Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 188/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] (zwany dalej również "przedsiębiorcą") w dniu [...] maja 2014 r. złożył wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem usunięcia pojazdu

w dniu [...] lipca 2011 r. i zabezpieczenia pojazdu od dnia [...] lipca 2011 r. do dnia

[...] maja 2014 r.

Starosta P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – zwanej dalej "k.p.a.") oraz w oparciu o umowę zawartą w dniu [...] lipca 2010 r. i porozumienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił przyznania wynagrodzenia w związku z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu [...] o nr rej. [...] usuniętego z drogi z terenu Powiatu P. .

Na skutek odwołania przedsiębiorcy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że przedmiotowy wniosek winien być rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 104 § 1 k.p.a., art. 1 pkt 10 lit. g, art. 9 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 152 poz. 1018; zwanej dalej również "ustawą zmieniającą z 22 lipca 2010 r.") oraz w oparciu o umowę zawartą w dniu [...] lipca 2010 r. i porozumienie z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił przyznania wynagrodzenia w związku z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu [...] o nr rej. [...] usuniętego z drogi z terenu Powiatu P. .

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało Staroście sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium ponownie wskazało, że wniosek powinien być rozpatrzony w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 123 k.p.a., art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619; zwanej dalej "u.p.e.a.") w związku z art. 130a ust. 10f ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137; zwanej dalej "p.r.d.") odmówił przyznania wynagrodzenia w związku z usunięciem i przechowywaniem na parkingu strzeżonym pojazdu o nr rej. [...] usuniętego z drogi z terenu Powiatu P. .

Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Starosty i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało jakie okoliczności faktyczne powinny zostać ustalone przez organ I instancji. Ponadto stwierdziło, że przed nowelizacją p.r.d. dokonanej ustawą zmieniającą z 22 lipca 2010 r. przyjmowano, że organem właściwym w zakresie zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem pojazdów był Naczelnik Urzędu Skarbowego, jako podmiot działający w imieniu Skarbu Państwa i to właśnie ten organ powinien dokonać zwrotu poniesionych przez dozorcę kosztów w dacie kiedy był on do tego właściwy. Zdaniem Kolegium Powiat P. jako jednostka samorządu terytorialnego nie może ponosić negatywnych konsekwencji, w tym zwłaszcza finansowych, wynikających z niedokonania przez inne organy administracji państwowej, czynności przewidzianych prawem.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011 r. Nr 46 poz. 237; zwanego dalej również "rozporządzeniem z 2011 r.") w związku z art. 130a p.r.d. orzekł o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...], usuniętego z drogi w dniu [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 130a ust. 1 pkt. 5 i umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez przedsiębiorcę za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] maja 2014 r. w wysokości [...] brutto w tym [...] zł brutto za usunięcie pojazdu i [...] zł brutto za przechowanie pojazdu ([...] dni x [...] zł) (pkt 1) oraz obciążył Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] jako reprezentanta Skarbu Państwa kosztami wskazanymi w pkt. 1 i zobowiązał ten organ do ich wypłaty na rzecz przedsiębiorcy (pkt 2).

Zażalenie na postanowienie Starosty złożył przedsiębiorca zarzucając,

że z uzasadnienia postanowienia nie sposób wywnioskować jak organ I instancji ustalił należne wynagrodzenie. Wskazano, że Starosta ograniczył się do lakonicznego wyjaśnienia iż kwotę wynagrodzenia ustalono metodą porównawczą, uwzględniając stawki abonamentowe obowiązujące na parkingach strzeżonych w 2015 r. na obszarze powiatu przyległego do Powiatu P. . W ocenie przedsiębiorcy takie ustalenie powoduje brak możliwości weryfikacji prawidłowości poczynionych ustaleń. Przedsiębiorca podniósł, że z uzasadnienia postanowienia nie wynika nawet jaki dokładnie obszar został poddany analizie i dlaczego był to obszar powiatu przyległego do Powiatu P. , a nie obszar Powiatu P. . Przedsiębiorca wniósł o zmianę postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku w całości bądź ewentualnie o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zażalenie złożył również Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zarzucając postanowieniu Starosty:

- naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię art. 13 ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r. poprzez przyjęcie, że właściwym do zapłaty kosztów za usunięcie i dozór pojazdu jest w imieniu Skarbu Państwa Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], podczas gdy w ocenie strony skarżącej podmiotem tym winien być Wojewoda, względnie Starosta P.,

- naruszenie prawa procesowego art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia nie zawierającego podstawy prawnej oraz uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowienia w zakresie obciążenia Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów,

- naruszenie prawa procesowego tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia oraz nie wyznaczenie jej terminu do wniesienia ewentualnych uwag,

- niewykonalność zaskarżonego postanowienia w sensie utraty w sprawach organizacyjno-finansowych, z dniem 1 kwietnia 2015 r., poprzez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] przedmiotu jednostki budżetowej, która może wykonywać zobowiązania tego rodzaju, w tym stanie rzeczy naruszenie art. 5 ust. 7b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 roku o urzędach i izbach skarbowych, który stanowi, że w sprawach organizacyjno-finansowych, w tym z zakresu prawa pracy, izba skarbowa wraz z podległymi urzędami skarbowymi stanowi jednostkę organizacyjną, której kierownikiem jest dyrektor izby skarbowej - w tym sensie zwrócenie postanowienia do niewłaściwej strony postępowania oraz błędne oznaczenie podmiotu zobowiązanego do jego wykonania.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 i art. 107 k.p.a. oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2011r. Nr 46 poz. 237) w związku z art. 130a p.r.d. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzekło o:

- przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...], usuniętego z drogi w dniu [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 130a ust. 1 pkt. 5 i umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez przedsiębiorcę za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] maja 2014 r. w wysokości [...] zł brutto w tym [...] zł brutto za usunięcie pojazdu i [...] zł brutto za przechowywanie pojazdu ([...] dni x [...] zł), a kasztami tymi obciążył Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] jako reprezentanta Skarbu Państwa i zobowiązało ten organ do ich wypłaty na rzecz przedsiębiorcy.

Kolegium podzieliło zarzut przedsiębiorcy co do braku uzasadnienia postanowienia Starosty w zakresie wysokości przyznanego wynagrodzenia. Kolegium zaznaczyło, że przyjęta przez Starostę stawka [...] zł za dzień parkowania na parkingu strzeżonym jest drastycznie zaniżona. Teza taka zdaniem organu znajduje potwierdzenie zarówno w zgromadzonym materiale dowodowym jak i w doświadczeniu życiowym. Na terenie Miasta P. obowiązują płatne strefy parkowania wprowadzone uchwałą nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w podstrefie czerwonej obowiązuje opłata [...] zł za pierwszą godzinę parkowania. Również na parkingach strzeżonych zlokalizowanych na terenie Miasta P. obowiązuje podobna stawka za godzinę parkowania. Organ I instancji w ogóle nie wskazał na terenie jakiego powiatu oraz na jakich parkingach strzeżonych obowiązują stawki pozwalające na przyjęcie stawki [...] zł za dzień parkowania na parkingu strzeżonym. W ocenie Kolegium poczynione ustalenie stawki za parkowanie jest nieprawidłowe i nie znajduje poparcia w zgromadzonych aktach sprawy.

W ocenie Kolegium szczególną uwagę należało zwrócić należy przedłożoną przez przedsiębiorcę prywatną opinię sporządzoną przez biegłego sądowego w dziedzinie konstrukcji, technologii, wyceny maszyn, urządzeń technicznych mgr inż. W. B., w której oszacowano koszt zajęcia jednego stanowiska parkingowego w ciągu jednej doby na parkingu depozytowym na [...] zł. Zdaniem Kolegium powyższa opinia jest pełna, jasna, rzeczowa, rzetelna i przekonująca, jest logiczna, wewnętrznie spójna a jej wnioski uzasadnione dlatego może stanowić dowód w niniejszym postępowaniu. Kolegium zaznaczyło, że w toku prowadzonego postępowania żadna z jego stron nie podważała przedłożonej przez stronę opinii prywatnej sporządzonej przez biegłego sądowego.

