Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1516/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 1,2,3,4,5,6,7,
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1516/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013r., sprawy ze skarg Wyższej Szkoły Zarządzania w W. oraz "P" S.A., w W., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 5 czerwca 2012r. Nr [...],[...],[...],[...],[...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2007, 2008, 2009, 2010, 2011, - skargi oddala-


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 9 stycznia 2012r., nr: [...] Prezydent Miasta K. określił w stosunku do P. S.A. z siedzibą w Warszawie oraz Wyższej Szkole Zarządzania z siedzibą w W. podatek od nieruchomości za lata 2007-2011 w sprecyzowanych w decyzjach kwotach.

W uzasadnieniach decyzji wskazano, że budynek jak również grunt będący współwłasnością Wyższej Szkoły Zarządzania i P. S.A. są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zajęcie to dotyczy tych części budynku i gruntu, które zgodnie z umową quo ad usum zawartą pomiędzy współwłaścicielami przypada, na rzecz P. S.A. Z treści zawartej w dniu 6 maja 2004 roku umowy wynika, że P. S.A. zajmuje na działalność gospodarczą część budynku o powierzchni 258,40 m2. , ze składanych zaś deklaracji, że na działalność gospodarczą zajmuje dodatkowo 116,10 m2 powierzchni gruntów. Pozostała część powierzchni użytkowej budynku oraz gruntu, zgodnie z umową, pozostają w użytkowaniu Wyższej Szkoły Zarządzania. Organ I instancji wskazał, że umowa quo ad usum nie wiąże organu podatkowego w zakresie dokonanego podziału do użytkowania nieruchomości wspólnej. Umowa ta dotyczy wyłącznie zasad korzystania z nieruchomości wspólnej, kształtowanych wolą stron tego stosunku zobowiązaniowego. Charakter dyspozytywny takiego działania nie ma jednak znaczenia dla stosunków prawnopodatkowych, charakteryzujących się kognitywnym charakterem norm prawa podatkowego. W ocenie organu I instancji przepisy prawa podatkowego kształtują treść podatkowego stosunku zobowiązaniowego z mocy samej ustawy i wyłączają w tym zakresie wolę uczestników tego stosunku prawnego. Podział nieruchomości dla celów jej użytkowania w proporcjach, gdzie P. S.A. użytkuje mniejszą powierzchnię, niż wynikałoby to z jej udziału idealnego w nieruchomości w istocie dowodzi, że spółka w pełni realizuje swoje prawo właścicielskie i godzi się na użytkowanie i pobieranie pożytków z nieruchomości wspólnej w mniejszym zakresie. Zawarta umowa nie stanowi także utraty posiadania nad rzeczą, a jedynie umowne jej oddanie w użytkowanie.

Organ I instancji wskazał, iż podatnikami podatku od nieruchomości są w m.in. właściciele nieruchomości. Jeżeli nieruchomość ta jest w posiadaniu przedsiębiorcy to zostaje związana z działalnością gospodarczą. Grunty i budynek stanowiące własność P. S.A. i Wyższej Szkoły Zarządzania są w posiadaniu przedsiębiorcy i z mocy prawa pozostają związane z działalnością gospodarczą. Odpowiedzialność podatkowa P. S.A. w zakresie posiadanych nieruchomości nie mogła w ocenie organu I instancji budzić wątpliwości. Natomiast Wyższa Szkoła Zarządzania spełnia przesłankę zwolnienia - jest uczelnią (art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zajęcie na ten cel jest częściowe i dające się bez trudności wyodrębnić dzięki zawartej umowie quo ad usum. W związku z tym, organ uznał, że Wyższa Szkoła Zarządzania jest zwolniona z opodatkowania, a więc w tym zakresie nie jest zobowiązana do zapłaty wyliczonego podatku. W pełnym jednak zakresie odpowiedzialność ta rozciąga się na te części przedmiotów opodatkowania, które zostały zajęte na działalność gospodarczą przez P. S.A.

