Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1888/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Konserwator Zabytków
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SAB/Lu 28/19 w sprawie ze skargi Ł. L. na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) oddala wniosek Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 28/19 oddalił skargę Ł. L. (dalej określanego jako skarżący) na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego zmiany pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:

Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] zezwolił na realizację robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w obrębie działek nr [...][...] przy ul. [...] [...] - [...] w [...] oraz w zakresie włączenia zmian zawartych w projekcie budowlanym rozbudowy, nadbudowy i przebudowy istniejących budynków kamienic z przeznaczeniem na budynek usługowy (sala koncertowa, rozrywka, multimedia), częścią techniczną, gospodarczą, parkingiem podziemnym wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.

Następną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] organ ten zmienił powyższą decyzję z uwagi na wymóg uzyskania, stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2018 r. poz. 206, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 282, ze zm.), pozwolenia na roboty budowlane związane z rozbudową, nadbudową przebudową oficyn. Jedyną stroną tego postępowania był inwestor [...] Spółka Jawna, właściciel nieruchomości objętych inwestycją.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. sprostowano zaś oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie oznaczenia nazwy strony.

Skarżący, będący współwłaścicielem nieruchomości przy ul. [...][...] / [...] [...] w [...], w dniu 13 marca 2018 r. wniósł odwołanie od tej decyzji do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podnosząc zarzut pominięcia go jako strony postępowania. Organ odwoławczy uznał jednak, że decyzja stała się ostateczna, stąd pismo potraktował jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. i przekazał je zgodnie z właściwością do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Organ po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia [...] września 2018 r., nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., gdyż w jego ocenie wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu przewidzianego dla tej czynności.

Skarżący zakwestionował ustalenia organu i złożył na to postanowienie zażalenie. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków w ramach autokontroli uwzględnił to zażalenie i postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie.

W toku dalszego postępowania Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia 31 grudnia 2018 r. wezwał skarżącego do usunięcia braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r. poprzez wskazanie przesłanki wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej zwanej K.p.a.) oraz przedstawienie dowodów wskazujących na zachowanie terminu do jego złożenia stosownie do art. 148 K.p.a., w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 15 stycznia 2019 r.

Kolejnym pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a., bowiem nie wykonał wezwania i tym samym nie usunął w zakreślonym terminie żądanych braków wniosku z dnia 13 marca 2018 r.

Skarżący w dniu 18 lutego 2019 r. wniósł do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenie na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, które stanowiło jednocześnie ponaglenie w rozumieniu art. 37 K.p.a.

Następnie skarżący w dniu 20 marca 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zakwestionował przyjęcie, że nie uzupełnił w terminie wymaganych braków wniosku, skoro w odpowiedzi na wezwanie złożył stosowne pismo. Wskazał w nim, że przesłankę wznowienia postępowania stanowią przepisy art. 145 ust. 1, 4 i 5 K.p.a., zaś o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania dowiedział się od ojca J. Ł., który powziął te informacje podczas przeglądania akt w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego w [...] w dniu 14 lutego 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ, któremu zarzucono bezczynność wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i zaprzeczył, aby skarżący wykonał wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r. Odnosząc się zaś do argumentacji przedstawionej w skardze podniósł, że nie są one zgodne z posiadanymi przez niego informacjami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. na wstępie wyjaśnił pojęcie bezczynności organu i wskazał, że w tym przedmiocie przed sądem toczą się dwa zainicjowane przez skarżącego postępowania, a mianowicie w rozpoznawanej sprawie (sygn. akt II SAB/Lu 28/19), a także w sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o sprostowaniu decyzji (sygn. akt II SAB/Lu 29/19).

Sąd przedstawił następnie stan faktyczny sprawy i odniósł się do kwestii wykonania przez skarżącego wezwania z dnia 31 grudnia 2018 r. Jak wskazał, w aktach niniejszej sprawy brak jest odpowiedzi na to wezwanie. Tymczasem w drugiej sprawie, w której przebieg postępowania był tożsamy, w aktach administracyjnych znajduje się odpowiedź skarżącego na wezwanie organu z dnia 31 grudnia 2019 r.