W ocenie Kolegium Wnioskodawca wykazał w sposób dostateczny i nie budzący wątpliwości jakie koszty poniósł przechowując na parkingu depozytowym powierzone mu mienie a określona przez biegłego stawka [...] zł za dzień odpowiada warunkom rynkowym.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] Kolegium wskazało, że Starosta prowadząc postępowanie kierując się zaleceniami Kolegium rozróżnił, które pojazdy objęte wnioskiem przedsiębiorcy zostały usunięte w trybie art. 130a p.r.d., gdy organem właściwym był Naczelnik Urzędu Skarbowego a które gdy organem właściwym był już Starosta P.. W zależności od poczynionych ustaleń Starosta rozdzielił koszty powstałe pomiędzy siebie a Naczelnika Urzędu Skarbowego.

W ocenie Kolegium Powiat P. jako jednostka samorządu terytorialnego nie może ponosić negatywnych konsekwencji, w tym zwłaszcza finansowych, wynikających z niedokonania przez inne organy administracji państwowej, czynności przewidzianych prawem. Powstałe zobowiązania finansowe względem przedsiębiorcy powstały, gdy organem właściwym na gruncie procedury uregulowanej w art. 130a p.r.d. był Naczelnik Urzędu Skarbowego oraz Dyrektor Izby Skarbowej jako organ wyższego stopnia i to właśnie te organy winny uregulować powstałe zobowiązania związane ze swoją działalnością.

Odnosząc się do argumentacji Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazującej, iż organem właściwym do uregulowania należności przysługujących Wnioskodawcy jest Wojewoda wskazano, że Wojewoda W. poinformował Kolegium, iż wynikający z dokumentów i opisany stan sprawy, nie stwarza przesłanek, zarówno w aspekcie merytorycznym jak i formalnoprawnym do uznania Wojewody W. jako strony w niniejszym postępowaniu.

W związku z powyższym uznać należało, iż organem zobowiązanym do poniesienia przedmiotowych kosztów jest Naczelnik Urzędu Skarbowego jako reprezentant Skarbu Państwa, gdyż w myśl art. 13 ustawy zmieniającej nowelizującej P.r.d. z dniem 4 września 2010 r., Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmieniającej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. W dacie wydania dyspozycji do usunięcia części z pośród wymienionych pojazdów Naczelnik Urzędu Skarbowego był organem egzekucyjnym i reprezentował Skarb Państwa na gruncie procedury z art. 130a P.r.d.

Zważywszy na treść powyższego przepisu bezzasadnym zdaniem Kolegium stał się zarzut braku podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia. Dalej organ odwoławczy wskazał, że kwestia zwrotu przedsiębiorcom należnych kosztów za usunięcie i przechowywanie pojazdów, które nie zostały odebrane przez swych właścicieli była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć sądów administracyjnych. Kolegium wskazało przy tym na uchwałę NSA z dnia 29 listopada 2010r. sygn. I OPS 1/10, w której przesądzono, że w sytuacji gdy właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 P.r.d. nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. uznano za bezzasadny, gdyż art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt. 1 lit. c rozporządzenia z 2011r. daje podstawę do zwrotu przedsiębiorcy koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za ten dozór. Z kolei art. 13 ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r. daje podstawę do obciążenia przedmiotowymi kosztami Skarb Państwa- Naczelnika Urzędu Skarbowego.

Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 5 ust. 7 b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 roku o urzędach i izbach skarbowych stwierdzono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego został powiadomiony przez Starostę P. o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz brał w nim czynny udział. Dalej wskazano, że przywołany wyżej przepis reguluje wewnętrzną strukturę funkcjonowania organów podatkowych i w ocenie Kolegium nie znajduje on zastosowania w niniejszej sprawie. W dacie kiedy nastąpiło wydanie dyspozycji do usunięcia przedmiotowych pojazdów organem egzekucyjnym na gruncie art. 130a P.r.d. był Naczelnik Urzędu Skarbowego. Na podstawie obowiązującego wówczas wydanego w oparciu o art. 174 u.p.e.a., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępownaiu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. nr 50 poz 449; zwanego dalej "rozporządzeniem z 2002 r."), które obowiązywało do dnia 3 marca 2011r., Naczelnik Urzędu Skarbowego był organem właściwym do zwrotu kosztów przechowywania pojazdów jako organ egzekucyjny na mocy art. 19 § 1 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zarzucił postanowieniu Kolegium:

1) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 13 ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że właściwym do zapłaty kosztów za usunięcie i dozór pojazdu jest w imieniu Skarbu Państwa Naczelnik Urzędu Skarbowego [...], podczas gdy podmiotem tym winien być Starosta, co skutkowało wydaniem postanowienia w stosunku do podmiotu, który nie jest stroną w przedmiotowej sprawie;

2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, tj. art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 201 lr., nr 46. poz. 237 ze zm.) w związku z art.l30a p.r.d. poprzez orzeczenie o obciążeniu Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] spornym wynagrodzeniem za usunięcie i dozór pojazdów podczas gdy przepis ten nie upoważnia do tego rodzaju rozstrzygnięcia i w konsekwencji skarżący w ogóle nie powinien brać udziału w sprawie, jako strona i podmiot zobowiązany do zapłaty przedmiotowego wynagrodzenia;

3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia nie zawierającego podstawy prawnej oraz uzasadnienia prawnego i faktycznego postanowień w zakresie obciążenia Skarbu Państwa - Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] wynagrodzeniem za usunięcie i dozór pojazdów;

4) niewykonalność zaskarżonych postanowień w sensie utraty w sprawach organizacyjno - finansowych z dniem 1 kwietnia 2015r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] przymiotu jednostki budżetowej, która może wykonywać zobowiązania tego rodzaju, w tym stanie rzeczy naruszenie art. 5 ust. 7b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 roku o urzędach i izbach skarbowych, który stanowi, że w sprawach organizacyjno- finansowych, w tym z zakresu prawa pracy, izba skarbowa wraz z podległymi urzędami skarbowymi stanowi jednostkę organizacyjną, której kierownikiem jest dyrektor izby skarbowej - i w konsekwencji zwrócenie postanowienia do niewłaściwej strony postępowania oraz błędne oznaczenie podmiotu zobowiązanego do jego wykonania;

Naczelnik Urzędu Skarbowego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu również mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 77 § 1, art. 80 i 84 k.p.a. w związku z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. poprzez nie podanie przez organ II instancji argumentacji odnośnie nieskorzystania z wiedzy specjalistycznej biegłego i co za tym idzie nie uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo uznania iż w sprawie wymagane są wiadomości specjalne oraz oparcie się przez organ II instancji w swoim postanowieniu na prywatnej opinii z sierpnia 2015 roku złożonej przez stronę postępowania;

b) art. 15 k.p.a. w związku z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zbyt szerokim zakresie (przeprowadzenie dowodu co do wysokości wynagrodzenia i zwrotu koniecznych wydatków dozoru i usunięcia pojazdów/u) co bezpośrednio miało wpływ na treść postanowienia kształtującego prawa i obowiązki Skarbu Państwa reprezentowanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] bez możliwości pełnego i wyczerpującego ustosunkowania się strony do takiego dowodu;

c) art. 136 i 138 § 2 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ II instancji rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji w sytuacji przeprowadzenia w znacznym zakresie postępowania dowodowego tj. przeprowadzenia przez ten organ kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy dowodu z prywatnej opinii warunkującej w całości przedmiot zakres dalszego postępowania;

d) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie tez z prywatnej opinii z sierpnia 2015r. i zaniechanie przez organ II instancji ustalenia faktycznych kosztów za usunięcie i dozór pojazdów poprzez żądanie przedstawienia przez przedsiębiorcę stosownych dokumentów źródłowych oraz zaniechanie zastosowania przez ten organ porównania reprezentatywnego kosztów i stawek opłat za przechowywanie pojazdów w porównywalnej lokalizacji;

e) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się w postanowieniu organu II instancji do zarzutu strony o nie zawiadomieniu skarżącego przed wydaniem postanowienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, co miało istotny wynik na przedmiot sprawy;

