Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 959/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odpadów - oddala skargę -


UZASADNIENIE

9 października 2007r. w Oddziale Celnym [...] w W. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu towaru w postaci samochodu osobowego marki PONTIAC nr VIN [...], którego właścicielem jest B. K., ul. [...],W. W wyniku wstępnej rewizji celnej stwierdzono, iż pojazd posiada uszkodzenia zewnętrzne, o czym Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., pismem znak: [...] z dnia [...].10.2007r., powiadomił Głównego Inspektora Ochrony Środowiska.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadu w postaci przedmiotowego pojazdu przez B. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...] B. K. z siedzibą w W. przy ul. [...]. W toku w/w postępowania Główny Inspektor Ochrony Środowiska, postanowieniem znak: [...], wezwał B. K. do oddania przedmiotowego pojazdu jako odpadu do punktu zbierania pojazdów lub stacji demontażu. Strona zastosowała się do treści w/w postanowienia, a jako dowód przedstawiła kopię zaświadczenia o demontażu pojazdu Nr [...] wydanego przez [...] w P. Biorąc powyższe pod uwagę, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją znak: [...] z dnia [...].10.2008r., umorzył postępowanie w sprawie określenia sposobu gospodarowania przedmiotowym odpadem. W w/w postępowaniu organ oparł swoje stanowisko na przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego – B. G., dokumentach pojazdu, z których wynika, iż przedmiotowy pojazd przeszedł na własność ubezpieczyciela z powodu uszkodzeń równych lub mniejszych wartości rynkowej, a w Poświadczeniu Kontroli Pojazdu Powypadkowego w Stanie M. Dokonanej Przez Wydział Policji widnieje zapis "wyłącznie na eksport". Jednocześnie Strona określiła wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 2.836 PLN, podczas gdy wartość rynkowa takiego pojazdu bez uszkodzeń (w październiku 2008r.) wynosiła około 49.000 PLN. Wobec powyższego utratę wartości tego pojazdu w stosunku do wartości rynkowej takiego pojazdu bez uszkodzeń określono na około 94%. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, iż poprzedni właściciel nie dokonał restytucyjnego naprawienia szkody, a zawarł

Sygn. akt IV SA/Wa 959/09

ugodę z ubezpieczycielem i wyraził wolę wyzbycia się. Przedmiotowy pojazd został zakwalifikowany do kategorii Q2, określonej w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), tj. "produkty nie odpowiadające wymaganiom jakościowym". Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, odpadem jest każdy przedmiot, którego posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do jego pozbycia się jest zobowiązany, a który należy do jednej z kategorii, określonych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach. Zdaniem organu, zgodnie z przytoczonym wyżej stanem prawnym, przedmiotowy pojazd wypełnia definicję odpadu. Ponadto organ podkreślił, że odpad ten został nielegalnie sprowadzony do Polski wobec braku wypełnienia obowiązku dokonania zgłoszenia w trybie rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przemieszczania odpadów. Wobec zastosowania się do postanowienia znak: [...], a tym samym zagospodarowania odpadu w sposób zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego, którą doręczył Stronie w dniu 14.10.2008r. Strona nie skorzystała z przysługującego prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w ustawowo przewidzianym terminie, wobec czego decyzja ta stała się ostateczna.

Wypełniając obowiązek określony w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859) [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie, o czym powiadomił Stronę pismem znak: [...] z dnia [...].12.2008r., wyznaczając jednocześnie termin rozprawy administracyjnej w tej sprawie. Protokół z w/w rozprawy administracyjnej wskazuje, że pełnomocnik Strony nie wniósł uwag i zastrzeżeń w przedmiotowej sprawie. Z dokumentów przekazanych wraz z odwołaniem Strony wynika, iż na tym etapie [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zakończył gromadzenie materiału dowodowego i wydał decyzję, od której Strona wniosła odwołanie.

