Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 488/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi K W, na czynność materialno-techniczną P W, w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze wniesionej pismem z dnia [...] r. K W oświadczył, że skarży czynność materialno-techniczną P W, polegającą na odmowie – w piśmie z [...] r. - zwrotu pobranej należności w wysokości [...] zł z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu, w związku z rejestracją samochodu sprowadzonego z zagranicy – czego domagał się we wniosku z dnia [...] r. Skarżący powołał się przy tym na przepis art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze wniósł "o zobowiązanie P W do zwrotu żądanej kwoty." Przywołał też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 roku, wydaną w sprawie o sygnaturze akt I OPS 3/07. Skarżący na poparcie skargi wskazał między innymi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., stwierdzający niezgodność rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu - stanowiącego podstawę pobierania wyżej wymienionej opłaty - z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz na brzmienie art. 90 TWE.

W odpowiedzi na skargę - wnosząc o jej odrzucenie lub o oddalenie - strona przeciwna podniosła zarzuty uchybienia wymogom art. 52 § 3 p.p.s.a. oraz powagi rzeczy osądzonej, albowiem "sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi sprawami została już prawomocnie osądzona" i na tę okoliczność przywołała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia [...] roku w sprawie sygn. akt [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu (wynikającej z art. 77 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo ruchu drogowym) stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - a zatem czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (vide postanowienie WSA w Opolu z dnia 28 listopada 2005 r., sygn.akt II SA/Op 380/05), podlegającą kognicji sądu administracyjnego. Jednakże prawo wniesienia skargi uwarunkowane jest uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego toku instancji. Stanowi o tym wprost art. 52 § 2, zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Po myśli § 3 tego artykułu – jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy, pismo skarżącego z dnia [...] roku o zwrot omawianej kwoty stanowi wniosek inicjujący nowe postępowanie administracyjne w sprawie. Odpowiedź odmowną organ zawarł w piśmie z dnia [...] r. Skarżący winien był zatem po otrzymaniu tego pisma wystąpić do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni. Jednakże analiza akt sprawy, w tym treści skargi jak i odpowiedzi na skargę jednoznacznie wskazują, iż strona skarżąca nie wystąpiła do P W z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Warunki i tryb, o których mowa w treści w art. 52 § 3 p.p.s.a., są bezwzględnie obowiązujące dla skuteczności wniesienia skargi i w tej sytuacji skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a.

Z tych względów - działając na podstawie przytoczonych przepisów - orzeczono jak w sentencji postanowienia.