Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 811/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jerzy Drwal,, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi C. S.-B. na postanowienie Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w L. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmówił C. S.-B. przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...].

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] marca 2014 r. Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia ogłosił postępowanie Nr [...], w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej – Leczenie stomatologiczne, w zakresie świadczeń ogólnostomatologicznych na obszarze gminy T. Rozstrzygnięcie postępowania nastąpiło w dniu 30 maja 2014 r.

W dniu 3 czerwca 2014 r. C. S.-B. złożyła odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia. Decyzją Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r., doręczoną skarżącej w dniu [...] czerwca 2014 r., odwołanie zostało oddalone.

Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. C. S.-B. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...], organ stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Następnie, pismem z dnia 3 lipca 2014 r. (nadanym w placówce pocztowej dnia 4 lipca 2014 r.), skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, załączając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. odebrał w dniu 13 czerwca 2014 r. syn skarżącej, który przekazał korespondencję skarżącej dopiero w dniu 23 czerwca 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a, przywrócenie terminu jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie przesłanek. W ocenie w organu w niniejszej sprawie skarżąca nie spełniła dwóch z nich. Po pierwsze, uchybienie terminu nie nastąpiło bez jej winy. Zaniechanie przekazania doręczonej korespondencji przez osobę, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego wywołuje skutki dla adresata rozstrzygnięcia i nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy adresata decyzji. Ponadto, skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, bowiem o doręczeniu decyzji dowiedziała się w dniu 23 czerwca 2014 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony 4 lipca 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu.

W skardze na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu C. S.-B. domagała się uchylenia postanowienia i dokonania oceny prawnej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała odrzucenie jej oferty, zarzucając, że nie dano jej możliwości uzupełnienia oferty. Podniosła, że jest stałą mieszkanką T. i od wielu lat prowadzi tam praktykę stomatologiczną. Skarga nie zawiera jednak jakichkolwiek zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2014 r., odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r.

Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu organ przywraca termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu uzależnione jest od łącznego spełnienia czterech przesłanek, tj. wniesienia przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, dochowania siedmiodniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy oraz dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony termin. Brak którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek wyklucza możliwość przywrócenia uchybionego terminu.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu oraz dokonała czynności, dla której ustanowiony był termin. Prawidłowe jest stanowisko organu, że nie zostały jednak spełnione pozostałe dwie przesłanki wynikające z powyższego przepisu, tj. skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

We wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że ustanie przyczyny uchybienia terminu nastąpiło w dniu 23 czerwca 2014 r., z momentem przekazania jej przez syna przesyłki zawierającej decyzję. Siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu upływał zatem w dniu 30 czerwca 2014 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu skarżąca nadała w placówce pocztowej w dniu 4 lipca 2014 r. Okoliczność ta znajduje pełne potwierdzenie w aktach sprawy i nie jest kwestionowana przez skarżącą.

Tym samym nie budzi wątpliwości stanowisko organu, iż złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia, określonego w art. 58 § 2 k.p.a.

Skarżąca nie uprawdopodobniła również, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. We wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że skierowaną do niej korespondencję odebrał w dniu 13 czerwca 2014 r. jej syn i przekazał ją skarżącej dopiero 23 czerwca 2014 r. Okoliczność ta nie można jednak stanowić okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu. Należy bowiem zauważyć, że doręczenie decyzji z dnia 11 czerwca 2014 r. nastąpiło w trybie 43 k.p.a., który stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Doręczenie wywołuje skutek prawny, jeżeli jest dokonane za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika. Skarżąca była nieobecna w miejscu zamieszkania w czasie doręczenia przesyłki, zaś pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez jej dorosłego domownika – syna skarżącej, który podjął się oddania pisma adresatowi. Doręczenie pisma w sposób określony w art. 43 k.p.a. stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, które może być obalone dowodem przeciwnym, gdy adresat udowodni, że pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. W rozpoznawanej sprawie okoliczności związane ze skutecznością doręczenia zastępczego nie były kwestionowane. Trafnie zatem przyjął organ, że doręczenie zastępcze nastąpiło z dniem 13 czerwca 2014 r.

W ocenie Sądu, nieprzekazanie przesyłki skarżącej przez dorosłego domownika, który ja odebrał, nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Domagając się przywrócenia terminu strona powinna uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Skarżąca nie wskazała żadnych nadzwyczajnych okoliczności, wskazujących na to, że istniała rzeczywista i niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda w dokonaniu czynności w terminie. Okoliczność, że osoba, której wręczono pismo za pokwitowaniem nie oddała go niezwłocznie adresatowi przez zwykłe zaniedbanie nie stanowi niedającej się usunąć przeszkody i nie uzasadnia przywrócenia terminu. Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie wykracza poza zwykłą staranność uzgodnienie zasad odbioru przesyłek w przypadku wspólnego zamieszkiwania kilku dorosłych osób. Skarżąca powinna liczyć się z tym, że w czasie jej nieobecności mogą być doręczane przesyłki, zwłaszcza że wzięła udział w postępowaniu konkursowym, z czym wiązało się kilkakrotne doręczanie korespondencji. Rzeczą skarżącej było więc zadbanie o prawidłowy odbiór przesyłek pocztowych do niej adresowanych. Niewywiązanie się przez syna skarżącej z przyjętego obowiązku niezwłocznego oddania przesyłki nie zwalnia zatem skarżącej z winy w uchybieniu terminu. Zaniedbanie takie wywołuje skutki dla adresata rozstrzygnięcia i nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy adresata. Powyższy pogląd wyrażony został w licznym orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 1954/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 835/14, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 159/13, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. I OSK 480/08).

Wobec powyższego należało przyjąć, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2014 r. nastąpiło bez jej winy.

Dodać należy, że również w skardze do Sądu nie wskazała skarżąca jakichkolwiek okoliczności świadczących o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Kwestionowała natomiast przebieg postępowania konkursowego, które nie było przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że organ prawidłowo odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżone postanowienie podjęte zostało na podstawie obowiązujących przepisów i nie narusza prawa.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).