Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 782/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie Jolanta Rajewska (spr.) NSA Jan Paweł Tarno Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 569/06 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Rektora Akademii Medycznej. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia na studia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. S. na rzecz Rektora Akademii Medycznej. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 569/06, oddalił skargę K. S. na decyzję Rektora Akademii Medycznej z dnia [...] w przedmiocie nieprzyjęcia na studia. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia 11 lipca 2005 r. Wydziałowa Komisja Rekrutacyjna Akademii Medycznej orzekła o nieprzyjęciu K. S. na I rok studiów na kierunek lekarski Wydziału Lekarskiego z Odziałem Stomatologii Akademii Medycznej w roku akademickim 2005/2006. Stwierdziła przy tym, iż minimalna liczba punktów kwalifikująca do przyjęcia na kierunek lekarski wynosiła 174 punkty. Tymczasem K. S. uzyskała z egzaminu 160 punktów, w tym z biologii 56 pkt., z chemii 62 pkt., z fizyki z astronomią 34 pkt., z testu predyspozycji 8 pkt.

Rektor Akademii Medycznej powyższe rozstrzygniecie utrzymał w mocy decyzją z dnia [...]. Po rozpatrzeniu skargi K. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 877/05, uchylił decyzję Rektora, wskazując, iż organ naruszył art. 73 § 1 w związku z art. 10 oraz art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. - dalej kpa), gdyż nie zapewnił skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Stwierdził ponadto, że zakres kontroli przez sąd administracyjny decyzji organów uczelni wyższych w przedmiocie przyjęcia kandydata na studia jest ograniczony i sprowadza się do oceny zgodności warunków przyjmowania na studia oraz przebiegu egzaminu z ustalonym regulaminem i przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie obejmuje natomiast zasad rekrutacji i punktacji osób z tzw ."starą maturą" ani też stopnia trudności pytań. Ocena poprawności odpowiedzi na zadane pytania należy zatem wyłącznie do organów powołanych do przeprowadzenia egzaminów i nie stanowi elementu postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie studenckiej, podlegającego kontroli pod względem zgodności z prawem.

Decyzją z dnia 3 lipca 2006 r., wydaną na podstawie art. 138 kpa w związku z art. 141 ust. 5 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym

(Dz. U. Nr 65, poz. 385, ze zm.), art. 259 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) oraz uchwały Senatu Akademii Medycznej z dnia 29 czerwca 2004 r. Nr 26/2004 w sprawie zasad rekrutacji na I rok studiów w Akademii Medycznej w roku akademickim 2005/2006 i uchwały Senatu z dnia 16 grudnia 2004 r. nr 34/2004 w sprawie uzupełnienia uchwały nr 26/2004, Rektor Akademii Medycznej ponownie utrzymał w mocy decyzję Wydziałowej Komisji Rekrutacyjnej z dnia 11 lipca 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, że stosownie do art. 141 ust. 1 ustawy o szkolnictwie wyższym warunki i tryb rekrutacji na studia oraz zakres egzaminu wstępnego ustala Senat uczelni na wniosek rady wydziału. Jeżeli warunki rekrutacji przewidują egzaminy wstępne z przedmiotów zdawanych przez kandydata na egzaminie maturalnym, podstawę przyjęcia na studia, w ramach miejsc dostępnych w danej uczelni, stanowią wyniki egzaminu maturalnego. Stosownie do § 3 pkt 1 lit. a uchwały nr 26/2004, przyjęcie na studia w Akademii Medycznej kandydatów, którzy zdawali tzw. "starą maturę", odbywa się na podstawie obowiązującego, ujednoliconego w skali kraju, pisemnego egzaminu testowego z trzech przedmiotów: biologii, chemii i fizyki w zakresie rozszerzonym. Ponadto, kandydat zobowiązany jest przystąpić do testu oceniającego predyspozycje intelektualne. W myśl § 4 pkt 1 cyt. uchwały, podstawą przyjęcia kandydatów, którzy zdawali tzw. "nową maturę", stanowiły oceny uzyskane w wyniku egzaminu maturalnego z biologii, chemii i fizyki w zakresie rozszerzonym oraz wynik egzaminu predyspozycyjnego. Zgodnie z § 5 uchwały, na I rok studiów przyjmowani byli kandydaci, którzy uzyskali największą liczbę punktów w ramach przyznanego przez Ministra Zdrowia limitu miejsc (tj. 160 miejsc). Minimalna liczba punktów uprawniająca do przyjęcia wyniosła 174. K. S. uzyskała natomiast jedynie 160 punktów, czego nie kwestionuje. Odnosząc się do zastrzeżeń skarżącej dotyczących poprawności pytań egzaminacyjnych, jak również do jej wniosku o powołanie biegłego, organ wskazał, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym kontrola decyzji o odmowie przyjęcia na studia wyższe obejmuje ocenę zgodności postępowania decyzyjnego z prawem, nie obejmuje natomiast oceny poprawności pytań egzaminacyjnych oraz odpowiedzi. Zatem powołanie biegłego z zakresu dydaktyki porównawczej, w celu weryfikacji pytań i odpowiedzi testowych, było bezprzedmiotowe. Organ podkreślił również, że w art. 169 ust. 8 w związku z ust. 2 obowiązującej od 1 września 2005 r. ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawodawca wprost postanowił, iż podstawą odwołania może być naruszenie warunków i trybu rekrutacji określonych uchwałą Senatu uczelni.

