Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 17/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 36a
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 11i ust. 1, art. 11a, ust. 1, art. 11f oraz art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie: sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] października 2021 r., znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. A. ("skarżący") jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii ("Minister") znak: [...] z [...] października 2021 r., wydana w sprawie dotyczącej inwestycji drogowej w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wojewoda [...], na wniosek Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ("GDDKiA"), decyzją znak: [...] z [...] września 2010 r., zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi odc. [...] km 613+767,30 do 619+589, 86". Wskutek wniesionych odwołań, w tym skarżącego, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją znak: [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] września 2010 r. Wskazane decyzje wydano w oparciu o przepisu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm. – dalej: "zrid", "specustawa drogowa"),

Decyzją znak: [...] z [...] listopada 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, "k.p.a."), po przeprowadzeniu postępowania w trybie wznowienia w sprawie zakończonej ww. decyzją z [...] listopada 2011 r., uchylił to orzeczenie, a orzekając co do istoty uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] września 2010 r. w części dotyczącej jej punktu 4 i ustalił nową treść punktu 4 decyzji wskazanej Wojewody [...] odnoszącego się do nieruchomości stających się własnością Skarbu Państwa, w pozostałej części decyzję Wojewody [...] z [...] września 2010 r. utrzymał w mocy.

Następnie, wnioskiem z 18 marca 2019 r., uzupełnionym w trakcie prowadzonego postępowania, GDDKiA wystąpił do Wojewody [...] o zmianę decyzji z [...] września 2010 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że w trakcie realizacji inwestycji z uwagi na zmiany w sposobie zagospodarowania terenów przyległych do drogi, zaszła konieczność wykonania optymalizacji rozwiązań projektowych i dostosowania ich do aktualnie obowiązujących przepisów. Optymalizacja rozwiązań podyktowania została dostosowaniem projektowanego zagospodarowania terenu do obecnie istniejącego oraz koniecznością redukcji kosztów realizacji inwestycji. GDDKiA we wniosku z 18 marca 2019 r., z uwagi na zakres planowanych zmian dotyczących rozwiązań projektowych, wystąpił również o przeprowadzenie dla przedmiotowej inwestycji drogowej ponownej oceny oddziaływania na środowisko.

To ostatnie żądanie Wojewoda [...] przekazał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] ("RDOŚ"), który - po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - postanowieniem znak: [...] z [...] października 2019 r. (sprostowanym postanowieniem tego organu z [...] listopada 2019 r.) uzgodnił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej.

Dalej, Wojewoda [...] decyzją znak: [...] z [...] grudnia 2019 r., wydaną na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., "pr.bud.") w zw. z art. 11i ust. 1, art. 11a ust. 1, art. 11f oraz art. 17 ust. 1 ZRID, zmienił własną decyzję z [...] września 2010 r. w zakresie rozwiązań projektowych, w ten sposób, że ustalił obowiązek budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy innych dróg publicznych, budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, budowy lub przebudowy zjazdów oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania i zezwolił na wykonania ww. obowiązków na wskazanych działkach; zezwolił na realizację inwestycji drogowej na działce objętej linią określającą tereny wód płynących; ustalił obowiązek budowy lub przebudowy istniejących sieci uzbrojenia terenu oraz przebudowy zjazdu i zezwolił na wykonanie ww. obowiązków na wskazanych działkach, dla których inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 2 pr.bud.; określił ograniczenia w korzystaniu ze wskazanych nieruchomości (w tym na działce ewid. nr [...], obręb [...] Miasto [...] – będącej własnością skarżącego – określił ograniczenie w celu przebudowy sieci uzbrojenia terenu w zakresie: sieci teletechnicznej, kanalizacji sanitarnej oraz przebudowy zjazdu). Ponadto powyższą decyzją Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny; określił obowiązki inwestora w przypadku wyburzenia obiektów budowlanych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych; określił, że inwestycja powinna spełniać warunki zawarte w postanowieniu RDOŚ z [...] października 2019 r. (sprostowanym postanowieniem z [...] listopada 2019 r.), w zakresie m.in. wykonania ekranów akustycznych w określonych lokalizacjach, w tym ekranu akustycznego EP-10 pochłaniającego, na kilometrażu inwestycji 616+140 – 616+194 (prawa strona drogi), o długości 54 m, wysokości 4 m, klasie izolacyjności nie mniejszej niż B3 i klasie pochłanialności nie mniejszej niż A4 (tj. na wysokości działki skarżącego o nr ewid. [...]), przy czym określono, że na długości działek, na których prowadzona jest działalność usługowa, dopuszcza się wprowadzenie ekranów mieszanych. W pozostałym zakresie Wojewoda [...] decyzję z [...] września 2010 r. pozostawił bez zmian.

