Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3801/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 513 ust. 1 pkt 2, art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. E. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 3801/15

UZASADNIENIE

Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...]10.2015 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. E. (poprzednio S.Y.) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń.

W dniu [...] 04.2010r. S.Y. (obecnie A. E.), przebywając w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia [...] 06.2010r., wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, motywując go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską, A.G., sprawowaniem opieki nad ich małoletnim dzieckiem oraz wykonywaniem pracy w naszym kraju.

Decyzją z dnia [...].01.2011r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Decyzją z dnia [...] 05.2011r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 listopada 2011r. oddalił skargę. Cudzoziemiec złożył skargę kasacyjną na ww. wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 05.09.2013r. sygn. akt II OSK 858/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie oraz ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu [...]12.2013r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zalecono uwzględnienie treści wyroku NSA z dnia 5 września 2013r. uchylającego wyrok WSA w Warszawie i decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w sprawie dotyczącej odmowy udzielenia S.Y. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tut. organ wskazał, iż zgodnie z treścią wyroku NSA należy dokonać analizy treści orzeczonych wobec cudzoziemca wyroków sądowych, a następnie zastosować zasadę proporcjonalności w celu stwierdzenia, czy pobyt S.Y. w Polsce będzie faktycznie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego w odniesieniu do faktu posiadania w Polsce rodziny - żony i dziecka, obywateli polskich tj. okoliczności, wynikających z przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. (Dz. U. z 1993r, Nr 61. poz. 284 z późn. zm.) i Konwencji o prawach dziecka (Dz. U. z 1991r" Nr 120. poz. 526 z późn. zm.). W dniu [...]01,2015r. Wojewoda [...] wydał decyzję orzekającą o odmowie udzielenia S.Y.zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...]02.2015r. wnioskodawca złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W trakcie postępowania odwoławczego uzyskano informację, że cudzoziemiec posługuje się dokumentem podróży wydanym na dane personalne: A. E.. W dyspozycji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w związku z prowadzonym postępowaniem odwoławczym znajdowały się dokumenty zawierające informacje niejawne, którym została nadana klauzula: "zastrzeżone " dotyczące ww. postępowania. Postanowieniem z dnia [..] 08.2015 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił M.O.. pełnomocnikowi obywatela [...]- A. E. przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula: "zastrzeżone".

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy uwzględnił materiał dowodowy zgromadzony w toku wszystkich postępowań dotyczących pana A. E. (poprzednio S. Y.). w tym postępowań o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oraz postępowania w sprawie wydalenia cudzoziemca, w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia.

Z akt dotyczących A. E. (poprzednio S. Y.) wynika, że w dniu [...] 07.2007r. zawarł on związek małżeński z obywatelką polską panią A. G.. Z ww. związku cudzoziemiec posiada syna. W. (ur. 2005r.). Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewoda [...] dwukrotnie udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony: decyzją z dnia [...] 06.2008r. z terminem ważności do dnia [...] 06.2009r. oraz decyzją z dnia [...] 06.2009r. z terminem ważności do dnia [...] 06.2010r. W uzasadnieniu decyzji z 2009r. podniesiono, że organ rozpatrujący sprawę nie mógł jednoznacznie stwierdzić, czy w stosunku do S.Y. znajdują zastosowanie przepisy art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, stąd udzielił mu przedmiotowego zezwolenia na okres roku, w związku z informacją Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., iż wobec Cudzoziemca zapadły dwa nieprawomocne wyroki karne. Ww. zezwolenia zostały mu udzielone na dane osobowe: S. Y.. W dniu [...]10.2010r. A. E. (posługujący się wówczas danymi: S.Y.) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, motywując go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską, panią A. G., sprawowaniem opieki nad ich małoletnim dzieckiem oraz wykonywaniem pracy w naszym kraju. Decyzją z dnia [...]01.2011r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Powyższe rozstrzygnięcie zostało następnie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 28.03.2012r. oddalił skargę. Cudzoziemiec złożył skargę kasacyjną na ww. wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 05.09.2013r., sygn. akt II OSK 1922/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie oraz ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Decyzją z dnia [...] 12.2013r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o przekazaniu ww. sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność uwzględnienia zasady proporcjonalności. W dniu [...] 02.2015r. Wojewoda [...] orzekł ponownie o odmowie udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia. Decyzją z dnia [...] 10.2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Organ wskazał, że cudzoziemiec, posługujący się danymi osobowymi – S. A. (A.), ur.[...]., T., s. I. i T. w dniu [...] 01.1999r. zawarł związek małżeński z panią E.J.. ur. [...]r. W związku z okolicznością pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską w dniu [...]04.2004r. Wojewoda [...], decyzją nr [...] udzielił cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. Jednakże z uwagi na fakt, że nie podał on we wniosku o udzielenie ww. zezwolenia, iż był karany oraz, że toczy się wobec niego postępowanie karne, decyzją z dnia [...] 03.2005r. ww. organ wydał decyzję orzekającą cofnięciu mu ww. zezwolenia. Po złożeniu przez cudzoziemca odwołania. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...].01.2006r. Wojewoda [...] ponownie orzekł o cofnięciu cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się w Polsce. Po odwołaniu cudzoziemca, w dniu [...] 06.2006r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ponadto, w dniu [...] 01.2012r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo pełnomocnika S.Y. w którym wniesiono o udzielenie cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. W dniu [...] 02.2012r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydalenia S. Y. z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i decyzją z dnia [...].02.2013r. orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakazie ponownego wjazdu na to terytorium i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji odstąpił jednocześnie od określenia terminu dobrowolnego opuszczenia terytorium Polski przez cudzoziemca. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] 11.2013r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, kierując się m.in. przedmiotowym wyrokiem NSA. Po ponownym rozpatrzeniu ww. sprawy Wojewoda [...] w dniu [...] 02.2015r. wydał decyzję orzekającą o wydaleniu S. Y.z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zakazie ponownego wjazdu na to terytorium i państw obszaru Schengen przez okres 5 lat licząc od dnia wykonania decyzji lub, gdy decyzja nie zostanie wykonana - od dnia wydania decyzji, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Od ww. rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] 10.2015r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W dniu [...] 09.2013 r. cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do Wojewody [...]. W przedmiotowym wniosku podał, że nazywa się A. E., że jest to jego nazwisko poprzednie i rodowe; jako imiona rodziców wskazał: S., M.; jako miejsce urodzenia [...], [...]; stan cywilny - kawaler; wykształcenie - średnie; zawód wykonywany kierowca, miejsce obecnego i zamierzonego pobytu w Polsce – E.. Cudzoziemiec wskazał także, że nie był karany, że nie toczy się wobec niego postępowanie karne lub sądowe oraz, że nie ciążą na nim zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych lub decyzji i postanowień administracyjnych. Nie wskazał również żadnych członków rodziny zamieszkujących na terytorium Polski. Decyzją z dnia [...]11.2013r. Wojewoda [...]udzielił A. E. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...] 07.2015 r. Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia cudzoziemcowi ww. zezwolenia na pobyt czasowy. Dane osobowe S.Y.były wpisane w dniu [...]08.2012r. do Systemu Informacyjnego Schenegen w celu odmowy wjazdu na terytorium Państw Schengen. Obecnie nie figurują w ww. Systemie. Zmiana danych osobowych w paszporcie cudzoziemca umożliwiła mu uzyskanie wizy wjazdowej do Polski. Ponadto cudzoziemiec na nazwisko A. E. otrzymał wizę nr [...], ważną od dnia [...].05.2013r. do [...].11. 2013 r., wydaną przez Konsulat Generalny [...] w [...] i na tej podstawie swobodnie przekraczał granicę Polski.

Organ wskazał, że w związku z pozostawaniem przez A. E. w związku małżeńskim z obywatelką polską podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie dot. udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest stwierdzenie, czy zachodzą wobec niego przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach oraz czy nie zachodzą okoliczności wyłączające wydanie tego zezwolenia określone w art. 57 ww. ustawy. Należało zatem ustalić, czy cudzoziemiec pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelką polską i czy okoliczność ta uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące, jak również przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy przedmiotowy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, czy wjazd i pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ ustalił, iż obecnie cudzoziemiec figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem karnym przez Sąd Rejonowy w G. z dnia [...] 07.2012r., sygn. akt II K [...]. Zgodnie z treścią ww. wyroku A. E. (poprzednio S. Y.) przedstawiono następujące zarzuty:

1. W dniu [...] grudnia 1998 r., w nieustalonym miejscu. Pan S. Y. udzielił pełnomocnictwa K. W. w S spółka z o.o. w G., który posłużył się tym pełnomocnictwem przy podpisywaniu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, z zamiarem wyłudzenia tych usług, działając na szkodę P. spółka z o.o. w W.. Zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu pięciu lat od odbycia w okresie od [...] 10.1996 r. do [...] 04.1998 r. części kary dwóch lat pozbawienia wolności, orzeczonej przez Sąd Wojewódzki w [...] wyrokiem z dnia [...] 02.1998 r., w sprawie [...] za przestępstwa z art. 125 § 2 d. kk w zw. z art. 58 d. kk i art. 265 § 1 d. kk, to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

2. w dniu [...] grudnia 1998 r. w nieustalonym miejscu działając w warunkach powrotu do przestępstwa, udzielił pełnomocnictwa R. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w firmie T. w S., którym to zaświadczeniem R. K. posłużył się podczas podpisywania umowy w celu wyłudzenia świadczenia usług telekomunikacyjnych, na szkodę P. S.A. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa M.D. w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w T. spółka z o.o. w R., którym to zaświadczeniem M. D. posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

3. w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w T. spółka z o.o. w R. która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. S.A. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

4. w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A.K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W. to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

5. w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania kolejnej umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

6. w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania kolejnej umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

7. w dniu [...] marca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania kolejnej umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

8. w dniu [...] kwietnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa K. W., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w Z. s.c. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. S.A. w W. to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

9. w dniu [...] kwietnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. W.. w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w firmie E. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

10. w dniu [...] kwietnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. D., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w Z. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

11. w dniu [...] kwietnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. D., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w Z. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. S.A. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

12. w dniu [...] maja 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa K.G., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. spółka z o.o. w R., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

13. w dniu [...] lipca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa K. G., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. spółka z o.o. w R., która tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

14. w dniu [...] lipca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. D.. w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w S. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. S.A., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

15. w dniu [...] lipca 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. D., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w S. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania kolejnej umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

16. w dniu [...] sierpnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. D., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

17. w dniu [....] sierpnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. D.. w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania kolejnej umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

18. w dniu [...] sierpnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa W. D., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w S. w G., który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

19. w dniu [...] sierpnia 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa A. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w P. w G., który tym zaświadczeniem posłużyła się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk. w zw. z art. 286 § 1 kk. w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

20. w dniu [...] września 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa K. W., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu i fałszywe zaświadczenie o zatrudnieniu w firmie E. w Gdyni, który tym zaświadczeniem posłużył się podczas podpisywania umowy, wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

21. w dniu [...] września 1999 r. w nieustalonym miejscu, działając w warunkach powrotu do przestępstwa udzielił pełnomocnictwa J. K., w ten sposób, że przekazał ww. pieniądze na zakup telefonu wyłudzając w ten sposób świadczenie usług telekomunikacyjnych na szkodę P. spółka z o.o. w W., to jest o przestępstwo z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 286 § 1 kk, w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk,

22. w dniu [...] września 1999 r. w G. czynił przygotowania do posłużenia się podrobionymi zaświadczeniami o zatrudnieniu w ten sposób, że w samochodzie marki [...] o nr rej. [...]. którego był użytkownikiem posiadał cztery zaświadczenia o zatrudnieniu in blanco opatrzone pieczątkami P., zaświadczenie o zatrudnieniu M. N. w sklepie spożywczym w G., zaświadczenie o zatrudnieniu K. W. w firmie E. oraz posiadał podrobioną pieczątkę o treści: [...],to jest o przestępstwo z art. 270 § 3 kk.

We wskazanym wyroku pan S. Y. został uznany za winnego popełnienia wymienionych wyżej czynów i na podstawie art. 91 § 2 kk i art. 86 § 1 kk Sąd orzekł łączną karę dwóch lat pozbawienia wolności, a wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres 4 lat próby. Cudzoziemiec został uniewinniony jedynie od zarzutu popełnienia czynu wymienionego w punkcie 10. Ponadto zasądzono od oskarżonego zwrot poniesionych przez Skarb Państwa wydatków w części, tj. w kwocie 312.86 zł wraz z opłatą na rzecz Skarbu Państwa w wysokości 700 zł.

W toku ponownego rozpatrywania przez Wojewodę [...] sprawy dot. udzielenia panu A.E. (poprzednio S. Y.) zezwolenia na osiedlenie się wpłynęła negatywna opinia Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] 03.2014r. oraz materiały z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, opatrzone klauzulą "zastrzeżone".

