Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 835/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 a i c, art. 200, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 32
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: par. 29
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Spółka A z siedzibą w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej spółki kwotę [...],- zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Dnia 07 maja 2012 r. do Urzędu Miasta wpłynął wniosek Spółki A, Oddział w P., z siedzibą w K. o wydanie pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na terenie istniejącej stacji [...] zlokalizowanej na terenie działek nr [...] w ob. geod. nr [...] w K. Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury.

Od powyższego rozstrzygnięcia zostało złożone odwołanie i Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2012 r., uchylił decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nałożył na Wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia dokumentacji. Pismem z dnia 08 listopada 2012 r. pełnomocnik Inwestora złożył wyjaśnienia i dołączył do akt sprawy dodatkowe dokumenty.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak:[...], powołując się na przepis art. 35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U nr 243 z 2010 r. poz. 1623) odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Spółce A, pozwolenia na budowę dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej i drogowej na terenie istniejącej stacji [...] zlokalizowanej na terenie działek nr – [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] w K. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że Inwestor nie dokonał korekty projektu zagospodarowania terenu oraz uznał, że przedłożone rozwiązania projektowe skarpy zostały ograniczone do lakonicznej części opisowej i położenia projektowanej skarpy na mapie. Zdaniem organu I instancji nie przedstawiono rysunków ukształtowania skarpy (przekrój pionowy), jak również nie przedstawiono zabezpieczenia nieruchomości sąsiedniej działki, przed spływem wód opadowych na teren nieruchomości sąsiedniej. Dalej wskazano, że rzędna podstawy skarpy została zaprojektowana jako rzędna krawężnika na granicy z działką sąsiednią. Zdaniem organu I instancji informacja ta nie pozwalała rzetelnie i jednoznacznie ocenić czy takie rozwiązanie stanowi jakiekolwiek zabezpieczenie działki sąsiedniej, ponadto stwierdzono, że zapewnienie projektanta, iż skarpa nie stanowi zagrożenia spływu wód opadowych na teren sąsiada, w takim stanie rzeczy są niewystarczające

Na powyższą decyzję odwołanie złożyła Spółka A, Oddział w P., z siedzibą w K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda decyzja z dnia [...] maja 2013 r. na podstawie art. 138 §1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Ustalając, że odwołanie wpłynęło w terminie podano ,że zgodnie z art. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623) – dalej Prawo budowlane, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższego przepisu wynika, że inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić obydwa warunki łącznie.

Na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami prawa, kompletność projektu budowlanego, wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane prawem uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaję decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W badanej sprawie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wezwał Wnioskodawcę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do złożenia:

- oryginału decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy, znak: [...]z dnia [...] listopada 2011 r.;

- projektu zagospodarowania terenu opracowanego zgodnie z warunkami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta znak: [...] z dnia [...] listopada 2011 r.;

- rysunków elewacji północno - wschodniej oraz północno - zachodniej projektowanej wiaty wraz z kolorystyką,

- rozwiązań projektowych przedstawiających ukształtowanie projektowanej skarpy oraz odprowadzenie z niej wód opadowych.

Pismem z dnia 08 listopada 2012 r. Wnioskodawca złożył wyjaśnienia oraz dołączył do akt sprawy: oryginał decyzji o warunkach zabudowy, projekt zagospodarowania terenu, rysunki elewacji oraz rozwiązanie projektowe skarpy.

