Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 734/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 138§ 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 545 ust 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 lipca 2020 r. sprawy ze sprzeciwu J. C. od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania C. i K.N. od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] umarzającej w całości postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu zbiornika wodnego, zasypaniu i wykonaniu nowego rowu na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...], uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Stan sprawy był następujący:

Wnioskiem z dnia 31 lipca 2017 r. C.N. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o wszczęcie postępowania dotyczącego samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu zbiornika wodnego o powierzchni ok. 3000 m2 na działce o nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], który w październiku 2016 r. dodatkowo został znacząco pogłębiony i powiększony. Ponadto, na 15 m przed punktem granicznym działek o nr ewid. [...],[...] i [...], rów melioracyjny na działce o nr ewid. [...] na długości około 200 m został zasypany, a zamiast tego rowu został wykopany zupełnie nowy rów, który biegnie przez teren działki o nr ewid. [...].

Decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie umorzył w całości postępowanie w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu zbiornika wodnego, zasypaniu i wykonaniu nowego rowu na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli C. i K.N., wskazując że przedmiotowa sprawa dotyczyła przywrócenia stosunków wodnych na nieruchomościach nr [...],[...],[...],[...] obr. [...], gm. [...], zgodnie z treścią zawiadomienia z dnia 21 marca 2019 r. przesłanym przez Starostę [...] do Zarządu Zlewni w [...] PGW WP. Zarzucili również, że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] PGW WP dotyczy umorzenia w całości postępowania w sprawie wyżej opisanej samowoli budowlanej, do czego Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] PGW WP nie posiada kompetencji. Ponadto odwołujący się wskazali, że sprawą samowoli budowlanej zajmuje się Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ma wniosek Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w [...], a Prokuratura Rejonowa we [...] prowadzi również postępowanie w sprawie naruszenia granicy pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Podnieśli także, że jak wynika z pisma Starosty [...] z dnia 8 lutego 2017 r., znak: [...], w posiadanych rejestrach wydanych pozwoleń wodnoprawnych nie dokonano wpisu o wydanym pozwoleniu wodnoprawnym na wykonanie stawu na działce nr [...] oraz na przebudowę rowu melioracyjnego. Odwołujący się zarzucili także, że zostali pozbawieni czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a organ I instancji nie umożliwił im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istotnym, a niewyjaśnionym przez organ I instancji zagadnieniem mającym wpływ na wynik sprawy jest kwestia statusu prawnego urządzenia wodnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...]. Od ustalenia czy na działce o nr ewid. [...] znajduje się rów melioracyjny, urządzenie wodne czy naturalny ciek wodny, zależy bowiem w oparciu o jakie przepisy organ ma prowadzić postępowanie. Organ odwoławczy podkreślił, że kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy będzie precyzyjne ustalenie na jakiej podstawie organ I instancji przyjął, że przedmiotowy rów jest rowem melioracyjnym bowiem z dokumentacji zgromadzonej w sprawie nie wynika, że przedmiotowy rów znajduje się w ewidencji wód, o których mowa w art. 11 ust. 2 pkt 2 urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów. Ciek wodny zlokalizowany na działce o nr ewid. [...] według Mapy Podziału Hydrograficznego Polski jest Jednolitą Częścią Wód Powierzchniowych [...] o nazwie Dopływ spod [...]. Kwestia charakteru prawnego gruntów: czy są one rowem melioracyjnym - w rozumieniu ustawy Prawo wodne, czy naturalnym ciekiem wodnym, ma zdaniem organu odwoławczego istotne znaczenie, bowiem naturalne wody płynące w ciekach wodnych stanowią własność Skarbu Państwa, natomiast wody w rowach stanowią własność właściciela rowu.

