Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 533/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 39 ust. 2 i ust. 3, art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi D. S. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 15 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby skargę oddala.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Nr 43 poz. 277 z 2007r z późniejszymi zmianami) , Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] 2009 r. zwolnił z dniem 16 marca 2009r. ze służby w Policji skarżącego - st. sierż. D. S., zawieszonego w czynnościach służbowych na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ Policji podniósł, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji, z dnia [...] 2007r skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 15.10.2007 r. do dnia 15.01.2008 r. z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu w dniu 15 października 2007 r. postępowania dyscyplinarnego ( art. 39 ust. 2 ww. ustawy).

Z kolei postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte " wobec uzasadnionego przypuszczenia, że mogło dojść do zaniechania czynności służbowej i niedopełnienia obowiązków przez skarżącego podejmującego interwencję , a tym samym naruszenia dyscypliny służbowej tj. o czyn opisany w art. 132 ust. 2 ww. ustawy o Policji ".

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozkazu personalnego o zawieszeniu, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007 r, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i określił datę zawieszenia na okres od dnia 29 października 2007 r. do dnia 29 stycznia 2008 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Organ podniósł , że okolicznością bezsporną jest, że przeciwko skarżącemu jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne.

Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] 2007r. orzeczenie dyscyplinarne nr [...], w którym uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku.

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego , w dniu [...] .2008 r. orzeczeniem nr [...] uchylił w całości zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2007r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując włączenie do postępowania dyscyplinarnego materiałów śledztwa sygn. akt [...] w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych.

W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2008 r. zawiesił postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu.

W uzasadnieniu postanowienia przełożony dyscyplinarny podniósł fakt, że istotną rolę w rozstrzygnięciu postępowania dyscyplinarnego będą miały końcowe ustalenia poczynione przez prokuratora w postępowaniu karnym.

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji , rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2008 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach skarżącego do czasu ukończenia postępowania karnego.

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2008r utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W dniu 25.11.2008r Sąd Rejonowy Wydział II Karny wydał wyrok, sygn. akt [...], na mocy którego oskarżonego D. S. uznano winnym popełnienia jednego z zarzucanych czynów i postępowanie karne w tym zakresie zostało warunkowo umorzone na okres 2 lat próby, natomiast w zakresie drugiego zarzucanego mu czynu został on uniewinniony.

Wskazując na powyższy wyrok skarżący pismem z dnia 12.02.2009r, zatytułowanym "Raport" wniósł o odwieszenie go w czynnościach służbowych .

W odpowiedzi na wniosek Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 20.02.2008r poinformował skarżącego , że nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia raportu i podniósł , że w postępowaniu karnym w pierwszej instancji skarżący nie został całkowicie oczyszczony z zarzutów , natomiast sam wyrok został zaskarżony przez oskarżyciela publicznego .W ocenie organu , tylko prawomocne zakończenie postępowania stanowiłoby decydującą przesłankę do merytorycznego zakończenia postępowania administracyjnego .

W kolejnym piśmie z dnia 25.02.2009r, skarżący ponowił swój wniosek o odwieszenie go w czynnościach służbowych i zarzucił , że Rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu go w czynnościach , został wydany bez podstawy prawnej . W dacie wydania rozkazu nie toczyło się bowiem przeciwko skarżącemu postępowanie karne, które rzekomo było podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych. Zgodnie z art.41 ust.2 pkt.2 ww. ustawy o Policji, dopiero skazanie policjanta prawomocnym wyrokiem karnym może skutkować jego zwolnieniem ze służby.

W ocenie skarżącego , instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych jako środek tymczasowy służący ewentualnemu przygotowaniu do zwolnienia ze służby , nie może opierać się na przesłankach surowszych. Brak prawomocnego , skazującego wyroku karnego jest przesłanką negatywna do zwolnienia ze służby policjanta, a tym bardziej do jego zwieszenia w czynnościach służbowych.

