Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1338/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 pkt 1, 10, 28
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Gminy Dopiewo z dnia 26 maja 2014 r. nr LXVIII/463/14 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w mi4ejscowości Zakrzewo i Dąbrowa w rejonie trasy S-11, Gmina Dopiewo 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 10 ust. 2 pkt 3 lit. f i § 14 ust. 4; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Rady Gminy Dopiewo na rzecz Wojewody Wielkopolskiego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr LXVIII/463/14 Rada Gminy Dopiewo uchwaliła w dniu 26 maja 2014 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w miejscowości Zakrzewo i Dąbrowa w rejonie trasy S-11, gmina Dopiewo. Uchwała została opublikowana (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2014 Nr 5370).

Pismem z dnia 29 października 2014 r. Wojewoda Wielkopolski, zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Gminy Dopiewo, skargę na ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu w miejscowości Zakrzewo i Dąbrowa w rejonie trasy S-11, gmina Dopiewo, domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały i zasądzenia od Gminy Dopiewo na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem pełnomocnika doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2015 r. poz. 199, dalej jako u.p.z.p.), zgodnie z którym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Uzasadniając skargę pełnomocnik napisał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Do tej kwestii odnoszą się także przepisy § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1587, dalej jako Rozporządzenie), na mocy których ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać między innymi określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów.

Pełnomocnik stwierdził, że dla jednego z terenów wyróżnionych na rysunku planu linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, zlokalizowanego po północnej stronie drogi oznaczonej symbolem "3KDD", nie określono symbolu literowego ani numerowego wyróżniającego go spośród innych terenów. W związku z faktem, że także w tekście uchwały brak jakiegokolwiek odniesienia do przedmiotowego terenu, dla tego terenu nie określono przeznaczenia i zasad zagospodarowania, co skutkuje naruszeniem przepisów art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 1 Rozporządzenia. Pełnomocnik podkreślił, że akt prawa miejscowego musi spełniać szereg ustawowych wymogów. Zawarte w nim normy, poprzez swoją budowę, winny zapewnić jednoznaczność w ich odbiorze przez wszystkich adresatów jego zapisów, jak również gwarantować wysoki stopień przewidywalności skutków realizacji tych zapisów. Brak ustaleń w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowana terenów skutkuje brakiem możliwości takiego odczytu ustaleń planu, aby możliwe było skuteczne i pozbawione wątpliwości natury interpretacyjnej wydanie pozwolenia na budowę.

Dalej pełnomocnik zarzucił, że zgodnie z § 8 ust. 2 Rozporządzenia, na rysunku planu stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku planu miejscowego z tekstem planu miejscowego. Zdaniem pełnomocnika ww. przepis Rozporządzenia naruszono w ten sposób, że: w § 10 ust. 1 pkt 4 lit. "i" oraz w § 10 ust. 2 pkt 4 lit. "i" Uchwały zawarto ustalenia dotyczące możliwości wyznaczania dojść i dojazdów według potrzeb inwestora wraz z ich parametrami oraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy, które nie znajdują odzwierciedlenia na rysunku planu. Pełnomocnik podkreślił, że plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Organy gminy stanowiące prawo miejscowe, w tym plany zagospodarowania przestrzennego, związane są zasadą praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RR co oznacza, że mają obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa. Uchwała w sprawie planu została podjęta na podstawie upoważnienia ustawowego, jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym na obszarze gminy i stąd też powinna odpowiadać wymogom, jakie w tym zakresie przewiduje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze.

