Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 27/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6170 Adwokaci i aplikanci adwokaccy
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: Art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: Art. 149
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Barbara Pasternak Sędziowie: WSA Janusz Bociąga WSA Halina Jakubiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. na bezczynność okręgowej Rady Adwokackiej w przedmiocie skreślenia z listy adwokatów I. zobowiązuje Okręgową Radę Adwokacką do rozpoznania wniosku skarżącej z 6 listopada 2018 r. o skreślenie z listy adwokatów w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy, II. stwierdza, że Okręgowa Rada Adwokacka dopuściła się bezczynności w sprawie z wniosku skarżącej z 6 listopada 2018 r. , III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala wniosek o przyznanie sumy pieniężnej na rzecz skarżącej, V. zasądza od Okręgowej Rady Adwokackiej na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. W. (dalej także jako: skarżąca) złożyła wniosek o wpis na listę adwokatów w [...]j Izbie Adwokackiej w dniu 14 maja 2013 r. Do wniosku dołączyła m.in. odpowiedź na pytanie o udzielenie informacji o osobie skierowane do Ministra Sprawiedliwości jako prowadzącego Krajowy Rejestr Karny, z której wynika, że nie figuruje w kartotece karnej tego rejestru (z dnia 14 maja 2013 r.). We wniosku nie wspomniała o tym, aby była uprzednio karana.

W dniu 16 maja 2013 r. uchwałą Okręgowej Rady Adwokackiej (dalej także jako: ORA") skarżąca została wpisana na listę adwokatów.

W dniu 26 października 2018 r. J. O. wysłał do biura Okręgowej Rady Adwokackiej wiadomość elektroniczną, w której przedstawił się jako oskarżyciel posiłkowy w sprawie, w której skarżąca została skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w K sygn. akt: [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego do sygn. akt: [...] z dnia 18 stycznia 2016 r. J. O. podał ponadto, że kasacja w sprawie skarżącej została odrzucona postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r. do sygn. akt: [...].

W dniu 27 października 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka zwróciła się do skarżącej z pytaniem, czy informacje podane przez J. O. dotyczą skarżącej. Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi.

W dniu 29 października 2018 r. (data wpływu do organu 6 listopada 2018 r.) skarżąca złożyła wniosek o skreślenie z listy adwokatów. W uzasadnieniu powołała się na długotrwałą chorobę.

W dniu 5 listopada 2018 r., na skutek zawiadomienia J. O. Rzecznik Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej wszczął postępowanie dyscyplinarne

w sprawie popełnienia przez adw. M. W. wykroczenia dyscyplinarnego określonego w art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze (znak: [...]).

W dniu 14 listopada 2018 r. ORA skierowała do skarżącej pytanie czy w stosunku do niej zapadło orzeczenie skutkujące ograniczeniem w możliwości wykonywania zawodu.

W dniu 6 grudnia 2018 r. skarżąca poinformowała ORA, że nigdy nie zapadło w stosunku do niej orzeczenie sądowe o ograniczeniu w wykonywaniu zawodu adwokata.

Rzecznik Dyscyplinarny Izby Adwokackiej w dniu 11 września 2019 r. poinformował o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego w sprawie adw. M. W. z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających przyjęcie popełnienia deliktu dyscyplinarnego.

W dniu 11 września 2019 r. Rzecznik Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej złożył wniosek do Okręgowej Rady Adwokackiej o wszczęcie postępowania w trybie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze w stosunku do adw. M. W. W uzasadnieniu Rzecznik wskazał, że skarżąca w okresie przed wpisem na listę adwokatów (t.j. 16 maja 2013 r.) popełniła przestępstwo nie później niż w 2007 r. Okoliczności te przemawiają za tym, że nie może ponosić odpowiedzialności dyscyplinarnej, ale podlega skreśleniu z listy adwokatów na podstawie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze. Rzecznik podniósł, że niezbędne w tej sprawie jest uzyskanie wskazanych we wniosku odpisów wyroków.

