Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 942/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz A. Sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w W. przy

ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr [...] i [...] z obr. [...],

dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]

i [...], na działki o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], [...], [...],[...], [...], [...],[...],[...], [...],[...], [...] i [...]– utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji SKO w W. podało, że wnioskiem

z dnia 11 marca 2011 r. A. Sp. z o. o. zwróciła się do Prezydenta W.

o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej w W.,

przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki o nr [...] i [...],

na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Prezydent W. odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu podziału przedmiotowej nieruchomości gruntowej, ze względu na to, że zaproponowany przez wnioskodawcę podział nieruchomości (...) nie może zostać zatwierdzony w trybie art. 95 pkt 7 ustawy (...)

o gospodarce nieruchomościami, bowiem art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami (...) jest przepisem szczególnym, który stanowi wyjątek od zasad podziałów określonych w art. 93 i art. 94 w/w ustawy. Zawarte w art. 95 wspomnianej ustawy wyjątki od ogólnych reguł (tj. dokonywania podziału nieruchomości zgodnie

z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku zgodnego z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu lub niesprzecznego z przepisami odrębnymi), w tym podział dokonywany w celu wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania

z budynku mieszkalnego (art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami)

nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Organ wskazał, że nie jest możliwe wydzielenie kilku działek budowlanych w trybie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło, że przedstawiony w odwołaniu pogląd, iż na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. możliwe byłoby w ramach jednego postępowania wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej dzięki połączeniu spraw poszczególnych budynków w jedną sprawę, stosownie do art. 62 k.p.a., nie zasługuje na akceptację, połączenie takie bowiem zmierzałoby

do niedopuszczalnego ominięcia ograniczeń nałożonych przez art. 95 pkt 7 u.g.n. (jedno postępowanie – jedna wydzielona działka budowlana). Połączenie co najmniej dwóch postępowań podziałowych prowadzonych w trybie art. 95 pkt 7 u.g.n. uniemożliwiałoby nadto ocenę, czy w każdej z połączonych spraw zaistnieją przesłanki do dokonania wydzielenia z większego obszaru mającej zostać podzielonej nieruchomości jednej działki budowlanej. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., brzmienie art. 95 pkt 7 u.g.n. daje podstawy

do stwierdzenia, że w jednym czasie możliwe jest prowadzenie postępowania, którego celem jest wydzielenie z nieruchomości gruntowej tylko jednej działki budowlanej. Wydzielenie z takiej nieruchomości kolejnej działki budowlanej możliwe byłoby dopiero po uprawomocnieniu się decyzji o wydzieleniu pierwszej działki.

Organ zwrócił również uwagę na treść innego z wyjątków wymienionych w art. 95 ustawy: pkt 1 tego artykułu dopuszcza dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu zniesienia współwłasności nieruchomości zabudowanej co najmniej dwoma budynkami, wzniesionymi na podstawie pozwolenia na budową, jeżeli podział ma polegać na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, wskazanych

we wspólnym wniosku, budynków wraz z działkami gruntu niezbędnymi do prawidłowego korzystania z tych budynków. To w tym trybie – zdaniem organu – możliwe byłoby, co do zasady, przeprowadzenie podziału objętych wnioskiem A. Sp. z o. o. działek, są one bowiem w chwili obecnej zabudowane kilkudziesięcioma budynkami, wzniesionymi – jak należy domniemywać zdaniem organu – na podstawie pozwolenia na budowę, o ile, rzecz jasna, celem takiego podziału byłoby wyjście

ze współwłasności; w sprawie niniejszej, w sytuacji, gdy, jak wynika z przedłożonych przez organ pierwszej instancji akt, jedynym właścicielem nieruchomości mającej podlegać podziałowi jest wymieniona spółka, przepis ten jednak nie znajdzie zastosowania.

Organ stwierdził też, iż przedłożony projekt podziału nieruchomości nie daje podstaw do nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, że wszystkie wydzielone zgodnie z owym projektem działki posiadałyby dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 93 ust. 3 ustawy, a co za tym idzie - że możliwe byłoby zgodne z prawem korzystanie

z nich. W ocenie SKO, żadna z planowanych do wydzielenia działek nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, dla spełnienia zatem warunku, o którym mowa w przytoczonym przepisie, konieczne byłoby jednoczesne wydzielenie z działek podlegających podziałowi drogi (dróg) wewnętrznych, z jednoczesnym ustanowieniem na tej drodze (drogach) odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu. Jak wynika z przedłożonego projektu podziału, w sprawie niniejszej teoretycznie możliwe byłoby wydzielenie takich dróg (świadczy o tym chociażby schematyczne przedstawienie ich granic linią przerywaną, z jednoczesnym zdefiniowaniem tych obszarów jako "służebność gruntowa"), jednakże wydzielenie ich na podstawie art. 95 pkt 7 nie byłoby możliwe, przepis ten bowiem daje możliwość wydzielenia jedynie działek budowlanych.

