Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 793/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 130 a ust. 5c i ust. 6a
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w . na uchwałę Rady Powiatu Z. z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości


UZASADNIENIE

W dniu [...] września 2017 r. Rada Powiatu Z. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.

Prokurator Okręgowy w Ł. zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając jej rażące naruszenie prawa:

- art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym i art. 40 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, poprzez przekroczenie upoważnienia ustawowego, polegające na ustanowieniu w drodze uchwały odmiennych zasad naliczania opłaty za przechowywanie pojazdów usuniętych z drogi przyjmując opłatę za każdą rozpoczętą dobę, podczas gdy treść ustawy wskazuje na naliczenie opłat za każdą pełną dobę przechowywania pojazdu;

- art. 40 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym oraz art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polegające na przekroczeniu przez Radę upoważnienia ustawowego do wydania uchwały, zawartego w powyżej wskazanych przepisach, poprzez ustalenie wysokości opłat za usunięcie pojazdu przy uwzględnieniu kosztów ponoszonych przez powiat oraz na nieprawidłowym określeniu granic swobody regulacyjnej, w ramach której następuje uchwalenie tych opłat.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że art. 130 a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawiera zwrot "za każdą dobę przechowywania". Zapis uchwały wprowadzający opłaty za każdą rozpoczętą dobę parkowania pojazdu modyfikuje zapisy tego przepisu. Ustawodawca przewidział naliczanie opłaty za każdą dobę przechowywania pojazdu, a więc przyjąć należy, że opłata ma być naliczana w przypadku przechowywania pojazdu za każdą pełną dobę, a nie za dobę rozpoczętą.

Dalej skarżący wskazał, że w art. 130a ust 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym ustawodawca określił dwie przesłanki, którymi powinien się kierować organ samorządu powiatu podejmując uchwałę na podstawie tego przepisu. Są to konieczność zapewnienia sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg i przechowywania tych pojazdów na parkingach strzeżonych oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Oznacza to, że żadne inne względy nie mogą być brane pod uwagę przy podjęciu przedmiotowej uchwały. Z analizy zaś stawek ustalonych w umowie zawartej pomiędzy Starostą Z. i podmiotem wykonującym przedmiotowe zadania oraz przyjętych w uchwale wynika, że stawki przyjęte w uchwale zostały zawyżone w stosunku do rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów ponoszonych przez Powiat.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Z. wniosła o jej oddalenie i wyjaśniła, że przedmiotowa uchwała przedłożona została Wojewodzie Podlaskiemu, który nie wniósł do niej żadnych uwag. Ustanawiając zaś przepis, że opłatę nalicza się za każdą rozpoczętą dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, Rada nie przekroczyła swojej kompetencji a jedynie doprecyzowała wskazaną wyżej niepodzielność tej jednostki oraz wynikającą z tego zasadę, że każde "rozpoczęcie" doby pociąga za sobą naliczenie opłaty dobowej.

Dalej skarżąca wskazała, że z uzasadnienia skarżącego wynika, że przy ustalaniu opłat powinna być brana pod uwagę jedynie wysokość wynagrodzenia dla przedsiębiorcy uczestniczącego w realizacji zadania. Tymczasem, w celu sprawnej realizacji zadania należy wykonywać szereg czynności administracyjnych i technicznych realizowanych przez pracowników Starostwa: przeprowadzanie procedury wyłaniania przedsiębiorcy wykonującego czynność usuwania i przechowywania, prowadzenie z nim korespondencji i kontaktów, monitorowanie i kontrola jego działania, rozliczanie wykonanych usług i wypłata wynagrodzenia, realizacja procedury uzyskania orzeczenia o przepadku pojazdu nieodebranego przez właściciela, wycena i sprzedaż tego pojazdu lub utylizacja, a w końcu prowadzenie windykacji należności. Należy podkreślić, że skuteczność takiej windykacji jest zwykle zerowa. Wszystkie te czynniki mieszczą się w przesłance sprawnej realizacji zadania.