W ocenie organu odwoławczego, można domniemywać że w październiku 2016 r. przy okazji pogłębienia i powiększenia zbiornika na działce o nr ewid. [...] doszło do zasypania rowu na odcinku około 200 m zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...], oraz wykonania nowego rowu na działce o nr ewid. [...]. Taki wniosek nasuwa się po analizie map sytuacyjno - wysokościowych terenu wg stanu na dzień 29 grudnia 2004r., a następnie mapy załączonej do "Ekspertyzy technicznej hydrologiczno-geodezyjnej mającej ustalić, czy na dziatkach nr [...],[...],[...] i [...], obręb ew. [...], doszło do zmiany stosunków wodnych w rozumieniu art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne" z roku 2018. Organ wskazał, iż rzędne analizowanego terenu od punktu 0+000 do punktu 0+300 uległy podwyższeniu od około 0,90 m do 1,30 m, w stosunku do rzędnych z roku 2004 r. Ponadto zmianie uległ również spadek terenu, który obecnie wynosi 1,53 %o, natomiast w roku 2004 r. był znacznie wyższy i wynosił 4,30 %o. Uwagę organu zwróciły również wnioski przytoczone w ww. ekspertyzie, które stwierdzają, że dokonano zmiany trasy przebiegu rowu na działkach nr: [...],[...],[...] i [...], opierając się na wykonanych pomiarach geodezyjnych w dniach [...] grudnia 2017 r. i [...] lutego 2018 r.

W związku z powyższym, w ocenie organu niezbędne jest ustalenie czy doszło do zmiany przebiegu granicy nieruchomości zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] oraz zmiany przebiegu granicy nieruchomości na działce o nr [...]. Kolejną kwestią będzie ustalenie, jakie dokładnie zmiany w ukształtowaniu przedmiotowego terenu wprowadził J.C. oraz jakie skutki spowodowały prace polegające na zasypaniu istniejącego rowu, a następnie wykonaniu nowego rowu.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy także w zakresie budowy zbiornika na działce o nr ewid. [...]. Okoliczność pojawienia się zbiornika w roku 2009 r. oraz jego zmiana powierzchni w 2015 r., a następnie w 2018 r. powinny zostać wzięte pod uwagę przez organ I instancji w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, tym bardziej że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy.

Organ odwoławczy ustalił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Powyższe uchybienia stanowiły, w ocenie organu, podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Obowiązkiem organu I instancji będzie także ustalenie kręgu podmiotów, które w konkretnym przypadku mają status strony postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa.

Z takim stanowiskiem nie zgodził się skarżący J.C. składając sprzeciw od decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Zaskarżając decyzję w całości, skarżący zarzucił jej naruszenie zasad postępowanie regulowanych przepisami k.p.a, w tym art 77, art 80 poprzez :

1 - wydanie orzeczenia w oparciu o okoliczności nie związane z przedmiotem postępowania ze strony jednej oraz nie będącymi okolicznościami, jakie winien uwzględnić organ odwoławczy z urzędu poza zarzutami odwołania, ze strony drugiej, jednoczesnym, w tym zakresie w zupełności chybionym uznaniem, że kwestia braku określenia charakteru prawnego cieku wodnego, tj. ciek, czy rów melioracyjny, czy też urządzenie wodne, ma zasadnicze znaczenie dla sprawy, podczas gdy znana organowi odwoławczemu okoliczność, że ów "ciek" jest własnością Skarbu Państwa, który jest również właścicielem działki przez którą rów ten przechodzi, przeczy wyżej cytowanemu uznaniu organu odwoławczego, albowiem jasnym jest w myśl przepisów ustawy "prawo wodne", że każdy "sąsiad" Skarbu Państwa ma obowiązek nie naruszania stanu jego posiadania, bez względu na "techniczno - prawną" klasyfikację obiektu wodnego.