W obszernym uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał m.in., że rezygnacja z wykorzystania rozwiązań projektowych przyjętych decyzją Wojewody [...] z [...] września 2010 r., nie wiąże się ze zmianą granicy pasa drogowego określonego decyzją pierwotną. Przyjęte rozwiązania zamienne uwzględniają możliwość wdrożenia kolejnego etapu rozbudowy przedmiotowej drogi do przekroju 2x2, tożsamego z przekrojem drogowym objętym decyzją z [...] września 2010 r. Porównanie rozwiązań projektowych przyjętych w zatwierdzonym decyzją z [...] września 2010 r. projekcie budowlanym do rozwiązań projektowych objętych zamiennym projektem budowlanym pozwala stwierdzić, że zmiany dotyczą m.in. rezygnacji: z ilości pasów ruchu z 2/4 (2x2) do 1/2 (1x2) (ilość jezdni/ilości pasów ruchu); z węzłów drogowych na rzecz projektowanych skrzyżowań umożliwiających zapewnienie bezpiecznych relacji z drogami krzyżującymi; z budowy dróg serwisowych na rzecz jezdni dodatkowych oraz z budowy wiaduktów drogowych. Ponadto obejmują budowę i przebudowę infrastruktury technicznej z uwzględnieniem istniejących uwarunkowań i aktualnego zagospodarowania terenu wraz z rozbiórką kolidujących obiektów. Jednocześnie organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie obejmuje m.in. rozbudowę drogi krajowej nr [...][...] po śladzie drogi istniejącej, do przekroju jednojezdniowego o dwóch pasach ruchu rozdzielonych środkową częścią jezdni wyłączoną z ruchu, o nawierzchni o korzystnych właściwościach akustycznych (mieszanka SMA 8).

Organ oceniając złożoną dokumentację do wniosku o zmianę decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r. stwierdził, że jest ona kompletna i sporządzona zgodnie z aktualnymi przepisami prawa.

Ponadto Wojewoda [...] wskazał, że w związku z planowanymi zmianami dotyczącymi rozwiązań projektowych, GDDKiA we wniosku wystąpił o przeprowadzenie dla przedmiotowej inwestycji ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Organ wskazał przy tym na postanowienie RDOŚ z [...] października 2019 r. (sprostowane postanowieniem z [...] listopada 2019 r.) o uzgodnieniu warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Podniósł w efekcie, że analiza zmian została przeprowadzona w raporcie oddziaływania na środowisko, a poprawność przyjętych rozwiązań potwierdziła ponowna ocena oddziaływania na środowisko i dokonane ww. uzgodnienie RDOŚ. Natomiast wymagania dotyczące ochrony środowiska zawarte w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w postanowieniu RDOŚ uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uwzględnione w projekcie budowlanym.

Organ pierwszej instancji wskazał, że z uwagi na to, że w trakcie realizacji przedsięwzięcia mogą wystąpić okresowe emisje hałasu i drgań generowane przez ciężki sprzęt użyty do robót, RDOŚ w ww. postanowieniu doprecyzował, że nie dotyczy to prac, których uwarunkowania technologiczne nie pozwalają na ich przerwanie. Podał też, że na etapie realizacji przedsięwzięcia wystąpią również emisje drgań i wibracji, wynikające z pracy ciężkiego sprzętu oraz ruchu pojazdów budowlanych. Wskazano więc, aby przed rozpoczęciem zasadniczych prac budowlanych, a także po ich zakończeniu wykonać inwentaryzację stanu obiektów budowlanych na terenach w zasięgu do 40 m od prowadzonych prac (placu budowy).

Wojewoda [...] zauważył także, że na etapie przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko dokonano ponownej analizy akustycznej, mającej na celu zweryfikowanie zaproponowanych rozwiązań akustycznych. W celu dotrzymania obowiązujących norm zobowiązano, w lokalizacjach wskazanych w pozycji IV punkt 4 i 5 decyzji, do zastosowania ekranów akustycznych oraz nawierzchni o korzystnych właściwościach akustycznych. Przy projektowaniu ekranów wzięto pod uwagę ograniczenia takie jak: wjazdy i wyjazdy na posesje, skrzyżowania. Ponowna analiza potwierdziła, że zaproponowane rozwiązania akustyczne zapewnią dotrzymanie wartości dopuszczalnych norm hałasu na terenach najbliższych chronionych pod względem akustycznym na rok 2021. Przekroczenie tych wartości możliwe jest dla perspektywy 2031 r., w punktach oznaczonych 85 i 178 (w porze dnia odpowiednio 0,1 i 0,3 dB, na wysokości 1 piętra). Wobec powyższego organ wskazał, że w punkach tych zostaną przeprowadzone kontrolne pomiary hałasu. Natomiast dla skutecznej ochrony budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...]w [...] (punkt receptorowy 28), pozostającego w przerwie pomiędzy ekranami EL13 i EL14, nałożono dodatkowy warunek dotyczący zapewnienia ciągłości akustycznej między tymi ekranami. Dopuszczono także możliwość zmiany typu ekranów akustycznych zlokalizowanych wzdłuż działek z zabudową usługową, na ekrany mieszane.