Na posiedzeniu 30 września 2019 r. ORA wszczęła postępowanie w sprawie skreślenia skarżącej z listy adwokatów na podstawie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze.

W dniu 8 października 2019 r. skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania dotyczącego skreślenia jej z listy adwokatów na podstawie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze, została wezwana o przedłożenie odpisów orzeczeń Sądu Rejonowego w K sygn. akt: [...], Sądu Okręgowego do sygn. akt: [...] z dnia 18 stycznia 2016 roku, Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 roku do sygn. akt: [...], a także do złożenia wyjaśnień.

Skarżąca nie odpowiedziała na powyższe pismo.

W dniu 25 października 2019 r. ORA zwróciła się do Sądu Rejonowego w K o przesłanie odpisu orzeczenia Sądu Rejonowego sygn. akt: [...].

Skarżąca pismem z dnia 14 listopada 2019 r. przedstawiła pogląd w sprawie natomiast nadal nie przedłożyła żądanych orzeczeń.

W dniu 18 stycznia 2020 r. ORA ustaliła telefonicznie w sekretariacie wydziału Sądu Rejonowego w K, że akta sprawy skarżącej znajdują w W.

W dniu 24 stycznia 2020 r. skarżąca została powiadomiona o przedłużeniu rozpatrzenia wniosku z powodu braku dokumentów.

M. W. w dniu 10 lutego 2020 r. wniosła skargę do WSA w Krakowie w przedmiocie trwającej bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w sprawie nie załatwienia w ustawowym terminie sprawy skreślenia skarżącej z listy adwokatów w związku z jej wystąpieniem z Adwokatury, zgodnie z wnioskiem z dnia 29 października 2018 r. o skreślenie na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 p.o.a. Organowi zarzuciła naruszenie art. 35 k.p.a. w zw. z art. 36 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 p.o.a. jak również art. 6, 7, 8, 9 i 12 k.p.a., poprzez rażące tj. wielokrotne przekroczenie określonych w art. 35 k.p.a. terminów załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz poprzez zaniechanie zawiadomienia skarżącej o przyczynach niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie wraz ze wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy i pouczeniem o prawie do wniesienia ponaglenia do czego obliguje organ art. 36 k.p.a,. a w konsekwencji poprzez naruszenie zasady szybkości rozpoznania sprawy u administracyjnym toku instancji (12 k.p.a.), co zaświadcza również o naruszeniu podstawowych standardów obowiązujących organ w postępowaniu administracyjnym takich jak: zasada legalizmu z art, 6 k.p.a.. zasada praworządności z art. 7 k.p.a., zasada działania w poszanowaniu interesu indywidualnego i społecznego z art. 7 k.p.a.. zasada zaufania do organów administracji z art. 8 k.p.a. oraz obowiązek informacyjny z art. 9 k.p.a.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1. Zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącej z 29 października 2018 r. o skreślenie na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 p.o.a. z listy adwokatów w związku z wystąpieniem z Adwokatury niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku organowi; 2. Stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. Przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a; 3. Zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego adwokackiego według norm przepisanych.

W dniach 3, 11, 13 lutego 2020 r. ORA ponawiała interwencje

telefoniczne w sekretariacie wydziału Sądu Rejonowego w sprawie udzielenia odpowiedzi na pismo z 25 października 2029 r.

W dniu 17 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy poinformował ORA, że nie może nadesłać odpisu żądanego orzeczenia, gdyż akt sprawy znajdują się w Sądzie Najwyższym w sprawie do sygn. Akt: [...].

W dniu 17 lutego 2020 r. ORA zwróciła się do Sądu Najwyższego o nadesłanie odpisów orzeczeń Sądów karnych z K.

W odpowiedzi na skargę z 2 marca 2020 r. ORA wniosła o oddalenie skargi.

Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że ORA w dniu 16 listopada 2018 r. odmówiła skreślenia skarżącej z listy adwokatów z powodu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, na podstawie art. 72 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze.