Od decyzji tych odwołanie wniosła Wyższa Szkoła Zarządzania w W.; oraz P. S.A., zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 121 i 124 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżących, na mocy art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, każdy współwłaściciel nieruchomości jest - solidarnie z innymi współwłaścicielami - podatnikiem podatku od nieruchomości. Przepisy art. 91 i 92 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczące odpowiedzialności solidarnej podatników nie budzą wątpliwości co do oceny, iż w niniejszej sprawie uczelnia jest podatniczką zobowiązaną solidarnie, a nie osobą odpowiedzialną za cudzy dług podatkowy. Z samego faktu, iż drugim współwłaścicielem nieruchomości jest P. S.A., nie sposób wywieść wniosku, iż jest to powierzchnia zajęta na cele działalności gospodarczej; chodzi tu bowiem o zajęcie faktyczne na cele takiej działalności, a nie tylko potencjalną możliwość takiego zajęcia, wynikającą z władztwa nad rzeczą. Powierzchnia zajmowana przez uczelnię na jej cele edukacyjne /oświatowe/ powinna być całkowicie zwolniona od opodatkowania i w żadnym wypadku jakikolwiek ciężar podatkowy związany z opodatkowaniem tej powierzchni podatkiem od nieruchomości nie może obciążać uczelni - bez względu, czy zdarzenia powodujące opodatkowanie leżą po stronie uczelni, czy (i) po stronie innego podatnika solidarnego, a ich następstwa przerzucone na uczelnię na skutek solidarności zobowiązania podatkowego.

Decyzjami z dnia 5 czerwca 2012r. nr od [...] do [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1, 2 ,3 ,4, 5, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i przywołanych postanowień uchwały Rady Miasta K. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości uchyliło zaskarżone decyzje w całości i określiło wysokość zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2008-2011 solidarnie zobowiązanym: P. S.A. oraz Wyższej Szkole Zarządzania w sprecyzowanych w decyzjach kwotach.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że opodatkowaniem objęty jest grunt o pow. 7091,00 m2 oraz budynek o pow. 1705 m2. Takie wielkości wynikają z danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków dla działek oznaczonych nr [...] oraz [...] przed podziałem działka nr [...], która powstała na skutek połączenia działki nr[...] oraz [...]), położonych w K., obr. [...]. Wypis z dnia 23 lutego 2006 roku wskazuje, iż działki te posiadają powierzchnię odpowiednio 2009 m2 oraz 5082 m2. Działka nr [...] została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe o symbolu B, a działka nr [...] jako zurbanizowane tereny niezabudowane o symbolu Bp.

Dokonując oceny prawnej organ wskazał, iż każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy jest związany z działalnością gospodarczą. Wyjątek stanowi przypadek, gdy przedmiotem opodatkowania jest budynek mieszkalny oraz grunt związany z tym budynkiem, a także grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest lub nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. W przypadku, gdy ze względów technicznych podatnik nie prowadzi działalności na danej nieruchomości, podlega ona opodatkowaniu w/g stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości. Niższe stawki znajdują zastosowanie tylko wówczas, gdy działalność nie jest prowadzona. Jeżeli natomiast podatnik działalność prowadzi, chociaż z powodu względów technicznych nie powinna ona być prowadzona, to płaci podatek w/g stawek najwyższych (tak Etel L. w: Dudar G, Etel L., Presnarowicz S., Podatki i opłaty lokalne, podatek rolny, podatek leśny Komentarz, ABC 2008).

W ocenie organu P. S.A. jest przedsiębiorcą. Wynika to również z deklaracji samego podmiotu podlegającego opodatkowaniu. Z ustaleń organu I instancji wynika, że przedmiotowy budynek oraz grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z ustaleń organu i wyjaśnień stron wynika, iż są zajęte części budynku o pow. 258,40 m2. Ze składanych deklaracji wynika ponadto, że działalność gospodarcza zajmuje dodatkowo 116,10 m2 powierzchni gruntów. Pozostała część powierzchni użytkowej budynku oraz gruntu, zgodnie z umową z dnia 6 maja 2004 roku określającą sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości (quo ad usum), pozostają w użytkowaniu Wyższej Szkoły Zarządzania. Prowadzona przez Wyższą Szkołę Zarządzania działalność w zakresie świadczenia usług edukacyjnych i prowadzenia działalności naukowej nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nawet wówczas gdy prowadzona jest odpłatnie (tak też: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 roku, III SA/Po 449/10). Jednakże w stanie faktycznym (istnienia współwłasności) i kontekście normatywnym sprawy występuje związek całego przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą i nie ulega on osłabieniu przez fakt zajęcia części budynku przez uczelnię na działalność oświatową. Działalność ta nie jest przewidziana w przepisach prawa, jako okoliczność wyłączająca przedmiot opodatkowania określona w treści art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odmiennie od regulacji art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawodawca nie posłużył się pojęciem "zajęte na działalność gospodarczą", co tym samym nie pozwala przyjąć, iż przedmiotem opodatkowania w/g najwyższej stawki podatku są tylko te grunty i budynki, które są faktycznie zajęte na działalność gospodarczą.

