Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1973/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5  ust. 1,  art. 6  ust. 3,  art. 7  ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP oddala skargę.


UZASADNIENIE

Syg. akt I SA/Wa 1973/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku, nr [...] Minister Skarbu Państwa biorąc za podstawę art. 138

§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego

( DZ.U z 2013 roku, poz. 267 dalej jako k.p.a.) oraz art. 9 ustawy

z dnia 8 lipca 2005 roku o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej( DZ.U nr 169, poz. 1418 ze zm. dalej jako ustawa o realizacji prawa do rekompensaty)

po rozpatrzeniu odwołania W. B. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 roku odmawiającej W. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez K. K. nieruchomości w [...] – poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 roku, znak [...].

Podstawą wydanego rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne

i dokonana ocena prawna.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 1996 roku, syg. akt [...] Sąd Wojewódzki w [...] ustalił, że K. K. pozostawiła w miejscowości L. nieruchomość przy ulicy [...] o pow. [...] ary [...] m² zabudowaną domem mieszkalnym drewnianym, parterowym, krytym blachą, składającym się z 3 pokoi, kuchni, sieni, komorą murowano - drewnianą oraz klozetem drewnianym.

Spadek po K. K. zmarłej [...] marca 1956 roku na podstawie ustawy nabyli J. O. oraz W. K. (postanowienie SR w P. z dnia [...] maja 1995 roku, syg. akt [...]).

Spadek po W. K. zmarłym w dniu [...] marca 1984 roku nabyła J. O. (postanowienie SR w P. z dnia [...] maja 1996 roku, syg. akt [...]).

Zaświadczeniem z dnia [...] lipca 1998 roku, znak [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w P. potwierdził J. O. uprawnienie do zaliczenia wartości pozostawionych przez K. K. nieruchomości położonych w L. przy ulicy [...].

Z adnotacji na wyżej powołanym zaświadczeniu wynika, że J. O. aktem notarialnym z [...] stycznia 2000 roku dokonała cesji uprawnień do zaliczenia wartości mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP na rzecz swojej córki W. R. Aktem notarialnym z [...] stycznia 2000 roku, rep. A nr [...] W. B. nabyła w ramach realizacji prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP, nieruchomość położoną w L., przy ul. [...], oznaczoną jako działka zabudowana nr [...], obrębu [...] o powierzchni [...] m².

Pismem z dnia 22 marca 2012 roku (sprecyzowanym dnia 26 listopada 2012 roku) strona złożyła dwa wnioski:

1) o wydanie decyzji w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty

za nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami RP(art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty);

2) o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.

Wniosek o ujawnienie w rejestrze wybranej formy prawa do rekompensaty został rozpatrzony w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 roku.

W. B. na podstawie testamentu nabyła spadek po swojej matce J. O. zmarłej [...] lutego 2009 roku – postanowienie Sądu Rejonowego

w P. z dnia [...] listopada 2011 roku, syg. akt [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 roku, nr [...] odmówił W. B. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez K. K. nieruchomości w L.

W ocenie organu I Instancji strona złożyła wniosek o potwierdzenie prawa

do rekompensaty po terminie przewidzianym przez art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty tj. po 31 grudnia 2008 roku, a tym samym konieczne stało się wydanie decyzji odmawiającej prawa do rekompensaty.

W. B. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 roku wskazując, że w jej ocenie termin określony w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie do osób, które po raz pierwszy ubiegają się o prawo do rekompensaty, a nie do osób, które już takim potwierdzeniem dysponują i dodatkowo częściowo zrealizowały prawo do rekompensaty.

W ocenie organu odwoławczego decyzja odmawiająca skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty jest zgodna z prawem.

Zdaniem organu należy wskazać, że z akt sprawy nie wynika aby po uprawomocnieniu się zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1998 roku, a przed dniem 31 grudnia 2008 roku W. B. złożyła wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Wniosek taki został dopiero złożony w dniu 22 marca 2012 roku tj. po upływie terminu przewidzianego w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Sprawa z wniosku J. O. – matki skarżącej została już bowiem zakończona w chwili uprawomocnienia się zaświadczenia Kierownika Urzędu Rejonowego

w P. z dnia [...] lipca 1998 roku potwierdzającego jej prawo do rekompensaty tytułu mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP. Wniosek J. O. został rozpatrzony i w żaden sposób nie ma wpływu na tok niniejszego postępowania.