Dalej pełnomocnik zarzucił, że przepisy u.p.z.p., w szczególności art. 4 ust. 1, stanowią, że ustalenia planu winny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Wyżej wymieniona zasada podkreślona została ponadto w art. 14 ust. 1 u.p.z.p., odnoszącym się do podejmowania przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Szczegółowy, zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu ustaleń planu zawierają natomiast przepisy art. 15 ust. 2-3 u.p.z.p. Pełnomocnik zakwestionował wprowadzenie w planie ustaleń § 10 ust. 2 pkt 3 lit. f Uchwały, gdzie wprost wskazano na inwestorów terenów jako na podmioty, które winny własnym staraniem i kosztem zapewnić wymagane standardy akustyczne w odniesieniu do terenów sytuowanych przy drodze ekspresowej oraz ustaleń § 14 pkt 4 Uchwały, gdzie na te same podmioty nałożono obowiązek wykonania wzmocnienia dróg w określonych przypadkach. Zdaniem pełnomocnika Wojewody w świetle wymogów art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 czy też art. 15 u.p.z.p., ich zamieszczenie w uchwale stanowi przekroczenie właściwości organów sporządzających i uchwalających plan i nadinterpretację samego celu uchwalania planów, określonego w prawie.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Dopiewo wniósł o oddalenie skargi w całości, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana w części z naruszeniem prawa tj. w części dotyczącej § 10 ust. 1 pkt 4 lit. "i" oraz § 10 ust. 2 pkt 4 lit. "i" oraz § 10 ust. 2 pkt 3 lit. "f".

Odnosząc się do zarzutu braku oznaczenia literowo-numerowego terenu Wójt stwierdził, że faktycznie teren usytuowany w północnej części planu, na północ od terenu oznaczonego jako 3 KDD i na zachód od terenu oznaczonego jako 4 KDL nie posiada oznaczenia numerowo-literowego. Powodem takiej sytuacji jest przeoczenie przy uchwalaniu zaskarżonego planu, jednakże nie może być ono uznawane za istotne naruszenie prawa. Nie sposób bowiem uznać, że brak tego oznaczenia powoduje, że nie jest możliwym określenie przeznaczenia terenu. Istotne znaczenie ma bowiem to, że oprócz oznaczenia poszczególnych terenów symbolami numerowo- literowymi i powiązaniu części graficznej planu z częścią tekstową, Rozporządzenie wymaga oznaczenia poszczególnych terenów określoną barwą. Barwy te są jednakowe dla wszystkich terenów oznaczonych takim samym symbolem literowym, co wynika z treści załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia. Wszystkie zatem tereny oznaczone jako MN/U w części graficznej planu mają tą samą barwę (1 MN/U, 2 MN/U, 3 MN/U, 4 MN/U, 5 MN/U). Teren, który nie został oznaczony żadnym symbolem numerowo-literowym został oznaczony taką samą barwą jak wszystkie inne tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i tereny zabudowy usługowej (MN/U). Nie może zatem budzić wątpliwości to, że sporny teren także ma takie przeznaczenie. Nadto sąsiaduje on z terenami oznaczonymi jako 5 MN/U, 4 MN/U i 2 MN/U. Wójt podkreślił, że ustalenia planu - w części tekstowej - są takie same dla wszystkich terenów oznaczonych symbolem MN/U, a zatem nie może budzić wątpliwości to, jakie zapisy wynikające z części tekstowej planu odnoszą się do terenu nad drogą oznaczoną jako 3 KDD. Jedyne rozróżnienie co do tych terenów zawarte jest w § 8 pkt 3 lit. "b" i "c" Uchwały, które to zapisy (w zakresie minimalnej powierzchni działki budowlanej) odnoszą się odpowiednio do terenów: 1 MN/U, 2 MN/U, 4 MN/U i 5 MN/U oraz oddzielnie dla 3 MN/U. Skoro omawiany teren nie graniczy z terenem oznaczonym jako 3 MN/U, to należy przyjąć, że jego przeznaczenie należy ustalać zgodnie z treścią § 8 pkt 3 lit. "b" zaskarżonej uchwały.