W ocenie organu odwoławczego nie było podstaw do uznania, iż poszczególne części nieruchomości stanowić mogą odrębny przedmiot opodatkowania, gdyż stałoby to w oczywistej sprzeczności z regulacją zawarta, w art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie sposób również przyjąć, że bez wyraźnego wyodrębnienia budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej jest możliwe uniknięcie opodatkowania z uwagi na zwolnienie przewidziane na mocy art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy. Nawet wynajęcie (nie tylko samo oddanie w używanie) budynku uczelni na prowadzenie działalności gospodarczej spowoduje obowiązek zapłaty przez uczelnię podatku od nieruchomości w/g najwyższych stawek tak, jak u przedsiębiorcy.

Nadto w ocenie organu zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 1 nie ma charakteru przedmiotowego ,ale podmiotowy, co oznacza, że podatnikiem zwolnionym może być jedynie sama uczelnia. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych "zwolnienie podatkowe przysługujące jednemu ze współwłaścicieli nie powoduje, że ze zwolnienia takiego korzystają także pozostali współwłaściciele. Warunkiem korzystania ze zwolnienia jest spełnienie przez każdego podatnika (...) warunków zwolnienia określonych w ustawie. Obowiązujące przepisy nie pozwalają na opodatkowanie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność, stosownie do udziałów w tej nieruchomości lub stosownie do faktycznego jej wykorzystywania przez poszczególnych współwłaścicieli, np. na podstawie umowy o podziale nieruchomości do korzystania".

Natomiast powodem uchylenia zaskarżonych decyzji i określenia zobowiązania podatkowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze było nie wyrzeczenie przez organ I instancji wyraźnie, iż podatnicy - zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 w/w ustawy - są solidarnie zobowiązani do zapłaty podatku. Takie zastrzeżenie przy określeniu zobowiązania w różnej kwocie dla każdego z podatników oznacza, że solidarna odpowiedzialność ograniczona jest - ze względu na przysługujące uczelni zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy - do określonej w decyzji kwoty.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe decyzje Wyższa Szkoła Zarządzania w Warszawie oraz P. S.A. zarzuciły naruszenie:

- art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 91 Ordynacji Podatkowej i art. 366 § 2 kodeksu cywilnego - poprzez wymierzenie podatku odrębnie na poszczególnych współwłaścicieli i w sposób uniemożliwiający określenie łącznej kwoty zobowiązania z tytułu wspólnego budynku,

- art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - w ten sposób, iż zaskarżoną decyzją solidarnie zobowiązano uczelnię do zapłaty również podatku przypadającego na P. SA, obliczonego od tej części wspólnego budynku, który uczelnia wykorzystuje wyłącznie na cele statutowe (niegospodarcze), a więc co do którego przysługuje zwolnienie od podatku,

- art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez jego zastosowanie w sprawie oraz art. 5 i 4 w związku z § 1 pkt. 2 lit. h) uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 25.10.2006r. znak C XIX/1273/06 w sprawie podatku od nieruchomości poprzez jego niezastosowanie oraz art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej - w ten sposób, iż przy obliczeniu stawki podatkowej jako podstawę prawną powołano art. 1a ust. 1 pkt. 3 do której w/cyt. uchwała nie odwołuje się, w konsekwencji nie ustalono, czy część budynku władana i użytkowana przez uczelnię ma związek z działalnością gospodarczą P. SA, a tym samym powinny mieć zastosowanie stawki jak dla "budynków pozostałych";

- art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego błędną wykładnię, ustalającą znaczenie pojęcia "posiadanie" jako szerokie władztwo o charakterze ekonomicznym, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego pojęcia obejmuje tylko posiadanie w rozumieniu przepisu art. 336 kc; w konsekwencji brak jest w uzasadnieniu ustaleń co do posiadania przez P. SA - w rozumieniu tego przepisu - części budynku władanego przez drugiego współwłaściciela (uczelni), oraz

- naruszenie art. 121 §1 oraz art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej – poprzez pominięcie w postępowaniu oraz brak rozważenia w uzasadnieniu decyzji całokształtu okoliczności wskazujących na wprowadzenie skarżących - przez organy

podatkowe obu instancji we wcześniejszych decyzjach wymiarowych opartych na tym samym stanie faktycznym i prawnym, a dotyczących lat wcześniejszych 2004-2005 w błąd dotyczący wykładni przepisów prawa podatkowego mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem w decyzji zaskarżonej całkowicie odstąpiły od wykładni zastosowanej w tamtych decyzjach wymiarowych; w konsekwencji Kolegium nie rozważyło, czy organy obu instancji w/w decyzjami faktycznie wprowadziły w błąd skarżące, a jeżeli tak, to czy w okolicznościach tej sprawy zasadne jest uchylenie zasady zaufania w imię ochrony interesu publicznego kosztem słusznego interesu skarżących.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniosło o oddalenie skarg.

Postanowieniem z dnia 27.02.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy wynikające z wyżej powołanych zaskarżonych decyzji o sygn. I SA/Kr 1516/12 do I SA/Kr 1520/12 celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. I SA/Kr 1516/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skargi nie są uzasadnione, albowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało prawidłowej subsumcji istotnych elementów faktografii sprawy względem mających w niej zastosowanie i poddanych niewadliwej wykładni przepisów prawa. U podstaw takiej konstatacji leży dokonana już w nieomal tożsamej przedmiotowo jak i podmiotowo sprawie ( dotyczącej podatku od nieruchomości za 2005r. ) ocena tutejszego sądu, iż ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ( dalej: upol ) korzystać można jeśli spełnione są jednocześnie dwa warunki: podmiot ubiegający się o rzeczone zwolnienie jest szkołą wyższą , a przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie jest zajęty na działalność gospodarczą. Przedmiot opodatkowania, jakim w rozpoznawanej sprawie jest nieruchomość składająca się z działek [...] oraz [...] zabudowanych budynkiem niemieszkalnym , znajduje się we współwłasności Wyższej Szkoły Zarządzania i "P." S.A. w udziałach po ½ części. Przedmiotowa nieruchomość zajęta jest w znacznej części na działalność gospodarczą, prowadzoną przez spółkę. W tak ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw do uznania, że spełnione zostały przez współwłaścicieli warunki zwolnienia przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zasadnie zatem ograny podatkowe odwołały się do regulacji zawartej w art. 3 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wskazując, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, jakiego w trakcie postępowania domagali się współwłaściciele byłoby możliwe po wyodrębnieniu własności lokali. Wówczas przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości byłyby poszczególne lokale, a w konsekwencji szkoła korzystałaby, w odniesieniu do części z tych lokali, ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a spółka podlegałaby opodatkowaniu wyłącznie do wykorzystywanych przez nią lokali. Strony skarżące 6 maja 2004 roku zawarły umowę określającą sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Podkreślić jednak należy, że dokonany podział oznacza określenie sposobu współposiadania i korzystania z rzeczy wspólnej przysługujących każdemu ze współwłaścicieli z mocy art. 206 k.c. Zatem dokonanie podziału quo ad usum w żadnym wypadku nie oznacza zniesienia współwłasności. Nadal bowiem współwłaściciele pozostają w stosunku współwłasności, a dokonany podział rzeczy wspólnej nie oznacza likwidacji współwłasności. W konsekwencji każdy ze współwłaścicieli może żądać, w każdym czasie zniesienia współwłasności, a zastosowany (tymczasowy) podział rzeczy wspólnej nie wiąże nawet w toku późniejszego postępowania o zniesienie współwłasności. W kontekście powyższego nie zasługuje na akceptację twierdzenie, że ze względu na przysługujące szkole zwolnienie podmiotowe w podatku od nieruchomości, podatek od nieruchomości stanowiącej współwłasność szkoły i spółki, winien być określony wyłącznie wobec spółki, gdyż zobowiązanie wobec szkoły nie powstało. Zwolnienie podatkowe przysługujące jednemu ze współwłaścicieli nie powoduje, że ze zwolnienie takiego korzystają także pozostali współwłaściciele. Warunkiem korzystania ze zwolnienie jest spełnienie przez każdego podatnika (w tym przypadku współwłaściciela) warunków zwolnienie określonych w ustawie. Obowiązujące przepisy nie pozwalają na opodatkowanie części nieruchomości, stanowiącej współwłasność, stosownie do udziałów w tej nieruchomości lub stosownie do faktycznego jej wykorzystywania przez poszczególnych współwłaścicieli, np. na podstawie umowy o podziale nieruchomości do korzystania. W rozpoznawanej sprawie, przysługujące uczelni zwolnienie od podatku od nieruchomości nie ma wyłącznie charakteru podmiotowego, a zatem przedmiotem opodatkowania w przypadku nieruchomości stanowiącej współwłasność jest cała nieruchomość wspólna. Podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym nie posiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowanych. Jeśli nieruchomość stanowi współwłasność lub jest w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od tej nieruchomości lub obiektu budowlanego obciąża solidarnie wszystkich współwłaścicieli lub posiadaczy. Jedynie w przypadku wyodrębnienia własności lokali obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, zarówno od gruntu, jak i części budynku stanowiącego współwłasność, ciąży na właścicielach lokali w takim zakresie jaki odpowiada częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 uopl). Z faktografii sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący są współwłaścicielami, w udziałach po 1/2 części przedmiotowej nieruchomości, zatem zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy nieruchomość ta stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości związany z tą nieruchomością obciąża wszystkich współwłaścicieli. W rozpoznawanej sprawie, ze względu na formę, w jakiej działają obaj współwłaściciele zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a współwłaściciele zobowiązani są złożyć deklarację, wspólną lub każdy z nich samodzielnie, w której określą zobowiązanie w wysokości przypadającej od wszystkich współwłaścicieli (art. 6 ust. 9 i 10 ustawy). Zważywszy na treść złożonych przez strony deklaracji podatkowych organ podatkowy zasadnie wszczął postępowanie podatkowe w celu określenia współwłaścicielom zobowiązania w podatku od nieruchomości. W kontekście stanowiska podatników , artykułowanego tak w trakcie postępowania podatkowego , jak i w skargach zauważyć należy, że z istoty współwłasności wynikają prawa i obowiązki współwłaścicieli do sprawowania zarządu rzeczą wspólną oraz prawo do współposiadania i wspólnego korzystania z rzeczy (art. 206 Kodeksu cywilnego). Na gruncie prawa podatkowego wiąże się to z nałożeniem obowiązku podatkowego na wszystkich współwłaścicieli (art. 3 ust. 4 uopl). Konsekwencją takiej regulacji jest konieczność określenia zobowiązania podatkowego, związanego z nieruchomością należącą do współwłaścicieli, w jednej kwocie, a także możliwość egzekwowania tego zobowiązania od każdego z nich. Dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, czy każdy ze współwłaścicieli faktycznie wykorzystuje wspólną nieruchomość w takim samym zakresie, ani czy w ogóle ją wykorzystuje na własne cele. Nie ma także znaczenia, że zostały określone udziały współwłaścicieli w będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości, a także fakt, że współwłaściciele określili, pisemną umową, sposób korzystania ze wspólnej nieruchomości. Organ podatkowy określa podatek od nieruchomości uwzględniając powierzchnię nieruchomości wspólnej oraz jej przeznaczenie, gdyż te okoliczności wpływają na wysokość zobowiązania w tym podatku. ( wyrok WSA we Wrocławiu z 13.02.2008r. , sygn. akt I SA/Wr 1087/07 ) Z tej perspektywy, a także mając na uwadze, że część wspólnej nieruchomości wykorzystywana była na prowadzenie działalności gospodarczej nie może odnieść skutku zarzut skargi dotyczący błędnej interpretacji przez organy pojęcia posiadania nieruchomości; sąd interpretację tą podziela. Z punktu widzenia przepisów podatkowych nie ma również znaczenia, który ze współwłaścicieli zapłaci należny podatek. Kwestie związane z rozliczeniem między współwłaścicielami, w zakresie kosztów związanych z utrzymaniem nieruchomości wspólnej, w tym opłaceniem podatku od nieruchomości, reguluje prawo cywilne, a nie prawo podatkowe. Zarzut szkoły, że w związku z korzystaniem ze