Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 938/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 34 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.  84
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie NSA Ewa Makosz – Frymus WSA Ewa Kręcichwost - Durchowska Protokolant Sekr. sąd. Joanna Andrzejak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi M. D. i J. D. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę /-/ E. Kręcichwost – Durchowska /-/ M. Dybowski /-/ E. Makosz – Frymus


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. M. M-D. i J. D. wnieśli o wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę piwnicy segmentu szeregowca w [...]. Do wniosku dołączyli: szkic usytuowania obiektu budowlanego; opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 1-3 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] znak [...] (decyzja z [...] stycznia 2009 r.) Prezydent Miasta [...] (dalej Prezydent Miasta) na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j. t. Dz. U. 156/06/1118 ze zm., dalej Prawo budowlane) i art. 104 kpa odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wskazano, że zawiadomieniem z dnia [...] października 2008 r. Prezydent Miasta poinformował o wszczęciu postępowania, po czym postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał Inwestorów do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym polegających na niezgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Ławica 2" z dnia 30 stycznia 2007 r. (uchwała nr VI/39/V/2007 Rady Miasta Poznania ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 39, poz. 952 z dnia 23 marca 2007 r., dalej Plan) w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Dnia [...] października 2008 r. w Urzędzie Miasta Poznania stawiła się A. S. i wykazując się interesem strony wniosła pisemne zastrzeżenia do prowadzonego postępowania. Wobec czego wezwano Inwestorów w trybie art. 50 § 1 kpa do złożenia wyjaśnień w zakresie odległości planowanej rozbudowy od granic działek sąsiednich. Dnia [...] listopada 2008 r. wpłynęły kolejne uwagi A. S., w obliczu których powstały wątpliwości co do faktycznego przebiegu granic między sąsiadującymi ze sobą działkami [...]. Dnia [...] listopada 2008 r. Inwestorzy dostarczyli pisemne wyjaśnienia, które jednak nie rozstrzygnęły kwestii przebiegu granicy między owymi posesjami. W związku z powyższym organ administracji architektoniczno-budowlanej zawiesił postępowanie administracyjne w owej sprawie do czasu ostatecznego i nie budzącego wątpliwości rozstrzygnięcia przez Inwestora zagadnienia wstępnego jakim jest faktyczny przebieg granicy między działkami (art. 97 kpa). Dnia [...] grudnia 2008 r. wpłynął wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w sprawie. Inwestor załączył decyzję Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego Geopoz z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] o podziale nieruchomości położonej w [...] wraz z zatwierdzonym projektem podziału. Załączony do decyzji podziałowej załącznik graficzny został opracowany w skali 1:500 i obejmuje swym zakresem m. in. obszar działek nr [...]. Jednak zbyt duża skala w jakim został on wykonany nie pozwala na jednoznaczne i nie budzące wątpliwości rozstrzygniecie faktycznego przebiegu granicy między tymi nieruchomościami (k. 68 akt administracyjnych).

W odwołaniu od decyzji z [...] stycznia 2009 r. Inwestorzy wskazali, że niezrozumiałe jest dla Nich żądanie Organu do przedłożenia mapy podziałowej w innej skali niż 1:500, która jest przecież zgodna z § 6 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. (Dz. U. 125/95/133) i która była podstawą do sporządzenia aktów notarialnych i określenia wielkości powierzchni działek (k. 69-70 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] kwietnia 2009 r.) Wojewoda Wielkopolski (dalej Wojewoda) na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję z [...] stycznia 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że najistotniejszy w sprawie jest sposób, w jaki organ I instancji przeprowadził postępowanie. Organ na skutek wniosku Inwestorów o podjęcie postępowania, miast podjąć je zgodnie z art. 97 § 2 kpa, to postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. je wznowił. Podjęte przez organ I instancji kroki są niezrozumiałe dla Wojewody i dziwią tym bardziej, że Inwestorzy wyraźnie wnieśli w swym wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania na podstawie art. 97 § 2 kpa. Następnie bez podjęcia postępowania a jedynie po jego błędnym wznowieniu, w dniu [...] stycznia 2009 r. Organ wydał zaskarżoną decyzję.