Wojewoda [...] wskazał, również, że inwestor nie został zwolniony z przeprowadzenia kontrolnych pomiarów, które należy przeprowadzić w lokalizacjach wskazanych na stronie 76-79 decyzji. Celem analizy będzie ocena rzeczywistego oddziaływania poruszających się po drodze pojazdów. W przypadku stwierdzenia przekroczeń poziomów dopuszczalnych norm hałasu zostaną podjęte odpowiednie działania ograniczające np. ekrany akustyczne.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda [...] szczegółowo odniósł się do pozostałych postanowień zawartych w sentencji, a także odniósł się do uwag i zastrzeżeń, które zostały złożone na etapie prowadzonego postępowania.

Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań, w tym odwołania skarżącego A. A., Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją znak: [...] z [...] października 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w rozstrzygnięciu decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. tabelę znajdująca się na stronie 22 w zakresie dotyczącym działki nr [...] z obrębu [...] Miasto [...] i orzekł w tym zakresie, w pozostałym zaś zakresie utrzymał decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. w mocy.

W uzasadnieniu ww. decyzji Minister wskazał, że rozpatrzył ponownie wniosek GDDKiA o zmianę decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010, przeanalizował materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji, zbadał prawidłowość przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania oraz wydanej decyzji zmieniającej Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r., jak również rozpatrzył wniesione zarzuty. Uznał, że decyzja organu pierwszej instancji wymaga jedynie korekty merytoryczno-reformatoryjnej, zaś w pozostałym zakresie jest prawidłowa.

Minister stwierdził, że w pełni uzasadnione jest dokonanie zmiany decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r., na podstawie art. 36a pr.bud., w zakresie objętym zamiennym projektem budowlanym. Inwestor przedłożył do wniosku o zmianę decyzji zamienny projekt budowlany. Minister stwierdził jednocześnie, że przedmiotowy projekt budowlany zamienny został opracowany w oparciu o nowe/zaktualizowane warunki techniczne, nowe decyzje w tym pozwolenia wodno-prawne, zatwierdzoną dodatkową dokumentację geologiczno-inżynierską, opinie wymagane uzyskane dla projektu budowlanego zamiennego oraz inne uzgodnienia i decyzje wymagane prawem.

Dalej organ drugiej instancji wyjaśnił, że, konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko spowodowana była nie tylko zakresem zmian projektowych, ale także zmianą rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. nr 120, poz. 826), co skutkuje na zmianą zakresu oddziaływania przedsięwzięcia w zakresie uciążliwości akustycznych na tereny przyległe. W efekcie zakres koniecznych działań inwestycyjnych, które należy przedsięwziąć celem ograniczenia negatywnych oddziaływań uległ zmianie.

Minister odniósł się również szczegółowo do wniesionych odwołań. W zakresie zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że rozbieżności w zakresie nazewnictwa budynku znajdującego się na jego nieruchomości, tj. "budynek garażowy" lub "budynek gospodarczy" nie wpływały i nie wpływają na zatwierdzone rozwiązania projektowe. Organ podniósł, że GDDKiA o tym fakcie wielokrotnie informował skarżącego. Co więcej dokumentacja projektu budowlanego, jak również decyzja zmieniająca Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. nie zawierają informacji określającej, czy jest to budynek gospodarczy czy garażowy.

Organ drugiej instancji uznał także, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut skarżącego dotyczący tego, że roboty na jego nieruchomości są prowadzone bezprawnie; wyjaśnił, że działka skarżącego o nr ewid. [...]została objęta decyzją zmieniającą z [...] grudnia 2019 r. (tj. została ograniczona w korzystaniu do wykonania prac wymienionych w tej decyzji). Decyzja ta określa zarówno obszar przewidywanej ingerencji w posesję skarżącego, jak i rodzaj robót budowlanych jaki zostanie zrealizowany. Organ podkreślił jednocześnie, że w omawianym przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie robót wymienionych w decyzji z Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. i wyłączony jest obowiązek prowadzenia rokowań między właścicielem nieruchomości a inwestorem co do przeprowadzenia robót. Ponadto, organ nie może uwzględniać protestów obywateli, wyrażających ich osobiste zapatrywania, czy też ich odmiennego stanowiska, które pozostają poza ochroną prawną i nie wynikają z norm prawa. Oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonego przebiegu inwestycji - nie mające prawnego osadzenia - są bezskuteczne.

Zdaniem Ministra wydanie decyzji w konkretnym jej kształcie uwzględniało zapewnienie wystąpienia możliwie najmniejszego konfliktu pomiędzy interesem publicznym a interesem podmiotów, których przebieg planowanej inwestycji dotyczył. Analiza decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2019 r. – zdaniem Ministra, nie daje podstaw, by uznać, że ingerencja w prawo własności skarżącego była nieproporcjonalna do użytych środków. W tym sensie nie można mieć wątpliwości, że ograniczenie praw strony jest zgodne z art. 64 Konstytucji RP.

