Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1964/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1lit . a) w zw. z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpatrzeniu odwołania B. S. , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. nr [...] z [...] r. określającą w podatku od towarów i usług za kwiecień 2011 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł.

W podstawie prawnej powołano art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1,2, 12, 12a i 12b, art. 146a pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji odwołano się w pierwszej kolejności do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w złożonej do [...] Urzędu Skarbowego w C. deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za kwiecień 2011 r. B. S. , prowadząca firmę ""A" " wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł., w tym do zwrotu w terminie 60 dni – [...] zł. jednakże decyzją nr [...] z [...] r. organ I instancji określił w podatku od towarów i usług za w/w miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości [...] zł. Stwierdził bowiem, iż Podatniczka nieprawidłowo zastosowała 8% stawkę VAT dla świadczonych usług w zakresie montażu szaf trwale umiejscowionych więc opodatkował te usługi podstawową stawką 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Powołał również się na przepisy art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, 2, 12, 12a i 12b, art. 109 ust. 3, art. 146a pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług ze zm.) oraz § 7 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 73, poz. 392 ze zm.; dalej zwana ustawą o VAT).

Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia B. S. wniosła odwołanie i zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego polegającego na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu: art. 41 ust. 1, art. 146a i art. 146b ustawy o VAT poprzez opodatkowanie na ich podstawie usług świadczonych przez Podatniczkę stawką podatku VAT 23%; art. 41 ust. 2 w związku z art. 41 ust. 12, art. 146a i 146b ustawy o VAT poprzez niezastosowanie wobec usług świadczonych przez Podatniczkę stawki podatku VAT 8%, pomimo zachodzących przesłanek; art. 109 ust. 3 ustawy o VAT poprzez stwierdzenie, że ewidencja prowadzona przez Podatniczkę nie zawiera danych umożliwiających sporządzenie prawidłowej deklaracji podatkowej; ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa t.j. Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60 ze zm.) poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i brak przedstawienia własnych środków dowodowych oraz oparcie się tylko na internetowym wydaniu słownika, bez wnikliwej analizy pojęcia.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znajdując podstaw do uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. utrzymał ją w mocy. Powołując się na przepis m.in. art. 5 i art. 41 ust. 12 ustawy o VAT wskazano, że ustawodawca przewidział stosowanie preferencyjnej stawki podatku do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Natomiast wykonywane przez B. S. czynności nie mieszczą się w katalogu czynności wymienionym w powołanym przepisie, a szczególnie pojęciu modernizacji obiektu budowlanego. Przepisy dotyczące ulg podatkowych i stawek obniżonych należy traktować ściśle. Zasadnicza kwestia sporna związana jest z prawidłową wykładnią pojęcia "modernizacja", takim bowiem zbiorczym określeniem ustawodawca oznaczył czynności, do których stosuje się stawkę obniżoną w wysokości 8%, jeśli dotyczą obiektów budowlanych budownictwa mieszkaniowego objętego społecznym programem mieszkaniowym. Odwołując się do pojęć Prawa budowlanego stwierdził, że nie sposób uznać, aby montaż szaf o charakterze trwałym, będący przecież ze swej istoty zabudową "meblową" mógłby być uznany za instalację lub urządzenie techniczne budynku; ich montaż nie wymaga pozwolenia na budowę, mogą być w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Działania te nie są objęte zakresem pojęciowym robót budowlanych lub przebudowy w rozumieniu prawa budowlanego. Według Słownika języka polskiego modernizacja to "unowocześnianie, uwspółcześnianie czegoś", a potocznie to "unowocześnienie czegoś przez wymianę starych elementów na nowe lub wprowadzenie nowych form działania".

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze strona podtrzymała zarzuty odwołania, wskazując naruszenie uprzednio wskazywanych przepisów prawa materialnego i procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] r. strona skarżąca ustosunkowała się do poglądów prezentowanych przez organ akcentując słuszność swego stanowiska. Natomiast organ w piśmie z [...] r. podtrzymał swoje wcześniejsze wywody uzupełniając je o ustosunkowanie się do powoływanego przez stronę orzecznictwa.

Postanowieniem z dnia [...] r., działając na mocy art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."), Sąd zawiesił postępowanie w sprawie ze względu na to, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I FSK 306/12 w dniu 31 stycznia 2013 r. przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "czy w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, należy traktować jako usługę modernizacji, podlegającą opodatkowaniu stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 i ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej jako ustawa o VAT), czy też jako dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 tej ustawy, podlegającą opodatkowaniu stawką podstawową, określoną w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT ?"

W dniu 22 lipca 2013 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie w związku z podjęciem oczekiwanej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 24 czerwca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwestionowania przez organ zastosowania przez skarżącą preferencyjnej stawki przy świadczonych usługach montażu szaf polegających na trwałej zabudowie meblowej z uprzednio nabytych komponentów, wykonywanych w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym.

Przechodząc zatem do merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności podkreślić, że w przypadku gdy zagadnienie zostało ostatecznie wyjaśnione przez siedmioosobowy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchwała NSA jest uchwałą tzw. konkretną, jeżeli została podjęta w następstwie wniesienia pytania prawnego na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. Jednakże jej moc wiążąca nie odnosi się tylko do konkretnej sprawy (§ 2 powołanego artykułu), bowiem w odniesieniu do innych spraw sądowoadministracyjnych posiada także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 tej ustawy. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których znalazłby zastosowanie interpretowany przepis /vide: wyrok NSA z 23 kwietnia 2009 r., I FSK 133/2009/.

Poza tym w myśl art. 187 i 269 p.p.s.a., które określają moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, to formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania. Nie może jednak budzić wątpliwości, że czynność procesowa strony, np. wniesienie skargi do sądu administracyjnego, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna. Powyższy stan powoduje, że strony oraz inni uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwał, która polega na tym, iż podmioty te nie są w stanie swoją interpretacją przełamać wykładni przyjętej w uchwale /vide: wyrok WSA z 9 czerwca 2010 r.,II SA/Gd 11/2010; LexPolonica nr 2379355/.

Natomiast w dniu 24 czerwca 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, w trybie art. 187 § 1 p.p.s.a., podjął uchwałę stwierdzając, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Reasumując więc okoliczności faktyczne i prawne rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało konieczność dokonania przez organ prawidłowych ustaleń niezbędnych dla rozstrzygnięcia spornych kwestii z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym uzasadnieniu i we wskazywanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 powyższej ustawy.