Mając na uwadze, że wraz z odwołaniem w załączeniu przedłożono schematyczne przekroje skarpy uznano, że materiał w pełni umożliwia ocenę co do zachowania zapisów § 29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w myśl którego dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Biorąc pod uwagę przedłożone przekroje skarpy, wyjaśnienia Inwestora oraz opis techniczny w projekcie budowlanym, organ odwoławczy uznał, że nie powinno dojść do naruszenia § 29 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Dalej podano, że podstawową kwestią w badanej sprawie jest zgodność przedmiotowej inwestycji z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, a zwłaszcza jej zaprojektowanie zgodnie z ustaloną obowiązującą linią zabudowy. Wnioskodawca przedłożył do akt decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], ustalające, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwustanowiskowej myjni samochodowej bezdotykowej na terenie istniejącej stacji paliw na nieruchomości położonej w K. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako dz. nr [...] (ob. [...]). Co do przebiegu wyznaczonej obowiązującej linii zabudowy Wojewoda wypowiedział się w decyzji z dnia [...] września 2012 r. oraz nakazał Prezydentowi Miasta wyjaśnienie w jakiej odległości wyznaczono w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującą linię zabudowy. Powyższa decyzja o warunkach i szczegółowych zasadach zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w punkcie la ustala: obowiązująca linia zabudowy dla projektowanej myjni - zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym - zobacz karta nr 162 akt organu I instancji. W związku z wątpliwościami dotyczącymi przebiegu obowiązującej linii zabudowy tutejszy organ wystąpił do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy o udzielenie informacji jak przebiega przedmiotowa obowiązująca linia zabudowy. W odpowiedzi Prezydent Miasta informacyjnie wskazał ,że decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. została wydana na mapie zasadniczej pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjno–kartograficznego w skali 1-500. i dalej stwierdza: "Według dokonanego odczytu treści tejże mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do wydanej decyzji, odległość narożnika budynku handlowego zlokalizowanego na terenie stacji od granicy pasa drogowego ul. M. wynosi 7m. Wyznaczona ww. decyzji obowiązująca linia zabudowy przebiega równolegle - w odległości 7m - do pasa drogowego ul. M., tj. do granicy dz. nr [...] (ob. [...]), stanowiących pas drogowy tejże drogi publicznej i wyznaczona została na podstawie położenia narożnika budynku handlowego zlokalizowanego na terenie stacji paliw. Takie było zamierzenie organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a wynika ono z przeprowadzonej przed wydaniem decyzji analizy kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu".

Zgodnie z przedłożonym projektem zagospodarowania przestrzennego myjnie zaprojektowano w odległości 6,64 m od granicy z działkami o nr ew. [...] oraz [...]. W konsekwencji biorąc pod uwagę powyższe wyjaśnienia oraz załącznik graficzny decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa myjnia została zaprojektowana niezgodnie z ustaloną obowiązującą linią zabudowy. Bowiem linia ta przebiega co najmniej w odległości 7m od granicy pasa drogowego współtworzonego przez działki o nr ew. [...] oraz [...]. Zatem organ I instancji słusznie uznał, że Wnioskodawca nie wypełnił obowiązku nałożonego w postanowieniu wydanemu na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80 poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w treści odwołania wyjaśniono, że organ I instancji przed wydaniem badanej decyzji umożliwił stronom postępowania zapoznanie się aktami sprawy oraz wypowiedzenie się co do ich treści. W konsekwencji zarzut nieumożliwienia czynnego udziału w postępowaniu jest niezasadny. Ponadto Odwołujący podniósł kwestie nieprecyzyjnego określenia w postanowieniu z dnia 12 października 2012 r. charakteru dokumentacji, która miała zostać przedłożona przez BP w celu wyjaśnienia wątpliwości powstałych w sprawie, w szczególności nieprecyzyjne określenie sposobu na przedstawienie ukształtowania projektowanej skarpy i odprowadzenia z niej wód opadowych. Analizując treść postanowienia oraz treść uzasadnienia badanej decyzji należy uznać, że faktycznie w postanowieniu nie zawarto w sposób oczywisty i precyzyjny jakie dokładnie dokumenty ma przedstawić Wnioskodawca, a które to dokumenty miałby dotyczyć rozwiązań projektowych przedstawiających ukształtowanie projektowanej skarpy oraz odprowadzenie z niej wód opadowych. Natomiast mając na uwadze fakt zaprojektowania przedmiotowej myjni niezgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy powyższe naruszenie nie ma wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Odnośnie kwestii precyzyjnego obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania terenu zgodnego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać, że w przedmiotowym postanowieniu organ I instancji wskazuje decyzję Wojewody. Decyzja ta została doręczona Wnioskodawcy i miał on pełną świadomość treści w niej zawartej, w tym kwestii w niej podniesionych. W konsekwencji znał on zarzut zaprojektowania myjni niezgodnie z obowiązująca linią zabudowy. Ponadto w treści odwołania Wnioskodawca sam wskazuje, że postanowienie zostało wydane "w związku z wskazówkami Wojewody przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania". Należy także zauważyć, że organ I instancji wydając postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest uprawniony do ponownego wydania postanowienia na tejże podstawie prawnej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w sytuacji gdy przedmiotowa myjnia nie została zaprojektowana zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy nie ma znaczenia fakt szczegółowego odniesienia się w badanej decyzji co do obszaru oddziaływania danego obiektu oraz ustalenia stron postępowania Konkludując w ocenie organu odwoławczego Prezydent Miasta zasadnie odmówił wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem po wydaniu postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego Wnioskodawca nie zrealizował w całości obowiązku nałożonego, w tymże postanowieniu. W szczególności nie zaprojektował przedsięwzięcia zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Powyższa decyzja została zaskarżona w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z wnioskiem o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2012 roku i zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg. norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono :

– naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na błędnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a to poprzez przyjęcie, że zaprojektowana myjnia samochodowa przekracza linię zabudowy ustaloną na mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2011 roku, znak: o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu , przebiegającą równolegle do pasa drogowego ul. M., tj. do granicy dz. nr [...] (ob. [...]) stanowiących pas drogowy tejże drogi publicznej.