Powyższą decyzję Rektora Akademii Medycznej K. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, unicestwienie aktywności dowodowej strony poprzez bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych, nieustosunkowanie się do zarzutów zawartych we wnioskach dowodowych i odwołaniu, jak również oportunizm w realizacji wyroku WSA w Białymstoku. Skarżąca wskazała, że orzecznictwo NSA w kwestii rekrutacji na studia dopuszcza możliwość zasięgnięcia opinii biegłego w celu zbadania zarzutów dotyczących poprawności odpowiedzi na zadane w teście pytania. Odniesienie się do stawianych zarzutów należy zaś do podstawowych obowiązków uczelni. Ponadto, zgłaszany przez stronę dowód na poparcie tezy odmiennej niż przyjęta przez organ, powinien zostać dopuszczony, gdyż ma znaczenie dla sprawy. Tymczasem decyzja Rektora Akademii Medycznej z dnia 3 lipca 2006 r. powieliła jedynie ustalenia dokonane w decyzji I instancji, bez weryfikacji treści zanegowanych pytań i treści egzaminu. Organ nie podjął się też udzielenia odpowiedzi na merytoryczne zarzuty z zakresu wiedzy specjalistycznej.

W odpowiedzi na skargę Rektor Akademii Medycznej wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz podkreślając, że kwestia formułowania pytań pozostaje w zakresie autonomii szkoły wyższej, podobnie jak ocena pracy egzaminacyjnej kandydata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wspomnianym wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r. oddalił skargę K. S. . W uzasadnieniu podał, że zarówno sąd, jak i organ administracji były w niniejszej sprawie związane oceną wyrażoną w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2006 r. Wyrokiem tym Sąd uchylił poprzednią decyzję Rektora Akademii Medycznej z dnia [...] wyłącznie z uwagi na naruszenie przez organ przepisów procesowych, poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał także, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien uwzględnić wskazane naruszenia, jak również ustosunkować się do zarzutów i wniosków odwołania w samej decyzji, a nie dopiero w odpowiedzi na skargę. Analiza postępowania Rektora Akademii Medycznej wskazuje, że zastosował się on do wytycznych zwartych we wskazanym wyroku, w szczególności pouczył K. S. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd I instancji uznał także, że stanowisko skarżącej odnoszące się do prawidłowości pytań, stopnia ich trudności i wadliwej oceny odpowiedzi oparte zostało na jej subiektywnej ocenie i nie może być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy. Sąd podzielił opinię organu, iż poprawność formułowania pytań nie może być podważana i weryfikowana w trybie kpa, a zatem nie może również stanowić przedmiotu sądowej kontroli postępowania rekrutacyjnego. Pogląd ten jest zgodny ze stanowiskiem wyrażonym przez WSA w Białymstoku w poprzednim wyroku z dnia 28 lutego 2006 r. Zapatrywanie to usankcjonował także sam ustawodawca, stanowiąc w art. 169 ust. 8 Prawa o szkolnictwie wyższym, iż podstawą odwołania od decyzji komisji rekrutacyjnej do uczelnianej komisji rekrutacyjnej może być jedynie wskazanie naruszenia warunków i trybu rekrutacji określonych uchwałą Senatu uczelni. Przepisy ustawy nie zobowiązują zaś Senatu do określania w uchwale trybu tworzenia pytań. Kwestia ta pozostaje w sferze autonomii szkoły wyższej, podobnie jak ocena pracy egzaminacyjnej kandydata. W tej sytuacji niecelowe byłoby dowodzenie okoliczności, które nie mogą być przedmiotem kontroli odwoławczej ani też sądowej. Organ odwoławczy nie naruszył zatem zasad postępowania i nie ograniczył uprawnień procesowych skarżącej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K. S. , reprezentowana przez adwokata, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku, jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym (obowiązującego w czasie rekrutacji) oraz aktualnie obowiązującego art. 169 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawa o szkolnictwie wyższym, uzupełnionego wyrokami NSA z dnia 10 marca 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 2103/98 i z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 2737/02, polegającą na "wyłączeniu zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji organów uczelni wyższych w przedmiocie przyjęcia kandydata na studia a obejmującego zasady rekrutacji i punktacji osób z tzw. "starą maturą", rezultatem którego ocena poprawności odpowiedzi na zadane pytanie nie należy do elementu postępowania administracyjnego",