Odnosząc się do zarzutów skargi ORA wskazała, że wniosek skarżącej o skreślenie z listy adwokatów nie mógł zostać uwzględniony do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego (art. 72 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze) do dnia 11 września 2019 r., zatem żądanie skreślenia z listy nie mogło zostać rozpoznane przez ORA. Po dniu 11 września 2019 r. Okręgowa Rada Adwokacka procedowała wniosek skarżącej jak i wszczęte z urzędu postępowanie o skreślenie z listy adwokatówna podstawie art. 74 ustawy Prawo o adwokaturze. Z powodu okoliczności niezależnych od ORA wnioski nie mogły zostać rozpoznane.

Powodem był brak współdziałania skarżącej z organem ( nieprzedłożenie żądnych orzeczeń Sądów w K) jak i z powodu oczekiwania na szczegółową odpowiedź z Sądu Rejonowego w K. Na podstawie odpowiedzi Sądu Rejonowego W K ORA ustaliła, gdzie znajdują się niezbędne do rozpoznania sprawy dokumenty.

W piśmie z 12 marca 2020 r. skarżąca uzupełniła argumentację skargi, odnosząc się do uchwały Prezydium NRA z 21 stycznia 2020 r. podjętej wskutek wniesionego przez skarżącą ponaglenia.

Nadto w piśmie z 21 kwietnia 2020 r. skarżąca zawarła polemikę z odpowiedzią ORA na jej skargę. Zakwestionowała twierdzenie organu, że w dniu 16 listopada 2018 r. ORA podjęła uchwałę o odmowie skreślenia skarżącej z listy adwokatów z powodu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego na podstawie art. 72 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze. Podniosła, że wskazana uchwała nie została jej nigdy doręczona, jak i nie znajduje się w jej aktach osobowych, które kilkakrotnie były przeglądane przez jej pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu jest zatem doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie natomiast z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Z art. 53 § 2b p.p.s.a. wynika, że wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do organu właściwego. W niniejszym przypadku nie ulega wątpliwości, że wymóg ten został spełniony.

Na wstępie rozważań niezbędne jest przedstawienie uwag natury ogólnej. Podkreślenia wymaga, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie ww. zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Zapewnieniu stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w sprawie i wpływu na przebieg postępowania służą regulacje art. 35-37 k.p.a. Otóż, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że skierowany do Okręgowej Rady Adwokackiej wniosek skarżącej, złożony w dniu 29 października 2018 r., nie został załatwiony w przewidzianym przez prawo terminie. Postępowanie w sprawie tego wniosku zostało wszczęte w dniu 6 listopada 2018 r. tj. w dacie jego wpływu do organu i do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie nie został załatwiony poprzez skreślenie wnioskodawczyni z listy adwokatów lub wydanie w tej kwestii decyzji (uchwały) odmownej. Wniosek adwokata o wystąpieniu z adwokatury wszczyna postępowanie w sprawie jego skreślenia z listy adwokatów, gdyż jak stanowi art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124 ze zm., dalej jako: "p.o.a."), okręgowa rada adwokacka skreśla adwokata z listy w przypadku jego wystąpienia z adwokatury, a więc wszczyna postępowanie w tym przedmiocie. Zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony (w rozpoznawanej sprawie skreślenia z listy adwokatów) jest dzień doręczenia tego żądania organowi (zob. wyrok WSA w Warszawie z 27.04.2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1544/04, publ. CBOSA). Wobec faktu niezałatwienia wniosku skarżącej o skreślenie z listy adwokatów Sąd, na zasadzie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ samorządu zawodowego adwokatów do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt sprawy, o czym orzekł w punkcie I wyroku.

