Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 409/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 i ust. 5,  art. 6,  art. 89 ust. 1 pkt 2 i  ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 134,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a,  art. 152,  art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 6,  par. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz Spółki A kwotę 2817 zł (dwa tysiące osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego w "[...]" na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj. z 2005r. Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91, art. 129 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych ( Dz..U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. ) wymierzył Spółce A karę pieniężną w kwocie 12.000 złotych z tytułu urządzania gier na automacie "[...]", typ video multigame,, nr fabryczny "[...]", poza kasynem gry, w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, prowadzonym przez Spółkę A w lokalu "[...]" w "[...]". W uzasadnieniu organ podniósł, iż w toku prowadzonego uprzednio postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych, funkcjonariusze Urzędu Celnego w dniu "[...]" skontrolowali wskazany punkt gier i w ramach tej kontroli przeprowadzony został eksperyment polegający na odtworzeniu przebiegu gry na znajdującym się w lokalu automacie. Eksperyment ten wykazał, że zainstalowane w poddanym kontroli automacie oprogramowanie – implikujące zasady jego funkcjonowania, pozwala na prowadzenie gier, w których wartość stawki za udział w jednej grze osiąga wymiar 100 punktów kredytowych, odpowiadających równowartości kwoty 10 złotych. Tym samym, automat umożliwiał grę za stawki wyższe, niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. Powyższa okoliczność stanowiła podstawę zatrzymania niniejszego urządzenia w charakterze dowodu rzeczowego oraz zainicjowała postępowanie karnoskarbowe w sprawie urządzania i prowadzenia gier na automatach wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zatrzymany automat został poddany badaniu przez biegłego sądowego dysponującego niezbędną wiedzą specjalistyczną z zakresu budowy i funkcjonowania tego rodzaju urządzeń, którego opinia z dnia "[...]" nie tylko w całej rozciągłości potwierdziła stan faktyczny ustalony uprzednio przez funkcjonariuszy Służby Celnej, a także ujawniła dodatkowe okoliczności świadczące o tym, że urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...]" cofnięto rejestrację przedmiotowego automatu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Celnej rozstrzygnięciem z dnia "[...]". Następnie wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 577/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Spółki jako bezzasadną. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 października 2011 r. W ocenie organu cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, oznacza, że automat ten nie spełnia warunków wskazanych w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jaki i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Zatem nie może być uznany za automat o niskich wygranych. Cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji, którą Spółka A nie dysponowała. Jednocześnie niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry. Tymczasem przedmiotowy automat użytkowany był poza kasynem - w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, zlokalizowanym w "[...]" w "[...]". Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12 000 zł od każdego automatu. Podkreślono przy tym, iż w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 141 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Mimo że zakwestionowane urządzenie użytkowane było w działającym legalnie punkcie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak nie spełniało określonych prawem wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie go do kategorii automatów o niskich wygranych. Zaznaczono również, iż przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie i ocena stanu faktycznego w kontekście ziszczenia się przesłanek przesądzających o zasadności wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a nie rozstrzygnięcie kwestii zgodności lub niezgodności automatu do gier z warunkami rejestracji i wymogami określonymi w obowiązujących przepisach prawa. Kwestia ta znalazła bowiem ostateczne rozstrzygnięcie w decyzjach organów podatkowych obu instancji oraz w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółka A, podnosząc zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, że przebadany automat jest automatem do gier o niskich wygranych, a nadto spółka nie dokonała we wskazanym automacie żadnych zmian, które mogłyby skutkować utratą przez ten automat charakteru automatu "niskostawkowego". Zarzucono także naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez dowolne uznanie, że wskazany automat nie spełnia wymogów technicznych przewidzianych dla automatów o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatów o niskich wygranych, a co za tym idzie, nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi. W związku z powyższym, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędne przekonanie, iż Spółka A naruszyła warunki udzielonego zezwolenia w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, tj. urządzała poza kasynem gry na automatach, które nie są automatami o niskich wygranych. Zebrany materiał dowodowy w ocenie spółki jest całkowicie sprzeczny z kompletną i dotychczas niepodważoną dokumentacją rejestracyjną. Podkreślono, iż sporny automat był kwalifikowany przez szereg instytucji i urzędów państwowych jako automat do gier o niskich wygranych i uzyskał pozytywną opinię jednostek badających, poświadczenie rejestracji przez Ministra Finansów i przeszedł kontrolę weryfikacyjną w punkcie gier. Jednocześnie wskazano, iż czyn z art. 107 § 1 kodeksu karnego skarbowego, tj. urządzanie lub prowadzenie gier na automatach wbrew przepisom ustawy lub warunkom zezwolenia, jest czynem umyślnym, a tym samym, należało wykazać, że spółka świadomie uzyskała opinię niezgodną z prawdą lub też dokonała zmian w automacie.

