Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1237/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 105 par.1, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant specjalista Dominika Janicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2014 roku sprawy ze skargi B. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wykonania robót budowlanych oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte na skutek odwołania wniesionego przez B. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta S., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r., poz. 267), umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania robót budowlanych przez Zakład A sp. z o.o. z siedzibą w M., polegających na budowie nowego rurociągu, usytuowanego między istniejącym wodociągiem miejskim, zlokalizowanym w ul. A w S. w alejce ogródków działkowych A, stanowiącej fragment działki o numerze ewidencyjnym 220/2, a w końcowym przebiegu na działce o numerze ewidencyjnym 184/8 przy ul. B, stanowiącej własność B. i J. B.. W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania przez Zakład A Sp. z o.o. przedmiotowego wodociągu zostało wszczęte w związku z przeprowadzoną kontrolą wykonania w/w robót budowlanych. W trakcie kontroli stwierdzono, iż Zakład A Sp. z o.o. w dniu 6 grudnia 2012 r. wykonał roboty budowlane, polegające na utworzeniu tzw. spinki wodociągu znajdującego się na działce B. i J. B. poprzez działkę ogródków działkowych do ulicy A w S.. Stwierdzono też, że rurociąg został zasypany, pozostały jedynie widoczne w części wykopy. Na podstawie pisemnej informacji wykonawcy organ ustalił, że budowę przyłącza wodociągowego zrealizowano na wniosek mieszkańców budynków mieszkalnych jednorodzinnych, usytuowanych w zabudowie szeregowej przy ul. B "w związku z zamknięciem przez B. L. zasuwy na przyłączu wodociągowym do w/w budynków" (odcięciem dopływu wody do nieruchomości). Zaszła zatem konieczność zapewnienia ciągłości dostawy wody tj. wybudowania nowego przyłącza z zastosowaniem art. 29a ustawy z dnia 4 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 243 z 2010r., poz. 1623 ze zm.) i przepisów ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jednolity Dz.U. nr 123, poz. 858 ze zm.). Według oświadczenia A Sp. z o. o. przyłącze wodociągowe zostało wybudowane od istniejącego wodociągu miejskiego, usytuowanego w sięgaczu ul. C (ul. A) po alejce ogródków działkowych A , stanowiącej fragment działki nr ew. 220/2, a w końcowym przebiegu po działce nr ewid. 184/8 stanowiącej własność B. i J. B.. Prace zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, po uprzednim uzyskaniu zgody właścicieli działek na usytuowanie rurociągu oraz wykonywanie prac. B. L. zakwestionował złożone przez wykonawcę wyjaśnienia, twierdząc, że rurociąg - sieć wodociągowa PEHD O 63 mm, przebiegający przez działkę nr ew. 184/8, do którego dokonano włączenia nowego wodociągu, stanowi własność B. Przedmiotowe urządzenie nie należy do części składowych nieruchomości, "Spółka A nie posiada tytułu prawnego do korzystania z rzeczy nie będącej jej własnością", zatem roboty były wykonane nielegalnie. Postanowieniem z dnia [...] organ zobowiązał Zakład A Sp. z o.o. do przedłożenia inwentaryzacji i oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, pod kątem ich zgodności z obowiązującymi przepisami prawa i sztuką budowlaną, dopuszczeniu wbudowanych wyrobów budowlanych do zastosowania w obiektach budowlanych, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości - wyszczególnienia niezbędnych do wykonania robót, które doprowadzą w/w rurociąg do stanu zgodnego z prawem - sporządzonej przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Z przedłożonej w dniu 22 lutego 2013 r. oceny technicznej wynika, że wykonano przyłącze wodociągowe, które zostało wybudowane z naruszeniem procedur (brak uzgodnienia z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej) oraz przepisów - wodociąg ułożono w bezpośrednim zbliżeniu do kabla energetycznego. Na podstawie informacji uzyskanych od C S.A. Oddział II z siedzibą w Ł. Rejon Energetyczny Ż. organ ustalił, że "przedmiotowy kabel energetyczny" stanowi element instalacji zalicznikowej, wybudowanej na potrzeby użytkowników ogródków działkowych". Organ wskazał, że definicje przyłączy oraz sieci zostały zawarte w art. 2 ustawy. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 7 tejże ustawy siecią są przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. Przyłączem wodociągowym, zgodnie z treścią art. 2 pkt 6 ustawy, jest natomiast odcinek przewodu, łączącego sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług wraz z zaworem za wodomierzem głównym. Dla zakwalifikowania danego odcinka do kategorii przyłączy znaczenie ma umiejscowienie zaworu i wodomierza głównego. Sprawa własności wybudowanego rurociągu powinna być regulowana indywidualnie na mocy umowy między odbiorcą wody a przedsiębiorstwem. Na mocy art. 15 ust. 4 ww. ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia, określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19 oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. Według oświadczenia wykonawcy, roboty budowlane (przyłącze wodociągowe) zostały wykonane na pisemny wniosek, w trybie art. 29a ustawy Prawo budowlane i przepisów prawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Mając powyższe na względzie organ stwierdził, że w obecnym stanie faktycznym i prawnym nie znalazł podstaw do podejmowania dalszych działań zgodnie z kompetencjami, należącymi do organu nadzoru budowlanego w świetle ustawy Prawo budowlane, a zatem postępowanie stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. L., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wniósł o przeprowadzenie dodatkowego postępowania uzupełniającego materiał zgromadzony w sprawie, celem ustalenia zakresu robót budowlanych, do realizacji których Spółka A mogła przystąpić na podstawie zgody małżonków Bąba oraz wniósł o wydanie decyzji nakazującej odłączenie wybudowanego rurociągu, przywrócenie stanu poprzedniego, o wyłączenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S. oraz wszczęcie "dochodzenia służbowego" wobec M. K., sprawującego funkcję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta S..

Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 136 k.p.a., zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego miasta S. przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, celem ustalenia interesu prawnego wnoszącego odwołanie.

Wspominaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. umorzył postępowanie odwoławcze. Organ za bezsporne uznał, że roboty budowlane były prowadzone wyłącznie na działkach oznaczonych nr ewid. 184/8 (stanowiącej własność na prawach majątkowej ustawowej wspólności małżeńskiej B. B. i J. B.), 220/2 (stanowiącej własność Gminy Miasto S., użytkownikiem wieczystym jest Polski Związek Działkowców) i 224/9 (stanowiąca własność Gminy Miasto S.). Organ wskazał, że stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną w postępowaniu jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stwierdził, że do spraw toczących się przed organami nadzoru budowlanego nie ma zastosowania art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten dotyczy bowiem tylko spraw o udzielenie pozwolenia na budowę. W sprawach toczących się przed organami nadzoru budowlanego, z uwagi na brak szczególnych regulacji, zastosowanie znajduje norma zawarta w art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy ustalił, że wnoszący odwołanie B. L. jest współwłaścicielem działek o nr ewid. 611, 182/28, 184/9, 184/11 i 184/12. Jednocześnie ten sam podmiot jest samodzielnym właścicielem nieruchomości oznaczonych nr ewid. 182/26, 182/27. Część sieci wodociągowej usytuowana na działkach oznaczonych nr ewid. 182/28, 184/6, 184/7, 184/8 i 184/9 została wybudowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...]., a inwestorem był B. L.. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z samego faktu prowadzenia robót budowlanych przy obiekcie liniowym (w przedmiotowej sprawie sieci wodociągowej), nie sposób wyciągać wniosków o posiadaniu interesu prawnego przez każdego właściciela nieruchomości, przez które ten obiekt przebiega, bowiem prowadziłoby to do konieczności uznawania każdorazowo za stronę postępowania wszystkich właścicieli nieruchomości, na których usytuowano sieci, nawet jeśli roboty budowlane prowadzono na innej działce. Jednocześnie zaakcentował, że w świetle art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.), urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne, co do zasady nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa, jeśli zaś nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa, stanowią zgodnie z zasadą superficies solo cedit część składową nieruchomości, a tym samym są własnością właściciela gruntu. Jakkolwiek z akt sprawy wynika, że nie ustanowiono dotychczas służebności przesyłu i wnoszący odwołanie (jako poprzedni właściciel nieruchomości) był inwestorem sieci wodociągowej, do której na działce nr ewid. 184/8 podłączono tzw. spinkę, to nie sposób uznać, ze względu na treść art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego i przy uwzględnieniu ww. okoliczności, że właścicielem sieci wodociągowej na działce nr 184/8 nadal jest B. L.. Organ dodał, że wedle art. 305 Kodeksu cywilnego, jedynie właściciel nieruchomości, bądź przedsiębiorca może żądać ustanowienia służebności przesyłu koniecznej dla właściwego korzystania z ww. urządzeń, tym samym nie sposób uznać, że inne osoby niż właściciel nieruchomości gruntowej czy przedsiębiorca będący właścicielem urządzeń ma interes prawny w sprawie zgodności z prawem robót budowlanych prowadzonych przy tej sieci. B. L. nie jest przedsiębiorcą, o jakim mowa w art. 49 § 1 i art. 305 Kodeksu cywilnego, jak też nie legitymuje się aktualnie tytułem prawnym do żadnej z nieruchomości, na której prowadzono roboty budowlane polegające na wykonaniu "spinki" wodociągu". Na dostarczanie wody i odprowadzanie ścieków umowę zawarł Zakład A sp. z o.o., a nie B. L.. Zdaniem organu, o posiadaniu przymiotu strony w postępowaniu przesądzać może tylko norma prawa materialnego, na podstawie której wnioskodawca (wnoszący odwołanie) może domagać się od organu administracji publicznej przyznania uprawnienia, bądź nałożenia obowiązku. Organ stwierdził również, że przesłanie przez organ l instancji decyzji, do osoby nie posiadającej interesu prawnego w sprawie, nie stanowi o przyznaniu jej takiego interesu, o ile osoba taka nie jest adresatem przyznanego prawa bądź nałożonego obowiązku, czyli nie jest osobą, do której skierowano decyzję. Jakkolwiek B. L. posiada prawo własności bądź współwłasności nieruchomości sąsiednich, w stosunku do tych na których prowadzono roboty budowlane, to okoliczność ta również, podobnie jak fakt przebiegu sieci wodociągowej przez nieruchomości, będące własnością lub współwłasnością Pana L., nie stanowi o posiadaniu interesu prawnego. Organ wskazał, że mimo błędnej kwalifikacji wykonania robót jako przyłącza wodociągowego (w sprawia doszło do wykonania odcinka sieci wodociągowej), charakter wykonanych robót nie dotyczy interesu prawnego strony, wnoszącej odwołanie. Mając na uwadze przywołaną wyżej okoliczność, organ uznał, że decyzja umarzająca postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych nie dotyczy uprawnienia, które mogłoby zostać przyznane B. L., ani też obowiązku, który na skarżącego mógłby zostać nałożony, a tym samym nie dotyczy jego interesu prawnego. Osoba nie posiadająca interesu prawnego w sprawie, nie ma przy tym legitymacji do wnoszenia zarówno zwyczajnych, jak i nadzwyczajnych środków zaskarżenia, a w przypadku wniesienia takiego środka organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W postępowaniu przed organem wyższego stopnia przez bezprzedmiotowość należy rozumieć m.in. wniesienie odwołania przez osobę do tego nieuprawnioną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. L. zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 49 § 1 i 2 i art. 305 ² ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny poprzez uznanie, że skarżący nie jest właścicielem urządzeń służących do doprowadzania i odprowadzania wody oraz uznanie, że nie posiada interesu prawnego w sprawie zgodności z prawem robót budowlanych prowadzonych na sieci wodociągowej. Zarzucił także naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 77 § 1 oraz art. 78 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, o które wnioskował.

