Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 1/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, art 151, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi małoletniego Y. K. działającego przez przedstawiciela ustawowego S. K. K. na przewlekłość Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Wojewody do załatwienia wniosku S. K. K. działającego w imieniu małoletniego Y. K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy; II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia sprawy w załatwieniu ww. wniosku; III. stwierdza, że przewlekłość ta nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego małoletniego Y. K. działającego przez przedstawiciela ustawowego S. K. K. kwotę [...]- zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. (data wpływ do organu: [...] grudnia 2021 r.) S. K. K. działając w imieniu małoletniego Y. K. (dalej również jako: skarżący), reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w sprawie udzielenia małoletniemu Y. K. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 7, 8, 12, 35 § 1 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz wniesiono o:

1. stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

2. orzeczenie o wymierzeniu organowi grzywny stosownej, ustalonej przez Sąd wysokości;

3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi odniesiono, że choć skarżący złożył wniosek grudniu [...] października 2020 r., jednak pomimo upływu 13 miesięcy sprawa nie została zakończona w terminie. Skarżący podkreślił, że w toku postępowania uzyskał informacje, iż część złożonych przez niego dokumentów została zagubiona, co naraziło go na dodatkowy stres. W ocenie skarżącego działanie organu narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego w zakresie terminów załatwienia sprawy. Dodatkowo uzasadnieniu skargi wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej wysokości połowy dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2020.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. (data wpływ do organu: [...] sierpnia 2020 r.) S. K. K. wystąpił do Wojewody z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej małoletniemu Y. K. (dalej również jako: małoletni). Jako podstawę ubiegania się o przedmiotowe zezwolenie wskazano pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej razem z ojcem S. K. K., ob. [...], posiadającym zezwolenie na pobyt czasowy i pracę. Ponadto, w tym samym dniu z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zwróciła się matka małoletniego - M. P..

Złożony wniosek zawierał braki formalne, które zostały uzupełnione w dniu [...] marca 2021 r. W związku z ich uzupełnieniem, pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wojewoda poinformował wnioskodawcę o wszczęciu postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy małoletniego oraz że decyzja w sprawie zostanie podjęta do [...] października 2021 r.

W związku z brakiem dokumentów niezbędnych do wydania decyzji pozytywnej w sprawie, Wojewoda, pismem z dnia [...] maja 2021 r. wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia niezbędnych dokumentów, a pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. (data wpływu do organu: [...] czerwca 2021 r.) M. P., matka małoletniego, uzupełniła wniosek. Ponieważ z przedłożonych dokumentów nie wynikało, że małoletni jest dzieckiem S. K. K. oraz M. P., a tym samym nie udowodniono posiadania przez małoletniego celu pobytu - pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z ojcem, posiadającym zezwolenie na pobyt czasowy. Dołączone do akt tłumaczenie dokumentu "Zaświadczenie o pokrewieństwie w rodzinie" nie było tłumaczeniem żadnego ze złożonych wraz z nim dokumentów źródłowych sporządzonych w języku obcym. W związku z powyższym, pismem z [...] czerwca 2021 r. Wojewoda poinformował S. K. K. o konieczności uzupełnienia m.in. "Zaświadczenia o pokrewieństwie w rodzinie", z którego zostało wykonane złożone do akt tłumaczenie lub uzupełnienia tłumaczenia dokumentu źródłowego, znajdującego się w aktach. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] września 2021 r. (data wpływu do organu: [...] września 2021 r.) uzupełniono szereg innych dokumentów, dołączając wyjaśnienia, że "wszystkie oryginalne dokumenty dotyczące spraw zostały przesłane" oraz że "oryginał jest tylko jeden i nie można go podzielić na 4 części".

Pomimo niezastosowania się do wezwania organu pismem z dnia [...] października 2021 r. (data wpływ do organu: [...] października 2021 r.) matka małoletniego zwróciła się z wnioskiem o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Następnie w dniu [...] listopada 2021 r. do Wojewody wpłynęło ponaglenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania złożone przez pełnomocnika ojca małoletniej.

Następnie, w dniu [...] listopada 2021 r. (data wpływ do organu: [...] grudnia 2021 r.) uzupełniono oryginał dokumentu źródłowego w języku [...], którego tłumaczenie zostało złożone do wniosku na wcześniejszym etapie postępowania. Tym samym złożono dokument potwierdzający, że małoletni jest dzieckiem S. K. K.. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. Wojewoda udzielił małoletniemu zezwolenia na pobyt czasowy.

