Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1570/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 32 i art. 36
journal: Dz.U. 2016 poz 178
law: z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze
article: § 4 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2010 nr 196 poz 1298
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla  żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów  wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Generalnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1759/16 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1759/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D.G. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że [...] D.G. – prokurator byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 36 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178), został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku.

Następnie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] [...] D.G. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] wyznaczył na stanowisko służbowe w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], zaszeregowanym do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia [...]. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i 4 oraz art. 23 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.).

Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a."), art. 80 ust. 2 i art. 80 ust. 4 w związku z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zarządzenia Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności oraz rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w związku z art. 73 pkt 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze – w związku z objęciem stanowiska służbowego prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych – z dniem [...] kwietnia 2016 r. przyznał [...] D.G. dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji podał, że wymieniony oficer jako prokurator byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej posiada prawo do stawki awansowej, tj. 115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego. Data początkowa czynnej służby wojskowej liczona jest od dnia 2 września 1982 r. Data początkowa do dodatku za długoletnią pracę liczona jest od dnia 2 września 1982 r.

W związku z tym, że uposażenie [...] D.G. – żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku prokuratora, stosownie do uregulowań zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje mu dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

W świetle art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 177), art. 78 ust. 1 i 3, art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2014 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. z 2014 r., poz. 617) oraz § 2 i załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2213), miesięczna kwota uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należna [...] D.G. z racji zajmowanego stanowiska służbowego wynosi [...] zł, w skład której wchodzą:

- uposażenie zasadnicze [...] – [...] zł

- dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 33% kwoty należnego uposażenia zasadniczego (przyznany decyzją Prokuratora Okręgowego w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.) – [...] zł.

Na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2016 roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2015 r., ogłoszone w Komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego (M.P. z 2015 r., poz. 720), które wynosi [...] zł.

Składnikami łącznej kwoty wynagrodzenia przysługującego [...] D.G. na takim samym stanowisku prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], stosownie do przepisu art. 124 § 2 i § 11 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, art 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. z 2016 r., poz. 271), oraz § 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodowa służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298 ze zm.) w zw. z art. 73 pkt 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, są:

- wynagrodzenie zasadnicze w stawce awansowej – [...] zł (115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego z zastosowaniem mnożnika 4,13 podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego),

- dodatek za długoletnią prace – [...] zł (20% wynagrodzenia zasadniczego).

Łączna kwota wynagrodzenia wynosi [...] zł

Stosownie do uregulowań zawartych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dodatek wyrównawczy stanowi różnicę pomiędzy kwotami: wynagrodzenia – [...] zł a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku – [...] zł i wynosi [...] zł.

W decyzji zawarto pouczenie, że zainteresowanemu przysługuje, w terminie 14 dni od daty doręczenia mu niniejszej decyzji, prawo odwołania do Prokuratora Regionalnego w Warszawie, za pośrednictwem Prokuratora Okręgowego w [...].

[...] D.G. – prokurator Prokuratury Okręgowej w [...] zgodnie z pouczeniem od [...] decyzji wniósł odwołanie do Prokuratora Regionalnego w [...], który przy piśmie z dnia 2 czerwca 2016 r. powyższe odwołanie przekazał według właściwości Prokuratorowi Generalnemu.

Prokurator Generalny, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr. [...].

W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z obecnie, jak i poprzednio obowiązującą ustawą – Prawo o prokuraturze, prokurator ma prawo do: wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku prokuratorskim, które określa się w stawkach, a ich wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, dodatku za długoletnią pracę, świadczeń odszkodowawczych, z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, jak również do dodatku funkcyjnego przysługującego w związku z pełnioną funkcją.

Ustawa – Prawo o prokuraturze stanowi w sposób uniwersalny o uprawnieniu do dodatku funkcyjnego, a rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz.U. z 2016 r., poz. 271) określa jego wysokość ze względu na miejsce i rodzaj pełnionej funkcji, wypłacanego wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Otrzymywanie dodatku funkcyjnego będzie się zatem zawsze wiązało z pełnieniem określonej funkcji, a pełniona funkcja nie jest tożsama z zajmowanym przez prokuratora stanowiskiem.

W związku ze zniesieniem wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury określono właściwość rzeczową komórek organizacyjnych do spraw wojskowych, jak również nastąpiła zmiana zakresu zadań prokuratorów do spraw wojskowych, pełniących czynności w tych komórkach organizacyjnych.

W przypadku [...] D.G. nie można uznać za możliwe i prawidłowe określenia, że składnikiem wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku jest dodatek funkcyjny z racji pełnionej uprzednio – do dnia 3 kwietnia 2016 r. – funkcji wizytatora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, która na mocy art. 31 w związku z art. 75 pkt 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze z dniem [...] kwietnia 2016 r. została zniesiona.

W tej kwestii, wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku nie obejmuje kwoty dodatku funkcyjnego, jako należności przysługującej wyłącznie w związku z pełnieniem funkcji. Ponadto ustawa – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określiła przypadki, w których prokuratorzy zniesionych jednostek, którzy w dniu wejścia w życie tej ustawy pełnili funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, zobowiązani zostali do wykonywania zadań do czasu powołania prokuratorów do pełnienia funkcji w powszechnych jednostkach wymienionych w art. 53 tej ustawy.

W kwestii ustalania wysokości i składników uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi ustawa – Prawo o prokuraturze nie zawiera regulacji w tym zakresie. W związku z tym – zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 125 tej ustawy – stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych.

Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa składniki uposażenia żołnierzy zawodowych, które składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Jednym z takich dodatków jest dodatek wyrównawczy. Regulacja dotycząca tego dodatku została zawarta w art. 80 ust. 2 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziego sądu powszechnego albo wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

Szczegółowe warunki otrzymywania dodatku wyrównawczego, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu tego dodatku, określa rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. z 2010 r., Nr 196, poz. 1298 ze zm.) wydane na podstawie art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W aktualnym brzmieniu przepis § 4 ust. 3 w pkt 4-5 tego rozporządzenia określa podmioty, które decyzją ustalają wysokość dodatku wyrównawczego:

- asesorowi i prokuratorowi wojskowej prokuratury garnizonowej – wojskowy prokurator garnizonowy,

- prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy,

- prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wojskowemu prokuratorowi okręgowemu i jego zastępcy – Naczelny Prokurator Wojskowy.