Mając powyższe na uwadze, a także twierdzenia skarżącego w tym zakresie, Sąd wskazał, że ponownie zwrócił się do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wyjaśnienie, czy skarżący udzielił odpowiedzi na wezwania dwoma oddzielnymi pismami do dwóch odrębnie prowadzonych spraw. W piśmie z dnia 12 listopada 2019 r. organ wskazał, że w rozpoznawanej, odrębnie prowadzonej sprawie odpowiedź skarżącego na wezwanie z dnia 31 grudnia nie wpłynęła.

Sąd nawiązał zatem do art. 64 § 2 K.p.a. i stwierdził, że istotą sprawy jest przesądzenie, czy organ jest bezczynny wskutek pozostawienia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania bez rozpoznania po przyjęciu, że zaszły przesłanki zastosowania powołanego przepisu, a więc, że skarżący nie usunął w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku lub uzupełnił wskazany przez organ brak formalny, ale niezgodnie z wymaganiami precyzyjnie określonymi w wezwaniu.

W ocenie Sądu skoro skarżący, pomimo jasno sprecyzowanego zobowiązania, pouczenia o negatywnych skutkach niezastosowania się do niego, nie odpowiedział na wezwanie, to organ miał prawo, zgodnie z wcześniej udzielonym pouczeniem, pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej powoływanej jako P.p.s.a.).

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., zaskarżając orzeczenie w całości. Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzuty procesowe.

Zasadniczy zarzut odniesiono do art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a., a naruszenia tych przepisów pełnomocnik upatrywał w nienakazaniu organowi merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r.

Sąd tym samym, zdaniem pełnomocnika, naruszył art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 10 § 1 K.p.a. Za bezpodstawne uznał przyjęcie, na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, że skarżący nie uzupełnił w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku w sytuacji, gdy na wezwanie organu złożył stosowne pismo w dniu 22 stycznia 2019 r. (dołączone zostało do skargi kasacyjnej).

Zarzucił również naruszenie przez Sąd art. 64 § 2 w związku z art. 64 § 1 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że zachodzą przesłanki do pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 K.p.a., gdyż skarżący nie uzupełnił w terminie wyznaczonym przez organ braków formalnych wniosku oraz przez brak stwierdzenia, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie pełnomocnika powyższe uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż spowodowały, że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się zarzucanego w skardze przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, co doprowadziło do “przegrania sprawy" przez skarżącego.

W oparciu o powyższe podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie w innym składzie, a także zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według przepisanych prawem norm. Pełnomocnik zrzekł się rozprawy.

Dodatkowo pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodów z dwóch odpisów pism skarżącego z dnia 22 stycznia 2019 r. do organu wraz z dowodem ich nadania, celem wykazania, że wbrew twierdzeniom organu odpowiedział na wezwanie i to w przewidzianym terminie, a także że organ odebrał pisma. Zdaniem pełnomocnika powołanie się na te dowody jest konieczne ze względu na bezpodstawne twierdzenia organu, powielone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że do niniejszej sprawy na etapie postępowania przed organem administracji nie wpłynęła odpowiedź skarżącego na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r., które jak wskazuje Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odebrał dniu 16 stycznia 2019 r.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przytoczył treść rozważań Sądu pierwszej instancji oraz powtórzył podniesione zarzuty względem tego rozstrzygnięcia. Konsekwentnie twierdził, że skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 22 stycznia 2019 r., a organ nie miał podstaw do pozostawienia sprawy bez rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Lubelski Wojewódzki Konserwator Zabytków wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł jednocześnie o dopuszczenie dowodu z:

- wszystkich kart akt sprawy toczącej się przed organem z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w innej sprawie dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki w decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, przede wszystkim pisma skarżącego z dnia 22 stycznia 2019 r. i koperty nadanej w dniu 23 stycznia 2019 r. na okoliczność ich treści - odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych w sprawie o znaku [...], a nie jak twierdzi skarżący [...], a w konsekwencji na okoliczność tego, że skarżący nie odpowiedział na wezwanie w sprawie o znaku [...];

- wydruku screena z ewidencji spraw (korespondencji otrzymanej - wpływy) organu oraz kopii ww. ewidencji z potwierdzeniem odebrania pisma przez pracownika na okoliczność jego treści - złożenia przez skarżącego pisma (odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych) w sprawie [...] a nie jak twierdzi w sprawie o znaku [...];

- prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 29/19 na okoliczność jego treści - przesłania przez skarżącego listem poleconym odpowiedzi z dnia 22 stycznia 2019 r. na wezwanie do uzupełnienia braków w sprawie [...], a nie jak twierdzi w sprawie o znaku [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona.