W toku postępowania ustalono, że obecnie wobec cudzoziemca toczą się następujące postępowania:

• przed Sądem Rejonowym [...]. II Wydział Karny, sygn. akt II [...] - cudzoziemiec został oskarżony o przestępstwa skarbowe z art. 54 § 1 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 oraz 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 w zw. z art. 9 § 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 ze zm.). polegające na nieskładaniu deklaracji VAT. przez co Skarb Państwa narażono na uszczuplenie podatku od towarów i usług. Termin rozprawy nie został wyznaczony;

• przed Sądem Rejonowym [...] X Wydział Karny, sygn. akt [...] - cudzoziemiec został oskarżony o popełnienie dwóch czynów z art. 270 § 1 kk, tj. o podrobienie dwóch międzynarodowych praw jazdy. Termin sprawy wyznaczony na dzień [...] 12.2015 r.;

• przed Sądem Rejonowym [...]XI Wydział Karny. sygn. akt [...]- cudzoziemiec został oskarżony o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy z dnia [...] 06.2000 r. Prawo własności przemysłowej w zb. z art. 244 Kk w zw. z art. 11 § 2 kk. tj. o to. że wprowadził do obrotu, jak przedstawiciel firmy, środki ochrony roślin oznaczone podrobionym znakiem firmowym. Termin rozprawy wyznaczony na dzień [...] 11.2015 r.

Ponadto z pisma z dnia [...] 06.2014r. Prokuratury Apelacyjnej w [...]., V Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji wynika, że przeciwko A. E.(poprzednie dane S.Y.) przez Zarząd w [...] Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji prowadzone jest śledztwo (nr [...]) m. in. jako podejrzanemu o przestępstwo z art. 61 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W pismach ww. organu z dnia [...] 05.2015r. i z dnia [...] 07.2015r. wskazano, że postępowanie o sygnaturze [...], do którego dołączono materiały postępowania [...] znajduje się na etapie postępowania przygotowawczego i zakończenie śledztwa przewiduje się do dnia [...] 12.2015r. Przedmiotem postępowania jest działanie na terenie [...] innych miejscowości Województwa [...] zorganizowanej grupy przestępczej, trudniącej się m. in. czerpaniem korzyści z cudzego nierządu, obrotem znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych oraz prekursorów do wyrobu amfetaminy. Cudzoziemcowi postawiono w toku śledztwa w sumie piętnaście zarzutów, obejmujących czyny zabronione w art. 61 ustawy z dnia [...] 07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (,,kto, wbrew przepisom ustawy, rozporządzenia 273/2004 lub rozporządzenia 111/2005, w celu niedozwolonego wytworzenia środka odurzającego lub substancji psychotropowej, wytwarza, przetwarza, przerabia, dokonuje przywozu, wywozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia, wewnątrzwspólnotowej dostawy, przewozi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium innego państwa, nabywa, posiada, przechowuje lub wprowadza do obrotu prekursory, podlega grzywnie i karze pozbawienia wolności do lat 5 "), art. 270 § 1 kk (,,kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lal 5. "), art. 273 kk ("kto używa dokumentu określonego w art. 271 lub 272.podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2") oraz art. 299 § 1 i 5 kk ("kto środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości, pochodzące z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego, przyjmuje, przekazuje lub wywozi za granicę, pomaga do przenoszenia ich własności lub posiadania albo podejmuje inne czynności, które mogą udaremnić lub znacznie utrudnić stwierdzenie ich przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, ich wykrycie, zajęcie albo orzeczenie przepadku, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do łat 5." Stosownie do § 5 ww. artykułu .jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 lub 2, działając w porozumieniu z innymi osobami, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10" oraz art. 286 § 1 kk ("kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu łub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8"). Prokuratura Apelacyjna w [...]. wskazała, że w sprawie cudzoziemca są materiały niejawne (o klauzuli "tajne"' i "ściśle tajne"), lecz - na mocy zarządzenia dotyczącego udostępnienia akt sprawy z dnia [...] 08.2015r. sygn. akt [...]- odmówiono udostępnienia ww. materiałów Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców z uwagi na ich charakter, jak i rzekomą nieprzydatność dla postępowania prowadzonego przez tut. organ.

W dniu [...]03.2014 r. Sąd Rejonowy [...] X Wydział Karny na wniosek Prokuratury Apelacyjnej w [...]. z dnia [...] 02.2014 r. sygn. akt AP [...] wydał postanowienie nr [...] o tymczasowym aresztowaniu pana A.E. w postępowaniu przygotowawczym. W dniu [...] 09.2014 r. cudzoziemiec został przetransportowany do Aresztu Śledczego w [...]., z którego został zwolniony w dniu [...]08.2015 r. na mocy postanowienia o uchyleniu i zmianie środka zapobiegawczego wydanego w dniu [...] 08.2015r. Sygn. akt [...] przez prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Apelacyjnej w [...].. Na mocy ww. postanowienia zastosowano wobec cudzoziemca następujące środki zapobiegawcze: dozór Policji z obowiązkiem stawiennictwa raz na dwa tygodnie w Komendzie Miejskiej Policji w [...] z zakazem kontaktowania się z pokrzywdzonymi, zakaz opuszczania kraju, połączony z zatrzymaniem paszportu oraz poręczenie majątkowe w kwocie 100.000 PLN. W ww. postanowieniu wskazano, że materiał dowodowy zgromadzony dotychczas w sprawie w wysokim stopniu uprawdopodabnia, iż strona dopuściła się popełnienia zarzucanych jej przestępstw, cały czas istnieje obawa matactwa, lecz na obecnym etapie postępowania wystarczające będzie zastosowanie wobec cudzoziemca środków o charakterze nie izolacyjnym, wzięto także pod uwagę długość dotychczasowego stosowania tymczasowego aresztu wobec cudzoziemca. Z uwagi na posługiwanie się przez podejrzanego wieloma tożsamościami, konieczne jest także jego regularne stawiennictwo i potwierdzenie miejsca pobytu.

Organ odwoławczy wskazał, że powyższe informacje nie przesądzają oczywiście o tym, że cudzoziemiec jest winny zarzucanych mu czynów. Postępowania w jego sprawie nadal są prowadzone i do niezawisłych sądów należy wydanie wyroków w ww. sprawach. Niemniej informacje powyższe zostały uzyskane w toku postępowania administracyjnego i organ uznał za zasadne przytoczenie ich w niniejszym rozstrzygnięciu. Wskazać należy ponadto, że A. E. występując z wnioskami o udzielenie zezwoleń na pobyt zatajał dane o karalności i prowadzonych wobec niego postępowaniach karnych. Odnośnie tożsamości cudzoziemca należy wskazać, iż z ustaleń Prokuratury Apelacyjnej w [...]. wynika, że cudzoziemiec urodził się w dniu [...]10.1969 r. w [...] na terytorium [...](obecnie [...]) jako S. A., poprzez związek małżeński z panią E.J. przybrał nazwisko żony i legitymował się w różnych dokumentach jako: S. J., S. Y., S. I.. Następnie drogą administracyjną zmienił dane osobowe na: A. E., zmieniając jednocześnie dane rodziców i miejsce urodzenia. Na te dane posiada autentyczny ważny paszport [...] i oraz [...] prawo jazdy. Pomimo, że co najmniej od dnia [...]12.2012 r. cudzoziemiec posiadał paszport na nazwisko A. E., w 2013 r. legitymował się jako S. Y. przed władzami polskimi i [...]oraz wyrabiał polskie i [...] dokumenty na to nazwisko. Ponadto w toku śledztwa prowadzonego przez ww. organ ustalono, że cudzoziemiec posługiwał się także kolejnymi tożsamościami. które wykorzystywał w obrocie gospodarczym na terytorium Polski: Y. K.. K. Z. i. A. Ł.. V. B., A. K. i A. S.. Nie jest obecnie jasne, czy są to fałszywe tożsamości, czy tożsamości te zostały skradzione innym osobom.

Z akt sprawy wynika ponadto, że cudzoziemiec jednocześnie posługiwał się dwoma paszportami na nazwisko S. Y. o numerze [...] i o numerze [...]. Natomiast z informacji Konsulatu Generalnego [...] w G., do którego załączono kopię zgłoszenia cudzoziemca na Komisariacie III Policji w G. z dnia [...] 02.2011 r. o zagubieniu paszportu zagranicznego, wynika, że w związku z zagubieniem paszportu m- [...] w dniu [...] 06.2011 r. cudzoziemcowi wydano nowy paszport nr[...] wobec czego korzystanie przez niego ze starego paszportu, jest w ocenie władz [...], nielegalne. Informacja analogicznej treści pochodzi z Ministerstwa Spraw Zagranicznych [...].

Poza posługiwaniem się w tym samym okresie dwoma paszportami na nazwisko S. Y., cudzoziemiec w tym samym czasie posługiwał się także różnymi tożsamościami - przed Wojewodą [...]przedstawiając się jako S. Y.. a przed Wojewodą [...] jako A. E. oraz podając wykluczające się dane dot. m. in. swojego stanu cywilnego, wykształcenia, karalności, zamieszkiwania, jak również nieprawdziwe informacje dot. wcześniejszych pobytów w Polsce i wyjazdów zagranicznych. Zdaniem organu nie ulega najmniejszej wątpliwości, że cudzoziemiec świadomie wprowadził w błąd organy administracji w celu osiągnięcia za wszelką cenę korzyści jaką dla ww. obywatela [...] jest zalegalizowanie pobytu w Polsce.

Podstawą odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony było stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Analogiczny zarzut znalazł się w cytowanych decyzjach dot. odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się oraz wydalenia cudzoziemca. W ocenie organu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013r. nie zakwestionował jednoznacznie ustaleń organów administracji i WSA w Warszawie, iż dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, lecz wskazał na konieczność zastosowania zasady proporcjonalności i dokonania oceny, czy stopień naruszenia przez cudzoziemca przepisów prawa jest wystarczający do stwierdzenia, że zachodzi to zagrożenie, mając na względzie posiadanie w Polsce rodziny.

Organ odwoławczy podkreślił, że pojęć użytych w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach (w szczególności pojęcia "porządku publicznego") nie można związać w sposób ścisły z konkretnym rozdziałem Kodeksu karnego albo innej ustawy karnej, w którym określone dobro prawne podlega karnoprawnej ochronie. Należy zatem stwierdzić, że ocena czy względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przemawiają stanowczo za odmową udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, wymaga wszechstronnego rozważenia okoliczności związanych z cudzoziemcem, dotychczasowym jego pobytem i zachowaniem, i sformułowania na ich podstawie określonej prognozy zachowania w przyszłości. Organ wskazał, że sądy i organy administracji rozpatrują sprawy na podstawie różnych przepisów, które nie muszą być ze sobą powiązane, wobec czego organ administracji wydając decyzję nie jest zobowiązany do uwzględnienia wyłącznie rodzaju orzeczonych wobec oskarżonego kar za popełnione czyny karalne. Organ odwoławczy zauważył, że orzekając na podstawie przepisów prawa administracyjnego, nie może lekceważyć faktu popełnienia przez cudzoziemca w przeszłości kilku rodzajów czynów karalnych przeciw różnym dobrom prawnym, nawet jeśli część z orzeczonych przez cudzoziemca wyroków uległa zatarciu na gruncie prawa karnego. Podkreślił, że fakt popełnienia przez A. E. czynów karalnych w Polsce jest bezsprzeczny, został skazany co najmniej jednym wyrokiem za przestępstwa umyślne i obecnie toczy się wobec niego szereg postępowań sądowych oraz śledztwo Centralnego Biura Śledczego Komendy Głównej Policji pod nadzorem Prokuratury Apelacyjnej w [...].. Wprawdzie w dniu [...].08.2015 r. aplikujący został zwolniony z Aresztu Śledczego w [...]., lecz orzeczono wobec niego surowe środki zapobiegawcze. Pomimo tego, że wyrok, który figuruje obecnie w Krajowym Rejestrze Karnym został orzeczony za przestępstwa, popełnione kilkanaście lat temu, postępowanie sądowe w ww. sprawie zakończyło się relatywnie niedawno, bo w 2012r., natomiast od momentu popełnienia ww. czynów cudzoziemiec dopuszczał się innych czynów niezgodnych z prawem, o czym wspomniano wyżej. W ocenie organu - zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności przez sąd, który orzekał w konkretnej sprawie, nie musi wiązać się automatycznie ze stwierdzeniem, że cudzoziemiec nie stanowi obecnie zagrożenia i nie będzie naruszał w przyszłości polskiego porządku publicznego. Biorąc bowiem pod uwagę całokształt pobytu cudzoziemca w Polsce należy stwierdzić, że zastosowane wobec niego dotychczas środki probacyjne nie okazały się skuteczne i ponownie łamał on prawo, dopuszczając się przestępstw. W sprawach tego typu nie tylko waga popełnionych przestępstw, ale również ich częstotliwość może mieć zasadnicze znaczenie (por. sprawa Palanci p-ko Switzerland (no. 2607/08) wyrok ETPCz z dnia 25 marca 2014 r.).

