Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2342/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 106 par.3, art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 65
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Anna Wojtowicz-Hess po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. P. Spółki z o.o. we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/13 w sprawie ze skargi C. P. Spółki z o.o. we W. na informację Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 października 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1930/13 oddalił skargę C. P. Sp. z o.o. we W. na ocenę wniosku o dofinansowanie realizacji projektu zawartą w informacji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 16 października 2013 r. nr.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

Dnia 22 lutego 2013 r. C. P. Sp. z o.o. wystąpiła do Państwowej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) z wnioskiem o dofinansowanie ze środków unijnych projektu zatytułowanego "Cykl kursów budowanie ekologicznego planu marketingowego" w ramach działania "Rozwój kadr nowoczesnej gospodarki" poddziałanie 2.1.1 "Rozwój kapitału ludzkiego w przedsiębiorstwach".

Po przeprowadzeniu weryfikacji wniosku pod kątem zgodności z kryteriami formalnymi PARP stwierdziła, że wniosek podlega odrzuceniu ze względu na niespełnienie kryterium formalnego nr 6 – Roczny obrót projektodawcy i partnerów

(o ile budżet projektu uwzględnia wydatki partnera) jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie. W piśmie z 29 kwietnia 2013 r. wnioskodawcę poinformowano o odrzuceniu projektu.

C. P.Sp. z o.o. nie zgodziła się z tą oceną i wniosła protest. W proteście podkreślono, że w wytycznych znajdujących zastosowanie w przypadku wniosku zawarto następujące pytanie dotyczące potencjału ekonomicznego wnioskodawcy: "Czy roczny obrót projektodawcy jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie". We wniosku w odpowiedzi na to pytanie stwierdzono, że "Potencjał finansowy wnioskodawcy do końca rozliczonego 2012 r. nie jest wyższy niż 856.237 zł przychodu netto rocznie". Powyższe oznacza, że był taki rok, w którym taki przychód został osiągnięty, a w pozostałych latach przychody były niższe.

PARP w piśmie z 11 czerwca 2013 r. powiadomiła wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu protestu. W uzasadnieniu wyjaśniła, że sposób wskazania we wniosku przychodów wnioskodawcy (są niższe lub równe niż roczne wydatki w projekcie), nie pozwala określić precyzyjnie obrotów wnioskodawcy, które mogą przybrać dowolną wartość z przedziału od 0 do 856.237 zł. Z wniosku nie wynika również, jakie były obroty przedsiębiorstwa za 2012 r. oraz w latach poprzednich.

W odwołaniu C. P. Sp. z o.o. powtórzyła argumentację przedstawioną w proteście.

