Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 509/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
journal: Dz.U. 2021 poz 777
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - t.j.
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Fronc SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. spółka z ograniczenia odpowiedzialnością na uchwałę nr XC/1324/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Stare Podgórze - Krzemionki" skargę oddala.


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia z dnia 20 listopada 2013 r. Nr XC/1324/13 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze-Krzemionki", zaskarżając ją w części tj. w zakresie § 7 pkt 1 lit, e) Uchwały i § 14 ust. 3 pkt 6 in fine Uchwały. Uchwale w zaskarżonej części zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm., dalej "u.p.z.p.") oraz art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 777, dalej "ustawa o wspieraniu rozwoju" lub "Megaustawa") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części, z pominięciem regulacji rangi konstytucyjnej i ustawowej dla tworzenia aktów prawa miejscowego i:

a. wprowadzenia rozwiązań zakazujących lub znacznie utrudniających realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm., dalej "u.g.n."), praktycznie na całym terenie objętym planem miejscowym;

b. ustalenia nieostrych, uznaniowych pojęć odnoszących się do zasad lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej służących świadczeniu usług telekomunikacyjnych w technologii mobilnej, m.in. anten;

2. art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego polegające na wprowadzeniu w zaskarżonej części Uchwały rozwiązań, które wprost uniemożliwiają, jak również mogą uniemożliwiać lokalizowania praktycznie na całym terenie obowiązywania Uchwały inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu u.g.n. także w sytuacji, gdy taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

3. art. 46 ust. 1-2 Megaustawy w zw. z art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 576, dalej "P.t.") oraz art. 4 i art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 3 pkt 19 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 670, dalej "ustawa o informatyzacji") poprzez przekroczenie władztwa planistycznego gminy skutkujące sprzecznym z prawem ograniczeniem rozwoju bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej na całym terenie objętym Uchwałą, jak również przyjęciem Uchwały w zaskarżonej części z naruszeniem zasady neutralności technologicznej, w sposób zagrażający realizacji przez Spółkę swoich zobowiązań przetargowych względem Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes UKE");

4. art. 2, art. 8, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 162, dalej "P.p.") w zw. z art. 10 ust. 1 P.t. poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że dopuszczalne jest ustalanie nieostrych i uznaniowych ograniczeń w zakresie warunków lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na obszarze objętym Uchwałą, powodujących ograniczenie możliwości rozwoju sieci telekomunikacyjnych, przy braku ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury służącej świadczeniu usług w technologii stacjonarnej, co skutkuje ograniczeniem Skarżącej możliwości świadczenia usług w technologii mobilnej, tym samym dyskryminując ją na rynku usług telekomunikacyjnych;

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o

1. stwierdzenie na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z póżn. zm., dalej "p.p.s.a.") nieważności Uchwały w zaskarżonej części;

2. zasądzenie na rzecz Skarżącej od Rady Miasta Krakowa zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia dla radcy prawnego.

Zwrócono uwagę, że legitymacja procesowa czynna Spółki wynika z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ustawy o wspieraniu rozwoju w zw. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 27) Pt i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n.

Uchwała w zaskarżonej części, stanowi, że:

< § 7 pkt 1 lit, e) Uchwały: ,,e) lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków w miejscach widocznych z poziomu przechodnia, z przyległego ciągu pieszego, z wyłączeniem terenu Utv.1, "

< § 14 ust. 3 pkt 6 in fine Uchwały: "z zastrzeżeniem § 7 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e)"