W ocenie organu zebrany materiał dowodowy wskazuje, że Wojewoda [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zasadnie uznał, iż cudzoziemiec stanowi i będzie stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ I instancji przeprowadził, zgodnie z zaleceniami Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, dodatkowe ustalenia w odniesieniu do popełnionych przez cudzoziemca czynów karalnych oraz w wystarczającym stopniu uzasadnił decyzję. Analiza działań cudzoziemca w Polsce wskazuje, że naruszał on obowiązujące w Polsce prawo, wprowadzał w błąd organy administracji, dokonywał fałszerstw dokumentów i składał fałszywe oświadczenia. Charakter popełnionych czynów (fałszowanie dokumentów, działanie na szkodę firm świadczących usługi telekomunikacyjne z dużą częstotliwością i w szerokim odstępie czasu oraz w warunkach powrotu do przestępstwa i powtarzająca się działalność na niekorzyść Skarbu Państwa) wskazuje na to, że lekceważy on obowiązujący w Polsce porządek prawny i działa przeciwko interesowi publicznemu. Ponadto cudzoziemiec zeznawał nieprawdę w prowadzonych postępowaniach przed polskimi organami władzy publicznej i zataił informacje na temat swojej karalności w prowadzonym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się oraz w niniejszym postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Niezwykle istotne jest także, że cudzoziemiec posługiwał się jednocześnie przed organami administracji dwoma odrębnymi tożsamościami, co doprowadziło do wyłudzenia przez niego od Wojewody [...] zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie tut. organu podejmowane przez pana A.E. działania świadczyć mogą o jego instrumentalnym stosunku do przepisów ustawy o cudzoziemcach, które wykorzystywał podając nieprawdziwe dane na swój temat w celu zalegalizowania pobytu w Polsce. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, całokształt zachowań cudzoziemca podczas jego pobytu w Polsce wskazuje, że stanowi on rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla interesu społecznego i interesu publicznego oraz, że będzie nadal naruszał polski porządek publiczny. W związku z powyższym jego pobyt stanowi obecne i przyszłe zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a zatem zachodzą wobec niego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Z uwagi na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz uwzględniając interes naszego kraju, uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i korzystanie z uprawnień z niego wynikających możliwe jest tylko wówczas, gdy cudzoziemiec respektuje polski porządek prawny i w tym pozytywnym aspekcie wykazuje związek z państwem przyjmującym. Należy podkreślić, że A. E. nie respektuje polskiego porządku prawnego, co oznacza, że jego dalszy pobyt będzie stanowił zagrożenie dla porządku publicznego.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określona w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. A. E. wypełniając w dniu [...] 04.2010r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w odpowiedzi na pytanie znajdujące się na str. 6 w części E pkt VII: "Czy był Pan karany sądownie?", cudzoziemiec zaznaczył odpowiedź "Tak" oraz wskazał, iż był karany cyt.: ,,2009, prawo jazdy, własność przemysłowa 2009, wszystkie wyroki M> zawieszeniu, 1998r. Katowice, paserstwo (zatarcie skazania w 2008r.). Równolegle w odpowiedzi na pytanie "Czy toczy się przeciwko Pani (Panu) postępowanie karne łub postępowanie w sprawach o wykroczenia?", zainteresowany zaznaczył odpowiedź: ,,Nie". Należy zatem stwierdzić, iż zainteresowany nie wskazał żadnego z wyroków, jakie zapadły w jego sprawie po dniu [...]04.2009r., tj. wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] 03.2010r. (prawomocny z dniem [...] 04.2010r.) oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] 05.2010r. (prawomocny z dniem [...] 05.2010r.). Podczas przesłuchania do protokołu, przeprowadzonego w dniu [...] 06.2010r. A. E. w odniesieniu do karalności w Polsce i jego podstawy, wyjaśnił, że był karany w K. w 1998r. za nieumyślne paserstwo - skazanie uległo zatarciu, w 2007r. zostało mu zatrzymane prawo jazdy, w 2002r. została wszczęta sprawa z Prawa własności przemysłowej związana ze sprzedażą środków ochrony roślin, która zakończyła się w roku 2009. Wnioskujący nie wymienił wyroku z dnia [...] 03.2009r. o sygn. akt [...] oraz dwóch ostatnich wyroków, prawomocnych w dniu przesłuchania o sygn. akt [...] W przypadku skarżącego każde kolejne skazanie karne miało szczególnie znaczenie. Bowiem już w czasie postępowania o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w 2009r. Wojewoda [...] zwrócił uwagę na karalność cudzoziemca. Organ I instancji decyzją z dnia [...] 06.2009r. zdecydował się ostatecznie udzielić skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do dnia [...] 06.2010r. Przedmiotowe zezwolenie zostało udzielone okres 1 roku. z uwagi na rozważaną przez organ możliwość zastosowania przesłanki art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji wskazał wówczas wprost, w uzasadnieniu w/w decyzji, iż jest zaniepokojony powtarzającymi się przypadkami łamania prawa przez cudzoziemca, i dał wyraz temu. iż rozważał możliwość zastosowania w sprawie art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, jednak z uwagi na brak dostatecznych podstaw postanowił ostatecznie nie zastosować tej przesłanki. W tych okolicznościach, należy stwierdzić, iż cudzoziemiec miał świadomość, iż każde kolejne naruszenie przez niego prawa może doprowadzić do zastosowania w/w przesłanki. Świadomie zdecydował się więc nie ujawniać przed organami pełnej historii swojej karalności. Należy podkreślić, iż formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zawiera pola, które z punktu widzenia ustawodawcy są istotne dla prowadzonego postępowania o udzielenie tego zezwolenia i co do zasady warunkują kierunek prowadzonego postępowania dowodowego.

Odnosząc się do kwestii związku małżeńskiego z obywatelką polską, organ stwierdził, iż w toku niniejszego postępowania rozważono zasadę proporcjonalności tj. czy przedmiotowy związek małżeński (po wypełnieniu ustawowych wymogów) może stanowić podstawę do udzielenia cudzoziemcowi wnioskowanego zezwolenia w połączeniu z faktem, iż wypełnia on obligatoryjne przesłanki skutkujące odmową udzielenia tego zezwolenia. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż w art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r.. stwierdzono, iż każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Należy zatem stwierdzić, iż przytoczony art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Regulacja ta nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania, jak również ww. przepis nie stanowi normy gwarancyjnej o charakterze generalnym zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne. W dniu [...]02.2014r. do protokołu przesłuchano panią A.G., żonę cudzoziemca, która zeznała, że na początku 2011r. wyjechała z synem W. do [...], gdzie nadal zamieszkuje i pracuje. Podała, że praktycznie był to koniec jej związku z mężem, z którym nie miała kontaktu; tylko raz- dwa razy przyjechał on odwiedzić syna, do którego czasami dzwoni, choć był taki okres, że nie odzywał się przez rok. Podała, że cudzoziemiec wysłał w 2011r. syna na wakacje i w 2012r. syn, będący w odwiedzinach u babci, spędził tydzień u cudzoziemca. Żona cudzoziemca wskazała, że nie ma z nim kontaktu; jej mąż kontaktuje się za to z jej matką - panią T. G.. Ww. obywatelka polska podała, że wyszła za mąż za cudzoziemca z miłości, lecz z biegiem czasu jego charakter dał znać o sobie; w 2009/2010 r. przebywał w więzieniu na [...], wtedy też na jaw wyszły jego sprawy, w tym zadłużenie. Podejrzewa, że cudzoziemiec ożenił się z nią by zalegalizować pobyt i uniknąć wydalenia. Podała, że raz uderzył ją w Polsce i poturbował w czasie pobytu na [...]. Zeznała, że nie zna pana S. A.. Pani A. G. zeznała, że w 2012r. złożyła pierwszy wniosek rozwodowy bez orzekania o winie, lecz jej mąż nie zgodził się na rozwód, więc złożyła pozew z orzekaniem o winie, lecz "ktoś od męża" namówił ją do jego wycofania. W 2013r. złożyła kolejny wniosek i w momencie składania przez nią przedmiotowych zeznań sprawa była w toku. W dniu [...]02.2014r. przesłuchano także teściową cudzoziemca - panią T.G., która zeznała, że ma telefoniczny i smsowy kontakt z cudzoziemcem w sprawach dot. jego syna W.. Podała, że jej córka wraz z dzieckiem od września 2010r. mieszka w [...], nie chce być z mężem, lecz on nie chce zgodzić się na rozwód i nie stawia się na rozprawy rozwodowe. Świadek podał, że cudzoziemiec szybko chciał mieć dziecko z jej córką i nalegał na małżeństwo. Niedawno dowiedziała się, że cudzoziemiec uderzył jej córkę. Podała, że z zięciem nie rozmawia o córce lecz o jego synu; że w [...] był on może trzy razy od momentu wyjazdu jego córki oraz, że nie ma dobrego kontaktu z dzieckiem - uważa, że prezenty dawane 2 razy w roku wszystko zrekompensują. Pani T. G. zeznała także, że nie zna pana S. A.. którego na 3 miesiące zameldowała w swoim mieszkaniu na prośbę zięcia, tylko raz widziała go w Urzędzie Miasta. W dniu [...] 02.2015r., a zatem już po wydaniu przez Wojewodę [...] zaskarżonej decyzji, pani A. G. została ponownie przesłuchana do protokołu i zeznała, że nadal mieszka wraz z synem w [...], jej mąż widział się z synem 2 lata wcześniej, od grudnia 2010r. nie daje żadnych pieniędzy na jego utrzymanie, nie utrzymuje z nim kontaktu, nie dzwoni, lecz z aresztu wysłał do nich 3 listy, gdyż jak ona sądzi "pali mu się grunt pod nogami" oraz chce zalegalizować pobyt w Polsce. W czasie odwiedzin w areszcie u cudzoziemca została przez niego skierowana do "[...]", którzy rzekomo są mu winni duża sumę pieniędzy, od których dowiedziała się, że to jej mąż jest ich dłużnikiem oraz, że ma on czwórkę dzieci - każde z inną kobietą pochodzącą zza wschodniej granicy, lecz dziećmi tymi nie interesuje się. Ww. obywatelka polska opisała także przebieg ostatniej rozprawy rozwodowej. W pismach pełnomocnika strony z dnia [...]06.2015r. i z dnia [...] 07.2015r. wskazano, że pani A.G. cofnęła pozew rozwodowy, jako powód podając, że mieszka poza granicami Polski i nie stać jej na stawianie się co kwartał na rozprawy rozwodowe; wyjaśniała też. że jest samotną matką wychowującą od 5 lat syna, od którego ojca nie ma pmocy finansowej. Załączono także kopię postanowienia Sądu Okręgowego w [...]. II Wydział Cywilny Rodzinny z dnia [...] 06.2015r., sygn. akt [...] w temacie umorzenia postępowania rozwodowego cudzoziemca i jego żony. Należy wskazać, iż z akt sprawy wynika, że żona odwiedziła cudzoziemca w areszcie tymczasowym w dniu [...] 08.2014r. Cudzoziemiec w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w [...] wykorzystał 15 widzeń z panią K. S. (kuzynką), a w trakcie pobytu w Areszcie Śledczym w [...] odbył z nią [...] widzenia. W przedmiotowym postępowaniu rozważono także kwestię korzystania z uprawnień, jakie przysługują cudzoziemcowi prowadzącemu w państwie członkowskim UE życie rodzinne z obywatelami tego państwa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013 r. stwierdził, że należy zbadać szczególną sytuację, w której cudzoziemiec występuje jako członek najbliższej rodziny (mąż i ojciec) obywateli Unii zgodnie z art. 20 TFUE oraz przepisami dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221 /EWG. 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. Urz. UE L 158 z 30.04.2004, str. 77; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5. t. 5. str. 46) Sąd wskazał, że "powołana dyrektywa 2004/38/WE nie podlega stosowaniu w postępowaniu przed sądem krajowym w sprawie dotyczącej obywateli państwa trzeciego, którzy ubiegają się o prawo pobytu w państwie członkowskim w celu przebywania z członkami ich rodzin, będącymi obywatelami Unii, którzy nie skorzystali z prawa do swobodnego przemieszczania się na terytorium państw członkowskich". Sąd wskazał również, że "art. 20 TFUE sprzeciwia się takiemu ukształtowaniu sytuacji obywatela państwa trzeciego, która pozbawiałaby członków jego rodziny, będących obywatelami Unii, możności korzystania z istoty praw związanych z posiadanym statusem obywatela UE". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w ww. wyrokach, że w rozpoznawanej sprawie należało ustalić, czy istnieje tego rodzaju zależność pomiędzy skarżącym a jego synem, że odmowa udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się zmusiłaby syna skarżącego do wyjazdu z Polski" oraz czy jest możliwość realizacji prawa pobytu dziecka przy pomocy matki, obywatela polskiego. Organ odwoławczy wskazał, że A. E. od 1999 r. mieszkał z panią A. G., pomimo pozostawania w związku małżeńskim z panią E.T.. Z tego związku w dniu [...] 07.2005r. urodził się syn W.. W dniu [...] 07.2007r. A. E. i A. G. zawarli związek małżeński. Dokonane przez organy administracji ustalenia potwierdzają, że w 2010r. żona cudzoziemca wraz synem wyjechała do [...]. Informacje te rozmijają się z informacjami zawartymi w podnoszonym przez pełnomocnika strony sprawozdaniu z zakończenia dozoru z dnia [...] 05.2012r., z którego wynikało, że cudzoziemiec prowadzi w Polsce życie rodzinne z żoną i synem, z którymi zamieszkuje w [...]. Po raz kolejny świadczy to o wprowadzaniu przez cudzoziemca w błąd organów. W sprawie istotne jest, że małżonkowie nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie wywiązują się z innych obowiązków małżeńskich, mieszkają w innych państwach, cudzoziemiec nie zajmuje się synem przebywającym razem z matką, nie sprawuje nad nim opieki, nie łoży na jego utrzymanie i spotkał się z nim tylko kilka razy od momentu wyjazdu. Stosownie do orzeczeń sądów krajowych i europejskich - istotną kwestią w przedmiotowej sprawie jest nie tylko sam fakt posiadania przez cudzoziemca żony i dziecka, będących obywatelami polskimi, ale rzeczywisty charakter i głębokość tej więzi oraz jej istotność dla samego cudzoziemca. Organ podkreślił, że A.E. we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, złożonym w województwie [...], w ogóle nie przyznał się do posiadania rodziny w Polsce. Organ wskazał, że pomiędzy cudzoziemcem a jego synem nie istnieje tego rodzaju zależność, że wydalenie cudzoziemca z Polski zmusiłoby jego syna do wyjazdu z Polski. Ponadto istnieje możliwość realizacji prawa pobytu dziecka na terytorium UE wraz z matką, obywatelką polską. Wydalenie cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wiąże się z koniecznością opuszczenia przez rodzinę cudzoziemca terytorium Polski, gdyż nie przebywa już ona na nim od kilku lat. Rozpatrując przedmiotową sprawę organy administracji uwzględniły także przepisy Dyrektywy Rady Nr 2003/86/WE z 22 września 2003 r., w sprawie prawa łączenia rodzin (Dz. Urz. UE L 251 z 3 października 2003 r.) stwierdzającej, że państwo może nie uwzględnić wniosku o wjazd lub pobyt członka rodziny ze względu na porządek publiczny, bezpieczeństwo publiczne lub zdrowie publiczne. Podejmując odpowiednią decyzję Państwo Członkowskie uwzględnia wagę lub rodzaj wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu lub bezpieczeństwu publicznemu popełnionego przez członka rodziny, lub też zagrożenia związane z tą osobą. Dyrektywa powyższa stanowi, też że Państwa Członkowskie powinny należycie uwzględniać: posiadanie rodziny, charakter i trwałość więzi rodzinnych danej osoby, czas jej pobytu w Państwie Członkowskim, a także istnienie więzi kulturowych i społecznych z państwem pochodzenia.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Wojewoda [...] zasadnie stwierdził, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego uzasadniają odmowę udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony A.E., będącemu małżonkiem obywatelki polskiej oraz ojcem małoletniego obywatela polskiego. Powyższe rozstrzygnięcie nie wyłącza możliwości pełnego korzystania przez syna oraz żonę cudzoziemca z prawa do pobytu w Polsce ani nie wiąże się z koniecznością ich zamieszkania poza jej granicami. W wyniku wydania niniejszej decyzji nie dojdzie do zerwania więzów rodzinnych z żoną i synem, gdyż już w chwili obecnej są one słabe. Zachowanie cudzoziemca nie świadczy również, aby dobro rodziny i więzi rodzinne miały znaczący wpływ na jego zachowanie. Popełnione przez cudzoziemca przestępstwa i całokształt jego działań wskazuje na lekceważenie polskiego porządku prawnego. Zasadne jest stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Polski, stanowi i będzie stanowił zagrożenie dla obowiązującego porządku publicznego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należy także stwierdzić, że cudzoziemiec korzysta w Polsce z życia prywatnego w rozumieniu art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, m. in. poprzez sporadyczne kontakty z panią T.G., posiadanie mieszkania, wykonywanie pracy i wieloletni pobyt w Polsce. Należy podkreślić, że cudzoziemiec będzie mógł utrzymywać kontakt z obywatelami polskimi także po opuszczeniu naszego kraju, np. poprzez telefon lub Internet. Natomiast w kwestii miejsca zamieszkania i wykonywania pracy należy wskazać, iż cudzoziemiec ma możliwość przeniesienia swojego centrum życiowego do innego kraju. W kwestii integracji cudzoziemca z polskim społeczeństwem należy wskazać, że jako osoba naruszająca polski porządek prawny nie jest zintegrowana z polskim społeczeństwem, gdyż w istocie działa przeciwko niemu.