Instytucja Pośrednicząca (Minister Pracy i Polityki Społecznej) pismem z 2 sierpnia 2013 r. powiadomiła wnioskodawcę o odrzuceniu odwołanie. W uzasadnieniu podała, że z Poradnika wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu na potrzeby konkursu "Zielone światło" stanowiącym załącznik do Wytycznych dla Projektodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach PO KL (13.02.2013 r.) z rozdziału III "Charakterystyka projektu" część 3.6 "Potencjał i doświadczenie projektodawcy" jednoznacznie wynika, że podstawą oceny potencjału finansowego wnioskodawcy przy uwzględnieniu wielkości planowanych wydatków w projekcie jest wykazany przez niego roczny obrót za poprzedni rok obrotowy. W ocenie Instytucji Pośredniczącej zawarte we wniosku zdanie: "Potencjał finansowy wykonawcy do końca rozliczonego roku 2012 nie jest wyższy niż 856 237 zł przychodu netto rocznie" nie jest jednoznaczny i nie daje możliwości ustalenia rzeczywistego rocznego obrotu wnioskodawcy za poprzedni rok obrotowy, w konsekwencji uniemożliwia porównanie wyników finansowych z planowanymi wydatkami w ramach projektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną przez C. P. Sp. z o.o. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że istotą sporu w sprawie jest wykładnia sformułowania zawartego na karcie 8 wniosku (pkt 3.6) o następującej treści: "Potencjał finansowy wykonawcy do końca rozliczonego roku 2012 nie jest wyższy niż 856.237 zł przychodu netto rocznie". W ocenie Sądu pierwszej instancji, wykładnia oparta na rzeczywistym brzmieniu przytoczonego zdania (wykładnia literalna) prowadzi do wniosku, że nie jest ono jednoznaczne. Z analizowanego sformułowania nie wynika jaki był rzeczywisty roczny obrót wnioskodawcy za konkretny rok (okres). Stwierdzenie, że potencjał finansowy wykonawcy do końca rozliczonego roku 2012 nie jest wyższy niż 856.237 zł przychodu netto rocznie nie wskazuje precyzyjnie, jaka jest jego konkretna wysokość i jakiego okresu dotyczy. W związku z tym PARP zasadnie przyjął przy ocenie wniosku, że obroty wnioskodawcy mogły być w istocie określone wartościami w przedziale od 0 do 856.237 zł.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca przystępując, do konkursu zaakceptowała reguły, w zakresie wymogów, jakie powinna spełnić dokumentacja konkursowa. Wymogi te określono zarówno w Wytycznych dla Projektodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach PO KL (13.02.2013 r.) jak i w Poradniku wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu na potrzeby konkursu "Zielone światło" stanowiącym załącznik do wspomnianych Wytycznych. W Poradniku wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu na potrzeby konkursu "Zielone światło" (rozdział III część 3.6) wyjaśniono, że podstawą oceny potencjału finansowego wnioskodawcy przy uwzględnieniu wielkości planowanych wydatków w projekcie jest wykazany przez niego roczny obrót za poprzedni rok obrotowy. Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego (str. 8 pkt 3.6 zdanie ostatnie) nie spełniał tego wymogu.

C. P. Sp. z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie, że ocena projektu skarżącego została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa oraz przekazanie wniosku do ponownej oceny PARP i zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj.:

1. brak zastosowania przez WSA w W. § 9 ust. 1 i § 35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 4 września 2012 r. w sprawie udzielenia przez PARP pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Dz. U. z 2012 r. poz. 1064 ze zm.) w związku z art. 87 Konstytucji, jako zasadniczego źródła prawa w sprawie oraz narzędzia oceny wniosków przez PARP, obligującego do oceny kryterium potencjału ekonomicznego, które to kryterium zostało niesłusznie zawężone przez PARP do oceny potencjału finansowego;

2. niewłaściwe zastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a, art. 233 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 6 k.p.c. poprzez brak oceny materiału dowodowego załączonego do akt sprawy (ogłoszenie o naborze, wytyczne), pomimo zgłoszenia takiego wniosku, w sytuacji, gdy Poradnik powoływany jako podstawa odrzucenia wniosku nie został załączony do akt sprawy, nie był opublikowany 27 grudnia 2012 r. na stronach internetowych PARP a Wytyczne zawierają jedynie jedno niedoprecyzowane kryterium potencjału ekonomicznego, zawężonego do potencjału finansowego: "Czy roczny obrót projektodawcy jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie", które to kryterium zostało przez skarżącego pełnione;

3. niewłaściwie zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odstąpienie w wyrokowaniu od ocen materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy;

4. niewłaściwe zastosowanie art. 65 k.c. poprzez tylko literalną wykładnię oświadczenia skarżącego "Potencjał finansowy wykonawcy do końca rozliczonego roku 2012 nie jest wyższy niż 856.237 zł przychodu netto rocznie" poprzez uznanie go za niejednoznaczne, gdy tymczasem należało badać cel i zamiar skarżącego, także poprzez pryzmat zasad współżycia społecznego;

5. niewłaściwe zastosowanie art. 65 k.c. w związku z przywołanym rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego poprzez dokonanie oceny potencjału ekonomicznego na podstawie tylko spornego zdania dotyczącego potencjału finansowego ignorując przy tym ocenę treści opisujących czynniki kompetencyjno - organizacyjne zawarte w punkcie 3.6 wniosku, gdy tymczasem podstawą odrzucenia wniosku mogło być tylko twierdzenie uprawnionego organu o niespełnieniu kryterium potencjału ekonomicznego, nie zawężonego do potencjału finansowego;

6. brak zastosowania rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. Nr 223, poz. 1786 zez m.) na okoliczność, że przy ocenie potencjału ekonomicznego wnioskodawcy, kryteria finansowe stają się drugorzędne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia.

Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Podkreślenia wymaga, że sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu.

Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z : 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238595; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).

Poczynienie powyższych uwag o charakterze ogólnym było konieczne z uwagi na sposób w jaki została zredagowana skarga kasacyjna.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a., art. 233 k.p.c., art. 227 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c. poprzez brak oceny materiału dowodowego załączonego do akt sprawy (ogłoszenie o naborze, Wytyczne...), pomimo zgłoszenia takiego wniosku przez skarżącego oraz naruszenie poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odstąpienie w wyrokowaniu od oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.

W związku z wymienionymi zarzutami należy zauważyć, że uzasadnienie skargi kasacyjnej w zasadzie do nich nie nawiązuje. Skarżąca w istocie nie wyjaśniła na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów przez Sąd pierwszej instancji. W szczególności dotyczy to zarzucanego uchybienia art. 133 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym zakresie w skardze kasacyjnej nie przedstawiono żadnej argumentacji. Z kolei sposób uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika z błędnego założenia skarżącej, że mogło ono polegać na braku oceny materiału dowodowego. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 106 § 3 sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z akt sprawy wynika, że Sąd pierwszej instancji nie prowadził postępowania, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że "Dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Nawet w sytuacji, gdyby dowód taki był oferowany przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd, nie mogłoby być jednoznacznie oceniane jako naruszające prawo procesowe i to naruszenie istotne, mające wpływ na wynik sprawy." Sąd bowiem nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów, jeśli materiał zgromadzony w sprawie jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 5 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 782/10). Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie w pełni podziela ten pogląd i w związku z tym zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. uznaje za nieuzasadniony. Jeżeli natomiast chodzi o powołane w omawianym zarzucie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego i Kodeksu cywilnego to stwierdzić należy, że w ogóle nie miały one zastosowania w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. W myśl art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W przypadku, gdy tak jak w rozpoznawanej sprawie postępowanie dowodowe nie było prowadzone, nie istniała potrzeba odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, a w konsekwencji Sąd pierwszej instancji nie mógł ich naruszyć. Wspomniany przepis nie zawiera natomiast odesłania do Kodeksu cywilnego i dlatego zarzut naruszenia art. 6 k.c. jest oczywiście chybiony.

Dodać także należy, że myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego wiąże się z obowiązkiem wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że składający skargę kasacyjną zobowiązany jest do wykazania i uzasadnienia, że orzekający w sprawie sąd pierwszej instancji naruszył i to w sposób realny przepisy procedury sądowoadministracyjnej, przy czym to naruszenie było na tyle istotne, że gdyby do niego nie doszło, to wynik sprawy mógłby być inny. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11). Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem a wyrokiem wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej wskazać zatem należy, jakie konkretnie naruszenie prawa spowodowało, że wyrok jest błędny, a jego treść mogłyby być odmienna.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej w ogóle brak jest wykazania wpływu wskazywanych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. Także z tej przyczyny zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów procesowych należało uznać za nieusprawiedliwione.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, warunków jakie stawiane są skardze kasacyjnej nie spełnia zarzut naruszenia rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich przez jego niezastosowanie. W tym przypadku strona wnosząca skargę kasacyjną w ogóle nie wskazała konkretnego przepisu powołanego aktu prawnego, który został naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Jak już wspomniano, prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienie ich naruszenia. Skarżąca temu obowiązkowi nie sprostała, a zaniechanie konkretyzacji zarzutu powoduje, że nie jest możliwa merytoryczne ocena jego zasadności.

Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznał także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 65 k.c. Powołany przepis odnosi się do wykładni oświadczeń woli oraz wykładni umów. Zdaniem skarżącej, Sąd pierwszej instancji miał obowiązek zastosowania art. 65 k.c. przy wykładni zawartej we wniosku informacji potwierdzającej potencjał finansowy projektodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko strony skarżącej jest nietrafne. Zauważyć bowiem należy, że w przypadku wspomnianej informacji nie zostało złożone oświadczenie woli, lecz oświadczenie wiedzy. W związku z tym, pomijając kwestię dopuszczalności stosowania art. 65 k.c. w procesie kontroli sądowoadministracyjnej, stwierdzić należy, że gdy chodzi o oświadczenia wiedzy, art. 65 k.c. nie ma zastosowania.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niesłuszny jest także zarzut naruszenia przez niezastosowanie § 9 ust. 1 i § 35 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 4 września 2012 r. w sprawie udzielenia przez PARP pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w związku z art. 87 Konstytucji, "...jako zasadniczego źródła prawa w sprawie oraz narzędzia oceny wniosków przez PARP, obligującego do oceny kryterium potencjału ekonomicznego, które to kryterium zostało niesłusznie zawężone przez PARP do oceny potencjału finansowego." Zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia PARP może udzielić projektodawcy, który posiada niezbędny potencjał ekonomiczny i techniczny do realizacji projektu, wsparcia na pokrycie kosztów szkoleń lub zakupu usług doradczych oraz związanych z nimi wydatków inwestycyjnych, mającego na celu wzmocnienie konkurencyjności i rozwój przedsiębiorców przez nabycie lub podniesienie kwalifikacji i umiejętności ogólnych lub zawodowych przez przedsiębiorców lub pracowników przedsiębiorców. Z powołanego przepisu wynikają materialne przesłanki udzielenia wsparcia. Jedną z nich jest posiadanie niezbędnego potencjału ekonomicznego. Do instytucji organizującej konkurs należy określenie sposobu wykazania przez projektodawców niezbędnego potencjału ekonomicznego. Ocena spełnienia tej przesłanki następuje w toku merytorycznej oceny wniosku. Tymczasem wniosek strony wnoszącej skargę kasacyjną został odrzucony na etapie oceny formalnej, gdyż informacja zawarta w pkt 3.6 wniosku nie była jednoznaczna i nie dawała podstaw do oceny potencjału finansowego projektodawcy. Podstawą odrzucenia wniosku nie była zatem wadliwa ocena potencjału ekonomicznego strony skarżącej, niesłusznie, jak twierdzi skarżąca, ograniczona do potencjału finansowego, lecz nieusuwalne braki wniosku w zakresie danych obrazujących potencjał finansowy projektodawcy. Podkreślenia wymaga, że w Wytycznych dla Projektodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach PO KL (13.02.2013 r.) i w stanowiącym do nich załącznik Poradniku wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu na potrzeby konkursu "Zielone światło" (rozdział III część 3.6) wyjaśniono, że podstawą oceny potencjału finansowego wnioskodawcy przy uwzględnieniu wielkości planowanych wydatków w projekcie jest wykazany przez niego roczny obrót za poprzedni rok obrotowy. Ponadto w Wytycznych kryterium potencjału ekonomicznego zostało określone następująco "Czy roczny obrót projektodawcy jest równy lub wyższy od rocznych wydatków w projekcie". Skarżąca nie zastosowała się do tego wyjaśnienia oraz do sposobu określenia kryterium potencjału ekonomicznego i zamiast rocznego obrotu za poprzedni rok obrotowy, podała niejasną w swej treści informację o przychodzie netto. W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że w omawiany zakresie wniosek skarżącej nie spełnia wymagań określonych w Poradniku.

W opisanym stanie sprawy, wbrew stanowisku strony skarżącej, w nie istniała potrzeba, by Sąd pierwszej instancji w procesie kontroli sądowoadministracyjnej przyjmował jako wzorzec kontroli § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 4 września 2012 r. w sprawie udzielenia przez PARP pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.