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że zastosowano prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym. Organ odwoławczy wskazał, że organy podatkowe nie podważają faktu, iż Spółka A prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne zezwolenie (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]), a punkt gier, w którym znajdował się przedmiotowy automat jest punktem gry wpisanym do załącznika nr 1 do wskazanej decyzji. Jednakże w związku z tym, że jak ustalono w toku przeprowadzonego postępowania, na przedmiotowym automacie został przekroczony ustawowy próg limitujący wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze, decyzją z dnia "[...], utrzymaną następnie w mocy przez organ drugiej instancji, cofnięto rejestrację automatu przed jej wygaśnięciem w związku z nie spełnianiem warunków określonych w ustawie. Skarga na powyższą decyzję została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, który stał się prawomocny od dnia 14 października 2011 r. Tym samym zostało potwierdzone, że przedmiotowy automat nie spełniał kryteriów warunkujących uznanie go za automat do gier o niskich wygranych. W ocenie organu cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji, w konsekwencjach swych równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który eksploatowany może być wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez ministra finansów koncesji. Tym samym oczywistym jest, że niedozwolone jest urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry, a więc również w punkcie gier na automatach o niskich wygranych. Zgodnie zaś z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w zw. z ust. 2 pkt 2, urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej wynoszącej 12.000 zł od każdego automatu. Organ nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym przez Sąd w wyroku poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi w pełnym zakresie. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że zarówno wynik zakończonego prawomocną decyzją postępowania w sprawie cofnięcia rejestracji, jak i postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, które są postępowaniami administracyjnymi, nie jest uzależniony od kwestii umyślnego bądź nieumyślnego działania strony.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka A, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i zarzucając naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu I Instancji i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

- art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy;

- art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona;

- art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a także ewentualnie art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię i dowolne uznanie, że automat nie spełnia wymogów technicznych wymaganych dla automatów o niskich wygranych, nie spełnia zatem definicji automatu o niskich wygranych, a co za tym idzie nie jest automatem o niskich wygranych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z posiadanymi przez Spółkę i organ dokumentami urzędowymi, zaś skarżąca nie dokonywała w badanym automacie żadnych zmian;

- art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez bezpodstawne uznanie, iż zachodzą przesłanki do wymierzenia kary z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, podczas gdy Spółka prowadziła działalność w oparciu o ważne i legalne dokumenty urzędowe świadczące o tym, ze automat jest automatem do gier o niskie wygrane, a Spółka A nie dokonała żadnych zmian w automacie, mogących świadczyć o tym, iż automat przestał być automatem "niskostawkowym", natomiast w momencie cofnięcia poświadczenia rejestracji dla tego automatu, spółka nie urządzała już na nim gier;

- art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych; art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Rzeczypospolitej Polskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej oraz zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poprzez zastosowanie przepisu art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, mimo, iż z powodu braku jego uprzedniej notyfikacji, narusza on przytoczone przepisy.

Podniesiono również, iż zastosowano przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest jedynie sprawdzenie, czy zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy jej podejmowaniu nie zostały w sposób istotny naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Należy również podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej w dalszej części uzasadnienia p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jednakże nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze są zasadne.

Warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określa ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540, ze zm.), zwana w dalszej części uzasadnienia u.g.h. W myśl art. 2 ust. 3 powołanej ustawy grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, a także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy ( art. 2 ust. 5 cytowanej ustawy). Działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.), przy czym urządzanie takich gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry (art. 14 ust. 1 u.g.h.). Przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej. Wysokość kary pieniężnej wymierzanej w takim przypadku wynosi 12 000 zł od każdego automatu (ust. 2 pkt 2). Natomiast przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Stosownie zaś do art. 141 u.g.h. w odniesieniu do organizowania zgodnie z art. 129-140 gier na automatach w salonach gier na automatach (pkt 1), gier na automatach o niskich wygranych w punktach gier na automatach o niskich wygranych (pkt.2) nie stosuje się art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Jak wynika z akt sprawy organy orzekające w toku postępowania administracyjnego, na podstawie art. 89 ust.1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., nałożyły na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych., uznając, że spółka dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, poprzez urządzanie gry na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając zasadność wydanych decyzji organy wskazały, że w toku toczącego się wcześniej postępowania w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu przeprowadzono eksperyment, który wykazał, że przedmiotowy automat umożliwia grę za stawki wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Okoliczność ta była podstawą zatrzymania wskazanego automatu, a następnie poddania go badaniu przez biegłego sądowego, który w opinii z dnia "[...]" stwierdził, iż urządzenie to funkcjonuje w sposób naruszający obowiązujące wymogi prawne i to w znacznie szerszym zakresie, niż ujawniono to podczas przeprowadzonej kontroli. W związku z powyższym, decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego cofnął rejestrację przedmiotowego automatu do gier. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Spółkę A Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Następnie wyrokiem z dnia 13 września 2011r., sygn. akt II SA/Ol 577/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Spółki A na decyzję organu drugiej instancji jako bezzasadną. Wyrok uzyskał klauzulę prawomocności w dniu 14 października 2011 r.

W świetle powyższych okoliczności organy uznały, że cofnięcie rejestracji przedmiotowego automatu z powodu przekroczenia w tym urządzeniu wskazanych ustawą progów limitujących wartość jednorazowej wygranej oraz wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze oznacza, że nie spełnia on warunków wskazanych zarówno w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, nie może zatem być uznany za automat o niskich wygranych, legalnie eksploatowany w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż sprzeciwiają się temu obowiązujące w tym zakresie normy prawa materialnego. W ocenie organów cofnięcie rejestracji automatu na skutek niezgodności jego stanu rzeczywistego z warunkami rejestracji równoznaczne jest z zakwestionowaniem statusu takiego urządzenia jako automatu do gier o niskich wygranych i zrównaniem go z automatem do gier zdefiniowanym w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, który może być eksploatowany wyłącznie w kasynie gry, na podstawie zatwierdzonego regulaminu i udzielonej przez Ministra Finansów koncesji, którą Spółka A nie dysponowała. Ponieważ sporny automat użytkowany był poza kasynem, tj. w punkcie gier na automatach o niskich wygranych, a urządzanie gier na tego rodzaju automacie w miejscu innym niż kasyno gry jest niedozwolone, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt w zw. z ust. 2 pkt 2 u.g.h. została nałożona na skarżącą spółkę kara pieniężna.

W ocenie Sądu zaprezentowana przez organy argumentacja jest wadliwa. Należy przede wszystkim podkreślić, iż w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu o niskich wygranych "[...]", typ video multigame, nr fabryczny "[...]", rozpoczął się spór pomiędzy Spółką A, a organami administracji publicznej, który został zakończony prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 577/11. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 14 października 2011 r. Przy czym z akt sprawy wynika (co wydaje się być bezsporne między stronami), że w momencie uprawomocnienia się wskazanego wyżej wyroku skarżąca spółka nie urządzała już gier na spornym automacie (co najmniej od wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji przedmiotowego automatu). Organ drugiej instancji wskazał bowiem w zaskarżonej decyzji, że ustalenia eksperymentu przeprowadzonego w dniu "[...]" przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego stanowiły podstawę zatrzymania automatu. Fakt ten potwierdza również opinia biegłego z dnia "[...]", z której jasno wynika, iż badany automat do gry znajdował się w magazynach Urzędu Celnego. Oczywistym zatem jest, iż od momentu zatrzymania automatu spółka przestała go eksploatować, a zatem wyłączenie z użytkowania automatu do gier "[...]", typ: video multigame, nr fabryczny "[...]" nastąpiło znacznie wcześniej niż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego o cofnięciu poświadczenia rejestracji z dnia "[...]" stała się ostateczna.