W uzasadnieniu obszernie przedstawił, dokumentując stosownymi decyzjami, umowami i mapami, historię inwestycji, realizowanej przezeń w ramach budowy osiedla domów mieszkalnych w zabudowie szeregowej, obejmującej również urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne. Podniósł, iż od stycznia 2012r. czynił starania aby Zakład A Sp. z o.o., do którego wybudowana sieć została przyłączona, nabył własność tych urządzeń za odpowiednim wynagrodzeniem. Dotychczas bowiem Zakład ten korzysta z sieci wybudowanej przez skarżącego bez tytułu prawnego. Z uwagi na brak stosownego porozumienia, skarżący zmuszony został do odcięcia dopływu wody przepływającej przez sieć. A Sp. z o.o. jednakże, zamiast przystąpić do uregulowania stanu prawnego sieci, dokonał jej obejścia, dokonując "zaboru fragmentu sieci wodociągowej na odcinku od miejsca przecięcia rurociągu PE 63/PCV90 na działce 184/8 do końca jej przebiegu na działce nr ewid. 184/9 wraz z urządzeniami na niej zainstalowanymi (m.in. zasuwy do przyłączy wodociągowych posesji [...])".

W konkluzji, powołując się na przysługujące mu prawo własności urządzeń przesyłowych i sieci przesyłowej, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 14 lutego 2014r. B. L. podtrzymał dotychczasowe stanowisko procesowe, załączając publikację P. L. "urządzenia przesyłowe i problem ich własności".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd uznał, iż brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sądy administracyjne, podobnie jak organy administracji nie są, co do zasady, powołane do rozpatrywania sporów o charakterze cywilno-prawnym. Wszelkie zatem roszczenia o tym charakterze, kierować należy do sądów powszechnych jako rzeczowo właściwych. Ocena zatem czy skarżącemu przysługuje i jakie roszczenie w stosunku do Zakładu A w M. oraz czy tenże Zakład był uprawniony do realizacji inwestycji, zapewniającej odbiorcom dostawy wody, w następstwie ich pozbawienia przez skarżącego, wykraczała poza kognicję Sądu w rozpatrywanej sprawie.

Nie jest również rolą sądu administracyjnego rozstrzyganie czy skarżącemu przysługują uprawnienia i jakie w stosunku do wybudowanych przez niego urządzeń, służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, w rozumieniu art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego. Okoliczność ta pozostaje zresztą bez wpływu na ocenę jego legitymacji w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, bowiem jego przedmiotem były roboty budowlane, których skarżący nie był inwestorem i które nie były wykonywane na terenie nieruchomości, do których przysługiwałby mu jakikolwiek tytuł prawny. Nawet zatem przyjęcie, iż B. L. pozostaje właścicielem owych urządzeń na terenie nieruchomości sąsiednich, nie oznacza, iż jest posiadaczem sieci w rozumieniu art. 2 ust. 7 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. Posiadaczem sieci może być bowiem wyłącznie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Podzielić należy zatem stanowisko, wyrażone w motywach zaskarżonej decyzji, że uprawnienia właścicielskie w stosunku do urządzeń, służących do doprowadzenia lub odprowadzenia płynów, stanowiących elementy sieci, nie stanowią o interesie prawnym ich właściciela do działania w