Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3552/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 i4 art. 15 ust. 3 art. 15h ust 1-7
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,
article: § 8 ust 9
journal: Dz.U. 2000 nr 79 poz 898
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 341/18 w sprawie ze skargi R. Ch. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 341/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. Ch. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.

Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.) – dalej: "ustawa o broni i amunicji", w dniu [...] października 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił R. Ch. wydania pozwolenia broni palną sportową w liczbie 4 egzemplarzy broni.

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, w dniu [...] grudnia 2017 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Przepisy te mają charakter obligatoryjny, a ustawodawca nie przewidział w takich przypadkach innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do odmowy wydania żądanego pozwolenia na broń, gdyż to ustawodawca sam przyznał w takich przypadkach bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego prawa. Ustalił, że ostatecznym orzeczeniem lekarskim, z dnia 2 października 2017 r., R. Ch. został uznany za osobę wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

R. Ch. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2017 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zarzucił w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 75 i art. 80 K.p.a.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Sąd wskazał, że skarżący składając wniosek z dnia 27 lipca 2017 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów sportowych w ilości 4 sztuk, przedstawił orzeczenie lekarskie z dnia 11 lipca 2017 r., że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne z dnia 11 lipca 2017 r. stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Zakres wymienionych wyżej badań lekarskich i psychologicznych, a także warunki i tryb odwoływania się od tych orzeczeń został określony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, wydanym na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w oparciu o powyższe rozporządzenie stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia bądź cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie takie właśnie orzeczenie psychologiczne stanowiło podstawę decyzji odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Orzeczeniem lekarskim wydanym w dniu 2 października 2017 r., nr [...], wskutek odwołania wniesionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach, upoważniony lekarz stwierdził, że skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Jak natomiast stanowi § 8 ust. 9 ww. rozporządzenia, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń.

Sąd stwierdził, że celem przedstawionej regulacji prawnej jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i również dla siebie. Ponadto, użycie w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji kategorycznego sformułowania: "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom" (...) oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią lekarską.

Sąd dodał, że orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnionego lekarza w rozumieniu ustawy i wspomnianego rozporządzenia, ma charakter opinii wydanej przez biegłego ustanowionego i działającego na podstawie przepisów szczególnych, tzn. przepisów cytowanego powyżej rozporządzenia. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie jedynym dopuszczalnym rozstrzygnięciem organu była – w ocenie Sądu – odmowa wydania pozwolenia na broń.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. Ch. Wyrok zaskarżył w całości. Zarzucił:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

- art. 15 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w zw. z § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń polegającą na uznaniu, że orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne, co zdaniem Sądu I instancji stanowi jedyną podstawę decyzji odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni w przypadku posiadania przez organ dwóch odmiennych sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich.

2. Naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi:

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na braku rozpatrzenia oraz oceny całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskich, w szczególności:

a) orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz nr [...] stwierdzającego, że skarżący R. Ch. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji;

b) orzeczenia lekarskiego nr [...] stwierdzającego, że skarżący R. Ch. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarządzeniem z dnia 27 lipca 2021 r. zawiadomiono strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090).

Pismem z dnia 12 sierpnia 2021 r., pełnomocnik Komendanta Głównego Policji, w odpowiedzi na wezwanie do ustosunkowania się do zawiadomienia Sądu z dnia 27 lipca 2021 r., poinformował, że wnosi o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Zarządzeniem z dnia 2 września 2021 r., na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, skierowano sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na brak stanowiska stron w zakresie możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Na wstępie stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., polegającego na braku rozpatrzenia oraz oceny całego zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie pozytywnych dla strony orzeczeń lekarskich.

Bezpodstawny jest zarzut pominięcia orzeczenia psychologicznego nr [...] oraz nr [...]. Dla pełnej jasności zauważyć trzeba, ze orzeczenie nr [...], to orzeczenie lekarskie.

Podstawę do wydania decyzji stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1839 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, według stanu prawnego obowiązującego od wejścia w życie ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1505), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:

2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2017 r. poz. 882), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej;

4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych

Organy nie przyjęły natomiast podstawy określonej w art. 15 ust. 1 pkt 3, według której, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego.