2 - nie uwzględnienie - nie zbadanie, a w konsekwencji pominięcie kwestii, czy C.N. i K.N. mogą wykazać, swój interes prawny w dacie złożenia wniosku o wszczęcie przedmiotowego postępowania, w rozumieniu przepisów k.p.a, w sytuacji kiedy już uprzednio przed w/w terminem, wszczynali po wielokroć postępowania obejmujące dokładnie te same zarzuty, co objęte postępowaniem niniejszym, które to 5 postępowań zakończyło się negatywnym prawomocnym rozstrzygnięciem dla C.N. i K.N., a były to postępowanie przed organami ochrony śrdowiska - wycinka drzew, organa nadzoru budowlanego - samowola budowlana, organa geodezji - rzekomo wadliwe mapy geodezyjne, dwa postępowania karne o rzekome przestępstwa Jerzego Ciesielskiego związane z równie rzekomą samowolą budowlaną i "zniszczeniem" środowiska.

3 - w nawiązaniu do treści pkt 2-giego, naruszenie zasad postępowania, poprzez wadliwe ustalenie, że postępowanie dowodowe należy powtórzyć w znacznej części podczas gdy każdy zarzut podnoszony wobec J.C. i okoliczności mające zarzuty te uzasadniać były już przedmiotem rozpatrzenia przez właściwe miejscowo i merytorycznie organa administracji państwowej, w trybie k.p.a i zostały umorzone, tak jak postępowania karne.

4 - w nawiązaniu do pkt 2 i 3 zarzutów, naruszenie zasad postępowania - art 136 k.p.a poprzez brak rozpatrzenia sprawy, w sytuacji kiedy materiał dowodowy wystarczał do wydania decyzji "ad meritum" z koniecznością, jedynie - zdaniem skarżącego przesłuchania, jako świadka J.P. na okoliczność istnienia stawu rybnego na działce nabytej przez J.C., od w/w, w dacie tej transakcji.

5 - naruszenie art 77 i 80 k.p.a poprzez zupełne pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności zawartych w protokole oględzin, w tym przede wszystkim

a - informacji pisemnych, organów gospodarki wodnej oraz organu administracji - Urząd Gminy [...], zawarte w protokole oględzin miejsca zdarzenia - ciek wodny i działka J.C., że aktualnie brak jest dokumentacji, na podstawie której można byłoby pewnie ustalić "wyjściowy" przebieg w/w cieku oraz wszystkie zmiany jakie miały miejsce w ostatnich latach, a także kto ich dokonał,

b - informacji, że oględziny wykazały, iż na działce J.C. oraz na jej granicach przylegających do "cieku" brak jest śladów jakichkolwiek prac ziemnych w tym melioracyjnych, istnieje tylko warstwa mułu wokół stawu - pozostałość po jego odmulaniu, która to czynność jest obowiązkiem w/w co potwierdza opinia biegłego,

c - informacji, że faktyczne czynności z zakresu gospodarki wodnej w w istotnym dla sprawy rejonie wykonywał Wójt Gminy [...], który w ramach realizacji zadań "wodnych" zainstalował w pobliskim przepuście kanał odpływowy o średnicy "200" a niezbędny był i jest kanał o średnicy "600" co też nie pozostało bez wpływu na poziom wód w omawianym terenie, co potwierdza opinia biegłego i opinia organów ochrony środowiska

d - informacji, że omawiany teren to obszar zalewowy, w obrębie którego zależnie od pór roku i skali opadów następują okresowe "podtopienia" części gruntów z przyczyn naturalnych, co potwierdza opinia biegłego

6 - naruszenie art 77 i 80 k.p.a poprzez pominięcie dowodów z dokumentów, w tym w szczególności

e - pominięcie opinii Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] stwierdzające, że działania J.C. w zakresie wycinki krzewów tzw. "dziczek" w obrębie jego działki miało jakikolwiek wpływ na ekosystem w omawianym rejonie, z kwestią stanu wód włącznie.

