Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2234/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 § 1, art. 75, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1 pkt 5, art. 63
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych R. N. oraz Stowarzyszenia [...] w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1272/14 w sprawie ze skargi R. N. oraz Stowarzyszenia [...] w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi kasacyjne.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1272/14, oddalił skargi R. N. i Stowarzyszenia [...] w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., , na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust 1 pkt 4), art. 80 ust. 2 oraz 84 i art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. - Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227 - dalej ustawa środowiskowa), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), oraz zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej K.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku firmy [...] Sp. z o.o. ul. Warszawska 349 (dalej również Inwestor), stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na optymalizacji procesów w lakierni wraz z poprawą warunków pracy poprzez wdrożenie projektów: pełna automatyzacja linii BC, integracja Caddy Editio 30, optymalizacja w obszarze ręcznej aplikacji HRK oraz zastosowanie myjki kół cieplnych planowanych do realizacji w istniejącej Hali Lakierni (Hala 4) [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] 349 w Poznaniu; załącznik nr 1 do decyzji stanowi charakterystyka planowanego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu wskazano, że najbliższe sąsiedztwo Zakładu nr 1 [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] 349 w Poznaniu, stanowi:

na północ - las oraz ulica Leśna,

na południe - ulica Warszawska,

na wschód - linia kolejowa relacji Warszawa - Berlin oraz tereny przemysłowe,

na zachód - ulica Bałtycka.

Zakład nr 1 [...] Sp. z o.o. zlokalizowany jest na terenie o powierzchni 41,43 ha. Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w istniejącej Hali Lakierni (Hala 4) o powierzchni 2,35 ha. W ramach planowanego przedsięwzięcia nie przewiduje się zwiększenia powierzchni zabudowy istniejącej hali.

W ramach planowanych projektów przewiduje się pełną automatyzację istniejących na terenie Hali Lakierni kabin lakierniczych BC (linia lakieru bazowego), poprzez zastosowanie w pełni programowalnych robotów. Obecnie nakładanie lakieru odbywa się pistoletami ręcznymi w technologii pneumatycznej (lakierowanie trudnodostępnych powierzchni nadwozia, w szczególności wnętrza nadwozia oraz obrzeży elementów). Planowane roboty oprócz technologii pneumatycznej mają przewidziane również lakierowanie elektrostatyczne. Planuje się instalacje 8 do 14 robotów lakierujących oraz 6 do 11 robotów do otwierania i zamykania ruchomych elementów karoserii. Przewiduje się, iż zastosowane zmiany przyczynią się do zmniejszenia ilości zużywanego lakieru bazowego o około 5,0 % dzięki lakierowaniu elektrostatycznemu. Wprowadzone zmiany nie będą miały wpływu na sposób odprowadzania substancji do powietrza (istniejący emitor e4.16) oraz ilość lakierowanych pojazdów w ciągu doby w odniesieniu do posiadanych pozwoleń środowiskowych na 750 sztuk/dobę (załącznik 2 do decyzji - kopia pozwolenia zintegrowanego). Ilość i jakość odprowadzanych ścieków, ilość i rodzaj powstających odpadów, ilość pobieranej wody oraz hałas emitowany z linii BC nie ulegnie zmianie. W ramach realizacji projektu przewiduje się przebudowę nieużytkowanej do tej pory części Hali Lakierni (Hala 4) na linię lakierniczą przeznaczoną do realizacji projektu Caddy Edition 30. Pojazdy produkowane na linii wyróżniać się będą m.in. innym kolorem dachu oraz innym kolorem elementów nadwozia. Na linii prowadzone będzie przygotowanie, lakierowanie, suszenie, demaskowanie, czyszczenie pistoletów rozpuszczalnikiem automatyczną czyszczarką w obiegu zamkniętym. W ciągu jednego dnia przewiduje się lakierowanie maksymalnie 45 sztuk karoserii. Emisja z procesu lakierowania odprowadzana będzie do powietrza istniejącym emitorem, przez który odbywała się emisja niezorganizowana z Lakierni. Emitor odprowadzający emisję z linii Caddy Edition będzie miał nr e4.38. Na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia przewidziano wytwarzanie szeregu rodzajów odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne (07 03 04*, 08 01 11*, 08 01 12, 12 01 21, 15 01 10*, 15 02 02* oraz 16 02 13*). Ilość i rodzaj powstających odpadów będzie mieścić się w ramach obowiązującego pozwolenia zintegrowanego.