W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., dokonanie

w jednym postępowaniu wydzielenia więcej niż jednej (w niniejszej sprawie - łącznie dwudziestu ośmiu) działek budowlanych z powołaniem się na art. 95 pkt 7 ustawy, a co za tym idzie - dopuszczenie do podziału nieruchomości gruntowej w sposób niezależny od ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, nie jest możliwe.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Sp. z o. o. z siedzibą w W., reprezentowana przez adwokata. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, pełnomocnik zarzucił naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 7 u.g.n. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż nie jest możliwe

w oparciu o ten przepis wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej w ramach jednego postępowania; 2) przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 i 9 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy, w tym w szczególności treści żądania strony i błędne uznanie, iż podział nieruchomości jest niemożliwy oraz, że ma nastąpić w oparciu o treść art. 95 pkt 7 u.g.n., podczas gdy ze stanu faktycznego,

a w szczególności z wydanych decyzji o warunkach zabudowy, z którymi zgodny jest wnioskowany plan podziału, wynikało, iż podstawą umożliwiającą pozytywne rozpoznanie wniosku jest art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami,

a w konsekwencji, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowania, pomimo istnienia ku temu, znanych organowi z urzędu, podstaw faktycznych; 3) prawa materialnego, tj. art. 94 ustawy

o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niezastosowanie jako podstawy prawnej dla rozpoznania żądania strony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lutego

2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1998/11 oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd przyjął,

że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło,

iż literalna wykładnia art. 95, mająca pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni, nie budzi wątpliwości. Powołując się na ten przepis możliwe jest dokonanie podziału nieruchomości niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w razie braku owego planu, niezależnie od warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowaniu terenu, jedynie w celu wydzielenia jednej działki niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. Sąd wskazał, że właścicielem zabudowanych kilkudziesięcioma budynkami działek nr [...] i [...] objętych wnioskiem jest jeden podmiot – A. Sp. z o. o., przepis art. 95 pkt 1 u.g.n. również nie znajduje zatem w niniejszej sprawie zastosowania. Zdaniem WSA słusznie organ zauważył, że porównanie treści obu przywołanych wyżej wyjątków zawartych w art. 95 pkt 1 i 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami dowodzi, że na podstawie pierwszego z nich możliwe byłoby wydzielenie więcej niż jednej działki budowlanej, na podstawie drugiego zaś – tylko jednej takiej działki, jednakże pkt 1 art. 95 dotyczy współwłasności nieruchomości, natomiast pkt 7, wskazany przez A. Sp. z o. o. we wniosku do Prezydenta

W. o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej

w W. przy ul. [...], dotyczy własności nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 94 u.g.n. przez jego niezastosowanie, Sąd stwierdził, że to właśnie wnioskodawca

w postępowaniu administracyjnym – A. Sp z o. o. – złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Skoro wnioskodawca domagał się przeprowadzenia określonego postępowania administracyjnego w oparciu o wskazane przez siebie przepisy prawa materialnego – obowiązkiem organu było na podstawie wskazanej we wniosku podstawy prawnej sprawę załatwić, co też organ uczynił. Sąd pierwszej instancji podkreślił także w uzasadnieniu, że skoro wnioskodawca podstawy prawnej swojego żądania w toku postępowania administracyjnego nie zmienił, nie można czynić organowi zarzutu, że rozstrzygnięcia nie oparł na innej podstawie prawnej, wskazanej w zarzutach skargi. Ponadto, gdyby organ drugiej instancji prowadził przedmiotowe postępowanie na innej podstawie prawnej niż organ pierwszej instancji, słuszny byłby zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt

I OSK 1563/12 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1998/11 i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wyrok Sądu I instancji opiera się na mylnym przekonaniu, że skoro wnioskodawca domagał się przeprowadzenia określonego postępowania administracyjnego w oparciu o wskazane przez siebie przepisy prawa materialnego, to obowiązkiem organu było załatwienie sprawy w oparciu o wskazaną we wniosku podstawę prawną. Sąd kasacyjny wskazał, że z przepisów k.p.a. wynikają wręcz odmienne zasady. Wnioskodawca może nie orientować

się przecież, jaka jest treść prawa, i jakie skutki wynikną w następstwie zastosowania określonej normy prawnej. Natomiast, zgodnie z art. 9 k.p.a., to organ administracji ma obowiązek informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. NSA wskazał, że zasada ignorantia iuris nocet nie obowiązuje

w postępowaniu administracyjnym, zaś obowiązek informowania i wyjaśniania stronom okoliczności prawnych i faktycznych toczącej się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe.

W niniejszej sprawie wnioskodawca występując o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości podał wprawdzie podstawę prawną swego żądania, ale też jasno określił swoją intencję. Organ wydając decyzję odmowną wyraźnie wskazał na charakter przepisu art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oraz wyjaśnił,

że jest to przepis szczególny, niezawierający ogólnych reguł podziału nieruchomości

– i zawarte w nim wyjątki nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Wszystkie

te okoliczności powinny skłonić organ przed rozpoznaniem sprawy do ustalenia,

czy wniosek o podział nieruchomości nie może, a nawet: czy nie powinien – zostać załatwiony w oparciu o przepisy art. 93 lub 94 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Działanie takie zgodne byłoby z normą zawartą w art. 8 k.p.a. zawierającym zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz art. 7 k.p.a. nakazującym uwzględnianie słusznego interesu obywateli, jeżeli nie jest on sprzeczny z interesem społecznym.