Naczelnik Urzędu Skarbowego wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go orzeczenia Starosty [...], a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i w tym zakresie na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. orzekł o przyznaniuprzedsiębiorcy wskazanej w decyzji kwoty tytułem zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu opisanego w sentencji decyzji, usuniętego z drogi w dniu [...] lipca 2011 r. na podstawie art. 130a ust. 1 pkt. 5 p.r.d i umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez przedsiębiorcę za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] maja 2014 r. i obciążył tymi kosztami Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] jako reprezentanta Skarbu Państwa.

Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty należy stwierdzić, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadniczo prawidłowość orzeczenia przez organ od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...] powstałego za okres od [...] lipca 2011 r. do [...] maja 2014 r.

Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd uznał za konieczne przedstawienie w pierwszej kolejności pewnych uwag porządkujących dotyczących podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestia ta nie została bowiem przez organy obu instancji należycie rozważona. Aby zrozumieć w jaki sposób art. 102 § 2 u.p.e.a. powinien być stosowany w niniejszej sprawie konieczne jest odniesienie się do historycznych aspektów włączenia tego przepisu w sferę regulacji prawnych związanych z rozliczeniem kosztów usunięcia i przechowywania porzuconych pojazdów.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że od wielu już lat obowiązuje w p.r.d. zasada, iż to właściciel ponosi koszty usunięcia pojazdu z drogi. Dotyczy to zwłaszcza przypadku nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu (art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d.). Wedle obecnego brzmienia odpowiedzialność właściciela (dysponenta pojazdu) jest dodatkowo skonkretyzowana w art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d., które wskazują zakres owej odpowiedzialności oraz stanowią podstawę prawną do orzekania o niej przez starostów.

Odrębnie należy rozważać problem rozliczeń z podmiotami realizującymi usługi w zakresie usuwania pojazdów.

Przed rokiem 2010 w sferze stosowania prawa ujawniły się poważne kontrowersje co do tego czy i na jakiej podstawie prawnej przedsiębiorcy świadczący usługi usunięcia i przechowywania pojazdów w trybie opisanym w art. 130a p.r.d. mogą ubiegać się o zwrot kosztów i wynagrodzenie z tytułu tych usług w sytuacjach, gdy nie otrzymali zapłaty od właścicieli (dysponentów) pojazdów. Bezdyskusyjnie przedsiębiorcy ci nie mogli bowiem ubiegać się o rozpoznanie ich żądań w oparciu o przepisy dotyczące obciążania kosztami właścicieli (dysponentów) pojazdów. Ubocznie można dodać, że powyższe zagadnienie stało się jeszcze bardziej skomplikowane wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., P 4/06 (Dz. U. z 2008 r. Nr 100, poz. 649), którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 130a ust. 10 P.r.d. w zakresie w jakim przepis ten dopuszczał odjęcie własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu.

Wyżej opisane kontrowersje stały się tak daleko idące, że ostatecznie zdecydował się je rozstrzygnąć Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 (ONSAiWSA z 2011 r. Nr 1, poz. 4). Wskazano w niej, że: "jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130 a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449)".

W powyższej uchwale zwrócono uwagę, że zgodnie z 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r. przepisy działu II rozdziału 6 u.p.e.a. dotyczące przechowania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ten przepis jest zatem podstawą zastosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w sytuacji, o której mowa w art. 130a ust. 1 i 2 p.r.d.

Warto w tym miejscu podkreślić, że rozporządzenie z 2002 r. stanowiło nie tylko o możliwości stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w sytuacjach określonych w art. 130a p.r.d., ale również wyznaczało właściwość naczelników urzędów skarbowych – jako "organów egzekucyjnych" w takich sytuacjach (§ 4 ust. 1 pkt 3 u.p.e.a.).