Jednocześnie Minister wyjaśnił, że kwestie z etapu prowadzonych robót budowlanych są poza zakresem postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organ wydający decyzję w przedmiocie zmiany zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie ma wpływu na poprawność wykonywania prac oraz ich zgodność z zatwierdzonym projektem. Dlatego też ustawodawca, działając systemowo w kwestii kontroli bezpieczeństwa zaprojektowanych robót budowlanych, upoważnia do działania w tym zakresie organy nadzoru budowlanego. Stąd właściciele nieruchomości dostrzegając zagrożenia płynące z wykonywanych prac powinni zawiadomić już nie organy udzielające pozwolenia na budowę (zezwolenia na realizację inwestycji drogowej), lecz właściwy miejscowo organ nadzoru budowlanego. Organ dodał, że organy administracyjne nie posiadają kompetencji do kontroli ustaleń zawartych między inwestorem a skarżącym w trakcie prowadzonych robót budowlanych.

Organ drugiej instancji nie uwzględnił również zarzutu skarżącego dotyczącego posadowienia ekranów akustycznych w obrębie jego posesji. W tym zakresie Minister wyjaśnił, że organy nie mogą decydować w sposób dowolny o lokalizacji ekranów akustycznych i innych urządzeń służących ochronie środowiska, jeśli taki obowiązek nie wynika z wydanych dla inwestycji uzgodnień środowiskowych. W tym przypadku, aby dokonać wyboru optymalnych rozwiązań chroniących przed negatywnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia koniecznym było powtórzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i ocena przedsięwzięcia na podstawie aktualnych, rzeczywistych okoliczności. Dlatego kwestia lokalizacji oraz parametrów technicznych ekranów akustycznych była przedmiotem analizy RDOŚ w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko. W wyniku przeprowadzonego postępowania RDOŚ w postanowieniu uzgadniającym nałożył na GDDKiA obowiązek wykonania ekranów akustycznych w celu zminimalizowania oddziaływania hałasu na terenach chronionych akustycznie, wskazując jednocześnie lokalizację i parametry techniczne ww. ekranów, jak również zobowiązał do zastosowania nawierzchni drogi o korzystnych właściwościach akustycznych. Zaproponowane rozwiązania akustyczne, zapewnią dotrzymanie wartości dopuszczalnych poziomów hałasu na najbliższych terenach chronionych pod względem akustycznym w rejonie analizowanego układu drogowego.

Jednocześnie Minister wyjaśnił, że mając na uwadze zasadę przezorności, konieczne będzie sporządzenie analizy porealizacyjnej (pkt II postanowienia uzgadniającego), która pozwoli na sprawdzenie rzeczywistego oddziaływania akustycznego w warunkach rzeczywistych i w razie potrzeby zastosowanie rozwiązań minimalizujących. W przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska, konieczne będzie zastosowanie odpowiednich rozwiązań technicznych bądź technologicznych, chroniących przed ponadnormatywnymi oddziaływaniami hałasu. W przypadku braku możliwości zastosowania ww. rozwiązań, zostaną podjęte działania mające na celu utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

Tym samym Minister stwierdził, że RDOŚ, jako organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji ekranów akustycznych, w postanowieniu uzgadniającym ustalił ich lokalizację oraz parametry techniczne i te ustalenia są dla Wojewody Podkarpackiego i Ministra wiążące. Organ orzekający w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, czy też jego zmiany, nie jest uprawniony do decydowania, jakie środki są odpowiednie dla należytej ochrony środowiska i ludzi, lecz jest zobowiązany do przeprowadzenia kontroli, czy strona wykonała i to w prawidłowy sposób zalecenia organu ochrony środowiska, tj. czy projekt budowlany odzwierciedla warunki, wymagania i obowiązki nałożone przez organ ochrony środowiska. Minister wskazał również, że przeprowadził stosowną do sprawowanej funkcji kontrolę postanowienia RDOŚ z [...] października 2019 r. i nie stwierdził żadnych uchybień.

Organ drugiej instancji odniósł się również do zawartego w odwołaniu skarżącego wniosku o powołanie biegłego w zakresie akustyki i uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż nie dotyczy okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia. Przy czym organ wyjaśnił, że budynek znajdujący się na działce skarżącego, zakwalifikowano jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, gdzie zgodnie z zapisami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, obowiązują dopuszczalne poziomy hałasu. Po przeprowadzeniu analizy akustycznej stwierdzono, że w wyniku eksploatacji planowanego przedsięwzięcia będą występować przekroczenia wartości dopuszczalnych poziomu hałasu w środowisku, w związku z tym zaprojektowano skuteczne zabezpieczenia przeciwhałasowe. Zaprojektowany ekran zlokalizowany został przed zabudową podlegającą ochronie akustycznej, tj. w km 616+140 do km 616+194 – długości 54 m i wysokości 4 m (ekran EP-10). Prawidłowość zastosowanych rozwiązań usankcjonował RDOŚ w postanowieniu z [...] października 2019 r. Natomiast rezygnacja z ekranu nr EP-10 spowodowałaby przekroczenie dopuszczalnych norm poziomów hałasu w obrębie nieruchomości nr [...]oraz [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł skarżący A. A..