Kolejna istotna kwestia dotyczy nieprzekraczalnej linii zabudowy. Na terenie, na którym znajduje się działka Inwestorów, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Ławica 2". Jak wynika z pisma Kierownika Oddziału Urbanistyki III Urzędu Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. zgodnie z opinię Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z [...] lutego 2009 r., określony wymiar [...] m na działce [...] (działka Inwestorów) jest błędem graficznym. Wymiar ten ma charakter informacyjny i w tym konkretnym przypadku jest błędny – nie odpowiada faktycznym odległościom zabudowy. W związku z czym podstawowym obowiązującym ustaleniem Planu są wyznaczone nieprzekraczalne linie zabudowy wskazane na załączniku graficznym nr 1 do obowiązującego Planu, które określają strefę przeznaczoną pod lokalizację budynków. Owa kwestia nie została jednoznacznie wyjaśniona przez organ I instancji i tym samym nie została wyjaśniona Inwestorowi, który o wszystkim dowiedział się dopiero dnia [...] marca 2009 r. podczas wizyty w Urzędzie Wojewódzkim. Organ I instancji skupił się na wątpliwościach dotyczących przebiegu granic między sąsiadującymi ze sobą działkami o nr [...] i [...]. Natomiast kwestia przebiegu tych granic została już wystarczająco wyjaśniona. Zgodnie z ogólną charakterystyką projektowanego obiektu, stanowić on będzie przedłużenie części kondygnacji piwnicznej. Zatem niewątpliwie zamknie się w granicy działki Inwestorów, co również wynika z przedłożonego planu zagospodarowania działki (dowód rys. 1 projektu budowlanego; k. 80-82 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] czerwca 2009 r.) Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane i art. 104 kpa zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Państwa J. D. i M. M-D. - rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej [...].

W uzasadnieniu wskazano, że decyzja jest zgodna z wnioskiem inwestora i zapisami Planu. Dnia 20 maja 2009 r. wpłynęło pismo A. S., podtrzymujące negatywne stanowisko wobec owej rozbudowy i wskazujące zgodnie z pismem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia [...] lutego 2009 r., że "wymiar [...] m (który stanowi linię maksymalnej zabudowy w projekcie rozbudowy domu przy [...]) na działce [...] jest błędem graficznym"). Dnia 21 maja 2009 r. Inwestor dostarczył wyrys z mapy ewidencyjnej uzyskanej w Geopoz Poznań wraz z ustalonymi granicami między segmentami, potwierdzonymi przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]". Dnia [...] maja 2009 r. A. S. dołączyła do akt informacje o złożeniu i przyjęciu przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w Poznaniu wniosku o zmianę Planu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr [...] ark. [...], obręb [...], jednakże do chwili wydania niniejszej decyzji, Plan nie uległ zmianie. Na skutek postanowienia z dnia [...] maja 2009 r., zobowiązującego Inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym dotyczących nieprzekraczalnych linii zabudowy, Inwestor dostarczył 4 egz. projektu budowlanego dostosowanego do wymogów § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75/02/690 ze zm.) w zakresie odległości planowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej od granicy sąsiednich działek tj. [...]. W piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r. Inwestorzy podnieśli, że zgodnie z załączoną interpretacją Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2009 r. dotyczącą ustaleń Planu w odniesieniu do owej działki, zgodnie z załącznikiem graficznym do Planu, wymiar między nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi dla działek [...] wynosi [...] m. W związku z tym Organ stwierdził, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 32 ust. 1 i 4 i art. 34 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego (k. 148-149 akt administracyjnych).

W odwołaniu od decyzji z [...] czerwca 2009 r. A. S. podniosła, że w dokumentach sprawy znajdują się dwie sprzeczne interpretacje Planu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wystawione przez Wydział Urbanistyki i Architektury, z których jedna umożliwia rozbudowę owego budynku mieszkalnego do głębokości 17 m; druga z kolei do 16 m (k. 69-73 akt administracyjnych).