W tej sytuacji zdaniem organu jedynym nie rozpatrzonym wnioskiem w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty był wniosek W. B. z dnia 22 marca 2012 roku( sprecyzowany pismem z dnia 26 listopada 2012 roku), który

z racji upływu terminu z art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty. musiał wiązać się z decyzją odmowną.

Skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2013 roku utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie:

1) przepisu art. 7 ust.2 w związku z art. 6 ust.3, art. 7 ust. 3, art. 27 oraz art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty poprzez utrzymanie decyzji organu I Instancji pomimo, iż określony w przepisach art. 5 ust.1 wyżej powołanej ustawy termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty tj. ,, do dnia 31 grudnia 2008 roku’’ został wyznaczony przez ustawodawcę tylko i wyłącznie dla osób, które ubiegają się wprawdzie o potwierdzenie prawa do rekompensaty, ale które jeszcze w ogóle w/w prawa nie zrealizowały, a tym samym nie dotyczy on sytuacji skarżącej. Z treści przepisu art. 7 ust.2 w/w ustawy nie wynika aby odnosił się on do osób, które tak jak ona dysponują już potwierdzeniem prawa do rekompensaty wynikającym z odpowiednich dokumentów i które to prawo zostało już częściowo zrealizowane. W takiej sytuacji ustawa nie przewiduje żadnego terminu do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty,

a zatem wniosek złożony przez skarżącą winien być rozpatrzony pozytywnie.

Z treści przepisu art. 7 ust.2 w/w ustawy nie wynika, iż brak zrealizowania wymogów, o których mowa w przepisie art. 6 ust.3 może stanowić podstawę odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty. Zgodnie z art. 27 w/w ustawy postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte

i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzi się na podstawie nowej ustawy z dnia 8 lipca 2005 roku, a tym samym organ administracji publicznej postępowanie wszczęte na podstawie wniosku poprzednika prawnego skarżącej J. O. powinien kontynuować na podstawie nowej ustawy

i powinien ustalić następcy prawnemu prawo do rekompensaty uzupełniającej

z tytułu pozostawienia mienia poza obecnymi granicami RP przez K. K. przy przyjęciu, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty znajduje się w aktach sprawy.

2) przepisu art. 2, art. 7 w związku z art. 8 ust.1 i 2 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji odmawiającej potwierdzenia prawa do rekompensaty pomimo, iż uprawnienia poprzednika prawnego przeszły

w drodze sukcesji uniwersalnej na rzecz skarżącej. Uprawnienia

te już raz zostały potwierdzone zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Brak potwierdzenia prawa do częściowej realizacji prawa do rekompensaty stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP – ochrony praw nabytych.

3) przepisu art. 6, art. 7, art. 8, art.12, art. 77§ 1, art. 80 k.p.a. poprzez:

Błędne przyjęcie przez organy, iż przepisy ustawy o realizacji prawa do rekompensaty pozostawiają organowi swobodę do określania przesłanek w zakresie określenia przesłanek w zakresie potwierdzenia prawa do rekompensaty, w tym między innymi

do określania przez organ w jakim terminie powinien zostać złożony wniosek

o potwierdzenie prawa( art. 6 – 8 k.p.a.).

Błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie został złożony wniosek

o potwierdzenie prawa do rekompensaty( art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.).

Rozpatrzenie wniosku skarżącej z dnia 22 marca 2012 roku po przeszło roku od jego złożenia wbrew dyspozycji przepisu art. 12 § 1 k.p.a., iż organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się środkami możliwie najprostszymi do jej załatwienia.

Błędne przyjęcie, iż złożony przez poprzednika prawnego skarżącej – J. O. w/w wniosek w sprawie Nr [...] zgodnie z treścią art. 27 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty nie stanowi wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty

i w związku z tym nie powinien być zrealizowany w trybie tej ustawy

( art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a.)