W dalszej części odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu prowadzenia postępowania w sposób przewlekły, że w ocenie organu brak jest podstaw do stwierdzenia aby przewlekłe prowadzenie postępowania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przebieg niniejszego postępowania nie był skutkiem lekceważenia obowiązujących przepisów, czy braku świadomości ciążących na Wojewodzie obowiązków, ale wynikiem lawinowego wzrostu ilości składanych wniosków a także sytuacją epidemiologiczną, która wystąpiła na terytorium Polski w okresie prowadzenia postępowania. Ponadto należy podkreślić, że w przedmiotowym postępowaniu Wojewoda przeprowadzał wyłącznie czynności mające na celu jak najszybsze zakończenie postępowania.

Odnosząc się z kolei do zarzutu niezałatwienia sprawy pomimo uzupełnienia niezbędnych dokumentów wyjaśniam, że komplet dokumentów pozwalający na wydanie decyzji pozytywnej w sprawie, został złożony w tym samym dniu, w którym złożono przedmiotową skargę.

Wojewoda zwrócił również uwagę, że choć w treści skargi wskazano, że S. K. K. "personalnie zwracał się do Urzędu z prośbą o wyjaśnienie przyczyny przewlekłości postępowania oraz ewentualnego udzielenia informacji w sprawie, jednak wnioski te nie zostały w żaden sposób rozpoznane", to jednak analiza akt sprawy wskazuje, że zarówno cudzoziemiec, jak i jego małżonka ani razu nie zwrócili się z takim wnioskiem lub zapytaniem, zarówno pisemnie, jak i za pośrednictwem poczty elektronicznej lub infolinii. W złożonym wniosku o przyspieszenie rozpoznania sprawy także nie zawarto prośby o udzielenia jakichkolwiek wyjaśnień. Zarówno cudzoziemiec, jak i jego pełnomocnik (prawidłowe pełnomocnictwo wpłynęło od organu wraz ze skargą), nie kontaktowali się także z organem w celu skorzystania z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, pomimo że S. K. K. kilkukrotnie został poinformowany o przysługującym mu do tego prawie.

Organ nie zgodził się również z kolejnym zarzutem wskazanym w treści skargi - dotyczącym zagubienia części dokumentów. W treści skargi wskazano, że cudzoziemiec otrzymał od organu informację o zagubieniu części dokumentów złożonych do akt. W treści skargi nie wskazano jednak jakie dokumenty miały ulec zagubieniu oraz w jaki sposób miał otrzymać o tym informacje. Jak wskazano powyżej, S. K. K. poza składaniem za pośrednictwem operatora pocztowego uzupełnień oraz przesyłaniem wiadomości e-mail z informacją o przesłaniu kompletu dokumentów, nie kontaktował się w inny sposób z organem. Nie jest więc możliwe, by uzyskał informacje o zagubieniu dokumentów. Jedyne informacje kierowane do cudzoziemca dotyczyły konieczności uzupełnienia prawidłowych i kompletnych dokumentów, a wszystkie dokumenty złożone dokumenty w sprawie znajdują się w aktach przedmiotowego postępowania.

Odnosząc się do żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej należy wskazać, że w skardze brak jest jakiegokolwiek argumentacji przemawiającej za przyznaniem rekompensaty finansowej. Wymieniony nie wskazał jakoby doznał krzywdy w związku z przewlekłym prowadzeniem sprawy, którą należałoby zrekompensować i która to okoliczność mogłaby podlegać ocenie Sądu orzekającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej również jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Równocześnie, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 powyższej ustawy kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia bezczynności Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego o udzielenia małoletniemu Y. K. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowany przez strony. Zauważyć przy tym należy, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego poprzedziło wniesienie ponaglenia, co oznacza, że skarżąca wyczerpała wymogi formalne określone w art. 53 § 2b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo zważyć należy, że wniosek skarżącego został rozpoznany decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...], którą udzielono małoletniemu zezwolenia na pobyt czasowy ze względu na inne okoliczności na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] marca 2022 r.

W tym miejscu wskazać należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 K.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 K.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).

