Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 607/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41 ust 1 pkt 1,pkt 2,
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 33 par 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi M. T. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) zwolnił ze służby mł. asp. M.T. Na podstawie art. 108 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. [...] mł. asp. M. T. został uznany za niezdolnego do służby – kat. [...] . Jednocześnie zaliczono go do [...] ustalając, że [...] Wskazano, że [...] pozostaje w związku ze służbą w Policji i w związku ze szczególnymi właściwościami służby. Komendant Miejski Policji dodał, że w dniu [...] r. Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie Nr [...] i z tą datą stało się ono ostateczne. W dniu [...] r. M. T. złożył wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, wskazując na treść art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, zaś w dniu [...] r. (pismem z dnia [...] r.) wymieniony złożył sprostowanie wskazanej uprzednim wnioskiem podstawy prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego, wymieniając jako właściwą podstawę treść art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Organ I instancji opisał przebieg postępowania w zakresie wniosków M. T. o wyłączenie organu – Komendanta Miejskiego Policji Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Głównego Policji, a wraz z nimi podległych im funkcjonariuszy od udziału w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, wskazując, że wnioski te zostały rozpoznane – odmówiono wyłączenia wspomnianych organów oraz podległych im funkcjonariuszy Policji od udziału w tym postępowaniu.

Powołując się na treść art. 32 i 33 k.p.a., Komendant Miejski Policji wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego udziału, przy czym pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. W sytuacji gdy strona działa w sprawie przez pełnomocnika, ustanowiony pełnomocnik jest obowiązany dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym pełnomocnikiem strony może być wyłącznie osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

Zdaniem organu, mł. asp. M. T. w niniejszym postępowaniu nie ustanowił skutecznie pełnomocnika. Norma art. 40 § 2 k.p.a., zgodnie z którą jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, odnosi się do prawidłowo i skutecznie ustanowione pełnomocnika co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

Organ podkreślił, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadano z uwagi na fakt, że stwierdzone u mł. asp. M. T. istnieje od 4 grudnia 2014 r., przy czym jest on całkowicie niezdolny do służby. Brak dyspozycyjności policjanta, wynikający ze stanu zdrowia jest w oczywisty sposób sprzeczny z interesem służby. Do podstawowych zadań Policji należą bowiem w szczególności ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania.

Pismem z dnia [...] r., M. T. odwołał się od powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] r., zarzucając mu rażące naruszenie prawa. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i "spowodowanie wydania merytorycznej decyzji z poszanowaniem ustanowionego prawa".

Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks Postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Komendant Miejski Policji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego szczegółowo ustalił stan faktyczny i wypowiedział się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Prawidłowo też zastosował instytucję nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności – ze względu na interes służby oraz interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone w wymienionej ustawie. Zdaniem organu, skarżący nie spełnia podstawowego warunku do pełnienia służby w Policji określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, czyli nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do służby w formacjach uzbrojonych. Ponadto organ wszechstronnie wyważył prymat interesu społecznego nad interesem indywidulanym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa, sformułowanego w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, ze o rażącym naruszeniu prawa można mówić gdy decyzja pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że nie może być ona akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zdaniem organu, rozkaz personalny z dnia 3 lutego 2016 r. w żaden sposób nie narusza prawa.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez M. T. skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 8 k.p.a., tj. zasady pogłębiania zaufania do działań organów,

2. art. 9 k.p.a. przez nienależyte zaniechanie informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i czym świadomie organ działał w celu poniesienia przez stronę szkody z powodu nieznajomości prawa,

3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, między innymi poprzez niezapoznanie końcowe z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tym samym uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego, nieinformowanie strony, w jakim stadium znajdowało się przedmiotowe postępowanie, nierespektowanie ustanowionego przez stronę pełnomocnika w sprawie, a co najważniejsze niedoręczenie wskazanemu prawidłowo pełnomocnikowi wydanych decyzji co powoduje, że zwolnienie ze służby staje się nieskuteczne, zaniechanie udzielania stronie stosownych pouczeń przed wydaniem wiążących decyzji, czym działano na szkodę strony postępowania, wydanie stronie w piśmie z dnia 21 stycznia 2016 r. i 25 stycznia 2016 r. przez Komendanta Głównego Policji błędnych pouczeń dotyczących złożenia osobnych wniosków o wyłącznie pracowników organu od przedmiotowego postępowania, doręczenie stronie postanowień o odmowie wyłączenia piastuna organu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie, Komendanta Miejskiego Policji i podległych im pracowników oraz pouczeń wydanych przez Komendanta Głównego Policji w dniu 18 lutego 2016 r. razem z zaskarżoną decyzją o zwolnieniu ze służby (w jednej kopercie),

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. , poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego (pominięto fakt dwukrotnego odwołania się od wydanego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW i postanowienie WSA w Warszawie stwierdzające niedopuszczalność wywiedzionej przez organ policji skargi do tego Sądu na wskazane powyżej orzeczenie lekarskie),

5. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek, brak szczegółowego, wyczerpującego uzasadnienia powodów, dla których wydano zaskarżoną decyzję,

6. naruszenie k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie decyzji przez organ I instancji jak i organ odwoławczy tj. przed wejściem do obrotu prawnego, doręczeniem stronie postanowień stanowiących rozstrzygnięcia incydentalne (o odmowie wyłączenia Komendanta Miejskiego Policji, Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz ich pracowników),

7. art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności bez wskazania jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i "spowodowanie wydania merytorycznej decyzji z poszanowaniem ustanowionego prawa".