Uwzględniając zabrany materiał dowodowy organ stwierdził, że odmowa udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie narusza prawa do życia rodzinnego lub praw dziecka, które nie są prawami bezwzględnie chronionymi. Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjęta w Rzymie 4 listopada 1950 r. nie gwarantuje niczym nieograniczonej ochrony rodzin przez rozłąką. Ingerencja władzy publicznej w interesy jednostki jest dopuszczalna właśnie w przypadku ochrony porządku publicznego poprzez zapobieganie przestępstwom.

W kwestii nie figurowania żadnego z dokonanych przez cudzoziemca czynów zabronionych w rozdziale XXXII Kodeksu karnego "Przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu' oraz nie potraktowania cudzoziemca przez sądy jako zagrożenia dla społeczeństwa i nie stwierdzenia potrzeby izolacji w zakładzie karnym, organ wyjaśnił, że nie powoduje to automatycznie, że w postępowaniu administracyjnym nie można uznać, iż cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż sądy i organy administracji orzekają na podstawie odrębnych przepisów. W ocenie organu całokształt zachowań cudzoziemca, a szczególnie ostatni orzeczony wobec niego wyrok godzi w dobra ponadindywidualne. Nie wskazuje na pewną niesubordynację cudzoziemca, lecz jego świadome działanie. Organ podkreślił, że w zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] powołał się nie tylko na naruszenia porządku prawnego, ale i porządku publicznego poprzez cudzoziemca, tj. składanie fałszywych oświadczeń i wprowadzanie w błąd organów państwa. Niewątpliwie wykazany został związek między dotychczasowym zachowaniem cudzoziemca, a stwarzaniem przez niego zagrożenia oraz prognozą na przyszłość w tym zakresie. W tym kontekście nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że wykonany przez organ I instancji test proporcjonalności jest wadliwy: na jednej szali położono bowiem całokształt zachowań cudzoziemca w Polsce, a na drugiej jego życie rodzinne i prywatne. Biorąc pod uwagę dotychczasowe działania cudzoziemca i kształt jego życia rodzinnego i prywatnego nie można uznać, aby odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej była zastosowaniem drastycznego środka. Niewątpliwie w stosunku do cudzoziemca konieczne jest stosowanie zasady domniemania niewinności w odniesieniu do prowadzonych wobec niego postępowań karnych i karnoskarbowych. Odnosząc się natomiast do kwestii zatarcia wyroków należy stwierdzić, że zatarcie skazania nie oznacza anulowania treści wyroku, czyli wyeliminowania z mocą wsteczną (ex tunc z porządku prawnego - jako w ogóle niewydanego i nieistniejącego - prawomocnego skazania oraz jego skutków, co oznaczałoby np. przywrócenie urzędu, orderu lub odznaczeń. Negatywne konsekwencje prawne nie mogą być wyciągane z samego tylko faktu uprzedniego skazania, co nie jest równoznaczne z niemożnością wyciągnięcia skutków prawnych wobec skazanego z zachowania przestępnego zrealizowanego wówczas, kiedy skazanie, obecnie zatarte, wywoływało konsekwencje w porządku prawnym. Zatarcie skazania nie oznacza, że skutki prawne wywołane skazaniem nie zaistniały w porządku prawnym (za Blanka Julita Stefańska "Zatarcie skazania'' monografia LEX 2014). Nie jest ponadto prawdą, że przebywanie cudzoziemca w areszcie śledczym było uzasadniane obawą przed deportacją zainteresowanego, przeczy temu treść cytowanych postanowień sądów. Organ zgodził się z pełnomocnikiem strony, że w polskim porządku prawnym małżeństwo podlega ochronie i nie należy antycypować jego rozwiązania, lecz w przedmiotowym postępowaniu zbadano faktyczny stan relacji małżeńskiej i to, czy odmowa udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony spowodowuje trudne do przezwyciężenia przeszkody do prowadzenia życia rodzinnego. W związku z powyższymi ustaleniami, w ocenie organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 oraz 521 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach.

Kwestia dostępu do materiałów niejawnych została rozpatrzona przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, który w dniu [...] 08.2015r. wydał postanowienie dot. odmowy przeglądania dokumentów zawierających informacje niejawne, którym została nadana klauzula: "zastrzeżone" przez pełnomocnika cudzoziemca. Pełnomocnik strony nie skorzystał z prawa wystąpienia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wprawdzie materiały powyższe są objęte klauzulą "zastrzeżone", a nie "tajne" lub "ściśle tajne", lecz stosownie do art. 74 § 1 Kpa są to inne akta sprawy, które zawierają informacje niejawne, które organ administracji publicznej wyłączył ze względu na ważny interes państwowy. Organ podkreślił, że brak pełnej znajomości materiału dowodowego przez stronę i przez jej pełnomocnika jest równoważony przez dostęp do nich sądu administracyjnego, który kontroluje legalność rozstrzygnięć administracyjnych, wydanych z użyciem informacji niejawnych jako materiału dowodowego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 74 Kpa w zw. z art. 73 Kpa poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z całością akt postępowania. Nie został także naruszony art. 81 Kpa. gdyż relacji pomiędzy art. 74 § 1 Kpa i art. 81 Kpa nie można wykładać przez pryzmat art. 10 ustawy o cudzoziemcach - nie jest to bowiem jedyny przypadek, gdy zasada z art. 81 Kpa nie ma pełnego zastosowania. Natomiast z uwagi na konieczność zachowania tajemnicy państwowej nie możliwe było bardziej szczegółowe uzasadnienie wyłączenia jawności części akt postępowania. Podanie bardziej szczegółowych informacji mogłoby spowodować naruszenie ww. tajemnicy.

Organ wskazał, że wbrew temu co twierdzi pełnomocnik strony w przedmiotowym odwołaniu, okoliczność, iż organ administracji na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania przed wydaniem decyzji z dnia [...] 01.2011r., z których wynikało, że małżonkowie zamieszkują wspólnie oraz wspólnie wychowują syna, wywiódł, iż obecne małżeństwo cudzoziemca nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów o udzielaniu cudzoziemcom zezwolenia na zamieszkanie na terytorium naszego kraju, nie powoduje tego, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie należy ponownie zbadać tej okoliczności. Brak ustalenia okoliczności wystarczających do stwierdzenia, że zachodzi fikcyjność związku małżeńskiego w rozumieniu art. 55 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, nie powoduje, że organ administracji nie będzie mógł w oparciu o nowo ustalone okoliczności sformułować oceny, że jednak związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy dot. udzielania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pełnomocnik strony nie zakwestionował ustaleń dotyczących faktu zamieszkiwania małżonki cudzoziemca wraz z ich dzieckiem na terytorium [...], który pani A.G. oraz pani T. G. wskazały w swoich zeznaniach. Organy nie stwierdziły zawarcia związku małżeńskiego przez cudzoziemca w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach, więc zarzut pełnomocnika w tym zakresie jest niezrozumiały. Organ nie dopatrzył się naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Substytut pełnomocnika strony zapoznał się z aktami sprawy w dniu [...] 11.2014 r. Wprawdzie od tego czasu do dnia wydania decyzji wpłynął dodatkowy materiał dowodowy, o czym pełnomocnik strony nie został poinformowany, lecz uchybienie to konwalidowano na etapie postępowania odwoławczego, kiedy to pełnomocnik strony mógł zapoznać się z materiałem dowodowym na każdym etapie postępowania. Organ nie zgodził się z zarzutem, że organy administracji są zobowiązane do ustalenia z urzędu, czy w świetle prawa [...] dopuszczalna jest zmiana imienia i nazwiska przez cudzoziemca, jakie są konsekwencje owej zmiany oraz, czy cudzoziemiec zmiany tej dokonał. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że składając przedmiotowy wniosek o zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec posługiwał się danymi i paszportem na nazwisko S.Y., a zatem w decyzji organu I instancji nie doszło do niewłaściwego oznaczenia strony postępowania. Wprawdzie organ I instancji wszedł w posiadanie informacji dot. drugiej tożsamości cudzoziemca, lecz dopiero na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony wniósł o aktualizację jego danych osobowych w niniejszym postępowaniu. Należy w tym miejscu wskazać, iż z całości akt postępowania i twierdzeń pełnomocnika strony wynika, że w przypadku S. Y. i A. E. mamy do czynienia z tą samą osobą. Wbrew temu co twierdzi pełnomocnik strony, w opinii organów administracji sam fakt zmiany danych osobowych przez cudzoziemca nie stanowi obciążającej go okoliczności, lecz sposób wykorzystania przez niego tych danych w celu wprowadzenia organów w błąd.

