Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 565/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-09-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Firmy A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z Jej skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie obejmującym ustanowienie adwokata


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakazującą Spółce A. rozbiórkę samowolnie nadbudowanej kondygnacji budynku hotelowego położonego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (budynek położony wzdłuż ul. [...]).

W terminie otwartym do złożenia skargi kasacyjnej skarżąca Spółka złożyła na urzędowym formularzu PPPr wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.

Uzasadniając złożony wniosek podała, że prowadzi ośrodek wypoczynkowy w [...], który mimo, iż jest obiektem całorocznym i świadczy usługi rehabilitacyjne ma obłożenie jedynie przez [...] miesiące w roku. Z prowadzonej działalności Spółka ponosi narastające straty, nadto w [...] r. zainwestowała posiadane środki finansowe w nieruchomości których wartość z uwagi na kryzys gospodarczy znacznie spadła i brak chętnych na ich kupno. Spółka z trudem reguluje zobowiązania wobec ZUS, budżetu i pracownicze, dodatkowo od [...] r. jest zakładem pracy chronionej i zatrudnia [...]% osób niepełnosprawnych. Ciągłe zmiany przepisów prawa powodują wzrost kosztów pracy osób niepełnosprawnych.

W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca wskazała, że wysokość kapitału zakładowego wraz z wartością majątku wynosi [...], wartość środków trwałych wg bilansu za ostatni rok wynosi [...], wysokość zysku skarżącej za ostatni rok obrotowy wg bilansu wyniosła [...]. Skarżąca wskazała również stan swoich rachunków bankowych wynoszących; [...] zł – akumulacja środków na wynagrodzenia, [...] zł – środki z dofinansowań CPR na organizację turnusów rehabilitacyjnych, [...] zł – konto z ZFRON. Dodatkowo podała, że nieruchomości obciążone są hipotekami z tytułu kredytów w łącznej wysokości [...]zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. ,poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3 cyt. artykułu). Częściowe zwolnienie od opłat i wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4 )

Przyznanie prawa pomocy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania– art. 246 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powyższy przepis stanowi wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 P.p.s.a. zgodnie z którą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie ponoszone są przez stronę. Zatem każdy podmiot wszczynający postępowanie sądowoadministracyjne powinien liczyć się z wydatkami na ten cel. Treść powołanego przepisu art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wskazuje, że udzielenie prawa pomocy może nastąpić jedynie w sytuacjach szczególnych.

W ocenie Sądu przesłanki finansowe i argumenty, które powołuje strona skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uzasadniają uwzględnienia jej wniosku o ustanowienie adwokata. Nie spełnia ona bowiem kryteriów przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

Ze złożonego formularza wynika, że Spółka prowadzi ośrodek wypoczynkowy

W [...], a wysokość jej kapitału zakładowego wynosi [...] zł, ostatni rok obrotowy zamknięto zyskiem w wysokości [...] zł, a wartość środków trwałych wyniosła [...] zł, nadto posiada środki pieniężne na rachunkach w łącznej wysokości [...] zł stanowiące kumulację środków na wynagrodzenia, oraz środki na organizację turnusów rehabilitacyjnych. Z twierdzeń skarżącej nie wynika, aby mimo wskazywanych trudności finansowych podjęła decyzję o likwidacji działalności. Należy zatem stwierdzić, że zamierza kontynuować swoją działalność i jest obecna w obrocie gospodarczym. W orzecznictwie zaś słusznie przyjmuje się, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, iż utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego. Przy prowadzeniu działalności gospodarczej skarżąca winna bowiem uwzględnić odpowiednie środki finansowe na pokrycie kosztów postępowań sądowych związanych z jej działalnością (postanowienie NSA z 15 września 2011 r. sygn. akt I FZ 244/11, LEX 898871).

Osoba prawna ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy zobowiązana jest wykazać, nie tylko, że nie ma adekwatnych środków na poniesienie kosztów postępowania, ale także, że nie ma ich, mimo, iż podjęła wszelkie niezbędne działania, aby zdobyć fundusze na pokrycie tych wydatków (postanowienie NSA z 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 267/11, LEX nr 948891).

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że poszukuje źródeł finansowania kosztów sądowych. Sama skarżąca wszczynając spór na drodze sądowej, powinna była liczyć się z koniecznością ponoszenia z tego tytułu kosztów.

Reasumując w kontekście osiąganych przez skarżącą przychodów i posiadanych środków finansowych, koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika stanowią niewątpliwie kwotę możliwą do poniesienia przez skarżącą. Niemożność jej uiszczenia oznaczałaby – co w sprawie nie ma miejsca – że Spółka nie posiada żadnych przychodów lub zdolności kredytowej na minimalnym poziomie i nie jest w stanie prowadzić działalności gospodarczej z powodu utraty płynności finansowej.

Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.