Zdaniem organu okoliczność, iż przedsiębiorcy składający oferty do zapytania przetargowego proponują niższe stawki niż komercyjnie są przez nich pobierane nie oznacza wcale, iż Rada Powiatu w Z. przekroczyła delegację ustawową z art. 130a ust. 6 ustawy. Powiat Z. działając zgodnie zasadą efektywności określoną w ustawie dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz ze zdrowym rozsądkiem, stara się minimalizować swoje koszty związane z realizacją zadania określonego w art. 130 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Stąd zastosowanie kryterium wagowego przy ocenie ofert, zawieranie umów na 1 rok oraz przesunięcie o pół roku terminu obowiązywania umów względem terminu obowiązywania opłat określanych uchwałami w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Ponadto, zdaniem organu, wysokość stawek za usunięcie i przechowywanie pojazdów z drogi ma na względzie nie tylko zwrot kosztów poniesionych w wyniku usunięcia i przechowywania, ale ma za zadanie przede wszystkim działać dyscyplinująco i motywować kierowców do przestrzegania przepisów o ruchu drogowym. O trafności rozwiązań przyjętych przez Powiat Z. świadczy zaś analiza kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym w okresie 1.01.2018 r. - 30.09.2018 r., z której wynika, że Powiat nie finansuje realizacji zadania z innych źródeł poza opłatami za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym oraz wysokości kosztów spowodowanych wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 6e ustawy, opłaty, o których mowa w ust. 6, stanowią dochód własny powiatu. Zatem może zaistnieć różnica między przychodami z tych opłat i kosztami ponoszonymi przez Powiat na realizację zadania w postaci dochodu. Ustanowienie opłat na poziomie niższym mogłoby skutkować tym, że środki pozyskane z opłat nie pokryłyby kosztów realizacji zadania a to z kolei mogłoby stanowić zarzut wobec organów Powiatu o niewykorzystaniu potencjalnych źródeł przychodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kontroli sądu administracyjnego poddane zostały między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa we wskazanym przepisie, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.; dalej: "P.r.d.") oraz obwieszczenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym (M.P. z 2017 r., poz. 772; dalej: "obwieszczenie"). Natomiast organ podjął uchwałę na podstawie przepisów ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1868 r.; dalej: "u.s.p.").

Zgodnie z art. 12 pkt 11 u.s.p., do wyłącznej właściwości rady powiatu należy podejmowanie uchwał w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady powiatu. Przedmiotowa uchwała należy zaś do wskazanej kategorii aktów prawnych. Z kolei z art. 130a ust. 5c P.r.d. wynika, że pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7. Natomiast w art. 130a ust. 6a P.r.d. ustalono maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, o których mowa w ust. 5c, które zgodnie z ust. 6b, ulegają corocznie zmianie na następny rok kalendarzowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Z mocy ust. 6c omawianego przepisu, na każdy rok kalendarzowy minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" maksymalne stawki opłat, o których mowa w ust. 6a, z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 6b, zaokrąglając je w górę do pełnych złotych. W tym przypadku, na 2018 r. stawki te zostały określone w następujący sposób: (1) rower lub motorower: (a) za usunięcie - 113 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 20 zł; (2) motocykl: (a) za usunięcie - 223 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 27 zł; (3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: (a) za usunięcie - 486 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 40 zł; (4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t: (a) za usunięcie - 606 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 52 zł; (5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16t: (a) za usunięcie - 857 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 75 zł; (6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t: (a) za usunięcie - 1263 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 136 zł; (7) pojazd przewożący materiały niebezpieczne: (a) za usunięcie - 1537 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 200 zł.