Przepisy tego rozporządzenia zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 80 ust. 7 w brzmieniu nadanym art. 16 pkt 14 lit. b ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy.

W odniesieniu do kwestii ustalenia podmiotu uprawnionego i zobowiązanego od dnia [...] kwietnia 2016 r. do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym, wykładni przywołanego § 4 ust. 3 pkt 4-6 cytowanego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. należy dokonać w powiązaniu z normą zawartą w art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, zgodnie z którą uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych przejął Prokurator Generalny, który na podstawie art. 13 § 1 i art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze w związku z art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze oraz art. 80 ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, upoważnił prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania, prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi, dodatków do uposażenia zasadniczego oraz ustalania wynagrodzenia zasadniczego prokuratora oraz do ustalania i przyznawania im innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że [...] D.G. dodatek wyrównawczy został przyznany zgodnie z przepisami prawa.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) obrazę przepisu art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze i art. 268a K.p.a., a także art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 156 § 1 i 2 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy – zamiast uchylenia i zajęcia określonego stanowiska decyzyjnego – wadliwej decyzji administracyjnej Prokuratora Okręgowego w [...] wydanej w jego własnym imieniu, z powołaniem na zarządzenie Prokuratora Generalnego upoważniające rzekomo wskazany organ do podejmowania określonych działań przyznanych ustawowo jedynie Prokuratorowi Generalnemu, w sytuacji, gdy ustawodawca w powołanym na wstępie przepisie wyraźnie wskazał, że określone uprawnienia zawarte w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługują Prokuratorowi Generalnemu, nie dając przy tym temu organowi jakichkolwiek ustawowych uprawnień do przekazania własnych kompetencji na niższy szczebel decyzyjny – w szczególności na podstawie ogólnego zarządzenia niebędącego źródłem prawa, dotyczącego jedynie sposobu kierowania działalnością prokuratury, o jakim mowa w art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze, co z kolei zdaniem skarżącego stanowi też ewidentne naruszenie zasad określonych w art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a.,

2) obrazę przepisu art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, poprzez uznanie, że kwestionowana decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] o obniżeniu – w konsekwencji – skarżącemu dodatku wyrównawczego o kwotę 1.927 zł (różnica pomiędzy kwotą [...] zł a kwotą przyznaną i kwestionowaną [...] zł) – wydana przy tym bez jakiegokolwiek – w decyzji – uzasadnienia faktycznego i prawnego (w sytuacji, gdy powołany przepis ustawy przyznał skarżącemu prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w świetle postanowień decyzji personalnej Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 września 2012 r. nr 1837 było stanowisko, a nie funkcja jak utrzymuje to organ odwoławczy – wizytator – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej) jest, w ocenie organu odwoławczego, prawidłowa, co z kolei w tym przypadku również narusza postanowienia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a., zwłaszcza gdy skarżącego – z niewiadomych do chwili obecnej powodów – skierowano do pracy w prokuraturze niższego szczebla równocześnie obniżając mu ostatecznie – niezgodnie z ustawą – w sposób znaczny dotychczasowe wynagrodzenie z kwoty [...] zł do kwoty [...] zł i powodując tym samym przeświadczenie o bliżej nieokreślonej reakcji dyscyplinarnej, która nie mogła być w inny sposób prawnie uzasadniona ani dopuszczalna.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości decyzji Prokuratora Generalnego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2016 r., a także decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., z powodu ich niezgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu skargi podał, że przepis art. 13 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, określający sposób kierowania przez Prokuratora Generalnego prokuraturą, nie mógł stanowić podstawy do wydania zarządzenia przekazującego – własne ustawowe – kompetencje tego organu na niższy szczebel decyzyjny, w sytuacji, gdy ustawodawca wyraźnie określił komu przysługują – w tej sprawie – uprawnienia, o jakich mowa w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jeżeli przepis prawa materialnego nie daje jakichkolwiek kompetencji w zakresie upoważnienia organu niższego szczebla do sprawowania władztwa administracyjnego ustawowo przyznanego określonemu organowi wyższego szczebla to uprawniony, zgodnie z postanowieniami ustawy, organ decyzyjny może jedynie upoważnić swojego pracownika, w myśl art. 268a K.p.a., do określonego działania, ale wyłącznie w imieniu uprawnionego organu decyzyjnego, a nie w imieniu własnym uprawnionego pracownika. W tym trybie nie jest przy tym dopuszczalne upoważnienie organu niższego szczebla do podejmowania działań, a jedynie dopuszczalne jest wskazanie konkretnej osoby na konkretnym stanowisku służbowym w instytucji bezpośrednio obsługującej – uprawniony podmiot decyzyjny.

W ocenie skarżącego, już z tych powodów, kwestionowana wcześniej decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] powinna zostać uchylona, a nie utrzymana w mocy, gdyż stanowisko w sprawie zajął niewłaściwy organ, w dodatku z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze.

Zdaniem D.G., w sytuacji przeniesienia na inne stanowisko służbowe przyznane mu wynagrodzenie powinno być zgodne z wynagrodzeniem nabytym na dotychczas zajmowanym stanowisku w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej. Do dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. do czasu skierowania przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], zajmował on stanowisko służbowe: wizytator – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej, zgodnie z decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...]. Wcześniej zajmował stanowisko służbowe: główny specjalista – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej – na mocy decyzji personalnej Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., a w okresie do dnia 4 maja 2009 r. był na stanowisku prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, do którego to stanowiska został ostatecznie, z niewiadomych powodów, zaszeregowany finansowo pod względem wynagrodzenia decyzją Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wyznaczenie na stanowisko służbowe wizytator – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej było zgodne z postanowieniem art. 111 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, gdyż w przeciwieństwie do powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, to Minister Obrony Narodowej wyznaczał żołnierzy na stanowiska służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury uwzględniając propozycję Prokuratora Generalnego w zakresie powołania żołnierza na stanowisko służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych wchodzących – zgodnie z art. 108 ust. 1 powołanej ustawy – w skład Sił Zbrojnych RP. Stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz pełni służbę na stanowisku służbowym. Przy czym stanowisko służbowe żołnierza zawodowego nie jest rozumiane jako funkcja i każdorazowo jego zmiana wymaga określonej decyzji personalnej z którą związane jest również prawo do wynagrodzenia.

