Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 24/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta. Domagała się zobowiązania ww. organu do wydania aktu administracyjnego oraz zobowiązania organu do ukarania dyscyplinarnego pracowników odpowiedzialnych za przewlekłe prowadzenie postępowania.

W uzasadnieniu wskazała m.in., że decyzja Burmistrza Miasta z dnia 6 września 2012r. nr [...] o odmowie przyznania skarżącej zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup obuwia/odzieży została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Dodała, że pismami z dnia: 31 lipca 2012 r., 26 marca 2013 r., 31 maja 2013 r. i 7 listopada 2013 r. wezwała organ do wykonania wyroku Sądu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem z dnia 28 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącą do złożenia w terminie 7 dni, w 2 egzemplarzach, pisma procesowego zawierającego oświadczenie, czy skarżąca przed wniesieniem skargi do Sądu wnosiła zażalenie na przewlekłość postępowania Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego; jeśli tak to zobowiązano ją do złożenia odpisu takiego zażalenia wraz z potwierdzeniem jego złożenia w organie lub nadania listem poleconym - pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 5 maja 2014 r. (zwrotne poświadczenie odbioru k. 10 ).

Skarżąca nie wykonała zarządzenia sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z § 2 wyżej wymienionego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie.

Z kolei stosownie do treści art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie złożyła zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącej drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Co prawda skarżąca w skardze podała, że czterema pismami wzywała organ do wykonania wyroku, jednak (pomijając w tym miejscu fakt, że pism tych nie przedłożyła) nie jest to właściwy środek zaskarżenia w przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Wywiedzioną skargę należy więc uznać za niedopuszczalną.

W tej sytuacji na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.