W przedmiotowej uchwale, jak już wskazano wyżej, przyjęte stawki zarówno usunięcia pojazdu jak i jego przechowywania odpowiadają stawkom określonym jako maksymalne w przywołanym obwieszczeniu. Przy czym organ w uzasadnieniu tej uchwały w żaden sposób nie umotywował swego stanowiska, dlaczego przyjął maksymalną ich wysokość. Natomiast organ powiatu przy podejmowaniu uchwały, na wskazanej wyżej podstawie, zobowiązany jest przeanalizować wymienione w niej przesłanki materialnoprawne i dać tej analizie wyraz w uzasadnieniu uchwały. Sporządzenie uzasadnienia uchwały w tym przypadku jest sposobem na wykazanie, że organ skorzystał z możliwości elastycznego kształtowania treści uchwały, rozważał wysokość stawek i kryteria, które miały wpływ na ich ustalenie w takiej a nie innej wysokości. Uzasadnienie uchwały stanowi sposób na wykazanie, że organ podjął uchwałę w granicach upoważnienia ustawowego, uwzględniając ustawowe kryteria, a więc nie arbitralnie. Ma to istotne znaczenie także dla kontroli sądowoadministracyjnej, w trakcie której sąd ocenia, czy organ kierował się przesłankami ustawowymi czy innymi, których nie mógł wziąć pod uwagę. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usuwanie pojazdów i ich przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji zadań oraz kosztami usuwania i przechowywania pojazdów a nie innymi okolicznościami. Jak wskazał WSA w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 1 lutego 2018 r. w sprawie II SA/Sz 1314/17, ustalenie tych stawek winno zostać poprzedzone szczegółową kalkulacją, która pozwoli na dokonanie miarodajnej oceny, czy wysokość stawek została ustalona arbitralnie z pominięciem ustawowych kryteriów, czy też stanowi ona odzwierciedlenie dokonanej rzetelnie analizy uwzględniającej wytyczne ustawodawcy. Skład orzekający w sprawie niniejszej powyższe stanowisko w całości podziela.

Tymczasem zaskarżona w sprawie niniejszej uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego nie zawiera uzasadnienia. Zasada prawidłowej i rzetelnej legislacji wyprowadzona z zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) wymaga, aby nałożenie na obywatela określonego obowiązku w akcie prawa miejscowego i w sytuacji, gdy ustawodawca w upoważnieniu do wydania aktu pozostawia organowi margines swobody – zawierało stosowne uzasadnienie odwołujące się do kryteriów ustawowych formułujących upoważnienie. Z uzasadnienia uchwały powinny wynikać argumenty przemawiające za przyjęciem konkretnych rozwiązań, w tym przypadku stawek za usunięcie i przechowywanie pojazdów. Brak formalnego umotywowania zaskarżonej uchwały uzasadnia postawienie uchwale zarzutu arbitralności w momencie jej podejmowania, tj. niemożności sprawdzenia, czy została ona podjęta w granicach upoważnienia ustawowego, w tym przypadku wynikającego z art. 130a ust. 6 P.r.d. Stanowi to o istotnym naruszeniu prawa, tj. podstawy prawnej uchwały oraz § 141 w związku z § 131 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283). Zgodnie z tymi normami, do projektu aktu prawa miejscowego należy przedłożyć uzasadnienie.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że motywacja podjęcia zaskarżonej uchwały przedstawiona w odpowiedzi na skargę powyższego uchybienia nie eliminuje. Zrealizowanie zasady dobrej legislacji wymaga, aby motywy podjęcia uchwały (kierowanej jako akt prawa miejscowego do odbiorcy generalnego i abstrakcyjnego) były znane w momencie jej przyjmowania, a nie były ujawniane dopiero jako odpowiedź na zarzuty naruszenia prawa.

W ocenie Sądu, wydając zaskarżoną uchwałę organ naruszył także przepis art. 130a ust. 6 P.r.d. przez nieuwzględnienie wymienionego w nim kryterium rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Z zawartego w tym przepisie upoważnienia ustawowego wynika, że ustawodawca przyznał radzie powiatu kompetencję prawodawczą, zastrzegając powinność uwzględnienia dwóch kryteriów, tj. konieczności sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (rzeczywistych kosztów). Żadne więc inne przesłanki, poza wymienionymi w tym przepisie, nie mogą wpłynąć na sposób zrealizowania przedmiotowego upoważnienia ustawowego. Organ ma obowiązek wziąć pod uwagę powyższe przesłanki materialnoprawne, co daje mu pewną elastyczność w kształtowaniu treści uchwały (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 397/18). Uchwała w przedmiocie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu i jego przechowywanie będzie zgodna z prawem wtedy, gdy jej treść będzie zdeterminowana wyłącznie koniecznością sprawnej realizacji tych zadań i kosztami usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, a nie innymi okolicznościami, a wysokość przyjętych stawek opłat będzie wynikiem wzięcia pod uwagę wyłącznie powyższych przesłanek (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 388/18).