Skarżący zarzucił Ministrowi "przewlekłe rozpatrzenie odwołania od decyzji Wojewody [...]", niepowołanie biegłego, nieuwzględnienie jego argumentów dotyczących bezzasadnego montowania przed jego budynkiem ekranów akustycznych.

Podniósł, że jego zdaniem wyłącznie właściciel nieruchomości w obrębie, której zaprojektowano ekrany akustyczne powinien decydować o dopuszczalności ich posadowienia. Skarżący podkreślił, że nie ma potrzeby montowania ekranów akustycznych na wysokości jego nieruchomości, bowiem na własny koszt wymienił okna w swoim budynku na dźwiękoszczelne. Dalej podał, że projektant nie brał pod uwagę interesu obywateli przy projektowaniu ekranów akustycznych, co nadal uzasadnia – w ocenie skarżącego – przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie oceny prawidłowości projektu budowlanego.

Ponadto skarżący podniósł, że bez jego zgody na działce ewid. nr [...] usytuowano linię telekomunikacyjną, w tym słup i kabel, w koronach dwóch drzew, niszcząc przy tym teren przez wjeżdżanie maszynami wykonującymi roboty budowlane.

Skarżący zwrócił również uwagę, że w wyniku realizacji inwestycji drogowej zniszczona została infrastruktura deszczowa na jego działce.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości wyrażone stanowisko w zaskarżonej decyzji i wskazał, że podniesione zarzuty nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii znak: [...] z [...] października 2021 r., o charakterze reformatoryjnym, tj. zmieniająca w części (poprzez uchylenie) decyzję Wojewody [...] z [...] września 2019 r. i podtrzymująca to orzeczenie w pozostałym zakresie. Wskazane decyzje, dotyczące inwestycji drogowej, wydane zostały w postępowaniu uruchomionym na wniosek inwestora, a to w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych i, na zasadzie odesłania zawartego w ww. ustawie, art. 36a pr.bud. (w brzmieniu uwzględniającym art. 25-28 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471).

Dokonując oceny ww. decyzji ze skargi skarżącego, i kierując się przy tym interesem prawnym skarżącego, Sąd uznał, że wskazana decyzja Ministra odpowiada prawu, zawiera pełną i prawidłową analizę sprawy, tj. dokumentacji załączonej do wniosku inicjującego to postępowanie, wydanej decyzji organu I instancji, podnoszonych przez stronę postępowania (skarżącego) zarzutów; zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne, odpowiada jednocześnie na wszystkie zagadnienia istotne dla skarżącego i przez niego sformułowane. Stąd też Sąd nie znalazł żadnych przyczyn, dla których decyzję tę (w zakresie dotyczącym interesu prawnego skarżącego) należałoby wyeliminować z obrotu prawnego.

I tak, Sąd zauważa, że sprawa dotyczy inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi krajowej Nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi odc. [...] km 613+767,30 do 619+589,86, zaakceptowanej decyzją ostateczną Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] listopada 2011 r. (w kształcie nadanym decyzją tego organu wydaną w trybie wznowienia [...] listopada 2013 r., znak: [...]), utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2010 r. ("decyzja zrid"). Z uwagi na konieczność redukcji kosztów realizacji tej inwestycji, jak również konieczność dostosowania projektowanego zagospodarowania terenu do obecnego zagospodarowania, inwestor pismem z 18 marca 2019 r. wniósł o zmianę ww. decyzji zrid. Biorąc pod uwagę m.in. konieczność dostosowania rozwiązań projektowych do aktualnego zagospodarowania terenu i obowiązujących przepisów, a także powstanie alternatywnego ciągu komunikacyjnego (autostrady A-4), zmiany powstałe w lokalizacji infrastruktury uzbrojenia terenu i nowopowstałe powiązania komunikacyjne terenu, Wojewoda [...] uwzględnił żądanie inwestora i decyzją z [...] grudnia 2019 r. zmienił w części ww. decyzję zrid. Podtrzymując (w istocie) to orzeczenie, Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo zaś wywiódł, że znajduje ono umocowanie w przywołanych już powyżej ustawach.