postępowaniu, którego przedmiotem jest wykonanie sieci czy też przyłącza na terenie nieruchomości sąsiednich. Interes prawny w każdym przypadku musi wynikać z określonego przepisu prawa, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. W konsekwencji interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego (przepisem prawa) a sytuacją prawną danego podmiotu prawa (np. osoby wnoszącej odwołanie), polegający na tym, że akt zastosowania tej normy przez organ (wydanie decyzji na podstawie tego przepisu) może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Dana osoba posiada więc interes prawny tylko wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy poprzez wydanie decyzji (czy postanowienia) mogłoby wpłynąć na jej sytuację prawną, zmieniając ją w jakikolwiek sposób. Jakkolwiek zatem, zgodzić należy się ze skarżącym, iż jednym ze źródeł interesu prawnego, o którym stanowi art. 28 k.p.a., może być prawo cywilne, a w szczególności prawa rzeczowe, jednakże nie zmienia to faktu, że musi istnieć związek pomiędzy określoną normą (np. prawa cywilnego) a sytuacją prawną danego podmiotu, kształtowaną w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny jest przy tym określany jako osobisty, konkretny, aktualny i prawnie chroniony, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013r., sygn.akt I OSK 1957/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1336345). Posiadanie przez dany podmiot statusu strony nie zależy przy tym od subiektywnej oceny owego podmiotu w tym zakresie, zaś okoliczności występujące w danej sprawie muszą w sposób nie budzący wątpliwości wskazywać na przesłanki określone w art. 28 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013r., sygn.akt I OSK 1874/11, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 1336332).

Nie istnieje natomiast żaden przepis, upoważniający podmiot, będący właścicielem urządzeń przesyłowych, zlokalizowanych na jego działce, do uczestnictwa na prawach strony w postępowaniu mającym na celu zbadanie legalności przyłączenia do sieci innego podmiotu, o ile przyłączenie to miało miejsce na innej działce i nie powoduje utrudnień w zabudowie i zagospodarowaniu działki sąsiada (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 października 2012r., sygn. akt II SA/Gl 768/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Prawidłowo zatem organ odwoławczy, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem B. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]wobec stwierdzenia iż wnoszącemu odwołanie nie przysługuje przymiot strony.

Odnoszenie się do zarzutów skargi, mających w przeważającej części cywilistyczny charakter, wymagałoby rozstrzygnięcia kwestii uprawnień i roszczeń służących skarżącemu na gruncie prawa cywilnego, co jak wyżej wskazano, wykracza poza kognicję sądu administracyjnego, pozostając dodatkowo bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jej charakter natomiast (umorzenie postępowania odwoławczego) wykluczał możliwość skontrolowania decyzji organu I instancji (w tym zwłaszcza w zakresie przyjętej kwalifikacji wykonanych robót). Wszelkie zatem zarzuty, odnoszące się do prawidłowości tejże decyzji, również nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

a.bł.