W uzasadnieniu skargi wskazano, że § 7 pkt 1 lit. e) Uchwały określa zasady inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej ustanawiając zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków w miejscach widocznych z poziomu przechodnia, z przyległego ciągu pieszego, z wyłączeniem terenu Utv.l. Takie postanowienia są niezgodne z prawem. Po pierwsze, nie ma żadnego przepisu odrębnego, z którym lokalizacja anten, masztów oraz innych urządzeń telekomunikacyjnych na dachach budynków byłaby sprzeczna. Po drugie takie rozwiązanie bez żadnego rozsądnego powodu skutkuje wyłączeniem na całym terenie objętym mpzp instalowania stacji bazowych telefonii komórkowej z wykorzystaniem istniejących budynków, czyli najczęstszy na terenach miejskich lub zabudowanych sposób realizacji sieci telekomunikacyjnej, przy czym kryterium wyłączenia to widoczność dla przechodnia (choć już nie dla osoby poruszającej się środkiem transportu, czy obserwatora). Na terenie objętym Uchwałą nie występuje zabudowa o charakterze zabytkowym podlegająca w całości ochronie konserwatorskiej, a zatem brak jest przesłanek do wprowadzenia podwyższonej ochrony widoków, co więcej na terenie Utv.l znajduje się maszt radiowo-telewizyjny. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie wpływała na osie widokowe i kompozycyjne. Aby stacja bazowa mogła spełniać swoje funkcje takie jak komunikowanie się z innymi stacjami bazowymi tworzącymi sieć telekomunikacyjną, czy łączenie z urządzeniami końcowymi (aparaty telefoniczne, laptopy itp.) z częścią stałą cyfrowej sieci telekomunikacyjnej, to jej anteny sektorowe i radioliniowe winny znajdować się na takiej wysokości, aby "górować" nad istniejącą zabudową, a antenowe konstrukcje wsporcze zapewniać bezpieczeństwo konstrukcji także podczas niekorzystnych warunków atmosferycznych. Technologia działania stacji bazowej wymaga, aby antena była zainstalowana na odpowiedniej wysokości. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie odbiegać od sposobu zabudowy albo od otaczającej ją przyrody czy ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu lub koloru. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej są widoczne (dominują) na tle zabudowy, panoramy czy osi widokowych. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych. Przytoczono fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1281/21, w którym na tle analogicznego brzmienia planu miejscowego obszaru Wesoła-Zachód, Sąd orzekł o nieważności przedmiotowych postanowień.

Liczne orzeczenia kwestionują prawidłowość ustanawiania przez organ uchwałodawczy gminy ograniczeń w możliwości lokalizowania na terenie objętym tymże planem stacji bazowych telefonii komórkowej, w tym m in. poprzez nieostre, niezdefiniowane pojęcie "widoczności z poziomu przechodnia", czy "przyległy ciąg pieszego". Uchwała nie wprowadza żadnych definicji tych pojęć, a ich potoczne rozumienie jest tak dalece dowolne, że nie gwarantuje adresatom norm żadnej pewności prawnej. W konsekwencji, ocena czy dana inwestycja spełnia wymogi narzucone jej przez Uchwałę będzie każdorazowo należeć do subiektywnej oceny urzędnika rozpatrującego sprawę.

Takie wieloznaczne, nieprawne pojęcia w istocie uzależniają możliwość zlokalizowania niezbędnej infrastruktury od uznania organów administracji, a w konsekwencji w sposób rażący naruszają art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. 2, art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Prawo ma być stanowione racjonalnie, gdyż legislacja nieracjonalna nie może być uznana za "przyzwoitą", choćby spełniała wszelkie formalne wymagania. Racjonalnie stanowione prawo powinno być jasne, precyzyjne, w szczególności w zakresie określania praw i obowiązków adresatów oraz zrozumiałe i jednoznaczne dla każdego. Każdą normę prawną tworzyć należy poprawnie zarówno z punktu widzenia językowego, jak i logicznego, w przeciwnym wypadku dochodzić będzie do nieprawidłowych interpretacji, nadmiarowych znaczeń, a przez to do nadużyć przy egzekwowaniu prawa.

Uchwała w zaskarżonej części powoduje także bezprawne ograniczenie skarżącej w możliwości prowadzenia na tym terenie działalności telekomunikacyjnej pozwalającej na świadczenie usług bezprzewodowych za pomocą stacji bazowych wykorzystujących technologię połączeń radiowych, jak również dyskryminuje ją w stosunku do przedsiębiorców świadczących usługi telekomunikacyjne w technologii stacjonarnej. Jest to regulacja niedopuszczalna na gruncie przepisów rangi konstytucyjnej oraz ustawowej, w tym art. 113 ust. 3 pkt 5 P.t. oraz art. 2, art. 37 i art. 43 ust. 1 P.p. w zw. z art. 10 ust. 1 P.t.

Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie może być ograniczona istniejącym stanem zabudowy danego obszaru, zawsze bądź prawie zawsze będzie odbiegać od sposobu zabudowy albo od otaczającej ją przyrody czy ukształtowania terenu, zarówno co do wysokości, jak i kształtu lub koloru. Dlatego też stacje bazowe podobnie jak inne urządzenia miejskiej infrastruktury technicznej są lub mogą być widoczne na tle zabudowy. Inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, z uwagi na swoje społeczne znaczenie, korzysta z preferencji inwestycyjnych, służąc przede wszystkim realizacji celu publicznego ponad ochronę ładu przestrzennego czy innych wartości estetycznych.

Uchwała w zaskarżonej części narusza przepisy prawa powszechnie obowiązujące wskazane w zarzutach skargi. Wprowadzone rozwiązania co do lokalizowania infrastruktury telekomunikacyjnej, wykładane zarówno przez pryzmat poszczególnych zapisów, jak i całościowo zostały uchwalone wbrew:

1. zakazowi z art. 46 ust. 1 Megaustawy w zw. z art. z art. 1 ust. 2 pkt 10) u.p.z.p. wprowadzania ograniczeń bezpośrednich i pośrednich co do lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów u.g.n. praktycznie na całym terenie objętym Uchwałą;

2. nakazowi prawidłowej legislacji, która ma zastosowanie także do aktów prawa miejscowego;

3. konstytucyjnej zasadzie równości i braku dyskryminacji przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym wbrew zakazowi ograniczenia swobody działalności gospodarczej przez akt inny niż ustawa.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W pierwszej kolejności opisano proces sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podkreślając, że był on już przedmiotem kontroli sądowej w sprawach sygn. II SA/Kr 1185/14 i II SA/Kr 1435/15. Wskazano, że skarżąca nie wykazała, że kwestionowane zapisy uchwały de facto wyłączają możliwość lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej z zakresu technologii komórkowej mobilnej na całym obszarze objętym ustaleniami planu miejscowego.

W ocenie Strony Przeciwnej brak jest podstaw do uznania, że skarżona uchwała, w zakresie wskazanym przez Skarżącą, narusza przepisy powszechnie obowiązującego prawa, w tym przepisy Konstytucji RP, przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz zasady prawidłowej legislacji.

Zaskarżony plan miejscowy został uchwalony zgodnie zobowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w toku procedury planistycznej uzyskał wszystkie opinie i uzgodnienia wymagane przepisami prawa. Przyjęte w planie rozwiązania uwzględniają również wszelkie opinie i uzgodnienia wymagane przepisami oraz dokonane w ramach obowiązującej procedury planistycznej. Głównym celem planu jest zintegrowana ochrona wyjątkowych wartości historycznych, kulturowych, kompozycyjnych, przyrodniczych i krajobrazowych, które decydują o klimacie i atrakcyjności Starego Podgórza (por § 3 zaskarżonej uchwały).

Teren objęty planem wymagał wprowadzenia zasad zagospodarowania przestrzennego poprzez kompleksowe rozwiązania obejmujące kompozycję funkcjonalno-przestrzenną, uwzględniającą relacje z terenami otaczającymi, kształtowanie przestrzeni publicznych i systemów zieleni oraz obsługę komunikacyjną i powiązania z układem komunikacyjnym miasta.

Obszar objęty zaskarżoną uchwałą obejmuje "Wzgórze Krzemionek Podgórskich" pomiędzy ulicami: Redemptorystów, Krzemionki, Parkową i al. Powstańców Śląskich z przyległymi terenami kolejowymi. Powierzchnia terenu wynosi 36,60 ha.