Pełnomocnik skarżącego argumentował, że organ doszedł do tego błędnego przekonania, albowiem nie zbadał w sposób wystarczający zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i w sposób opaczny, przywiązujący wagę do podanej odległości, a nie sposobu jej wyznaczenia, zinterpretował wyjaśnienia organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, który wskazał, iż "wyznaczona w decyzji WZ obowiązująca linia zabudowy przebiega równolegle - w odległości 7 m - do pasa drogowego ul. M., tj. do granicy dz. nr [...] (ob. [...] stanowiących pas drogowy tejże drogi publicznej i wyznaczona została na podstawie położenia narożnika budynku handlowego zlokalizowanego na terenie stacji paliw.

Dalej argumentowano w skardze, że zamierzeniem tego organu było ustalenie linii zabudowy poprzez odwołanie się do istniejącej w terenie zabudowy i zagospodarowania terenu, a to zgodnie z dyspozycją art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2012.647 j.t.) oraz stosownymi przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Z uwagi na przyjęcie tego zamierzenia, organ wyznaczył linię zabudowy poprzez odwołanie się do obiektów terenowych tj. od narożnika już istniejącego budynku handlowego zlokalizowanego na terenie stacji paliw, równolegle do pasa drogowego ul. M., tj. do granicy dz. nr [...] (ob. [...]) stanowiących pas drogowy tejże drogi publicznej. Podana natomiast przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy informacja, że odległość narożnika przedmiotowego budynku handlowego na stacji paliw od granicy pasa drogowego ul. M. wynosi 7 metrów (a w konsekwencji odległość linii zabudowy) jest ustaleniem dodatkowym o charakterze wtórnym, bezpośrednio zależnym od wyznaczenia linii zabudowy w odniesieniu do obiektów terenowych. Zauważyć trzeba, że pomiar wskazanej odległości 7 metrów nie ma więc samoistnej mocy wiążącej dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast wskazany pomiar dokonany został na podstawie nieprecyzyjnej kopii mapy zasadniczej, mającej tzw. skażoną skalę, która nie może stanowić miarodajnej podstawy dokładnego odczytu odległości linii zabudowy. Skarżąca nie kwestionuje przy tym, że zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym część graficzna decyzji o warunkach zabudowy sporządzana jest na kopii mapy spełniającej warunki z art. 52 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy (przepis ten wymaga, aby była to kopia mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopia mapy katastralnej, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:500 lub 1:1.000), tym niemniej odległość projektowanej zabudowy od zaznaczonej na tej mapie linii zabudowy nie jest możliwa do precyzyjnego wyliczenia. Tak też się stało w niniejszej sprawie, a błąd pomiarowy organów wyniósł 36 cm.

Podkreślano, że niewątpliwą intencją decyzji o warunkach zabudowy było ustalenie linii zabudowy z narożnika budynku handlowego równolegle do granicy pasa drogowego ul. M. Projekt budowlany wykonano zgodnie z tym zamierzeniem. Na potrzeby jego sporządzenia posłużono się już jednak mapą bardziej precyzyjną niż mapa zasadnicza, a mianowicie aktualną cyfrową i wektorową mapą do celów projektowych przyjętą do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Na mapie tej w sposób precyzyjny i zgodny ze współrzędnymi zaznaczono linię zabudowy z narożnika budynku handlowego, równolegle do granicy działki drogowej ul. M. i odczytano faktyczną odległość linii zabudowy od granicy pasa drogowego, która wynosi 6,64 m. Ponadto myjnię zlokalizowano także krótszym bokiem na tej linii, a więc zgodnie z wymogiem wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy. W uzupełnieniu powyższej argumentacji wskazano, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość projektowanego obiektu od miejsca przyjętego za punkt odniesienia do wyznaczenia linii zabudowy. Organ wydający warunki zabudowy wskazuje jedynie jak ta linia ma przebiegać, natomiast nie są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę wyliczenia odległości linii zabudowy od granicy z ul. M. Potwierdza to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2008, sygn. II OSK 779/07, który odpowiednio odnieść można do niniejszej sprawy. W orzeczeniu tym stwierdzono, iż "na etapie ustalania warunków zabudowy, organ nie ma kompetencji do przesądzenia, jaka precyzyjnie ma być odległość budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34. ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu"(zob. także uchwała NSA z dnia 25 listopada 1996 r., OPK 22/96; wyrok WSA z dnia 31 maja 2005 r., IV SA/Wa 905/04 i wyrok WSA z dnia 24 sierpnia 2005 r., IV SA/Wa 252/05). W ocenie autora skargi inwestor wypełnił wszystkie obowiązki przewidziane ustawą prawo budowlane dla uzyskania pozwolenia na budowę oraz obowiązki wskazane w postanowieniu wzywającym do uzupełnienia dokumentacji wydanym przez organ I instancji na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. W szczególności myjnie zaprojektowano zgodnie z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, która wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Z uwagi jednak na błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, odmówiono Skarżącej zgody na realizację zamierzenia budowlanego