Abstrahując na razie od oryginalnej procedury regulującej postępowanie wyjaśniające w zakresie istnienia okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4, od razu można stwierdzić, że orzeczenie psychologiczne nie jest dowodem przewidzianym dla ustalenia wiadomości specjalnych związanych z przesłankami z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy, ale dowodowym przydatnym w zakresie przesłanki określonej w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Po wydaniu ostatecznego orzeczenia psychologicznego, tj. orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach, dalej także: "WOMP", nr [...], z dnia 25 września 2017 r., organy nie kwestionowały okoliczności, według której, skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy.

Kontrowersja innego rodzaju związana jest zarzutem pominięcia orzeczenia lekarskiego nr [...], z dnia 11 lipca 2017 r. wydanego przez lekarza Poradni Medycyny Pracy Szpitala Miejskiego w Gliwicach.

Orzeczenie to nie stało się orzeczeniem ostatecznym. Na skutek odwołania Wojewódzkiego Komendanta Policji, złożonego w trybie art. 15h ust. 1 i nast. ustawy o broni i amunicji, podmiot odwoławczy, którym w przypadku tym przypadku był Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Katowicach, wydał orzeczenie ostateczne, o którym mowa w art. 15h ust. 7 ustawy.

Organy Policji, orzekając w przedmiocie wniosku skarżącego o udzielenie pozwolenia na broń sportową, uwzględniły ostateczne orzeczenie lekarskie WOMP w Katowicach, nr [...], z dnia 2 października 2017 r. Oparcie się organów Policji, w zakresie przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy, na ostatecznym orzeczeniu wydanym w trybie odwołania, a nie na orzeczeniu lekarza wydanym w pierwszej instancji diagnostycznej, którym było zaświadczenie nr [...], z dnia 11 lipca 2017 r., nie oznacza naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

Osoba, która występuje z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń ma obowiązek wykazania, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4. Jak stanowi art. 15 ust. 3, wykazanie to odbywa się poprzez złożenie orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Orzeczenia te są rezultatem badań, o których mowa w art. 15a ust. 1-4 ustawy. Przewidziana w art. 15h ust. 1-7 ustawy możliwość odwołania się od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, a następnie prowadzenie dalszych badań przed organem odwoławczym oraz wydanie orzeczenia ostatecznego przez podmiot odwoławczy oznacza, że orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w pierwszej instancji nie mają mocy wiążącej wynikającej z art. 15 ust. 3 ustawy w związku z art. 15f i art. 15g ustawy. Taką moc uzyskują orzeczenia ostateczne będące rezultatem zakończenia postępowania diagnostycznego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 3 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji w związku z § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, polegającą na uznaniu, że orzeczenie psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne, co zdaniem Sądu I instancji stanowi jedyną podstawę decyzji odmawiającej wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni w przypadku posiadania przez organ dwóch odmiennych sprzecznych ze sobą orzeczeń lekarskich.

W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że podstawę wydania decyzji odmawiającej skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni stanowiło orzeczenie lekarskie, a nie psychologiczne, jak skarżący wskazał w opisie naruszenia. Jednocześnie jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący konsekwentnie, zgodnie ze stanem rzeczywistym, podnosił, że kwestionuje oparcie się na orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie odwoławczym, a więc orzeczeniu WOMP nr [...], z dnia 2 października 2017 r. Z obu podstaw kasacyjnych wynika zaś teza skarżącego o błędnym oparciu się jedynie na orzeczeniu lekarskim nr [...], z pominięciem orzeczenia lekarskiego z dnia 11 lipca 2017 r. oraz pominięciem pozytywnego dla skarżącego orzeczenia psychologicznego. Tak więc możliwe jest potraktowanie, zawartego w opisie naruszenia analizowanego zarzutu materialnego, wskazania orzeczenia psychologicznego, zamiast orzeczenia lekarskiego, jako omyłki pisarskiej.

Odniesienie się merytoryczne do zarzutu materialnego rozpocząć należy od spostrzeżenia, że powołany w opisie naruszenia przepis § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) utracił moc przed złożeniem wniosku przez skarżącego, w czasie trwania postępowania nie obowiązywał i nie stanowił podstawy wydania zaskarżonego orzeczenia oraz zaskarżonej decyzji.