W związku z powyższym skarżąca wnosiła o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości;

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżąca w uzasadnieniu skargi podnosiła, że w jej ocenie organ naruszył przepisy art. 7 ust.2 w związku z przepisami art. 6 ust.3, art. 7 ust.3 oraz art. 5 ust.1 ustawy

o realizacji prawa do rekompensaty niesłusznie przyjmując, iż skarżąca składając wniosek o potwierdzenie jej prawa do rekompensaty winna spełnić wymóg wynikający

z przepisu art. 5 ust.1 powyższej ustawy.

Zdaniem skarżącej termin określony przepisem art. 5 ust.1 w/w ustawy nie ma zastosowania do osób, które uzyskały już potwierdzenie prawa do rekompensaty na podstawie innych przepisów. Wspomniany przepis jej zdaniem wskazuje,

iż ,, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, nie później niż do 31 grudnia 2008 roku ‘’.

Ona jak wskazała w swoim wniosku podnosiła, że jej poprzednikowi prawnemu – J. O. Kierownik Urzędu Rejonowego w P. zaświadczeniem z dnia [...] lipca 1998 roku potwierdził już raz prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami RP, czego organy nie kwestionowały.

W ocenie skarżącej z treści przepisu art. 6 ust.3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty wynika, że organ powinien ustalić, że osoby nabyły własność nieruchomości w ramach realizacji prawa do rekompensaty, tym samym nie sposób uznać, iż prawo to należy jeszcze raz potwierdzić.

Termin określony w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty w jej ocenie znajduje zastosowanie tylko i wyłącznie do osób, które po raz pierwszy ubiegają się

o potwierdzenie prawa do rekompensaty, a nie do osób, które takim potwierdzeniem dysponują i dodatkowo jeszcze częściowo zrealizowały te prawo.

Co do skarżącej, organ winien wydać decyzję w przedmiocie określenia w jakim zakresie potwierdzone jej prawo do rekompensaty powinno zostać zrealizowane,

a termin do złożenia wniosku o wydanie tego typu decyzji nie został w treści ustawy

o realizacji prawa do rekompensaty określony.

Według skarżącej nadinterpretacja przepisów art. 5 ust.1 przez organ sprowadzająca sytuację skarżącej do takiej samej sytuacji jak sytuacji osób, które w ogóle nie uzyskały potwierdzenia prawa do rekompensaty prowadzi do niekonsekwencji organu zmierzającej w każdym przypadku do wyłączenia możliwości potwierdzenia częściowej rekompensaty, czy też realizacji przysługującego jej potwierdzonego już prawa.

W ocenie skarżącej z przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty nie wynika, aby osoba posiadająca już raz odpowiednie tj. zgodne z przepisami prawa potwierdzenie prawa do rekompensaty i która częściowo już to prawo zrealizowała musiała dołączać do wniosku dokumenty wymienione w przepisie art. 6 ust.1, a tym bardziej, iż wniosek wymieniony w przepisie art. 6 ust.3 ma spełniać wymagania wynikające z art. 5 ust.1.

To prowadzi do wniosku, że należy uznać, iż jest wyłączenie z przepisów art. 7 ust.2 w/w ustawy przesłanki niespełnienia wymogów wynikających z jej przepisów art. 6 ust.3 i pozwala uznać, iż przepis ten jest przepisem szczególnym i dotyczy zupełnie innego przedmiotu i zupełnie innych podmiotów niż przepis art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Skarżąca dodatkowo wskazywała, iż nawet przy przyjęciu, że była ona związana terminem z art. 5 ust.1, to wbrew stanowisku organów termin przez skarżącą został zachowany, ponieważ poprzednik prawny skarżącej w tym terminie już wystąpił

o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Zgodnie z art. 27 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty postępowanie w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy prowadzi się na podstawie jej przepisów. W tej sytuacji organ winien wniosek poprzednika prawnego J. O. potraktować jako niezrealizowany i na jego podstawie wydać

w przedmiotowej sprawie określone pozytywne rozstrzygnięcie.

Skarżąca wskazywała, że według niej wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP przez K. K. został we właściwym czasie złożony tj. przed dniem 31 grudnia 2008 roku.

