Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 724/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekretarz sądowy Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

U A S A D N I E N I E

Prezydenta Miasta G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] odmówił K.P. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do zakupu [...].

Decyzję ta doręczono stronie w dniu 07 maja 2009 r..

Pismem z dnia 30 czerwca 2009 r. strona złożyła odwołanie od tej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 134 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, że w pouczeniu prawnym o przysługującym stronie środku odwoławczym od decyzji organu I instancji prawidłowo podał, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. za pośrednictwem Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.stwierdziło, w oparciu o znajdujące się w aktach, zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, że zaskarżoną decyzję doręczono stronie w dniu 07 maja 2009 r. Odbiór decyzji strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Tym samym 14 dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21 maja 2009 r.. Strona na odwołaniu umieściła datę 30 czerwca 2009 r. i skierowała go za pośrednictwem poczty do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w K. (na odwołaniu znajduje się pieczęć wpływu do Kancelarii Ogólnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w K. z dnia 03 lipca 2009 r. ) W odwołaniu strona nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i nie wskazała przyczyn uchybienia terminu do złożenia odwołania jak również nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ wskazał, że stosownie do art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że nie został zachowany przez stronę ustawowy termin do wniesienia odwołania. Termin ten zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. upłynął z dniem 21 maja 2009 r., a w zaskarżonej decyzji strona została prawidłowo pouczona o sposobie i terminie do wniesienia odwołania. Natomiast odwołanie wniesione zostało po terminie wymaganym przepisami prawa tj. 30 czerwca 2009 r. (z komputerowego wydruku z rejestru korespondencji przychodzącej prowadzonej przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] wynika, że pismo zostało nadane w dniu 30 czerwca 2009 r.) , który był dniem wpływu odwołania do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że w sytuacji, gdy nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy nie jest uprawniony do merytorycznego orzeczenia w sprawie, gdyż stanowiłoby to rażące naruszenie prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący K.P. domagał się ponownego rozpoznania jego sprawy. Opisał swoją trudną sytuację bytową, a także wskazał na zły stan zdrowia. Domagał się, aby Sąd przyznał mu "ryczałt finansowy".

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie argumentację przytoczoną w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony orzeczeniem, czy rozstrzygnięcie wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W sprawie niniejszej orzeczenie organu I instancji zapadło w dniu [...] r.. Doręczone zostało stronie skarżącej w dniu 07 maja 2009 r..

Orzeczenie to zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie złożenia odwołania.

Zgodnie z treścią art. 129 § 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a zatem w przedmiotowym wypadku ustawowy czternastodniowy termin do jego wniesienia upływał w dniu 21 maja 2009 r. .

Natomiast strona skarżąca odwołanie takie złożyła dopiero dniu 30 czerwca 2009 r..

W tym stanie rzeczy strona skarżąca uchybiła terminowi do złożenia odwołania o kilkadziesiąt dni.

Artykuł 58 k.p.a. w § 1 stanowi , że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin do na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, w § 2 stanowi , że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dla której określony był termin, dopełniając jednocześnie czynności dla której określony był termin , a w § 3 stanowi, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z powyższego wynika zatem, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść do organu właściwego do rozpoznania odwołania i to w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu.

Strona skarżąca nie zawarła w treści złożonego odwołania wniosku o przywrócenie terminu.

Art. 134 k.p.a. stanowi , że organ administracji stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz to , że postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Stąd też - zdaniem Sądu - mając na uwadze wszystkie wyżej naprowadzone powody organ odwoławczy prawidłowo postanowieniem z dnia [...] r. opartym o cytowany wyżej przepis prawa stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. Konsekwencją powyższego jest brak możliwości weryfikacji w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, albowiem korzysta ona z ochrony trwałości (art. 16 § 1 k.p.a.).

W tym stanie rzeczy - zdaniem Sądu Administracyjnego – organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy obowiązującego prawa.

Sąd nie odniósł się do innych zarzutów skargi, albowiem w żadnej mierze nie dotyczą one zaskarżonego aktu.

Z tych przyczyn , skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, brak było podstaw do uwzględnienia skargi, a co za tym idzie podlegała ona oddaleniu, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).