Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 880/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6534 Zamówienia publiczne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 880/15 w sprawie ze skargi W. S.A. w O. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu udzielenia zamówienia publicznego z naruszeniem prawa postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 880/15.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 880/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. S.A. w O. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...].

Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. (stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną wniesioną przez stronę skarżącą) organ wniósł o sprostowanie uzasadnienia ww. wyroku poprzez "zastąpienie omyłkowo wskazanej podstawy prawnej, tj. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010r. Nr 113, poz. 759, dalej jako: "p.z.p."), podstawą prawną, która stanowiła rzeczywistą podstawę dokonanej przez Sąd oceny legalności wydanego przez Organ aktu administracyjnego, tj. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.z.p. (str. 21 wyroku)". Organ podniósł, iż z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji jednoznacznie wynika, iż kontrola legalności nałożonej przez Prezesa Urzędu na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej została dokonana przez Sąd przez pryzmat przepisu art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.z.p., a nie przywołanego art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.z.p. W ocenie organu świadczy o tym w szczególności część historyczna uzasadnienia wydanego wyroku (str. 1 uzasadnienia wyroku) oraz przede wszystkim wskazanie motywów uznania przez Sąd prawidłowości nałożenia przez organ na skarżącą administracyjnej kary pieniężnej (str. 21 uzasadnienia wyroku). Zdaniem organu wszystkie te okoliczności powodują, iż przytoczenie niewłaściwej jednostki redakcyjnej przepisu art. 200 ust. 1 pkt 1 w porównaniu z przytoczonymi, niebudzącymi wątpliwości okolicznościami rzeczonej sprawy, nosi znamiona wynikającej jednoznacznie z treści orzeczenia oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki.

Możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki (np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska). Sprostowanie niedokładności może zatem dotyczyć np. właściwego oznaczenia stron postępowania, oznaczenia zaskarżonego aktu (daty, numeru) lub nazwy organu, który wydał zaskarżony akt, przy czym niedokładności te muszą mieć charakter oczywisty. Błąd pisarski to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, polegające na tym, że wyrażono coś, co jest widocznie niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie w wyroku, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp.

Podkreślenia wymaga, że z treści ww. przepisu wynika jednoznacznie, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości, aby mogły podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 p.p.s.a., muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. W orzecznictwie sądowym i w doktrynie wskazuje się też, że przedmiotem sprostowania nie mogą być ustalenia faktyczne, a sprostowanie nie może prowadzić do zmiany orzeczenia co do istoty sprawy. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.

Przepis art. 156 § 1 p.p.s.a. stanowi jedynie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej w wyroku. Ze względów funkcjonalnych jego stosowanie dopuszcza się również w odniesieniu do uzasadnienia wyroku. Stanowi o tym zarówno doktryna jak i judykatura. Orzecznictwo w tej kwestii jest ugruntowane i podzielone w niniejszej sprawie.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że żądanie zawarte w treści wniosku organu nie mieści się w granicach określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a.

Organ wniósł o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. poprzez zastąpienie omyłkowo wskazanej podstawy prawnej – art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.z.p., podstawą prawną, która stanowiła – według organu – rzeczywistą podstawę dokonanej przez Sąd oceny legalności skarżonej decyzji – art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.z.p. Z treści uzasadnienia wyroku wyraźnie wynika jednak, że podstawę prawną wydania powyższego orzeczenia stanowił przepis art. 151 p.p.s.a., powołany w ostatnim akapicie uzasadnienia. Zmiany, których domaga się organ, nie stanowiłyby natomiast sprostowania oczywistej omyłki, bowiem dotyczyłyby merytorycznej treści uzasadnienia wyroku, a co w trybie sprostowania uzasadnienia jest niedopuszczalne. Wyjaśnić należy, iż Sąd poddał kontroli zaskarżoną decyzję m.in. pod kątem regulacji zawartej w przepisie art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.z.p., co wynika z treści uzasadnienia wyroku, w tym części historycznej oraz faktu, iż Sąd podzielił argumentację organu i wskazaną przez niego podstawę prawną wydania decyzji, tj. m.in. art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. c) p.z.p. Rozpoznając niniejszy wniosek Sąd miał także na uwadze, że w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 9 czerwca 2015 r. W. S.A. w O. postawiła zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 200 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.z.p. Fakt wskazania przez Sąd w treści uzasadnienia wyroku błędnego przepisu będzie zatem podlegał ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie treści całego uzasadnienia skarżonego wyroku (np. pod kątem ewentualnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.