Przypomnieć można, że w myśl § 8 ust. 9 powołanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.

Norma prawna o tej samej treści jest zawarta obecnie, od daty wejścia w życie wskazanej już wyżej ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, tj. od dnia 30 listopada 2015 r., w dodanym do ustawy o broni i amunicji przepisie art. 15h ust. 7.

Sąd pierwszej instancji, wbrew prawidłowo podanej w zaskarżonej decyzji podstawie prawnej prowadzenia badań lekarskich i psychologicznych, błędnie powołał się na § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Rozważając omawiany zarzut z pominięciem wymienionych wadliwości, skonstatować trzeba, że wskazany przez wnoszącego kasację rodzaj naruszenia prawa, tj. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, nie odpowiada opisowi naruszenia. Wnoszący kasację nie podał na czym miałaby polegać błędna wykładnia norm materialnych art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy. Opis ten stanowi próbę podważenia mocy dowodowej ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Jest to więc zagadnienie przede wszystkim procesowe. Przepisy art. 15 ust. 3 oraz art. 15h ust. 7 ustawy są normami o charakterze procesowym. Kwestia ta została już zasygnalizowana w odniesieniu do procesowej podstawy kasacji.

Aspekt materialny podniesiony w omawianej podstawie kasacji dotyczy wykładni przepisów art. 15 ust. 3 oraz art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji (jako "odpowiednikowi" powołanego przez skarżącego przepisu § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń). Organy trafnie przyjęły, że z powołanych przepisów wynika związanie ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Uzupełniając uwagi wyartykułowane powyżej w odniesieniu do procesowej podstawy kasacji, dodać można, że utrwalony jest pogląd, według którego, jedynym prawnie dopuszczalnym dowodem, który może stanowić podstawę oceny stanu zdrowia przyszłego lub aktualnego posiadacza pozwolenia na broń jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie określonym w ustawie o broni i amunicji. Podkreślić należy, że od 30 listopada 2015 r., a więc od daty wejścia w życie noweli ustawy o broni i amunicji, określonej w art. 7 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, jest to tryb unormowany w ustawie. Tryb ten przewiduje możliwość kwestionowania wydanego orzeczenia jedynie poprzez złożenie odwołania uregulowanego w art. 15h ustawy o broni i amunicji. Dopuszczalność odwołania jest jedną z gwarancji rzetelności wydanego orzeczenia. Dodatkowo gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b ustawy o broni i amunicji) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j ustawy o broni i amunicji). Ustawa o broni i amunicji wprowadza więc zamknięty katalog środków dowodowych mogących służyć ocenie okoliczności faktycznej w postaci stanu zdrowia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub posiadającej takie pozwolenie (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17; wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20).

Z art. 15 ust. 3 oraz art. 15h ust. 7 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy wynika, że jeżeli uprawniony lekarz w ostatecznym orzeczeniu stwierdził brak zdolności do dysponowania bronią, to stanowi to okoliczność wystarczającą do odmowy wydania pozwolenia na broń (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1082/18).

Z przepisów tych wynika również, że w sytuacji, gdy jedno z orzeczeń jest pozytywne (psychologiczne), a drugie orzeczenie negatywne (lekarskie), tak jak to miało miejsce w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, organ miał obowiązek orzec o odmowie wydania pozwolenia na broń (por. powołany wyżej, wydany w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 47/20).

Przyjęte stanowisko nie jest sprzeczne z przywołanym przez wnoszącego kasację wyrokiem NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2966/15, gdyż także w uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że orzeczenie lekarskie wydane na skutek odwołania jest niepodważalne i wiążące. NSA w tym wyroku przyjął jedynie, że w szczególnych okolicznościach jest możliwa ocena takiego orzeczenia, ale po to, aby takie orzeczenie zostało wydane ponownie (patrz: powołany wyżej wyrok NSA z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 3232/17). W skardze kasacyjnej nie wskazano zaistnienia takich szczególne okoliczności. Nie wynikają one także z akt sprawy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.