Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 103/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92, art. 92 a, art. 92 c
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 sierpnia 2021 roku sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję [...]

Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r.

Organ wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2019 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości :

- brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowa organizacja, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie

umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Na podstawie tych naruszeń organ I instancji nałożył na stronę karę w wysokości [...] zł.

W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 kpa oraz art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając zarzuty odwołania za niezasadne.

Jego zdaniem w sprawie nie było podstaw do zastosowania przesłanek z art. 92 c u.t.d.

W skardze do WSA w Poznaniu strona zarzuciła naruszenie :

- art. 92 b ust. 1 u.t.d.

- art. 92 c ust. 1 u.t.d.

- art. 7, art. 77 i art. 80 kpa

- art. 107 § 1 i § 3 kpa.

Strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Zdaniem strony zapewniła ona jako przedsiębiorca właściwą organizację pracy kierowców. Stwierdzone naruszenia wynikały z zachowania samego

kierowcy i strona nie miała na nie wpływu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

W przedmiotowej sprawie podczas kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2019 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości :

- brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowa organizacja, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie

umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Strona nie negowała co do zasady stwierdzonych naruszeń, natomiast akcentowała prawidłowe organizowanie pracy kierowców i brak winy w

powstaniu przedmiotowych naruszeń prawa.

Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i

opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność

przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu

działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.

Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne

czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie

stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący

przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ

wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu

drogowego.

Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d.,

niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2

u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.

W kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń,

że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła

przewidzieć.

Organ II instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w przedsiębiorstwie nie zorganizowano prawidłowo pracy kierowców,

co wynika z zeznań kierowcy i danych cyfrowych zebranych podczas kontroli drogowej.

Sąd w działaniu organów nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy

określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika, że wskazuje ono przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane

orzeczenie, w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem

przemawiają. Sporządzone uzasadnienie umożliwia kontrolę ciągu myślowego prowadzącego do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany

przez organ prawidłowo i w ocenie Sądu daje podstawę do dokonanych przez organ ustaleń i w konsekwencji dokonanego przez ten organ

rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu , nie wykazał się inicjatywą dowodową. Zastosowane przez organ przepisy

prawa zostały powołane prawidłowo i prawidłowej dokonano ich interpretacji.

Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.