Zgodnie bowiem z art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Tym samym w przypadku istotnego odstąpienia od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dokonanie jego zmiany ma miejsce na podstawie art. 36a pr.bud. poprzez zmianę decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wskazany przepis pr. bud., jak słusznie zauważył Minister, umożliwia wprowadzenie do projektu budowlanego niezbędnych z punktu widzenia inwestora "korekt", stanowiąc w ust. 1, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Prawidłowo też organ ten uznał, że taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, słusznie akcentując jednocześnie, że wprowadzone przez inwestora na tym etapie zmiany przedstawione w projekcie budowlanym zamiennym dotyczą działek znajdujących się w granicach pasa drogowego zatwierdzonego decyzją zrid, działek wymienionych w tej decyzji jako ograniczonych w korzystaniu i działek do zajęcia na podstawie art. 20a specustawy drogowej; wprowadzone zmiany nie wiążą się natomiast ze zmianą granicy pasa drogowego określonego decyzją zrid ale wymagają nowych uzgodnień, co zaś wskazuje na możliwość akceptacji tych zmian w ww. trybie, uregulowanym w art. 36a pr.bud. (stosownie także do art. 32a specustawy drogowej).

Analizując sprawę Minister zwrócił zaś uwagę na kompletność dokumentacji inwestora, prawidłowość przebiegu postępowania przed organem I instancji, w końcu - objęcie decyzją tego organu wszystkich niezbędnych rozstrzygnięć. Mając na uwadze akta sprawy, ocenę tę Sąd w pełni podziela. W konsekwencji (i wobec braku zarzutów skarżącego w tym kontekście), rozważania organów orzekających w ww. zakresie podtrzymuje i traktuje za własne (v. m.in. str. 84 do 87 decyzji Wojewody [...]z [...] grudnia 2019 r., wykazujące kompletność wniosku inwestora o zmianę decyzji zrid).

Sąd zgadza się też z Ministrem, że poglądy doktryny dotyczące decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej należy odpowiednio odnieść do postępowania w sprawie zmiany tej decyzji, w ww. trybie art. 36a pr.bud. Należy więc dostrzec, że organy orzekające w tym przedmiocie nie mają uprawnienia do oceny racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych. To inwestor jest bowiem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający w takiej sprawie wyznacza wyłącznie dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Ocenie tego organu może podlegać jedynie zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej. Organ rozpoznający wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dokonuje więc jedynie jego sprawdzenia, czy spełnia on ustawowe wymogi, tzn. jest kompletny, czy inwestor uzyskał stosowne uzgodnienia, opinie i zezwolenia oraz czy przedłożony projekt jest zgodny z ustawą i dotyczy dróg publicznych. Natomiast już wybór najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji należy do inwestora (por. wyrok NSA z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 193/21 i wyroki tam powołane). Organ wydający decyzję dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, czy też decyzję dotyczącą jego zmiany (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), nie jest także kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych oraz społecznych powstającej inwestycji, w jej kształcie określonym przez inwestora.

Odnosząc się do treści skargi (zarzutów tam sformułowanych), w tym też kontekście – do prawidłowości zaskarżonej decyzji Ministra, Sąd zauważa natomiast, że skarżący jest właścicielem działki o nr ewid. [...] (obręb [...] Miasto [...]), objętej decyzją zrid i decyzją zmieniającą, jako że wprowadzona zmiana dotyczy m.in. obowiązku budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu i zezwolenia na ich wykonanie m.in. na działce skarżącego, w stosunku do której mocą tej ostatniej wprowadzono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w celu przebudowy sieci teletechnicznej, kanalizacji sanitarnej i przebudowy zjazdu. Tego rodzaju rozstrzygnięcia znajdują umocowanie w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e) do j) specustawy drogowej, w myśl których decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności: w razie potrzeby inne ustalenia dotyczące: obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu (lit. e), obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów (lit. h) i określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązków, o których mowa w lit. b, c oraz e-h (lit. i). Poza tym, wskazać trzeba, że w myśl art. 11f ust. 2 specustawy drogowej do ograniczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 8 lit. i, przepisy art. 124 ust. 4-7 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899; "u.g.n.") stosuje się odpowiednio. Specustawa drogowa wprost przewiduje więc możliwość nałożenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku budowy/przebudowy sieci uzbrojenia terenu czy zjazdu, a ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. i specustawy drogowej, tworzy tytuł prawny do władania nieruchomością na cele budowlane. Tego rodzaju rozstrzygnięcie kształtuje treść prawa własności w ramach kompetencji regulacyjnej - narzucając właścicielowi obowiązek określonego zachowania (znoszenia ingerencji). Jej istotą jest właśnie ograniczenie uprawnień właścicielskich i narzucenie publicznego współkorzystania z nieruchomości w interesie publicznym. Co istotne, w takim przypadku nie stosuje się procedury uzyskiwania zgody właściciela nieruchomości na ograniczenie w korzystaniu. Przepis art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. i specustawy drogowej stanowi bowiem normę szczególną wobec art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. i okoliczność określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości i prowadzenia robót może być w tym przypadku oparta tylko na art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. i specustawy drogowej. Wszystkie działania w ramach zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, czy też jego zmiany, dokonywane są w oparciu o władztwo administracyjne, a specustawa drogowa nie przewiduje w tej materii konsultacji lub uzyskania zezwoleń właścicieli nieruchomości objętych zakresem inwestycji. Z podanych przyczyn i specyfiki niniejszego postępowania (w którym kreatorem inwestycji jest inwestor) Sąd stwierdza więc, że brak jest podstaw, by przyjąć, że działka skarżącego nie mogła być ograniczona w korzystaniu. Była objęta takim rozstrzygnięciem już w pierwotnej decyzji, tj. decyzji zrid, i pozostała nadal na etapie obecnym; przy czym obecnie - z uwagi na konieczność dostosowania rozwiązań projektowych do zaistniałych w terenie zmian, to ograniczenie w korzystaniu wywołane jest potrzebą nie tylko przebudowy sieci teletechnicznej i kanalizacji sanitarnej, ale też zjazdu. Wynika z tego, że wydane w sprawie decyzje są prawidłowe w omawianym zagadnieniu, skoro określają zarówno obszar przewidywanej ingerencji w nieruchomość skarżącego, jak i rodzaj robót budowlanych, które mają zostać zrealizowane (akcentując wprowadzoną zmianę do wcześniej zatwierdzonej dokumentacji budowlanej).

