Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 88/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 26 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Rada Wydziału [...] w K. uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455), odmówiła wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych – doktorowi habilitowanemu nauk humanistycznych w zakresie nauki o polityce E. A., zatrudnionemu na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Wyższej Szkole Handlowej w W. Powyższa uchwała zapadła w głosowaniu tajnym w którym wzięło udział 17 spośród 24 uprawnionych członków Rady Wydziału, zaś za wszczęciem postępowania oddano 0 głosów, przeciwko wszczęciu postępowania 15 głosów i oddano 2 głosy wstrzymujące się, a dziekana wydziału zobowiązano do poinformowania skarżącego o treści uchwały i prawie odwołania się.

Skarżący w odwołaniu z dnia [...] lutego 2013 r. do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów naukowych podał, że zaskarżona uchwała nie została poparta żadnym merytorycznym uzasadnieniem a jedynie jej tzw. "treść" w punkcie drugim zawiera wynik tajnego głosowania rzekomo uprawnionych do udziału w nim członków Rady Wydziału. Ponadto nie otrzymał odpowiedzi od Dziekana w terminie 14 dni zgodnie z k.p.a. na zapytanie prawne i wniosek z dnia [...] lutego br. i zapytanie prawne z dnia [...] lutego br. skierowane do JM Rektora [...] oraz nie wyznaczono żadnych kolejnych etapów postępowania w tej sprawie, tak jak to zostało napisane w piśmie JM Rektora z dnia [...] lutego 2013 r., a jedynie Dziekan napisał, że jego zapytanie prawne i wniosek będzie rozpatrzony na Radzie Wydziału w dniu [...] lutego br., tzn. że został już rozpatrzony lub jest to pomyłkowa data i chodzi być może o datę [...] marca br., która wykracza już poza odwoławczy termin jednego miesiąca do CKdsSiT w W. Nadmienił, że negatywna dla niego uchwała Rady Wydziału [...] jest sprzeczna z bardzo dobrą opinią Komisji Profesorskiej z dnia [...] października 2012 r. powołanej w WSH w W. odnośnie jego dorobku naukowego oraz uchwałą Rady Wydziału [...] w tej sprawie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...].

