Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 149/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.111 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną tutaj decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nr [...] określającą S.K. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiąc sierpień 2007 r. do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł, powołując się przy tym na art. 233 § 1 pkt. 1 i art. 13 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), a także na przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Decyzję tę S.K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnosząc o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 111 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 9 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.)..

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest urzędowy charakter cen pobieranych przez stronę za świadczone przez nią przewozy pasażerskie i tym samym możliwość skorzystania ze zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej w oparciu o § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. Nr 116, poz. 804), zgodnie z którym zwalnia się z obowiązku ewidencjonowania do dnia 31 grudnia 2007 r. - sprzedaż w zakresie czynności wymienionych w załączniku do rozporządzenia. W pozycji 6 załącznika Wykaz sprzedaży zwolnionej z obowiązku ewidencjonowania znajduje się zapis: ex 60.21.2

Przewozy miejskie rozkładowe pasażerskie, inne niż kolejowe, za które pobierane są ceny urzędowe ustalone przez gminę (Radę m.st. W.) lub związek komunalny.

Zatem decydujące znaczenie w sprawie ma możliwość uznania pobieranych cen za ceny urzędowe, których charakter warunkuje dopuszczalność spornego zwolnienia. W świetle bowiem art. 111 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), pArt. 111.

1.

odatnicy dokonujący sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą w formie indywidualnych gospodarstw rolnych są obowiązani prowadzić ewidencję obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących.

Wskazać zatem należy, że użyte w ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach określenia oznaczają odpowiednio: cena - wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę; w cenie uwzględnia się podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów sprzedaż towaru (usługi) podlega obciążeniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem akcyzowym; cena urzędowa i marża handlowa urzędowa - cenę i marżę handlową ustaloną w rozporządzeniu wydanym przez właściwy organ administracji rządowej lub w uchwale wydanej przez organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Z mocy bowiem art. 8 ust. 1 Rada gminy może ustalać ceny urzędowe za usługi przewozowe transportu zbiorowego oraz za przewozy taksówkami na terenie gminy. Zaś ceny urzędowe i marże handlowe urzędowe mają charakter cen i marż handlowych maksymalnych (art. 9). Zatem tylko rada gminy ma uprawnienia do ustalania cen biletów komunikacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie opłaty za przejazdy komunikacja miejską organizowaną przez "C" określa Taryfa przewozu osób i bagażu, która zawiera cennik opłat i zasady korzystania z komunikacji organizowanej przez "C" K. i na ten akt powołują się strony prezentując odmienne stanowisko w sprawie. Pomimo tego, że jest to kluczowy dowód, w aktach sprawy brak jest tego dokumentu, co powoduje, że Sąd nie jest w stanie dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej.

Z zapisów Taryfy, która dotyczyła innej podobnej sprawy III SA/Gl 1335/98 wynikało, że pasażerowie mogą odbywać podróż tylko i wyłącznie na podstawie ważnych biletów lub dokumentów uprawniających do przejazdów bezpłatnych lub ulgowych. Sprzedaż zaś biletów komunikacji miejskiej "C" w cenach nominalnych odbywa się w punktach stacjonarnych i automatach. Dopuszcza się także sprzedaż biletów przez kierującego pojazdem, który sprzedaje bilety specjalnie oznaczone o cenie zgodnej z aktualnym Cennikiem "C". Natomiast cennik opłat obejmuje bilety za przejazdy jednorazowe, miesięczne, imienne, szkolne, wakacyjne.

Z żadnego jednak zapisu omawianej Uchwały Zgromadzenia "C" nie wynikło, aby obejmowała ona swymi postanowieniami jakiekolwiek inne podmioty niezależne prowadzące usługi transportu zbiorowego nawet jeśli przewoźnicy ci prowadzą sprzedaż biletów w swoich pojazdach.

Skoro zatem brak było jednoznacznych postanowień w Uchwale o ustaleniu cen urzędowych dla innych przewoźników niż świadczących przejazdy komunikacją miejską organizowaną przez "C" – to tym samym ceny pobierane przez stronę skarżącą w omawianej sprawie nie można było uznać za ceny urzędowe warunkujące możliwość zastosowania zwolnienia z obowiązku ewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej. Wszelkie bowiem ulgi i zwolnienia muszą mieć zakotwiczenie w konkretnej normie prawnej; niedopuszczalne jest opieranie jakichkolwiek przywilejów podatkowych na wnioskowaniu czy rozszerzającej wykładni przepisów.

Zaskarżona tutaj ostateczna Dyrektora Izby Skarbowej w K. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ organy podatkowe powołując się na zapisy uchwały dotyczącej sierpnia 2007 r. nie dysponowały jej treścią.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 tej ustawy, a o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 4.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego z odniesieniem się między innymi do szczegółowych zapisów uchwały "C" dotyczącej sierpnia 2007 r.