Wyjaśniając przyczyny powstałej niedokładności w oznaczeniu terenu w części graficznej planu (w wyniku uwzględnienia uwag do planu dokonano stosownej zmiany, umieszczając w projekcie drogę dojazdową, co stanowiło o przedzieleniu dotychczasowego terenu oznaczonego symbolem 2 MN/U) Wójt ocenił, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. bowiem w sposób niebudzący wątpliwości określono przeznaczenie spornego terenu.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia w planie możliwości wyznaczenia dojść i dojazdów Wójt wskazał, że przewidziana w § 10 ust. 1 pkt 4) lit. "i" oraz ust. 2 pkt 4 lit. "i" Uchwały dopuszczalność sytuowania dojść i dojazdów według ustalonych parametrów stanowi o możliwości określonego działania na danym terenie MN/U i P/U - tak jak inne postanowienia pkt 4) ust. 1 i 2 § 10 zaskarżonego planu. Nie wszystkie postanowienia § 10 ust. 1 i 2 zaskarżonego planu podlegają uwidocznieniu w części graficznej albowiem nie sposób zamieścić w niej rozwiązań przyszłych, dozwolonych i całkowicie zależnych od potrzeb inwestorów, uzależnionych od sposobu faktycznego wykorzystania danego terenu. Na chwilę sporządzania planu nie sposób przewidzieć - w jej części graficznej - komunikacyjnej obsługi działek poprzez te dojścia i dojazdy.

Odnosząc się do zarzutu wadliwego ustalenia dotyczącego obowiązku zapewnienia właściwej ochrony akustycznej i wzmocnienia dróg Wójt wskazał, że zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia poczynione w § 10 ust. 2 pkt 3 lit. "f" stanowią w gruncie rzeczy - tak jak wszystkie inne postanowienia § 10 ust. 2 pkt 3 - warunki zabudowy terenu, na które wskazuje wprost przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Wójt podkreślił, że nie można przyjmować, że akty prawa miejscowego w postaci miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie mogą w żadnej mierze nakładać obowiązków na właścicieli nieruchomości objętych planem. Wójt zaznaczył, że na treść zaskarżonej Uchwały wpływ miało stanowisko Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, wyrażone w piśmie z dnia 07 czerwca 2011 r. W piśmie tym wskazano, że przy lokalizowaniu obiektów budowlanych na terenach sąsiadujących z drogą uwzględnić należy strefę uciążliwości drogi dla stałych użytkowników sąsiadujących obszarów, zagrożenie dla upraw, budowli oraz narażenie na degradacje stałych komponentów środowiska naturalnego. Odległości negatywnego oddziaływania związanego z ruchem drogowym, dla drogi S11 od zewnętrznej krawędzi jezdni wynoszą: - min. 140 m dla obiektów budowalnych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi; min 40 m dla obiektów nieprzeznaczonych na pobyt ludzi.

Wójt ocenił nadto, że nie jest także sprzeczny z prawem zapis § 14 pkt 4 zaskarżonego planu dotyczący obowiązku inwestora wykonania wzmocnienia dróg 2 KDL i 3 KDL w warunkach tam wskazanych. Konieczność wykonania nałożonego aktem prawa miejscowego powiązana została tylko i wyłącznie z działaniem inwestora, która podjęte może być całkowicie dowolnie i podyktowane jest obowiązkiem dbałości Gminy o prawidłowy stan dróg lokalnych.

W toku postępowania skarżony organ dołączył barwną część graficzną planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została przez Wojewodę Wielkopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r. poz. 595). W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 91 ust. 1 tej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Natomiast zgodnie z treścią art. 93 ust. 1 wskazanej ustawy po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała została doręczona Wojewodzie Wielkopolskiemu w dniu 2 czerwca 2014r., a uchwała wraz z dokumentacja planistyczną w dniu 27 czerwca 2014r. Skargę na przedmiotową uchwalę Wojewoda złożył w dniu 29 października 2014r.

Sądowa kontrola uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywana jest w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. Wprawdzie skarżący nie podniósł zarzutu naruszenia trybu sporządzania planu, ale Sąd zbadał tę okoliczność z urzędu. W ocenie Sądu procedura ta w kontrolowanej sprawie przebiegała z zachowaniem trybu określonego w art. 17 u.p.z.p.

