Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 32/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, 3, 5
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 312 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 85
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - t.j,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu 24 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. O. na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

U. O. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w prawach studenta.

W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji, skarżąca nie może korzystać z praw studenta, brać udział w zajęciach w ostatnim semestrze, co uniemożliwia jej ukończenie studiów w terminie.

W ocenie pełnomocnika powołane okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę strony skarżącej przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń, a brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach sygn. akt II FZ 638/18 i sygn. akt I FSK 1223/17 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA, czy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435).

Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem skarżąca nie uprawdopodobniła, iż zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca powołała się na okoliczność, że wykonanie decyzji wiąże się z uniemożliwieniem ukończenia studiów w terminie. Powołane przez skarżącą we wniosku okoliczności nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Każda decyzja administracyjna niekorzystna dla strony pociąga za sobą jakąś dolegliwość. Decyzja o zawieszeniu w prawach studenta niewątpliwie rodzi tego rodzaju skutki, bowiem wiąże się z brakiem możliwości pobierania nauki, a w konsekwencji może uniemożliwić terminowe ukończenie studiów. Nie są to jednak sytuacje, które same z siebie uzasadniają zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym gdyż czasowa niemożliwość kontynuowania studiów stanowi normalny skutek tego typu decyzji. Nadto, skutki zawieszenia w prawach studenta nie są nieodwracalne. Z jednej bowiem strony zawieszenie ma charakter czasowy i następuje do czasu wydania orzeczenia przez komisję dyscyplinarną (art. 312 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce - Dz.U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.). Z drugiej strony w wypadku uchylenia zaskarżonej decyzji nie będzie przeszkód, aby skarżąca mogła nadal kontynuować naukę.

W tych okolicznościach, skoro skarżąca na poparcie swojego wniosku nie przedstawiła argumentów przemawiających za wystąpieniem takich niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącej następstw zaskarżonej decyzji, które mogłyby być uznane za stanowiące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku.

Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu