Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1103/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 44 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2010 r. sprawy ze skargi B.P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego B.P. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. wydanym a podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...] z dnia [...] marca 2010 r., w przedmiocie zwolnienia B. P. ze służby w Policji.

Do wydania powyższych rozkazów personalnych doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 12 lutego 2010 r. Dowódca [...] Policji w G. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o zwolnienie [...] B. P. kursanta [...] Policji w G., ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż B. P. został przyjęty do służby w Policji w dniu 2 kwietnia 2008 r. W dniu 8 kwietnia 2008 r. rozpoczął szkolenie podstawowe, z którego, rozkazem nr [...] Komendanta Szkoły Policji w S. z dnia [...] października 2008 r., został zwolniony w związku z długotrwałą chorobą i wyłączony ze stanu słuchaczy. Do dnia 18 maja 2009 r. wymieniony policjant przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu 19 maja 2009 r. stawił się do służby, jednakże z uwagi na przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim nie został dopuszczony do realizacji zadań i czynności służbowych. W dniu 21 maja 2009 r. przedłożył zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. orzekające, iż wobec przeciwwskazań zdrowotnych - jest niezdolny do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku. Od dnia 22 maja 2009 r. do 8 lutego 2010 r. policjant przebywał na ciągłym, nieprzerwanym zwolnieniu lekarskim. B. P. był dwukrotnie kierowany do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G., celem orzeczenia o stanie zdrowia i dalszej przydatności do służby w Policji. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w G. określiła stopień zdolności [...] B. P. do służby jako - zdolny do służby w Policji z ograniczeniem.

Komendant Wojewódzki Policji w G. w dniu [...] lutego 2010 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia wymienionego policjanta ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji w G. pismem z dnia [...] lutego 2010 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w G. z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] B. P. z uwagi na ważny interes służby. Jednocześnie organ I instancji pismem z dnia 22 lutego 2010 r. zwrócił się do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z prośbą o udzielenie informacji dotyczącej daty zarejestrowania wniosku i skierowania na badania [...] B. P.

Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w przedmiocie zwolnienia [...] B. P. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z dnia 12 marca 2010 r. organ wystąpił do Dowódcy [...] Policji w G. z prośbą o uzupełnienie, złożonego w dniu 12 lutego 2010 r. wniosku poprzez wskazanie, w jaki sposób absencja [...] B. P. wpływa na funkcjonowanie jednostki.

W odpowiedzi na powyższe pismo Dowódca [...] Policji w G. wskazał na specyfikę służby w tejże jednostce, a także na złą sytuację kadrową. Podniósł m. in., iż sytuacja, w której funkcjonariusz z ponad dwuletnim stażem nie ma kwalifikacji do samodzielnego pełnienia służby oraz z powodu ograniczeń, wynikających z orzeczenia komisji lekarskiej, pełni służbę w komfortowych warunkach, kiedy pozostali funkcjonariusze tej jednostki pełnią służbę na zewnątrz podczas wielostopniowych mrozów, wpływa negatywnie i demotywująco na postawę policjantów.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. wydanym na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji Komendant Wojewódzki Policji w G. zwolnił [...] B. P. ze służby w Policji z dniem 31 marca 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe kontynuowanie służby przez [...] B. P. bez uszczerbku dla jej ważnego interesu. Rokowania na podjęcie przez policjanta wszystkich zadań i czynności służbowych, jakie realizuje policjant na stanowisku służbowym kursanta, a po ewentualnym ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego, do realizacji zadań na stanowisku służbowym policjanta, są bardzo oddalone w czasie. Po długotrwałej nieobecności policjanta w służbie, spowodowanej chorobą i orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., przesuwa się w czasie kwestia ponownego skierowania funkcjonariusza na przeszkolenie podstawowe i tym samym realizowania zadań służbowych na stanowisku służbowym w jednostce organizacyjnej Policji, w której jest mianowany funkcjonariusz. To z kolei powoduje, że dochodzi do szeregu negatywnych skutków dla właściwego funkcjonowania jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę i wpływa negatywnie na innych policjantów.

Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny, tożsamy z interesem służby.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego pełnomocnik B. P. wniósł o jego uchylenie w całości wskazując na niewłaściwe zastosowanie przez organ I instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu odwołania przedstawił szczegółowo przebieg służby oraz leczenia [...] B. P. podkreślając, iż zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnienia funkcjonariusza ze służy była kontuzja, której doznał podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym. Pełnomocnik zarzucił, że organ próbuje obarczyć winą za wypadek na szkoleniu funkcjonariusza, który wykonywał tylko polecenia instruktora. Zaznaczył też, że zgodnie z orzeczeniem Komisji Lekarskiej MSWiA B. P. jest obecnie zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy pełnienia służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Po upływie tego okresu funkcjonariusz będzie zatem mógł wrócić na poprzednie stanowisko oraz odbyć kurs podstawowy. Zakwestionował ponadto istnienie przesłanek z art. 108 k.p.a. do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Komendant Główny Policji rozpoznając powyższe odwołanie, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G.

W uzasadnieniu decyzji, wskazując na treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, organ odwoławczy podkreślił, iż użyte w tym przepisie pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

W ocenie organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w G. działając w granicach uznania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie.

W przypadku skarżącego zdolność do służby, orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia [...] lutego 2010 r., została określona jako ograniczona. Tym samym, bezspornym pozostaje fakt, iż [...] B. P. nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań, wynikających z roty złożonego ślubowania wskazanej w art. 27 ustawy o Policji. W ocenie organu odwoławczego niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja skarżącego wpływa negatywnie na organizację służby w jednostce. B. P., mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył bowiem szkolenia podstawowego, co pozwoliłoby mu posiąść umiejętności i wiedzę niezbędną do realizacji zadań służbowych, wynikających z karty opisu stanowiska pracy. Ponadto, w chwili obecnej, stan zdrowia policjanta nie pozwala na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Powyższa sytuacja rzutuje więc ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu z konieczności obciążają innych policjantów. Rodzi to napięcia i konflikty, a ponadto skutkuje obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy. Ponadto skarżący, nie ukończywszy przeszkolenia podstawowego, mając orzeczoną zdolność do służby z ograniczeniem i nie realizując tym samym wszystkich nałożonych na niego obowiązków, w pełni korzysta z przysługujących mu praw, w tym prawa do uposażenia, prawa do urlopu oraz innych świadczeń pieniężnych.

Organ zaznaczył, iż B. P. przebywał w okresie od 26 września 2008 r. do 18 maja 2009 r. oraz od 22 maja 2009 r. do 8 lutego 2010 r. (łącznie 1 rok, 3 miesiące i 28 dni) na zwolnieniu lekarskim, co oprócz dezorganizacji służby, wpływa demotywująco na policjantów, jak również przyczynia się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce.

Podkreślił też, że Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. zaakceptował zwolnienie skarżącego ze służby.

W ocenie organu odwoławczego przytoczone wyżej argumenty wypełniają nie tylko pojęcie ważnego interesu służby, ale szerzej - ważnego interesu społecznego.

Przeprowadzone przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. postępowanie spełnia też wszelkie wymogi określone w k.p.a. Organ I instancji słusznie też nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności wskazując, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W skardze na powyższy rozkaz personalny skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik B. P. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez zwolnienie funkcjonariusza, pomimo nieistnienia ważnego interesu służby.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie podniósł, iż zdarzeniem, które zapoczątkowało procedurę zwolnienia funkcjonariusza z Policji była kontuzja, której doznał dnia 28 września 2008 r. podczas uczestnictwa w stacjonarnym kursie zawodowym. Na skutek powyższego wypadku poddany został długotrwałemu leczeniu, w czasie którego przeprowadzono u niego dwa poważne zabiegi operacyjne, a następnie przechodził długotrwałą rehabilitację. Podkreślił, iż powyższy wypadek miał miejsce w szóstym miesiącu stacjonarnego zawodowego kursu podstawowego w S. Przed tym zdarzeniem przełożeni funkcjonariusza byli zadowoleni z postępów B. P. oraz jego postawy na kursie, a nadto mianowany był na stanowisko nieetatowego Dowódcy [...].

Pełnomocnik przedstawił też okoliczności związane z dwukrotnym skierowaniem B. P. na komisję lekarską. Podkreślił, że Komisja Lekarska w dniu [...] lutego 2010 r. jednoznacznie orzekła, iż B. P. jest zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku z ograniczeniem na okres 3 miesięcy pełnienia służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia. Okres zalecanego oszczędnego trybu życia upłynął zatem w dniu 4 maja 2010 r., a więc w momencie wydawania zaskarżonego rozkazu funkcjonariusz posiadał już zdolność do służby w pełnym zakresie, a zatem decyzja podjęta przez Komendanta Głównego Policji jest wadliwa i jako taka powinna zostać uchylona.

W ocenie pełnomocnika w przedmiotowej sprawie to działanie organu, a nie funkcjonariusza, może mieć wpływ na demotywację pozostałych funkcjonariuszy. Organ swoim postępowaniem daje bowiem przykład, iż w razie zaistnienia urazów związanych ze służbą w Policji i wynikających z tych urazów konsekwencji, muszą oni liczyć się z negatywnymi konsekwencjami jakie niesie za sobą przebywanie na długotrwałym zwolnieniu lekarskim.

Pełnomocnik podniósł, iż otrzymywanie uposażenia przez funkcjonariusza jest jego ustawowym prawem, które przysługuje każdemu z funkcjonariuszy znajdujących się na zwolnieniu lekarskim. Zaznaczył też, że nie można wymagać dyspozycyjności od osoby przebywającej na zwolnieniu lekarskim, a z faktu przebywania na zwolnieniu nie można wywodzić, iż osoba nie umie podporządkować się szczególnej dyscyplinie.

W konkluzji zarzucił, że w przedmiotowej sprawie nie został uwzględniony interes funkcjonariusza, który przez wykonywanie poleceń służbowych miał długotrwałe problemy ze zdrowiem, a obecnie próbuje się go pozbawić pracy.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ stwierdził, iż okoliczność podnoszona przez pełnomocnika skarżącego, że w dacie wydania zaskarżonego rozkazu funkcjonariusz posiadał pełną zdolność do pełnienia służby w policji stanowi gołosłowne twierdzenie niepoparte żadnym zaświadczeniem, czy opinią lekarza medycyny. Zaznaczył też, że skarżący mimo ponad dwuletniego stażu służby, nie ukończył szkolenia podstawowego, a tym samym, nawet gdyby fizycznie stał się zdolny do pełnienia służby to nie mógłby jej pełnić z przyczyn proceduralnych. Zdaniem organu ważny interes służby w niniejszej sprawie sprowadza się nie tylko do dezorganizacji pracy konkretnej jednostki Policji, ale również do obciążenia finansowego wszystkich podatników kosztami dwuletnich świadczeń z tytułu niezdolności do pełnienia służby wypłacanych B. P. podczas gdy skarżący mógł w pełni sprawnie funkcjonować zawodowo, jako pracownik cywilny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując oceny zasadności skargi wniesionej przez B. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r., Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ odwoławczy w toku ponownego rozpatrzenia sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 15 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada dwuinstancyjności. Oznacza to, że sprawa administracyjna winna być dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980).

Strona wnosząca odwołanie ma zatem prawo do tego, aby jej sprawa została ponownie rozpatrzona pod względem merytorycznym, by po raz kolejny oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty, opinie i żądania i w konsekwencji doszło do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznemu interesowi strony. Wydanie prawidłowej decyzji przez organ odwoławczy poprzedzać powinno zatem dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istotnego w sprawie (stosownie do treści art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.), zaś sama decyzja powinna być należycie uzasadniona - stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie odpowiada powyższym wymogom.

Na tle rozpoznawanej sprawy konieczne jest podkreślenie, iż dla każdego postępowania administracyjnego kluczowe znaczenie ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, gdyż tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe określenie zakresu praw i obowiązków strony tego postępowania. Ustalenie zaś stanu faktycznego sprawy winno nastąpić przy zachowaniu pełnej i poprawnej procedury.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż z przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. wynika, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Kierując się normą prawa materialnego organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne (vide: wyrok NSA z dnia 17 maja 1994 r., sygn. akt SA/Lu 1921/93, LEX nr 26517).

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby".

Jak słusznie zauważył Komendant Główny Policji w swojej decyzji, pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt II SA 426/99 LEX nr 47389, wskazując jednocześnie, iż przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana poprzez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę.