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 21 ust. 2 w zw. z art. 27 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od "uchwały Rady Wydziału [...] w K. z [...] lutego 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie dr hab. E. A. tytułu profesora nauk ekonomicznych", utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podała, że Sekcja [...], po zapoznaniu się z odwołaniem dr hab. E. A. i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw przyjęciu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] w K. o odmowie przedstawienia do tytułu profesora, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za przyjęciem odwołania i uchyleniem decyzji 0 głosów, przeciw 15 głosów, wstrzymujących się 1 głos). Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, wypowiedziało się w głosowaniu tajnym przeciw przyjęciu odwołania i uchyleniu zaskarżonej uchwały Rady Wydziału [...] w K. (wynik głosowania: za przyjęciem odwołania i uchyleniu decyzji: 0 głosów, przeciw 10 głosów, wstrzymujących się 0 głosów). W dalszej części podano, że rozpoznając odwołanie nie znaleziono obecnie wystarczających podstaw do uznania, iż skarżący spełnia wymagania określone w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuk, tj. iż wymieniony posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Uznano także poprawność przeprowadzonej procedury postępowania profesorskiego Rady Wydziału [...] w K. Odpowiadając na zarzut, że uchwała Rady Wydziału nie została poparta żadnym merytorycznym uzasadnieniem, a jedynie zawiera wynik tajnego głosowania, rzekomo uprawnionych do udziału w nim członków Rady stwierdzono, że dostarczona przez Radę Wydziału dokumentacja pozwala stwierdzić, iż Zespół powołany przez Radę Wydziału odbył w dniu [...] stycznia 2013 r. posiedzenie, na którym rozpatrzono wniosek skarżącego. Z przebiegu posiedzenia został sporządzony protokół, który odnosi się szeroko do dorobku naukowego skarżącego i wskazano m.in., iż przedstawiona monografia, będącą książką profesorską (jej szczegółowa recenzja dokonana przez recenzentów CK dyskwalifikuje ją jako pracę naukową, a jako książkę, która mogłaby stanowić podstawę do nadania tytułu naukowego profesora – w szczególności; podobne zastrzeżenia – co do warsztatu naukowego – formułowane są w odniesieniu do publikacji składających się na jego dorobek naukowy skarżącego), jak i dorobek naukowy trudno uznać za opracowania o znaczącym wkładzie do nauk ekonomicznych. Dostarczona do Centralnej Komisji dokumentacja zawiera wyciągi z protokołów posiedzenia Rady Wydziału, które odbyły się w dniach [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia 2013 r. oraz [...] marca 2013 r. Na posiedzeniach tych odbyła się dyskusja na temat wniosku skarżącego. Trudno więc uznać zarzut, że Rada Wydziału podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora bez namysłu i analizy przekazanej dokumentacji. Zaznaczono dalej, iż zarzut odnoszący się do bezpodstawnego udziału w głosowaniu nad wnioskiem członków Rady Wydziału posiadających stopień naukowy dr hab. (...rzekomo uprawnionych według skarżącego) uznać należy za chybiony. Niezależnie od powyższego odnosząc się do zarzutu, iż negatywna uchwała Rady Wydziału jest sprzeczna z bardzo dobrą opinią powołanej w Wyższej Szkole Handlowej w W. Komisji Profesorskiej z dnia [...] października 2012 r. stwierdzono, że powyższa opinia jest bardzo pozytywna w swoim wydźwięku, przy czym jednocześnie bardzo ogólna w odniesieniu do sfery naukowej. Odnosi się ona przede wszystkim do pracy w praktyce i postawy życiowej. W opinii wskazano m.in., że "Większość recenzentów jego prac podkreśla umiejętność szczególnie prostego i przekonywującego przedstawiania swoich poglądów, co stanowi istotny wkład do teorii finansów publicznych". W odniesieniu do powyższego zdania Centralna Komisja zaznaczyła, że sposób przedstawiania zagadnień nie stanowi wkładu do nauki. Natomiast co do zarzutu, że nie otrzymał on opinii Zespołu Profesorskiego powołanego przez Radę wskazano, że z akt sprawy wynika, iż powyższa opinia została przekazana skarżącemu przy piśmie Dziekana Wydziału [...] A. P. z dnia [...] marca 2013 r. Wobec powyższego Centralna Komisja postanawia "utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału [...] w K. z [...] lutego 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie dr hab. E. A. tytułu profesora nauk ekonomicznych".

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący E. A. wniósł o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały nr [...] Rady Wydziału [...] w K. z dnia [...] stycznia 2013 r. pomimo, iż naruszała ona przepisy art. 27 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), zwana dalej ustawą o stopniach i § 20 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. z 2011 r. Nr 204, poz. 1200), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie szczególnych warunków przeprowadzania czynności poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

2. przepisu art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały pomimo, iż naruszała ona przepis § 21 rozporządzenia w sprawie szczególnych warunków przeprowadzania czynności poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

3. przepisu art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonej uchwały,

4. przepisu art. 107 §1 i § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego decyzji,