Podkreślić należy, iż zaskarżony plan miejscowy jest planem o charakterze porządkującym i ochronnym, obejmujący obszar o wysokich wartościach kompozycyjnych i przyrodniczych. Jego celem jest zachowanie tych wyjątkowych wartości, które decydują o klimacie i atrakcyjności Starego Podgórza - w granicach planu znajduje się między innymi założony pod koniec XIX w. park miejski Wojciecha Bednarskiego, prezentujący wysokie wartości krajobrazowo-historyczne.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej że cyt.: Na terenie objętym Uchwałą nie występuje zabudowa o charakterze zabytkowym podlegająca w całości ochronie konserwatorskiej, a zatem brak jest przesłanek do wprowadzenia podwyższonej ochrony widoków, co więcej na terenie Utv.1 znajduje się maszt radiowo-telewizyjny. Nie można wymagać, aby stacja bazowa w postaci antenowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami i osprzętem tworzyła harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie wpływała na osie widokowe i kompozycyjne (vide strona 6 skargi in fine) - obszar objęty ustaleniami planu jest objęty ochrona z uwagi na występujące na nim obiekty zabytkowe. Należy pamiętać, że z wyłączeniem Al. Powstańców Śląskich, cały obszar objęty skarżonym planem został objęty wpisem do rejestru zabytków jako "zespół urbanistyczno - architektoniczny Podgórza" (dec. A-608 z dnia 26 października 1981 r.)

Podkreślić należy, iż w treści dla obszaru wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, czy też stanowi obszar uznany za Pomnik Historii "Kraków - Historyczny Zespół Miasta" (zarządzenie Prezydenta RP z dnia 8 września 1994 r. – Monitor Polski nr 50, poz. 418). Jak również w obszarze tym znajdują się pojedyncze obiekty zabytkowe, indywidualnie wpisane do rejestru bądź ewidencji zabytków.

Przed sporządzeniem edycji projektu planu miejscowego do opiniowania i uzgodnień, dokonano szczegółowych analiz. Miejski Konserwatora Zabytków pismem z dnia 16 września 2011 r. znak: KD-01-2.4120.7.29.2011 wskazał cyt.: (...) obszar objęty planem znajduje się w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta Podgórza wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 26.10.1981 r. nr wpisu: A - 608, a także na terenie uznanym Zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 08.09.1994 r. za pomnik historii. Teren planu stanowi ponadto fragment planowanego parku kulturowego Krzemionki Podgórskie, jako element zespołu parków kulturowych Twierdzy Kraków. Obszar w zasadniczej części jest zagospodarowany terenami zielonymi - parkowymi, które stanowią: park im. H. Bednarskiego, usytuowany w miejscu dawnych wyrobiskach kamieniołomu wapienia i zachodnia część Krzemionek Podgórskich z współczesnym ośrodkiem telewizyjnym wzniesionym w miejscu dawnego Fortu 32 Krzemionki, a także sportowymi, które stanowi zespół klubu sportowego Korona jednego z najstarszych klubów sportowych (zał. 1.10.1919 r.), i którego pierwsze obiekty zostały wzniesione w r. 1919 w rejonie obecnego stadionu wybudowanego w roku 1952 wraz zespołem obiektów towarzyszących posiadających ciekawe rozwiązanie architektoniczne i urbanistyczne. Powiązanie przestrzenne zespołu sportowego z zespołem parkowym stanowi unikalny dla Krakowa charakter tego miejsca.

Przesłankami do wprowadzenia podwyższonej ochrony obszaru objętego ustaleniami planu miejscowego jest występowanie na danym obszarze zabudowy zabytkowej podlegającej kontroli konserwatorskiej, sporne natomiast między stronami jest samo występowanie w granicach zaskarżonej uchwały zabudowy zabytkowej podlegającej kontroli konserwatorskiej. Strona Skarżąca twierdzi, że taka zabudowa nie występuje, natomiast strona przeciwna wskazuje, iż taka zabudowa występuje, przytaczając na tą okoliczność zapisy § 9 zaskarżonej uchwały oraz stosowe opinie i uzgodnienia uzyskane w toku procedury planistycznej potwierdzające tą okoliczność.

Dodatkowo wskazać należy, iż ze względu na unikalny charakter obszaru objętego granicami zaskarżonej uchwały, zasadnym było przyjęcie takich ustaleń planistycznych, które będą stanowiły gwarancję, iż wszelkie zamierzenia inwestycyjne będą stanowiły harmonijną całość z otoczeniem, w tym nie będą wpływały na osie widokowe i kompozycyjne.

Zatem niezwykle istotnym było, aby wszelkie działania inwestycyjne w tym obszarze, w tym również w zakresie instalacji obiektów i urządzeń telekomunikacyjnych, były podporządkowane ochronie tego walorów zabytkowych obszaru. Dlatego został wprowadzony także zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków w miejscach widocznych z poziomu przechodnia, z przyległego ciągu pieszego, z wyłączeniem terenu Utv.1 (por. § 7 pkt 1 lit. e skarżonej uchwały).

Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących posługiwania się w skarżonych zapisach uchwały pojęciami wieloznacznymi i uznaniowymi, należy wyjaśnić, że odnosząc się do zarzutu braku definicji "poziomu przechodnia" czy obserwatora, to należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z przepisami § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 283), w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu. Zatem w sytuacji, gdy dane pojęcie nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego, należy je rozumieć zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego. Fakt że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "poziom przechodnia" nie oznacza, że jest one nieznane w urbanistyce i w literaturze fachowej z zakresu planowania przestrzennego i architektury krajobrazu. Perspektywa obserwacji krajobrazu "z poziomu przechodnia" który zarazem jest użytkownikiem przestrzeni, stanowi jeden z wyznaczników opisujących i wartościujących krajobraz miejski.

Ponadto należy wskazać, że podnoszony zarzut naruszenia przez zapisy zaskarżonej uchwały normy prawnej zawartej w treści art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne odnosi się do Planów zagospodarowania częstotliwości, których sporządzenie stanowi wyłączoną kompetencję Prezesa UKE. Zatem naruszenie zapisów art. 112 ust. 4 pkt 7 ustawy Prawo telekomunikacyjne może być dokonane przez Prezesa UKE w ramach sporządzanych Planów zagospodarowania częstotliwości, a nie przez gminę w ramach sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U. z 2021 r., poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Pełnomocnik strony skarżącej nie odpowiedział na wezwanie, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. Zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.), nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p."). władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Strona skarżąca trafnie wywodzi swój indywidualny interes prawny do zaskarżenia uchwały z art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2021.777 t.j. z dnia 2021.04.26), który stanowi, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego.

Dalej wskazać należy, że na podstawie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Ponadto od dnia 25 października 2019 r., (na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1815)) obowiązuje przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, zgodnie z którym nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt I OSK 579/21, publikowane w internetowej bazie orzeczeń CBOIS), dokonując wykładni aktualnego brzmienia art. 46 cyt. ustawy wyjaśnił, że wprowadzona w art. 46 zmiana przez dodanie ust. 1a nie oznacza całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości.

Podzielając przywołany pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzić należy, że art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie należy rozumieć w tej sposób, że pozbawia on całkowicie gminę prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeń łączności publicznej w tym telefonii komórkowej. Rzecz jednak w tym, by zakazy i ograniczenia, jako wyjątki od zasady dopuszczalności lokalizowania obiektów i urządzeń z zakresu łączności publicznej, formułowane były ściśle i precyzyjnie, tak aby adresaci regulacji mogli na jej podstawie ustalić, czy na danym obszarze określone zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane, czy też nie, ewentualnie pod jakimi warunkami. Plan miejscowy nie może natomiast wprowadzać na całym obszarze objętym planem zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych, uniemożliwiającego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności wskazać należy na specyfikę terenu, którego dotyczy zaskarżona uchwała, w szczególności przydatna jest do dokonania tej oceny nie tylko lektura części tekstowej uchwały, ale także analiza części graficznej tj. rysunku planu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że obszar planu jest stosunkowo niewielki (około 36 ha), a jeden z większych wyznaczonych w nim terenów, oznaczony symbolem Utv.1, opisany w § 22 uchwały jako teren zabudowy usługowej, został przeznaczony (przeznaczenie podstawowe) pod:

1) obiekty usługowe z zakresu telewizji i telekomunikacji;

2) obiekty usługowe z zakresu kultury.

W terenie tym znajduje się budynek wieży telewizyjnej wraz z otoczeniem w obrębie ogrodzenia na dz. 455/1 obr. 12 Podgórze, uznany za dobro kultury współczesnej, oznaczony na Rysunku Planu. (§ 22 ust. 4 uchwały). W odniesieniu do obiektu wymienionego w ust. 4 ustala się jego ochronę jako dominanty stanowiącej wyróżnik przestrzeni dzielnicy Podgórze, z dopuszczeniem lokalizacji nowych nośników telekomunikacyjnych na tym obiekcie. (§ 22 ust. 5)

Innymi słowy zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje dość duży obszar przeznaczony dla usług telekomunikacji, nadto nie obowiązują tam kwestionowane zakazy ustalone w § 7 pkt. 1 li. d oraz lit. e uchwały – czyli zakazy dotyczące lokalizacji wolnostojących masztów antenowych oraz zakaz lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków w miejscach widocznych z poziomu przechodnia, z przyległego ciągu pieszego.

