje, że w świetle art.3 ust.3 u.p.s.w.b. to na Skarżącej ciążył obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających spełnienie przez niego wszystkich normatywnych warunków dla przyznania płatności. Skarżąca jednak na etapie postępowania już przed organem I instancji przejawiła aktywność dowodową, powołując okoliczności i załączając dokumenty mające potwierdzać posiadanie tytułu prawnego. Jednakże to organ posiadał normatywny obowiązek - w sposób wyczerpujący - rozpatrzenia całego materiału dowodowego art. art.3 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.b., przy jednoczesnym staniu na straży praworządności art.3 ust. 2 pkt 1, w rozpoznawanej sprawie rozumianej jako przyznanie płatności rolnikowi, który rzeczywiście użytkował grunt rolniczy i posiadał tytuł prawny.

Organ ma za zadanie zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnie rozpatrzyć, a dokonana przez niego ocena nie ma naruszać reguł swobodnej oceny dowodów. Z konstrukcji prawnej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ przy ocenie dowodów nie jest skrępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie ocenić wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Powinien m.in. kierować się prawidłami logiki, doświadczenia życiowego, zasadą traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. Naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. wystąpi wówczas gdy organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego, ograniczył ocenę do wybranych dowodów, z pominięciem innych, nie uwzględnił powiązań między dowodami, ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy nie był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i uniemożliwił poczynienie prawidłowych, niebudzących wątpliwości ustaleń faktycznych czyniąc ocenę dowolną. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ w żaden sposób stanowiska Skarżącej nie zakwestionował, ponadto w decyzji powołuje się na informację KOWR, której brak jest w aktach.

W tym stanie rzeczy nie sposób przyznać racji organom, że na obecnym etapie postępowania Spółka nie dysponowała tytułem prawnym na dzień 31 maja 2018 r. do wskazanych wyżej działek gruntu rolnego.

W ocenie Sądu, słusznie organy, z jednej strony nie kwestionując faktu, że Spółka na dzień 31 maja 2018 r. była posiadaczem działek deklarowanych do płatności, z drugiej jednakże strony przyjęły, że w świetle przepisów prawa (art. 18 ust. 4 u.p.s.w.b.) celem uzyskania płatności do zgłaszanej działki będącej w ZWRSP nie wystarczy być ich posiadaczem, lecz należy mieć również do nich tytuł prawny, jednakże takiej oceny braku tytułu prawnego do spornej działki na podstawie zgromadzonych w aktach sprawy dowodów nie sposób zaakceptować.

Nie budzi wątpliwości zdaniem Sądu brzmienie obowiązujących przepisów prawa, które uniemożliwiają przyznanie płatności bezpośrednich, gdyż w roku 2018 należało nie tylko być posiadaczem deklarowanych działek (art. 8 ust. u.p.s.w.b.), ale też - w przypadku deklarowania działek z ZWRSP - mieć do nich tytuł prawny. O ile w przypadku Spółki spełniona została pierwsza z przesłanek, to powoływanie się przez organy na brak tytułu prawnego do gruntów należących do ZWRSP na obecnym etapie postępowania, który spowodował wykluczenie z płatności na rok 2018 przedmiotowej działki uznać należy za przedwczesne. Ze zgromadzonej dokumentacji nie wynika, że działki zgłaszane do płatności przez Spółkę nie są objęte jakimkolwiek tytułem prawnym, a ona użytkuje je bezumownie. Skoro zatem w badanej sprawie są wątpliwości, iż posiadanie przez Spółkę gruntów wchodzących w skład ZWRSP objętych wnioskiem o płatność było bez tytułu prawnego, to uzasadnionym jest uchylenie rozstrzygnięcia organów.

W ponownym postępowaniu biorąc pod uwagę, kwestionowany stan faktyczny sprawy – spór sądowy i postępowanie związane z przedłużeniem umowy dzierżawy, organ obowiązany jest wystąpić o stosowne informacje do KOWR a ponadto rozważyć zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia procesowego dają przepisy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie sprawy z wniosku Skarżącej o przyznanie płatności, której warunkiem koniecznym jest posiadanie tytułu prawnego do działki gruntu uzależniona jest od tego czy doszło do skutecznego przedłużenia umowy dzierżawy w istniejącym sporze sądowym i bezspornie to rozstrzygnięcie miało charakter prejudycjalny. Takie postępowanie organów pozwoli uniknąć w dalszej perspektywie konieczności wznowienia postępowania administracyjnego, przyczyni się ono także do poczucia pewności skutków stosowania prawa. Jednocześnie podjęte postępowanie będzie mogło prowadzić do ustaleń zgodnych z prawdą materialną a więc w poczuciu zaufania do organów mających stać na straży praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.b.).

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w zakresie wyżej wskazanym, organ zobowiązany będzie do przeprowadzenia ponownej oceny dowodów i merytorycznego rozpoznania wniosku Strony o przyznanie płatności. Dopiero po dokonaniu ww. czynności będzie można stwierdzić, że spełnione zostały dyrektywy postępowania uregulowane w art. 3 ust. 1 u.p.s.w.b. oraz organ będzie mógł stwierdzić, że ustalony stan faktyczny kwalifikuje/nie kwalifikuje się do otrzymania wnioskowanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego .

Sąd uznał, że w zakresie procedury nastąpiło naruszenie postępowania prowadzonego na podstawie u.p.s.w.b., przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 ww ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) i obejmują one uiszczony wpis od skargi ([...] zł), opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego ([...] zł).