5. przepisu art. 77 §1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i oparcie decyzji o opinie recenzenta prof. J. C. (biegłego), przyjmując ją za prawidłową, podczas gdy zawierała ona istotne błędy oraz opinię prof. M. Z. (biegłej), pomimo, że opinia ta nie zawierała treści merytorycznej i wobec powyższego nie mogła stanowić podstawy decyzji.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – wskazując na przepisy ustawy i rozporządzenia podał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. został sporządzony protokół z posiedzenia Zespołu Rady Wydziału [...] w K. w sprawie wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk ekonomicznych i dokonanie wyżej wymienionej czynności powołania Zespołu w celu przygotowania wniosków dotyczących czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora, nie wynika z żadnych przepisów prawa, ani ze Statutu [...] w K. Zgodnie z § 21 rozporządzenia, Rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania projektów uchwał dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, tj. wyznaczenia kandydatów na recenzentów; poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. I tylko w tych dwóch sytuacjach ustawodawca dopuszcza możliwość powołania zespołu w celu przygotowania projektów uchwał dotyczących czynności postępowania wyznaczenia kandydatów na recenzentów i poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Mając na uwadze powyższe, Rada Wydziału nie tylko nie miała w przedstawionym stanie faktycznym podstawy prawnej do powoływania zespołu w celu przygotowania wniosków, dotyczących czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora, ale również bezpodstawnie dokonała oceny merytorycznej wniosku. Stwierdzenie Zespołu "Zespół nie ma możliwości dokonania stopnia oryginalności książki w kontekście treści ww. rozprawy doktorskiej" jest przykładem dokonania przez Zespół oceny zdecydowanie odbiegającej od oceny formalnej. Dalej wskazał, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy, określono przesłanki jakie musi spełniać osoba, której może zostać nadany tytuł profesora. Natomiast zgodnie z § 20 ust. 2 rozporządzenia, Kierownik jednostki organizacyjnej po otrzymaniu z Centralnej Komisji powiadomienia o powołaniu pięciu recenzentów, niezwłocznie zleca im sporządzenie, w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, recenzji zawierających szczegółowo uzasadnioną ocenę, czy osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora spełnia wymagania określone w art. 26 ustawy o stopniach i tytule oraz stanowisko recenzenta w sprawie nadania albo odmowy nadania tytułu profesora. Wynika stąd bezsprzecznie, że kompetencję do dokonywania szczegółowej oceny, innej niż formalna, posiadają wyłącznie recenzenci. W dalszej części wskazał, że zgodnie z art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Natomiast przepis art. 107 § 1 k.p.a. określa wszystkie elementy składowe jakie powinna posiadać decyzja administracyjna. Jednym z tych elementów jest uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne decyzji. Tymczasem Centralna Komisja przeanalizowała bardzo powierzchownie zarzuty, na które powołał się w odwołaniu. Jeśli zaś chodzi o uzasadnienie prawne, to Centralna Komisja w ogóle nie wyjaśniła podstawy prawnej wydanej przez siebie decyzji. Ponadto powołanie się przez Centralną Komisję na art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach i tytule w treści decyzji, stanowiąc przy tym, iż Komisja rozpoznając odwołanie nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż Kandydat spełnia wymagania określone w tym przepisie, tj. posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym, jest błędne. Etap oceny kandydata przez Centralną Komisję pod względem spełniania przez kandydata przesłanek z art. 26 ustawy o stopniach i tytule zastrzeżony jest jedynie do sytuacji wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora i wyznaczenia kandydatów na recenzentów. Jedynie bowiem te czynności skutkują wyznaczeniem konkretnych pięciu recenzentów, którzy przygotują recenzje, na podstawie których w następstwie Rada Wydziału podejmie uchwałę w sprawie poparcia lub odmowy poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Natomiast przepis art. 77 §1 k.p.a. naruszono poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i oparcie decyzji o opinie recenzenta prof. J. C. (biegłego), przyjmując ją za prawidłową, podczas gdy zawierała ona istotne błędy oraz opinię prof. M. Z. (biegłej), pomimo, że opinia ta nie zawierała treści merytorycznej zatem nie mogła stanowić podstawy. W dalszej części decyzji stwierdził, że organ pierwszej instancji powołał się na treść art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, podczas gdy przepis ten reguluje wyznaczanie recenzentów.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodała, że organy nie znalazły wystarczających podstaw do uznania, iż skarżący spełnił łącznie wymagania określone w art. 26 ust. 1 ustawy, tj.:

1) ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym;