Zdaniem skarżącego organ rażąco naruszył prawo strony do działania w niniejszym postępowaniu przez wskazanego prawidłowo pełnomocnika informując o nieuwzględnieniu pełnomocnictwa dopiero w uzasadnieniu skarżonej decyzji, uniemożliwiając tym samym uczynienie zadość ewentualnemu wezwaniu do usunięcia hipotetycznych braków formalnych udzielonego pełnomocnictwa. Skutkiem takiego zachowania było niedoręczenie wskazanemu pełnomocnikowi wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby oraz decyzji organu II instancji, co powoduje, że zwolnienie ze służby nie wywarło skutku prawnego.

Skarżący podniósł ponadto, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznawania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Prawo to gwarantuje stronie możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w kwestii wszystkich dowodów i materiałów.

Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł

o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. [...] mł. asp. M. T. został uznany za niezdolnego do służby – kat. [...] . Jednocześnie zaliczono go do [...] ustalając, że [...]. Wskazano, że [...] pozostaje w związku ze służbą w Policji i w związku ze szczególnymi właściwościami służby. Należy zaznaczyć, że w dniu [...] r. Centralna Komisja Lekarska wydała orzeczenie Nr [...] utrzymujące w mocy orzeczenie z dnia [...] .

Niespornym jest także i to, że w dniu [...] r. M. T. złożył wniosek do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wszczęcie postępowania administracyjnego, "w trybie art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji", zaś w dniu 4 listopada 2015 r. pismem z dnia 30 października 2015 r. wymieniony złożył sprostowanie wskazanej uprzednim wnioskiem podstawy prawnej wszczęcia postępowania administracyjnego, wymieniając jako właściwą podstawę treść art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że wydanie przez Komendanta Miejskiego Policji rozkazu personalnego z [...] r. o zwolnieniu M. T. ze służby, zgodne było z wolą skarżącego wyrażoną we wspomnianym wyżej wniosku (wskazany przez niego art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji przewiduje zwolnienie policjanta ze służby w wypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przed komisją lekarską).

Co istotne, w skardze z dnia [...] r., M. T. nie zawarł zarzutów dotyczących samego rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, lecz podniósł zarzuty dotyczące postępowania, w wyniku którego rozkaz ten został wydany oraz zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2016 r. (sygn. akt II OSK 1305/14), należy stwierdzić, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych, albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści.

W niniejszej sprawie, nie ulega wątpliwości, że wydany w dniu [...] r. rozkaz personalny dotyczący zwolnienia skarżącego ze służby był co do zasady zgodny z jego oczekiwaniami. Jak już wspomniano wymieniony złożył bowiem wniosek o wszczęcie postpowania administracyjnego w trybie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w wypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przed komisją lekarską (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie). Należy zaznaczyć, że wspomniany wyżej rozkaz personalny został wydany w oparciu o prawomocne orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r.[...] , którym mł. asp. M. T. został uznany za niezdolnego do służby (Centralna Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] utrzymała to orzeczenie w mocy).

W tej sytuacji nie sposób zgodzić się ze skarżącym, że "niezapoznanie końcowe z zebranym w sprawie materiałem dowodowym", czy nieinformowanie strony, w jakim stadium znajdowało się przedmiotowe postępowanie" mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na marginesie należy przy tym zauważyć, że organ nie zgromadził w postępowaniu żadnego materiału dowodowego, który nie byłby znany skarżącemu. Rozkaz personalny z dnia [...] r. został wydany w oparciu o orzeczenia: Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz Centralnej Komisji Lekarskiej na które skarżący powołał się w opisanym wyżej wniosku z dnia [...] r., sprostowanym wnioskiem z dnia [...]

Z uwagi na powyższe, także doręczenie stronie postanowień "o odmowie wyłączenia piastuna organu Komendanta Wojewódzkiego Policji, Komendanta Miejskiego Policji i podległych im pracowników oraz pouczeń wydanych przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] r. razem ze skarżoną decyzją o zwolnieniu ze służby (w jednej kopercie)" – takiego wpływu na wynik sprawy mieć nie mogło.

Odnosząc się do zarzutu nierespektowania ustanowionego w sprawie przez stronę pełnomocnika oraz niedoręczenia wskazanemu pełnomocnikowi wydanych decyzji, należy zgodzić się z organem odwoławczym, że pełnomocnictwo to (dla "Pana A. D., adres dla korespondencji[...] ") zostało złożone nieprawidłowo.

Zgodnie z treścią art. 33 § 3 k.p.a., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, przy czym adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie.

W niniejszej sprawie pełnomocnictwo to nie zostało jednak złożone przez pełnomocnika lecz przez samą stronę.