W przepisie art. 15 ust. 2 u.p.z.p. zawarto zestawienie obligatoryjnych elementów jakie powinien zawierać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem: W planie miejscowym określa się obowiązkowo:

1) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania;

2) zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego;

3) zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego;

4) zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;

5) wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych;

6) zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów;

7) granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych;

8) szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym;

9) szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy;

10) zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

11) sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów;

12) stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4.

Pierwszą kwestią sporną w przedmiotowej sprawie było ustalenie czy brak oznaczenia symbolem literowym czy numerowym terenu zlokalizowanego po północnej stronie drogi oznaczonej symbolem "3 KDD" w części graficznej planu i brak odniesienia do tego terenu w części tekstowej planu, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu powodujące nieważność uchwały w tej części. Jak wyjaśnił organ brak oznaczenia literowego tej części planu było wynikiem przeoczenia, które pojawiło się z uwagi na wydzielenie w trakcie prac planistycznych terenu pod drogę "3KDD". Wydzielenie drogi spowodowało, że dotychczas oznaczony całościowo teren jako 2MN/U został "podzielony" na dwie części i jedna z nich – bez zmiany przeznaczenia nie została oznaczona w części graficznej planu numerem. Pozostało oznaczenie barwne, takie jak dla wszystkich terenów oznaczonych symbolem MN/U. Organ podał, że z części tekstowej planu wynika, że wszystkie tereny oznaczone symbolem MN/U mają takie same parametry (§ 10 części tekstowej planu). Jedyna różnica polega na tym, że teren oznaczony symbolem 3MN/U, który nie graniczy z zakwestionowanym terenem ma minimalną powierzchnię działki 1000m2, pozostałe tereny MN/U mają powierzchnię 700m2.(§ 10 ust. 3 lit b i c). W opinii Wojewody brak ustaleń w zakresie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów skutkuje brakiem możliwości takiego odczytu ustaleń planu, aby możliwe było skuteczne i pozbawione wątpliwości natury interpretacyjnej wydanie pozwolenia na budowę.

W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ten zarzut zgłoszony przez organ nadzoru był niezasadny.

Jak wynika z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zgodnie z § 4 pkt 1 Rozporządzenia ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Brak oznaczenia określonego terenu symbolem literowym i numerowym stanowi co do zasady naruszenie w/w przepisu. Nie można jednak pomijać faktu, że dotyczy to sytuacji, w których powoduje to wątpliwości interpretacyjne lub wręcz uniemożliwia ustalenie jakie jest przeznaczenie tego terenu. Wymóg oznaczenia literowego i numerowego poszczególnych terenów ma bowiem umożliwić powiązanie części graficznej planu z jego częścią tekstową. W części tekstowej nie ma bowiem obowiązku wskazywania określonych terenów i ich przeznaczenia przez podawanie ich dokładnego położenia, za pomocą oznaczeń geodezyjnych. Przeznaczenie terenu z części tekstowej planu odnosi się do numerowych i literowych oznaczeń z części graficznej planu. Brak możliwości odczytania przeznaczenia danego terenu w taki właśnie sposób stanowi naruszenie w/w przepisów. Umożliwienie odczytania przeznaczenia danego terenu już takim naruszeniem nie jest. Zgodnie z § 8 ust. 2 Rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Zgodnie z § 9 ust. 1 – 4 Rozporządzenia "Podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przy sporządzaniu projektu rysunku planu miejscowego stosuje się podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych oraz elementów zagospodarowania przestrzennego określone w Polskiej Normie PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. Barwne oznaczenia graficzne na projekcie rysunku planu miejscowego należy stosować w sposób przejrzysty, zapewniający czytelność projektu rysunku planu miejscowego, w tym czytelność mapy, na której jest on sporządzony.. W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Sporny teren powyżej drogi 3 KDD nie ma oznaczenia literowego ani numeru, posiada jednak oznaczenie barwne pozostające w ciągłości z terenem 2 MN/U., co nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych co do przeznaczenia tego terenu i faktu powiązania go z oznaczeniem literowym i numerowym jako 2 MN/U. . Nie ma tym zakresie również sprzeczności między częścią tekstową a graficzną planu. Wszystkie tereny oznaczone na planie symbolem MN/U maja takie samo przeznaczenie i parametry, z wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 3MN/U ( jedynie w zakresie minimalnej powierzchni działki), który jest oddzielony od spornego terenu w taki sposób, że nie można uznać, że oznaczony tą samą barwą sporny teren jest terenem 3 MN/U. Przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem MN/U znajduje się w § 10 części tekstowej planu i również nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Z tych względów zarzut naruszenia w tym zakresie zasad sporządzania planu okazał się bezzasadny i podlegał na podstawie art. 151 p.p.s.a oddaleniu, o czym Sąd orzekł w pkt 2 wyroku.