2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi, realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych i zagranicznych;

3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej – uczestniczył co najmniej trzy razy w charakterze promotora lub promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim, w tym co najmniej raz w charakterze promotora, oraz co najmniej dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub postępowaniu habilitacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3;

4) odbył staże naukowe i prowadził prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

Dorobek skarżącego był poddany wstępnej ocenie na tym etapie postępowania przez Radę stwierdzającą, że nie można uznać, iż jego dokonania spełniają powołane przesłanki art. 26 ust. 1 ustawy. W ramach procedury art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy, nie jest to tylko ocena czysto formalna (czyli w ujęciu praktyczność i ocena czy wszystkie wymagane dyplomy i dokumenty formalne zostały w komplecie przez Kandydata złożone) ale i ocena merytoryczna dorobku, w założeniu wstępna. W dokonanej ocenie Rady, potwierdzonej w postępowaniu instancyjnym przez Centralną Komisję, która powołała w tym celu recenzenta – osiągnięcia skarżącego nie spełniały przesłanek z art. 26 ust. 1 ustawy. Rada Wydziału podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora po analizie przekazanej przez skarżącego dokumentacji i po przeprowadzonej szerokiej dyskusji odnoszącej się do jego dorobku naukowego, w tym do przedstawionej monografii, będącej książką profesorską. Analiza ta ujawniła zastrzeżenia co do warsztatu naukowego, jak i samego dorobku naukowego. Ta wstępna ocena została potwierdzona w postępowaniu przez Centralną Komisję. Podkreślono, że zgodnie z wielowiekowymi zasadami procedowania szkół wyższych i instytucji naukowych do wyrażania oceny, czy Kandydat(ka) spełnia wymogi do uzyskania tytułu profesora kompetencje, posiada właściwa Rada Wydziału, a nie sam Kandydat. Decydując się na wszczęcie określonej procedury Kandydat poddał ocenie przez środowisko naukowe swój dorobek naukowy i musi przyjąć werdykt środowiska naukowego. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że na wskazanym ustawą etapie procedury o uzyskanie tytułu profesora wynikającą z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy, dokonania skarżącego uznane zostały za niewystarczające.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. i stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.), tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz:

1) ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym;

2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi, realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych i zagranicznych;

3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej trzy razy w charakterze promotora lub promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim, w tym co najmniej raz w charakterze promotora, oraz co najmniej dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub postępowaniu habilitacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3;

4) odbyła staże naukowe i prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych.

Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 27 ust. 1 ustawy, postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu. Przepis art. 10 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl ust. 2 tegoż przepisu, czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami rady w przedmiocie:

1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora;

2) wyznaczenia kandydatów na recenzentów;

3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora.

Natomiast według § 21 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200), rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania projektów uchwał dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie tymczasem został powołany taki zespół, tj. Zespół Rady Wydziału [...] w K., który w składzie pięciu profesorów na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2013 r. obradował – jak wynika z protokołu – w sprawie "wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk ekonomicznych" skarżącego, a nie o ewentualnym wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora. Natomiast Rada Wydziału [...] w K. uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], i co jest przedmiotem niniejszej sprawy, odmówiła wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych – doktorowi habilitowanemu nauk humanistycznych w zakresie nauki o polityce E. A. Reasumując, wbrew zarzutowi skargi Zespół nie zajmował się kwestią "wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora", do czego faktycznie nie byłby upoważniony na podstawie § 21 cytowanego już wyżej rozporządzenia w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy, lecz kwestią ewentualnego poparcia "wniosku o nadanie tytułu profesora". Rację należy przyznać skarżącemu, że wprawdzie w uchwale Rady powołano błędnie przepis art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, tj. o wyznaczeniu kandydatów na recenzentów zamiast art. 27 ust. 2 pkt 1, lecz – w ocenie Sądu – powyższe naruszenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem przedmiot rozstrzygnięcia jest jednoznaczny i niebudzący sporu. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że Zespół, skoro zajmował się ewentualnym przygotowaniem projektu uchwały dotyczącym poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora, to rzeczą oczywistą jest, że musiał w tym względzie dokonywać ocen, aby w ten sposób umożliwić radzie jednostki organizacyjnej podjęcie uchwały merytorycznej.