Zatem każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, w tym strona skarżąca, może tam swobodnie lokować swoje elementy infrastruktury telekomunikacyjnej. Teren ten góruje nad okolicą, albowiem posadowienie ośrodka Telewizji Kraków wraz z wieżą telewizyjna znajduje się na wzniesieniu – lokalizacja ta nie zostało bowiem wybrana przypadkowo. Na marginesie dodać można, że wszelkie planowane przedsięwzięcia strony skarżącej na tym terenie ułatwiają regulacje art. 33 i 34 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884), względnie przepisy art. 124 i art. 124a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.).

Nie jest zatem tak, że plan ogranicza czy uniemożliwia realizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w tym zakresie wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Natomiast w pozostałych terenach wyznaczonych na obszarze planu ograniczenia są dalej idące, jednak usprawiedliwione ochroną ładu przestrzennego, wartości historycznych, zabytkowych, przyrodniczych oraz estetycznych – co łącznie stanowi o wyważeniu wielu różnych wartości, które w planach miejscowych muszą być uwzględniane po myśli art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503).

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że nie jest prawdziwe twierdzenie skargi, że: "Na terenie objętym Uchwałą nie występuje zabudowa o charakterze zabytkowym podlegająca w całości ochronie konserwatorskiej, a zatem brak jest przesłanek do wprowadzenia podwyższonej ochrony widoków (...)". Jest wręcz przeciwnie - obszar objęty planem znajduje się w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta Podgórza wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 26.10.1981 r. nr wpisu: A – 608; we fragmencie obejmuje teren uznany Zarządzeniem Prezydenta RP z dnia 08.09.1994 r. za pomnik historii (zarządzenie Prezydenta RP z dnia 8 września 1994 r. – Monitor Polski nr 50, poz. 418) oraz strefę buforową obszaru wpisanego na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Nadto w obszarze tym znajdują się pojedyncze obiekty zabytkowe, indywidualnie wpisane do rejestru bądź ewidencji zabytków (§§: 17 ust.4; 16 ust.4; 18 ust.5; 19 ust.7; 20 ust.4; 23 ust.5; 25 ust.4; 26 ust.4; 30 ust. 3 zaskarżonej uchwały).

Jak wskazał Konserwator Zabytków biorący obligatoryjnie udział w procedurze planistycznej: " (...) Obszar w zasadniczej części jest zagospodarowany terenami zielonymi - parkowymi, które stanowią: park im. H. Bednarskiego, usytuowany w miejscu dawnych wyrobiskach kamieniołomu wapienia i zachodnia część Krzemionek Podgórskich z współczesnym ośrodkiem telewizyjnym wzniesionym w miejscu dawnego Fortu 32 Krzemionki, a także sportowymi, które stanowi zespół klubu sportowego Korona jednego z najstarszych klubów sportowych (zał. 1.10.1919 r.), i którego pierwsze obiekty zostały wzniesione w r. 1919 w rejonie obecnego stadionu wybudowanego w roku 1952 wraz zespołem obiektów towarzyszących posiadających ciekawe rozwiązanie architektoniczne i urbanistyczne. Powiązanie przestrzenne zespołu sportowego z zespołem parkowym stanowi unikalny dla Krakowa charakter tego miejsca."

Ochrona wprowadzona planem koresponduje zatem z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków. Zgodnie z art. 3 pkt. 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840), historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczone w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg.

Dalej wskazać należy, że w § 3 zaskarżonej uchwały, wskazano następujące cele, które realizować ma plan miejscowy:

"1. Celem planu jest zintegrowana ochrona wyjątkowych wartości historycznych, kulturowych, kompozycyjnych, przyrodniczych i krajobrazowych, które decydują o klimacie i atrakcyjności Starego Podgórza.