Odnośnie wskazanego przez pełnomocnika strony w odwołaniu braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony, jak również niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego), organ podkreślił, iż wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, zgodnie z którą sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Również określona w art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada zapewnia organowi prowadzącemu postępowanie możliwość badania sprawy i swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej porządku prawnego. W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców organ I instancji prawidłowo rozważył stan faktyczny i prawny rozstrzyganej sprawy, a swoje rozstrzygnięcie oparł na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, wskazując fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Niewielkie uchybienia organu I instancji nie mają wpływu na całokształt rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] jest zasadna i została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie. W związku z faktem, iż: kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych" (wyrok NSA z dnia 28 maja 1984r" sygn. akt II SA 225/84) należy stwierdzić, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Wojewody Pomorskiego zamiast art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach właściwe zastosowanie ma art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach. Uchybienie to nie podważa jednak zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. E.. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

sprawy, tj.:

1) naruszenie poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 5 Ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t. jedn. Dz. U. z 2011 Nr 264, poz. 1573; dalej: Ustawa o cudzoziemcach z 2003 r.) w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. (Dz.U. 2013 poz. 1650; dalej: Ustawa o cudzoziemcach z 2013 r.) poprzez uznanie, że dalszy pobyt A.E. stanowiłby zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP, podczas gdy przyjęta przez organ kwalifikacja dotychczasowego zachowania Skarżącego nie znajdowała podstaw w stanie faktycznym sprawy, w szczególności do takich wniosków nie prowadzi fakt ostatniego skazania za przestępstwa przeciwko mieniu popełnione w 1999 r.;

2) naruszenie poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2013 r. poprzez przyjęcie, że cudzoziemiec w niniejszym postępowaniu świadomie wprowadził w błąd organ prowadzący sprawę co do swojej tożsamości, podczas gdy zmiana nazwiska cudzoziemca nastąpiła w trakcie postępowania administracyjnego, a dane podane w momencie składania wniosku były prawdziwe, w związku z czym organ nie powinien kwalifikować zachowania Skarżącego jako okoliczności uniemożliwiającej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP;

3) naruszenie poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 57 ust. 1 pkt .6 lit. b Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2013 r., a także w związku z art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że błędna interpretacja przez cudzoziemca pytań formularza oraz brak pełnej wiedzy na temat skazań wyrokami sądów karnych go dotyczących oraz postępowań karnych w toku mogły stanowić podstawę odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, oraz poprzez przyjęcie, że nieobjęte oświadczeniem cudzoziemca dane dotyczące karalności uzasadniałyby przyjęcie, że jego dalszy pobyt na terytorium RP stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego podczas gdy nie wykazano w wystarczającym stopniu umyślnego działania Skarżącego w celu wprowadzenia organu w błąd oraz nie wykazano, wbrew wiążącym wytycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nieobjęte oświadczeniem dane uzasadniałyby przyjęcie, że dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium RP stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego zatem organ nie powinien kwalifikować zachowania Skarżącego jako okoliczności uniemożliwiającej udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP;

4) naruszenie przez niezastosowanie art. 53 ust. 1 pkt 6 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2013 r. w z w. z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284, dalej: EKPC) poprzez przyjęcie, że nie podlega ochronie życie prywatne i rodzinne cudzoziemca, jeżeli doznaje ono przejściowych trudności związanych z przeciwnościami natury ekonomicznej i osobistej cudzoziemca i skutkujących koniecznością tymczasowej migracji członków jego rodziny a w konsekwencji nieprawidłowe niezastosowanie zasady proporcjonalności i nieudzielenie cudzoziemcowi i jego rodzinie należnej im ochrony podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym zachodziła konieczność ochrony wartości przewidzianych w art. 8 EKPC i wydanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik

sprawy, tj.:

1) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 55 ust. 1 i 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. w zw. z art. 513 ust. 1 pkt 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2013 r. w związku z naruszeniem przez niezastosowanie art. 79 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do ustalania, czy związek małżeński cudzoziemca został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP i niepowiadomienie Skarżącego ani jego pełnomocnika o przeprowadzaniu dowodu z przesłuchania świadków A. G. oraz T.G. dnia [...] lutego 2014 r. oraz A. G. dnia [...] lutego 2015 r. i niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym, w sytuacji gdy nie zachodziły przyczyny umożliwiające przeprowadzenie tej czynności bez udziału strony, a w konsekwencji poczynienie nieprawdziwych ustaleń faktycznych dotyczących życia prywatnego i rodzinnego cudzoziemca, podczas gdy art. 53 ust. 2 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. ma charakter wyjątkowy i powinien być interpretowany i stosowany restrykcyjnie zaś przeprowadzenie dowodu na kluczową dla sprawy okoliczność umożliwiającą wydanie decyzji o zezwoleniu na zamieszkanie A. E. na czas oznaczony na terytorium RP powinno odbyć się przy czynnym udziale strony i jej pełnomocnika z możliwością zadawania pytań oraz wypowiadania się co do okoliczności, których dotyczyło zeznanie;

2) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez niezastosowanie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego dotyczącego karnoprawnej kwalifikacji zachowań A. E. z pominięciem chroniącego go konstytucyjnego domniemania niewinności i przyjęcie, że toczące się w stosunku do niego i niezakończone prawomocnym wyrokiem postępowania karne mogą rzutować na przyjęcie, iż dalszy pobyt A.E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy adresatami konstytucyjnej zasady domniemania niewinności nie są wyłącznie organy postępowania karnego ale każdy organ administracji publicznej, zatem obowiązkiem organu na gruncie niniejszej sprawy było respektowanie konsekwencji z tego domniemania wynikających;

3) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. w związku z naruszeniem przez niezastosowanie art. 106 k.k. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego dotyczącego zatartych skazań Skarżącego z pominięciem fikcji prawnej niekaralności kreowanej przez art. 106 k.k. i przyjęcie, że usunięte z Krajowego Rejestru Karnego zapisy dotyczące skazań mogą rzutować na przyjęcie, iż dalszy pobyt A. E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, podczas gdy konsekwencją art. 106 k.k. jest adresowany m. in. do organów administracji publicznej zakaz uwzględniania skazań objętych instytucją zatarcia a zatem zatarte skazania nie mogą być brane pod uwagę jako element stanu faktycznego sprawy administracyjnej;

4) naruszenie przez nieprawidłowe zastosowanie art. 77 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez nieprawidłowe zastosowanie art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania w świetle ojczystego prawa A.E. kwestii legalności zmiany imienia i nazwiska, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny tego faktu jako próby wprowadzenia organów administracji w błąd podczas gdy obowiązkiem organu było wyczerpujące zbadanie wątku zmiany oznaczenia strony w postępowaniu administracyjnym, w szczególności zbadanie legalności tej zmiany w świetle prawa ojczystego cudzoziemca;

5) naruszenie przez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z naruszeniem przez niezastosowanie przez organ I instancji art. 10 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i utrzymanie tej decyzji w mocy, mimo braku umożliwienia pełnomocnikowi strony wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego, podczas gdy obowiązkiem organu odwoławczego było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umożliwienia stronie złożenia wyjaśnień co do każdego dowodu przed wydaniem decyzji przez organ I instancji;

6) naruszenie przez niezastosowanie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób ukierunkowany i nieobiektywny, podczas gdy obowiązkiem organu było zachowanie obiektywizmu i bezstronności w celu wzbudzenia u strony zaufania do działania władzy publicznej i poszukiwanie dowodów przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść strony.

Skarżący wniósł o:

1) przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu w języku rosyjskim - świadectwa zmiany nazwiska Skarżącego wraz z tłumaczeniem przysięgłym - na okoliczność zgodnej z prawem [...] zmiany nazwiska A. E.;

2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

3) zobowiązanie właściwego organu do wydania w terminie określonym przez Sąd decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy A.E. na terytorium RP - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a.

4) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wynagrodzenia adwokata określonego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002 nr 163 poz. 1348).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że należy z cała stanowczością stwierdzić, iż organy administracji w wieloraki sposób naruszyły regułę udziału strony w postępowaniu, co zaowocowało błędnymi ustaleniami faktycznymi, kontestowanymi przez stronę w toku całego postępowania. Za szczególnie naganne uznać więc należy przeprowadzenie przez Wojewodę [...] dowodu z przesłuchań świadków bez udziału strony ani jej pełnomocnika. Organ I instancji przeprowadził łącznie trzy przesłuchania świadków, o których strona i jej pełnomocnik dowiedzieli się dopiero po fakcie. Mowa o przesłuchaniach żony A. E., Pani A. G. - dnia [...] lutego 2014 r. oraz [...] lutego 2015 r. - oraz jego teściowej, Pani T. G. - dnia [...] lutego 2015 r. Naganność postępowania Wojewody [...] przejawia się głównie w tym, że okoliczności, których dotyczyły zeznania miały rudymentarne znaczenie dla sprawy, dotyczyły bowiem życia prywatnego i rodzinnego cudzoziemca, a istnienie tej okoliczności stanowi negatywną przesłankę wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Brak udziału strony lub jej pełnomocnika w przesłuchaniu uniemożliwił zadawanie pytań świadkowi a także stwierdzenie, czy przesłuchujący zachował standardy przeprowadzania tej czynności dowodowej w szczególności czy nie zadawał pytań sugerujących odpowiedź osobie przesłuchiwanej lub w inny sposób nie wpływał na treść zeznań. Nieobecność przy tej czynności uniemożliwia także ocenę zeznania pod kątem zachowania się świadka, sposobu formułowania wypowiedzi, pewności i innych niewerbalnych czynników, których obserwacja umożliwia wyciągnięcie wniosków co do prawdziwości składanych zeznań. Podkreślił, iż drugie przesłuchanie A. G. odbyło się już po wydaniu przez Wojewodę [...] decyzji - przesłuchanie to przeprowadzono zatem poza tokiem postępowania administracyjnego, a mimo to zeznania świadka zostały wzięte pod uwagę przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji. Wspomniane naruszenia art. 79 w zw. z art. 10 k.p.a., z uwzględnieniem istotności dla sprawy okoliczności, których dotyczyły zeznania winno zatem skutkować uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu ponownego przesłuchania świadków zgodnie z przepisami k.p.a., względnie przeprowadzenie tej czynności przez organ II instancji. Tego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie uczynił, przyjmując w postępowaniu odwoławczym ustalenia faktyczne poczynione przez Wojewodę [...] za własne a w rezultacie dokonując nieprawidłowej subsumcji stanu faktycznego do norm prawnych i wydając błędną decyzje. Nie sposób zgodzić się z zakwalifikowaniem ex post przesłuchań świadków jako przeprowadzonych w trybie art. 55 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. Wskazać w tym miejscu należy, iż Wojewoda [...] przeprowadził czynności zmierzające do wykazania, czy związek małżeński Cudzoziemca nie został zawarty w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach wcześniej, w 2010 i 2011 r., przed wydaniem pierwszej, uchylonej decyzji w niniejszej sprawie a ich efektem było uznanie przez organ, że małżeństwo Skarżącego nie miało charakteru fikcyjnego. Ustaleń tych nie kwestionował również organ odwoławczy. Małżeństwo A.E. funkcjonowało bowiem przez długi czas bez żadnych zakłóceń, a podstawowym celem jego zawarcia było sformalizowanie związku z A. G., z którego - jeszcze przed zawarciem małżeństwa - narodził się syn W.. Kwalifikowanie przeprowadzonych czynności dowodowych jako przeprowadzonych w trybie art. 55 Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. stanowi zatem próbę usprawiedliwienia przeprowadzenia przesłuchań wbrew procedurze oraz jest przejawem złej woli organu utrudniającego czynny udział strony w postępowaniu. Kolejnym poważnym naruszeniem procedury, popełnionym przez organy obu instancji było dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten zrelatywizować należy w szczególności do okoliczności przyjętych za podstawę twierdzenia, jakoby dalszy pobyt A. E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowił zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Te błędne oceny dotyczyły faktów, które można podzielić na cztery podstawowe grupy:

1) fakty dotyczące przeszłości kryminalnej A. E. objętej instytucją zatarcia skazania,

2) fakty dotyczące aktualnej (na dzień wydania decyzji w II instancji) karty karnej w Krajowym Rejestrze Karnym,

3) fakty dotyczące prognozowanej oceny zachowań cudzoziemca opartej na danych dotyczących toczących się postępowań karnych,

4) fakty dotyczące intencji cudzoziemca w związku ze zmianą imienia i nazwiska.

