Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 260/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 ,art. 16 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 2343
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Po [...]

UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2017 r., K. P. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania poniesionego na rzecz kontrahenta w celu zachowania dalszej współpracy.

Przedstawiając we wniosku stan faktyczny Spółka wskazała, że jest spółką kapitałową podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Przedmiotem wykonywanej przez nią działalności gospodarczej jest produkcja i handel napojami spożywczymi, w tym w szczególności: piwa.

Wnioskodawca zawarł umowę o współpracy z jednym z kontrahentów (dalej: "partner") prowadzącym lub zarządzającym ogólnopolską siecią lokali gastronomicznych, na podstawie której partner zobowiązał się m.in. do nabywania określonej ilości produktów wnioskodawcy od dystrybutorów produktów Spółki, a także do promocji produktów wnioskodawcy oraz zapewnienia wyłącznej sprzedaży produktów Spółki (piwa i cydru) w lokalach gastronomicznych oraz ogródkach piwnych zlokalizowanych przy tych lokalach zarządzanych lub prowadzonych przez partnera lub przez podmioty z nim współpracujące. Natomiast, wnioskodawca w ramach umowy zobowiązał się m.in. do udostępnienia, bez dodatkowego wynagrodzenia, wyposażenia i organizacji ogródków letnich w lokalach na czas obowiązywania umowy. Jednocześnie wnioskodawca i partner ustalili, że w przypadku braku realizacji przez Spółkę postanowień umowy w zakresie wyposażania i organizacji ogródków letnich w lokalach, partnerowi będzie przysługiwało prawo dochodzenia od wnioskodawcy kary umownej w określonej wysokości za każdy dzień opóźnienia w realizacji ww. obowiązków względem każdego z lokali. W przypadku zatem, gdy opóźnienie to będzie dotyczyło kilku lokali kara umowna za każdy dzień opóźnienia będzie podlegała przemnożeniu przez liczbę tych lokali.

W związku z wielomiesięcznym sporem co do zobowiązań umownych Spółki w zakresie wyposażania ogródków letnich w lokalach, partner zgłosił wobec Spółki roszczenie o zapłatę kar umownych, wystawiając noty księgowe. Strony aneksem dokonały zmiany postanowień umowy w zakresie ogródków letnich w lokalach w celu wyeliminowania sporu w latach następnych. Jednocześnie, w zamian za zrzeczenie się przez partnera roszczeń wynikających z umowy kar, wnioskodawca zobowiązał się do zapłaty na rzecz partnera odszkodowania w postaci świadczenia pieniężnego. Po otrzymaniu płatności tytułem odszkodowania partner anuluje wszystkie wystawione noty księgowe dotyczące kar umownych. Celem zawarcia aneksu było zachowanie dalszej, dobrej współpracy z partnerem. W przeciwnym wypadku umowa mogłaby zostać rozwiązana przez partnera w trybie natychmiastowym, ponadto partner byłby uprawniony do dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych, jeśli wysokość poniesionych w związku z naruszeniem zobowiązań umownych szkód przekroczyłaby wysokość kary umownej. Tym samym, zawarcie aneksu i zapłata odszkodowania uchroniły wnioskodawcę od potencjalnych negatywnych konsekwencji związanych z dochodzeniem przez partnera kary umownej bądź odszkodowania na zasadach ogólnych, gdyby wysokość poniesionej przez partnera szkody przewyższała wartość kary umownej, a także możliwym rozwiązaniem umowy, co skutkowałoby utratą możliwości uzyskiwania przychodów ze sprzedaży produktów Spółki do partnera (za pośrednictwem dystrybutorów). W konsekwencji, w związku z realizacją zobowiązań wynikających z aneksu, spór pomiędzy stronami w zakresie organizacji i wyposażenia ogródków letnich w lokalach został ostatecznie zakończony, a partner zrzekł się swoich roszczeń związanych z karami umownymi. Ponadto, decyzja o zawarciu aneksu i wypłacie odszkodowania poprzedzona została analizą celowości poniesienia tych wydatków i uznaniem, że jest ona korzystniejsza niż potencjalny spór z dotychczasowym partnerem, który mógłby skutkować rozwiązaniem umowy, zapłatą kary umownej lub odszkodowania i brakiem możliwości uzyskania przychodów ze sprzedaży produktów Spółki w lokalach partnera (za pośrednictwem dystrybutorów). Jednocześnie, wydatki związane z odszkodowaniem są niższe niż potencjalne koszty kar umownych i rozwiązania umowy.