Kolejny zarzut dotyczący naruszenia § 8 ust. 2 Rozporządzenia poprzez zawarcie w § 10 ust. 1 pkt 4 lit i oraz w § 10 ust. 2 pkt 4 lit i uchwały ustaleń dotyczących możliwości wyznaczania dojść i dojazdów według potrzeb inwestora wraz z ich parametrami ( szerokość minimum 8 m) oraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy ( w odległości 6 m), które nie znajdują odzwierciedlenia na rysunku planu był również w ocenie Sądu bezzasadny.

Przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że co do zasady kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Gminie przysługuje więc władztwo planistyczne dotyczące kształtowania polityki przestrzennej w zakresie przeznaczania i zasad zagospodarowania terenu. Gmina może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania danego obszaru podlegającego jej władztwu, pod warunkiem, że działa w granicach i na podstawie prawa. Tym samym gmina posiada samodzielność w kształtowaniu polityki przestrzennej na terenie gminy, jednak samodzielność ta realizowana może być tylko w granicach dozwolonych prawem.

Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę uznał, że kwestionowane przez Wojewodę uregulowanie zawarte w § 10 ust. 1 pkt 4 lit i oraz w § 10 ust. 2 pkt 4 lit i (dotyczące terenów oznaczonych symbolami MN/U i P/U) uchwały mieści się w granicach przyznanego Radzie Gminy władztwa planistycznego. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. przewiduje wśród obligatoryjnych elementów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu w stanie faktycznym niniejszej sprawy dopuszczalne i uzasadnione było takie określenie zasad budowy systemów komunikacji, aby dopuścić możliwość lokalizacji dojść i dojazdów nieprzewidzianych w planie. Zauważyć bowiem należy, że w § 10 ust. 1 pkt 3 lit b i c (dotyczącego zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej) oraz w § 10 ust. 2 pkt 3 lit b (dot. terenów obiektów produkcyjnych, składów i magazynów i terenów zabudowy usługowej) uchwały przewidziano minimalną powierzchnię działki. Ustalenie konkretnych parametrów działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości oraz przebieg granic tych działek zastrzeżone jest dla kompetencji organu wykonawczego gminy w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Tym samym na etapie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy nie określa konkretnego kształtu i wielkości działek, a jedynie zasady przyszłego podziału. Zauważyć również należy, że plan miejscowy powinien być skonstruowany tak, ażeby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej nieruchomości objętych planem, w tym również działek nowopowstałych w wyniku podziału tych nieruchomości. Taką też rolę w ocenie Sądu spełnia kwestionowany zapis uchwały. W ocenie Sądu omawiana regulacja mieści się w zakresie posiadanego przez Radę Gminy władztwa planistycznego.