Sąd nie znajduje również podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim odnosi się ona do ekranów akustycznych na wysokości nieruchomości skarżącego. Sąd zauważa w tym kontekście, że kwestia lokalizacji oraz parametrów technicznych ekranów akustycznych była przedmiotem analizy RDOŚ, a to w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko na wniosek inwestora – z uwagi na wprowadzane zmiany. W ramach przeprowadzonego postępowania RDOŚ powtórnie przeanalizował oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu. W treści postanowienia uzgadniającego wyjaśnił, że uzgodnione warunki w zakresie lokalizacji i parametrów zabezpieczeń akustycznych, uwzględniają aktualny stan prawny dotyczący kwalifikacji budynków i terenów pod względem konieczności ich ochrony akustycznej (v. postanowienie RDOŚ z [...] października 2019 r. o znaku: [...], uzgadniające warunki realizacji ww. przedsięwzięcia, sprostowane postanowieniem z [...] listopada 2019 r., znak: [...]). Nadto, w ww. postanowieniu uzgadniającym organ wyjaśnił, że klasyfikacji terenów chronionych pod względem akustycznym dokonano w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego oraz dane otrzymane od Wójta Gminy [...] i Burmistrza [...] o faktycznym zagospodarowaniu i wykorzystywaniu poszczególnych terenów. M.in. na ich podstawie przeprowadzono w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko analizę, w celu określenia zasięgu oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. W wyniku przeprowadzonego postępowania RDOŚ nałożył na inwestora obowiązek wykonania ekranów akustycznych w celu zminimalizowania oddziaływania hałasu na terenach chronionych akustycznie, wskazując jednocześnie lokalizację i parametry techniczne ww. ekranów, jak również zobowiązał do zastosowania nawierzchni drogi o korzystnych właściwościach akustycznych. Jednocześnie wskazał także na konieczność wykonania analizy porealizacyjnej, która pozwoli na sprawdzenie rzeczywistego oddziaływania akustycznego w warunkach rzeczywistych i w razie potrzeby zastosowanie rozwiązań minimalizujących.

Sąd zaznacza jednocześnie, na co także prawidłowo zwrócił uwagę Minister, że zgodnie z art. 92 i art. 93 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 2373), postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, wiąże organ właściwy do wydania m.in. decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (w niniejszym przypadku decyzji w przedmiocie zmiany decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej), a organ, wydając taką decyzję, musi uwzględnić warunki realizacji przedsięwzięcia określone w postanowieniu, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ww. ustawy. Powyższe potwierdzają wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których Sąd podkreśla, że wydanie tego postanowienia wiąże organ wydający decyzję w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie tę decyzję kształtuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2543/11). Tym samym skoro RDOŚ, jako organ właściwy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji ekranów akustycznych, w postanowieniu uzgadniającym ustalił ich lokalizację oraz parametry techniczne, to te ustalenia są dla Wojewody [...] i Ministra wiążące. Organ orzekający w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, czy też jego zmiany, nie jest uprawniony do decydowania, jakie środki są odpowiednie dla należytej ochrony środowiska i ludzi, lecz jest zobowiązany do przeprowadzenia kontroli, czy strona wykonała i to w prawidłowy sposób zalecenia organu ochrony środowiska. Po dokonaniu analizy zatwierdzonego decyzją zmieniającą ZRID projektu budowlanego, Minister stwierdził, że zamienny projekt budowlany jest zgodny z postanowieniem uzgadniającym; ocena ta znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy i jest prawidłowa. Sąd stwierdza bowiem, że tak inwestor w złożonej dokumentacji budowlanej, jak i Wojewoda w wydanej decyzji, uwzględnili potrzebę realizacji na wysokości nieruchomości skarżącego ekranu akustycznego (ekran EP-10), w km 616+140 km do 616+194 – długości 54 m i wysokości 4 m. Minister prawidłowo zaś zauważył, że rezygnacja z ekranu EP-10 spowodowałaby przekroczenie dopuszczalnych norm poziomów hałasu w obrębie nieruchomości nr [...]i [...] (poza tym, że powodowałaby niezgodność z wydanym postanowieniem uzgadniającym).