W związku z ostatnio zajmowanym stanowiskiem służbowym: wizytator – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do dnia [...] kwietnia 2016 r. przysługiwało mu wynagrodzenie w kwocie [...] zł przyznane na mocy decyzji finansowej Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], w tym dodatek do uposażenia wojskowego określony także w tej decyzji w kwocie [...] zł. Z niewiadomych powodów wynagrodzenie to zostało obniżone o kwotę [...] zł, gdyż na mocy kwestionowanej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. przyznano mu wynagrodzenie w kwocie [...] zł, w tym dodatek wyrównawczy do uposażenia wojskowego w wymiarze [...] zł, co jest sprzeczne z treścią art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze i stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r., wyrażonym w dokumencie przenoszącym skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], w którym również zachowano mu prawo do ostatnio otrzymywanego wynagrodzenia.

Ponadto D.G. podał, że przenosząc go do pełnienia służby zawodowej poza resortem obrony narodowej zwolniono go ze stanowiska służbowego wizytatora – prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, a nie ze stanowiska prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, do którego z niewiadomych powodów został zaszeregowany przez Prokuratora Okręgowego w [...] pod względem wynagrodzenia i którego nie zajmował od dnia 4 maja 2009 r.

Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że na podstawie art. 31 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, z dniem [...] kwietnia 2016 r. zostały zniesione wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelna Prokuratura Wojskowa, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury garnizonowe.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 32 w/w ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – przejął Prokurator Generalny.

Skarżący [...] D.G., jako prokurator zniesionej Naczelnej Prokuratury Wojskowej, będący żołnierzem zawodowym, na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze został przeniesiony z dniem [...] kwietnia 2016 r. przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Następnie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wyznaczył go na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych, zaszeregowanym do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia [...].

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] D.G., jako żołnierzowi zawodowemu pełniącemu służbę na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych, dodatku wyrównawczego przewidzianego w art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych był, stosownie do powołanego wyżej art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury – Prokurator Generalny, który w tym zakresie przejął kompetencje wojskowego prokuratora okręgowego.

Tymczasem w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...]. Przy czym Prokurator Okręgowy w [...], wydając przedmiotową decyzję jako organ pierwszej instancji, powołał się na zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powołany w tym zarządzeniu przepis art. 13 (bez określenia konkretnego paragrafu) ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, w oparciu o który wydano przedmiotowe zarządzenie, nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego przyznanych mu w art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, kompetencji ustawowych na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych. Takiego uprawnienia nie można bowiem wywieść z ogólnej normy kompetencyjnej zawartej w art. 13 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze. Przepis ten stanowi, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia.

Zgodnie z art. 13 § 3 w/w ustawy, kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie. Z powyższej normy prawnej wynika, że Prokurator Generalny może w formie zarządzenia upoważnić Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego do realizowania przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych. Upoważnienie udzielone na podstawie w/w przepisu wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu. Nie oznacza to jednak, że na podstawie takiego upoważnienia Prokurator Krajowy lub zastępcy Prokuratora Generalnego stają się organem administracji publicznej właściwym w sprawie. Upoważnienie udzielone na podstawie tego przepisu, podobnie jak upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a K.p.a., wywiera jedynie ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu do podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej. Przepis ten stwarza możliwość, aby nie tylko sam piastun funkcji Prokuratora Generalnego, lecz także upoważniony Prokurator Krajowy lub zastępca Prokuratora Generalnego byli umocowani do wykonywania kompetencji tego organu. Decyzje wydawane w oparciu o zarządzenie Prokuratora Generalnego, przez Prokuratora Krajowego lub zastępcę Prokuratora Generalnego, są jednak decyzjami Prokuratora Generalnego, wydawanymi z jego upoważnienia. Stosownie do art. 127 § 3 K.p.a., od tych decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jako od decyzji wydawanych przez ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a.

W rozpoznawanej sprawie decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...] jako organ pierwszej instancji, natomiast Prokurator Generalny rozpoznał odwołanie od tej decyzji jako organ drugiej instancji.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie było podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności, na organy administracji niższej instancji, tj. prokuratorów okręgowych. W świetle regulacji zawartej art. 13 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny nie mógł również upoważnić prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w wyżej wymienionych sprawach – w jego imieniu.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji przyjął, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r. została wydana przez Prokuratora Okręgowego w [...] z naruszeniem przepisów o właściwości. Z kolei Prokurator Generalny, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą nieważnością, rażąco naruszył prawo, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Naruszenie to obligowało Sąd do stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej decyzji, jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., z przyczyn przewidzianych w art. 156 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a.

W świetle tych ustaleń uznał, że rozważanie pozostałych podniesionych w skardze zarzutów jest przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prokurator Generalny, reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.:

- naruszenie art. 156 § 1 pkt. 1 K.p.a. w związku z art. 19 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a. oraz w związku z:

- art. 31, art. 32, art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 178),

- § 4 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196 poz. 1298 ze zm.),

- art. 3 § 2, art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 23 § 3 i § 4 i art. 28 oraz art. 125 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 177 ze zm.),

- art. 22 ust. 1 pkt. 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1414 ze zm.),

poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na:

1) błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego był tylko i wyłącznie Prokurator Generalny, albowiem organ ten przejął obowiązki i uprawnienia m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i wojskowych prokuratorów okręgowych,

podczas gdy:

a) Prokurator Generalny co prawda przejął obowiązki i uprawnienia m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i wojskowych prokuratorów okręgowych na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jednakże:

- kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej ustała z chwilą przeniesienia [...] D.G. decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], tj. z dniem [...] kwietnia 2016 r., co dało podstawę w dalszej kolejności, tj. z dniem 22 kwietnia 2016 r., do wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe prokuratora do spraw wojskowych w Wydziale do Spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], na mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] wydanej w oparciu o m.in. art. 31 § 2 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze.