Wszystkie zarzuty procesowe rozpoznawanej skargi kasacyjnej, aczkolwiek odniesione do różnych przepisów postępowania, koncentrują się wokół jednego spornego między stronami zagadnienia. Zdaniem skarżącego brak było podstaw do pozostawienia bez rozpoznania jego pisma z dnia 13 sierpnia 2018 r., potraktowanego przez organ jako podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] 2018 r., gdyż w wyznaczonym terminie udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2019 r. wskazując podstawę wznowienia i okoliczności świadczące o zachowaniu terminu do złożenia wniosku. Z kolei w ocenie organu administracji skarżący nie zareagował na to wezwanie, co w konsekwencji wobec nieusunięcia braków wniosku spowodowało pozostawienie podania bez rozpoznania. Pismem z dnia 22 stycznia 2019 r. udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 grudnia 2018 r., lecz w innej, równolegle prowadzonej sprawie - z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] maja 2017 r.

Rozstrzygnięcie tej kwestii ma więc istotne, przesądzające znaczenie dla wyniku sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że zagadnienie to zostało trafnie dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę, a zaskarżony wyrok wydany został po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego w omawianej materii.

Przystępując do oceny zarzutów kasacyjnych należy na wstępie zauważyć, że przed organem toczyły się dwa odrębne postępowania, oba zainicjowane wnioskiem skarżącego o wznowienie postępowania. Pierwsze w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. o zmianę decyzji z dnia [...] maja 2017 r. - pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z rozbudową, nadbudową i przebudową oficyn w kamienicy na działkach nr [...] i [...] w [...] przy ul. [...] [...] -[...] (nr sprawy: [...]) i drugie w sprawie zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] marca 2018 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji z dnia [...] maja 2017 r. (nr sprawy: [...]).

Niewątpliwie są to dwa odrębne postępowania, dotyczące oddzielnych przedmiotów, aczkolwiek prowadzone z wniosku tej samej osoby przez ten sam organ, co uzasadniało podejmowanie w tych sprawach indywidualnych czynności w zależności od ich stanu. Z niewadliwych ustaleń Sądu pierwszej instancji wynika, że w obu sprawach w dniu 31 grudnia 2018 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków wniosku o wznowienie postępowania przez podanie podstawy wznowienia i okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do jego złożenia. Wezwania te w dwóch oddzielnych pismach, zawierających wskazanie numeru sprawy, jej przedmiotu, podstawy wezwania i skutków jego niewykonania doręczono skarżącemu w dniu 15 stycznia 2019 r. Zasadności tych wezwań i poprawności doręczenia skarżący nie podważa (mają zresztą swoje uzasadnienie w treści art. 145 i art. 148 K.p.a.), podobnie jak skuteczności doręczenia.

Poza sporem pozostaje, że skarżący w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie oznaczonej nr [...], a zatem w sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o sprostowaniu decyzji uzupełnił żądane braki wniosku, a sprawie organ nadał dalszy bieg. W aktach tej sprawy znajduje się koperta nadawcza (z datownikiem 23 stycznia 2019 r. i nr przesyłki poleconej [...]) wraz z wymienionym pismem, na którym widnieje tzw. prezentata organu z datą 25 stycznia 2019 r. i adnotacjami pracownika, w tym także, że oprócz oryginału pisma z dnia 22 stycznia 2019 r. załączono drugi egzemplarz tego pisma. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie, podobnie jak drugi egzemplarz pisma wyraźnie wskazuje, m.in. przez podanie nadanego przez organ numeru, jakiej sprawy dotyczy udzielona odpowiedź.