f - pominięcie map geodezyjnych, sporządzonych w dacie przed nabyciem działki gruntu przez J.C. - 4.04.2004 r, na których to mapach zaznaczono staw o pow. 0.48 ha, na omawianej działce - "Mapa Zasadnicza" "Mapa Ewidencyjna" i "Mapa Glebowa g- pominięcie danych z dokumentów geodezyjnych z roku 2009, z których wynika, że staw na omawianej działce wpisano, jako zbiornik wodny o pow 0.48 ha, w sytuacji kiedy C.N. i K.N. twierdzą, że rzekoma samowola budowlana miała miejsce w 2016 roku pogłębienie stawu i wcześniej rzekomo w 2013 r - budowa stawu

h - w kontekście treści pkt f i g, zupełne pominięcie okoliczności, że nabyty przez J.C. staw - wraz z działką, miał w dacie nabycia 0.48 ha, natomiast aktualnie posiada powierzchnię 0.42 ha, a zatem wbrew zarzutom C.N., będącym podstawą jego wniosku o wszczęcie postępowania, omawianego stawu nie tylko nikt nigdy nie powiększał ale w sposób naturalny podlega on procesowi zarastania

i - pominięcie opinii biegłego 12.02.2018 r stwierdzającej brak wpływu przedsięwzięć J.C. na stosunki wodne w omawianym obszarze

7 - naruszenie art 80 k.p.a poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wątpliwej wiarygodności dowodach w tym w szczególności:

j - oparcie rozstrzygnięcia, w istotnym dla sprawy zakresie na oświadczeniu a nie przesłuchaniu, jako świadka, J.P., który stwierdził, że jak sprzedał działkę J.C. to żadnego stawu nie było, co z uwagi na treść dokumentów powołanych w pkt f, zarzutów sprzeciwu wymagało procesowo przesłuchanie w/w w charakterze świadka po uprzedzeniu go o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań

k- bezkrytyczne dawanie wiary oświadczeniom C.N., po omówieniu których w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto stwierdzenia "domyślać się należy" w sytuacji kiedy, zgodnie z normami k.p.a decyzja winna opierać się na dowodach a nie domysłach opartych na niczym "de facto" nie popartych twierdzeniach jednej ze stron sporu w tej sprawie, C.N., kiedy wszystkie one zostały obalone w prawomocnych decyzjach organów administracji państwowej, czy też organów ścigania działając na podstawie art 64 b w zw z art 57 par 3 ustawy "o postępowaniu "

Wskazując powyższe naruszenia skarżący wniósł o :

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie sygn.. [...] z dnia [...].10.2019 r.

- ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego

- przeprowadzenie dowodu z akt spraw policyjnych Komendy Policji Miejskiej we [...] o sygn.: [...] i [...] – na okoliczności wymienione w sprzeciwie.

- przeprowadzenie dowodu z akt postępowania Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego we [...] sygn. [...] na okoliczność prawomocnego zakończenia tego postępowania – oddalenia zarzutów wobec skarżącego, co do rzekomej samowoli budowlanej.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Na podstawie art. 64 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 23 ze zm.) skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

Uwzględnienie sprzeciwu następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprzeciw nie jest zasadny.

Sąd podziela stanowisko organu, iż celem postępowania administracyjnego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualne, co jest możliwe wtedy, gdy organ administracji państwowej - zgodnie z zasadą dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) - podejmie wszelkie czynności zmierzające do wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym jak i prawnym w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy dokonuje się w postępowaniu wyjaśniającym, które obejmuje całokształt czynności podejmowanych w postępowaniu administracyjnym dla wyjaśnienia sprawy.

Sąd podziela również pogląd, że rozstrzygnięcia organów administracji powinny opierać się na przepisach prawa, w szczególności przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a także jak w niniejszej sprawie, na przepisach ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.), w efekcie czego decyzja organu I instancji nie mogła pozostać w obrocie prawnym.