W związku z powyższym zadano pytanie, czy wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania poniesionego na rzecz partnera w celu zachowania dalszej współpracy i w związku ze zrzeczeniem się partnera z roszczeń związanych z karami umownymi?

Odnosząc się do treści art. art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2343, dalej: "u.p.d.o.p.") oraz 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. Spółki uznała, że zapłata odszkodowania na rzez partnera spełnia warunki do zaliczenia tych wydatków do kosztów podatkowych. Zawarcie i wykonanie postanowień aneksu, w tym zgoda na zapłatę odszkodowania na rzecz partnera spowodowały, że spór stron umowy został definitywnie zakończony. W efekcie, Spółka będzie mogła kontynuować wykonywanie zobowiązań wynikających z umowy skutkujących uzyskiwaniem przychodów, bez pozostawania w niepewności co do dalszych losów umowy. Jednocześnie zawarcie i wykonanie postanowień aneksu eliminuje możliwość dochodzenia kar umownych czy też innych roszczeń odszkodowawczych przez partnera, a tym samym nie naraża Spółki na ponoszenie dalszych wydatków przykładowo związanych z postępowaniem sądowym i przymusową egzekucją należności dochodzonych przez partnera. W konsekwencji, zawarcie i wykonanie aneksu pozwoliło Spółce na ochronę (utrzymanie) źródła przychodu przed jego utratą. Zapłata przez Spółkę odszkodowania na rzecz partnera była konieczna dla zabezpieczenia osiąganych w związku z umową przychodów i uniknięcia nadmiernych wydatków związanych z koniecznością zapłaty kar umownych bądź odszkodowania na zasadach ogólnych.

W konsekwencji, decyzję Spółki o zawarciu aneksu i zapłacie odszkodowania należy uznać za racjonalną i uzasadnioną gospodarczo, ponieważ warunkowała ona możliwość kontynuowania zawartej umowy i zrzeczenia się przez partnera z roszczeń związanych z karami umownymi. Spółka podkreśliła, że partner wnioskodawcy prowadzi (zarządza) ogólnopolską sieć lokali gastronomicznych, w których Spółka ma wyłączność na dostawę piwa i cydru (nabywanych od dystrybutorów produktów Spółki). Zerwanie umowy przez partnera wiązałoby się zatem z utratą istotnego dla Spółki źródła przychodów. Z powyższego wynika, że działania wnioskodawcy związane z zawarciem aneksu były racjonalne i zostały poprzedzone analizą celowości poniesienia tych wydatków oraz uznaniem, że jest ona korzystniejsza niż potencjalny spór z dotychczasowym partnerem, który mógłby skutkować rozwiązaniem umowy, zapłatą kary umownej lub odszkodowania i brakiem możliwości uzyskiwania przychodów ze sprzedaży produktów Spółki do partnera (za pośrednictwem dystrybutorów). Tym samym odszkodowanie wypłacone w celu zachowania dalszej współpracy z partnerem należy uznać za koszt podatkowy.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia [...] grudnia 2017 r. uznał przedstawione przez stronę skarżącą stanowisko za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że odszkodowanie, o którym mowa w przedstawionym stanie faktycznym nie mieści się w katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. Jednocześnie organ podniósł, że niewymienienie go w negatywnym katalogu zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. nie oznacza, że automatycznie można takie wydatki uznać za koszt podatkowy. Pomiędzy poniesionym kosztem a potencjalnym przychodem musi bowiem zaistnieć związek przyczynowo-skutkowy - musi być to wydatek poniesiony w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zatem, w przypadku konieczności zapłacenia kary umownej bądź odszkodowania należy zbadać, czy zostanie spełniona ogólna przesłanka wynikająca z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy poniesionych wydatków z przychodem, czy też wydatek ten służył zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Organ podkreślił, że nałożone kary, a w następstwie zawarcia aneksu - odszkodowania, nie mogą wynikać z nieracjonalnego i pozbawionego należytej staranności działania samej Spółki. Niezwykle istotne jest, aby obiektywna ocena działań Spółki skutkowała możliwością uznania ich za racjonalne, podjęte przy zachowaniu zasad staranności, które to działania muszą cechować przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą. Organ stwierdził, że co prawda zapłata odszkodowania w związku z zrzeczeniem się roszczeń związanych z karami umownymi wynikała z aneksu do umowy łączącej Spółkę z kontrahentem, to jednak mając na uwadze, że Spółka nie wywiązała się z postanowień umowy dotyczących udostępnienia wyposażenia i organizacji ogródków letnich, a z wniosku nie wynika, aby nastąpiło to z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy - wydatek ten nie może stanowić kosztów podatkowych Spółki.

Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia wydatku wnioskodawcy do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. dalej O.p.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania, skutkujące uznaniem, że zapłata przez Spółkę odszkodowania na rzecz kontrahenta w związku z zrzeczeniem się roszczeń związanych z karami umownymi i w celu zachowania dalszej współpracy nie stanowi kosztu uzyskania przychodu Skarżącej;

b) przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. w szczególności:

- art. 14c § 2 O.p. poprzez brak sformułowania prawidłowego uzasadnienia prawnego oceny stanowiska Spółki,

- art. 14b § 3 oraz art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez ingerencję organu w przedstawiony we wniosku stan faktyczny i brak wezwania Spółki do jego uzupełnienia, gdy pojawiły się wątpliwości co do treści wniosku.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca w pełni powieliła argumentację podniesioną uprzednio we wniosku o wydanie interpretacji. Skarżąca ponownie podniosła, że zapłacone przez nią odszkodowanie na rzecz kontrahenta w związku ze zrzeczeniem się roszczeń związanych z karami umownymi i w celu zachowania dalszej współpracy mieści się w dyspozycji art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i tym samym stanowi koszt uzyskania przychodu. Jeżeli bowiem zapłata odszkodowania ograniczyła konieczność ponoszenia innych wydatków przez podatnika i ma wpływ na dalszą współpracę z partnerem, to wydatek taki spełnia przesłankę poniesienia w celu zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodu.

Zdaniem skarżącej mając na uwadze treść i interpretację przepisu art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p. oraz motywy podjętych przez skarżącą działań - poniesienie wydatków na wypłatę odszkodowania na rzecz partnera było działaniem ekonomicznie racjonalnym, podporządkowanym zabezpieczeniu (zachowaniu) źródła przychodu. Powyższe powinno skutkować przyjęciem, że wydatki związane z poniesieniem odszkodowania na rzecz partnera powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów skarżącej. Natomiast organ bezpodstawnie przyjął, że poniesione przez nią wydatki nie spełniają przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p., a tym samym nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym, w ocenie skarżącej, wydana interpretacja narusza przepisy prawa materialnego (art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p.) poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania, co uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Ponadto strona skarżącą zarzucając naruszenie przepisów postępowania podniosła, że organ całkowicie pominął te elementy stanu faktycznego, które w ocenie skarżącej wskazywały na racjonalność i celowość zapłaty odszkodowania. W związku z powyższym nie spełnił obowiązku wskazanego w art. 14c § 1 i § 2 O.p. poprzez brak sformułowania prawidłowego uzasadnienia prawnego, w którym dokonałby subsumpcji, tj. przyporządkowania stanu faktycznego opisanego we wniosku pod normę prawną wynikającą z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p., czym naruszył przepisy postępowania. Strona zarzuciła również, że organ wydając interpretację wykroczył poza opisany we wniosku stan faktyczny, uznając, że z wniosku nie wynika, iż niewiązywanie się z postanowień umowy nastąpiło z przyczyn niezależnych od wnioskodawcy. Skoro, okoliczność niewywiązania się przez skarżącą z postanowień umowy miało istotne znaczenie prawne dla treści wydanej interpretacji, a nie została ona bezpośrednio wyartykułowana w opisie przedstawionego stanu faktycznego, to organ powinien wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Nie dopełniając powyższego obowiązku organ naruszył przepisy postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie interpretacji z obrotu prawnego.

Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu między stronami sprowadza się do rozbieżnych stanowisk co do uznania, czy poniesione przez skarżącą spółkę wydatki związane z zapłatą odszkodowania, mogą stanowić dla niej koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

Oceniając stan faktyczny przedstawiony we wniosku w pierwszej kolejności wskazać należy, że koszty uzyskania przychodów są jednym z dwóch – obok przychodów – podstawowych elementów mających wpływ na dochód jako przedmiot opodatkowania podatkiem dochodowym. Prawidłowa wykładnia przepisów dotycząca kosztów uzyskania przychodów ma więc istotne znaczenie, zarówno dla osób prawnych obciążonych tym podatkiem, jak i dla interesów finansowych Skarbu Państwa. Pojęcie "kosztów uzyskania przychodów" zawarte w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. oparte jest na klauzuli generalnej, zgodnie z którą kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów z wyjątkiem kosztów taksatywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustaw. Przyjęta (zarówno w piśmiennictwie, jak i judykaturze) wykładnia omawianego przepisu pozwala na przyjęcie, że warunkiem uznania danego wydatku za koszt uznania przychodu jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) faktycznego (rzeczywistego) poniesienia wydatku przez podatnika; 2) istnienia związku z prowadzoną przez podatnika działalnością; 3) poniesienie go w celu uzyskania przychodu, jego zwiększenia bądź zachowania źródła przychodu. Kosztem uzyskania przychodów jest więc taki koszt, który został poniesiony przez podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), pozostaje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła, został właściwie udokumentowany i nie został wyłączony na podstawie art. 16 ust. 1. Innymi słowy dla ustalenia, czy dany wydatek jest kosztem podatkowym niezbędne jest wykazanie, że spełnia on kryteria określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., a jednocześnie nie został wyłączony z kosztów na podstawie art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Tym samym nie każdy zatem wydatek, nawet związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest kosztem podatkowym, zmniejszającym podstawę opodatkowania, ale tylko taki, który realizuje cel wskazany w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Cel ten musi być widoczny, a ponoszone koszty winny go realizować, bądź co na najmniej zakładać realnie możliwość jego osiągnięcia. (por. pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II FSK 514/09, publik. CBOSA). Za koszty uzyskania przychodu należy uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu (lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła) i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08, CBOSA, uchwała NSA z dnia 24 stycznia 2011 r., sygn. akt II FPS 6/10, ONSAiWSA 2011, z. 3, poz. 46, uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12 ONSAiWSA 2012 z. 5, poz. 77). Użycie w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrotu "w celu" oznacza, że nie zawsze wydatek przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w ustawie - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku.

