Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 2119/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: A. F. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 30 sierpnia 2021 r. skarżący A.F. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł za pośrednictwem Wojewody D (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując że przed organem nie toczy się i nigdy nie toczyło postępowanie z wniosku skarżącego.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 10 września 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 października 2021 r.

Z akt sprawy wynika, że strona w zakreślonym terminie nie uzupełniła braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) ,p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Innymi słowy, aby skutecznie wnieść do sądu administracyjnego skargę na stan bezczynności (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) taką skargę musi poprzedzać ponaglenie na ten właśnie stan.

W aktach sądowych brak jest jakichkolwiek dowodów na złożenia ponaglenia przez stronę. Natomiast w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że nie toczy się oraz nigdy nie toczyło się przed organem postępowanie z wniosku skarżącego. Ponadto, skarżący pomimo skutecznie doręczonego w dniu 11 października 2021 r. przez Sąd wezwania do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia, nie uczynił zadość temu wezwaniu. Zatem należało uznać, że Skarżący przed wniesieniem skargi nie wypełnił warunku, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. albowiem nie wniósł ponaglenia do właściwego organu. Implikuje to konsekwencje wynikające z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w postaci odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, o czym orzeczono jak w sentencji