2. Ochrona obszaru powinna być realizowana, poprzez:

1) zachowanie powiązań przestrzennych i czytelności układu urbanistycznego obszaru "Wzgórza Krzemionek" oraz podniesienie jego atrakcyjności i jakości zagospodarowania;

2) rewitalizację parku miejskiego im. Wojciecha Bednarskiego oraz terenu zespołu stadionu miejskiego przy ul. Parkowej, razem tworzących unikatowy w skali miasta układ przestrzenny o wysokich wartościach;

3) ochronę obiektów i terenów objętych ochroną konserwatorską wraz z otoczeniem;

4) podniesienie atrakcyjności terenu ośrodka Telewizji Kraków, w którym budynek wieży telewizyjnej uznany za dobro kultury współczesnej, stanowi dominantę - wyróżnik przestrzeni dzielnicy Podgórze na Krzemionkach;

5) zagospodarowanie na cele parku miejskiego terenów wyrobisk pod wieżą telewizyjną, po kamieniołomach: "Nad Redemptorystami" i "Nad Matecznym";

6) wprowadzenie zakazu realizacji nowych inwestycji uszczuplających zasób terenów zieleni urządzonej."

§ 7 pkt. 1 lit e zaskarżonej uchwały, który został zakwestionowany w skardze, dotyczy zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, i wprowadza liczne zakazy:

a) lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami US oraz ZP.2, ZP.3; na terenach tych dopuszcza się stosowanie jedynie: przekryć namiotowych i powłok pneumatycznych oraz inne przekrycia o samodzielnej ażurowej konstrukcji jako zadaszenie obiektów sportu i rekreacji,

b) stosowania materiałów wykończeniowych, takich jak:

–"siding" z tworzyw sztucznych,

–blacha falista i trapezowa,

–poliwęglan kanalikowy,

–papa, z dopuszczeniem jej stosowania w pokryciach dachów płaskich niewidocznych z poziomu przechodnia z przyległego ciągu pieszego,

c) lokalizacji garaży tzw. "blaszaków",

d) lokalizacji wolnostojących masztów antenowych, z wyłączeniem terenu Utv.1,

e) lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków w miejscach widocznych z poziomu przechodnia, z przyległego ciągu pieszego, z wyłączeniem terenu Utv.1,

f) lokalizacji wolnostojących naziemnych garaży i budynków gospodarczych w miejscach widocznych od strony wyznaczonych dróg publicznych;

g) budowy ogrodzeń pełnych,

h) budowy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami US.1 - US.3, ZP.2, ZP.3, gdzie dopuszcza się stosowanie ogrodzeń wyższych niż 2,20 m dla grodzenia obiektów i urządzeń sportu i rekreacji,

i) stosowania ogrodzeń z prefabrykowanych betonowych przęseł,

j) lokalizacji klimatyzatorów na elewacji frontowej budynków; "

Zasady dotyczące lokalizacji anten, masztów oraz innych urządzeń technicznych, w tym także na dachach budynków, są zatem tylko jednymi z wielu różnych postanowień tego przepisu, który w ogólności jest podporządkowany celowi, jakim jest zachowanie podlegających ochronie walorów ładu przestrzennego, wartości historycznych, zabytkowych, przyrodniczych itp. W szczególności podkreślenia wymaga to, że § 7 pkt. 1 lit. e uchwały, nie wprowadza generalnego zakazu lokalizacji anten i masztów oraz innych urządzeń technicznych na dachach budynków. Zakaz dotyczy tylko takiej lokalizacji na dachu, która powoduje, że urządzenia te będą widoczne z poziomu przechodnia i to tylko z przyległego ciągu pieszego (z wyłączeniem terenu Utv.1).

Wszystkie te postanowienia planu składają się na konsekwentną i spójną całość i spójny przekaz: Rada Miasta Krakowa postanowiła poddać większość obszaru objętego planem miejscowym "Stare Podgórze – Krzemionki" zintegrowanej ochronie, ze względu na jego istotne wartości historyczne, kulturowe, kompozycyjne, przyrodnicze i krajobrazowe. Sąd wskazuje przy tym, że pojęcie "poziomu przechodnia" – skoro nie zostało zdefiniowane w treści aktu prawnego – powinno być rozumiane zgodnie z regułami interpretacyjnymi języka polskiego. Fakt że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "poziom przechodnia" nie oznacza, że jest one nieznane w urbanistyce i w literaturze fachowej z zakresu planowania przestrzennego i architektury krajobrazu. Perspektywa obserwacji krajobrazu "z poziomu przechodnia" który zarazem jest użytkownikiem przestrzeni, stanowi jeden z wyznaczników opisujących i wartościujących krajobraz miejski.