Zdaniem Sądu należy w pełni podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2007 r. (sygn. akt I SA/Po 485/08), w którym odwołano się co prawda do przepisu art. 137 § 3 zd. 1 Ordynacji podatkowej, jednak w dacie orzekania przepis ten brzmiał analogicznie jak przepis art. 33 § 3 k.p.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu to ustanowiony pełnomocnik ma obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa. Kategoryczne brzmienie tego przepisu nie powinno pozostawiać żadnych wątpliwości, że to pełnomocnik chcący występować w postępowaniu w takim charakterze, jest zobligowany do przedłożenia do akt konkretnej sprawy dokumentu potwierdzającego umocowanie do działania w cudzym imieniu i wyznaczającego jego zakres. Aby zatem organ administracji mógł traktować jakąś osobę fizyczną jako pełnomocnika strony taki pełnomocnik musi zamanifestować swoją wolę działania w imieniu reprezentowanego poprzez złożenie stosownego oświadczenia na piśmie do akt sprawy lub ustnie do protokołu. Organ administracji nie może natomiast z urzędu traktować danej osoby jako pełnomocnika, nie można bowiem wykluczyć, iż z pewnych względów osoba ta nie będzie chciała uczestniczyć w konkretnej sprawie w takim charakterze, mimo że podatnik przesłał (złożył) organowi takowe pełnomocnictwo. Dlatego w doktrynie (por. np. J. Siemieniako, M. Charkiewicz, Pełnomocnik w Ordynacji podatkowej - wybrane problemy, "Monitor Podatkowy" 2007, nr 7, s. 21 i n.) przyjmowano, że "... Udzielenie pełnomocnictwa jest dwustronną czynnością prawną, dla swej ważności wymaga zgody obu stron. Najczęściej strony stosunku pełnomocnictwa łączy umowa zlecenia. Umowa taka może być zawarta w dowolnej formie - pisemnej lub ustnej. W postępowaniu przed organem podatkowym nie jest wymagane udokumentowanie przyjęcie pełnomocnictwa przez pełnomocnika. Sam fakt, że pełnomocnik przedkłada pełnomocnictwo i działa za stronę świadczy, że przyjął pełnomocnictwo".

Pomijając okoliczność, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnictwo złożył do akt spawy administracyjnej skarżący nie zaś pełnomocnik, należy stwierdzić raz jeszcze, że okoliczność ta również nie miała znaczenia dla wyniku sprawy, skoro co do zasady jest on zgodny z oczekiwaniami strony. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że uzupełnienie opisanego wyżej braku pełnomocnictwa przez skarżącego nie jest możliwe bowiem samo pełnomocnictwo zostało sporządzone prawidłowo, a jedynie złożył je niewłaściwy podmiot, co powoduje, że nie można przyjąć, iż podjął się on reprezentowania osoby udzielającej pełnomocnictwa w przedmiotowym postępowaniu. Ponowne przesłanie pełnomocnictwa przez skarżącego nie zmieniłoby w żaden sposób sytuacji, zaś domaganie się nadesłania pełnomocnictwa, od osoby której zostało ono udzielone, w sytuacji gdy osoba ta nie dokonała w sprawie jakiejkolwiek czynności byłoby nieuzasadnione.

Za niezasadny należy, zdaniem Sądu, uznać także zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego jak również art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu decyzji racjonalnych i wiarygodnych przesłanek, brak szczegółowego, wyczerpującego uzasadnienia powodów, dla których wydano zaskarżoną decyzję.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że stosowny materiał dowodowy został w sprawie zebrany, a w uzasadnieniu decyzji wskazano powody dla których została ona wydana. Raz jeszcze należy w tym miejscu wskazać, że decyzja z dnia 3 lutego 2016 r., została wydana w oparciu o stosowne orzeczenia komisji lekarskich, z uwagi na ich treść (wskazującą na niezdolność M. T. do służby).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności bez wskazania "jakiejkolwiek rzeczywistej okoliczności uzasadniającej występowanie w sprawie interesu społecznego, który powodowałby konieczność nadania mu przedmiotowego rygoru, a jednocześnie błędne utożsamianie pojęcia ważnego interesu służby z interesem społecznym", należy stwierdzić, że jest on nietrafny.

Wbrew stanowisku skarżącego organy obu instancji wskazały racjonalne powody, dla których wspomniany rygor należało zastosować. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na interes służby oraz interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny.

Należy w pełni podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2012 r. (sygn. akt I OSK 1806/11), zgodnie z którym "co do zasady ważnym interesem społecznym uprawniającym do zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności jest potrzeba zapewnienia jednostkom organizacyjnym Policji odpowiedniej obsady kadrowej. Oznacza to, że zastosowanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji, z powodu nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne i mieści się w przesłance ważnego interesu społecznego, o którym mowa w art. 108 § 1 k.p.a.".

W tym stanie rzeczy zaskarżone orzeczenie nie budzi prawnych zastrzeżeń wobec czego Sąd uznał, że skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega ona oddaleniu – zgodnie z dyspozycją art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.