Błąd w ocenie dotyczącej pierwszej grupy faktów zasadza się w pierwszej kolejności na tym, że organy - w tym zwłaszcza organ II instancji - przyjęły za podstawę czynionych ustaleń nieaktualne dane o skazaniach A. E.. W odniesieniu do Wojewody [...] wskazać należy przede wszystkim, iż wydając decyzję odwołał się do informacji z Krajowego Rejestru Karnego pochodzącej - jak wynika z treści uzasadnienia decyzji na s. 3 - z [...] lutego 2014 r., podczas gdy decyzję wydawano rok później - według deklaracji organu [...] stycznia 2015 r. W informacji tej znalazły się 3 orzeczenia: wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. (sygn. akt [...]), wyrok Sądu Rejonowego [...] z [...] maja 2010 r. (sygn. akt [...]) oraz wyrok Sądu Rejonowego [...]z dnia [...] lipca 2012 r. (sygn. akt [...]). Niedługo później pełnomocnik strony uzyskał informację z KRK datowaną na [...] czerwca 2015 r., która obejmowała już tylko jeden wyrok sądu karnego - z [...]lipca 2012 r. (sygn. akt [...]). Błędu organu I instancji należy więc upatrywać przede wszystkim w niezaktualizowaniu posiadanych informacji na temat karty karnej A.E., w drugiej zaś kolejności - przykładaniu nadmiernej uwagi czynom na tyle odległym, że wyroki, którymi owe czyny objęto, miały się wkrótce zatrzeć. Trudno więc przyjąć, że dowody tego rodzaju mają wartość dla oceny aktualnego stanu zagrożenia, jakie miałby wytwarzać pobyt A. E. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Błędem organu II instancji było natomiast wzięcie pod uwagę zatartych skazań, pomimo treści art. 106 k.k. stanowiącego iż z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe. Adresatem tej normy (kreującej prawną fikcję niekaralności) są nie tylko organy postępowania karnego, ale także inne organy sprawujące funkcje publiczne (zob. np. M. Królikowski, R. Zawłocki, Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz do art. 32-116, Tom II, Warszawa 2015, kom. do art. 106 k.k.) Jeśliby fakt zatarcia skazania nie miał wiązać organów administracji - jak zdają się twierdzić organy w niniejszej sprawie - znaczenie zatarcia skazania byłoby znikome. Nie jest bowiem celem tej instytucji jedynie formalne usunięcie zapisów z Krajowego Rejestru Karnego, ale też wymuszenie na szerokim kręgu podmiotów - w tym na organach władzy publicznej - faktycznego przyjęcia, że dana osoba nie była skazana wyrokami, które uległy zatarciu. Uzasadnienia tej instytucji można upatrywać choćby w upływie czasu, jaki nastąpił od momentu popełnienia czynu, a potem od prawomocnego skazania. Druga grupa faktów dotyczy aktualnej - na chwilę wydawania decyzji przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców - informacji z KRK na temat historii skazań A. E.. Organy przyjęły bowiem - jako wpływającą na ocenę niebezpieczeństwa pobytu cudzoziemca na terytorium RP - za obciążającą okoliczność, iż A.E. został skazany prawomocnym wyrokiem z dnia [...] lipca 2012 r. Bliższa analiza tego wyroku prowadzi jednak do wniosku, iż czyny zabronione zostały przez Skarżącego popełnione między [...] grudnia 1998 r. a [...] września 1999 r. Poddać więc należy w wątpliwość, czy zachowania tak odległe mogą stanowić podstawę czynienia jakichkolwiek ustaleń dotyczących aktualnego statusu cudzoziemca i w tym zakresie ocena organów obu instancji nosi niewątpliwie cechę dowolności. Trzecia grupa faktów obejmuje swego rodzaju prognozę oceny z punktu prawa karnego zachowań A. E., a opiera się na informacjach o postępowaniach karnych będących w toku. Podkreślić należy, iż organ nie poczynił w tym zakresie żadnych własnych ustaleń, nie przeprowadził dowodów w trybie postępowania administracyjnego, których przedmiotem byłyby zachowania cudzoziemca objęte postępowaniami karnymi, a jedynie przyjął do wiadomości, iż obecnie toczą się w stosunku do Skarżącego postępowania karne, niektóre nawet jeszcze w stadium postępowania przygotowawczego i stąd wyciągnął wnioski na temat zagrożenia, jakie A. E. stanowić miałby dla bezpieczeństwa czy porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej. Tu w pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zarówno Wojewoda [...] jak i Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przyjmując za podstawę stanu faktycznego informacje z niezakończonych prawomocnym wyrokiem postępowań karnych wykroczyli przeciwko jednej z najbardziej podstawowych zasad konstytucyjnych polskiego porządku prawnego - zasadzie domniemania niewinności wysłowionej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Trafnie zauważył Trybunał Konstytucyjny, iż "W ujęciu konstytucyjnym zasada domniemania niewinności wyraża podstawową gwarancję wolności i praw człowieka. Spełnia zatem funkcję ochronną. Płynąca z niej dyrektywa nakazuje każdego uważać za niewinnego dopóty, dopóki sąd prawomocnym wyrokiem nie stwierdzi jego winy. Jako norma konstytucyjna nakazująca przestrzeganie określonych reguł postępowania jest skierowana do wszystkich; w szczególności adresatami tej dyrektywy są wszystkie organy władzy publicznej. Domniemanie niewinności podniesione do rangi zasady konstytucyjnej to jeden z istotnych elementów wyznaczających pozycję obywatela w społeczeństwie oraz wobec władzy, gwarantując mu odpowiednie traktowanie, zwłaszcza w sytuacji podejrzenia o popełnienie przestępstwa" (wyrok TK z 16 maja 2000r., sygn. akt P 1/99, OTK 2000 nr 4, poz. Ul). Nie sposób też zgodzić się z Szefem Urzędu, iż organy administracji dokonują oceny zachowania cudzoziemca na podstawie innych przesłanek niż to czynią sądy karne. Jeśli bowiem przesłanką wydania decyzji o wydaleniu jest dla organów fakt uprzedniej karalności, to trzeba w tym miejscu podkreślić, iż organ próbuje wkroczyć w wyłączną domenę niezawisłych sądów karnych, tylko te są bowiem władne w polskim porządku prawnym dokonać prawnokarnej oceny zachowania danej osoby, a więc oceniać dane zachowanie jako przestępstwo (jako czyn społecznie szkodliwy) i przypisywać je konkretnej osobie. W świetle tego należy więc stwierdzić, iż próba oceny zachowania A. E., dokonywana - wedle wyboru organów - w świetle historii kryminalnej cudzoziemca, doprowadziła te organy do niedopuszczalnych w państwie prawa rezultatów - od naruszenia zasady domniemania niewinności po próbę wkroczenia w zakres kompetencji niezawisłych sądów, zaś rezultatem tych poczynań było dokonanie ocen faktów w sposób całkowicie dowolny a zatem niedopuszczalny. Czwarta grupa faktów, które oceniono dowolnie wiąże się ściśle ze zmianą imienia i nazwiska przez A. E.. Podkreślić tu należy, iż - mając na względzie negatywną ocenę zmiany tych danych dokonaną przez Wojewodę [...] - pełnomocnik Skarżącego wniósł w piśmie z [...] kwietnia 2015 r. o przeprowadzenie postępowania dowodowego m.in. w zakresie legalności materialnej i proceduralnej (w świetle prawa [...]) tej zmiany. Organ odwoławczy nie przeprowadził w tym względzie żadnego dowodu, oparł się wyłącznie na informacjach zebranych przez prokuraturę, a zatem trudno uznać, aby fakt zmiany oznaczenia strony został zbadany w sposób rzetelny, co nie mogło skutkować inną niż dowolna oceną tego faktu.

Nieuwzględnienie uprawnienia strony do udziału w postępowaniu administracyjnym zakończonym w obu instancjach niekorzystną decyzją bardzo ściśle wiąże się z problematyką obowiązku działania organu w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). W ocenie Skarżącego, postępowanie w niniejszej sprawie nie odpowiadało postulatowi stawianemu przez normę art. 8 k.p.a. - organy, zwłaszcza zaś Wojewoda [...], prowadziły postępowanie w sposób nietransparentny, ukrywając przed stroną i jej pełnomocnikiem fakt przeprowadzania dowodów, dążąc do minimalizacji poinformowania strony o przebiegu i aktualnym stanie postępowania, przez co uczyniły niektóre z przeprowadzonych dowodów obiektywnie niewiarygodnymi oraz czyniąc negatywny wynik postępowania nieakceptowałnym w oczach strony, opartym na zniekształconym stanie faktycznym. Organ odwoławczy nie wykorzystał proponowanej przez pełnomocnika Skarżącego okazji by sanować uchybienia Wojewody [...], zatem pod względem formalnym decyzja o wydaleniu nie powinna wytrzymać kontroli sądowoadministracyjnej. Gdyby organy prawidłowo zgromadziły i oceniły materiał dowodowy w zakresie stwarzania przez A. E. zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, niemożliwym byłoby przyjęcie, iż zachodzi ta okoliczność, uzasadniająca wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Jak wskazał już NSA w zapadłym wyroku (II OSK 858/12), który wiąże organy w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a. "znaczenie normatywne art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach powinno być konkretyzowane a casu ad casum na tle ustalonego stanu faktycznego danej sprawy". W niniejszej sprawie przepis ten został przez organy zastosowany bezrefleksyjnie i automatycznie. W tym samym judykacie wskazano, że "na ocenę stopnia aktualnego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego wpływ mają nie tylko wymierzone kary, ale kiedy czyn został popełniony i okoliczności towarzyszące popełnieniu przestępstwa, w tym stopień zaangażowania skarżącego w działalność przestępczą". W pierwszej bowiem kolejności trzeba podkreślić, że jeśli dla organów przesłanką dla przyjęcia, iż pobyt A.E. stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego jest wiadomość o jego karalności, to w niniejszej sprawie jedyną tego typu informacją było w momencie orzekania przez organ II instancji orzeczenie Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r. (sygn. akt [...]) dotyczące przestępstw przeciwko mieniu (z art. 286 k.k.), popełnionych w latach 1998-1999. Wskazano już powyżej, że nie wydaje się, aby czyny popełnione 16 lat temu mogły dawać miarodajny ogląd tego, czy A. E. jest osobą niepożądaną na terytorium RP. Analiza pozostałych spraw karnych (mimo, że formalnie nie powinny one stanowić podstawy żadnych ustaleń jako zatarte lub objęte domniemaniem niewinności) prowadzi do wniosku, że A. E. jest typowym przykładem osoby, wykraczającej przeciw przepisom karnym sporadycznie i z przypadku, a więc niegroźnej dla społeczeństwa. Odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie takiej osobie nie odpowiada więc wymogom zasady proporcjonalności. NSA wprost zresztą wskazał, powołując się na orzecznictwo TSUE wskazujące na potrzebę pozbawionego automatyzmu podejścia do rozumienia pojęć "bezpieczeństwa i porządku publicznego", że "uwzględnienie takiego znaczenia przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadzi do uznania, iż skazanie cudzoziemca za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy (wyrok w sprawie [...]), jednorazowe skazanie za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego (wyrok w sprawie [...]), czy też skazanie za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe na podstawie art. 9 § 3 kodeksu karnego skarbowego (wyrok w sprawie [...], może w sposób niedostateczny uzasadniać stwierdzenie wystąpienia przesłanki określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach" (por. uzasadnienie wyroku z 5 września 2013 r. IIOSK 858/12, s. 10-11). W tym miejscu należy odnieść się do przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. zatem złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje. Wyjaśnić więc należy w tym miejscu, że zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN (sjp.pwn.pl), "nieprawdziwy" to w pierwszym znaczeniu "niezgodny z prawdą", natomiast "fałszywy" to w pierwszym znaczeniu "podrobiony" a w drugim - "niezgodny z prawdą". A.E. złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony [...]kwietnia 2010 r. Zmiana imienia i nazwiska nastąpiła - jak wynika z przedłożonego przez cudzoziemca dokumentu w języku [...] - świadectwa zmiany nazwiska dopiero 15 listopada 2012 r. Podając więc dane: S.Y. cudzoziemiec nie wypełnił przesłanki o której mowa w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. - ta musi bowiem być oceniana na chwilę złożenia wniosku. Odnośnie do przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b Ustawy o cudzoziemcach z 2003 r. wskazać należy, iż organy nie wykazały, iż Skarżący złożył wniosek w złej wierze, umyślnie nie podając informacji na temat skazań oraz postępowań karnych w toku. Z uwagi na negatywne konsekwencje, jakie wiążą się z przypisaniem cudzoziemcowi złożenia fałszywego oświadczenia, należały wymagać od organu władzy publicznej maksymalnej staranności w wykazaniu, że cudzoziemiec umyślnie wprowadził organ w błąd - tego w niniejszym postępowaniu nie uczyniono, koncentrując się na samym fakcie nieprzystawania treści złożonego oświadczenia do rzeczywistości. Organ nie podjął żadnej próby wyjaśnienia z samym cudzoziemcem przyczyn tej rozbieżności. W sprawie nie wykazano także - wbrew zaleceniom NSA wyrażonym w wyroku z 5 wrześniu 2013 r. (sygn. akt II OSK 858/12) iżby okoliczności nie wykazane we wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, a więc uchybienie ściśle formalne, dotyczyło takich okoliczności, których podanie mogłoby skutkować uznaniem, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP stanowi aktualne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego a zatem wiedza organu o tych okolicznościach uzasadniłaby wydanie decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tu ponownie odwołać się należy do przywołanych w tym zakresie argumentów - brak jest danych wskazujących na istnienie rzeczywistego i aktualnego zagrożenia poprzez zamieszkiwanie przez A. E. na terytorium RP. Skarżący podniósł, że niewątpliwie życie rodzinne, jakie prowadził dotąd z A. G. oraz ich synem W. ulegało w ostatnim czasie pewnym zakłóceniom, czego może najjaskrawszym przejawem była tocząca się przed Sądem Okręgowym w G. sprawa rozwodowa z powództwa A. G. (sygn. akt [...]), która jednakże zakończyła się umorzeniem - postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., zatem w momencie orzekania przez organ II instancji nie istniało żadne prawdopodobieństwo, że małżeństwo zostanie w najbliższym czasie rozwiązane. Nie poczyniono też żadnych miarodajnych ustaleń, pozwalających przyjąć, że małżeństwo z A. G. zawarto w celu uniknięcia wydalenia, czy szerzej - w celu obejścia przepisów imigracyjnych. Trzeba zwrócić uwagę, iż A. E. łożył, na miarę możliwości, na utrzymanie żony i dziecka. Wydaje się, że trudności małżeńskie zbiegły się czasowo z trudnościami w zalegalizowaniu pobytu na terytorium RP, co mogło przełożyć się też na problemy w znalezieniu pracy. Wreszcie trzeba mieć na względzie, iż od [...] marca 2014 r. do [...] sierpnia 2015 r. Skarżący przebywał w Areszcie Śledczym, co uniemożliwiało mu budowanie relacji z najbliższą rodziną. Nie ma podstaw by przyjąć, że ochronie z art. 8 EKPC podlega tylko taka rodzina, która nie doznaje żadnych przejściowych zakłóceń. Nie jest bowiem rzeczą organów państwa dokonywanie w zakresie udzielania ochrony rozróżnień na rodziny prawidłowo i nieprawidłowo funkcjonujące, bowiem obie grupy podlegają takiej samej ochronie przed nieuprawnioną ingerencją.