Przede wszystkim, oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, Sąd podzielił stanowisko organu, że istotnym zagadnieniem mającym wpływ na wynik kontrolowanej sprawy jest wyjaśnienie statusu prawnego urządzenia wodnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...]. Uznanie przez organ I instancji, że opisane wyżej urządzenie jest rowem melioracyjnym było przedwczesne i dowolne bowiem z akt sprawy nie wynikało czy jest to właśnie rów melioracyjny, czy też urządzenie wodne albo naturalny ciek wodny.

Nie została również wyjaśniona kwestia czy w październiku 2016 r. przy okazji pogłębienia i powiększenia zbiornika na działce o nr ewid. [...] doszło do zasypania rowu na odcinku około 200 m zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...] oraz wykonania nowego rowu na działce o nr ewid. [...].

Sąd w pełni podziela rozważania i wskazania organu poczynione w tym zakresie, zawarte na stronach od 6 do 10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Podobnie, odnosząc się do kwestii związanych z budową zbiornika na działce o nr ewid. [...], Sąd jako właściwe ocenił stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym organ I instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy także w tej kwestii. Za przekonujące należało uznać rozważania organu zawarte na stronach od 10 do 12 uzasadnienia decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r.

Powyższe okoliczności prowadzą do konkluzji, że procedujący w sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, winien przeprowadzić dogłębną analizę zgromadzonego materiału dowodowego, a następnie dopiero przystąpić do oceny, czy wystąpiły przesłanki do umorzenia w całości postępowania w sprawie samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu zbiornika wodnego, zasypaniu i wykonaniu nowego rowu na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...]. Przedstawiona przez organ I instancji argumentacja uzasadnia ocenę, że nie wyjaśnił on wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy i w sposób pobieżny przeprowadził postępowanie dowodowe.

Wobec powyższego za chybione należało uznać zarzuty skargi bowiem – jak słusznie wskazał organ - dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa). Jest przy tym obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 kpa). W tym celu konieczne jest przeprowadzenie przez organ wyczerpującego postępowania dowodowego i zgromadzenie obszernego materiału dowodowego, którego prawidłowa ocena pozwoli na dokładne i całościowe wyjaśnienie wszystkich relewantnych z punktu widzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia okoliczności.

W realiach kontrolowanej sprawy, Sąd podzielił ocenę Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, że Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wydając rozstrzygnięcie z dnia 19 października 2019r. naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jak również art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący i pełny materiału dowodowego.

Należało zaaprobować wskazania organu odwoławczego, że w toku ponownego rozpatrywania sprawy Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie winien w szczególności ustalić kwalifikację prawną urządzenia wodnego zlokalizowanego na działce o nr ewid. [...], ew. kwestie dotyczące zasypania i wykonania nowego rowu na działce o nr ewid. [...], a także okoliczności powstania zbiornika wodnego na działce o nr. ewid. [...] położonych w obrębie [...], gmina [...].

Granice wyżej wskazanych niezbędnych czynności wykraczają poza zakres przewidziany dla wyjaśnień przeprowadzanych w ramach art. 136 kpa. Uzupełnienie niezbędnych dowodów i materiałów, w ramach ostatnio powołanego przepisu, naruszyłoby bez wątpienia zasadę dwuinstancyjności, o której mowa w art. 15 kpa. Z tej przyczyny Sąd podzielił stanowisko, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie jest możliwy do uzupełnienia przez Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego.

Reasumując, wbrew zarzutowi sprzeciwu, w kontrolowanej sprawie właściwie zastosowano art. 138 § 2 k.p.a., bowiem w ocenie Sądu takie działanie organu I instancji naruszało art. 7, 77 i 80 KPA, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co skutkowało także naruszeniem przepisu art. 105 § 1 kpa przez stwierdzenie bezprzedmiotowości postępowania.

Sąd nie przychylił się do wniosku skargi o przeprowadzenie wskazanych dowodów, kierując się przesłankami art. 106 § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. uznając, że nie jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i spowoduje nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie.

Z tych względów na podstawie art.151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji.