Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 974/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 123 poz 776
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędziowie NSA Krystyna Nowak, del. WSA Bożena Dziełak, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Mariusza S., - Przedsiębiorstwo Transportowo-Usługowe "B." Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 172/02 w sprawie ze skargi Mariusza S., - Przedsiębiorstwo Transportowo-Usługowe "B." Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 6 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2000 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 22 marca 2005 r., I SA/Gd 172/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Mariusza S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Transportowo-Usługowe "B." Zakład Pracy Chronionej, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 6 grudnia 2001 r., (...), w przedmiocie podatku od nieruchomości za trzy miesiące 2000 r.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że decyzją z 5 czerwca 2001 r., utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Prezydent Miasta S. ustalił wobec Mariusza S. podatek od nieruchomości położonych przy ul. L. 178 w S. za październik, listopad i grudzień 2000 r. W oparciu o zebrany materiał dowodowy stwierdzono, że Mariusz S. na mocy decyzji (...) z dnia 8 października 1998 r. uzyskał status zakładu pracy chronionej w stosunku do Przedsiębiorstwa Transportowo-Handlowego "B." Mariusz Kazimierz S., ul. J. 6 w S. W dniu 28 września 2000 r. skarżący nabył prawo wieczystego użytkowania działek nr 13/7 i 13/92 położonej przy ul. L. 178 w S. oraz prawo własności znajdujących się na nich budynków i budowli; od tego dnia w ocenie organów podatkowych obowiązany był z uwagi na treść art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ do uiszczania podatku od nieruchomości w stosunku do tych nieruchomości. Organy podatkowe stwierdziły, że dopiero decyzją (...) z dnia 29 marca 2001 r. zmieniono uprzednią decyzję w przedmiocie przyznania skarżącemu statusu zakładu pracy chronionej w ten sposób, że status powyższy przyznano "prowadzącemu również działalność przy ul. L. 178 w S.". Wziąwszy pod uwagę linię orzeczniczą określoną uchwałą składu siedmiu sędziów NSA /FPS 7/01/ organy podatkowe uznały, że zakład pracy chronionej, zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych /Dz.U. nr 123 poz. 776 ze zm./ - zwana dalej ustawą o rehabilitacji (...), jest zwolniony z podatku od nieruchomości, jednakże tylko w odniesieniu do tych, które wchodzą w skład tegoż zakładu zgodnie z decyzją o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Wynika to z faktu użycia w ww. przepisie zwrotu "w stosunku do tego zakładu" oznaczającego, iż powyższym zwolnieniem objęte są wyłącznie nieruchomości służące prowadzeniu zakładu, a nie wszystkie nieruchomości danego przedsiębiorcy. Dlatego też podatnik zamierzający skorzystać ze zwolnienia musi uzyskać w stosunku do danej nieruchomości status zakładu pracy chronionej.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego /Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku/ Mariusz S. wniósł o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i o umorzenie postępowania w sprawie. Stwierdził, że w jego ocenie organy podatkowe naruszyły art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), a także art. 75, art. 77 par. 1 i 107 par. 1 Kpa w zw. z art. 7 Kpa, bowiem bezpodstawnie przyjęły, iż nie spełniał przesłanek do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, pomimo tego, że nieruchomość przezeń nabyta weszła w skład jego zakładu oraz była wykorzystywana do jego prowadzenia. Wskazał ponadto, że jego stanowisko uzasadnia także orzecznictwo sądów ze spornego okresu, według którego zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie nieruchomości przedsiębiorcy posiadającego status zakładu pracy chronionej, niezależnie od tego, czy nieruchomość jest związana z prowadzeniem tego zakładu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu skargi uznał, że nie jest ona zasadna. Stwierdził, że w zakresie interpretacji przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) podziela stanowisko zaprezentowane w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 5 listopada 2001 r. /FPS 7/01/. Sąd wyjaśnił, że zarówno wykładnia językowa, historyczna, systemowa i jak i celowościowa uzasadniają wniosek, że podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania wchodzącego w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Co za tym idzie, wszelkie inne podatki należne od prowadzącego zakład pracy chronionej, ale nie pozostające w związku z funkcjonowaniem tego zakładu, tj. z prowadzeniem działalności wskazanej w art. 28 ww. ustawy, muszą zostać uiszczone na zasadach ogólnych. Zwolnienie podatkowe, określone w art. 31 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, ma charakter podmiotowo-przedmiotowy, dlatego też podatnik zamierzający z niego skorzystać obowiązany jest wykazać występowanie przesłanki podmiotowej /status zakładu pracy chronionej/ oraz przedmiotowej /związek pomiędzy przedmiotem opodatkowania a działalnością gospodarczą prowadzonego zakładu pracy chronionej/.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organy podatkowe prawidłowo zastosowały prawo w tej sprawie, przez co brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku, wniesionej przez pełnomocnika Mariusza S., domagano się jego zmiany poprzez przyznanie zwolnienia od spornego podatku od nieruchomości i zwrot uiszczonego podatku oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, bądź też uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Powyższe żądanie oparte zostało o zarzut sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z materiałem dowodowym, co doprowadziło do uznania, że nie przysługiwało zwolnienie od podatku od nieruchomości na podst. art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), pomimo wykazania funkcjonalnego związku spornej nieruchomości z zakładem pracy chronionej. Następnie podniesiono, że Sąd naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) poprzez jego błędną wykładnię, co skutkowało oddaleniem skargi na decyzję SKO. Wskazano także na naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, tj. art. 187 par. 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w zw. z art. 120 i 122 tejże ustawy.

Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Bydgoszczy z 24 kwietnia 2004 r. /SA/Bd 605/03/, w którym Sąd, podzielając stanowisko zaprezentowane w przywołanej uchwale składu siedmiu sędziów, stwierdził, że przedmiotowym zwolnieniem objęte są dwa rodzaje gruntów: nieruchomości wymienione w decyzji wojewody określonej w art. 30 ustawy o rehabilitacji (...) oraz niewymienione, a związane z prowadzonym zakładem pracy chronionej.

Sporna nieruchomość została niezwłocznie po zakupie wprowadzona do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa, a następnie uwzględniona w decyzji Wojewody (...) z 29 marca 2001 r. Dlatego też, z uwagi na istnienie funkcjonalnego związku tejże nieruchomości z zakładem pracy chronionej, możliwym było objęcie jej zwolnieniem podatkowym.

Ponadto wyjaśniono, że w świetle celu, dla którego wprowadzono przedmiotowe zwolnienie, tj. ochrony istniejących miejsc pracy dla osób niepełnosprawnych i stymulacji tworzenia nowych, decyzja organów podatkowych była krzywdząca i nie uwzględniała celu wprowadzenia ulgi. Podkreślono, że po zakupie sporna nieruchomość została przystosowana do wymogów zawartych w art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji (...); dlatego też niemożliwym było niezwłoczne uzyskanie w odniesieniu do niej statusu zakładu pracy chronionej. Po dokonaniu odpowiedniej modernizacji budynków zatrudniono sześć osób niepełnosprawnych. Dlatego też pozbawienie zwolnienia podatkowego za okres od momentu zakupu nieruchomości do wydania decyzji przez Wojewodę (...) byłoby nieuzasadnione i rażąco krzywdzące.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a./ skarga kasacyjna musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Aby warunek ten był spełniony, należy przede wszystkim wskazać konkretny przepis /przepisy/ prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a. dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:

- naruszenie /przez sąd - art. 173 par. 1/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,

- naruszenie /przez sąd/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny /art. 183 par. 1 p.p.s.a./. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może wziąć pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2000 r. IV CKN 1518/00 - OSNC 2004 nr 3 poz. 39 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r. FSK 299/04 - nie publ./. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Należy przy tym podkreślić, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogów odnośnie właściwego sformułowania jej podstaw. Na wstępie powołano cztery podstawy kasacyjne, jednakże w uzasadnieniu ograniczono się do kwestii błędnego ustalenia stanu faktycznego i błędnej wykładni oraz zastosowania przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...). Treść uzasadnienia sprowadza się w zasadzie do polemiki z uzasadnieniem wyroku Sądu pierwszej instancji, nie odnosi się natomiast do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej. Ponadto krytycznie należy odnieść się do wniosków sformułowanych w skardze kasacyjnej. Skoro autor tej skargi powołał się w niej zarówno na zarzut naruszenia przepisów postępowania jak i naruszenia prawa materialnego, wątpliwym jest wnoszenie o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak stanowi bowiem art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny władny jest uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę jedynie wtedy, gdy w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego, przy braku kwalifikowanego naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do poszczególnych zarzutów postawionych przez autora skargi kasacyjnej na wstępie należy odnieść się do próby podważenia stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

W ocenie autora skargi kasacyjnej w zaskarżonym wyroku wystąpiła sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co doprowadziło do uznania, że nieruchomość przy ul. L. 178 nie jest objęta zwolnieniem podatkowym wskazanym w art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), pomimo wykazania przez skarżącego związku funkcjonalnego tejże nieruchomości z zakładem pracy chronionej. Innymi słowy autor skargi kasacyjnej uważa za wadliwe niestwierdzenie przez Sąd pierwszej instancji powiązań funkcjonalnych przedmiotowej nieruchomości z prowadzonym przez stronę skarżącą zakładem pracy chronionej. We wniesionej skardze kasacyjnej nie sformułowano jednak zarzutów naruszenia prawa procesowego, które mogły doprowadzić do podważenia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Nie wskazano bowiem żadnych przepisów regulujących sądowe postępowanie dowodowe, które w ocenie strony naruszył Sąd, jak i nie podważono prawidłowości przeprowadzonej przez ten Sąd oceny, że organy obu instancji dokonały zgodnego z prawem ustalenia stanu faktycznego. Jedynym przepisem, który powołano w tym kontekście, jest art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), który, co oczywiste, nie jest podstawą ustalenia stanu faktycznego w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Skarżący powołał się również na naruszenie przepisów postępowania, co mogło doprowadzić do podważenia ustaleń faktycznych w sprawie, jednakże wskazał wyłącznie przepisy Ordynacji podatkowej, tj. art. 187 par. 1 i 191 w zw. z art. 120 i 122 tej ustawy.

Tymczasem podkreślić należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie oceny ustaleń faktycznych powinien wskazywać przepisy prawa naruszone przez Sąd i to tylko te, którym uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa skargi kasacyjnej, dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. W takim zakresie dla podważenia ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku zamierzonego skutku nie mogło odnieść powołanie w skardze kasacyjnej przepisów postępowania podatkowego czy też przepisu prawa materialnego bez ich powiązania z przepisami znajdującymi zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Wobec niepodważenia w drodze odpowiednio sformułowanego zarzutu ustaleń faktycznych, Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami poczynionymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z których wynika, że: skarżący nabył sporną nieruchomość mocą aktu notarialnego z 28 września 2000 r. Nieruchomość ta, z oczywistych względów, nie była objęta decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 8 października 1998 r. o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej w stosunku do Przedsiębiorstwa Transportowo-Handlowego "B." Mariusz Kazimierz S. Dopiero decyzją z 29 marca 2001 r. Wojewoda (...) zmienił powyższą decyzję poprzez stwierdzenie, że status zakładu pracy chronionej przyznaje się także w odniesieniu do nieruchomości w S. przy ul. L. 178.

Przyjęcie tych ustaleń za wiążące prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego. Ustalenia te miały bowiem decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego wprowadzających zwolnienie od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej.

W tej sytuacji do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł doprowadzić także zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...), przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Należy nadmienić, że był to jedyny poprawnie sformułowany zarzut skargi kasacyjnej, umożliwiający kontrolę zaskarżonego orzeczenia pod jego kątem.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie podziela stanowisko przedstawione w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 5 listopada 2001 r. /FPS 7/01 - ONSA 2002 Nr 2 poz. 56/, zgodnie z którym podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania wchodzącego w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej.

Argumenty przedstawione w powyższej uchwale przesądzają o jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale wskazał, że użyte w przepisie art. 31 ust. 1 ustawy o rehabilitacji (...) sformułowanie, iż prowadzący zakład jest zwolniony m.in. od podatków "w stosunku do tego zakładu" z językowego punktu widzenia należy odczytać jako kształtujące dodatkowy warunek zwolnienia podatkowego, a więc zawężenie jego zakresu przedmiotowego. Z powyższego zwrotu wynika bowiem, że zwolnienia od podatków udzielono zakładowi pracy chronionej tylko w stosunku do tego zakładu. A contrario - podatki należne od prowadzącego zakład pracy chronionej, ale niepozostające w związku z funkcjonowaniem tego zakładu, rozumianym jako prowadzenie działalności gospodarczej w warunkach określonych w art. 28, podlegają uiszczeniu na zasadach ogólnych.

