Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 93/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Katarzyna Matczak (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. następcy prawnego "B" Spółki z o.o. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego: I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej "A" Spółki z o.o. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonane w części odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków do jeziora B., do czasu uprawomocnienia wyroku.


UZASADNIENIE

W dniu 3 lutego 2004r. Dyrektor "B" Spółki z o.o. wystąpił do Starosty P. z wnioskiem o zmianę warunków decyzji-pozwoleń wodnoprawnych: z dnia 4 września 1997r. w przedmiocie eksploatacji urządzeń gospodarki wodnej, poboru wód podziemnych i odprowadzenia wód popłucznych oraz z dnia 6 sierpnia 1999r. w przedmiocie eksploatacji oczyszczalni ścieków i odprowadzania ścieków z oczyszczalni na terenie Ośrodka Wypoczynkowego "C" w P. zgodnie z przedłożonymi aneksami do operatów wodnoprawnych.

Decyzją z dnia 31 marca 2004r. Starosta P. udzielił "B" Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia wody na terenie Centrum Konferencyjne - Wypoczynkowego "C" w P. gm. R. oraz na odprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni działającej dla potrzeb tego Centrum Konferencyjnego do jeziora B.

W wyniku rozpatrzenia odwołań złożonych przez: "B" Spółki z o.o., "[...]" Parku Krajobrazowego, Burmistrza Miasta i Gminy R. oraz Ogniska Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej "D" w W., Wojewoda decyzją z dnia 27 maja 2004r. Nr "[...]", uchylił zaskarżona, decyzję Starosty P. i przekazał sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia. W motywach uzasadnienia wskazano na konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego, bowiem wnioskodawca składając wniosek w tej sprawie nie wystąpił o wydanie nowych decyzji wodnoprawnych lecz o zmianę już posiadanych dwóch pozwoleń wodnoprawnych, zatem postępowanie winno być przeprowadzone w trybie art. 155 Kpa. Nadto podano, iż z uwagi na zmianę ustawy Prawo wodne oraz kończący się termin pozwolenia wodnoprawnego z dnia 6 sierpnia 1999r. Spółka winna wystąpić z wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków z oczyszczalni w ośrodku "C" w pełnym zakresie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta P. decyzją z dnia 16 lipca 2004r., działając na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, póz. 1229) i rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799) udzielił "B" Spółce z o.o pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych w ilości do 14 m3 max/h, 78 m3 śr/dobę, 170 m3 max/dobę wody z ujęcia na terenie Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowego "C" w P. gm. R. oraz na odprowadzanie oczyszczonych ścieków z oczyszczalni działającej dla potrzeb tego Centrum Konferencyjnego do jeziora B. Orzeczono także, iż pozwolenie to wydaje się na lat 10 do dnia 31 grudnia 2014 roku, przy czym tracą moc poprzednie decyzje: Wojewody S. z dnia 4 września 1997r. oraz Starosty P. z dnia 6 sierpnia 1999r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Spółka "B" wystąpiła o wydanie łącznego pozwolenia na pobór wód podziemnych i odprowadzanie oczyszczonych ścieków do jeziora B. na okres 10 lat, załączając stosowne aneksy do operatów wodnoprawnych oraz wyniki badań eksploatowanej oczyszczalni na terenie ośrodka "C" w P., z których wynika, że zachowane są wymogi dla dalszego korzystania z tych urządzeń. Wobec powyższego niezasadne są twierdzenia TKKF Ognisko "D" w P. k/ R., iż sposób szczególnego korzystania z wód przez wnioskującą Spółkę narusza prawo.

Od decyzji tej odwołanie wniósł Prezes TKKF Ognisko "D" P. k/R. wnosząc o jej "anulowanie" w części udzielającej Spółce "B" pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków. Wskazał, iż nie dopuszczalna jest dalsza eksploatacja oczyszczalni ścieków w ośrodku "C", skoro wybudowano i gotowy jest do eksploatacji kolektor tłoczny z miejscowości P. do oczyszczalni miejskiej w R., którym ścieki z ośrodka mogą popłynąć do oczyszczalni miejskiej. Eksploatacja oczyszczalni stwierdzono, negatywnie wpływa na stan środowiska oraz na statutową działalność organizacji w miejscowości P. gdyż powoduje degradację środowiska naturalnego jeziora B., powietrza i ziemi wokół tego zbiornika wodnego. Wskazano, iż "D" znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie oddziaływania oczyszczalni, gdyż posadowiona jest ona w granicy ich ośrodka i ok. 25 m od brzegu jeziora. Z uwagi na eksploatację oczyszczalni wydziela się przykry zapach, jest ona głośna i prawdopodobnie nieszczelna. Podniesiono, że kolektor wyprowadza ścieki z oczyszczalni do jeziora w miejscu usytuowanym naprzeciwko ośrodka na głębokości 6 m i ok. 30 m od brzegów jeziora w miejscu, gdzie nie ma ruchu wody. Zarzucono, iż oczyszczalnia w okresie letnim przyjmuje ścieki jachtowe od załóg portu, co skutkuje zatrzymaniem procesu czyszczenia jako skutek utraty łoża bakteryjnego. Nadto poddano w wątpliwość ustalenia poczynione w zakresie faktycznego czasu przepływu ścieków z oczyszczalni do jeziora.

Odwołanie złożył również "[...]" Park Krajobrazowy, który zakwestionował decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie oczyszczonych ścieków do jeziora B. Zarzucono, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 39 pkt 2c i 4 ustawy Prawo wodne, gdyż punkt wylotu oczyszczonych ścieków znajduje się w odległości ok. 40 m od granicy kąpieliska Ogniska TKKF "D" w P. oraz ok. 80 m od granicy kąpieliska wnioskodawcy. Podniesiono, iż czas dopływu ścieków do jeziora B. z oczyszczalni jest krótszy niż l doba, zaś podany w operacie 2 dobowy czas dopływu ścieków dotyczy ich przepływu i zatrzymania w obiekcie kubaturowym oczyszczalni. Nadto skoro D wybudowała kolektor tłoczny z miejscowości P. do oczyszczalni miejskiej w R. to ścieki winny być odprowadzane tą właśnie drogą.

Wojewoda, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego w tej sprawie, decyzją z dnia 2 grudnia 2004r. Nr "[...]", wydaną na podstawie art. 138 § l : pkt 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty P. z dnia 16 lipca 2004r. w części dotyczącej zielenią pozwolenia na odprowadzania ścieków do jeziora B. z oczyszczalni na terenie Centrum Konferencyjne-Wypoczynkowego "C" w miejscowości P. i orzekł o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków do jeziora B. z oczyszczalni na terenie Centrum Konferencyjne-Wypoczynkowego "C" w P.

