Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 470/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 470/06

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. w P. w części dotyczącej nałożenia opłaty za zajęcie pasa drogowego ulicy G. w P. o pow. 9.00m2 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2005r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz zobowiązania do uiszczania z tego tytułu opłaty rocznej w wysokości 90 zł.

W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację przepisu art. 40 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. nr 204, poz. 2086) poprzez przyjęcie, że naprawa i wymiana przykanalików istniejących na długo przed tą wymianą i naprawą jest umieszczeniem w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz przez błędne wyliczenie wysokości opłaty niezgodnie z art. 40 ust. 5 tej ustawy; sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że odwołująca spółka umieściła w pasie drogowym nowe urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego i w oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ II instancji nie podzielił argumentów odwołania i stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i właściwie zinterpretował obowiązujące przepisy. W uzasadnieniu przytoczono treść art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. nr 204, poz. 2086 ze zm.). Z ust. 3 art. 40 ustawy o drogach publicznych wynika, że opłatę pobiera się nie za dokonanie czynności i robót wymienionych w ust. 1 pkt 1-4 art. 40, lecz za zajęcie pasa drogowego. Stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy zabronione jest dokonywanie w pasie drogowym czynności, które mogłyby spowodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wykonywanie takich robót może wynikać tylko z zezwolenia udzielonego w trybie art. 40 ust. 1 cyt. ustawy. W ocenie Kolegium przepis art. 40 ust. 2 stanowi sprecyzowanie rodzaju robót, które mogą być wykonywane w ramach udzielonego zezwolenia. Możliwość umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jest bezsprzecznie prostą konsekwencją zajęcia pasa drogowego. Odwołująca ubiegała się o otrzymanie takiego zezwolenia, które zostało jej wydane. Z treści poczynionych ustaleń wynika, że A. Sp. z o.o. w P. faktycznie zajęła pas drogowy ul. W. i umieściła (wymiana) urządzenia wodno-kanalizacyjne. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 2 ustawy nie zawiera pojęcia "umieszczenia" w pasie drogowym nowego urządzenia", jak sugeruje skarżąca, lecz posługuje się stwierdzeniem "umieszczanie urządzenia", które wcale wbrew twierdzeniom skarżącej nie musi być nowe.

A. Sp. z o.o. w P. w skardze do Sądu zaskarżyło w całości wymienioną na wstępie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuciło naruszenie prawa materialnego przez błędną interpretację art. 40 ust. 1,2,3 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że przepis ten nie dotyczy umieszczania w pasie drogowym nowego urządzenia, lecz umieszczenia urządzenia, które nie musi być nowe i wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Naliczanie opłaty dotyczy urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, które są umieszczane po dniu wejścia w życie zmienionych przepisów ustawy o drogach publicznych. W sytuacji, gdy urządzenia infrastruktury technicznej znajdują się już pasie drogowym, to nie ma potrzeby wydawania decyzji o zajęciu pasa drogowego oraz naliczania z tego tytułu opłat. Opłaty powinno się naliczać, gdy następuje wymiana starego urządzenia na nowe, które zajęło większą powierzchnię pasa drogowego. Przyjąć należy wówczas, że jest to umieszczenie nowych urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą i policzyć opłatę za tę nową cześć pasa drogowego, która nie była wcześniej zajęta przez to urządzenie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269).

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a.

Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy lub, jeśli zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, jednakże z przyczyn, które Sąd uwzględnił z urzędu.

Skarga jako podstawę zaskarżenia wskazywała naruszenie prawa materialnego polegające na jego błędnej wykładni. Analiza akt sprawy i uzupełniony materiał dowodowy poprzez nadesłanie uwierzytelnionej kserokopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzą do wniosku, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji musi być naruszenie prawa formalnego polegającego na wadliwym sposobie reprezentacji wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie to ma charakter zasadniczy i przesądza o wadliwości zaskarżonej decyzji, a to nie daje podstaw do rozważań w kontekście zarzutów podniesionych w skardze, które mają charakter merytoryczny.

Z uzupełnionego materiału dowodowego wynika, że organem uprawnionym do reprezentacji spółki w dacie składania wniosku przez A. Sp. z o. o. w P. w sprawie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – 20 września 2004r. i 25 października 2004r. – z którego wynika, że do reprezentowania podmiotu uprawnionym jest zarząd. Natomiast odnośnie sposobu reprezentacji podmiotu wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem (karta nr 34 akt sądowoadministracyjnych). Tymczasem wymienione wnioski zostały podpisane przez jednego członka zarządu – vice prezesa ds. technicznych. inż. Z. B., co oznacza, że taki wadliwy wniosek nie mógł stanowić podstawy do wszczęcia postępowania administracyjnego.

Sąd przyjął, że stwierdzone naruszenie prawa ma charakter konwalidowalny i może być usunięte w postępowaniu przed organem odwoławczym, w drodze wezwania strony o usuniecie takiego braku. Z tego też względu Sąd ograniczył swoje rozstrzygnięcie tylko do decyzji II instancji, nie uchylając rozstrzygnięć wcześniejszych.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.