Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2267/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 , art. 26 ust. 3,
journal: Dz.U. 2016 poz 1432
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.
article: art. 8, art. 6, art. 10, art. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej też "KGP") decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej też "KWP") z [...] maja 2017 r. skreślającą M. S. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Decyzja KGP została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. dalej "k.p.a") oraz art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2016 r. poz. 1432 ze zm., dalej "ustawa o ochronie").

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

KWP wszczął [...] lutego.2017 r. z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia M. S. (dalej też jako "Strona", "Skarżący") z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Organ wskazał na ustalenie, że przeciwko Stronie toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego, określonego w art. 297 § 1 k.k., tj. o to, że w okresie od [...].03.2016 r. do [...].04.2016 r. w [...] przy ul. [...] pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania dla - utworzonego przez firmy B. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz S. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - [...] S., zamówienia publicznego w toku prowadzonego przez [...] S.A. postępowania przetargowego nr [...], przedłożył w imieniu Konsorcjum [...] - wraz z ofertą na świadczenie usług ochrony osób i mienia oraz fizycznego zabezpieczenia obszarów, obiektów i urządzeń [...] S.A. przez specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne osób - nierzetelną dokumentację w postaci załącznika nr 6 zawierającego wykaz osób i wymaganych uprawnień posiadanych przez te osoby, które miały uczestniczyć w wykonaniu zamówienia, zawierający nieprawdziwe dane co do dysponowania przez Konsorcjum [...] tymi pracownikami co najmniej wr 70 procentach na podstawie umów o pracę, co miało istotne znaczenie dla uzyskania zamówienia.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] maja.2017 r., nr [...] skreślił Stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w związku z wszczętym przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne, powołując sia na postanowienie KMP [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. o przedstawieniu zarzutu z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 kk; ogłoszone w/w [...].01.2017r. Uznał tę okoliczność za uzasadniająca obligatoryjne zastosowanie art. 29 ust 6 pkt 1 ustawy o ochronie.

Od powyższej decyzji Strona wniosła odwołanie (w terminie) do KGP zarzucając organowi I instancji obrazę prawa procesowego, tj. art. 7. art. 7a. art. 10, art. 77 i art, 78 k.p.a. oraz prawa materialnego poprzez niewskazanie materialnych podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia oraz niezastosowanie lub niewłaściwe zastosowanie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie. Zarzuciła organowi I instancji, że bez wymaganej prawem staranności przeprowadził postępowanie administracyjne m.in. zaniechał podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego), a przy tym wbrew art. 7a k.p.a. nie rozstrzygnął wątpliwości na jego korzyść. Ponadto strona z winy organu Policji nie wzięła czynnego udziału w postępowaniu, pozbawiono ją możliwości składania wniosków dowodowych, a decyzja nigdy nie została jej prawidłowa doręczona i dlatego nie miała możliwości zaznajomienia się z jej treścią. Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i wpisanie strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną obecnie decyzją z [...] sierpnia 2017 r. . KGP utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2017 r.. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że uzupełnił postępowanie i [...] lipca 2017 r. uzyskał informację prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], że postępowanie karne prowadzone przeciwko Stronie z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w sprawie o sygn. akt [...] nadal jest w toku (pismo z [...].07.2017 r.).

Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie, ustalenie w toku postępowania przed organami Policji obu instancji, że przeciwko Stronie toczy się postępowanie karne o przestępstwo umyślne z art. 297 § 1 kk w zwr. z art. 12 kk. było dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia jej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o spełnieniu ze strony takich osób przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. W konsekwencji tej normy, osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych okoliczności, nawet przemawiających na ich korzyść. W takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela (art. 7 k.p.a.).

W ocenie organu odwoławczego Komendant Wojewódzki Policji w [...] działał na podstawie i w granicach przepisów prawa materialnego oraz procesowego (w tym także uregulowanych przepisami art. 6-16 kpa), a zaskarżona decyzja zawiera elementy wskazane przez ustawodawcę w art. 107 kpa, w tym - podstawę prawną. Organ nie pominął okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Z kolei ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego obrazy art. 10 § 1k.p.a. organ odwoławczy uznał go za niezasadny. Wskazał, że [...].04.2017 r. doręczono Stronie postanowienie z [...].03.2017 r. o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania w niniejszej sprawie wraz z kserokopią zawiadomienia o jego wszczęciu z [...].02.2017 r. Strona w piśmie z [...].04.2017 r. ustosunkowała się do prowadzonego w tym przedmiocie postępowania administracyjnego. Organ I instancji w piśmie z [...].04.2017 r. poinformował ją o jej prawach procesowych i wyznaczył termin, w którym mogła z nich skorzystać. Przedmiotowe pismo zostało doręczone [...].05.2017 r. (k. 140). Ocenił, że organ I instancji zapewnił Stronie czynny udział w: postępowaniu. Strona nie wzięła jednak w nim udziału. Uznając zarzut za nietrafny, organ odwoławczy powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10 (LEX nr 786594), w którym zaprezentowany został pogląd, że zarzut naruszenia wskazanego przepisu przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