W ocenie Sądu dopiero z ta chwilą a więc z chwilą ostatecznego rozstrzygnięcia sporu co do charakteru spornego automatu (tzn. czy było to urządzenie do gier o niskich wygranych), skarżąca mogła mieć pewność, że jej stanowisko jest błędne, a wtedy automat ten już był wyłączony z eksploatacji i nie urządzano na nim gier. Nie było więc podstaw do nałożenia kary.

Jednocześnie należy zauważyć, że w czasie, kiedy przedmiotowy automat był faktycznie użytkowany w "[...]" w "[...]", skarżąca spółka dysponowała jeszcze ważnym poświadczeniem rejestracji o nr "[...]" i pozostałą dokumentacją, uprawniającą ją do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania przedmiotowego automatu jako automatu o niskich wygranych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należy stwierdzić, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec skarżącej Spółki sankcji w postaci kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, bowiem w czasie faktycznej eksploatacji przedmiotowego automatu Spółka A spełniała wszystkie wymogi formalne, w tym dysponowała zezwoleniem, niezbędnym do jego funkcjonowania. Tym samym, Spółka działała w oparciu o legalne, pozostające w obrocie prawnym zezwolenie i rejestrację, wydane przez właściwe organy. Z przepisu art. 89 ust 1 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych będącego podstawą nałożenia kary na skarżącą wynika, że "karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry" przy czym bezsprzecznie nie chodzi w tym przepisie o automaty o niskich wygranych. Z wyżej przedstawionych powodów automat eksploatowany przez spółkę do chwili cofnięcia jego rejestracji był automatem o niskich wygranych. Zatem organy administracji błędnie uznały, że wyczerpane zostały przesłanki z cyt. art. 89 ust. 1 pkt 2.

Należy przy tym też zauważyć, iż nałożenie kary pieniężnej za działanie obejmujące okres, w którym Spółka dysponowała wszelką niezbędną dokumentacją, w tym aktem prawnym organu poświadczającym rejestrację automatu, narusza zaufanie do organów władzy i obowiązującego aktualnego porządku prawnego, godząc w konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa, wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą ma bowiem prawo zakładać, że jeżeli spełnił wymagane prawem warunki, w tym uzyskał określone w ustawach zezwolenia, to dopóki akty te nie zostaną prawomocnie wyeliminowane z obrotu prawnego, działalność ta jest zgodna z prawem i nie może prowadzić do ukarania go za tę działalność. Stosowanie sankcji w postaci kary pieniężnej za eksploatację automatu, która de facto miała miejsce w oparciu o funkcjonujące jeszcze w obrocie prawnym zezwolenie oraz wymaganą dla takiego działania rejestracje automatu, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego.

Zatem zarzuty skargi w części odnoszącej się do niezasadności nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych są w ocenie Sądu uzasadnione. Natomiast inne zarzuty w tym dotyczące bezskuteczności przepisów ustawy o grach hazardowych wobec braku ich notyfikacji, w związku z koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z innych podanych wyżej przyczyn, pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie, zatem odnoszenie się do nich jest zbędne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w wysokości 2817 zł na które składają się: uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 400 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa dla adwokata 17 zł. oraz wynagrodzenie adwokata w wysokości 2400 zł, przy czym to ostatnie ustalone zostało w oparciu o § 14 ust 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. z 2002r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) przyjmując, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należność pieniężna jaką jest nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości 12.000zł.