Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 24/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 54 § 3, art. 161 § 1 pkt 3  i § 2, art. 201 § 1 i art. 205 § 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca), sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant pomocnik sekretarza Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 lutego 2012r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie opłaty za przechowywanie towaru postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 24/12

UZASADNIENIE

W dniu 1 marca 2010r. A.S. wniósł ( nazwaną odwołaniem ) skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ustalenia opłaty za przechowywanie towarów w magazynie depozytowym Urzędu Celnego.

W skardze zarzucał zaskarżonemu postanowieniu nieuwzględnienie wygaśnięcia długu celnego, wynikającego z art.233 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz skutków wynikających z art.15 § 2 kodeksu karnego skarbowego stanowiącego, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów(....) wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej. Powołując przepisy Prawa celnego i orzecznictwo Sądu Najwyższego wywodził, że opłaty za przechowywanie towaru, który następnie uległ przepadkowi są należnościami publicznoprawnymi i powinien o nich orzekać sąd. Przyznanie kompetencji do ich ustalania organom celnym narusza art. 2 Konstytucji RP.

Na podstawie postanowienia WSA z dnia 20 maja 2010r. sygn. akt. I SA/Ol 176/10 postępowanie sądowe było zawieszone do dnia 12.01.2012r. i podjęte po ustaniu przyczyny zawieszenia, tj. wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 15 listopada 2011r. sygn. akt. P 29/10 ( opublikowanego w Dz. U nr. 254 z 25.11. 2011r.). W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności art. 93 ust.2 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne- w zakresie, w jakim dotyczy stawki opłaty za przechowanie w depozycie organu celnego towarów zajętych na podstawie art. 30 ust.1 ustawy – Prawo celne, z art. 2 i art. 92 ust.1 Konstytucji RP, oraz o niezgodności z art.92 ust.1 Konstytucji - § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie stawek opłat pobieranych przez organy celne, w zakresie, w jakim określa minimalną stawkę opłaty za przechowanie towarów w depozycie organu celnego.

Rozprawa została wyznaczona na dzień 8.02.2012r. Pismem z dnia 6.02.2012r. Dyrektor Izby Celnej wniósł o umorzenie postępowania, załączając kopię postanowienia z dnia 6.02.2012r. nr. "[...]". Wymienionym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U nr.153 poz 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. organ celny uwzględnił zarzuty skargi. Uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" nr "[...]", ustalił wysokość opłaty depozytowej na kwotę 1 zł. i odstąpił od jej pobrania.

Skorzystanie przez Dyrektora Izby Celnej z przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a instytucji autokontroli zaskarżonego do sądu administracyjnego postanowienia spowodowało zaistnienie przesłanki umorzenia postępowania przed sądem, z uwagi na brak aktu mającego być przedmiotem oceny pod względem zgodności z prawem.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego Sąd postanowił na podstawie art. 201 § 1 i art.205 § 1 p.p.s.a.