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] września 2009 r.) Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję z [...] czerwca 2009 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazując na pismo z [...] i [...] czerwca 2009 r. podpisane przez Kierownika Oddziału Urbanistyki IV [...], z którego wynika, że wymiar między nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla działki nr [...], został określony jako 17 m oraz na pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z [...] lutego 2009 r. podpisane przez [...] i pismo z dnia[...] czerwca 2009 r., z których wynika, że wymiar 17 m jest błędem graficznym na załączniku nr 1 do Planu, natomiast powierzchnię zabudowy wyznaczają nieprzekraczalne linie zabudowy określone na rysunku, stwierdził że nie można się zgodzić z poglądem organu I instancji, że wszelkie nieprawidłowości w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym zostały usunięte, gdyż kwestia nieprzekraczalnej linii zabudowy do chwili obecnej nie jest jednoznaczna i budzi wątpliwości. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, analizując projekt budowlany przysłany łącznie z odwołaniem przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. Wojewoda zauważył, że granica działki zaznaczona na rysunku nr 2 – rzut fundamentów - nie przebiega już wzdłuż części kondygnacji piwnicznej (jak nadal zapisane jest w opisie technicznym) lecz przesunięta jest o 2 mm, co przy skali 1:50 daje nam 10 cm w rzeczywistości. Rozbieżność między rysunkami, a opisem technicznym projektu budowlanego, a także kwestia nieprzekraczalnej linii zabudowy, są zagadnieniami, które nie zostały wyjaśnione w sprawie (k. 183-185 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] października 2009 r. M. M-D. i J. D. złożyli skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2009 r., zarzucając naruszenie: prawa materialnego tj. art. 13 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 80/03/717 ze zm. dalej upzp); art. 6,7,8,9, 12 § 1 i 2, art. 35 § 2, art. 75 i art. 77 kpa i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący podnieśli, że w zapisach obowiązującego Planu wymiar między nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla działki [...] został określony jako [...] m. W związku z tym, zgodnie z art. 18 ust. 8 upzp, Plan jest aktem prawa miejscowego zatem nieprecyzyjne, czy też błędne oznaczenie wymiarów nieprzekraczalnych linii zabudowy na załączniku graficznym stanowiącym integralną część uchwały zatwierdzającej Plan, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały przez podmioty do tego nieuprawnione. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że wszelkie nieprawidłowości w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie zostały usunięte i kwestia nieprzekraczalnych linii zabudowy jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości, zatem nie ma przeszkód do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Wniosek A. S. w sprawie zmiany Planu, negatywnie rozpatrzono na naradzie dnia [...] września 2009 r. Wartość liczbowa [...] m jest poprawna ponieważ wynika to z wcześniejszych decyzji tj. decyzji nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., którą to Rada Miasta przy opracowaniu Planu miała obowiązek uwzględnić. Skarżący wskazali, że zgodnie z art. 20 kpa pismo Kierownika Oddziału Urbanistyki Urzędu Miasta Poznania [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. jest pismem organu wyższego rzędu nad pismem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia [...] czerwca 2009 r. i w związku z tym jest wiążące w niniejszej sprawie. Zastrzeżenia Wojewody odnośnie przebiegu granicy między działką nr [...] są chybione, co obrazuje w sposób dostateczny wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia [...] maja 2009 r. i ustalenie granicy między segmentami. Granica między ww działkami biegnie wzdłuż bocznej ocieplonej warstwą styropianu ściany budynku prosto, bez żadnych załamań. Taki przebieg potwierdził wezwany uprawniony geodeta [...], który przy dokonywaniu pomiarów dnia [...] października 2009 r. jednoznacznie stwierdził, że granica biegnie w linii prostej w przedłużeniu ocieplonej ściany budynku, tak jak obrazują to wyżej wymienione dokumenty (k. 3-5 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji (k. 14 akt sądowych).

Na rozprawie dnia 24 marca 2010 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu, Skarżący podtrzymali skargę przywołując ekspertyzę geodety [...]; wskazali, że geodeta wykreślił przebieg granic zapewniając, że granica idzie po zewnętrznej ścianie ocieplonego budynku, a nie po linii przedłużającej zespolenie piwnic obu budynków, jednakże nie zawarł tego sformułowania na piśmie mówiąc, że wszystko jest na rysunku (k. 67 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153/02/1269, zm. 169/05/1417) i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm., dalej ppsa) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest rozbieżność między rysunkami a opisem technicznym projektu rozbudowy – powiększenia powierzchni piwnicy w budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej a także kwestia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla działki [...].

