Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2876/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 245 par. 2, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi Z. A. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz udzieleniu zgody na pobyt tolerowany postanawia: - odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na wskazaną w sentencji decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] października 2012 r. Nr [...].

Ze złożonego formularza PPF wynika, że wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem i małoletnim synem. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż nie posiada nieruchomości, oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, zaś jedynym źródłem utrzymania jej rodziny jest świadczenie dla małoletniego syna przyznane z tytułu przebywania na terytorium RP i ubiegania się o nadanie statusu uchodźcy w wysokości 750 zł miesięcznie.

Ponieważ złożone przez wnioskodawczynię oświadczenie nie zawierało pełnych informacji co do aktualnej sytuacji finansowej jej rodziny, wnioskodawczyni pismem Sądu z dnia 2 stycznia 2013 r. została wezwana do uzupełnienia, w terminie 14 dni przedmiotowego wniosku poprzez nadesłanie:

a) wyciągów z posiadanych przez skarżącą oraz jej męża rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,

b) oświadczenia o wysokości wydatków ponoszonych w gospodarstwie domowym skarżącej ze wskazaniem źródeł tych wydatków oraz ich miesięcznej wysokości,

c) aktualnego zaświadczenia o sytuacji rodzinnej skarżącej, wydanego przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy,

d) oświadczenia gdzie skarżąca wraz ze swoją rodziną mieszka i czy z tego tytułu ponosi wydatki,

e) zaświadczenia z Urzędu Do Spraw Cudzoziemców o wysokości otrzymywanego przez rodzinę skarżącej zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania na terytorium RP,

f) oświadczenia wyjaśniającego, czy skarżąca oraz jej mąż pracują, czy są osobami bezrobotnymi (nadesłania zaświadczenia z właściwego urzędu pracy potwierdzającego status skarżącej oraz jej męża jako osoby bezrobotnej)

g) odpisu zeznania podatkowego skarżącej i jej męża za 2011 r.

Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało dwukrotnie awizowane (9 stycznia 2013 r. i 17 stycznia 2013 r.) oraz zwrócone z adnotacją poczty "zwrot nie podjęto w terminie" (dowód : zwrot listu poleconego, k. 16 akt sądowych). Uznać zatem należy, iż zgodnie z art. 73 § 1- 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej jako P.p.s.a.) skuteczne doręczenie przesyłki dla skarżącej nastąpiło w dniu 23 stycznia 2013 r. Tym samym termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął bezskutecznie w dniu 6 lutego 2013 r.

Skarżąca w zakreślonym terminie nie wykonała wezwania Sądu.

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

W postępowaniu z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności dotyczące rzeczywistego stanu majątkowego skarżącej i jej możliwości płatniczych.

Informacje, do których udzielenia zobowiązano skarżącą, a które nadal pozostały niewyjaśnione miały istotny wpływ na merytoryczne rozpoznanie złożonego przez nią wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu, rzutując przede wszystkim na prawidłową ocenę jej sytuacji materialno – bytowej. Okoliczności te nie mogą stanowić domniemania ze strony zarówno referendarza sądowego jak i Sądu, zwłaszcza gdy mają stanowić podstawę udzielenia pomocy finansowej ze środków publicznych. Rodzi to obowiązek wszechstronnego ich wyjaśnienia, zwłaszcza gdy informacje udzielone przez osobę wnioskującą o przyznanie prawa pomocy budzą wątpliwości lub są rozbieżne z posiadanymi już przez Sąd, albo po prostu okazują się niewystarczające dla dokonania tej oceny.

W niniejszej sprawie skarżąca wnioskował o zwolnienie jej od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Warunkiem przyznania prawa pomocy w powyżej wskazanym zakresie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a. jest wykazanie braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.

Nieudzielanie wymaganych informacji powoduje, iż brak jest możliwości ustalenia, czy skarżąca spełnia tę przesłankę.

Prawo pomocy ma charakter wyjątkowy, z czym związany jest ścisły rygoryzm. Jeżeli strona pomimo nie budzącej wątpliwości treści wezwania nie stosuje się do niego i nie udziela wymaganych informacji – do czego ma oczywiście prawo, musi się przez to liczyć z negatywnymi dla siebie konsekwencjami z tego tytułu.

Jak wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF oświadczenie skarżącej za niewystarczające dla dokonania oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych. Przedłożenie przez skarżącą żądanych dokumentów i oświadczeń pozwoliłoby nie tylko na weryfikację dochodów wskazanych przez nią w rubryce 10 formularza PPF ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżąca się znajduje.

Wnioskodawczyni na skierowane do niej w dniu 3 stycznia 2013 r. wezwanie nie udzieliła odpowiedzi. Za wystarczające dla merytorycznej oceny wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie mogą natomiast być uznać dane zawarte w formularzu wniosku.

Okoliczności te powodują ostatecznie, iż brak jest podstaw aby przyjąć, że wnioskodawczyni uprawdopodobniła, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.