Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 90/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung (spr.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...] 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. M. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) stanowiącą 22 % podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. orzekającą o utracie przez Z. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Z. M. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy w dniu [...] stycznia 2004 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, zaś w dniu [...] września 2009 r. zrezygnowała z podjęcia zatrudnienia do którego została skierowana przez Urząd Pracy w dniu [...] września 2009 r.

Z uwagi na powyższe Prezydent W. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2009 r. orzekł o utracie przez Z. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] września 2009 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny podjęcia odpowiedniej pracy. Od tej decyzji Z. M. złożyła odwołanie wskazując iż powyższa decyzja jest dla niej krzywdząca ponieważ uniemożliwia jej ubieganie się o pracę w charakterze pracownika administracyjno-biurowego zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.

Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] wskazał, iż zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, Starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Wojewoda [...] podkreślił, iż przepis powyższy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Dalej organ wyjaśnił, iż z akt sprawy wynika, że Z. M. w dniu [...] września 2009 r. zrezygnowała z podjęcia pracy w Z. na stanowisku pomoc [...]. Głównym argumentem podnoszonym przez ww. w odwołaniu jest brak zainteresowania pracą w zaproponowanym charakterze, bowiem skarżąca poszukuje pracy na stanowisku pracownika administracyjno-biurowego. Zdaniem organu propozycja pracy przedstawiona przez Urząd Pracy jest zgodna z definicją odpowiedniej pracy zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 16 cytowanej ustawy, która oznacza zatrudnienie lub inna pracę zarobkową podlegającą ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisu art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne ustalenie, że odmówiła przyjęcia zaproponowanej pracy i stało się to bez uzasadnionej przyczyny.

Wskazała, iż otrzymując skierowanie na rozmowę kwalifikacyjną została poinformowana, ze rozmowa ta ma się odbyć w dniu [...] września 2009 r. Ze względu na fakt, że jest osobą odpowiedzialną i zależy jej na znalezieniu pracy, pojechała w wyznaczonym dniu na rozmowę. Tam jednak okazało się, ze pracodawca będzie chciał ponownie się z nią spotkać następnego dnia. Argumentem uzasadniającym taki przebieg wydarzeń nie była choroba osoby z którą miała się spotkać czy jakieś wyjątkowe zdarzenie, lecz zbyt duża ilość osób, które stawiły się na rozmowę kwalifikacyjną. Wskazała wtedy, iż nie stawi się w następnym dniu, bowiem nie ma pieniędzy na kupno kolejnych biletów, nie odmówiła więc bez uzasadnionej przyczyny podjęcia propozycji pracy. Wskazała, iż jej sytuacja materialna jest dramatyczna, a pieniądze jakie wydałaby na zakup biletów stanowią niezbędny składnik budżetu domowego pozwalający jej przeżyć i zakupić podstawowe produkty żywnościowe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z kolei art. 2 ust. 1 pkt 16 tej ustawy stanowi, że odpowiednią pracą jest zatrudnienie lub inna praca zarobkowa, która podlega ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania której bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na jej wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin.

Bezspornym w sprawie jest, iż Z. M. została zarejestrowana jako bezrobotna w dniu [...] stycznia 2004 r. oraz została poinformowana o ciążących na niej obowiązkach, o czym świadczy złożony przez nią podpis na karcie rejestracyjnej oraz informacyjnej znajdujących się w aktach administracyjnych.

Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy warunkuje uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, a zarazem zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.

W dniu [...] września 2009 r. Urząd Pracy W. wystawił skarżącej skierowanie na rozmowę kwalifikacyjną do [...] sp. z o. o.. W., [...] rozmowa miała się odbyć w dniu [...] września 2009 r. W rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą jest zatem, czy w istocie doszło do odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji zatrudnienia przez skarżącą w [...] co w konsekwencji spowodowało pozbawienie skarżącej statusu bezrobotnego na okres 120 dni.

Z dokonanych ustaleń organu wynika, że skarżąca w dniu [...] września 2009 r. a zatem w terminie wyznaczonym przez pracownika Urzędu Pracy stawiła się w celu odbycia rozmowy kwalifikacyjnej z przedstawicielem pracodawcy. Do rozmowy tej jednak nie doszło jak twierdzi skarżąca, a czego organ nie badał, z uwagi na fakt iż na rozmowę stawiła się bardzo duża ilość osób i jej kontynuacja miała się odbyć w dniu następnym, t.j. [...] września 2009 r. Jak twierdzi skarżąca z uwagi na brak środków finansowych na bilet, poinformowała osobę która z nią rozmawiała, iż nie ma środków do życia i nie stać jej na kolejny przyjazd do [...]. Ze znajdującego się w aktach sprawy skierowania wynika, iż rozmowa kwalifikacyjna faktycznie została przesunięta na dzień [...] września 2009 r. a skarżąca odmówiła uczestnictwa w rozmowie kwalifikacyjnej ze względu na brak biletu. W tej sytuacji organ przedwcześnie wywiódł, że zachowanie skarżącej stanowi nieuzasadnioną odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia.

Zdaniem Sądu, aby można było uznać, iż skarżąca odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, konieczne było ustalenie jaka była faktyczna sytuacja w dniu [...] września 2009 r., która spowodowała iż rozmowa kwalifikacyjna ze skarżącą w tym dniu nie odbyła się. Wskazać należy, iż skarżąca jako przyczynę niestawiennictwa w dniu [...] września 2009 r., w nowym terminie, wyznaczonym już przez składającego ofertę, wskazała brak środków finansowych na zakup biletu celem przyjazdu do siedziby [...]. Tę okoliczność organy obu instancji w ogóle pominęły w uzasadnieniach decyzji, co nie pozwala na dokonanie kontroli decyzji w tym zakresie.

W ocenie Sądu organy obu instancji z naruszeniem przepisów art. 7-9, art. 75, art. 77 oraz art. 80 kpa nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanych decyzjach, pomimo przysługujących im uprawnień i spoczywającego na nich obowiązku czynienia własnych ustaleń. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie miało bowiem wyjaśnienie okoliczności związanych z uzasadnieniem przyczyn niestawiennictwa skarżącej w spółce składającej w Urzędzie Pracy ofertę pracy, w dniu [...] września 2009 r. oraz powody dla których rozmowa kwalifikacyjna, na którą skierowanie skarżąca otrzymała w dniu [...] września 2009 r. nie odbyła się pomimo iż Z. M. w tym dniu stawiła się u składającego ofertę pracy.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy jeszcze raz wnikliwie przeanalizują przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do pozbawienia skarżącej statusu bezrobotnego.

Kierując się powyższym rozważaniami Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na mocy art. 152 powołanej ustawy.