Skarżący nie zgodził się z zarzutem Komendanta Powiatowego , że nie został całkowicie oczyszczony z zarzutów, gdyż na mocy wyroku sądu pierwszej instancji skarżący został uniewinniony z jednego zarzutu , a co do drugiego – postępowanie karne zostało warunkowo umorzone. Warunkowe umorzenie postępowania " nie ma nic wspólnego z pojęciem skazania za przestępstwo".

Ponadto skarżący zarzucił, że ustawa o Policji nie zna takiego pojęcia, jak "oczyszczenie z zarzutów".

Fakt wniesienia apelacji od wyroku karnego wydanego w sprawie skarżącego nie zmienia jego sytuacji , wobec zakazu reformatio in peius.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2009r Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ww. ustawy o Policji – z w o l n i ł skarżącego ze służby w Policji z dniem 16 marca 2009r.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Komendant Powiatowy Policji podniósł , że rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych skarżącego był zgodny z prawem, gdyż zgodnie z art. 39 ust. 2 ww. ustawy o Policji , policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Rozkaz ten obowiązywał przez okres 3 miesięcy, a więc zgodnie z cytowanymi przepisami.

Kolejny rozkaz nr [...] o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych został wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w dniu 28.01.2008r, a więc w czasie gdy skarżącemu zostały już postawione zarzuty w postępowaniu karnym i ma to umocowanie prawne w art. 39 ust. 3 ww. ustawy , który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.

Komendant Powiatowy Policji jako przełożony dyscyplinarny skarżącego uznał, że przesłanki takie wystąpiły, bowiem w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wydał on już jedno orzeczenie o ukaraniu skarżącego, od którego zostało złożone odwołanie. Tak więc kolejne ewentualne orzeczenie, a co za tym idzie rodzaj kary lub inne rozstrzygnięcie zależało od wyroku w postępowaniu karnym.

Odnośnie użytego sformułowania w odpowiedzi udzielonej skarżącemu na jego pisemny wniosek o przywrócenie do służby, organ przyznał , że " istotnie w ustawie o Policji nie jest wyartykułowane stwierdzenie "całkowitego oczyszczenia z zarzutów", niemniej Komendant Powiatowy Policji użył go, aby podkreślić, jak istotne jest dla niego rozstrzygnięcie sądu przy podejmowaniu decyzji w kwestii ewentualnego uchylenia rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych.

Mając na uwadze wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez policjanta zarzucanego mu czynu, zagrożenie karą, ponad dwunastomiesięczne zawieszenie funkcjonariusza w służbie i nie pełnienie przez niego służby, trudną sytuację kadrową w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym, zachowanie w służbie skarżącego w kontekście wymagań i oczekiwań jakie stawiają przełożeni i całe społeczeństwo przed Policją, podjęcie kroków prawnych w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym , w ocenie organu Policji , było zasadne.

Od rozkazu personalnego nr [...] zwalniającego ze służby , skarżący złożył odwołanie zarzucając brak podstawy faktycznej do wydania takiego rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej zarówno przy wydawaniu wcześniejszych rozkazów o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, jak i skarżonej decyzji.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zdaniem skarżącego, wydanie decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, który to przepis daje przełożonemu służbowemu możliwość zawieszenia podwładnego w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu m. in. postępowania dyscyplinarnego, ale tylko wówczas, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Tymczasem w uzasadnieniu tej decyzji nie wskazano ani jednej okoliczności, na podstawie której można byłoby zawiesić skarżącego w czynnościach służbowych, tym samym decyzję tę wydano z naruszeniem prawa ( art. 107 § 3 k.p.a.).

Przedmiotowej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności , zatem odwołanie ze służby skarżącego w dniu 15 października 2007 r. i nie dopuszczanie go do służby w dniach następnych, było rażącym naruszeniem uprawnień skarżącego.

Komendant Wojewódzki Policji , po rozpatrzeniu odwołania, Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2009 roku uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 30 kwietnia 2009 roku, w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy podniósł , że prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, a dotyczy to sytuacji policjanta, któremu zostały przedstawione zarzuty karne w sprawie, w której brak jest możliwości określenia terminu zapadnięcia prawomocnego wyroku.

Organ podniósł , że sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Organ I instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, w ocenie Komendanta Policji, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy.