W pierwszej kolejności należy wskazać, że plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego. Zawiera przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy, stanowiące bezpośrednią podstawę do wydawania decyzji. Ustalenia planu miejscowego winny być na tyle precyzyjne i szczegółowe, by można było na ich podstawie:

1) sporządzić projekt budowlany,

2) zagwarantować, przy wydawaniu decyzji administracyjnych, realizację ustawowych zadań w zakresie ładu przestrzennego, ochrony środowiska i innych.

Spełnienie tych dwu podstawowych warunków ustawodawca zapewnia przez określenie obowiązkowego zakresu przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp). Akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/319, zm. 200/06/1471, 114/09/946). Warunkiem wejścia w życie aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie.

Skutki prawne uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są znaczące zarówno dla gminy, jak i dla właścicieli nieruchomości i inwestorów. Ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w planie miejscowym umożliwia wydawanie decyzji o pozwoleniu na budowę bezpośrednio na podstawie planu, bez potrzeby poprzedzenia wydania tej decyzji uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 1 i 2 upzp) lub decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Plan miejscowy upoważnia jedynie do takiego rozstrzygnięcia, jakie wyraźnie wynika z jego treści tekstowej i graficznej. Wszelka rozszerzająca wykładnia ustaleń planu miejscowego na niekorzyść właścicieli nieruchomości byłaby sprzeczna z konstytucyjną zasadą ochrony prawa własności i stanowiłaby naruszenie ustaleń tego planu i art. 37 Prawa budowlanego. W postępowaniu dotyczącym rozstrzygnięć, które mogłyby wpłynął na treść własności osobistej, organy administracji nie mogą pomijać zasady całkowitej ochrony tej własności ("Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego 4. wydanie C. H. Beck 2008 s. 136 nb 1, s. 140 nb. 8, s. 141 nb. 9)

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy. Integralną częścią planu jest rysunek planu, stanowiący załącznik do uchwały rady gminy. Rysunek planu obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1 upzp). Utrwalonym w orzecznictwie i piśmiennictwie jest pogląd, ze podstawę kontroli zgodności decyzji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu i jego tekst (wyrok NSA z: 21.1.1986 r., II SA 2037/85; 11.12.2003 r., II SA/Lu 854/02)

W przedmiotowej sprawie zgodnie z obowiązującym Planem, który został ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego dnia 23 marca 2007 r. nr 39, poz. 952, wymiar między nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla działki [...] został określony jako 17m, co wynika z kolorowego rysunku Planu stanowiącego jego integralną część (k. 7 projektu budowlanego).

Pisma z dnia [...] lutego 2009 r. (k. 196 akt administracyjnych) i z [...] czerwca 2009 r. (k. 197 akt administracyjnych) pochodzące z Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Poznaniu, a które zostały złożone w trakcie postępowania administracyjnego przez A. S., wskazujące, że określony wymiar 17 m na działce nr [...] jest błędem graficznym na załączniku nr 1 do Planu i ma charakter wyłącznie informacyjny i w tym konkretnym przypadku jest błędny – nie odpowiada faktycznym odległościom linii zabudowy i że podstawą do stwierdzenia zaistniałego błędu graficznego w postaci wpisania wymiaru 17m głębokości zabudowy na działce nr [...] było dokonanie pomiaru ww. odległości zgodnie z określoną na rysunku skalą i podziałką liniową oraz że zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 3 Planu, maksymalną powierzchnię zabudowy wyznaczają nieprzekraczalne linie zabudowy określone na rysunku, nie mają wiążącego znaczenia dla sprawy, bowiem dopóki istnieje ważny Plan, na którym widnieje wymiar 17 m stanowiący nieprzekraczalną linię zabudowy dla działki nr 4/65 to jest on wiążący zarówno dla organów administracji jaki i dla stron. Z tego względu twierdzenia Wojewody, że kwestia nieprzekraczalnej linii zabudowy do chwili obecnej nie jest jednoznaczna i budzi wątpliwości, nie są trafne.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą stosunek krytyczny, póki nie zostanie zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję organu administracyjnego ("Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz" pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego 4. wydanie C. H. Beck 2008 s. 143). Natomiast może być przedmiotem oceny sądu w odrębnym postępowaniu, ze skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym ( j. t. Dz. U. 142/01/ 1591, dalej ustawa o samorządzie gminnym bądź usg), stosownie do którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z uprawnienia do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie planu zagospodarowania przestrzennego może skorzystać także wojewoda w trybie art. 93 ust. 1 usg, który stanowi, że po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 usg, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarga taka nie została wywiedziona i postanowienia niniejszego Planu są wiążące zarówno dla organów administracji jak i dla stron.