Przedstawione akta administracyjne wskazują jednak, że na wezwanie w rozpoznawanej sprawie dotyczącej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o zmianę pozwolenia na wykonanie robót budowlanych (oznaczonej nr [...]) skarżący nie udzielił odpowiedzi. Do skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego dołączył co prawda pismo z dnia 22 stycznia 2019 r., z treści którego wynika, że stanowi odpowiedź na wezwanie w tej sprawie (podano w nim numer tej sprawy) oraz pocztowy dowód nadania przesyłki poleconej nr [...] z potwierdzeniem odbioru, mające uzasadniać wykonanie wezwania i bezpodstawne pozostawienie podania o wznowienie postępowania bez rozpoznania. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przesyłka pocztowa oznaczona powyższym numerem, która wpłynęła do organu nie zawierała tej odpowiedzi, stąd brak jej w aktach sprawy, ma swoje uzasadnienie. Odmienne twierdzenia autora skargi kasacyjnej nie zostały udowodnione, a przynajmniej uwiarygodnione w sposób graniczący z pewnością. Cała argumentacja opiera się na założeniu, że przesyłka została nadana i winna znajdować się w aktach sprawy. Jednakże, na co już zwrócono uwagę, koperta nadawcza oznaczona numerem przesyłki poleconej [...], na którą powołuje się pełnomocnik, zawierała wyłącznie pismo z dnia 22 stycznia 2019 r. z jego odpisem stanowiące odpowiedź na wezwanie w innej sprawie. W sposób przekonywujący wykazał organ, a tego dotyczyło również postępowanie wyjaśniające na drodze sądowej (vide k. 35 i 38 akt sądowych), że w wymienionej kopercie brak było żądanej odpowiedzi na wezwanie w rozpoznawanej sprawie. Znajduje to oparcie w dalszych wyjaśnieniach organu obrazujących ustalony sposób przyjmowania w Urzędzie pism, ich ewidencjonowania i poświadczania przez upoważnionego pracownika. Pełnomocnik nie twierdzi zaś, że odpowiedź na wezwanie organu znajdowała się w innej przesyłce bądź została dołączona do akt rozpoznawanej sprawy w inny sposób, względnie że dołączono ją omyłkowo do jeszcze innej sprawy, w tym prowadzonej z udziałem skarżącego bądź drugiej współwłaścicielki działek nr [...] i [...]. Wreszcie, co również istotne, w drugiej równolegle prowadzonej sprawie z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki zawartej w decyzji po zaskarżeniu przez skarżącego bezczynności organu skarga została uwzględniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Lu 29/19. Sąd w tamtej sprawie przyjął, że skarżący usunął braki formalne wniosku o wznowienie postępowania, co nastąpiło w piśmie z dnia 22 stycznia 2019 r. (w sprawie oznaczonej nr [...]) i brak było podstaw do pozostawienia podania bez rozpoznania.

Rozważania powyższe skłaniają do konkluzji, że po pierwsze istniały podstawy do przyjęcia, iż skarżący nie usunął w wyznaczonym terminie żądanych braków wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, zatem prawidłowo organ zastosował przepis art. 64 § 2 K.p.a. Skutkiem nieusunięcia braków jest bowiem pozostawienie - w drodze pisma - podania bez rozpoznania. Po drugie zaś bezpodstawnie pełnomocnik skarżącego utrzymuje, że skierowanie do niego pisma pozostawiającego podanie bez rozpoznania nastąpiło bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności związanych z wezwaniem go do usunięcia braków, przede wszystkim z pominięciem tego, że w wyznaczonym terminie uzupełnił braki, a zatem że organ uchybił przepisom art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 i art. 10 § 1 K.p.a. Finalnie zatem nie znajduje usprawiedliwienia postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a P.p.s.a. przez niestwierdzenie bezczynności organu i w konsekwencji zobowiązanie organu do załatwienia sprawy oraz stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i to w sposób rażący.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu, oddalił skargę kasacyjną stosownie do art. 184 P.p.s.a. Wniosek organu administracji o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oddalono, gdyż nie zostało wykazane, by takowe koszty organ poniósł. Pismo stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził osobiście piastun urzędu Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], organ nie był reprezentowany w postępowaniu kasacyjnym przez fachowego pełnomocnika.

W myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.