Podkreślić również należy, że gospodarczo uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, podejmowane pierwotnie w określonych warunkach, w związku z negatywną zmianą okoliczności, mogą wywoływać lub wywołują konieczność podejmowania przez podatnika działań zmierzających do zachowania lub zabezpieczenia źródeł przychodów. Jednakże sytuacja, w której Spółka nie wywiązała się z postanowień umowy dotyczących udostępnienia wyposażania i organizacji ogródków letnich i w związku z zawartą umową była zobowiązana do zapłaty kary – a w następstwie aneksu – odszkodowania, nie może wypłacone odszkodowanie, w ocenie Sądu, zgodne z wykładnią art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowić koszt uzyskania przychodów. Należy podkreślić, że kosztowy charakter mają wydatki, powstałe bez winy podatnika. Wydatki będące wynikiem braku nadzoru, staranności czy niedbalstwa nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zapłacenie odszkodowania w niższej kwocie niż kara umowa nie stanowi podstawy do uznania, iż mamy do czynienia z zabezpieczeniem źródła przychodów. Cel rozumiany jako chęć minimalizacji strat nie może być utożsamiany z pojęciem zabezpieczenia źródła przychodów. Innymi słowy, zapłaty przedmiotowego odszkodowania w celu uniknięcia konieczności poniesienia większych wydatków nie można uznać za działanie w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sama chęć zapobieżenia jeszcze większej stracie niż zapłacone odszkodowanie, nie przesądza jeszcze, że jest to działanie w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Sąd podziela stanowisko skarżącej, że opisane działanie spółki i zapłata odszkodowania były uzasadnione gospodarczo i bez wątpienia racjonalne z punktu widzenia podmiotu gospodarczego. Jednakże ustawodawca nie uzależnił kwalifikacji wydatków do kosztów uzyskania przychodów od oceny, czy wydatek jest uzasadniony gospodarczo i racjonalny. Nie wszystkie wydatki związane z działalnością gospodarczą podatnika, nawet gdy są racjonalnie i ekonomicznie uzasadnione, stanowią koszty uzyskania przychodów. Błędny jest pogląd, że do kosztów podatkowych zalicza się wszelkie koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (z wyłączeniem wymienionych w art. 16 u.p.d.o.p.), ponieważ abstrahuje od wskazanego w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. celu poniesienia kosztu. Gdyby zamiarem ustawodawcy było uznanie za koszty uzyskania przychodów wszelkich kosztów uzasadnionych gospodarczo, nadałby temu przepisowi takie właśnie brzmienie. Tym samym mając na uwadze treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p oraz przedstawiony stan faktyczny nie można w sposób jednoznaczny powiązać wydatków poniesionych na wypłatę odszkodowania z przychodami, jakie Spółka zamierza osiągnąć w przyszłości bądź z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów. Nawet bowiem w przypadku, gdy zapłata odszkodowania miałaby uchronić Spółkę przed zapłatą kary umownej czy rozwiązaniem umowy, taki związek nie zachodzi, ponieważ celem poniesienia tego wydatku jest uniknięcie zapłaty kary umownej wynikającej z niewywiązania się spółki z postanowień umowy, tj. niewyposażenia ogródków piwnych kontrahenta w ustalonym terminie i dlatego wypłacone z tego tytułu odszkodowanie nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

W związku z powyższym należy uznać, że wydatek poniesiony z odszkodowania nie został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Wydatek ten ani nie przyczynił się, ani też nie mógł nawet hipotetycznie przyczynić się do jego powstania. Nie przyczynił się także do zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Podać należy, że źródłem przychodów skarżącej jest prowadzona działalność gospodarcza. Zdaniem Sądu, argumentacja dotycząca rozwiązania umowy czy niższej kwoty odszkodowania niż potencjalna kara umowna nie przesądza o tym, że wydatek został poniesiony w celu zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, a skoro tak to zasadnie organ interpretacyjny przyjął, że poniesiony wydatek nie spełniał wszystkich kryteriów zawartych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. (zob: wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 805/10; wyrok NSA z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1243/11).

W związku z powyższym Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. w realiach przedmiotowej sprawy zakreślonej treścią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ podatkowy wyjaśnił, dlaczego nie podzielił stanowiska wnioskodawcy przedstawionego we wniosku oraz na czym oparł wykładnię przepisów prawa. Ponadto wbrew zarzutom organ nie dopuścił się ingerencji w przedstawiony stan faktyczny, a jedynie dokonał odmiennej niż podatnik wykładni przepisów. Natomiast skoro skarżąca stwierdziła, że nałożone kary umowne wynikały z opóźnienia w realizacji obowiązków, to organ uznał to za stan faktyczny będący przedmiotem niniejszej interpretacji i dlatego - wbrew przekonaniu skarżącej - nie było potrzeby wzywania o uzupełnienie wniosku. W ocenie Sądu organ w zaskarżonej interpretacji zasadnie również wskazał, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia wydatków ponoszonych przez wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Dokonując bowiem interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawione we wniosku stanu faktycznego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Uznając zatem, że zarzuty skargi są nieuzasadnione, Sąd orzekł o oddaleniu skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.).