Sumując Sąd uznał, że zapis zawarty w § 10 ust. 1 pkt 4 lit i oraz w § 10 ust. 2 pkt 4 lit i uchwały, którym dopuszczono realizację nienaniesionych w części graficznej planu dojść i dojazdów , przy jednoczesnym określeniu ich parametrów, nie narusza przepisów prawa i racjonalne uzasadnienie takiej regulacji w tym konkretnie planie zagospodarowania przestrzennego powoduje, że zarzut Wojewody uznać należało za niezasadny. (por. wyrok WSA w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 96/15.). Powołanie się przez Wojewodę w tym zakresie na naruszenie treści § 8 ust. 2 Rozporządzenia nie było uzasadnione. Jak już wyżej cytowano zgodnie z § 8 ust. 2 Rozporządzenia na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. W ocenie Sądu w tym zakresie nie ma sprzeczności między częścią tekstową planu a jej częścią graficzną. Nie zachodzi tu bowiem sytuacja, że w inny sposób wyznaczone są dojścia i dojazdy w części tekstowej a w inny sposób w części graficznej. Nie wszystkie zapisy dotyczące przyszłych rozwiązań mogą być oznaczone w części graficznej planu. Trudno bowiem przewidzieć w planie jaki będzie konkretny kształt i wielkość działek, z których wyznaczane będą dojścia i dojazdy. Z tych względów odnośnie tego zarzutu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a w pkt 2 wyroku oddalił skargę.

Trzecia wskazana przez Wojewodę kwestia dotyczyła zapisów § 10 ust. 2 pkt 3 lit f i § 14 ust. 4 planu, w których nałożono na inwestorów obowiązki zapewnienia wymaganych standardów akustycznych, stosując odpowiednie rozwiązania techniczne i technologiczne, uwzględniając oddziaływanie ruchu drogowego na tej drodze, staraniem i na koszt inwestora terenu, obowiązki wzmocnienia dróg 2KDL i 3KDL nałożono na inwestorów terenów przeznaczonych pod zabudowę generującą wzmożony ruch pojazdów ciężkich oraz poprzez wykorzystanie ich do obsługi komunikacyjnej przedmiotowych terenów, w przypadku wystąpienia przekroczeń nośności nawierzchni tych dróg. Takie zapisy w ocenie Wojewody przekraczają właściwość organów sporządzających plan i uchwalających plan i stanowią nadinterpretację samego celu uchwalania planu.

Stanowisko to Sąd w pełni podziela. Zgodnie z u.p.z.p. przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Nie przewiduje się zamieszczenia w planie miejscowym informacji, zaleceń ani innych niewiążących sugestii dla potencjalnego inwestora lub użytkownika przestrzeni. Powyższe zapisy zaskarżonej uchwały wydane zostały bez podstawy prawnej. Analiza norm prawnych znajdujących zastosowanie przy uchwalaniu planów miejscowych wskazuje bowiem, że brak w nich podstawy dla sytuowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej obowiązków inwestorów w zakresie wzmocnienia dróg czy zapewnienia wymaganych standardów akustycznych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinny ograniczać się do ustalenia przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Zamknięty katalog obowiązkowego oraz fakultatywnego zakresu planu określony jest w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.zp. Zamieszczenie innych obowiązków nakładanych na inwestorów niż te przewidziane w w/w przepisach stanowi naruszenie właściwości organu, a tym samym naruszenie zasad sporządzania planu, co zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje nieważnością uchwały w tym zakresie.

Wskazać należy, że art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. nakazuje radzie przyjęcie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Natomiast zgodnie z § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) wspomniane zasady powinny zawierać:

a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych,

b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym,

c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych.

Z przytoczonych przepisów nie wynika norma prawna pozwalająca radzie gminy na zamieszczenie w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazów czy zaleceń kierowanych do inwestorów a dotyczących wzmacniania dróg czy zapewniania wymaganych standardów akustycznych. A tylko te przepisy wskazują obligatoryjny i fakultatywny zakres ustaleń planu.

Stosownie do art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Sąd stwierdził w pkt 1 wyroku nieważność § § 10 ust. 2 pkt 3 lit f i § 14 ust. 4. Stwierdzenie nieważności w części było możliwe, kwestionowane zapisy są wyodrębnione w planie, stwierdzenie ich nieważności nie utrudnia ani nie uniemożliwia dokonanie interpretacji czy odczytania pozostałych zapisów planu. Nie ma podstaw do stwierdzenia jedynie, że zapisy te zostały wydane z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 147 § 1 in fine p.p.s.a sąd stwierdza, że uchwała lub akt w całości lub części zostały wydane zostały z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Takiego przepisu szczególnego dla rozważanej kwestii nie ma.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 § 1 p.p.s.a