Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 381/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34
journal: Dz.U. 2017 poz 2343
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w Ł. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał własne postanowienie z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku A Sp. z o.o. z/s w Ł. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego wskazanego w art. 17 ust.1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2343, dalej: "u.p.d.o.p.").

W uzasadnieniu powyższego postanowienia przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniu 26 października 2017 r. wpłynął wniosek spółki o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny,.

W dniu 22 lipca 2003 r. Specjalna Strefa Ekonomiczna wydała na rzecz przedsiębiorcy B Sp. z o.o. (dalej również: "Upadła") zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: "Zezwolenie"). B Sp. z o.o. dokonała inwestycji o wartości zgodnej z treścią warunków udzielonego Zezwolenia.

Postanowieniem z [...] lipca 2012 r. Sąd Rejonowy ogłosił upadłość przedsiębiorcy [...] Sp. z o.o., z możliwością zawarcia układu. Następnie, postanowieniem z [...] grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy zmienił sposób prowadzenia upadłości z upadłości z możliwością zawarcia układu na upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego. Celem zachowania całości substancji przedsiębiorstwa upadłej zapewniającej kontynuację działalności i optymalizacji kwoty sprzedaży składników masy upadłości, Syndyk Masy Upadłości B Sp. z o.o., zawarł 12 grudnia 2012 r. z Wnioskodawcą umowę dzierżawy przedsiębiorstwa. Umowa dzierżawy zawierała również prawo pierwokupu przedsiębiorstwa przez dzierżawcę. W oparciu o umowę dzierżawy, Spółka kontynuowała prowadzenie tej samej działalności gospodarczej co Upadła. Dzierżawca zgodnie z treścią umowy dzierżawy przejął 104 pracowników Upadłej oraz 63 osoby świadczące na rzecz Upadłej czynności w ramach zawartych z tymi osobami umów zlecenia. Zgodnie przy tym z treścią umowy dzierżawy, w przypadku wypowiedzenia umowy dzierżawy przez którąkolwiek ze stron, nastąpić miała ponowna zmiana pracodawcy, w efekcie której 104 pracowników powróci do B Sp. z o.o., a precyzyjniej do Syndyka Masy Upadłości B Sp. z o.o.

W dniu 8 marca 2016 r., Syndyk Masy Upadłości B Sp. z o.o. zawarł przed notariuszem umowę sprzedaży przedsiębiorstwa Upadłej. W dniu 7 kwietnia 2016 r. Spółka oświadczyła przed notariuszem, że korzysta z przysługującego jej prawa pierwokupu i w tym też dniu oświadczenie przekazała Syndykowi oraz strony podpisały protokół przekazania przedsiębiorstwa.

W dniu 24 maja 2013 r. C S.A. będąca podmiotem zarządzającym strefą, przeprowadziła kontrolę realizacji przez Upadłą warunków Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Zarządzający strefą doszedł w protokole kontroli do konkluzji, że na podstawie przeprowadzonych czynności Kontrolujący stwierdzają, że Firma B Sp. z o.o. w kontrolowanym okresie nie realizowała warunku udzielonego Zezwolenia w zakresie utrzymania zatrudnienia na terenie Strefy na poziomie co najmniej 45 pracowników, z uwagi na wydzierżawienie przedsiębiorstwa. Przedmiotowy protokół kontroli został przedstawiony Ministrowi Gospodarki, który pismem z 6 czerwca 2013 r. zawiadomił Syndyka Masy Upadłości B Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia Zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Wydane przez Specjalną Strefę Ekonomiczna postanowienie zostało zaskarżone, początkowo zażaleniem a następnie skargą do WSA i skargą kasacyjną do NSA. W efekcie przedmiotowych skarg, wyrokiem z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1375/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie z [...] czerwca 2013 r. wydane przez Zarządzającego Specjalną Strefą Ekonomiczną. W chwili obecnej, przed Ministrem Rozwoju i Finansów nadal toczy się postępowanie w przedmiocie cofnięcia Zezwolenia na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej. Dotychczas nie została wydana decyzja merytoryczna. W dniu 25 maja 2017 r. Wnioskodawca złożył na podstawie art. 154 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, wniosek o stwierdzenie nieważności Zezwolenia wydanego przez Specjalną Strefę Ekonomiczną na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie tejże strefy w części dotyczącej terminu jego obowiązywania.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1. Czy w świetle wydanej przez Ministra Rozwoju i Finansów decyzji o stwierdzeniu nieważności zezwolenia z 22 lipca 2003 r. na prowadzenie działalności na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej w części dotyczącej terminu obowiązywania zezwolenia. Wnioskodawca może korzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1. czy dla skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., konieczne jest wystąpienie z wnioskiem przewidzianym w art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych o zmianę zezwolenia polegającego na aktualizacji danych dotyczących podmiotu posiadającego zezwolenie?

3. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, jaki stan prawny należy przyjąć, do obliczania wysokości limitu zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.?

Zdaniem Wnioskodawcy z chwilą nabycia przedsiębiorstwa B sp. z o.o. na Wnioskodawcę przeszło zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, a co za tym idzie Wnioskodawca może korzystać ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust. l pkt. 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Postanowieniem z [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, że oceniając, czy konkretny wniosek dotyczący interpretacji przepisów prawa podatkowego może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu w ramach procedury uregulowanej w Rozdziale la Działu II Ordynacji podatkowej, należy mieć na względzie charakter tej instytucji.

Zdaniem organu analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 OP w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej, zachodzą w szczególności, gdy przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie zaistniała taka sytuacja ponieważ istotą wniosku była kwestia możliwości oraz zasad kontynuowania przez Skarżącą w związku z nabyciem w drodze zakupu przedsiębiorstwa Upadłej spółki - prawa do zwolnienia dochodu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych, na podstawie zezwolenia strefowego, które zostało wydane dla Upadłej spółki, a nie kwestia interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Nie zgodzono się ze skarżącą spółką, że przepisy prawa podatkowego należy rozumieć w sposób szeroki, i nie muszą być to stricte przepisy znajdujące się w ustawach.

Zdaniem organu, mając na uwadze treść złożonego wniosku, zagadnienie będące przedmiotem wątpliwości Skarżącej sprowadzało się w istocie do wskazania, czy zezwolenie na prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej uzyskane przez C Sp. z o.o. przejdzie na Skarżącą w związku z nabyciem w drodze kupna przedsiębiorstwa Upadłej. Kwestia prawna przedstawiona organowi do rozstrzygnięcia, objęta zakresem wniosku, wykraczała poza zakres przepisów prawa podatkowego.

Zatem, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, zdaniem organu II , nie stanowi naruszenia art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej.

Za nietrafiony należy uznano również zarzut Skarżącej, która podniosła, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia naruszono art. 121 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu II instancji wydając zażalone postanowienie organ nie naruszył zasad prowadzenia postępowania, bowiem odmienna ocena prawna stanowiska pytającego - w tym przypadku wydana w formie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania — nie dowodzi, że naruszono zasady określone w art. 121 § 1 OP, w tym zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

Na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarzucając mu naruszenie:

1) art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że przepisy ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze mające znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej Wnioskodawczyni nie stanowią przepisów prawa podatkowego;

2) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, pomimo że wniosek Spółki dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji niewydanie na pisemny wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego;

3) art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w sprawie zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;

4) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienie I instancji wydanego z naruszeniem art. 165a § J w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej;

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r. odmawiające skarżącej spółce wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego , o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. w związku z nabyciem przedsiębiorstwa upadłego prowadzącego działalność na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, któremu takowe zezwolenie udzielono.

Z okoliczności stanu faktycznego wynika ,że na terenie specjalnej strefy ekonomicznej działalność gospodarczą prowadziła B sp. z o.o., w oparciu o udzielone zezwolenie. W 2012 roku sąd rejonowy ogłosił upadłość tego podmiotu początkowo z możliwością zawarcia układu następnie zmienił sposób prowadzenia upadłości na obejmujące likwidację majątku upadłego. Wnioskodawca w pierwszej kolejności zawarł z syndykiem masy upadłości umowę dzierżawy tego przedsiębiorstwa a finalnie 8 marca 2016 r. doszło do sprzedaży przedsiębiorstwa upadłej spółki B . Wobec ograniczenia czasu trwania zezwolenia skarżący uzyskał decyzję Ministra Rozwoju i Finansów wydaną [...] października 2017 r. na mocy , której stwierdzono nieważność decyzji w zakresie , w którym zezwolenie przewidywało termin jego wygaśnięcia. Niezależnie od tego , jak wskazano w stanie faktycznym, z inicjatywy syndyka masy upadłości doszło do zakwestionowania postanowienia wydanego przez zarządzającego SSE wobec wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia , wydanego w trybie art. 16 ust. 5 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych . Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r. sygn.. akt II GSK 1375/15 , uchylił niekorzystny wyrok sądu pierwszej instancji wydany ze skargi syndyka na rzeczone postanowienie oraz zaskarżone postanowienie. Aktualnie nadal toczy się postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w SSE.