2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez WSA w Białymstoku stanu faktycznego, który został ustalony przez organ administracji publicznej z naruszeniem procedury, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a tym samym naruszenie przez Sąd art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.),

3) nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że kwestia poprawności pytań egzaminacyjnych pozostaje poza przedmiotem kontroli sądowej. Tymczasem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 2 grudnia 1999 r., III RN 108/99, stwierdził, że ocena ewentualnej niejednoznaczności pytania egzaminacyjnego należy do właściwości organów, które są zobowiązane do przeprowadzenia na tę okoliczność postępowania dowodowego, zgodnie z zasadami i w trybie przewidzianym w kpa. Ocena sformułowania pytania może wymagać wiadomości specjalnych, w związku z czym organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego. Sposób przeprowadzenia takiego dowodu podlega kontroli sądów administracyjnych. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1052/97, uznał, że nie do przyjęcia jest takie prowadzenie postępowania dowodowego, w którym organ administracji przyjmuje całkowicie bierną postawę, ograniczając się jedynie do oceny, czy strona udowodniła fakty będące podstawą jej żądań, i przerzucając w konsekwencji obowiązek wyjaśnienia sprawy na stronę. W niniejszej sprawie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na potwierdzenie stanowiska skarżącej spowodowałoby zmianę wyniku testu egzaminacyjnego na korzystniejszy. Sąd I instancji zaaprobował jednak, będący podstawą uchylenia decyzji Rektora Akademii Medycznej z dnia [...], stan faktyczny sprzed wydania wyroku WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2006 r. Odmówił odniesienia się do niewyjaśnionych zastrzeżeń i uwag skarżącej pod pozorem ograniczonego władztwa sądowego. Nie skorzystał także z uprawnienia wynikającego z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), zgodnie z którym sąd może na wniosek strony lub z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie dokumentem takim mogłyby być opinie recenzujące przebieg postępowania kwalifikacyjnego, bądź protokoły z posiedzeń komisji odwoławczych, weryfikacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Akademii Medycznej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pełnomocnik organu zwrócił uwagę na uchybienia w sformułowaniu zarzutów kasacyjnych. Podkreślił w szczególności, że w ramach naruszenia przepisów postępowania nie można wskazywać na przepisy kpa, gdyż sąd administracyjny nie działa na ich podstawie. Podobnie chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustrojowych. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego, pełnomocnik Rektora Akademii Medycznej w pełni podzielił stanowisko Sądu I instancji, iż kwestia prawidłowości sformułowania pytań egzaminacyjnych pozostaje w sferze autonomii szkół wyższych i jako taka nie podlega kontroli instancyjnej ani sądowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi ona spełniać ściśle określone wymogi, sprecyzowane w art. 176 i art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy P.p.s.a.

Naczelny Sad Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonego działania organu administracji publicznej w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd I instancji. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a., rozpoznaje on sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. NSA - co do zasady - rozpoznaje zatem sprawę w granicach wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzuconego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Nie może on w żaden sposób korygować lub uzupełniać skargi kasacyjnej, ani sam wyprowadzać podstaw przez ich domniemanie z uzasadnienia rozpatrywanego środka zaskarżenia. Nawet wówczas, gdy wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wadliwy, NSA nie może tej wadliwości usunąć, jeżeli w skardze kasacyjnej nie zostały postawione zarzuty naruszenia właściwych przepisów prawa materialnego lub procesowego, chyba że zachodzi nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 1 i § 2 ustawy P.p.s.a. Oznacza to, że skuteczność omawianego środka zaskarżenia zależy od trafności podniesionych w nim zarzutów oraz właściwego ich uzasadnienia.

W rozpatrywanej sprawie NSA nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania, a zatem zobowiązany był ją rozpatrzyć zgodnie z treścią wniesionej skargi kasacyjnej.

W myśl art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Ta podstawa może odnosić się wyłącznie do zaskarżonego wyroku i dotyczyć naruszenia przepisów, które mają zastosowanie przed sądem I instancji. Od 1 stycznia 2004 r. zasady postępowania przed wojewódzkim sądami administracyjnymi i Naczelnym Sądem Administracyjnym regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Przepisy tego ostatniego aktu miały zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), na mocy jej art. 59. Obecnie sądy administracyjne jedynie oceniają działania i rozstrzygnięcia organów administracji pod katem zgodności z przepisami kpa, ale same ich nie stosują. Nietrafny jest zatem zarzut uchybienia zaskarżonym wyrokiem art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 kpa. WSA w Białymstoku nie stosując powołanych przepisów, nie mógł ich naruszyć.

Nieskuteczny jest ponadto zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów oraz niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, gdyż autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów ustawy P.p.s.a, które w tym zakresie, jego zdaniem, miał naruszyć Sąd I instancji.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis ten zakreśla właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej (§ 1), oraz kryterium, pod jakim kontrola ta jest sprawowana (§ 2). Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które miały w sprawie zastosowanie.

Niezależnie od tego zauważyć należy, że art. 1 § 1 i § 2 powołanej ustawy ustrojowej wyznacza jedynie ramy kontroli sądowej. Nie określa natomiast reguł postępowania sądowoadministracyjnego, te bowiem zawarte są, o czym była już mowa, w ustawie P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie może zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być tylko powiązany ze wskazaniem uchybienia przepisom postępowania sądowoadministracyjnego, a nie - jak w niniejszej sprawie - procedury administracyjnej.

Odnośnie powołanego wyłącznie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 106 § 3 ustawy P.p.s.a. przypomnieć trzeba, że regułą obowiązującą w postępowaniu sądowym jest, że Sąd rozpoznaje i rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy przedstawionych przez organ administracji publicznej. Przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest zatem wyjątkiem dopuszczalnym tylko w przypadku, gdy ustalenia stanu faktycznego w zakresie przesądzającym o prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu administracji budzą wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie Sąd wątpliwości takich nie stwierdził, a zatem z urzędu nie przeprowadzał żadnego postępowania dowodowego. Skarżąca w postępowaniu sądowym również nie wnosiła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów. WSA w Białymstoku nie naruszył zatem powołanego przepisu i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Usprawiedliwionych podstaw nie zawiera także zarzut błędnej wykładni prawa materialnego. Zarzut ten został przede wszystkim źle skonstruowany, gdyż jednoznacznie nie wynika z niego czy dotyczy wyłącznie art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym czy także art. 169 ust. 2 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym. Skoro jednak NSA nie może domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej, omawianie podniesionego przez niego zarzutu należało ograniczyć do pierwszego z powołanych przepisów. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu określonej normy prawnej. Stawiając taki zarzut, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest przedstawić na czym polegała błędna interpretacja wskazanego przepisu prawa materialnego przez Sąd I instancji. W uzasadnieniu tym należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale sprecyzować swoje własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu.

Art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym stanowił: "Senat uczelni, na wniosek rady wydziału, uchwala warunki i tryb rekrutacji na studia oraz zakres egzaminu wstępnego, z zastrzeżeniem ust. 1a. Szczegółowe zasady przyjmowania na studia laureatów oraz finalistów olimpiad stopnia centralnego senat uchwala na okres co najmniej trzech lat. Uchwała senatu jest podawana do publicznej wiadomości w sposób określony w statucie uczelni nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy". W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano na czym polegała błędna wykładnia przez WSA w Białymstoku powołanego przepisu. Kwestionowano natomiast nieobjęcie kontrolą sądowoadministracyjną poprawności pytań i odpowiedzi egzaminacyjnych. Zwalczanie takiego stanowiska Sądu I instancji nie może być jednak skuteczne poprzez formułowanie zarzutu błędnej wykładni art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. Norma ta określa bowiem wyłącznie organ właściwy do uchwalania warunków i trybu rekrutacji oraz zakresu egzaminu, a ponadto sposobu publikacji podjętej w tym zakresie uchwały. Nie rozstrzyga natomiast o zakresie sądowej kontroli. Wyklucza to możliwość uznania zarzutu błędnej wykładni powołanego przepisu za zasadny.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 cyt. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.).