Strona w odwołaniu wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50.000PLN, uzasadniając swoje żądanie brakiem wiedzy na temat stanu pojazdu, nie posiadając jednocześnie wiedzy o

Sygn. akt IV SA/Wa 959/09

obowiązkach ciążących na dokonującym międzynarodowego przemieszczenia odpadu. Ponadto Strona zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, iż w postanowieniu znak: [...] i decyzji [...] nie pouczył o przysługującym trybie odwoławczym od w/w orzeczeń. Rozpatrując wniesione odwołanie, Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Strona, korzystając z przysługującego jej prawa, wniosła skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska, iż:

1) naruszył art. 107 §1 i §3 w związku z art. 140 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, z uwagi na brak jakichkolwiek ustaleń poczynionych przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego oraz brak ustosunkowania się organu II instancji do zarzutów podnoszonych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

2)naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006r. w sprawie odpadów (Dz. Urz. UE L 114) poprzez błędne uznanie przedmiotowego pojazdu za odpad;

3)naruszenie art. 3 w związku z art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190) w związku z art. 1 ust. 1 lit. a Dyrektywy poprzez przyjęcie, że doszło do nielegalnego przemieszczenia odpadu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz. 859). Stosownie

Sygn. akt IV SA/Wa 959/09

do tego przepisu organ nakłada karę na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia.

Decydujące znaczenie w sprawie ma okoliczność, czy przedmiotowy jest odpadem w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz czy w niniejszej sprawie doszło do przemieszczenia nielegalnego w myśl art. 2 pkt 35 lit.a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1)

Kwestie powyższe zostały już rozstrzygnięte w innym postępowaniu prowadzonym przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Podkreślić należy, że postępowanie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, prowadzone w trybie art. 25 i art. 26 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów zostało zakończone ostateczną i nie zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia [...] października 2008 r. Decyzja tą organ umorzył postępowanie z uwagi na zastosowanie się do postanowienia znak: [...], którym Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał skarżącą do oddania przedmiotowego pojazdu jako odpad do stacji demontażu lub punktu zbierania pojazdów. W uzasadnieniu decyzji znak: [...] organ wykazał, iż samochód osobowy marki PONTIAC nr VIN [...] stanowi odpad w świetle okoliczności wwozu jego do Polski-nielegalnie międzynarodowo przemieszczony. Strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia i tym samym decyzja ta stała się ostateczna.

Prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej organy są związane ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r., którą przedmiotowy pojazd został zakwalifikowany jako odpady. W niniejszym postępowaniu organu nie miały kompetencji do powtórnego orzekania, czy dany pojazd jest, czy też nie jest odpadem. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważania odnośnie kwestii, czy przedmiotowy samochód jest odpadem są bezprzedmiotowe. Nie do zaakceptowania byłaby bowiem sytuacja, w której w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwie decyzje odmiennie kwalifikujące dany pojazd (odpad lub nie-odpad). Bez ewentualnego wyeliminowania w trybie nadzwyczajnym z obrotu prawnego ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2008 r. nie jest dopuszczalna odmienna kwalifikacja przedmiotu w innym orzeczeniu, gdyż decyzja taka dotknięta byłaby wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Sygn. akt IV SA/Wa 959/09

Powyższe uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, a więc jego dostrzeżenie przez Sąd nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, co wynika a contrario z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Jako że przedmiotem sprawy administracyjnej było nałożenie kary pieniężnej na odbiorcę odpadu, a nie kwalifikacja przedmiotowego samochodu jako odpadu, to kwestia tej kwalifikacji dokonana w zaskarżonej decyzji nie mogła być przedmiotem kontroli Sądu.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 107 k.p.a. albowiem Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w zaskarżonej decyzji, ze szczególną starannością zastosował się do zasady ustanowionej w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane składniki decyzji, określone w art. 107 § 1 w/w ustawy. Nadto Organ szeroko uzasadnił przyjęte rozstrzygnięcie, stosując się jednocześnie do art. 107 §3 tej ustawy. Uzasadnienie faktyczne całościowo przedstawia kwestię nałożenia kary w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykazał fakty i dowody, na których oparł się.

Jednocześnie wskazać należy, że Sąd miał na uwadze, iż wysokość przewidzianej przez art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów kary pieniężnej, nakładanej na odbiorcę przywiezionych nielegalnie z zagranicy bez dokonania zgłoszenia odpadów, jest uznaniowa i waha się od 50.000 zł do 300.000 zł, a zaskarżoną decyzją organ nałożył na skarżącego karę w najniższej możliwej wysokości.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.