- wskutek powyższego przeniesienia i objęcia wyznaczonego stanowiska odpadła podstawa prawna do przyjęcia, iż skarżącemu przysługiwał nadal status prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej w rozumieniu art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a w stosunku do skarżącego powstał odrębny status prokuratora do spraw wojskowych, a tym samym odpadła też podstawa prawna do uznania, że organem kompetentnym w stosunku skarżącego jako prokuratora do spraw wojskowych jest Prokurator Generalny z tytułu przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej,

- wskutek zniesienia na mocy art. 31 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej – obowiązki i uprawnienia m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej, które przejął Prokurator Generalny wobec skarżącego z racji przysługiwania mu statusu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej – dotyczyły dotychczasowych obowiązków i uprawnień (tj. obowiązujących do dnia zniesienia Naczelnej Prokuratury Wojskowej) i tych obowiązków i uprawnień, które powstały w okresie do daty przeniesienia [...] D.G. decyzją Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a w okresie późniejszym nie mogły powstać nowe obowiązki i uprawnienia należne m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej wobec skarżącego w ramach jego statusu prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, skoro przestał istnieć zarówno taki organ jak: Naczelna Prokuratura Wojskowa, jak też i status prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej, a nie jest prawnie możliwe przejęcie praw nieistniejących,

- w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 70 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, zgodnie z którymi ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze, a zatem w dacie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym odpowiednie rozumienie powyższych przepisów wymagało, aby uwzględnić, że pod użytym w § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej pojęciem "prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej (...) - Naczelny Prokuratur Wojskowy" należy rozumieć, że w przepisie tym chodzi o prokuratora do spraw wojskowych, w tym przypadku o skarżącego (a nie o "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej") i że w przepisie tym chodzi o przełożonego prokuratora do spraw wojskowych czyli w tym przypadku o Prokuratora Okręgowego (a nie o "Naczelnego Prokuratura Wojskowego"),

- przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, jako mający charakter przepisu dostosowującego i przejściowego, miał na celu umożliwienie przejęcia przez Prokuratora Generalnego obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej wobec prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej w tzw. okresie przejściowym, z uwzględnieniem zniesienia m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i faktu, że – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – dany prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej niekoniecznie będzie powołany do Prokuratury Krajowej, a wówczas należy określić kompetencje organu, który będzie uprawniony do przeniesienia tego prokuratora na stanowisko np. prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...],

- przeniesienie skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] spowodowało, że od tej daty przełożonym skarżącego był Prokurator Okręgowy w [...], który był kompetentny do wydania zaskarżonej decyzji,

a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 31 § 1 i § 2, art. 32 i art. 70 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także przepis § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

b) Prokurator Generalny, choć nie przejął obowiązków i uprawnień w zakresie wydania decyzji o dodatku wyrównawczym m.in. przynależnych Naczelnemu Prokuratorowi Wojskowemu wobec skarżącego po dacie przeniesienia [...] D.G. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], to jednakże obowiązujące w strukturze prokuratury szczególne zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa dają Prokuratorowi Generalnemu uprawnienie do kierowania działalnością całej prokuratury, a Prokurator Generalny jest naczelnym organem prokuratury i przełożonym wszystkich prokuratorów, w tym Prokurator Generalny może przejąć zadania podległych prokuratorów, Prokurator Generalny jest uprawniony do przejęcia kompetencji i uznania siebie jako organu uprawnionego np. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i kompetentnego – przykładowo – do wydania zarządzenia upoważniającego prokuratora Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu, a więc podstawy prawnej do uznania Prokuratora Generalnego za kompetentnego w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu należy dopatrywać się nie tyle w przepisie art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, co w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

a zatem zaskarżony wyrok narusza przepisy art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

c) organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji był Prokurator Okręgowy w [...], gdyż był przełożonym skarżącego, umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego, bowiem:

- z przepisu art. 23 § 3 i § 4 ustawy – Prawo o prokuraturze wynika, że Prokuraturą Okręgową kieruje Prokurator Okręgowy, który jest prokuratorem przełożonym prokuratorów danej prokuratury okręgowej,

- z przepisu art. 22 ust. 1 pkt. 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej wynika, że:

● żołnierz zawodowy może pełnić zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych m.in. w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury (zwana dalej "instytucją cywilną"), a na wskazane stanowisko służbowe wyznacza go kierownik instytucji cywilnej lub inny uprawniony organ, w formie przewidzianej dla tego stanowiska, a do żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową w instytucji cywilnej stosuje się odpowiednio obowiązujące na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym przepisy dotyczące stosunku służbowego, w tym do prokuratora do spraw wojskowych będącego żołnierzem zawodowym stosuje się również przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze, dodatki do uposażenia przyznaje, w formie decyzji, organ, o którym mowa w art. 104, tj. jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organem właściwym są dowódcy jednostek wojskowych,

● właściwe odkodowanie i zrozumienie powyższych przepisów oznacza, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji o dodatku wyrównawczym skarżący jako prokurator do spraw wojskowych będący żołnierzem zawodowym pełnił zawodowa służbę wojskową w Prokuraturze Okręgowej w [...] i podlegał Prokuratorowi Okręgowemu w [...] pełniącemu obowiązki odpowiednie do kierownika instytucji cywilnej lub innego uprawnionego organu oraz to Prokurator Okręgowy w [...] był organem kompetentnym do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego do uposażenia,

- przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej oraz uznać należy, że przepisy szczególne ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią inaczej w zakresie organu kompetentnego do wydania decyzji o dodatku wyrównawczym,

a zatem zaskarżony wyrok narusza art. 22 ust. 1 pkt. 2 ust. 4, ust. 7, ust. 7a, art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej w związku z przepisami art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze.

c) ocena, który organ jest organem kompetentnym do wydania zaskarżonej decyzji, nie może pomijać, że na datę wydania zaskarżonej decyzji to Prokurator Okręgowy w [...] był przełożonym skarżącego, a zatem to Prokurator Okręgowy w [...] był organem umocowanym do podejmowania decyzji m.in. w przedmiocie dodatku wyrównawczego,

2) poprzez wadliwe uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że Prokurator Generalny do realizacji przyznanych mu kompetencji i zadań ustawowych może upoważnić tylko i wyłącznie Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, podczas gdy:

a) Prokurator Generalny, niezależnie od tego, czy przyjmie się, że kompetencje Prokuratora Generalnego wynikają z przejęcia obowiązków i uprawnień m.in. Naczelnej Prokuratury Wojskowej i wojskowych prokuratorów okręgowych na mocy art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, czy też uzna się, że Prokuratorowi Generalnemu przysługują jako przełożonemu skarżącego kompetencje w przedmiocie m.in. dodatku wyrównawczego na mocy art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, może posłużyć się zarówno:

- tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 13 § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym do tego, aby kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw były również realizowane przez upoważnionego przez niego Prokuratora Krajowego lub innego zastępcę Prokuratora Generalnego, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie,

jak też i posłużyć się:

- tzw. upoważnieniem normatywnym wynikającym z art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, uprawniającym Prokuratora Generalnego do tego, aby udzielił upoważnienia do m.in. wydania decyzji dotyczących dodatku wyrównawczego Prokuratorowi Okręgowemu – np. w Warszawie, bowiem Prokurator Generalny jako prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do jego zakresu działania, a w celu realizacji tego upoważnienia normatywnego Prokurator Generalny może wydać stosowne zarządzenie,

jak też:

- w ramach tzw. dekoncentracji wewnętrznej czy zewnętrznej może upoważnić na mocy art. 268a K.p.a. pracowników obsługujących ten organ – czyli także podległego mu Prokuratora Okręgowego w ramach szczególnej zasady hierarchicznego podporządkowania i kierownictwa – do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, także w przedmiocie dodatku wyrównawczego,

b) z treści art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze, a także art. 9 § 1 i § 2, art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz art. 268a K.p.a. – nie jest prawnie możliwe wywiedzenie i taka interpretacja, iż przepisy te z uwagi na ich charakter uniemożliwiają udzielenie upoważnienia przez Prokuratora Generalnego na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, w tym, iż:

- rzekomo normuje tzw. wyłączne kompetencje Prokuratora Generalnego w sprawach ustrojowych, które mogą być realizowane jedynie przez ten organ i nie mogą być przekazane innej osobie czy przeniesione na inne osoby bez wyraźnej woli ustawodawcy (poza Prokuratorem Krajowym lub innym zastępcą Prokuratora Generalnego),

- rzekomo stanowi, iż uprawnienia Prokuratora Generalnego mogą być wykonywane tylko i wyłącznie osobiście przez piastuna tego organu, tj. że rzekomo mają charakter uprawnienia osobistego ściśle związanego tylko z Prokuratorem Generalnym,

- rzekomo stanowi przepis ustawy, który jest przepisem stanowiącym inaczej niż to określono w przepisie art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze oraz że przepis art. 32 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze rzekomo zakazuje stosowania przepisów art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o prokuraturze,

- brak podstaw do uznania, że powyższe przepisy rzekomo dotyczą kompetencji nienależących do sfery administracji.

c) wykładnia przyjęta przez Sąd pierwszej instancji jest w sposób nieprawidłowy zawężająca, chociaż zarówno ustawowe, jak i ustrojowe, rozumienie zadań (zakresu działania) Prokuratora Generalnego należy interpretować szeroko,

3) poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego i utrzymanej w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania [...] D.G. dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem:

a) decyzje nie zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości i tym samym nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji:

- decyzja podlegała pod właściwość rzeczową (merytoryczną) Prokuratora Okręgowego w [...] jako przełożonego skarżącego (choć kompetentnym do przejęcia tego uprawnienia był też Prokurator Generalny jako prokurator przełożony),

- w niniejszej sprawie przy wydaniu decyzji przez organ drugiej instancji została zachowana właściwa reguła co do określenia organu właściwego pod względem instancyjności (właściwość instancyjna), bowiem przy ustalaniu organu wyższej instancji należy uwzględnić, iż sprawa niniejsza dotyczy prokuratora do spraw wojskowych, natomiast w zakresie struktur prokuratury do spraw wojskowych utworzone zostały wydziały do spraw wojskowych pomijające strukturę prokuratur regionalnych (co oznacza, że organem wyższej instancji nie może być dana prokuratura regionalna) z organem naczelnym prokuratury – Prokuratorem Generalnym.

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.):

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 19 K.p.a., art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 268a K.p.a.:

- poprzez nieprawidłowe stwierdzenie nieważności decyzji Prokuratora Generalnego, utrzymującej w mocy decyzję Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie przyznania [...] D.G. dodatku wyrównawczego, choć nie było ku temu podstaw prawnych, bowiem nawet gdyby przyjąć (czemu organ skarżony zaprzecza), że decyzja w przedmiocie dodatku wyrównawczego przynależała do Prokuratora Generalnego, to okoliczność, iż w treści decyzji figuruje jako organ wydający decyzję – Prokurator Okręgowy w [...] – nie oznacza, iż nastąpiła nieważność decyzji, bowiem:

● sam brak powołania się na upoważnienie w treści decyzji nie pociąga za sobą skutków w postaci nieważności decyzji czy jej uchylenia, o ile upoważnienie takie istniało w dniu wydania decyzji, gdyż nawet jeśli doszłoby do naruszenia przepisów postępowania, to uchybienie to nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy,