W tych okolicznościach faktycznych skarżący oczekiwał wydania interpretacji co do możliwości korzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 17 ust 34 u.p.d.o.p. w związku ze stwierdzeniem przez Ministra Rozwoju i Finansów w wydanej decyzji na rzecz wnioskodawcy , iż termin określony w zezwoleniu nie jest ograniczony czasem, po którym nastąpi jego wygaśnięcie. Sformułowane we wniosku kolejne dwa pytanie, lecz udzielenie na nie odpowiedzi uzależnione było od rozstrzygnięcia kwestii korzystania ze zwolnienia podatkowego przez skarżącą spółkę.

Przedstawiając własne stanowisko stron uznała ,że jest uprawniona do korzystania ze zwolnienia podatkowego albowiem wraz z nabyciem przedsiębiorstwa upadłego nabyła także zezwolenie , powołując się na regulację art. 317 ust 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze.

Organ administracji odmawiając wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego przyjął ,że przedmiotem wniosku nie jest interpretacja przepisów prawa podatkowego lecz innych przepisów , a istotą wniosku była kwestia możliwości i zasad kontynuowania przez skarżącą , w związku z nabyciem w drodze zakupu przedsiębiorstwa upadłej spółki B - prawa do zwolnienia dochodu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie zezwolenia strefowego , które zostało wydane dla upadłej spółki , a nie kwestia interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy podatkowej.

Z powyższą argumentacją organu nie sposób się zgodzić. W ocenie sądu złożony przez skarżącą wniosek w żaden sposób nie wykraczał poza uprawnienia przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca formułując treść pytań wyraźnie powołał się na przepisy dotyczące ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zapytując o konsekwencje podatkowe konkretnych działań.

Na wstępie należy zdefiniować pojęcie przepisów prawa podatkowego w oparciu o obowiązujące regulacje Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Z kolei pojęcie ustaw podatkowych zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem należy przez nie rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Zaznaczyć także należy, że mówiąc o przepisach prawa podatkowego należy przyjąć, że są nimi nie tylko przepisy ustaw podatkowych, lecz wszelkich ustaw, gdy ich regulacje dotyczą określonych elementów konstrukcji prawnej podatku – szczegółowe prawo podatkowe, lub też gdy w zakresie ich regulacji mieści się problematyka praw i obowiązków organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich - ogólne prawo podatkowe (por. Komentarz Ordynacja podatkowa 2015 – Unimex, s.32). Cytowany art. 3 pkt 2, jak również art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie dzieli przepisów prawa podatkowego na przepisy prawa materialnego i przepisy proceduralne. Definiuje jedynie to, którym spośród przepisów obowiązującego prawa ustawodawca nadał rangę przepisów prawa podatkowego. Skoro zatem, zgodnie z wolą ustawodawcy, na wniosek zainteresowanego, wydaje się, w jego indywidualnej sprawie indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, to znaczy, że interpretację indywidualną wydaje się wówczas, gdy dotyczy ona przepisów mogących mieć znaczenie dla sytuacji prawnopodatkowej zainteresowanego (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 1239/14 ) . W niniejszej sprawie przepisem o którego zastosowanie pytał wnioskodawca był art. 17 ust. 1 pkt 34 cytowanej ustawy podatkowej. Ponadto sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd , zgodnie z którym nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Zatem rozumienie prawa podatkowego należy odnosić do ogółu przepisów regulujących zasady powstawania, ustalania oraz wygaszania zobowiązań podatkowych oraz obowiązki podatników, płatników i inkasentów poszczególnych podatków oraz traktujących także o obowiązujących procedurach, które powinny być przestrzegane przez organy podatkowe oraz strony w trakcie postępowania podatkowego i wykonywania innych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i skutecznego poboru podatku. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, to jest podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych. Zaznaczyć również należy, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poszczególne ustawy podatkowe zawierają obszerną liczbę przepisów odwołujących się do pojęć i instytucji właściwych dla innych dziedzin prawa. Dlatego też organy podatkowe, dokonując interpretacji przepisów prawa podatkowego, zobowiązane są do posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 193/16 – prawomocny , wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Go 315/16 , czy też wyrok WSA w Rzeszowie z 28 września 2017 r. sygn. I SA/Rz 459/17 ) .

