Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 639/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 13 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od gier postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący – S.W. , wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od gier.

W skardze Skarżący wniósł ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że z zaskarżonej decyzji wynika konieczność zapłaty kwoty 440.313 zł. Wskazał, że ze względu na to, iż zaskarżona decyzja obarczona jest w jego opinii przesłankami nieważności, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż decyzja ta zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego. Skierowanie egzekucji w stosunku do majątku Skarżącego może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Zdaniem Skarżącego wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w znaczny sposób wpłynie na jego sytuację finansową, ze względu na posiadane przez Skarżącego zobowiązania finansowe. Weryfikacja legalności zaskarżonej decyzji będzie według Skarżącego procesem rozciągniętym w czasie, co rodzi zagrożenie dla jego podstawowych interesów majątkowych. W ocenie Skarżącego doprowadzenie do znacznego pogorszenia jego zdolności finansowej jest nie do pogodzenia z zasadą ochrony interesów strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności.

Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Odniósł się jedynie do wysokości zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją i stwierdził, że wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w znaczny sposób wpłynie na jego sytuację finansową, ze względu na posiadane przez Skarżącego zobowiązania finansowe. Podniósł także, iż weryfikacja legalności zaskarżonej decyzji będzie procesem rozciągniętym w czasie, co rodzi zagrożenie dla podstawowych interesów majątkowych Skarżącego. Z twierdzenia takiego wywiódł, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04).

Argumentacja Skarżącego dotycząca zaistnienia w zaskarżonej decyzji przesłanek nieważności oraz istnienia wysokiego prawdopodobieństwa, iż zaskarżona decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, jako odnosząca się w istocie do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, była zatem bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji.

Przechodząc dalej Sąd stwierdza, że Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody). Podnoszone przez Skarżącego twierdzenia, iż wyegzekwowanie kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji w znaczny sposób wpłynie na jego sytuację finansową powinny zostać poparte dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącego oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże Skarżący nie zestawił nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego, a także nie wskazał nawet jakie obecnie osiąga dochody.

Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona.

Wyjaśnić należy na koniec – odnosząc się do argumentacji Skarżącego, iż doprowadzenie do znacznego pogorszenia jego zdolności finansowej jest nie do pogodzenia z zasadą ochrony interesów strony postępowania – że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.