Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 459/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 sierpnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska – Wasik (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant: Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta T. orzekł na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) o skierowaniu M. T. posiadającego prawo jazdy kategorii B na badania lekarskie do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy.

Decyzja powyższa wydana została w wyniku złożenia przez Prokuratura Rejonowego T. – W. w T. wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie skierowania wyżej wymienionego na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Wniosek został uzasadniony nadużywaniem przez M. T. alkoholu, o którym świadczy wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] orzekający wobec niego w sprawie sygn. [...] za czyn popełniony pod działaniem alkoholu środek probacyjny w postaci obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, jak również – nałożenie identycznego obowiązku na okres próby, to jest trzech lat wcześniejszym wyrokiem tego samego sądu z dnia [...] w sprawie [...]. We wniosku podkreślano, iż wynikające z wymienionych rozstrzygnięć wyroków uznanie przez sąd, że M. T. jest osobą realnie zagrożoną uzależnieniem od alkoholu powoduje, iż zachodzą wątpliwości (zastrzeżenia) co do jego psychofizycznych zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi.

Jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta T., skierowanie strony na badania lekarskie nastąpiło z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach o stanie jej zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, zaś informację tę stanowił powołany w prokuratorskim wniosku i załączony do niego wyrok sądowy z dnia 6 [...] nakładający na nią obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu.

Wykonując decyzję z dnia [...] M. T. poddał się w dniu [...] badaniom lekarskim w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W., a następnie - po wydaniu przez lekarza Ośrodka orzeczenia z dnia [...] stwierdzającego istnienie u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami – odwołał się w dniu [...] od tejże decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T.

W odwołaniu wyżej wymieniony zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) poprzez niewskazanie na czym polegają zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, uzasadniające skierowanie go na badania lekarskie i co stanowi ich genezę, a także zarzucając naruszenie art. 7 i innych przepisów kpa, poprzez niewyjaśnienie jakie okoliczności przemawiają za skierowaniem go na przedmiotowe badania, które w swej formie i zakresie stanowią dla niego znaczną dolegliwość, nieuwzględnienie jego słusznego interesu, a także interesu społecznego.

Odwołujący się wskazał, iż przesłanką skierowania na badania lekarskie przez organ administracji są nasuwające się zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby mającej poddać się badaniu, mogące powodować jej niezdolność do prowadzenia pojazdów, zaś w jego opinii samo zastosowanie wobec niego środka probacyjnego w postaci obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu nie uzasadnia w sposób dostateczny skierowania na badania w sytuacji, gdy brak jest sygnałów o nadużywaniu przez niego, po ukaraniu, alkoholu oraz o prowadzeniu pojazdu pod wpływem zarówno alkoholu, jak i jakiegokolwiek innego środka psychoaktywnego, jak również nie został na wniosek prokuratury skierowany na leczenie odwykowe. Ponadto odwołujący się podkreślił, iż poddał się zabiegowi lekarskiemu polegającemu na wszyciu środka uniemożliwiającego wręcz spożywanie alkoholu i faktycznie alkoholu nie pije.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach swej decyzji organ II instancji stwierdził, że orzeczony wobec odwołującego się przez Sąd Rejonowy w T. środek probacyjny w postaci powstrzymywania się od nadużywania alkoholu stanowi dostateczną podstawę do skierowania go na badania lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, albowiem nałożenie tego środka powodowane jest realnym zagrożeniem uzależnienia od alkoholu i następuje, gdy z zachowania sprawcy czynu oraz z jego dotychczasowego życia wynika, że alkohol jest przezeń nadużywany. Organ podkreślił, iż obecne zachowanie odwołującego się i powstrzymywanie się przez niego od spożywania alkoholu nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji o skierowaniu go na badania.

M. T. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wnosząc o jej uchylenie oraz wstrzymanie jej wykonania. Oprócz zarzutów naruszenia przepisów Prawa o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz kpa, wymienionych w odwołaniu od decyzji I instancji, skarżący podniósł, iż członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie posiadają wykształcenia pozwalającego orzekać im o jego stanie zdrowia. Stwierdzając, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji w sposób ograniczony odnosi się do przedstawionych przez niego w odwołaniu zarzutów skarżący podkreślił, iż mocą wyroku Sądu zobowiązany został jedynie do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, a nie używania go w ogóle, co stanowiłoby bardziej daleko idący środek, przy czym całkowicie zaprzestał jego spożycia, co SKO winno uwzględnić przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Skarżący przy tym zarzucił organowi, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zasięgnął informacji od kuratora, pod dozorem którego pozostaje, o przebiegu tegoż dozoru oraz nie uwzględnił faktu, iż nigdy nie prowadził samochodu pod wpływem alkoholu i nie spowodował kolizji drogowej. Według skarżącego z żadnych dokumentów nie wynika by był uzależniony od alkoholu i by wystąpiły w jego organizmie zmiany uzasadniające skierowanie na badanie. Podniósł także, iż ewentualne pozbawienie go w wyniku badania lekarskiego prawa jazdy uniemożliwia realizację nałożonego na niego przez Sąd obowiązku wykonywania prac społecznych przez okres 12 miesięcy i znacznie ograniczy jego możliwości zarobkowe.

Skarżący wskazał również, iż poddał się badaniu niezależnych lekarzy specjalistów i wydane przez nich orzeczenia dołączył do skargi (orzeczenie lekarskie z dnia [...] oraz orzeczenie psychologiczne z dnia [...]). W orzeczeniach tych nie stwierdzono u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Skarżący jednocześnie wniósł o przeprowadzenie dowodu z wymienionych orzeczeń oraz akt sprawowanego nad nim przez kuratora sądowego dozoru.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprowadza się ona do oceny kontrolowanego aktu lub czynności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego obowiązującymi na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zgodnie ze stanem faktycznym istniejącym w tej dacie. Poza tym podstawę rozstrzygnięć Sądu stanowi materiał zawarty w aktach sprawy. Wyjątkowo tylko Sąd może (nie musi) przeprowadzić dowód z dokumentu, jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Uwzględnienie zaś skargi może mieć miejsce tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa mających wpływ na treść decyzji organu.

Stosownie do art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) kierujący pojazdem jest decyzją administracyjną starosty kierowany na badanie lekarskie w przypadku nasuwających się zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Badanie to ma na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Z kolei rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) w § 2 ust. 5 precyzuje, że starosta może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Badania te są, w myśl wskazanego rozporządzenia, przeprowadzane przez uprawnionego lekarza w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy.

Wprowadzenie powyższych unormowań podyktowane zostało koniecznością zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym - interesem społecznym. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga czuwania nad tym, aby kontroli pod kątem posiadania odpowiednich warunków do prowadzenia pojazdów silnikowych poddawane były nie tylko osoby ubiegające się o wydanie uprawnień, ale także kierowcy, którzy je już posiadają.

Z wymienionych wyżej przepisów wynika, że bezwzględnie wymaganymi przesłankami dla wydania na ich gruncie decyzji o skierowaniu osoby uprawnionej do kierowania pojazdami na badanie lekarskie są: otrzymanie przez starostę wiarygodnej informacji dotyczącej stanu zdrowia tej osoby oraz stwierdzenie (ustalenie) przez starostę w oparciu o powyższą informację, że istnieją zastrzeżenia (wątpliwości) co do stanu jej zdrowia mogące powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. To ostatnie oznacza, że muszą być ustalone okoliczności uprawdopodobniające, w ocenie Starosty, istnienie stanu psychofizycznego wpływającego na zmniejszenie się sprawności kierującego do prowadzenia pojazdu.

W razie stwierdzenia tego rodzaju okoliczności starosta, nie posiadając wiedzy medycznej, a więc nie mogąc autorytatywnie ustalić, czy istotnie w przypadku konkretnego kierowcy zachodzą przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów, inicjuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej wypowiedzenie się w powyższym zakresie przez uprawnionego lekarza wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. W kontekście tym niezoruzmiały jest zarzut skarżącego, iż członkowie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wysuwają podejrzenia odnośnie jego stanu zdrowia posiadając wykształcenie prawnicze lub administracyjne, a nie medyczne.