W niniejszej sprawie nastąpił zbieg podstaw do wszczęcia postępowania, zarówno na wniosek, jak i z urzędu. Organ wykrył bowiem podstawę do skreślenia skarżącej z listy adwokatów na podstawie art. 72 ust. 2 p.o.a. Zgodnie z tym przepisem organ może odmówić skreślenia z listy adwokatów z przyczyn wymienionych w ust. 1 pkt 2 (wystąpienie z adwokatury) z powodu toczącego się postępowania dyscyplinarnego. Takie postępowanie toczyło się wobec skarżącej w okresie od 5 listopada 2018 r. do 11 września 2019 r. pod sygn. [...] i zostało zakończone umorzeniem postępowania "z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających przyjęcie popełnienia deliktu dyscyplinarnego". Zatem od 6 listopada 2018 r. do 11 września 2019 r. nie można przypisać organowi bezczynności. Zachodziła bowiem wtedy podstawa do zawieszenia postępowania o skreślenie skarżącej z listy adwokatów z wniosku strony do czasu zakończenia postępowania dyscyplinarnego i ewentualnego skreślenia jej z listy z urzędu w związku z ujawnieniem deliktu dyscyplinarnego. Natomiast po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącej, tj. od dnia 12 września 2019 r. ORA pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z 29 października 2018 r. o skreślenie z listy adwokatów. Wszelkie dalsze działania Rady po tym terminie należy traktować jako przedłużające w nieuzasadniony sposób rozpoznanie wniosku M. W. o skreślenie z listy adwokatów. Po zakończeniu postępowania dyscyplinarnego organ powinien załatwić wniosek skarżącej w ustawowym terminie, najdalej do 2 miesięcy tj. do 12 listopada 2019 r. w jednej z dwóch możliwych postaci, a to: poprzez skreślenie z listy adwokatów, albo poprzez wydanie decyzji (uchwały) odmownej w tej kwestii. Jako naruszające prawo należy także ocenić działania Rady polegające na nieinformowaniu wnioskodawczyni o przedłużaniu terminu do załatwienia sprawy. W okresie od 12 września 2019 r. do nadal ORA tylko raz skorzystała z trybu z art. 36 § 1 i 2 k.p.a., co nie jest jej uprawnieniem, a obowiązkiem.

Tym samym ORA nie wykonując ciążącego na niej ustawowego obowiązku załatwienia wniosku skarżącej naruszyła art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, jak art. 12 k.p.a. ustanawiający zasadę szybkości postępowania i dopuściła się bezczynności, o czym Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W opinii Sądu, bezczynność organu jest naganna (brak zawiadomienia strony o przyczynie nierozpoznania sprawy w ustawowym terminie, brak wskazania możliwego terminu do jej załatwienia), ale nie nosi cechy rażącego naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu (vide: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., I SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11 - dostępne w CBOSA). Za rażące naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym można uznać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone jedynie dla najbardziej jaskrawych i niczym nieusprawiedliwionych przypadków długotrwałej bierności organów, czego w kontrolowanej sprawie Sąd się nie dopatrzył. Organ pozostaje w bezczynności 8 miesięcy od zakończenia postępowania dyscyplinarnego, jednak Sąd wziął pod uwagę, że sprawa nie była oczywista, istniały bowiem dwie podstawy do skreślenia wnioskodawczyni z listy adwokatów, a organ miał utrudniony dostęp do dokumentów źródłowych (wyroków sądu karnego w sprawie wnioskodawczyni). Sama skarżąca również ich nie przedłożyła na prośbę organu.

Sąd nie znalazł podstaw do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, zgodnie z wnioskiem w skardze, o czym orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, suma pieniężna ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie wyjątkowo charakter represyjny i prewencyjny (dyscyplinujący). Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej chodzi bowiem przede wszystkim o zrekompensowanie, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbku (krzywdy, straty, itd.) jakich doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji, które to okoliczności powinny jednak zostać wyraźnie wyartykułowane i uzasadnione przez skarżącego w treści wnoszonej przez niego skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1685/17, LEX nr 2440285 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2954/17, LEX nr 2521333). Skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności wskazujących na poniesioną przez nią szkodę tj. powstanie takiego rodzaju uszczerbku spowodowanego bezczynnością organu, który wymagałby zrekompensowania.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz.265), jak w punkcie V sentencji wyroku. Na koszty przedmiotowego postępowania składają się: wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.