W motywach uzasadnienia podano, że zgodnie z art. 39 pkt 2 lit. c ustawy Prawo wodne zakazuje się wprowadzania ścieków w obrębie kąpielisk, plaż publicznych nad wodami oraz w odległości mniejszej niż l km od ich granic, natomiast w toku postępowania ustalono, że w ewidencji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. znajduje się kąpielisko położone w odległości mniejszej niż l km (ok. 600 m) od wylotu oczyszczonych ścieków z ośrodka "C" ' w P., jak również strony postępowania podają, że ich plaże oraz kąpieliska znajdują się w odległości nawet do 100 m od tego kolektora. Wyjaśniono, że alternatywą dla ośrodka "C" jest podłączenie się do kolektora tłocznego wybudowanego przez TKKF "D", jednak w toku postępowania nie doszło do porozumienia stron w tym zakresie. Podano, że Spółka "B" wystąpiła o utrzymanie posiadanego pozwolenia na okres 3 lat, w którym to czasie zamierza dokonać stosownych zmian w funkcjonowaniu oczyszczalni, poza tym argumentowała, że poprzednio lokalizacja wylotu kolektora nie stanowiła przeszkody w uzyskaniu pozwolenia, Odnosząc się do tego argumentu Wojewoda wyjaśnił, że poprzednio obowiązujące przepisy -ustawa z dnia 24 października 1974r. Prawo wodne oraz rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 5 listopada 1991 r. w sprawie kwalifikacji wód oraz warunków, jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzone do wód lub do ziemi również przewidywały zakaz odprowadzania ścieków do wód w obrębie zlokalizowanych kąpielisk, plaż publicznych oraz w strefie l km od ich granic, dlatego też wcześniejsze pozwolenie wodnoprawne wydane zostało z naruszeniem prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pełnomocnik "B" Spółki z o.o. wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazał na naruszenie przepisów postępowania polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia, czy faktycznie w obrębie l km od miejsca zrzutu ścieków znajdują się zorganizowane kąpieliska lub plaże, na naruszenie art. 10 Kpa poprzez pozbawienie udziału w sprawie jako strony współwłaściciela nieruchomości sąsiadującej z działką skarżącej, a dopuszczenie TKKF Ognisko "D", mimo braku zgody drugiego współwłaściciela na wykonywanie czynności przez "D" oraz art. 7 Kpa poprzez pominięcie okoliczności, że Spółka otrzymywała pozwolenia wodnoprawne na odprowadzanie ścieków do jeziora B. od początku uruchomienia oczyszczalni ścieków. Skarżąca podniosła, iż w zakresie ustaleń dotyczących lokalizacji kąpielisk lub plaż w odległości mniejszej niż l km od zrzutu ścieków do jeziora, Wojewoda nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego tylko oparł się wyłącznie na informacji uzyskanej od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. Argumentowano, że skoro ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne jest sprawdzenie w sposób nie budzący wątpliwości wzajemnego położenia oraz dokładnej odległości pomiędzy miejscem zrzutu ścieków a kąpieliskami oraz plaż, przy czym ustalenia te mogą być prowadzone tylko w odniesieniu do takich kąpielisk i plaż, które zostały urządzone z zachowaniem przepisów prawa obowiązujących w tym zakresie. Wobec braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie wydana decyzja narusza przepis art. 77 § l Kpa. Zarzucono, iż organ odwoławczy bez przeprowadzenia postępowania w tym zakresie arbitralnie stwierdził, iż poprzednie pozwolenie wodnoprawne wydane Spółce udzielone zostało z naruszeniem przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że w ewidencji Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej znajduje się kąpielisko przy Ośrodku "E" w P., zlokalizowane z mniejszej odległości niż l km od wylotu oczyszczonych ścieków z ośrodka skarżącej Spółki, zatem w obowiązującym stanie prawnym brak jest możliwości udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków do jeziora B.

Pismem z dnia 22 lutego 2005r. pełnomocnik skarżącej poinformował o przekształceniu w trybie art. 494 § l pkt l Kodeksu spółek handlowych "B" z o.o. polegające na przejęciu tej spółki w całości przez "A" Spółkę z o.o.. Na powyższą okoliczność załączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego Nr "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone akty administracyjne pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm). Wzruszenie decyzji może nastąpić w razie, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Tego rodzaju naruszenie przepisów prawa ma miejsce w niniejszej sprawie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty zasługuj ą na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071, ze zm) i obowiązującej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 tej ustawy organ odwoławczy jest organem rozpoznawczym, obowiązanym do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją organu I instancji. Z tego powodu organ nie ogranicza się tylko do kontroli decyzji organu I instancji lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 1996r. sygn. akt SA/Wr 1996/95, OSNA 1997, Nr l, poz. 35. Wobec powyższego organ odwoławczy winien na nowo rozpoznać sprawę mając na uwadze również argumenty zawarte w złożonych odwołaniach.

Z przekazanych akt administracyjnych wynika, że w mniejszej sprawie odwołania od decyzji Starosty P. z dnia 16 lipca 2004r. złożyły dwa podmioty - "[...]" Park Krajobrazowy oraz TKKF "D" w W. Z rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji wynika jednak, że Wojewoda rozpatrzył tylko odwołanie złożone przez "D", brak jest natomiast rozstrzygnięcia procesowego w przedmiocie odwołania złożonego przez park krajobrazowy.

Poza tym skoro organ odwoławczy jest organem rozpoznawczym, to "w postępowaniu administracyjny nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpoznawania odwołania (art. 136 i art. 138 Kpa)", jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 1992r. sygn. akt II SA 49/92, które to stanowisko Sąd w pełni podziela. W niniejszej sprawie natomiast organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę z naruszeniem wskazanych wyżej zasad, skarżąca Spółka na etapie postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym wniosła bowiem o zmianę decyzji organu I instancji poprzez umożliwienie skorzystania jej z instytucji przewidzianej w art. 206 ustawy Prawo wodne, w celu dostosowania w określonym terminie ującej oczyszczalni ścieków do obecnych wymogów ustawy Prawo wodne wynikających z art. 19 pkt 2 ppkt c. Z tego powodu wnioskowała o zmianę terminu obowiązywania udzielonego jej pozwolenia wodnoprawnego na okres 3 lat. Mimo zmiany stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy do tej zmiany nie odniósł się w swoim rozstrzygnięciu, czym naruszył zasady postępowania określone w art. 136 w zw. z art. 138 Kpa.

Kolejną kwestią podnoszoną w skardze jest udział w postępowaniu organizacji, która w toku postępowania posługuje się różnymi nazwami własnymi, jak również wskazuje na różne podstawy prawne (wzajemnie się wykluczające) do uznania jej za stronę postępowania. I tak w piśmie z dnia 15 marca 2004r. skierowanym do organu I instancji Prezes tej organizacji posługując się pieczątką imienną o brzmieniu "Ognisko TKKF "D", zaś drugą pieczątką zawierająca nazwę Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej Ognisko "D" P. k/R., uniemożliwiają jednoznaczną identyfikację podmiotu składającego wniosek zwłaszcza, że papier firmowy na którym go skierowano zawiera jeszcze inną nazwę - TKKF "D" w W., Ośrodek Rekreacyjno-Sportowy "F" P. k. R. W piśmie z dnia 22 marca 2005r. skierowanym do Sądu użyta została jeszcze inna nazwa - Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej Stowarzyszenie TKKF "D" P. k/R. Wobec tych rozbieżności należało jednoznacznie wezwać do określenia prawidłowej nazwy składającego wniosek o dopuszczenie do toczącego się postępowania, jak również zobowiązać do przedłożenia wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz dokumentu potwierdzającego umocowanie Prezesa do działania w imieniu tej organizacji.

Kolejną wątpliwość, na którą nie zwróciły uwagi organy orzekające w tej sprawie, budzi okoliczność powoływania się organizacji na różne podstawy prawne uzasadniające dopuszczenie jej do postępowania jako stronę. W piśmie z dnia 15 marca 2004r. "D" powołując się zarówno na przepis art. 28 Kpa, a zatem wskazując, że postępowanie dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, jak również na przepis art. 31 § 3 Kpa domaga się dopuszczenia jej do udziału w sprawie. Organ I instancji nie wyjaśniając faktycznej podstawy prawnej uprawniającej organizację, do udziału w toczącym się postępowaniu dopuścił ją do udziału bez wskazania podstawy prawnej swojego stanowiska w tym zakresie, natomiast organ odwoławczy na okoliczność powyższą także nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Natomiast o posiadaniu interesu prawnego nie przesądza przekonanie wnioskującej strony lecz faktycznie wynikające z przepisów prawa materialnego prawo tej organizacji do udziału w postępowaniu z uwagi na swój interes prawny lub też jeżeli działa w imieniu innej osoby uzasadniają to zapisy statutowe tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny.