Komendant Powiatowy Policji podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji wziął pod uwagę nie tylko podstawy prawne , ale także postawę policjanta w czasie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania zarówno dyscyplinarnego , jak i karnego.

Okolicznością bezsporną w sprawie jest , że skarżący od dnia 29 października 2007r pozostaje nieprzerwanie zawieszony w czynnościach służbowych.

Zgodnie z art. 25 ww. ustawy o Policji, służbę może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, nie karany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczna i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowanie kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a także w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji.

Art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji daje możliwość zwolnienia policjanta ze służby po upływie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Organ odwoławczy podniósł , że w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu nie zapadł prawomocny wyrok, stąd też nie zachodzi przesłanka umożliwiająca przywrócenie go do służby i uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych.

Długotrwała nieobecność policjanta spowodowana zawieszeniem w czynnościach służbowych, wymagająca z istoty rzeczy podejmowania przez Komendanta Powiatowego Policji działań natury organizacyjnej, pociągającej za sobą problemy związane z pracą w godzinach nadliczbowych, jak i racjonalnego gospodarowania kadrami, uzasadnia przyczynę zwolnienia skarżącego ze służby, chociażby była potencjalnie niezawiniona przez funkcjonariusza - jest formalnie usprawiedliwiona.

Z uwagi na fakt, że decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, należało na nowo określić datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Datę tą określono na dzień 30 kwietnia 2009 roku.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił naruszenie:

- prawa materialnego poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie zachodziła podstawa faktyczna do zastosowania tego przepisu;

- procedury administracyjnej polegające na naruszeniu:

* art. 6 kap poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa;

* art. 7 kpa poprzez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji;

* art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego;

* art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i podniósł , że zawieszono go w wykonywaniu obowiązków służbowych tylko i wyłącznie w związku ze wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, a nie postępowania karnego. Oba rozkazy personalne o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych były z października 2007 r., a postępowanie przeciwko skarżącemu wszczęto dopiero w styczniu 2008 r. Zatem Komendant Powiatowy Policji nie był uprawniony do przedłużania okresu zawieszenia w trybie art. 39 ust. 3 i ustawy do Policji bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie zawieszenia w związku z wszczęciem postępowania karnego, a tu taka podstawa nie została wskazana.

Podnoszenie, że skarżący winien być "wzorem" postępowania dla młodszych stażem, jest postulatem aksjologicznym, a nie okolicznością przemawiającą za jego zwolnieniem. Oczekiwania społeczeństwa i inne okoliczności dotyczące społecznego wymiaru pracy Policji zawarte w uzasadnieniu rozkazu w sposób oczywisty nie odnoszą się do osoby skarżącego i nie mogą mieć wpływu na decyzję o jego pozostaniu lub nie pozostaniu w służbie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że skarżący z dniem 15 stycznia 2008 r. zyskał status podejrzanego w postępowaniu karnym. W dniu 3 stycznia 2008r. prokurator Prokuratury Rejonowej wydał postanowienie o przedstawienie skarżącemu zarzutu , że w dniu 3 września 2007r. w A woj. [...] pełniąc służbę patrolową i podejmując zleconą interwencję zaniechał wykonania czynności służbowych i procesowych czym działał na szkodę interesu prywatnego tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk, którego treść ogłoszono w dniu 15 stycznia 2008r.

Podnoszenie w skardze, że w stosunku do st. post. E. B. nie przedłużono okresu zawieszenia i wróciła ona do służby po 3 miesiącach mimo, że miała ona identyczne zarzuty co skarżący , zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i w postępowaniu karnym jest niezasadne, bowiem to wymieniony był dowódcą patrolu i w czasie interwencji on podejmował decyzję, natomiast wymieniona jedynie mu asystowała (była w służbie przygotowawczej).

Zarzut, że nie zostały spełnione wymogi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, bowiem ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia w czynnościach służbowych nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zwolnienie na podstawie tego przepisu następuje w wyniku uznania organu, jest wprawdzie fakultatywne ale Komendant Powiatowy Policji uznał, że nawet warunkowe umorzenie postępowania karnego nie pozwala na pozostawienie wymienionego w służbie i jedynie w przypadku uniewinnienia go od tego zarzutu przez sąd II instancji mógłby on dalej pełnić służbę w Policji.

