Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 569/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA W. Chróścielewski (spr.), Sędziowie NSA, Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2005 r. zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 204/05 o odmowie przyznania K. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Jako przyczynę odrzucenia skargi Sąd wskazał naruszenie art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W sprawie niniejszej skarżącej przysługiwał od zaskarżonej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pomimo powyższego strona skarżąca wniosła skargę do Sądu na w/w decyzję organu. Skarga K. W. jako niedopuszczalna została zatem odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dniu 11 kwietnia 2005 r. K. W złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. Sąd powołał się na art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Sądu o takiej bezzasadności świadczy w niniejszej sprawie brak wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił także skargę kasacyjną K. W., gdyż nie została ona sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (tzw. przymus adwokacki) lecz osobiście przez stronę.

Pismem z dnia 22 maja 2005 r. K. W. złożyła na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2005 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zażalenie, w którym wyraziła swoje niezadowolenie z orzeczenia Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Stosownie do art. 52 § 1 powołanej wyżej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2).

Należy stwierdzić, iż sytuacja w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia ma miejsce wtedy, gdy strona nie złożyła takiego środka, w niniejszej sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, i decyzja stała się ostateczna albo gdy strona złożyła taki wniosek i w wyniku jego rozpatrzenia zapadła decyzja od której nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia.

Sytuacja taka nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Przedmiotem skargi K. W. jest bowiem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 września 2004 r., od której przysługiwał skarżącej zgodnie z pouczeniem w niej zawartym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co prawda w skardze na tą decyzję skarżąca podnosi, iż odwoływała się od niej (wbrew temu co ustalił Sąd oraz organ) to jednak nawet przy założeniu, że skarżąca ma słuszność, wyczerpanie środka zaskarżenia w niniejszej sprawie nastąpiło by dopiero po zakończeniu postępowania administracyjnego i wydaniu nowej decyzji. Tylko od decyzji wydanej w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stronie przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego – por. uchwała SN z dnia 13 lutego 1996 r., III AZP 23/95, OSNP 1996/16/205. Należy zatem stwierdzić, iż prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia. Zatem postanowienie tego Sądu z dnia 16 maja 2005 r. odmawiające K. W. przyznania prawa pomocy z uwagi na bezzasadność jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego należy uznać za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.