Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 759/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-06-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 63 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze z dnia 5 sierpnia 2019 r. I. C. (dalej: Strona, Skarżąca) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając treść żądania wskazała, na ogromne dolegliwości finansowe jakie odniosłaby oraz jej rodzina w związku z wykonaniem przedmiotowej decyzji. Podkreśliła, że organy podatkowe są w posiadaniu informacji o jej majątku, co zdaniem Skarżącej powinno dać pewność, że w razie ewentualnego utrzymania zaskarżonej decyzji i powstania konieczności zapłaty kwoty wynikającej z tej decyzji, majątek wystarczy na pokrycie tego zobowiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. dalej: "p.p.s.a"), po przekazaniu Sądowi skargi sąd może na wniosek Skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W judykaturze przeważa pogląd według którego podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. W postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 661/14, Naczelny Sąd Administracyjny (publ. w CBOSA) stwierdził że, obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd

o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie jest wystarczającym samo złożenie wniosku a nawet wyszczególnienie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku

o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by przywołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń we wskazanym zakresie dokumentami. Nie jest wystraczającym, aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie. Sąd musi mieć o niej wiedzę oraz możliwość jej zweryfikowania. W przypadku wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności zasadniczą kwestią jest konkretne określenie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niedopełnienie tego obowiązku przez Wnioskodawcę i poprzestanie na samym ogólnym wskazaniu zaistnienia zagrożenia bliżej nieokreśloną szkodą, uniemożliwa Sądowi dokonanie ustaleń

w zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie.

Należy zwrócić uwagę, że uzasadnienie wniosku jest ogólnikowe i zasadniczo nawiązuje jedynie do obawy Strony związanej z dolegliwością finansową dla niej i jej rodziny. Takie uzasadnienie wniosku nie dawało Sądowi podstaw do przyjęcia, że Strona uprawdopodobniła choć jedną z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W istocie, niewiadomym dla Sądu jest to jaka jest sytuacja finansowa Skarżącej. Niewiadomą pozostaje także wpływ obciążenia finansowego wynikającego z wydanej wobec niej decyzji na kondycję budżetu domowego. Wyrażone we wniosku obawy nie zostały bowiem poparte żadną dokumentacją majątkowo-finansową. Z tych powodów, za niewystarczające uznać należy samo zapewnienie Wnioskodawcy co do tego, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wystąpienia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przy takim sposobie uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., niemożliwym jest bowiem stwierdzenie, że skutki wykonania zaskarżonej decyzji będą przekraczały zwykłe następstwa związane z uregulowaniem świadczenia pieniężnego. Wymaga także podkreślenia, że sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego ciążąca na Wnioskodawcy nie może zostać uznana za warunkującą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli wnioskodawca nie wykaże związku pomiędzy uszczupleniem jego majątku a niebezpieczeństwem wystąpienia przesłanki znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.