Przechodząc do obecnego stanu prawnego zauważyć należy, że ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. znacząco zmieniono art. 130a p.r.d. Istotą nowelizacji było dostosowanie ustawy do wspomnianego wyżej wyroku TK z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. P 4/06. Niejako przy okazji skorygowano jednak w dużej mierze procedurę związaną z usuwaniem pojazdów, w tym także regulacje dotyczące zadań i kompetencji organów. Wedle znowelizowanego art. 130a ust. 5f p.r.d. usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z dróg stało się zadaniem własnym powiatu. Z kolei w myśl art. 130a ust. 10 p.r.d. starosta został obowiązany w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi do występowania do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu.

Mając na względzie powyższe można oczywiście postawić pytanie, czy nadal aktualna pozostaje uchwała I OPS 1/10 i czy art. 102 § 2 u.p.e.a. powinien stanowić nadal podstawę orzekania o kosztach należnych przedsiębiorcom świadczącym usługi usunięcia i dozoru pojazdów w sytuacjach wskazanych w art. 130a p.r.d. Pytanie to jest o tyle zasadne, że powstaje wątpliwość, czy od daty wystąpienia skutków wyroku TK sygn. akt P 4/06 (12 miesięcy od ogłoszenia – tj. 11 czerwca 2009 r.), a już na pewno od daty wejścia w życie ustawy zmieniającej z 22 lipca 2010 r., można nadal powoływać się na rozporządzenie rozciągające stosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w celu uzasadnienia stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. do pojazdów usuniętych z dróg.

Odpowiadając na powyższe pytanie należy wskazać, że uchwała NSA sygn. akt I OPS [...] straciła obecnie aktualność o tyle, że w świetle obowiązującej treści P.r.d. Skarb Państwa nie obejmuje własności porzuconych pojazdów, a rozporządzenie z 2002 r. rozciągające stosowanie przepisów u.p.e.a. do takich tylko sytuacji się odnosiło.

Nie może jednak ujść uwadze, że konkluzja zawarta w/w uchwale NSA została przez ustawodawcę obecnie świadomie "przekuta" w obowiązujące przepisy prawa. Otóż ustawą zmieniającą z dnia 22 lipca 2010 r. skorygowano art. 174 u.p.e.a. (delegacja ustawowa) wskazując, że Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosowanie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 u.p.e.a. w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością "Skarbu Państwa albo powiatu" (a nie jak dotychczas – tylko Skarbu Państwa). Zmiana upoważnienia ustawowego otworzyła drogę do uchwalenia przez Radę Ministrów nowego rozporządzenia z 2011r., w którym wyraźnie zaznaczono, że przepisy u.p.e.a. (w tym także art. 102 § 2 u.p.e.a.) mogą być stosowane także względem ruchomości, które stały się własnością powiatu na podstawie m.in. objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej (§ 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2011). Istotne jest też, że w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2011 określono, że jako "organ egzekucyjny" na potrzeby stosowania działu II rozdziału 6 u.p.e.a. należy uznać "starostów w zakresie: [...] likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.)".

Podsumowując powyższe wskazać należy, że do rozliczania kosztów pojazdów usuniętych z drogi art. 102 § 2 u.p.e.a. niegdyś stosowano w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r., a co za tym idzie prawodawca naczelników urzędów skarbowych uznawał za "organ egzekucyjny" właściwy do wydawania rozstrzygnięć (§ 4 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia). Z kolei obecnie z całą pewnością art. 102 § 2 u.p.e.a. może być stosowany w sytuacjach określonych w art. 130a p.r.d. w oparciu o § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2011 r., a organem właściwym ("organem egzekucyjnym") jest wprost wskazany w tym rozporządzeniu starosta (§ 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia).

Ustaliwszy, że art. 102 § 2 u.p.e.a. jest podstawą rozstrzygnięcia starosty o rozliczeniu kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów (przyznawanych na rzecz przedsiębiorcy świadczącego usługi w tym zakresie) należy rozważyć, jaka kompetencja płynie dla organu z tego właśnie przepisu.

Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. "Organ egzekucyjny [a więc starosta – zob. § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia 2011 r.] przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1". Przepis ten odczytywać należy wespół z art. 64b § 1 u.p.e.a., który stanowi, że "wydatkami egzekucyjnymi są koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z prowadzeniem egzekucji, a w szczególności na opłacenie [...] przewozu, załadowania, rozładowania, przechowania, utrzymania i dozoru zwierząt oraz ruchomości odebranych albo usuniętych z opróżnionych budynków, lokali i pomieszczeń" oraz art. 64c § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym "Opłaty [...] wraz z wydatkami poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty egzekucyjne [...] obciążają zobowiązanego".

Z powyższego wynika, że wedle modelowego schematu stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. wydatki dozorcy stanowią wydatki egzekucyjne, a te z kolei stanowią wydatki, które zasadniczo "ponosi organ egzekucyjny", które wtórnie obciążają zobowiązanego.

Należy więc stwierdzić, że stosując art. 102 § 2 u.p.e.a. (w oparciu o odesłanie z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2011r.) na potrzeby rozliczenia przedsiębiorcy świadczącego usługi usunięcia i przechowywania pojazdów starosta uprawniony jest tylko i wyłącznie do przyznania temu przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych kwot. Nie może natomiast orzekać od jakiego podmiotu te koszty będą pochodzić, czyniąc tym samym podmiot trzeci podmiotem zobowiązanym. Art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zawiera bowiem upoważnienia do tego rodzaju rozstrzygnięcia. Reguluje on jedynie stosunek administracyjnoprawny pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd przyznaje rację Naczelnikowi Urzędu Skarbowego [...], że nie powinien on zostać zobowiązany do pokrycia kwot wskazanych w postanowieniu Kolegium z dnia [...] grudnia 2016r. nr [...]. To samo w zakresie wskazania podmiotu zobowiązanego do wypłaty wynagrodzenia dotyczy postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...]

Jednocześnie Sąd zaznacza, że nie podziela argumentacji Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] w zakresie w jakim ten wskazuje na konieczność obciążenia kosztami usunięcia i dozoru pojazdów Wojewody. Jak wskazano wyżej, z perspektywy art. 102 § 2 u.p.e.a. nie ma znaczenia podmiot zobowiązany. Rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ten przepis (na podstawie odesłania z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2011 r.) służy wypłacie wydatków dozorcy ruchomości i są to wydatki doraźnie ponoszone przez organ egzekucyjny, którym zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia z 2011 r. jest starosta.

Sąd zaznacza, że czyniąc powyższe rozważania miał na względzie treść przepisu przejściowego tj. art. 13 ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r., zgodnie z którym Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Innymi słowy Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r., z tym że chodzi tylko o koszty za okres od usunięcia do 4 września 2010 r.

Art. 13 ustawy zmieniającej z dnia [...] lipca 2010 r. jest przepisem, który nie łączy się z żadną inną regulacją, która wskazywałaby w jaki sposób, ewentualnie jaki podmiot (statio fisci) miałby realizować obowiązki Skarbu Państwa z niego wynikające. Aby zrozumieć sens analizowanej regulacji zwrócić należy na przepisy ją poprzedzające. Z art. 11 ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. wynika, że pojazdy, wobec których rozpoczął się, ale trwa nadal termin mający skutkować ich przepadkiem, w efekcie tego przepadku stają się własnością powiatu. Z kolei art. 12 odnosi się do postępowań w sprawie przejęcia pojazdów nie odebranych przez osoby uprawnione – postępowania te w całości przechodzą do właściwości starostów. Jedynie wskazany wyżej art. 13 ustawy reguluje skutki faktyczne zaistniałe, a mianowicie wskazuje na Skarb Państwa jako generalnie odpowiedzialny za koszty powstałe z tytułu przechowywania pojazdów, które objęte tyły dawnymi regulacjami, ale od [...] czerwca 2009 r. nie mogły przejść na własność Skarbu Państwa. Art. 13 ustawy koresponduje zatem z nowym (obecnym) brzmieniem art. 130a ust. 5f p.r.d. ("Usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 lub 2, należy do zadań własnych powiatu") zabezpieczając możliwość domagania się przez powiaty od Skarbu Państwa zwrotu kwot poniesionych za okres przechowywania pojazdów przed 4 września 2010 r.