Podnieść należy, że do okoliczności negatywnie wpływających na sprawność kierowcy należy między innymi jego uzależnienie od alkoholu. Pomiędzy uzależnieniem (nałogiem), a li tylko nadużywaniem alkoholu granica jest płynna, z reguły niemożliwa do ustalenia przez inny podmiot, aniżeli lekarz specjalista. Stąd też w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r., poza innymi badaniami należącymi do kompetencji lekarza uprawnionego do badań kierowców w pkt 9 przewidziano stwierdzanie istnienia u osoby badanej objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie. Podzielić należy w tym miejscu stanowisko prezentowane w prokuratorskim wniosku, iż nadużywanie alkoholu stwarza realne zagrożenie uzależnienia od alkoholu. Zwrócić też należy uwagę, że ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 122 ust. 1 pkt 3b zawiera odrębną, podstawę do kierowania przez organ kontroli ruchu drogowego na badania lekarskie tylko z tego powodu, iż kierujący pojazdem znajdował się w stanie nietrzeźwości.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że wiarygodną informację, o której mowa w rozporządzeniu, stanowi niewątpliwie treść sporządzonego przez prokuratora w ramach wykonywania czynności służbowych wniosku z dnia 23 stycznia 2008 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego osoby skarżącego, potwierdzona załączonymi do niego kserokopiami dokumentów w postaci prawomocnego wyroku aktu oskarżenia i informacji z Krajowego Rejestru Karnego.

Z kolei powodem wystąpienia z powyższym wnioskiem było nadużywanie przez skarżącego alkoholu stwierdzone zarówno opisem czynu w sentencji wyroku skazującego z dnia [...] i okresem jego popełniania jak i orzeczonym środkiem porbacyjnym w postaci nałożenia na skarżącego obowiązku powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, a nadto - bezskuteczne nałożenie na skrzącego identycznego obowiązku i to na okres 3 lat wcześniejszym wyrokiem sądowym z dnia [...] skazującym skarżącego za taki sam czyn popełniony pod działaniem alkoholu (vide załączona do wniosku informacja z KRK). Już samo zestawienie wynikających z powyższych wyroków okresów spożywania przez skarżącego alkoholu wskazujących na jego co najmniej nadużywanie, z możliwością skierowania na badanie także li tylko w przypadku zatrzymania kierowcy prowadzącego pojazd w stanie nietrzeźwości (wspomniany wyżej art. 122 ust. 1 pkt 3b ustawy) świadczy samo za siebie.

Wbrew wywodom skarżącego poza załączonymi do wniosku prokuratora dowodami w postaci dokumentów organ dysponował jednocześnie wynikającą z akt skarżącego jako kierowcy informacją o ukaraniu go orzeczeniem Kolegium do Spraw Wykroczeń przy Sądzie Rejonowym w T. z dnia [...] za wykroczenie z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości (1,10 ‰). Tego rodzaju czyn obecnie stanowi przestępstwo.

Jednak już samo nadużywanie alkoholu przez osobę dysponującą prawem jazdy, bez konieczności by towarzyszyło mu popełnienie przestępstwa lub wykroczenia (w tym w zakresie ruchu drogowego) stanowi, z uwagi na nasuwające się wątpliwości, czy nie wchodzi w grę uzależnienie od tego środka, wystarczającą podstawę do skierowania takiej osoby na badanie lekarskie.