Wniosek oznaczony numerem [...] został złożony bowiem jeszcze w 1992 roku, a tym samym wbrew ustaleniom organu nie po upływie terminu określonego przepisami art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Skarżąca podnosiła również, że zaskarżona decyzja narusza art. 2, art. 7 oraz art.

8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

W jej ocenie skoro jej poprzednikowi prawnemu potwierdzono prawa do rekompensaty, to tym samym odmowa potwierdzenia jej przez organ w części nie realizowanej narusza zasady ochrony praw nabytych oraz zasady interesów w toku wyrażonych w art.

2 Konstytucji RP.

Jednocześnie skarżąca zwracała uwagę, że ustawa o realizacji prawa do rekompensaty nie pozostawia organom swobody do określenia przesłanek w zakresie potwierdzenia prawa do rekompensaty częściowej. Takie działanie organów pozostaje w sprzeczności z art. 6 – 8 k.p.a., które wskazują, że organy winny działać w granicach i na podstawie prawa, stać na straży praworządności i podejmować kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów państwa.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Katalog rozstrzygnięć, możliwych do podjęcia przez sąd administracyjny w stosunku do zaskarżonej decyzji, precyzuje przepis art. 145 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako p.p.s.a).

Uwzględniając skargę, sąd może, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, uchylić, stwierdzić nieważność lub wydanie decyzji z naruszeniem prawa.

Skarżąca co prawda w swojej skardze stawiała zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego.

Jednocześnie należy zauważyć, iż tak naprawdę stan faktyczny w sprawie był bezsporny, dlatego Sąd akceptując poczynione przez organ ustalenia faktyczne przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji przede wszystkim w kontekście naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą materialnoprawną kontrolowanej decyzji były przepisy ustawy o realizacji prawa do rekompensaty art. 5 ust.1, art. 6 ust.3, art. 7 ust.2.

Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach – jako błędna wykładnia albo niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa.

Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię należy wykazać mylne zrozumienie stosowanego przepisu. Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, iż stosując przepis popełniono błąd w subsumcji, czyli że niewłaściwie uznano, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.

Skarżąca wskazywała w uzasadnieniu swojej skargi, iż wbrew stanowisku organu skarżąca nie naruszyła terminu do złożenia stosowanego wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty( art. 5 ust.1), ponieważ termin ten został wyznaczony wyłącznie dla osób, które ubiegają się o potwierdzenie prawa do rekompensaty, ale które tego prawa w ogóle nie zrealizowały. Według skarżącej przepisy ustawy nie określają żadnego terminu dla osób, które dysponują już potwierdzeniem prawa do rekompensaty i które to prawo częściowo zrealizowały.

Skarżąca twierdziła, że nawet gdyby przyjąć, iż w sprawie winien obowiązywać termin określony w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, to stosowny wniosek w terminie został złożony przez jej poprzedniczkę prawną i nie sposób przyjąć, iż został uchybiony termin określony w wyżej powołanym przepisie prawa.

W ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisu art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty zarówno w aspekcie błędnej wykładni, jak i niewłaściwego zastosowania nie miały miejsca.

Należy zauważyć, wykładnia przepisu z art. 5 ust.1 w zakresie terminu do złożenia wniosku winna być odczytywana w kontekście przepisów art. 6 ust.1 pkt 5 i ust.3, art. 7 ust.3, art. 8 ust.1 pkt 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Osoby, które dysponują już zaświadczeniem lub decyzją o potwierdzeniu prawa do rekompensaty wydanych na podstawie odrębnych przepisów w zależności od tego czy zrealizowały chociażby częściowo swoje prawo, czy też nie zrealizowały winny złożyć wniosek z art. 5 ust.1 o potwierdzenie prawa do rekompensaty, bądź złożyć wniosek w trybie art. 7 ust.3 o ujawnienie w rejestrze wybranej formy realizacji prawa do rekompensaty.

W sytuacji gdy dana osoba, bądź jej poprzednik prawny zrealizowały chociażby częściowo prawo do rekompensaty winny w trybie art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty złożyć wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty,

a w przypadku nabycia prawa własności, bądź użytkowania wieczystego Skarbu Państwa dołączyć do wniosku dokumenty urzędowe poświadczające nabycie.