Organ odwoławczy ocenił, ze Strona nie wykazała, by zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto zarzut odnoszący się do pozbawienia Strony możliwości składania wniosków dowodowych nie odnosi się do konkretnej czynności procesowej, bowiem nie wskazuje konkretnej okoliczności na jaką miał być złożony wniosek dowodowy. Zarzucając organowi pozbawienie strony możliwości wniesienia wniosków dowodowych Strona nie wniosła o ich przeprowadzenie przez organ II instancji, lecz zażądała wpisania strony na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Skarżący w skardze na powyższą decyzję zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,

2) art. 6 k.p.a. poprzez niezgodne z prawem działanie, a w szczególności naruszenie podstawowej zasady prawnej i konstytucyjnej, a mianowicie nie działania prawa wstecz,

3) art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie odwołującego czynnego udziału w postępowaniu

4) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez organ, że zachodzą przesłanki do wykreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników, gdzie nie został wniesiony co do jego osoby akt oskarżenia, a przestępstwo z art. 297 § 3 k.k. nie zostało przez niego popełnione w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a zwłaszcza nie miało charakteru umyślnego.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, uzasadniając poszczególne zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. W postępowaniu administracyjnym nie doszło bowiem do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 t.j. ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. był art. 29 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie. Stanowi on, że pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy: 1) pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

W myśl art. 26 ust. 3 ustawy o ochronie na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która: 1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym; 2) ukończyła 21 lat; 3) ukończyła co najmniej gimnazjum lub ośmioletnią szkołę podstawową; 4) ma pełną zdolność do czynności prawnych; 5) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne i nie toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwo; 6) posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo - w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby; 7) posiada zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań, stwierdzoną orzeczeniami lekarskim i psychologicznym, których ważność nie upłynęła; 8) posiada przygotowanie teoretyczne i praktyczne w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomość przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że przeciwko Skarżącemu toczylo się w trakcie postepowania administracyjnego w niniejszej sprawie postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową [...] w [...] w sprawie o sygn. akt [...]. Okoliczność ta została wykazana pismem Prokuratury Rejonowej [...] w K. z [...] lipca 2017 r. – (k. 177 akt adm.) oraz notatką służbową z [...] sierpnia .2017 r. (k. 187 ww.akt).

Organ prawidłowo wywiódł, że postępowanie karne przeciwko Skarżącemu prowadzone z zarzutu objętego art. 297 § 1 kk (tzw. oszustwo kredytowe) mieści się (jako oszustwo) wśród przestępstw o charakterze umyślnym (kierunkowym). Sprawca musi wiedzieć, że przedkłada fałszywe lub poświadczające nieprawdę dokumenty, lub złożyć nierzetelne oświadczenie w celu uzyskania pożyczki bankowej, kredytu lub innego świadczenia. Dodać można, że przestępstwo oszustwa określone w art. 286 k.k. jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Ustawa wymaga, aby zachowanie sprawcy było ukierunkowane na określony cel, którym w przypadku oszustwa jest osiągnięcie korzyści majątkowej. (v. wyrok SN z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. III KK 245/08, czy SN z dnia 16 maja 2008 r., sygn. II KK 354/07 dot. realizacji umów kredytowych).

Brak skazania prawomocnym wyrokiem nie ma znaczenia w świetle normy ustawowej będącej podstawą decyzji. Istotne było ustalenie, czemu Skarżący nie przeczył, że w dniu wydawania decyzji zarówno przez organ I instancji, jak i II instancji wobec niego toczyło się postępowanie karne o przestępstwo umyślne.

Wobec powyższego, Komendant Wojewódzki Policji [...] maja 2017 r., tzn. w dniu wydania decyzji, miał podstawę prawną do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, natomiast Komendant Główny Policji [...] sierpnia 2017 r. tzn. w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy - nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji. W niniejszej sprawie zostały bowiem spełnione przez organ zarówno przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. W konsekwencji Skarżący w dniu wydawania poszczególnych decyzji nie spełniał warunku określonego w art. 26 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie, gdyż toczyło się wobec niego postępowanie karne o przestępstwo umyślne (art. 29 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy).

Należy podkreślić, że decyzja w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest decyzją uznaniową, ani decyzją przed wydaniem której organ bada sytuację Skarżącego, czy też ewentualne skutki jakie taka decyzja może wywołać. Jest to tzw. decyzja związana, a w takim przypadku wymogi ustawy są jednoznaczne. Gdy zostają spełnione przesłanki z art. 29 ust. 6 ustawy o ochronie, organ obligatoryjnie skreśla pracownika ochrony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

W tym miejscu należy powołać się na zajęte w wyroku z 16 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 109/12 przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko, że Sąd I instancji w żadnej mierze nie jest ani uprawniony, ani zobowiązany do badania ani rozważania umyślności bądź nieumyślności czynu, czy też badania charakteru i stopnia zawinienia, przesłanek winy umyślnej, a także bezpośredniego zamiaru sprawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że ustawa o ochronie nakłada na pracownika ochrony obowiązek spełniania szczegółowych przesłanek stanowiących gwarancję prawidłowego wykonywania czynności przewidzianych tą ustawą, a w przypadku ich niespełnienia przewiduje obligatoryjne sankcje w postaci odmowy wydania, zawieszenia praw lub cofnięcia licencji. Sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 k.p.a.

Pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę podziela. Dlatego zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. art. 6 k.p.a. i art. 10 k.p.a. nie mogą mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

W świetle powyższego stanowiska dywagacje co do umyślności zarzutu w postepowaniu przygotowawczym bądź nieumyślności czynu, czy też badania charakteru czynu i stopnia zawinienia nie mają znaczenia. Podobnie jak nie podejmowana przez skarżącego korespondencja o wszczęciu postępowania z [...].02.2017r., wyznaczeniu terminu do zapoznania się z aktami pismem z [...] lutego 2017r, czy pismo z [...].03.2017r. o wyznaczeniu nowego terminu na rozpoznanie sprawy - były wysyłane na właściwy adres i prawidłowo uznawane za skutecznie doręczane (awiza w skrzynce listowej). Istotna ostatecznie była informacja organu prowadzącego postępowanie karne czyli prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] z [...] lipca 2017roku, na stronie 177 akt adm., że postępowanie przeciwko Skarżącemu jest w toku i nie można jednoznacznie stwierdzić, czy zostanie skierowany akt oskarżenia do sadu, czy sprawa zakończy się umorzeniem. Stosowna dokumentacja o zakresie zarzutów została zgromadzona w aktach administracyjnych przed wydaniem decyzji z maja 2017r. przez organ I instancji. Jak trafnie zauważył organ podniesienie zarzutów procesowych powtórzonych za odwołaniem także w skardze nie skutkowało złożeniem przez skarżącego jakichkolwiek wniosków dowodowych na sprecyzowane okoliczności.

Istotne dla oceny legalności działania organu w dacie wydania zaskarżonej decyzji jest to, że organ odwoławczy ustalony przez organ I instancji stan faktyczny potwierdził uzyskując z Prokuratury prowadzącej postępowanie pismo z [...] lipca 2017r. Okoliczność ta uzasadniała zatem utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bowiem w dalszym ciągu istniała nie budząca wątpliwości przesłanka do skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w oparciu o art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie. Żadne inne okoliczności: kwestia, czy można Skarżącemu przypisać winę, dotychczasowa pozytywna opinia, dotychczasowa niekaralność, sytuacja materialna, skutki jakie wywoła wydanie decyzji, czy nieuwzględnione wnioski dowodowe) nie miały i nie mogły mieć znaczenia przy wydawaniu przez organy tzw. decyzji związanej.

Sąd nie odmawia racji Skarżącemu co do tego, że po zakończeniu postępowania karnego, w którym zostałby uniewinniony, zobowiązany jest dokonać ponownego wniosku o wpis na ową listę oraz ponownego rozpoczęcia działalności w tym zakresie, szukania nowej bazy klientów i ponownego budowania wizerunku oraz zaufania. Niewątpliwie stanowić to może dolegliwość, ale wykładnia art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie wiąże organy Policji. Nie mają one podstaw do innego działania, w tym na czekanie na zakończenie postepowania.

Niewątpliwie instytucją służącą powstrzymaniu lub ograniczeniu dolegliwych dla strony skutków skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, na etapie rozpoznawania sprawy przez sąd administracyjny jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek skarżącego w tym przedmiocie nie został wprawdzie uwzględniony przez Sąd I instancji, który postanowieniem z 13 grudnia 2017 r. go oddalił, ale wskutek zażalenia Skarżącego Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II GZ 137/18 uchylił zaskarżone postanowienie tut. Sądu i wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji powyższego, na czas toczącego się postępowania przed Sądem wykonanie decyzji o skreśleniu skarżącego z listy pracowników ochrony fizycznej jest wstrzymane. Tym samym Skarżący uzyskał tymczasową ochronę na czas postępowania sądowego.

Natomiast okoliczności stanowiące o podstawie rozstrzygnięcia NSA nie mają wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne, bowiem Sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonego aktu organu administracji nie ma podstaw prawnych do orzekania na podstawach słusznościowych.

Kontrolując legalność działania organów w niniejszej sprawie brak jest podstaw do uznania, by powtórzone za odwołaniem zarzuty skargi znajdowały podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy. Organy bowiem nie naruszyły prawa procesowego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie można podzielić zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2018r., który w ocenie Sądu nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6, art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy zauważyć, że sam Skarżący nie wskazuje takich podstaw. Okoliczność, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego przed organem Strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, będących umowami o pracę, złożonymi w toczącym się postępowaniu karnym, ich nie uwzględnienie w tym postępowaniu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawy w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Organ był jedynie związany faktem toczącego się postępowania karnego, o czym mowa w art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie.

Z uwagi na powyższe niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego, art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, bowiem organ dokonał jego prawidłowej wykładni i zastosowania. Skarżący wypełniał bowiem dyspozycję z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie, skutkiem czego prawidłowe było wydanie przez organ decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (podobnie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1340/17).

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.