Obligowany wnioskiem prokuratora do przeprowadzenia z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie objętym tymże wnioskiem, organ I instancji już wszczynając je posiadał w ocenie Sądu, wystarczające materiały wskazujące na zaistnienie przesłanek do wydania na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia, czy istnieją przeciwwskazania psychofizyczne do kierowania przez niego pojazdami, a w szczególności uprawdopodobnione zostało istnienie u niego takich przeciwwskazań. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący mimo zawiadomienia go przez organ o wszczęciu na skutek prokuratorskiego wniosku postępowania z powołaniem się na przepisy materialnoprawne mające zastosowanie w sprawie, nie skorzystał z wynikającej z tegoż zawiadomienia możliwości stawienia się w urzędzie w zakreślonym terminie i zgłoszenia uwag do postępowania, jakkolwiek w zawiadomieniu wskazano, że w razie niestawienictwa, po upływie wymienionego w nim terminu zostanie wydana decyzja.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący zastosował się do decyzji organu I instancji i wykonując ją poddał się badaniu w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, którego wynik okazał się dla niego niekorzystny, bowiem w dniu [...] orzeczono istnienie u niego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi ze wskazaniem zgłoszenia się za rok na badania kontrolne. Orzeczenie to było wynikiem badania przeprowadzonego przez lekarza specjalistę w oparciu o przepisy rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. (Dz. u. Nr 2, poz. 15) w kierunku wskazanym w decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] to jest w kierunku, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący po zapoznaniu się z omawianym orzeczeniem, nie kwestionując jego treści poprzez odwołanie się do właściwego organu wyższego stopnia (w niniejszym przypadku Instytutu Medycyny Pracy w Ł.), wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta T. kierującej go na badanie. Tym samym orzeczenie to uzyskało przymiot ostateczności. W świetle szczegółowego uregulowania w rozporządzeniu z dnia 7 stycznia 2004 r. procedury dotyczącej badań lekarskich, nie istnieje możliwość wyeliminowania tegoż orzeczenia z obrotu prawnego, a więc pozostanie ono wiążące nawet w sytuacji, gdyby doszło do ewentualnego uchylenia skierowania na badania, którego jest wynikiem.

Orzeczenie lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we Włocławku stanowi potwierdzenie trafności decyzji Prezydenta Miasta Torunia z dnia [...], chociaż skarżący nie wspominał o nim w odwołaniu od niej, jak również pomija je w skardze od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Orzeczenie to nie może być nieuwzględnione przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji organu II instancji, tym bardziej, że dotyczyło stanu zdrowia skarżącego na dzień badania, a więc w czasie podnoszonej przez niego abstynencji.

Organ rozpatrujący odwołanie obligowany jest do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem ogólnych zasad administracyjnej procedury, a poczynione przez niego ustalenia winno odzwierciedlać uzasadnienie rozstrzygnięcia odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W szczególności organ odwoławczy winien odnieść się w swej decyzji do wniosków i zarzutów wynikających z odwołania.

Jakkolwiek uzasadnienie decyzji organu I instancji jest niezbyt jasne, to w motywach decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyraźnie wskazano, że zastrzeżenia, czyli wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy wynikają z nadużywania przez niego alkoholu, a źródłem tych zastrzeżeń jest w szczególności wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia [...], którym orzeczono wobec skarżącego obowiązek powstrzymywania się od nadużywania alkoholu, a który to środek porbacyjny jest stosowany, gdy z zachowania sprawcy przestępstwa wynika, iż jest on zagrożony uzależnieniem od alkoholu, a więc go nadużywa. Zatem bezzasadny jest ponowiony w skardze do Sądu zarzut odwołania, iż organ II instancji nie wyjaśnił na czym, jego zdaniem, polegają zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego, czy też okoliczności przemawiające za skierowaniem go na badanie i jaka jest ich geneza.

Nie ustosunkowało się natomiast SKO w T. do argumentów skarżącego, że po wydaniu powołanego w decyzji organu I instancji tego samego wyroku z [...]alkoholu w ogóle nie spożywa, czego dowodem jest przedkładane przez niego zaświadczenie lekarskie stwierdzające wszycie do ciała środka uniemożliwiającego używanie napojów alkoholowych oraz poprawa relacji z żoną. Jak stwierdzono w skardze, na okoliczność pozytywnej zmiany postępowania skarżącego organ II instancji powinien przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadzić dowód z akt sprawowanego nad nim w wyniku wspomnianego wyroku dozoru kuratorskiego.

