Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 26/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 64b par. 1 i par. 2, art. 64c par. 1, art. 85, 86 par. 1, art. 87 par. 1-4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 21 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Grośińska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić przywrócenia terminu. B.A.


UZASADNIENIE

J. S. wniósł do sądu administracyjnego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej Wojewody [...] z [...] nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jednocześnie w treści sprzeciwu skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia podnosząc, że uchybienie terminu nastąpiło z uwagi na okres przedświąteczny i utrudnienia z korespondencją w tym okresie, a także z powodu choroby inspektor prowadzącej sprawę w Urzędzie Miasta Ł. i związanej z tym faktem niemożliwością zapoznania się z aktami sprawy pozostałymi w tym organie oraz sprawdzenia, czy wszystkie egzemplarze projektu są jednobrzmiące i czy nie ma braków w dokumentacji, na które powołuje się Wojewoda [...].

W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 64c § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – w skrócie: "p.p.s.a." – sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Natomiast stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Z kolei w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu musi jednak spełniać warunki formalne określone w art. 87 § 1 - § 4 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., a zatem po pierwsze pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu składa się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Po drugie we wniosku tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Po trzecie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja kasatoryjna jest przedmiotem zaskarżenia. Po czwarte równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy, zatem strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2010r., sygn. akt II GZ 223/10 – dostępne w CBOSA).

W ocenie sądu okoliczności powołane przez skarżącego nie usprawiedliwiają złożenia sprzeciwu po ustawowym terminie. Przede wszystkim wskazać jednak należy, że skoro pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym odebrał zaskarżoną decyzję w dniu 7 grudnia 2018 r., to zgodnie z art. 64c § 1 p.p.s.a. ostatni dzień terminu do wniesienia sprzeciwu przypadał na dzień 21 grudnia 2018 r. Istotne jest również to, że zaskarżona decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego. Natomiast sprzeciw został nadany pocztą 22 grudnia 2018 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Należy również domniemywać, że to właśnie w tym dniu ustały przyczyny, które w ocenie skarżącego uniemożliwiały mu zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu.

Jak wynika z treści wniosku o przywrócenie terminu skarżący uzasadnił jego uchybienie utrudnieniami z korespondencją w okresie przedświątecznym oraz chorobą pracownika organu I instancji i związanym z tym faktem brakiem możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. Niestety wskazane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Jeszcze raz należy podkreślić, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu.

Odnosząc się zatem do podnoszonych przez skarżącego okoliczności przemawiających, w jego ocenie, za przywróceniem terminu do wniesienia sprzeciwu wskazać po pierwsze należy, że skarżący tak naprawdę nie wyjaśnił, na czym polegały powołane przez niego "utrudnienia z korespondencją". Nie wiadomo zatem, czy chodziło mu o utrudnienia w złożeniu sprzeciwu, czy też może o problemy z obiegiem korespondencji między organami administracji. Przyczyny te nie mogły jednak stanowić obiektywnej przeszkody w nadaniu sprzeciwu pocztą, czy złożenia go osobiście w siedzibie organu. O dacie wniesienia sprzeciwu decyduje bowiem data stempla pocztowego albo data stempla (prezentaty) organu administracji, a nie data faktycznego wpływu sprzeciwu do sądu.

Po drugie przeszkodą w zachowaniu terminu do wniesienia sprzeciwu nie mogła stanowić również choroba pracownika organu I instancji i utrudniony dostęp do dokumentów zgromadzonych w sprawie, a to dlatego, że do zachowania terminu wystarczy samo wniesienie sprzeciwu, który powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 2 p.p.s.a.). Natomiast ewentualne braki formalne sprzeciwu, albo jego uzupełnienie o szczegółowe zarzuty i ich uzasadnienie może nastąpić na późniejszym etapie postępowania sądowego. Innymi słowy choroba pracownika administracji nie może być podstawą do odmowy dostępu stronie do akt sprawy, ale jeżeli taka sytuacja miała faktycznie miejsce, to okoliczność ta może jedynie stanowić przyczynę braku wyczerpującego uzasadnienia sprzeciwu.

Poza tym, jak wynika z akt administracyjnych organu I instancji, akta te wraz z zaskarżoną decyzją Wojewody [...] wpłynęły do Urzędu Miasta Ł. 4 grudnia 2018 r., a zatem powinny być dostępne dla stron postępowania w okresie, w którym biegł termin do wniesienia sprzeciwu. W aktach tym nie ma żadnej adnotacji, że skarżący lub jego pełnomocnik stawili się w organie w okresie od 7 do 21 grudnia 2018 r. celem zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w sprawie. W aktach znajduje się natomiast wniosek pełnomocnika skarżącego, złożony 22 grudnia 2018 r., o zawieszenie postępowania z uwagi na wniesienie skargi do sądu na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...].

Przesłanka braku winy strony powinna być oceniana z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem strony.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż skarżący nie uwiarygodnił stosowną argumentacją faktu, że przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu do wniesienia sprzeciwu była od niego niezależna, a skoro tak, to należy również stwierdzić, iż skarżący nie wykazał należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw, a więc ponosi wyłączną odpowiedzialność za uchybienie terminu do złożenia sprzeciwu.

W związku z powyższym sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak sentencji.

B.A.