Podobnie rolę art. 13 ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. zdaje się postrzegać również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 kwietnia 2015r., sygn. akt I OPS 4/14 (CBOSA). W jej uzasadnieniu wyjaśniono, iż "w przepisach międzyczasowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. [...] nie rozstrzygnięto, które organy są właściwe do rozstrzygania odnośnie kosztów przechowywania pojazdu za okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów. W art. 13 ustawy zmieniającej wskazano jedynie, iż koszty powstałe po terminie do odebrania pojazdów i dotyczące przechowywania pojazdów, dla których okres ten upłynął pomiędzy [...] czerwca 2009 r. i [...] września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. Decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów w tym okresie ma jedynie taki skutek, że zobowiązanym stał się Skarb Państwa".

Sąd w tym składzie wskazuje, że tożsame stanowisko z wyrażonym w niniejszym wyroku zawarte zostało już w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1261/15. Wskazano w nim, że "konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego, pod rządami p.r.d. po dniu 11 czerwca 2009 r., nie stoi w kolizji z kwestią odpowiedzialności prawnej za koszty przechowania pojazdów, która zgodnie z art. 13 ustawy nowelizującej spoczywa na Skarbie Państwa. Na podstawie normy wypływającej z tego przepisu Starosta [...] może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów". Sąd stwierdził dalej, że nie istnieją podstawy do obciążenia Naczelnika Urzędu Skarbowego obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu opisanego. Wyjaśnił, iż "wbrew stanowisku Naczelnika Urzędu Skarbowego podmiotem obowiązanym do zapłaty tego wynagrodzenia nie jest właściwy wojewoda, który jakkolwiek – zgodnie z art. 3 ust. pkt. 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (j.t.. Dz.U. z 2015 r., poz. 525 ze zm.) – jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 154 – uprzednio Dz.U. Nr 106, poz. 493) nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakikolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich zaś obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego".

W konkluzji powyższego wyroku stwierdzono, że istnieją podstawy do przyjęcia, iż podmiotem obowiązanym do wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie wszystkich pojazdów oznaczonych w zakwestionowanym akcie jest Starosta. Wynika to z charakteru prawnego stosunku łączącego ten organ ze skarżącym i z rodzaju obowiązków spoczywających na stronach tego stosunku. W opozycji do tak ukształtowanego stosunku prawnego nie stoi dopuszczalność wystąpienia przez Starostę do właściwej jednostki organizacyjnej reprezentującej Skarb Państwa z roszczeniem o zwrot poniesionych kosztów na podstawie art. 13 ustawy nowelizującej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podzielając stanowisko prezentowane w powołanym wyżej wyroku, iż podmiotem obowiązanym do wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu oznaczonego w zakwestionowanym akcie jest Starosta stwierdził, że zasadnym jest uchylenie zaskarżonego postanowienia Kolegium i poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]

W tym miejscu wskazać należy, że wydając zaskarżony wyrok Sąd zmuszony był odstąpić od zajęcia stanowiska w odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi w tym w szczególności dotyczących kwestii wysokości przyznanego wynagrodzenia i odnoszących się do przepisów k.p.a. w kontekście oceny złożonej przez wnioskodawcę prywatnej opinii biegłego, ponieważ jak wykazano wyżej Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w ogóle nie powinien brać udziału w sprawie jako strona i podmiot zobowiązany. Tym samym nie jest rolą tego organu polemika ze szczegółowymi ustaleniami postępowania, które dotyczy jedynie praw [...] jako strony i wnioskodawcy.

Organy administracyjne prowadząc ponownie postępowanie uwzględnią ocenę prawną zaprezentowaną przez Sąd w niniejszym wyroku w zakresie wskazywania podmiotu, na którym ciąży obowiązek wypłaty wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów i wydadzą właściwy akt administracyjny na podstawie aktualnego brzmienia właściwych przepisów art. 130a p.r.d.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Starostę [...] przepisów prawa materialnego i procesowego, które to uchybienia miały istotny wpływa na wynik niniejszej sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej P.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a. oraz § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).