● nie można się zgodzić z poglądem Sądu, iż brak adnotacji w treści decyzji o tym, że decyzję podpisała osoba działająca z upoważnienia, spełnia przesłankę stwierdzenia nieważności,

● Sąd powinien w razie wątpliwości badać, czy podpisujący decyzję miał upoważnienie do działania w imieniu uprawnionego organu, czego nie uczynił, oceniając powyższe reguły w sposób wadliwy,

● w niniejszej sprawie można przyjąć, że Prokurator Okręgowy w [...] działał na podstawie upoważnienia zawartego w zarządzeniu Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr 25/16,

2) naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 107 K.p.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. i art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, dalej w skrócie "P.u.s.a.") mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- poprzez wadliwe zbadanie decyzji przez Sąd pierwszej instancji pod kątem rzekomego wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i akceptację przez Sąd zastosowania powyższych przepisów, w sytuacji, gdy nie ziściła się przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, ani nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki i decyzje nie powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, w przypadku, gdy decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] została wydana przez osobę posiadającą upoważnienie do jej wydania, choć w treści decyzji wystąpił:

● brak adnotacji w tym zakresie w treści samej decyzji, iż jest ona wydana z upoważnienia,

● choć brak było w decyzji wykazania, że organ wydając decyzję działa z upoważnienia i brak było w decyzji stosownej klauzuli, iż jest ona wydawana z upoważnienia,

● choć w decyzji brak było klauzuli zamieszczonej przy podpisie decyzji, że została wydana przez osobę posiadającej upoważnienie do jej wydania,

● co nie oznacza, że decyzje zawierały istotne wady skutkujące stwierdzeniem nieważności,

3) naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.:

- poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji w zakresie poczynionych przez Sąd ustaleń i ocen charakteryzującą się wadliwością i dowolnością niemającą oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy i z przekroczeniem dozwolonych granic uznaniowości i dyskrecjonalnej władzy Sądu,

- poprzez zastosowanie w sprawie niedopuszczalnej, zbyt dowolnej i rozszerzającej interpretacji powyższych przepisów materialnoprawnych, z niedopuszczalnym rozstrzyganiem na niekorzyść organu skarżonego wszystkich wątpliwości i niejasności występujących w sprawie i wywodzeniu stąd w sposób niedopuszczalny negatywnych skutków dla organu skarżonego, chociaż decyzje korzystały z domniemania prawidłowości, a Sąd powinien był zastosować reguły ścisłej wykładni przepisów prawa materialnego,

- poprzez niedostateczne i enigmatyczne wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego wyroku.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

D.G. w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdził, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów zmierza do wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując wykładni art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze w zw. z § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 31 i art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o prokuraturze oraz zarządzenia Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, a także art. 13 § 1 i § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze oraz art. 19 , art. 268a i art. 127 § 3 K.p.a., nieprawidłowo przyjął, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] D.G. – byłemu prokuratorowi Naczelnej Prokuratury Wojskowej, przeniesionemu na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], który jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową w wydziale do spraw wojskowych tej Prokuratury – dodatku wyrównawczego, był wyłącznie Prokurator Generalny. Konsekwencją ustalenia przez Sąd pierwszej instancji, że decyzja Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o przyznaniu [...] D.G. dodatku wyrównawczego została wydana przez organ niewłaściwy w sprawie (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), a Prokurator Generalny utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji dotkniętą wadą nieważności, rażąco naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.) – było stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji.

W przedmiotowej sprawie należało zatem rozważyć, który organ jest właściwy rzeczowo do wydania decyzji o przyznaniu [...] D.G. dodatku wyrównawczego.

Argumentacja organu przedstawiona w skardze kasacyjnej jest oparta na twierdzeniu, że wprawdzie stosownie do treści art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, Prokurator Generalny przejął obowiązki i uprawnienia m.in. Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych, to jednak kompetencja Prokuratora Generalnego wynikająca z tego przepisu ustała z dniem [...] kwietnia 2016 r., tj. z datą przeniesienia [...] D.G. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], a następnie wyznaczenia w/w oficera z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] w wydziale do spraw wojskowych z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia.

Oznacza to, że od tej daty przełożonym [...] D.G. był Prokurator Okręgowy w [...], który był również uprawniony do wydania decyzji w przedmiocie przyznania w/w oficerowi dodatku wyrównawczego na podstawie przepisów ustawy o służbie wojskowej. Przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze mają bowiem pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jako przepisy szczególne stanowią inaczej w zakresie organu kompetentnego do wydania decyzji w tym przedmiocie.

Zauważyć należy, iż Prokurator Okręgowy w [...] w decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] o przyznaniu [...] D.G. dodatku wyrównawczego, jako przepisy uzasadniające kompetencje tego organu do wydania decyzji w tym przedmiocie poza art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych podał również zarządzenie Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych oraz § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pierwszej kolejności niezbędne stało się przedstawienie stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji kwestionowanych w sprawie.

Z art. 31 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze wynika, że z dniem [...] kwietnia 2016 r. zniesiono wojskowe jednostki organizacyjne prokuratury: Naczelną Prokuraturę Wojskową, wojskowe prokuratury okręgowe i wojskowe prokuratury okręgowe. W powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury można utworzyć komórki organizacyjne właściwe w sprawach wojskowych – wydziały do spraw wojskowych w prokuraturach okręgowych.

Stosownie do treści art. 32 tej ustawy, obowiązki i uprawnienia Naczelnego Prokuratora Wojskowego, wojskowych prokuratorów okręgowych i wojskowych prokuratorów garnizonowych w sprawach wynikających z ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przejął Prokurator Generalny.

W świetle regulacji zawartej w art. 35 § 1 i § 3 oraz 36 § 1-3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej mógł zostać powołany przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Krajowej lub przeniesiony na inne stanowisko służbowe w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej. Przy czym w tym przypadku przy wykonywaniu czynności służbowych prokurator dotychczasowej Naczelnej Prokuratury Wojskowej posługuje się wyłącznie tytułem prokuratora związanym z aktualnie zajmowanym stanowiskiem służbowym.