W związku z tym trzeba stwierdzić, że istniały w niniejszej sprawie pozytywne przesłanki udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, A. E. nadal jest małżonkiem obywatel polskiego. Wykazano też, że błędnie zakwalifikowano zachowania cudzoziemca jako uzasadniające tezę, iż względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego RP wymagają odmowy udzielenia Skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Organy podjęły próbę postawienia Cudzoziemca w bardzo negatywnym świetle, jednakże bliższa analiza dostępnego materiału dowodowego prowadzi do negatywnej weryfikacji poczynionych ustaleń. Ta ocena przekłada się również na problem niepełnych wyjaśnień dotyczących historii kryminalnej A. E. przedstawionych we wniosku - nie sposób stwierdzić, iż niepodane okoliczności wpłynęłyby negatywnie na ocenę zagrożenia, jakie stwarzałby pobyt Skarżącego na terytorium RP. Automatyczne zaś zastosowanie tej przesłanki - co podkreślił już NSA w wyroku II OSK 858/12 - jest w niniejszej sprawie niedopuszczalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015r. nie naruszają prawa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i powodował konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały wszechstronnej i prawidłowej jego oceny.

Ze względu na treść art. 513 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, która weszła w życie w dniu 1 maja 2014r. podstawą materialnoprawną znajdującą zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu była ustawa z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2011r. poz. 1573 z późn. zm.).

Skarżący motywował wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony faktem pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską, a więc przesłanką określoną w art. 53 ust.1 pkt 6 w/w ustawy, jednak to nie brak spełnienia tej przesłanki stanowił podstawę odmowy udzielenia zezwolenia.

Stosownie do treści art. 57 ust.1 ustawy przeszkodą do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, mimo iż cudzoziemiec spełnia kryteria określone w art.53 ustawy, są negatywne przesłanki określone w tym przepisie. Niewątpliwie skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską.

Kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi więc ocena czy wobec wnioskującego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca zachodzą negatywne przesłanki uniemożliwiające uwzględnienie jego wniosku. W ocenie sądu organ odwoławczy słusznie ocenił, że w przypadku skarżącego zaistniały jednocześnie negatywne przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 lit. a i b w/w ustawy.

Według art. 57 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli:

- wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 5),

- w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony:

a) złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje,

b) zeznał nieprawdę lub zataił prawdę albo, w celu użycia za autentyczny, podrobił lub przerobił dokument bądź takiego dokumentu jako autentycznego używał.

Celem regulacji zawartej w art. 57 ust.1 pkt 5 ustawy jest niewątpliwie ochrona wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, jak też bezpieczeństwo i porządek publiczny, a zatem wartości interesu publicznego.

Stan zagrożenia ze względu na postawę i zachowanie cudzoziemca oznacza niewątpliwie potencjalną możliwość wystąpienia zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie zaś jego pewność. Brak powiązania tej negatywnej przesłanki uzyskania zezwolenia na czasowe zamieszkanie z naruszeniem norm ustalających porządek prawny, uprawnia organ do samodzielnej oceny wystąpienia zagrożenia dla porządku prawnego na podstawie okoliczności faktycznych sprawy. Norma ta jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 września 2013r. (sygn. akt II OSK 858/12) nie wiąże skutków prawnych z samym faktem skazania za popełnienie przestępstwa, ale wymaga wykazania, że konkretne, negatywne zachowania cudzoziemca mogą rzeczywiście wskazywać na zagrożenia związane z dalszym pobytem cudzoziemca, co wymaga przeprowadzenia pogłębionej analizy dotyczącej zachowania cudzoziemca. W przypadku karalności cudzoziemca analiza ta nie powinna ograniczyć się jedynie do ustalenia faktu skazania, ale powinna też wiązać się z ustaleniami dotyczącymi dat popełnienia czynów, okoliczności towarzyszących popełnieniu przestępstwa, stopnia zaangażowania w działalność przestępczą.

W ocenie sądu organ odwoławczy dokonał wszechstronnego rozważenia okoliczności związanych z osobą skarżącego, jego dotychczasowym pobytem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zachowaniem. Negatywną ocenę co do prognozy zachowania skarżącego na przyszłość w kontekście wartości chronionych wskazaną normą prawną oparł na rzetelnej i logicznej analizie zgormadzonego materiału dowodowego wskazującej na to, że postawa skarżącego wykazuje stałą tendencję do przeciwstawiania się ustalonym normom chroniącym porządek publiczny.

Sąd podziela stanowisko organu, że o negatywnej prognozie na przyszłość wskazującej już nie tylko na prawdopodobieństwo, ale wręcz pewność wystąpienia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego w wyniku dalszego pobytu cudzoziemca w Polsce stanowią takie okoliczności jak:

- fakt aktualnego w dacie wydania decyzji skazania prawomocnym wyrokiem na karę 2 lat pozbawienia wolności za popełnienie dwudziestu przestępstw w latach 1998 i 1999 polegających na pomocnictwie w przestępstwie oszustwa dokonywanego z wykorzystaniem sfałszowanych dokumentów tj. o czyn z art. 18 § 3 w zw. z art. 286 §1 w zb. z art. 270 § 1 kk oraz na przygotowaniu do posłużenia się sfałszowanym dokumentem tj. o czyn z art. 270 § 3 kk (wyrok SR w [...] z dnia [...] .07.12r., sygn. akt [...]), fakt uprzedniego skazania m.in. wyrokami SR [...] w [...] z dnia [...].04.2009r. sygn. akt [...](za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości i znieważenie funkcjonariuszy policji) na karę 2 lat pozbawienia wolności (warunkowo zawieszoną ) i [...] (za przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 kks) na karę grzywny,

- fakt toczących się postępowań karnych przeciwko skarżącemu przed SR G.e (sygn. akt [...] za nieskładanie deklaracji VAT tj. o czyn z art. 54 § 1 kks, [...] za podrobienie dwóch praw jazdy tj. o czyn z art. 270 § 1 kk), przed SR G. za wprowadzenie do obrotu środków ochrony roślin oznaczonych podrobionym znakiem firmowym tj. o czyn z art. 305 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej),

- fakt toczącego się postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w [...], w którym postawiono skarżącemu 15 zarzutów obejmujących m.in. czyny zabronione z art. 61 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 270 § 1 kk (fałszowanie dokumentów),

- fakt stosowania środka zapobiegawczego w tym postępowaniu w postaci tymczasowego aresztowania w okresie od [...] marca 2014r. do [...] sierpnia 2015r.w związku z wysokim prawdopodobieństwem popełnienia przestępstw i zachodzącą obawa matactwa,

- fakt, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w/w śledztwa (Ap V Ds. [...]) ustalono, że cudzoziemiec posługiwał się wieloma tożsamościami: Y. K., K. Z., A. Ł., V. B., A. K. i A. S.,

- fakt, że w trakcie trwania przedmiotowego postępowania cudzoziemiec wystąpił w dniu [...] września 2013r. z wnioskiem do Wojewody [...]o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, podając odmienne dane dotyczące m.in. stanu cywilnego, karalności, zamieszkiwania, wcześniejszych pobytów w Polsce.

Powyższe okoliczności opisują zachowanie skarżącego na przestrzeni wielu lat i stanowią całkowicie wystarczającą podstawę do oceny rzeczywistej postawy skarżącego i wiarygodnej prognozy jego zachowania na przyszłość. W ocenie sądu wbrew twierdzeniom skarżącego o przypadkowości i incydentalnym charakterze naruszeń prawa, dotychczasowe zachowanie skarżącego utwierdza w przekonaniu, że cudzoziemiec prezentuje niezmienną postawę świadczącą o zupełnej negacji przepisów prawa obowiązujących na terytorium państwa, w którym dotychczas zamieszkiwał i zamierza w dalszym ciągu zamieszkiwać. Nie podważa negatywnej oceny postawy skarżącego okoliczność, że aktualne skazanie prawomocnym wyrokiem karnym z dnia [...] lipca 2012r. dotyczy czynów popełnionych w odległym czasie, a więc w latach 1998 i 1999, gdyż najwyraźniej upływ czasu, który powinien mieć pozytywny wpływ na postawę wobec norm prawnych obowiązujących w społeczeństwie, takiego rezultatu nie spowodował. Popełnione wówczas przestępstwa dotyczyły czynów przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów. Aktualnie skarżący podejrzewany jest również o popełnianie czynów przeciwko dokumentom, ale też o popełnienie czynów skierowanych przeciwko innym dobrom. O całkowicie lekceważącym stosunku cudzoziemca do porządku prawnego, a z pewnością instrumentalnym podejściu do przepisów ustawy o cudzoziemcach świadczy z pewnością okoliczność posługiwania się przez cudzoziemca różnymi danymi dotyczącymi jego osoby, niezwykle istotnymi z punktu widzenia przepisów warunkujących pobyt na terytorium Polski (stan cywilny, karalność, przesłanki pobytu), których nie waha się dostosowywać do potrzeb, świadomie wprowadzając w błąd organy administracji w celu zalegalizowania swojego pobytu na terytorium Polski.

Organy dokonując tak szerokich ustaleń faktycznych dotyczących osoby skarżącego prawidłowo wykonały zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na potrzebę pogłębionej analizy zachowana skarżącego. Ocena, iż zachodzi wobec skarżącego przesłanka negatywna określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach uniemożliwiająca udzielenie zgody na jego zamieszkanie jest prawidłowa.

