Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2628/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. i J. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. S. i J. S. (dalej skarżących) jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] września 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Skarżący wnoszą o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazują, że J. S. nie dysponuje kwotą wystarczającą na pokrycie kary orzeczonej w zaskarżonej decyzji i aby ją zapłacić musiałby skorzystać z pożyczki lub kredytu. Wiązać się to będzie z koniecznością poniesienia dodatkowych opłat w postaci prowizji oraz odsetek, w przypadku kredytu bankowego lub pożyczki zaciągniętej na rynku pozabankowym. W przypadku B. S. zapłata żądanej kwoty wiązałaby się z brakiem środków na prowadzenie działalności gospodarczej, co z czasem skutkowałoby zawieszeniem działalności lub wręcz jej likwidacją, a co za tym idzie redukcją zatrudnienia personelu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego.

W przedmiotowej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wyjaśnić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej żądania.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że brak jest dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, a mianowicie, że wykonanie decyzji nakładającej na skarżących obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, przed rozpoznaniem skargi, wiązać się będzie ze szkodą w postaci uszczerbku majątkowego. Skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową oraz osiąganych przez nią dochodów (np. dokumentów księgowych – bilans zysków i strat, zeznania podatkowe za ostatni kwartał, rachunki bankowe etc.). Nie zobrazowała również w żaden sposób wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację finansową. Na podstawie przedstawionej przez skarżącą argumentacji nie jest możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy strona rzeczywiście nie dysponuje środkami uniemożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podobnie w przypadku skarżącego wniosek nie został należycie udokumentowany. Wskazując na konieczność zaciągnięcia pożyczki na pokrycie kary pieniężnej skarżący nie przedstawił swojej sytuacji osobistej ani majątkowej, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny, jaki wpływ w tym zakresie będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.