Komendant Główny Policji uzasadniając w stanie faktycznym niniejszej sprawy "ważny interes służby", powołał się w zaskarżonej decyzji między innymi na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia [...] lutego 2010 r. i wynikającą z niego ograniczoną zdolność do służby B. P. z uwagi na stan zdrowia. Z powyższego wywiódł, iż B. P. nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z roty złożonego ślubowania, wskazanej w art. 27 ustawy o Policji. Podkreślił też, że stan zdrowia policjanta nie pozwala na określenie terminu, w którym mógłby on podjąć szkolenie podstawowe. Brak przeszkolenia zawodowego oraz ograniczenia wynikające ze stanu zdrowia powodują zaś, że zadania, które powinny być przydzielone skarżącemu, z konieczności obciążają innych policjantów.

Organ odwoławczy, wskazując na ograniczoną zdolność do służby policjanta z uwagi na stan zdrowia, pominął jednak istotną okoliczność, iż Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w G. w orzeczeniu z dnia [...] lutego 2010 r. uznała B. P. za zdolnego do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zdolność do służby z ograniczeniem została natomiast określona w tym orzeczeniu, jako wskazanie zwolnienia ze służb wymagających biegania i dłuższego chodzenia na okres 3 miesięcy. Trzymiesięczny okres ograniczenia w zdolności do służby B. P., wskazany w tym orzeczeniu upłynął zatem teoretycznie w dniu [...] maja 2010 r., a zatem przed datą wydania decyzji przez organ odwoławczy. Ma zatem rację pełnomocnik skarżącego podnosząc w skardze, iż opierając się na powyższym orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA należałoby przyjąć, że w dacie wydawania decyzji przez Komendanta Głównego Policji B. P. był już w pełni zdolny do służby.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę zarzucił, że okoliczność podnoszona przez pełnomocnika skarżącego, iż w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego funkcjonariusz posiadał pełną zdolność do pełnienia służby w Policji stanowi gołosłowne twierdzenie niepoparte żadnym zaświadczeniem, czy opinią lekarza.

Organ na etapie postępowania odwoławczego nie podjął jednak żadnych działań mających na celu wyjaśnienie tej istotnej w sprawie okoliczności. Przyjął natomiast w decyzji jako udowodnione, iż B. P. jest zdolny do służby z ograniczeniem, pomijając fakt, że określony w orzeczeniu Komisji Lekarskiej 3-miesięczny okres ograniczenia zdolności do służby tego policjanta upłynął przed datą wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy ewentualne trwałe lub długotrwałe ograniczenie w zdolności do służby B. P. z uwagi na stan zdrowia, stwierdzone orzeczeniem Komisji Lekarskiej, ma istotne znaczenie dla oceny przesłanki "ważnego interesu służby" z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a zatem organ odwoławczy przed wydaniem decyzji II - instancyjnej powinien w trybie art. 136 k.p.a. przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na powyższą okoliczność albo zlecić przeprowadzenie takiego postępowania organowi I instancji.

Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy nie dawał bowiem organowi odwoławczemu podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że B. P. jest zdolny do służby z ograniczeniem, a tym samym, że nie jest w stanie w pełni realizować przyjętych na siebie zobowiązań jako Policjant, wynikających z roty złożonego ślubowania, a także nie można go skierować na szkolenie podstawowe.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, iż w toku postępowania, odwoławczego doszło do naruszenia przez organ przepisów postępowania, poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło Sądowi zapoznanie się z analizą wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącego i tym samym dokonanie kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Aby Sąd mógł ocenić zaskarżone rozstrzygnięcie w sposób prawidłowy, musi dysponować stanowiskiem organu, opartym na zebranym w sprawie materiale dowodowym, zawierającym precyzyjne odniesienie się do wskazanych w decyzji przesłanek "ważnego interesu służby". Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

Reasumując należy stwierdzić, że Komendant Główny Policji, na skutek wniesionego odwołania, nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie ustalić w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, odnieść się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadzi w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną, prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści, w której wyjaśni szczegółowo na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie.

W świetle powyższych ustaleń rozważanie pozostałych zarzutów skargi stało się zbędne.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.