Jeżeli więc organizacja powyższa upatruje swojego udziału w tym postępowaniu z uwagi na swój własny interes prawny to jednocześnie nie może powoływać się na dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu w trybie art. 31 Kpa, gdyż w takim przypadku możliwe jest dopuszczenie jej jako organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Jak z powyższego wynika, oba wymienione tytuły prawne wzajemnie się wyłączają, zatem organ winien ustalić w sposób jednoznaczny z uwagi na którą z podstaw prawnych dopuszczono TKKF Ognisko "D" do udziału w niniejszym postępowaniu. Na marginesie należy jedynie wskazać, że w piśmie skierowanym do Sądu z dnia 22 marca 2005r. Prezes TKKF Ogniska "D" podał, że organizacja jest właścicielką sąsiadującej z ośrodkiem "C" w P. nieruchomości i nie działa w sprawie jako współwłaściciel innej nieruchomości. Okoliczność powyższa nie została jednak potwierdzona wypisem z księgi wieczystej. Wobec powyższego braki w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym z naruszeniem art. 7 i art. 77 Kpa w tej sprawie uniemożliwiają jednoznaczne stwierdzenie, czy TKKF Stowarzyszenie TKKF "D" P. k/R. posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenie ścieków do jeziora B. z oczyszczalni na terenie Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowego "C" w P.

Przechodząc do meritum wskazać należy, iż stosownie do art. 39 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, póz. 1229, ze zm) zabrania się wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych oraz do ziemi w obrębie kąpielisk, plaż publicznych nad wodami oraz w odległości mniejszej niż l km od ich granic. Skoro jest to bezwzględny zakaz, który uniemożliwia w niniejszej sprawie wydanie pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków do jeziora B., to niewątpliwie istotnego znaczenia nabiera prawidłowe ustalenie odległości pomiędzy wskazanymi obiektami. W tym zakresie postępowanie winno zostać przeprowadzone w sposób nie budzący wątpliwości, gdyż brak zachowania wskazanej odległości może stanowić podstawę do odmowy udzielenia pozwolenia. Słuszny jest zatem zarzut strony skarżącej, iż w tym zakresie niezbędnych ustaleń, postępowanie organu odwoławczego dotknięte jest uchybieniami, gdyż postępowanie wbrew dyspozycji art. 7 i art. 77 Kpa nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i pełny. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w tym zakresie organ oparł się jedynie na informacji uzyskanej od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., iż w odległości mniejszej od ośrodka "C" znajduje się kąpielisko przy Ośrodku "E" w P. O ile zatem do właściwości Powiatowej Stacji Sanitarno Epidemiologicznej w P. należy wprowadzenie do ewidencji zgodnie z przepisami prawa takiego kąpieliska, to kwestia ustalenia faktycznej odległości pomiędzy jego granicą a miejscem wprowadzania ścieków do jeziora B. należało do organu orzekającego w tej sprawie. Brak jest natomiast dowodu, iż podana wyżej odległość pomiędzy wymienionymi obiektami wynosi faktycznie ok. 600 m. W tym zakresie organ zobowiązany był dyspozycją art. 7 Kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy - do dokonania własnych ustaleń w sprawie.

W tym miejscu wskazać należy także, iż zasługuje na uwzględnienie zarzut strony skarżącej, iż ustalenie odległości, o której mowa w ar. 39 pkt 2 lit. q ustawy Prawo wodne, może dotyczyć tylko takich plaż i kąpielisk, które zostały zgłoszone do ewidencji właściwego organu -powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych, nie zaś wszystkich plaż i kąpielisk, które tworzone są w sposób indywidualny przez dowolnych użytkowników. W takim bowiem sposób interpretując wymieniony przepis doszłoby do nieuprawnionego ograniczania prawa działających zgodnie z nim użytkowników, którzy spełniając wszelkie wymogi Prawa wodnego nie mogliby uzyskać stosownych pozwoleń na wprowadzanie ścieków m.in. do wód powierzchniowych tylko z tego powodu, że ktoś bez zachowania procedur prawem przewidzianych wybrałby sobie dowolnie miejsce na kąpielisko i plażowanie.

Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w sprawie, z naruszeniem art. 7 i art 77 Kpa, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego znajduje oparcie w przepisie art. art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt l lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, póz. 1349, ze zm). Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 152 tej ustawy.