Za powyższą wykładnią przemawia także założenie racjonalności ustawodawcy: w poprzedniej regulacji dotyczącej niniejszego zwolnienia przytoczony zwrot nie występował; a więc wprowadzenie go do ustawy musiało mieć na celu zawężenie zakresu przedmiotowego zwolnienia. Inna wykładnia prowadziłaby do wniosku, że ustawodawca użył w przepisie sformułowania zbędnego, prawnie nierelewantnego, co byłoby sprzeczne z zasadami prawidłowej legislacji.

Ponadto powyższe wnioski, wynikające z samej treści przepisu art. 31 ustawy o rehabilitacji (...), odpowiadają celowi ustanowionego zwolnienia podatkowego. Ustawodawca bowiem zamierzał, w drodze instrumentów o charakterze fiskalnym, zapewnić podmiotom, z natury rzeczy funkcjonującym w trudniejszych warunkach, wyrównanie szans w ich działalności, a tym samym chronić istniejące miejsca pracy dla osób niepełnosprawnych i stymulować tworzenie nowych. Warunki, jakie musi spełniać zakład pracy, aby uzyskać status zakładu pracy chronionej, świadczą o szczególnej dbałości o stworzenie osobom niepełnosprawnym takich miejsc pracy, które w pełni sprzyjają nie tylko samemu zatrudnieniu, ale także rehabilitacji zdrowotnej tych osób. Jako sprzeczne z tak zakreślonymi celami byłoby objęcie bezwarunkowym zwolnieniem od podatku od nieruchomości wszystkich budynków, budowli i gruntów wymienionych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, który prowadzi zakład pracy chronionej, a więc zwolnieniem nieuwzględniającym tego, czy dana nieruchomość wchodzi w skład tego zakładu zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Dopiero taka decyzja jest potwierdzeniem spełnienia przez nieruchomość wszystkich wymogów, umożliwiających wykorzystanie jej jako zakład pracy przeznaczony do zatrudnienia niepełnosprawnych.

Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że również Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko zaprezentowane w tezie i uzasadnieniu uchwały, o czym świadczy treść rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroku. Z uwagi na powyższe niezrozumiałym jest użycie w ostatnim zdaniu uzasadnienia stwierdzenia sprzecznego ze wszystkimi wcześniejszymi wywodami: "Z podatku od nieruchomości zwolnione są nieruchomości wymienione w decyzji wojewody o nadaniu statusu zakładu pracy chronionej oraz nieruchomości niewymienione w powyższej decyzji, ale związane z prowadzonym przez podatnika zakładem pracy chronionej". Przy przyjęciu takiej wykładni, sprzecznej z treścią omówionego przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o rehabilitacji (...) oraz jego wykładni wyrażonej w przywołanej uchwale, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji powinno być odmienne. W tym miejscu należy zauważyć, że podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy w wyroku z 24 kwietnia 2003 r. /SA/Bd 605/03/, na który powołuje się skarżący w skardze kasacyjnej. Z jednej strony Sąd ten podnosi, że "w pełni podziela" stanowisko zaprezentowane w przedmiotowej uchwale, z drugiej zaś stwierdza, że uzasadnionym jest wniosek o objęciu zwolnieniem od podatku od nieruchomości dwóch kategorii gruntów: enumeratywnie wymienionych w decyzji wojewody oraz nie wymienionych, ale związanych z prowadzonym przez podatnika zakładem pracy chronionej. Stanowisko to nie zostało poparte żadnymi argumentami, przez co nie wpływa w istocie na stanowisko tutejszego Sądu. Na marginesie należy dodać, że pogląd sądu w Bydgoszczy jest wyjątkiem od linii orzeczniczej ujednoliconej przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 5 listopada 2001 r. Jako przykład można wskazać choćby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2005 r., FSK 1701/04 /nie publ./.

Z wszystkich przedstawionych powodów należało uznać, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.