Zgodnie z art. 53 tej ustawy, Prokurator Generalny, na wniosek Prokuratora Krajowego, powoła prokuratorów regionalnych, okręgowych i rejonowych oraz ich zastępców, a także pozostałych prokuratorów pełniących funkcje w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury, w terminie 60 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Powołanie zastępcy prokuratora okręgowego do spraw wojskowych i zastępcy prokuratora rejonowego do spraw wojskowych następuje po uzgodnieniu z Ministrem Obrony Narodowej.

W niniejszej sprawie Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 36 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przeniósł [...] D.G. – prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...].

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, nie Prokurator Okręgowy w [...], lecz Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wyznaczył [...] D.G. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] na stanowisko służbowe prokuratora do spraw wojskowych w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...]. Prokurator Generalny wyznaczając w/w prokuratora na wskazane stanowisko służbowe wraz z określeniem stopnia etatowego i grupy uposażenia przyjął, iż korzysta z uprawnienia określonego w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze.

Z art. 70 tej ustawy wynika, że ilekroć w dotychczasowych przepisach jest mowa o prokuratorze wojskowym, należy przez to rozumieć prokuratora do spraw wojskowych w rozumieniu ustawy Prawo o prokuraturze.

Wskazać należy, iż ustawa o prokuraturze nie zawiera jakiejkolwiek regulacji dotyczącej zagadnienia uposażenia prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi. Z tego względu ustawodawca w art. 125 ustawy Prawo o prokuraturze stwierdził, że do prokuratorów do spraw wojskowych, będących żołnierzami zawodowymi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych. Celem tego przepisu jest zabezpieczenie interesów wymienionej grupy prokuratorów. W rozumieniu art. 6 pkt 16 ustawy o służbie wojskowej – prokuratorzy do spraw wojskowych to prokuratorzy powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury wykonujący czynności w Departamencie do Spraw Wojskowych Prokuratury Krajowej, w wydziałach do spraw wojskowych prokuratur okręgowych i w działach do spraw wojskowych prokuratur rejonowych.

W świetle art. 22 ust. 7a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do prokuratorów do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi stosuje się również przepisy ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.

Stosownie do art. 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, tryb postępowania i warunki, których spełnienie jest wymagane przy wyznaczaniu żołnierzy zawodowych na stanowiska sędziów w sądach wojskowych oraz stanowiska prokuratorów do spraw wojskowych i odwoływaniu z tych stanowisk określają przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze.

W następstwie powyższych decyzji Prokuratora Generalnego, [...] D.G. został przeniesiony na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w Warszawie i jako żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...].

Z uwagi na fakt, iż jego miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od wysokości wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi, stosownie do treści art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Przy czym z art. 80 ust. 4 tej ustawy wynika, że przedmiotowy dodatek przyznaje w formie decyzji organ, o którym mowa w art. 104. Zgodnie z art. 104 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej, organami właściwymi w sprawach określonych w przepisach niniejszego rozdziału są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, o których mowa w ust. 3, albo wyższe – w stosunku do wszystkich żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową w podległej jednostce wojskowej, z wyjątkiem tego dowódcy i jego zastępcy.

Jednocześnie w art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych zawarto upoważnienie dla Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego, o którym mowa w ust. 2, z uwzględnieniem określenia składników uposażenia i wynagrodzenia przyjmowanych przy obliczaniu dodatku wyrównawczego, a także terminy wypłacania tego dodatku, mając na względzie konieczność zapewnienia pełnej i niezwłocznej kompensaty różnicy w uposażeniu należnym na zajmowanym stanowisku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając przedstawione regulacje prawne Sąd pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie zasadnie przyjął, że tylko Prokurator Generalny jest organem właściwym rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] D.G. dodatku wyrównawczego w określonej wysokości w oparciu o przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Analiza art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze nie pozwala na uznanie, że przepis ten ma charakter przejściowy i kompetencja Prokuratora Generalnego wywodzona z tego przepisu ustała z datą przeniesienia [...] D.G. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...]. Jak wyżej podano, podstawę prawną przeniesienia wyżej wymienionego prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który nie został powołany do Prokuratury Krajowej – do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury – Prokuratury Okręgowej w [...], stanowił art. 36 § 1, a nie art. 32 tej ustawy.

Przejęcie przez Prokuratora Generalnego, w oparciu o art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, uprawnień i obowiązków wymienionych w nim organów w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiło podstawę do wydania przez ten organ decyzji w przedmiocie wyznaczenia żołnierza [...] D.G., pełniącego zawodową służbę wojskową w Prokuraturze Okręgowej w [...], na stanowisko służbowe z zaszeregowaniem do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 1a i ust. 4 oraz 23 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie wskazał, że przepis art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze określał jednoznacznie wyłączną kompetencję Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do których należy sprawa przyznania żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym – w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury – w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...] dodatku wyrównawczego. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowiły przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie, ustalając organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie przyznania [...] D.G. – prokuratorowi do spraw wojskowych dodatku wyrównawczego, nie można uznać, że jest nim Prokurator Okręgowy w [...] jako prokurator przełożony, o którym mowa w art. 23 § 3 i § 4 ustawy Prawo o prokuraturze. Brak jest podstawy do wywodzenia tego uprawnienia organu z treści art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez przyjęcie, że przepisy ustawy – Prawo o prokuraturze stanowią przepisy szczególne i mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym przypadku przepisem szczególnym jest bowiem art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, przyznający uprawnienie w sprawie wynikającej z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a taką jest sprawa przedmiotowego dodatku wyrównawczego, Prokuratorowi Generalnemu.