Została w niniejszej sprawie złamana zasada, że organ administracji publicznej nie jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. W razie wątpliwości co do treści wniosku organ powinien wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania, natomiast postępowanie administracyjne musi być zgodne z zasadami ogólnymi zawartymi w rozdziale drugim przepisów ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy te gwarantują ochronę praw jednostki wobec władczego działania organu administracji i ich naruszenie w niniejszej sprawie miało istotny wpływ na jej wynik.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również, iż nie podziela poglądu,

że rozpoznanie sprawy przez organ II instancji w oparciu o inną podstawę prawną,

niż wskazana przez wnioskodawcę, naruszałoby zasadę dwuinstancyjności. Skoro organ nie jest związany wskazaną podstawą prawną, to fakt jej wskazania jest okolicznością niemającą wiążącego wpływu na wynik sprawy.

Urząd Miasta W. Wydział Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] w piśmie z dnia 10 kwietnia 2014 r. skierowanym do Sądu w związku z otrzymanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1563/12 poinformował, że A. Sp. z o.o. przed złożeniem wniosku z dnia 11 marca 2011 r. o podział na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. wystąpiła już wcześniej wnioskiem z dnia 15 stycznia 2010 r. o podział nieruchomości

w trybie art. 94 u.g.n. W związku z cofnięciem przez A. Sp. z o.o. tego wniosku, Prezydent W., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie podziału nieruchomości w trybie przepisu art. 94 u.g.n.

Skarżący w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. podtrzymał stanowisko zawarte

w skardze do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie wskazania wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie rozpoznający niniejszą skargę związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 1563/12. Zgodnie bowiem z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], jak również decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. przepisu art. 7, art. 8 i art. 9 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wydaną z naruszeniem powołanych wyżej przepisów naruszyło nadto przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem brak było podstaw do jego zastosowania w tym stanie sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie

w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Przepis art. 9 k.p.a. stanowi zaś, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego

i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa,

i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w powołanym wyżej wyroku, że zasada ignorantia iuris nocet nie obowiązuje w postępowaniu administracyjnym, zaś obowiązek informowania i wyjaśniania stronom okoliczności prawnych i faktycznych toczącej

się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe.

W sprawie niniejszej postępowanie nie zostało przeprowadzone

z poszanowaniem wskazanych wyżej podstawowych zasad procedury administracyjnej.

Pomimo bowiem tego, że wnioskodawca we wniosku z dnia 11 marca 2011 r. jako podstawę zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości powołał przepis art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U.

z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), to organ – z uwagi na charakter przepisu art. 95 u.g.n., jak też biorąc pod uwagę intencję strony – powinien był ustalić, czy wniosek

o podział nieruchomości nie może, a nawet nie powinien zostać załatwiony w oparciu

o przepisy art. 93 lub art. 94 u.g.n.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że organ nie będąc związany podaną przez stronę podstawą prawną powinien, w razie wątpliwości co do treści wniosku, wezwać wnioskodawcę do jego sprecyzowania. W sprawie niniejszej organ nie dopełnił tego obowiązku i nie wystąpił do strony w celu sprecyzowania wniosku i ustalenia,

czy wniosek ten nie powinien być załatwiony w oparciu o przepisy art. 93 lub art. 94 u.g.n.

Poprzez niewystąpienie do strony celem dokonania tych ustaleń organ naruszył zatem podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. przepis art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a., co miało, jak podkreślił NSA, istotny wpływ na wynik tej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrujący niniejszą sprawę wskazuje, że wydanie przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o umorzeniu postępowania z wniosku A. Sp. z o.o. z dnia 15 stycznia 2010 r. w sprawie podziału przedmiotowej nieruchomości w trybie przepisu art. 94 u.g.n., wobec cofnięcia tego wniosku przez Spółkę, nie zmienia ustaleń Sądu

w niniejszej sprawie. Przedmiotowa sprawa toczy się bowiem z wniosku Spółki z dnia 11 marca 2011 r. Nadto, decyzja umarzająca postępowanie administracyjne nie jest decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty, a zatem pozostaje ona bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ wystąpi do wnioskodawcy o sprecyzowanie wniosku z dnia 11 marca 2011 r., wypełniając przy tym obowiązek informacyjny,

o którym mowa w art. 9 k.p.a. Powyższe jest konieczne w celu dokonania przez organ ustaleń, w jakim trybie wniosek o podział nieruchomości powinien zostać załatwiony, co stanowić będzie wypełnienie obowiązku uwzględnienia słusznego interesu wnioskodawcy. Takie działanie będzie zgodne zarówno z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a., jak i zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej i zapewni realizację ochrony praw jednostki wobec władczego działania organu administracji. Postępowanie administracyjne powinno zostać przeprowadzone zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 152 powołanej ustawy. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku, na podstawie przepisu art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.