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoja dotychczasowa argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Badając sprawę w tak zakreślonych granicach skargę należy uznać za uzasadnioną.

Przedmiotem wniesionej skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. utrzymującą w mocy decyzje Prezydenta miasta z dnia [...] grudnia 2012 r. odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dwustanowiskowej ręcznej myjni samochodowej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy ustalił i w sposób przekonywający wyjaśnił, że przedłożone przy odwołaniu rysunki - schematyczne przekroje skarpy - są wystarczające i pełne do uznania, że w tym zakresie projekt budowlany pozostaje w zgodzie z §29 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Natomiast w ocenie sądu jest trafny zarzut skarżącego, że ocena organu odwoławczego o niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy jest sformułowana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że myjnia samochodowa przekracza linię zabudowy ustaloną na mocy decyzji z dnia 2 listopada 2011 r. Istota sporu sprowadza się do prawidłowych ustaleń stanu faktycznego w kontekście spełnienia przesłanek z art. 35 ust.1 pkt.1 prawa budowlanego. Przepis ten stanowi: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] listopada 2011 r. zapisano cyt.; obowiązująca linia zabudowy dla projektowanej myjni - zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym. Tym załącznikiem jest kopia mapy zasadniczej w skali 1:500. Przy tak określonej skali 1 milimetr na mapie odpowiada 50 centymetrom w terenie. Tymczasem organ odwoławczy bez dokładnej analizy i refleksji ustala iż odległości projektowanej myjni winna wynosić 7 metrów, gdy tymczasem według przedłożonego projektu budowlanego wynosi faktycznie 6,64 m. Spór sprowadza się w istocie do 36 centymetrów co w ocenie sądu w okolicznościach tej sprawy jest ewidentnie wynikiem niedokładności rysunku, a nawet może być wynikiem określonego sposobu mierzenia. Grubość linii na mapie stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy jest większa niż owe sporne 36 centymetrów. W ocenie sądu doszło do naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa w zw. z art. 80 kpa zgodnie z którymi organ administracji jest obowiązany zebrać, ocenić i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Sąd dostrzega, że organ odwoławczy czynił starania by ustalić w jakiej odległości od działki o numerze ewid.[...] przebiega wyznaczona obowiązująca linia zabudowy i z takim pytaniem zwrócił się pismem z dnia 25 marca 2013 r. do organu wydającego decyzje o ustaleniu warunków zabudowy. W odpowiedzi z dnia 23 kwietnia 2013 r. Prezydent miasta podał, że właściwą wiążącą ocenę ustaleń wydanej w omawianej sprawie decyzji o warunkach zabudowy może dokonać jedynie argon administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania administracyjnego dotyczącego wydania decyzji pozwolenia na budowę. W tych okolicznościach stanu faktycznego oparcie ustaleń na fragmencie wskazanego już pisma z dnia 23 kwietnia 2013 r., że obowiązująca linia zabudowy przebiega równolegle w odległości 7 metrów od pasa drogowego jest przedwczesna, bezrefleksyjna i nie uwzględnia wszystkich okoliczności sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy jako jedynie uprawniony na podstawie całokształtu sprawy dokonana samodzielnej oceny czy przedłożony projekt budowlany jest w zgodzie z ostateczną decyzja o warunkach zabudowy. Zgodnie z art.35 ust 4 prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyty w art. 35 ust. 4 p.b. zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia przesłanek, jest związany i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Biorąc powyższe pod rozwagę sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt.1 lit. a i c ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku a na zasadzie art. 200 jak w pkt II, a orzeczenie zawarte w pkt.III ma podstawę prawną w art. 152 p.p.s.a.