Kodeks postępowania administracyjnego precyzuje przy tym, w art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a., że przewlekłość ma miejsce, w sytuacji, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Konsekwentnie w orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość postępowania należy traktować jako stan sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ wydał finalną decyzję, gdyż jest ona zjawiskiem niezmiennym, co najwyżej stopniowalnym. Stąd z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie nie podejmuje działań charakteryzujących się koncentracją, względnie mają one charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie postawić zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do końcowego załatwienia sprawy. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt III SAB/Po 20/21, Baza NSA).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że do dnia wniesienia skargi do sądu Wojewoda prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Stan ten ustał dopiero na skutek wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. Wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty nie wyłączało jednak uwzględnienia wniesionej skargi, a jedynie skutkowało koniecznością umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności, tj. w zakresie wynikającym z art. 149 § 1 pkt 1 powyższej ustawy o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku wydanego w niniejszej sprawie.

Równocześnie, w ocenie Sądu przyjąć należało, że Wojewoda dopuścił się w niniejszej sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 2 sentencji wyroku). Zauważyć bowiem należy, że podejmowane przez organ w sprawie poszczególne czynności nie charakteryzowały się niezbędną koncentracją, co niewątpliwie wpłynęło na termin załatwienia sprawy.

Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał przy tym, że przewlekłość nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a powołanej powyżej ustawy, jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań oraz bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, Baza NSA). Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w K.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej. W przedmiotowej sprawie nie sposób doszukać się złej woli po stronie Wojewody, która skutkowałaby unikaniem załatwienia sprawy administracyjnej. Dokonując powyższej oceny Sąd miał na względzie również podnoszone przez Wojewodę okoliczności, dotyczące dużej ilości spraw oraz konieczności równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływu pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i braku możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych, jak również brak przedłożenia przez skarżącego niezbędnych dokumentów. Sąd podzielił przy tym ocenę Wojewody, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, aby w sprawie doszło do zagubienia części dokumentów. W szczególności w treści skargi nie wskazano jakie dokumenty miały ulec zagubieniu oraz w jaki sposób skarżący miał otrzymać o tym informacje.

W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę (pkt IV sentencji) na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kontekście wniosku skarżącego o przyznanie od organu rzecz sumy pieniężnej lub wymierzenia grzywny organowi Sąd zaznacza, że fakt stwierdzenia bezczynności, sam w sobie nie stanowi dostatecznej przesłanki do przyznania sumy pieniężnej od organu na rzecz skarżącej. Gdyby był taki zamiar ustawodawcy wówczas brzmienie przepisu miałoby treść odmienną, obligując wprost sąd do przyznania sumy pieniężnej lub grzywny, a nie jedynie ustanawiając taką możliwość. Obowiązujące w tej materii jedynie fakultatywne działanie sądu - bez jednoczesnego sprecyzowania przesłanek w ustawie - oznacza, że wybór czy zastosować ten środek leży całkowicie w gestii oceny sądu, a przesądzające są w istocie konkretne, szczególne okoliczności faktyczne całokształtu danej sprawy. Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ponadto, przyznanie sumy pieniężnej wobec strony postępowania pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty), jakich doznała strona skarżąca na skutek bezczynności organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wniesionej skargi. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 30/21, Baza NSA). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wykazała, aby na skutek bezczynności doznała uszczerbku majątkowego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.

Zasądzając kwotę [...]zł tytułem zwrotu zastępstwa procesowego we Sąd uwzględnił treść art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powyższym przepisem sąd może miarkować koszty postępowania, a jego zastosowanie w niniejszej sprawie uznać należało za zasadne. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł bowiem trzy jednakowo brzmiące skargi dotyczące postępowań zainicjowanych wnioskami skarżącego o udzielenie pobytu czasowego dla jego małoletnich dzieci. Wszystkie wniesione skargi dotyczyły takiego samego stanu faktycznego i prawnego, cechuje je tożsama treść, jak również podnoszone są w nich jednakowe wnioski i zarzuty. W ocenie Sądu uzasadnionym powodem miarkowania kosztów zastępstwa procesowego jest okoliczność wniesienia skarg w wielu sprawach tożsamych co do okoliczności faktycznych i prawnych, przez co wymagających mniejszego nakładu pracy. Ponadto rozpatrywana sprawa rozpatrzona została w trybie uproszczonym, zatem bez konieczności stawiennictwa pełnomocnika na rozprawie. Tym samym również w tym aspekcie mniejszy nakład pracy pełnomocnika, w ocenie Sądu uzasadnia obniżenie wynagrodzenia.