Jednocześnie organ ten słusznie zaznaczył, że zgodnie z art. 142 k.p.a. organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od decyzji wojewody w ramach sprawowanej kontroli instancyjnej ma obowiązek przeanalizować również zarzuty dotyczące postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia; nie oznacza to jednak, że jego właściwość rzeczowa odpowiada przez to działaniu organu współdziałającego, określającego warunki środowiskowe realizacji przedsięwzięcia. Uwzględnić bowiem należy charakter i właściwość kompetencyjną organów działających we współdziałaniu (organ uzgadniający jest organem wyspecjalizowanym w dziedzinie ochrony środowiska, zaś organ architektoniczno-budowlany, jakim jest tu Minister, takich cech nie posiada). Kompetencja kontrolna organu odwoławczego jest więc węższa niż kompetencja przysługująca organowi badającemu oddziaływanie inwestycji na środowisko i określającemu warunki realizacji przedsięwzięcia. Dokonywana w postępowaniu odwoławczym weryfikacja niezaskarżalnego zażaleniem postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe ograniczona jest wyłącznie do stwierdzenia błędów powodujących, że wydana w oparciu o uzgodnienie środowiskowe decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (o zmianie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej) byłaby sprzeczna z prawem. Podobnie jak raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, tak i postanowieniu uzgadniającemu wydawanemu w trybie art. 90 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie przysługuje bowiem szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy przedstawionego do zatwierdzenia przedsięwzięcia. Dlatego też organ architektoniczno-budowlany tylko po stwierdzeniu błędów w postępowaniu przed organem badającym oddziaływanie inwestycji na środowisko, mających wpływ na wynik sprawy, mógłby wstrzymać się z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (o zmianie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej), nie może natomiast zastępować merytorycznie takiego organu i modyfikować postanowienia uzgadniającego warunki środowiskowe (por. Wyrok NSA z 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 974/21).

W kontekście powyższego Sąd zauważa, że Minister przeprowadził stosowną do sprawowanej funkcji kontrolę postanowienia uzgadniającego. W jej efekcie doszedł do wniosku, iż rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Minister nie dopatrzył się błędów w postępowaniu, które zakończyło się wydaniem postanowienia uzgadniającego, zaś w ramach niniejszego postępowania Minister nie jest organem uprawnionym do oceny postanowienia uzgadniającego pod kątem szczegółowych uregulowań merytorycznych w nim zawartych. Ocenę tę Sąd również w pełni akceptuje.

Mając na uwadze stanowisko skarżącego o konieczności przeprowadzenia w sprawie opinii biegłego, w celu oceny zasadności wykonania ekranów akustycznych na wysokości należącego do niego budynku, Sąd stwierdza, że także ta argumentacja nie mogła okazać się skuteczna. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. (w związku z art. 11c specustawy drogowej), gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Z przytoczonego przepisu wyraźnie wynika, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego nie jest obowiązkiem organu, a uprawnieniem. Organ administracji ma swobodę w korzystaniu z tego środka dowodowego. Wykorzystanie tego środka dowodowego jest zasadne, gdy dla prawidłowego załatwienia sprawy, ze względu na poziom jej skomplikowania, wymagane są wiadomości, którymi nie dysponuje organ administracji. W tym przypadku, kwestia, która miałaby być przedmiotem ewentualnej opinii biegłego, została wyjaśniona w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ, opartym na raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Temu ostatniemu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia i faktu sporządzenia przez osoby posiadające w danej dziedzinie specjalistyczną wiedzę/odpowiednie przygotowanie zawodowe. Skoro raport ten nie został w sprawie skutecznie podważony (jest rzetelny, a wnioski logiczne), i nie było też podstaw do kwestionowania postanowienia RDOŚ z [...] października 2019 r., to organy orzekające mogły przyjąć, że brak jest przyczyn, dla których materiał dowodowy należałoby uzupełnić o kolejny dowód, dotyczący "tej samej okoliczności".

W końcu, odnosząc się do zarzutu dotyczącego rozbieżności w zakresie nazewnictwa budynku znajdującego się na nieruchomości skarżącego, tj. "budynek garażowy" lub "budynek gospodarczy", Sąd stwierdza (zgodnie też ze stanowiskiem Ministra), że wskazane rozbieżności nie miały żadnego wpływu na zatwierdzone zamienne rozwiązania projektowe. Sąd zauważa dodatkowo, że w toku postępowania inwestor wyjaśnił, że dla potrzeb rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), zgodnie z kwalifikacją terenu otrzymaną od Burmistrza Miasta [...], budynek znajdujący się na działce skarżącego zakwalifikowano jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, co pozostaje zgodne z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.).

Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.