Nie sposób się również zgodzić z zarzutem skargi, że Centralna Komisja przeanalizowała powierzchownie zarzuty z odwołania, bowiem uzasadnienie decyzji Komisji – zdaniem Sądu – jest wyczerpujące i dokładne. Przede wszystkim w stopniu wystarczającym ustosunkowała się do zarzutu nie wzięcia pod uwagę opinii Komisji Profesorskiej z dnia [...] października 2012 r. powołanej przez WSH w W. oraz uchwały Rady Wydziału [...] WSH z dnia [...] listopada 2012 r. konkludując, że opinia ta jest ogólna w odniesieniu do sfery naukowej. Niezależnie od powyższego szczegółowo wskazano na sposób procedowania przez Radę Wydziału i zaprzeczając tym samym zarzutowi o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesorskiego bez namysłu i analizy dokumentacji. Natomiast zarzuty dotyczące "zapytań prawnych i wniosków" są w tej sprawie nieistotne, bowiem nie dotyczą procedury w przedmiocie sprawy, zaś uzasadnienia – siłą rzeczy musiało być lakoniczne, bowiem uchwała zapadła kolegialnie w głosowaniu tajnym i nie ma możliwości ustalenia motywów, którymi kierowali się poszczególni członkowie Rady Wydziału. Godzi się w tym miejscu przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 1078/11 w którym stwierdzono, że: "Naczelny Sąd Administracyjny podziela reprezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r, I OSK 729/11, z 30 maja 2008 r" I OSK 212/08, czy z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10,publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl)".

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut pominięcia przez Komisję Centralną podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem w zaskarżonej decyzji zawarto przepis art. 21 ust. 2 ustawy w myśl którego po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej.

Nie sposób ponadto zgodzić się ze skarżącym, że Centralna Komisja błędnie powołała się na przepis art. 26 ust. 1 ustawy, bowiem – zdaniem wymienionego – etap oceny kandydata pod względem spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie jest zastrzeżony jedynie do sytuacji wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora i wyznaczenia recenzentów. Jest to pogląd chybiony z tego mianowicie powodu, że zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 "Tytuł profesora może być nadany osobie (...)". A zatem nie ma w nim mowy o etapach procedowania, a o ogólnych, merytorycznych przesłankach nadania tytułu profesora.

Odnosząc w dalszym ciągu do zarzutu skarżącego o wadliwych – jego zdaniem – opiniach recenzentów, stwierdzić należy, że sprawy o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych, cechują się szczególną specyfiką, przez co siłą rzeczy – są one odrębne w pewnym zakresie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego kontrola sądu administracyjnego w tym względzie jest ograniczona, bowiem nie jest on uprawniony do badania merytorycznej warstwy recenzji. Innymi słowy mówiąc, Sąd nie jest władny do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w obszarze nauki. Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06, wskazując że: "artykuł 75 § 1 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji". Celem uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji warto również przywołać tezę, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2009 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08, a mianowicie "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące".

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz nie naruszył on prawa w stopniu mającym wpływ na wynik niniejszej sprawy. Powyższa konkluzja ma również zastosowanie co do stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że utrzymała ona w mocy decyzję "z dnia [...] lutego 2013 r.", podczas gdy uchwała Rady Wydziału została wydana w dniu [...] stycznia 2013 r., bowiem w rozstrzygnięciu stwierdza się również i co wskazuje na faktyczną datę uchwały, iż odwołanie rozpatrzono od "uchwały Rady Wydziału [...] w K. (...) o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie dr hab. E. A. tytułu profesora nauk ekonomicznych"

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.