Sąd nie dopatrzył się zatem w § 7 pkt. 1 lit. e – interpretowanym w kontekście całości ustaleń planistycznych dla obszaru objętego zaskarżoną uchwałą - takich postanowień, które naruszałyby obiektywny porządek prawny.

W konsekwencji także zarzuty dotyczące drugiego z zaskarżonych postanowień planu miejscowego tj. § 14 ust. 3 pkt 6 in fine, są nieuzasadnione. Przepis ten ma bowiem następujące brzmienie, odnoszące się właśnie do § 7 ust. 1 pkt 1 lit. d i lit. e:

"§ 14. Ustalenia w zakresie przebudowy, rozbudowy i budowy infrastruktury technicznej

Ust. 3 Ustala się następujące zasady modernizacji, rozbudowy i budowy poszczególnych systemów:

Pkt. 6) w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - infrastruktury telekomunikacyjnej (w tym telefonii komórkowej) dopuszcza się rozbudowę lub budowę nowych urządzeń i sieci telekomunikacyjnych w celu zaspokojenia potrzeb w tym zakresie, z zastrzeżeniem § 7 ust. 1 pkt 1 lit. d i lit. e."

Jak już wskazano powyżej, art. 46 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie powinien być odczytywany literalnie jako pozbawienie lokalnego prawodawcy instrumentów pozwalających mu formułować przepisy prawa miejscowego w zakresie jakichkolwiek ograniczeń dotyczących lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych. W uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej tą regulację (Sejm RP VI kadencji, Nr druku 2546) wskazano, iż w art. 46 przyjęto zasadę, że żaden plan miejscowy nie może na jakimkolwiek obszarze zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia, o ile nie jest to konieczne dla ochrony bezpieczeństwa państwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, przyrody, zdrowia, zabytków albo ze względu na inny ważny interes publiczny. Wskazano również, że przepis ten ma stanowić punkt oparcia dla weryfikacji tego, czy ograniczenia i zakazy w planach miejscowych mają merytoryczne uzasadnienie i są konieczne w demokratycznym państwie prawa.

Sam ustawodawca wskazuje zatem cel regulacji zamieszczonej w art. 46 ust 1 w/w ustawy. Chodzi w nim między innymi o wykluczenie zakazów i ograniczeń w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej przez zapisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z tym zastrzeżeniem, że zakazy te i ograniczenia nie są związane z ochroną nadrzędnych wartości jakimi są bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo porządku publicznego, ochrona środowiska, przyrody, zdrowia ale też ochrona zabytków. Prawodawca lokalny może więc w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzać pewne ograniczenia lub zakazy. W tym też zakresie ograniczenia i zakazy, o ile nie naruszają zasad sporządzania planu miejscowego nie mogą być uznane za nielegalne. Pogląd taki jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r. II SA/Lu 703/19 wskazał, że z treści art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa kształtowania przestrzeni przez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy takimi urządzeniami, a inwestor na podstawie ww. przepisów nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na jego inwestycje. Przepisy te nie przyznają bowiem przedsiębiorcom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Organy gminy mogą w sposób władczy, przy zachowaniu przepisów ustawy, określać warunki zagospodarowania terenu, a ich władztwo zostało omawianą regulacją jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, w zakresie decydowania o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jej warunkach (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK [...], wyroki WSA w Gdańsku z dnia 22 marca 2017 r., sygn. II SA/Gd [...], WSA w Ł. dnia 17 października 2019 r., sygn. II SA/Łd [...], WSA w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. VII SA/Wa [...], WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2019 r., sygn. II SA/Wr [...]; WSA w Gliwicach z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. II SA/Gl [...]).

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w orzekł o oddaleniu skargi na zasadzie art. 151 p.p.s.a.