W przypadku częściowej realizacji rekompensaty konieczne było ustalenie wartości zrealizowanego dotychczas prawa. Szczegółowe zasady w tym zakresie określa art. 12 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

W niniejszej sprawie niekwestionowanym jest fakt, iż skarżąca częściowo zrealizowała prawo do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną przez K. K. poza obecnymi granicami RP, nabywając aktem notarialnym z dnia [...] stycznia 2000 roku nieruchomość Skarbu Państwa, lokal mieszkalny o powierzchni [...] m²,położony w L., przy ulicy [...], na działce zabudowanej nr [...], o powierzchni [...] m².

Stanowisko skarżącej, iż osoba, która ma potwierdzone prawo do rekompensaty

i częściowo już to prawo zrealizowała nie jest obowiązana złożyć wniosku w terminie określonym w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty, nie znajduje podstaw w obowiązujących przepisach.

Należy zauważyć, że przepis art. 6 ust.3 nawiązuje do wniosku z art. 5 ust.1 i wskazuje na sytuacje gdy osoba w ramach rekompensaty otrzymała własność nieruchomości Skarbu Państwa. Do wniosku w trybie art. 5 ust.1 ustawodawca nakazał również złożyć oświadczenie o dotychczasowym stanie realizacji prawa do rekompensaty – art. 6 ust.1 pkt 5 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Tak więc osoby, które na podstawie odrębnych przepisów zrealizowały już częściowo prawo do rekompensaty na podstawie odrębnych przepisów, bądź zrealizowali ich poprzednicy prawni, aby uzyskać potwierdzenie prawa do rekompensaty są zobowiązani do złożenia nowego wniosku w trybie art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty. Wskazuje również na to również treść art. 8 ust.1 pkt 2 powyższej ustawy. Przepis ten stanowi, że decyzja właściwego wojewody, potwierdzająca prawo do rekompensaty zawiera wskazanie zwaloryzowanej na dzień wydania tej decyzji wartości pozostawionej nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP,

a w przypadku zrealizowania prawa do rekompensaty na podstawie odrębnych przepisów, również wskazanie zwaloryzowanej na dzień wydania decyzji wartości nabytego prawa własności nieruchomości albo wartości nabytego prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej i wartości położonych na niej budynków ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2013 roku, syg. akt I OSK 55/12).

Również nie można się zgodzić ze skarżącą, iż złożenie wniosku przez jej poprzedniczkę prawną, przed wejściem w życie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty należy uznać za złożenie w terminie. Jak słusznie zauważa organ wniosek poprzedniczki prawnej został przez organ już rozpoznany przed wejściem

w życie przepisów ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Zdaniem Sądu stawiane przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. nie zostały w żaden sposób wykazane, iż doszło do ich naruszenia i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca nie wskazuje na zaniechania organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego, które pozwalałyby postawić organowi zarzut istotnego naruszenia zasady praworządności. Tak samo należałoby powiedzieć co do naruszenia zasady z art. 8 k.p.a. – pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

Sam fakt, iż organ wydaje rozstrzygnięcie, które nie jest akceptowane przez stronę nie może być uznawane za naruszenie wyżej powołanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu również nie można uznać za trafne, iż doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 2, art. 7 i art. 8 ust.1 i 2 Konstytucji RP.

Należy wskazać, że określona w art. 8 ust.2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 roku

( DZ.U nr 78, poz. 483 ze zm.) zasada, że przepisy ustawy stosuje się bezpośrednio, chyba, że Konstytucja stanowi inaczej oznacza, że norma konstytucyjna może stanowić podstawę prawną rozstrzygnięcia, jeżeli jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na samoistne zastosowanie( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia

10 maja 2013 roku, syg. akt VI ACa 1362/12). W niniejszej sprawie organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie stosował przepisy ustawy o realizacji prawa do rekompensaty i w ocenie Sądu nie było podstaw do wywiedzenia z treści decyzji naruszenia zasad wskazanych w skardze przepisów Konstytucji RP.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że należy wydać decyzję odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku określonego w art. 5 ust.1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty.

Z uwagi na powyższe biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.