Nie jest zasadny podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 80 kpa w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji z uwagi na uwzględnienie z pominięciem zasady domniemania niewinności toczących się wobec skarżącego postępowań karnych, jako okoliczności wskazujących na to, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowiłby zagrożenie dla porządku prawnego. Należy wskazać, że zasada domniemania niewinności stanowi gwarancję prawidłowego toku postępowania karnego i ma znaczenie dla ciężaru dowodzenia winy w tym postępowaniu, gdyż nakłada obowiązek udowodnienia winy przez oskarżyciela. Zasada ta nie może więc wykluczać stosowania innych norm prawnych, dotyczących sytuacji osoby podejrzanej lub oskarżonej, w tym przypadku normy prawa administracyjnego, która nie wiąże się z przypisaniem odpowiedzialności karnej za zarzucany czyn i nie wywołuje skutków prawnokarnych. Podlega więc ograniczeniom ze względu na potrzebę ochrony innych wartości. Celem przepisu art. 57 ust. 1 pkt 5 jest niewątpliwie ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a środkiem do realizacji tego celu jest m.in. odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski cudzoziemcowi, którego zachowanie wartościom tym zagraża. Ograniczenie jakiego doznaje zasada domniemania niewinności wynika więc w tym przypadku z ustawy, jest niewątpliwie konieczne ze względu na bezpieczeństwo państwa i porządku publicznego i nie narusza istoty wolności i praw cudzoziemca mającego status osoby podejrzanej (art. 31 ust. 3 Konstytucji ). Organy administracji mają obowiązek zapobiegać naruszeniom wartości określonych w w/w przepisie, a oceny zagrożeń dokonywać na podstawie wszystkich istotnych informacji o osobie cudzoziemca, które pozwolą na dokonanie oceny prognozy jego zachowania na przyszłość. Do istotnych informacji należy z pewnością informacja o skazaniu za popełnienie przestępstwa lub wykroczenia, informacja o toczącym się wobec niego postępowaniu karnym, o naruszeniu przepisów regulujących wjazd i pobyt na terytorium Polski. Należy pamiętać, że skoro przepis ten nie wiąże skutków z samym faktem skazania cudzoziemca, tym bardziej istotne znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu, ma konieczność oceny przez organ także okoliczności związanych z ewentualnie toczącym się postępowaniem karnym wobec cudzoziemca w kontekście jego dotychczasowej postawy. Niekiedy może to być jedyna wskazówka, że osoba ubiegająca się o zezwolenie na zamieszkanie może stanowić zagrożenie, którego potencjalne wystąpienie nie uzasadnia oczekiwania na prawomocny wyrok. Zwłaszcza, że gdy do prawomocnego skazania nie dojdzie nie ma przeszkód, by w zmienionej sytuacji faktycznej cudzoziemiec ponowił wniosek o udzielenie zezwolenia.

Sąd nie stwierdza także naruszenia art. 80 kpa w zw. z art. 106 kk z uwagi na uwzględnienie w dokonanej przez organy analizie zachowania skarżącego, także tych wyroków skazujących za przestępstwa, które w toku postępowania uległy zatarciu. Ponieważ ocena zachowania skarżącego zainicjowana złożeniem wniosku z dnia [...] kwietnia 2010r. obejmowała jego dotychczasową postawę, oznacza to, że w dacie złożenia wniosku informacje o tych skazaniach były istotne dla oceny przesłanek dopuszczalności uwzględnienia wniosku i wymagane do podania przez cudzoziemca w składanym wniosku. Nie ma wątpliwości, że w dacie złożenia wniosku wyroki skazujące nie uległy zatarciu, a zatem organ był zarówno uprawniony, jak też zobowiązany uwzględnić fakt skazania tymi wyrokami, mimo że w toku postępowania uległy zatarciu.

W ocenie sądu nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a i b w/w ustawy, bowiem przepis ten znajduje zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym. Analiza złożonego przez skarżącego w dniu 30 kwietnia 2010r. wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz złożonych w dniu [..] czerwca 2010r. wyjaśnień wskazuje, że skarżący nie podał pełnych danych dotyczących swojej karalności, a więc informacji o wszystkich wyrokach skazujących oraz o toczącym się postępowaniu karnym. Podane przez niego informacje dotyczyły wcześniejszych wyroków skazujących, pominął zaś wyroki skazujące z dnia [...] marca 2009r. (II K [...]) i z dnia [...] marca 2010r. (II K [...]) oraz nie udzielił informacji o toczącym się postępowaniu karnym przed SR G. w sprawie XI [...], w której wyrok zapadł w dniu [...] maja 2010r. (z oczywistych względów nie mógł wówczas jeszcze informować o zapadłym wyroku w tej sprawie). Jednak informacja o toczącym się postępowaniu karnym jest przewidziana w formularzu wniosku i wymagana (tego rodzaju informacji dotyczy pytanie w formularzu wniosku). Informacji o wydanym już wyroku z dnia [...] maja 2010r., skarżący nie podał także podczas przesłuchania, mimo że został skazany zaledwie miesiąc przed przesłuchaniem. Niezrozumiałe jest zdaniem sądu twierdzenie skarżącego o błędnej interpretacji pytań i braku pełnej wiedzy dotyczącej obciążających go skazań. Skarżący nie wypełniał wniosku po raz pierwszy, by sprawiała mu trudność interpretacja pytań. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut niewykazania umyślności działania skarżącego w zakresie niepodania pełnych informacji o karalności. Organ słusznie wskazał, iż skarżący miał świadomość znaczenia informacji o jego karalności z uwagi na to, że Wojewoda [...] udzielając mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w 2009r. w uzasadnieniu decyzji wskazywał, że już wówczas rozważano kwestię zastosowania wobec skarżącego przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Dodatkowo należy podkreślić, że o świadomym działaniu skarżącego w zakresie ukrywania informacji o karalności świadczą również nieprawdziwe informacje o niekaralności udzielone we wniosku złożonym w dniu [...] września 2013r. do Wojewody [...]. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 września 2013r. (sygn. akt II OSK 858/12) nie wykluczały zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy jako samodzielnej przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia, w sytuacji, gdy zatajone informacje co do karalności miałyby znaczenie dla istnienia przesłanki odmownej określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Informacje o karalności skarżącego niewątpliwie miały istotne znaczenie dla oceny przesłanki rzeczywistego zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdyż wskazywały że skarżący wielokrotnie naruszał porządek prawny. Podanie tych informacji przez samego skarżącego ma znaczenie nie tylko dla oceny jego postawy w odniesieniu do przestrzegania porządku prawnego, ale też ułatwia organowi pozyskanie niezbędnych, istotnych danych dla rzetelnej oceny osoby wnioskodawcy. Niewątpliwe w dacie składania wniosku dane dotyczące niewymienionych wyroków skazujących i toczącego się postępowania były obowiązujące, gdyż nie nastąpiło jeszcze zatarcie skazania i skarżący miał obowiązek poinformować o tych skazaniach organ administracji właściwy do rozpatrzenia jego wniosku. Skarżącemu nie zarzucono podania nieprawdziwych informacji w zakresie jego danych osobowych we wniosku, jak też w zeznaniach dlatego zarzut naruszenia przepisu w tym zakresie jest niezrozumiały i niezasadny. Podawanie nieprawdziwych danych dotyczących osoby skarżącego (innych niż imię i nazwisko) w składanych przez niego wnioskach do organów administracji uwzględniono jako okoliczność mającą znaczenie dla oceny jego postawy i zagrożeń związanych z jego pobytem na terytorium Polski.

Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że zachowanie skarżącego wyczerpało więc przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W ocenie sądu rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas określony zostało wydane z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a więc zastosowany środek nie stanowi nieuzasadnionej, nadmiernej ingerencji w prawa i wolności skarżącego. Naruszenia prawa, których dopuścił się i stopień zagrożenia jaki stwarza na przyszłość uzasadniają tę ingerencję. Ingerencja nie będzie dotyczyła życia rodzinnego skarżącego, gdyż materiał dowodowy (zeznania uczestniczki postępowania, świadka T. G., pismo cofające pozew rozwodowy) wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący nie prowadzi w Polsce życia rodzinnego. Jego żona i syn od kilku lat przebywają za granicą. Skarżący nie utrzymuje kontaktów z żoną, a z synem jedynie sporadyczne, nie łoży na jego utrzymanie. Rozpad więzi rodzinnej nie ma wbrew twierdzeniu skarżącego charakteru przejściowego kryzysu, bowiem trwa już od kilku lat, a powodem wycofania pozwu rozwodowego były jedynie przeszkody natury materialnej i faktycznej (zamieszkiwanie za granicą i zbyt duży koszt związany ze stawiennictwem na rozprawach).

Rozstrzygnięcie nie naruszy również praw dziecka, bowiem rozłąka dziecka z ojcem nie nastąpi w wyniku tej decyzji. Taki stan rzeczy trwa od kilku lat w związku z decyzją podjętą przez matkę dziecka. Centrum życiowe dziecka od dawna znajduje się poza Polską, a ojciec nie uczestniczy w jego życiu na co dzień, nie łoży na jego utrzymanie. Kontakt skarżącego z synem jest sporadyczny, a zatem wyjazd skarżącego z kraju nie wpłynie w żaden sposób na pogorszenie kontaktów, a z pewnością ich nie uniemożliwi. Zerwanie bliskiej relacji z dzieckiem nie będzie zatem skutkiem wydania decyzji. Decyzja nie wyłączy możliwości pełnego korzystania przez syna oraz żonę cudzoziemca z prawa do pobytu w Polsce. Niewątpliwie odmowa udzielenia zezwolenia ugodzi w sferę relacji prywatnych skarżącego jaką z pewnością zbudował na terytorium Polski, jednak konieczność ochrony wartości bezpieczeństwa i porządku publicznego usprawiedliwia zakłócenie tych relacji. Wyjazd z Polski nie wykluczy możliwości zbudowania centrum życiowego w kraju pochodzenia przez cudzoziemca, który przyjechał do Polski już jako osoba dorosła, a zatem znane są mu realia życia w tamtym społeczeństwie, w którym pozostawił rodzinę, znajomych. Postawa cudzoziemca wskazuje, że mimo iż mieszka na terytorium Polski od wielu lat, nie nawiązał ze społeczeństwem kraju goszczącego silnych więzi, skoro nie potrafi zaakceptować norm regulujących funkcjonowanie tego społeczeństwa, przez co nieustannie działa na jego niekorzyść.

Z powyższych względów twierdzenie, że decyzja wydana została z naruszeniem zasady proporcjonalności i naruszeniem art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jest niezasadne.

W ocenie sądu decyzja nie została także wydana z naruszeniem art. 55 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 79 § 1 i 10 § 1 K.p.a. ze względu na niezapewnienie czynnego udziału skarżącego w przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka i dowodu z zeznań uczestniczki postępowania.

Stosownie do treści art. 55 ust. 1 pkt 2 i 3 w/w ustawy organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że:

- małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

- małżonkowie nie zamieszkują wspólnie.

Z kolei z ust. 2 tego przepisu wynika, że przy wykonaniu czynności mających na celu ustalenie okoliczności, o których mowa w ust. 1, nie stosuje się art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis ustawy dopuszcza zatem przeprowadzenie dowodów, gdy występują wskazane w nim okoliczności z wyłączeniem zasady czynnego udziału strony. Niesłusznie zarzuca skarżący, iż organy prowadzące postępowanie kwalifikują po fakcie przeprowadzenie dowodów z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jako czynności prowadzone w trybie określonym w art. 55 ustawy dla usprawiedliwienia naruszenia przepisów postępowania. Wskazać należy, iż już w wezwaniach do stawiennictwa w celu przesłuchania organ informował o tym trybie postępowania. Nadto w toczącym się ponownie postępowaniu organ był uprawniony do ponownego przeanalizowania tej kwestii na podstawie szerszego postępowania dowodowego, gdy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie jest wystarczający. Należy podkreślić, że wcześniej organ przeprowadził wyłącznie dowód z przesłuchania stron, w sytuacji gdy małżonkowie jeszcze wspólnie zamieszkiwali. Nie stanowi naruszenia przepisów postępowania wykorzystanie przeprowadzonych w tym trybie dowodów do wyjaśnienia także innych istotnych kwestii dla rozstrzygnięcia sprawy, jak w tym przypadku, do oceny wpływu negatywnego rozstrzygnięcia na sytuację rodzinną skarżącego i prawa dziecka.

Skarżący zapoznawał się w toku postępowania ze zgromadzonym materiałem dowodowym (w dniu 12.11.2014r. i 19.05.2015r.) i był zawiadamiany przez organ odwoławczy o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i ustosunkowania się do tego materiału. Skarżącemu zasadnie ograniczono wyłącznie dostęp do części materiału dowodowego objętego klauzulą "zastrzeżone" (postanowienie z dnia [...] 08.2015r.). W tej sytuacji zarzut naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.) i zasady prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), a także niezasadnego nie zastosowania przez organ art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie sądu błędem organu odwoławczego w toku prowadzonego postępowania było uwzględnienie jako dowodu z przesłuchania strony, zeznań złożonych przez uczestniczkę postępowania A.G. w dniu [...] lutego 2015r., już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a więc nie w ramach toczącego się postępowania przed organem pierwszej instancji. Organ powinien potraktować złożone w tym dniu oświadczenie strony jako jej stanowisko w sprawie, nie zaś jako dowód podlegający ocenie na podstawie całokształtu materiału dowodowego. To nieistotne naruszenie art. 80 K.p.a. nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, także dotyczący sytuacji rodzinnej skarżącego był wystarczający do jej rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu materiał dowodowy objęty klauzulą "zastrzeżone" nie miał istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z kserokopii świadectwa zmiany nazwiska i kserokopii tłumaczenia ze względu na to, iż nie spełniał wymogów określonych w art. 106 P.p.s.a. i nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze sąd na odstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.