zwolnienia podmiotowego nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości wspólnej, nie zasługuje na uwzględnienie. Zwolnienie podatkowe, na które powołuje się skarżąca wynika z art. 7 ust. 2 pkt 1 upol. Zwolnienie to, wbrew twierdzeniom organu podatkowego, ma charakter podmiotowo - przedmiotowy, a nie charakter wyłącznie podmiotowy. Od dnia 1 września 2005 r. weszła w życie ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym, która w art. 91 ust. 1 w zakresie zwolnień podatkowych odsyłała do przepisów szczególnych, tj. w przypadku podatku od nieruchomości do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 uopl od 1.09.2005 r. zwalniał od podatku od nieruchomości uczelnie (tj. szkoły prowadzące studia wyższe, utworzone w sposób określony w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym – art. 2 ust. pkt 1 tej ustawy), zwolnienie nie obejmowało przedmiotów opodatkowania zajętych na działalność gospodarczą. Wobec rozwiązania, że prawa i obowiązki związane z nieruchomością wspólną przysługują każdemu ze współwłaścicieli w odniesieniu do całego przedmiotu współwłasności, organy podatkowe prawidłowo uznały, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża wszystkich współwłaścicieli opodatkowania i decyzjami określiły zobowiązanie w tym podatku dla obu współwłaścicieli. Przedmiot opodatkowania, jakim w rozpoznawanej sprawie jest nieruchomość zabudowana był zajęty w znacznej części na działalność gospodarczą, prowadzoną przez jednego ze współwłaścicieli. W tak ustalonym stanie faktycznym brak podstaw do uznania, że spełnione zostały przez współwłaścicieli warunki zwolnienia przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 1 uopl. Zasadnie ograny podatkowe odwołały się do regulacji zawartej w art. 3 ust. 4 tej ustawy. Błędne przyjęcie przez nie, że zwolnienie przewidzenie w art. 7 ust.2 pkt 1 ustawy ma charakter wyłącznie podmiotowy, nie wpłynęło na wynik sprawy, gdyż zobowiązania podatkowe zostały prawidłowo określone w zaskarżonych decyzjach. Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącej podwójnego opodatkowanie powierzchni nieruchomości. O podwójnym opodatkowaniu można bowiem mówić wówczas, gdy w decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości dwukrotnie naliczono podatek od tej samej powierzchni. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż decyzje wobec szkoły dotyczą li tylko jej solidarnej odpowiedzialności ograniczonej do części kwoty podatku ustalonego wobec spółki. Dostrzegając redakcyjną niedoskonałość treści zaskarżonych wyrzeczeń, ostatecznie zasadnie jednak - w ocenie sadu rozpoznającego sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zreformowało decyzje organu pierwszej instancji w kierunku określenia i doprecyzowania charakteru i wysokości zobowiązań podatkowych stron. Rozstrzygnięcia te determinowane były w głównej mierze respektowaniem zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które dotyczyło szkoły, a odnosiło się do części nieruchomości niezwiązanej z wykonywaniem działalności gospodarczej. Solidarne obciążenie szkoły zobowiązaniem podatkowym dotyczy zatem tylko kwoty podatku określonego wobec spółki, a wynikającej z powierzchni nieruchomości zajmowanej przez nią na potrzeby działalności gospodarczej – co jednoznacznie wynika z treści uzasadnień decyzji, stanowiących wszak ich części składowe i wyklucza tym samym wątpliwości interpretacyjne. Stad nieuprawnione są zarzuty naruszenia art. 3 ust. 4 i 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 91 Ordynacji podatkowej. Nie jest także uprawniony zarzut obrazy art. 1a ust 1 pkt 3 oraz , 5 ust. 1, 3 i 4 uopol w związku ze stosownymi postanowieniami uchwały Rady Miasta Krakowa z 25.10.2006r. , a to już tylko choćby z braku podstaw do przyjmowania , aby rzeczona uchwała abstrahowała od definicji legalnej zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. W końcu zauważyć należy, że zdystansowanie się przez organy od wad wcześniej wydanych w relacji do stron decyzji i sanowanie dostrzeżonych w tym zakresie braków nie może skutkować przypisaniem im naruszenia zasady zaufania do administracji , przeciwnie poczynania te jako przejaw dążenia do respektowania zasady praworządności zasługiwać muszą na aprobatę.

Mając na uwadze przedstawione wyżej motywy skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.