W świetle powyższych uwag zgodzić się należy ze skarżącą spółką, iż regulacje zawarte w ustawie o specjalnych strefach ekonomicznych stanowiące element konstrukcyjny podatku dochodowego od osób prawnych a także wyznaczające prawa i obowiązki podatników operujących w specjalnych strefach ekonomicznych są przepisami ustaw podatkowych. Nie pozostawia w tym przedmiocie żadnych wątpliwości brzmienie powołanego przez spółkę art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych , który stanowi ,że wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Przepis ten wyraźnie odwołuje się do regulacji sfrefowych .

Wniosek, którego skutki podlegają weryfikacji w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji konsekwencji podatkowych , jak podnosi strona , posiadania zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej wobec przejścia na skarżącą po myśli art. 317 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze w związku z nabyciem przedsiębiorstwa upadłego, m.in. zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, w konsekwencji zwolnienia dochodów od opodatkowania uzyskanych na terenie strefy w ramach posiadanego zezwolenia.

W przedstawionych stanie faktycznym wskazano ,że zezwolenie nie zostało cofnięte ( postępowanie jest w toku ) a także ma miejsce sukcesja praw i obowiązków podatnika wynikająca z prawa upadłościowego i naprawczego , nie wyłączona przez przepisy prawa ( także prawa podatkowego ) ani wydane zezwolenia. W tych okolicznościach wydaje się oczywistym ,że organ powinien dokonać oceny opisanego stanu faktycznego w świetle wskazanej normy prawnej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych , a nie uciekać od wydania postanowienia dowodząc ,że chodzi tylko i wyłącznie o analizę przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych. Właśnie analiza ustawy podatkowej wraz z odniesieniem się do innych aktów prawnych ( ustawy sfrefowej, ustawy prawo upadłościowe i naprawcze ) pozwalała na dokonanie merytorycznie analizy podniesionego zagadnienia we wniosku o interpretacje. Nie może być tak ,że w przypadku kiedy podatnik korzysta z przyznanych mu uprawnień i domaga się uzyskania interpretacji co do sposoby stosowania przepisów prawa podatkowego w dotyczącej go sytuacji podatkowoprawnej organ uchyla się od tego obowiązku ze wskazaniem ,że wykracza on poza regulacje prawa podatkowego. Prawo to nie istnienie w próżni , jest uwarunkowane stanami kształtującymi jego stosowanie , czasami pod określonymi warunkami , opisanymi czy też wykraczającymi poza zawarte tylko tam uregulowania.

Co równie istotne strona powołała się na rozstrzygnięcie sądu odwoławczego w zakresie sukcesji zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w strefie przyznanego upadłej spółce , a zatem organ interpretujący nie był zobowiązany, jak dowodzi, do rozstrzygania zagadnienia posiadania przez wnioskodawcę zezwolenia . Zagadnienie to stanowiło element stanu faktycznego. Z tej perspektywy zupełnie niezrozumiałe jest twierdzenie organu ,że " istotą wniosku (...) była kwestia prawa do zwolnienia dochodu od opodatkowania (...) na podstawie zezwolenia strefowego , które zostało wydane dla Upadłej spółki , a nie kwestia interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 updop". Nawet gdyby nie pojawiła się ten element w stanie faktycznym to zdaniem sądu i tak obowiązkiem organy było zajęcie stanowiska poprzez wydanie interpretacji wobec powołanie się we wniosku na przepis prawa podatkowego , który notabene odsyła wprost do przepisów strefowych. Wydaje się ,że jest normą w sytuacji korzystania ze zwolnienia dochodu od opodatkowania odniesienie się do posiadanego zezwolenia, a więc także i przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych z 1994 r.

Wobec powyższego stanowisko przedstawione przez organ w zaskarżonym postanowieniu jest błędne. Nie sposób zgodzić się z organem podatkowym jakoby, przy tak postawionych pytaniach oraz przedstawionym stanie faktycznym, odwołanie się do przepisów ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych nie wypełniało przesłanek przepisów podatkowych określonych w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji aby nie było możliwe w ramach kompetencji organu merytoryczne rozpatrzenie wniosku skarżącej Spółki. Tym samym za zasadne uznać należało podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 3 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z 14 b § 1 w zw. art. 3 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Zasady jest również podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia przez organ art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć bowiem należy, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, stosownie do regulacji art. 165a Ordynacji podatkowej, wydaje się gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przepis ten stosowany odpowiednio poprzez art. 14h tej ustawy ma zastosowanie w sytuacji gdy wniosek o wydanie interpretacji wychodzi poza zakres przepisów prawa podatkowego. Jednakże, jak wykazano powyżej, taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej Spółki organ winien uwzględnić stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu.

W zaistniałych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie .O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

dcz