Jakkolwiek rozstrzygnięcie SKO winno zapaść w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie przezeń orzekania, to ewentualne ustalenie przez ten organ, że po lipcu lub listopadzie [...]. skarżący istotnie nie pije alkoholu, w konfrontacji z ostatecznym, istniejącym i wiążącym orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia [...] nie mogłoby w ocenie Sądu zadecydować o zmianie dotychczasowego niekorzystnego dla skarżącego stanowiska tego organu co do istnienia przesłanek do skierowania go na badania w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy. Powyższe orzeczenie stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych wydał bowiem lekarz posiadający wiedzę medyczną niezbędną do badań kierowców i to, jak podkreślono wyżej, w czasie, gdy od szeregu miesięcy, jak twierdzi skarżący, pozostawał w abstynencji, a więc niewątpliwie taką możliwość, wydając orzeczenie dopuścił, a mimo to stwierdził brak warunków zdrowotnych "bycia" przez niego przynajmniej rok (wyznaczona data badań kontrolnych) kierowcą.

Stąd też, mimo że nieprzeprowadzenie powyższego dowodu i zaniechanie jego oceny, podobnie jak i nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do podnoszonych przez skarżącego innych argumentów na okoliczność abstynencji jest równoznaczne z naruszeniem przez SKO art. 7, 77 §1 i 80 kpa w zw. z art. 107 kpa, to wskazane naruszenie, jako nie mające wpływu na wynik sprawy nie może skutkować uwzględnieniem skargi.

Z tych samych przedstawionych wyżej względów Sąd odmówił przeprowadzenia wnioskowanego w skardze dowodu z akt sprawowanego nad skarżącym przez kuratora dozoru.

Z kolei załączone do skargi dwa orzeczenia – lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T. z dnia [...] i psychologa Pracowni Psychologicznej dla Kierowców Spółdzielni Pracy "S." w T. z dnia [...], jakkolwiek wystawione przez uprawnione podmioty, nie mogły być wzięte pod uwagę w niniejszym postępowaniu, bowiem Sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji przy uwzględnianiu stanu faktycznego istniejącego na dzień jej wydania, to jest [...].

Wymienione orzeczenia stanowiąc środek dowodowy przewidziany w art. 76 § 2 kpa będą natomiast mogły, być przez skarżącego wykorzystane w innym postępowaniu – dotyczącym cofnięcia mu uprawomocnień do kierowania pojazdami, które organ zobowiązany będzie wszcząć z urzędu w związku z pozostającym w obrocie prawnym (nawet w razie uchylenia decyzji kierującej na badania) orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] Orzeczenie uprawnionego lekarza stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oznacza bowiem utratę warunku niezbędnego do uzyskania lub posiadania uprawnienia do prowadzenia pojazdów (art. 90 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W razie potrzeby, w sytuacji istnienia rozbieżnych orzeczeń lekarskich i konieczności posiadania dla ich oceny specjalistycznej wiedzy medycznej, organ władny jest we wspomnianym postępowaniu przeprowadzić dowód z opinii biegłego.

W świetle przedstawionych wyżej ustaleń i ocen brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie zostały podważone przesłanki skierowania skarżącego na badanie lekarskie mimo stwierdzenia naruszeń przez organ przepisów procedury, w związku z czym na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi.

Nadmienić należy, że z uwagi na to, że poza oceną Sądu pozostają względy celowości i słuszności wydania kwestionowanego rozstrzygnięcia, nie mogły być wzięte przy rozpatrywaniu skargi po uwagę ograniczenie możliwości zarobkowych skarżącego oraz trudności w wykonywaniu orzeczonej wobec skarżącego kary ograniczenia wolności.

Sąd nie orzekł, stosownie do wniosku skarżącego, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość tego wniosku, bowiem poprzez, poddanie się przez skarżącego badaniu lekarskiemu decyzja została już wykonana, a nadto w myśl art., 60 § 6 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., wstrzymanie wykonania aktu upada z chwilą wydania wyroku niezależnie od jego treści. W powyższym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd umorzył postępowanie.