Odnośnie sprawy prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego [...] to zostało ono podjęte po zawieszeniu i z uwagi na brak przesłanek dalszego prowadzenia (skarżący został zwolniony ze służby) zakończone wydaniem orzeczenia o umorzeniu postępowania.

W ocenie organu , podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia procedury administracyjnej nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy administracji działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W dniu 26 maja 2009r. przed Sądem Okręgowym, Wydział Karny Odwoławczy zapadł wyrok sygn. akt [...] utrzymujący wyrok wydany przez Sąd Rejonowy z dnia 25 listopada 2008r. sygn. akt [...].

W dniu 21.01.2010r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie zawiesił postępowanie sądowe w związku z tym, że w dniu 30.03.2007 r do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Zarządu Głównego Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów w przedmiocie zbadania zgodności art.41 ust.2 pk.t 9 ww. ustawy o Policji w zakresie , w jakim ustala 12 miesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych , w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie karne lub skarbowe , z art.2 i art.42 ust.3 Konstytucji RP.

W wyroku z dnia 23.02.2010r , sygn. Akt K 1/08 , Trybunał Konstytucyjny orzekł , że kwestionowany przepis był już przedmiotem orzekania Trybunału , który w wyroku z dnia 02.09.2008r , sygn. Akt K 35/06 ,OTK ZU nr 7/A/2008 ) wskazał , że " nie jest możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby i zakończenia w ten sposób ich stosunku służbowego".

Wskazując na powyższe orzeczenie , skarżący pismem z dnia 26.02.2010r zwrócił się do tut. Sądu o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego . W piśmie tym skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie

Postanowieniem z dnia 23.03.2010r Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz.1270) .

Z kolei art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi , że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to , że Sąd ma prawo , a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa , a także wszystkie przepisy , które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji , nawet , gdy dany zarzut nie został podniesiony ( wyrok WSA w Warszawie , z dnia 25.02.2004 r , syg.akt III S.A. 1456/02 , Lex nr 113588 ).

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy w pierwszej kolejności podnieść , że wobec skarżącego były prowadzone trzy odrębne postępowania :

1. postępowanie dyscyplinarne o naruszenie dyscypliny służbowej wszczęte w dniu 15.10.2007r , a następnie zakończone wydaniem orzeczenia o jego umorzeniu ;

2. postępowanie dotyczące zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wszczęte Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007r , a następnie zakończone Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 15.04.2009r zwalniającym skarżącego ze służby z dniem 30.04.2009r ;

3. postępowanie karne – skarżącemu przedstawiono w dniu 15.01.2008r dwa zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, postępowanie to zostało zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego, z dnia 25.11.2008r , sygn. akt [...] uniewinniającym z jednego zarzutu, a wobec drugiego zarzutu – warunkowo umorzono postępowanie karne na okres 2 lat próby ; wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy – wyrok z dnia 26.05.2009r , sygn. akt [...].

Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczyła Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 15.04.2009r , co oznacza , że przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej jest postępowanie opisane w.pkt. 2. W ramach tej kontroli tut. Sąd zobowiązany był zbadać , czy zaistniały podstawy do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych , a następnie czy zaistniały przesłanki do wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby.

Podnieść należy , że w ramach toczącego się przed tut. Sądem postępowania , przedmiotem kontroli i oceny tego Sądu nie mogły być okoliczności , o których sąd karny prawomocnie rozstrzygnął , a w szczególności wina skarżącego .

Jeżeli chodzi o zasadność zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stwierdzić należy, że Rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2007r został wydany na podstawie art. 39 ust. 2 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi , że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe , nieumyślne , ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania d y s c y p l i n a r n e g o , jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.

W decyzji tej okres zawieszenia wyznaczono na czas od dnia 15.10.2007r do dnia 15.01.2008r. Z jej uzasadnienia wynika , że zawieszenie skarżącego nastąpiło w związku z faktem wszczęcia w dniu 15.10.2007r przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.

Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania , Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007r uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej okresu zawieszenia , a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego policji. Datę zawieszenia wyznaczono na okres od dnia 29.10.2007r do dnia 29.01.2008r.

Organ odwoławczy za bezsporny uznał fakt, że przeciwko skarżącemu było prowadzone postępowanie dyscyplinarne.

W ocenie tut. Sądu organy Policji nie naruszyły obowiązujących przepisów w zakresie dotyczącym podstaw zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych . Podstawą wydania ww. rozkazów personalnych był fakt wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego , a ta okoliczność oraz dobro tego postępowania były wystarczającymi przesłankami do podjęcia tych rozkazów. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił w uzasadnieniu wydanej decyzji, że pozostawienie skarżącego w służbie "utrudniałoby dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego , jak również pełnie przez niego służby do czasu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy".

Przedłużenie 3-miesięcznego okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2008r r Komendanta Powiatowego Policji. W decyzji tej organ Policji wskazał jako podstawę prawną jego wydania art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi , że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. I taki okres zawieszenia został określony w ww. Rozkazie tj. "do czasu ukończenia postępowania karnego".

W uzasadnieniu tej decyzji organ Policji podniósł , że w dniu 15.01.2008r został skarżącemu przedstawiony przez Prokuraturę Rejonową zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 Kk. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji, powrót skarżącego do służby przed prawomocnym zakończeniem postępowania karnego " rzutowałby niekorzystnie na dobre imię Policji...".

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2008r.

Dokonując z kolei kontroli ww. rozkazu personalnego , przedłużającego okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego , a także utrzymującego go w mocy rozkazu organu drugiej instancji , Sąd także nie stwierdził naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zarówno podstawa faktyczna tj. prowadzenie postępowania karnego przeciwko skarżącemu , jak i podstawa prawna tj. art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji zostały ustalone przez organy orzekające w sposób prawidłowy.

W dniu [...] 2009 r Komendant Powiatowy Policji wydał rozkaz personalny Nr [...] zwalniający skarżącego ze służby w policji z dniem 16.03.2009r. Podstawą prawną tej decyzji był art. 41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi , że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.

Organ Policji podniósł, że pomimo iż w dniu 25.11.2008r zapadł wyrok Sądu Rejonowego w sprawie karnej przeciwko skarżącemu , Prokuratura rejonowa będąca oskarżycielem publicznym złożyła od niego apelację. Termin kolejnego rozstrzygnięcia sprawy jest trudny do ustalenia.

W związku z tym , że okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wynosi ponad 12 miesięcy i w tym czasie nie stawia się on do służby , powoduje to tym samym osłabienie służby. Ponadto swoim zachowaniem skarżący nadużył zaufania swoich przełożonych, nie spełnił ich wymagań i oczekiwań, a te okoliczności uzasadniają rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego.

Komendant Wojewódzki Policji, Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 15.04.2009r uchylił powyższy rozkaz organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby ustalając tę datę na dzień 30.04.2009r, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ pierwszej instancji.

Dokonując z kolei oceny legalności powyższych rozstrzygnięć dotyczących zwolnienia skarżącego ze służby w Policji Sąd również nie stwierdził naruszenia przepisów . Okolicznością bezsporna jest , że w dacie wydania tych rozstrzygnięć upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych , a zatem została spełniona ustawowa przesłanka określona w art.41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji. W uzasadnieniach organu obu instancji zostały przedstawione powody , dlaczego organy te skorzystały z uprawnienia do zwolnienia ze służby skarżącego , mimo iż wskazany przepis ma charakter fakultatywny.

Mając powyższe na uwadze za nieuzasadnione należało uznać zarzut podniesiony w skardze , że nie zachodziła podstawa faktyczna do zastosowania art.41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji . Sąd nie stwierdził również , aby organy Policji w toku prowadzonego postępowania naruszyły przepisy proceduralne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić , że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , gdyż ani argumentacja skargi , ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju , które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy , dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 , orzekł jak w sentencji.