Zdaniem Sądu, Rada Powiatu Z. naruszyła przepis art. 130a ust. 6 P.r.d. przez nieuwzględnienie wymienionego w nim kryterium rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Z uzasadnienia przedmiotowej uchwały, jak wskazano już wyżej, w ogóle nie wynika, jakimi kryteriami się ona kierowała ani w jaki sposób dokonała ustaleń w zakresie kosztów usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na parkingach strzeżonych na terenie Z. Tymczasem z umowy zawartej przez Starostę z M. R. jako wykonawcą z dnia [...] czerwca 2017 r. (na okres od [...].07.2017 r. do [...].06.2018 r.) wynika, że stawki te zostały określone w następujący sposób: (1) rower, motorower lub motocykl: (a) za usunięcie – 0,12 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,12 zł; (2) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: (a) za usunięcie – 79,95 zł, (b) za każdą dobę przechowywania - 39 zł; (3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t: (a) za usunięcie – 0,12 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,12 zł; (4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t: (a) za usunięcie – 0,12 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,12 zł; (5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t: (a) za usunięcie – 701,1 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 132,84 zł; (6) przewożącego materiały niebezpieczne: (a) za usunięcie – 0,12 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,12 zł. Także z umowy zawartej przez Starostę z H. Ż. wykonawcą z dnia [...] czerwca 2018 r. (na okres od [...].07.2018 r. do [...].06.2019 r.) wynika, że stawki te zostały określone w następujący sposób: (1) rower lub motorower: (a) za usunięcie – 0,01 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,01 zł; (2) motocykl: (a) za usunięcie – 0,01 zł, (b) za każda dobę przechowywania – 0,01 zł; (3) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t: (a) za usunięcie – 184,50 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 36,90 zł; (4) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 t do 7,5 t: (a) za usunięcie – 0,01 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,01 zł; (5) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 7,5 t do 16 t: (a) za usunięcie – 0,12 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,12 zł; (6) pojazd o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 16 t: (a) za usunięcie – 2214 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 36,90 zł; (7) przewożącego materiały niebezpieczne: (a) za usunięcie – 0,01 zł, (b) za każdą dobę przechowywania – 0,01 zł.

Wynikające z tych umów koszty usunięcia pojazdów i ich przechowywania na parkingu są zatem znacznie niższe od uchwalonych przez organ. A zatem organ nie uwzględnił drugiego z kryteriów, którym powinien się kierować, podejmując uchwałę na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d. Przy ustalaniu wysokości opłat organ uprawniony był bowiem do wzięcia pod uwagę rzeczywistych kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów, czyli wynagrodzenia uzyskiwanego z tego tytułu przez firmy zewnętrzne na podstawie umów zawartych z organem. W związku z powyższym stwierdzić należy, że stawki przedmiotowych opłat zostały określone w sposób arbitralny, a tym samym niezgodnie z wytycznymi wynikającymi z omawianego przepisu. Wskazane wyżej naruszenie art. 130a ust. 6 P.r.d. stanowi więc istotne naruszenie prawa, które daje podstawę do zastosowania art. 147 § 1 p.p.s.a.

W tym miejscu zauważenia wymaga, że na k. 24 – 25 verte akt administracyjnych znajduje się dołączona przez organ analiza kosztów usuwania i przechowywania pojazdów na parkingu strzeżonym w okresie od [...].01.2018 r. do [...].09.2018 r. Wskazano w niej szczegółowo, w rozbiciu na poszczególne miesiące, ilość usuniętych i przechowywanych pojazdów, wysokość opłat naliczonych ich właścicielom, poniesione koszty usuwania i przechowywania oraz różnice pomiędzy tymi kosztami. W każdym miesiącu Powiat zanotował zwyżkę kosztów pobranych nad poniesionymi. Łącznie różnica ta wyniosła w omawianym okresie kwotę 31.310,19 zł. Gdy się więc zważy, że łączna kwota poniesionych przez Powiat kosztów wyniosła w tym okresie 23.413,81 zł, to rodzi się konstatacja, że Powiat znalazł sobie dodatkowe źródło dochodów. Nie zmienia tego faktu okoliczność, że jakieś koszty, które nie są już jednak wykazane, Powiat ponosi na pokrycie kosztów postępowań administracyjnych i sądowych związanych z pojazdami nieodebranymi z parkingu w okresie 3 miesięcy od dnia usunięcia.

Sąd nie podziela też argumentacji organu, że różnica pomiędzy kwotą opłaty opłacaną przez kierowcę na rzecz Powiatu a kwotą wypłacaną przez Powiat wykonawcy, może stanowić dochód Powiatu z tytułu kosztów poniesionych przez Powiat w procedurze wyłaniania wykonawcy. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 633/18, kryterium zapewnienia jak najwyższych wpływów do budżetu nie stanowi (i nie może stanowić) przesłanki materialnej określonej przez ustawodawcę w przepisie art. 130a ust. 6 P.r.d. Przesłanki wymienione w tym przepisie nie upoważniają do obciążania obywateli częścią szacunkowych kosztów funkcjonowania Powiatu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 397/18, w którym jest mowa o kosztach straży miejskiej i urzędu miejskiego).

Odnośnie konieczności sprawnej realizacji zadań jako drugiej, obok rzeczywistych kosztów usuwania i przechowywania pojazdów, przesłanki ustalenia stawek na podstawie art. 130a ust. 6 P.r.d., to wskazać należy, że brak uzasadnienia uchwały w tym zakresie, wskazania na konkretne koszty sprawnej realizacji zadań, czy ich kalkulację uniemożliwia ocenę, w jakim zakresie uwzględniono tę przesłankę. Powoływanie się ogólnie na wydatki organizacyjne nie jest argumentem odwołującym się do zapewnienia sprawnej realizacji zadań, ale do pokrycia kosztów funkcjonowania obsługującego organ urzędu. Ani z uzasadnienia uchwały (którego brak), ani nawet z odpowiedzi na skargę nie wynika, jakie konkretnie koszty organ ponosi w zakresie usuwania i przechowywania pojazdów. Tymczasem, co należy jeszcze raz podkreślić, wywodzony z art. 130a ust. 6 P.r.d. warunek, by wysokość stawek opłat, o jakich mowa w tym przepisie, była determinowana jedynie koniecznością sprawnej realizacji zadań powiatu w zakresie usuwania z drogi i przechowywania pojazdów oraz kosztami wykonania tych usług na obszarze danego powiatu, należy interpretować w ten sposób, że chodzi tu o rzeczywiste, realne koszty, a nie koszty ogólnej obsługi organizacyjnej urzędu.

W ocenie Sądu podkreślenia także wymaga, że w sprawie niniejszej to nie Prokurator miał udowodnić organowi, że ponosi on koszty za usunięcie i przechowywanie pojazdów w wysokości niższej niż to wynika z uchwały. Wręcz odwrotnie, to z uzasadnienia przedmiotowej uchwały powinno już wynikać, w jaki sposób zostały skalkulowane te opłaty. Brak zaś w tej mierze stosownego uzasadnienia oraz fakt, że stawki i opłaty przyjęte w uchwale są rażąco wyższe niż rzeczywiste koszty ponoszone przez Powiat, powoduje, że stanowi to istotne naruszenie art. 130a ust. 6 P.r.d.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska Prokuratora dotyczącego interpretacji przepisu art. 130a ust. 6a P.r.d. w zakresie wskazania, że sformułowanie "za każdą dobę przechowywania" oznacza możliwość pobierania opłat wyłącznie za każdą pełną dobę przechowywania pojazdu. Skład orzekający w sprawie niniejszej uznaje za trafne stanowisko WSA w Olsztynie zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie II SA/Ol 771/18, zgodnie z którym "gdyby podzielić pogląd Prokuratora to nie można byłoby pobrać żadnych opłat w przypadku odebrania pojazdu przed upływem doby, a przecież oczywistym jest, że koszty takie, jak choćby związane z przyjęciem i wydaniem pojazdu muszą być poniesione. Niepodzielenie stanowiska Prokuratora w tym zakresie nie miało jednak wpływu na nieważność zaskarżonej uchwały w całości, która wystąpiła z innych przyczyn.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.