Natomiast odnosząc się do stanowiska przedstawionego przez Wojewodę w kwestii rozbieżności między rysunkami projektu budowlanego a opisem technicznym tego projektu z uwagi na to, że rzut fundamentów (granica działki) nie przebiega już wzdłuż przedłużenia części kondygnacji piwnicznej (jak nadal zapisane jest w opisie technicznym) lecz przesunięta jest o 2 milimetry (w skali 1:50 = 10 cm) należy przyznać rację Wojewodzie, ponieważ rozbieżność ta wyraźnie wynika z rysunku nr 2 obrazującego rzut fundamentów i ścian fundamentowych (k. 53 projektu budowlanego i k. 62 akt administracyjnych). Projektowana rozbudowa w części rysunkowej projektu przekracza granice działki Skarżących, co jest niedopuszczalne, bowiem projekt budowlany może obejmować tylko taki obszar działki, co do którego strona posiada tytuł prawny (art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa Budowlanego).

Rozbieżności co do przebiegu granic między spornymi działkami nie wyjaśnił, wbrew twierdzeniom Skarżących, przedstawiony wyrys z mapy ewidencyjnej, który sporządził uprawniony geodeta [...] dnia [...] października 2009 r. stwierdzając, że granica miedzy działką [...] (Skarżących) a działką nr [...] biegnie wzdłuż bocznej ocieplonej warstwą styropianu ściany budynku prosto, bez żadnych załamań. Ow wyrys, mimo sporządzenia go przez geodetę uprawnionego, nie jest w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 kpa, a jedynie mającą status dokumentu prywatnego ekspertyzą rzeczoznawcy (w dodatku pozbawioną jakiegokolwiek dającego się zweryfikować uzasadnienia), będącą w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński "Komentarz do kpc" W.Pr. 2002 t. 1 s. 517 uw. 15).

Sąd nie jest w stanie zweryfikować tego dokumentu, ponieważ wyrys sporządzony został w skali 1:250, a projekt budowlany w skali 1:50 i w związku z tym, że istnieje zbyt duża różnica skal w jakich zostały sporządzone wymienione dokumenty nie można ocenić w jaki sposób przebiega faktyczna granica między spornymi działkami, czy w jej przebiegu istnieją jakieś załamania czy też nie.

Skoro, więc Wojewoda nie miał jasności co do rzeczywistego przebiegu granic między działką nr [...] (Skarżących) a działką nr [...] słusznie uchylił decyzję z 26 czerwca 2009 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce nr 4/65.

W myśl art. 140 kc korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Do takich ustaw w szczególności należy ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, w której świetle działalność wpływająca na sposób zagospodarowania przestrzennego oraz wykorzystania gruntów może być podjęta tylko wówczas, gdy jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z 19.3.1998 r., IV SA 1462/96 akceptowany przez Komentatora prof. Z. Niewiadomskiego – op. cit. s. 143).

Ponownie rozpoznając sprawę organy kierować się będą wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w niniejszym orzeczeniu Sądu (art. 153 ppsa).

Z tych względów skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ppsa należało oddalić.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/M. Dybowski /-/E. Makosz-Frymus

wz. za nieobecnego sędziego

/-/E. Kręcichwost-Durchowska

MZ