Ponadto zauważyć należy, iż powołany w decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] przepis § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, obowiązujący w dacie wydawania decyzji w oparciu o art. 73 pkt 4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, nie mógł być w tej sprawie stosowany. Zgodnie z tym przepisem wysokość dodatku ustala decyzją prokuratorowi wojskowej prokuratury okręgowej, wojskowemu prokuratorowi garnizonowemu i jego zastępcy – wojskowy prokurator okręgowy. Przedmiotowe rozporządzenie w zakresie określającym właściwość organów do wydawania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w powołanym już wyżej art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W tym upoważnieniu nie mieści się bowiem określenie organów właściwych do ustalania wysokości dodatku wyrównawczego. Przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy mogą pełnić taką funkcję jaką nadaje im ustawodawca, a więc służyć wykonaniu danej ustawy i znajdować oparcie wyłącznie w delegacji ustawowej. Oznacza to, że przepisy § 4 ust. 3, w tym pkt 5 tego rozporządzenia, nie mogły stanowić samoistnych czy samodzielnych przepisów regulujących zakres kompetencji organów prokuratury do wydawania decyzji. Nie mogły być one zatem powołane wśród podstaw prawnych przedmiotowej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...].

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że podniesione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 31 § 1 i § 2, art. 32, art. 70 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze, § 4 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, art. 23 § 3 i § 4, art. 28 i art. 125 ustawy – Prawo o prokuraturze, a także art. 22 ust. 1 pkt 2, ust. 4 , ust. 7 , ust. 7a , art. 80 ust. 4 i art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są nietrafne.

Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 3 § 2 i art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1, § 2 i § 3 ustawy – Prawo o prokuraturze.

Pierwszy z tych przepisów określa zadania, jakie wykonują prokuratorzy do spraw wojskowych m.in. w wydziałach prokuratur okręgowych.

Z art. 9 § 1 i § 2 omawianej ustawy wynika, że prokurator przełożony może powierzyć podległym prokuratorom wykonywanie czynności należących do jego zakresu działania, chyba że ustawa zastrzega określoną czynność wyłącznie do jego właściwości oraz może przejmować sprawy prowadzone przez prokuratorów podległych i wykonywać ich czynności, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przepisy art. 13 § 1, § 2 i § 3 cyt. ustawy stanowią, że Prokurator Generalny kieruje działalnością prokuratury osobiście lub za pośrednictwem Prokuratora Krajowego oraz pozostałych zastępców Prokuratora Generalnego, wydając zarządzenia, wytyczne i polecenia. Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. Kompetencje i zadania Prokuratora Generalnego wynikające z ustaw może również realizować upoważniony przez niego Prokurator Krajowy lub inny zastępca Prokuratora Generalnego. Prokurator Generalny wydaje w tym zakresie stosowne zarządzenie.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, analiza tych przepisów nie pozwala na stwierdzenie, że "na ich podstawie Prokurator Generalny był uprawniony do przejęcia kompetencji i uznania siebie jako organu uprawnionego np. w przedmiocie dodatku wyrównawczego i kompetentnego – przykładowo do wydania zarządzenia upoważniającego prokuratora Prokuratury Okręgowej do wydania decyzji w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu, a więc do uznania Prokuratora Generalnego za kompetentnego w sprawie dodatku wyrównawczego należnego skarżącemu", jak również, iż "przepisy te z uwagi na ich charakter uniemożliwiają udzielenie upoważnienia przez Prokuratora Generalnego na rzecz Prokuratora Okręgowego w [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego".

Prokurator Generalny jest przełożonym prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorów Instytutu Pamięci Narodowej. Natomiast prokurator przełożony może przejmować sprawy prowadzone przez prokuratorów podległych i wykonywać ich czynności, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Przy czym to uprawnienie dotyczy obowiązków określonych w art. 2 ustawy – Prawo o prokuraturze, tj. związanych z wykonywaniem zadań w zakresie ścigania przestępstw oraz stania na straży praworządności, sprecyzowanych w art. 3 §1 pkt 1-14 tej ustawy, a w odniesieniu do prokuratorów do spraw wojskowych w art. 3 § 2-4 cyt. ustawy. Pozycja Prokuratora Generalnego, który zgodnie z art. 1 § 2 ustawy Prawo o prokuraturze jest naczelnym organem prokuratury, nie uprawnia go jednak do przejmowania spraw spoza zakresu art. 2 omawianej ustawy. Oznacza to, że przepisy art. 9 § 1 i § 2 oraz art. 13 § 1 i § 2 ustawy Prawo o prokuraturze nie mogły stanowić podstawy prawnej do wywodzenia uprawnienia Prokuratora Generalnego do wydania decyzji w przedmiocie dodatku wyrównawczego.

Z kolei w art. 13 § 3 omawianej ustawy, ustawodawca ograniczył możliwość przeniesienia przez Prokuratora Generalnego uprawnień do realizacji jego ustawowych zadań i kompetencji na upoważnionego przez niego Prokuratora Krajowego lub zastępców Prokuratora Generalnego. Oznacza to, że wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, w oparciu o ten przepis nie jest możliwe delegowanie kompetencji Prokuratora Generalnego – w zakresie przyznania [...] D.G. dodatku wyrównawczego – na Prokuratora Okręgowego w [...].

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo przyjął, że art. 13 ustawy – Prawo o prokuraturze, podany w zarządzeniu Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr 25/16 w sprawie upoważnienia prokuratorów okręgowych do wydawania decyzji w sprawach przyznawania i ustalania prokuratorom do spraw wojskowych będących żołnierzami zawodowymi wynagrodzenia, dodatków oraz innych należności pieniężnych, jako podstawa jego wydania – nie mógł stanowić podstawy do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych przyznanych mu w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym nie podziela poglądu przedstawionego przez tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2167/17, w którym stwierdzono, że przejęta na podstawie art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o prokuraturze kompetencja Prokuratora Generalnego ustała z datą przeniesienia prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej do powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury.

Konsekwencją uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny niezasadności zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, była również nieskuteczność zarzutów naruszenia 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Chybione okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd pierwszej instancji, stwierdzając nieważność wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, nie naruszył 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 19 K.p.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i art. 268a K.p.a. Natomiast w niniejszej sprawie nie stosował przepisów art. 151 P.p.s.a., czy też art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Czyni to zarzuty ich naruszenia nieskutecznymi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.