W ramach planowanej inwestycji nie powstaną nowe źródła hałasu. Inwestycja nie dotyczy gospodarki wodno-ściekowej. Myjka wykorzystywana będzie do czyszczenia kół cieplnych, służących do odzysku ciepła - przy ich wykorzystaniu ogrzewane jest powietrze w rejonie kabin lakierniczych. Koło cieplne nagrzewane jest przez powietrze wyrzucane z hali, a po obrocie oddaje ciepło strumieniowi chłodnego powietrza pobieranego z zewnątrz hali, które w ten sposób jest ogrzewane. Powietrze pochodzące z wnętrza hali jest zanieczyszczone pyłem, który osadza się na kołach cieplnych. W celu utrzymania czystości i sprawności urządzeń muszą być one myte. Aby zwiększyć efektywność mycia woda musi zostać podgrzana do odpowiedniej temperatury. W tym celu zastosowany zostanie system podgrzewania wody zasilany gazem ziemnym wysokometanowym. Myjka wykorzystywana będzie tylko w weekendy. Powstanie nowy emitor o nr e4.40, odprowadzający do powietrza substancje ze spalania gazu oraz wzrośnie nieznacznie zapotrzebowanie na wodę oraz ilość odprowadzanych ścieków przemysłowych.

Na stanowiskach HRK odbywa się odmuchiwanie sprężonym powietrzem karoserii z resztek wosku po procesie woskowania. Karoserie samochodowe po procesie woskowania docierają na stanowisko HRK nagrzane do znacznej temperatury, co powoduje, że temperatura na stanowiskach pracy jest wysoka i praca na tych stanowiskach staje się bardzo uciążliwa. W ramach zmiany sposobu ochładzania stanowisk HRK przewiduje się zabudowę stanowisk ścianami zintegrowanymi z systemem wentylacji nadmuchowej oraz wyciągowej. Świeże powietrze czerpane będzie z zewnątrz hali za pomocą nowej centrali wentylacyjnej o mocy akustycznej nie wyższej niż 80,0 dB(A) i systemem przewodów kierowane będzie do centrali klimatyzacyjnej, gdzie zostanie schłodzone do temperatury ok. 18°C. Czynnik chłodniczy będzie z grupy HFC. Następnie powietrze kierowane będzie przewodami wentylacyjnymi do kanałów nadmuchowych znajdujących się nad stanowiskami pracy HRK. Kanały nadmuchowe wyposażone będą w specjalne kratki wentylacyjne umożliwiające ukierunkowanie strumienia przepływającego powietrza oraz w przepustnice pozwalającą regulować przepływ powietrza. Inwestycja będzie wymagała budowy agregatu wody lodowej o mocy akustycznej nie większej niż 83,0 dB(A). Ściany, którymi obudowane będą stanowiska, nie pozwolą na rozchodzenie się schłodzonego powietrza poza obręb stanowisk HRK. Ilość nawiewanego powietrza wynosić będzie ok. 30 000 m3/h. Oprócz ciągłego nawiewu powietrza na stanowiska, przewidziano zamontowanie kurtyn powietrznych przed stanowiskiem HRK, zapobiegających przedostawaniu się rozgrzanego powietrza z suszarki po woskowaniu. Na czas otwarcia drzwi suszarki uruchamiane będą kurtyny. Kurtyny zasilane będą schłodzonym powietrzem pochodzącym z sytemu nadmuchu HRK na zasadzie podebrania odpowiedniej ilości powietrza. Zaraz po zamknięciu drzwi suszarki kurtyny automatycznie przestaną działać i znów cała ilość powietrza kierowana będzie na ochładzanie atmosfery stanowisk. Wyciąg powietrza odbywać się będzie dzięki zbiorczym kanałom wyciągowym, umieszczonym po bokach stanowisk, na całej ich długości. Kanały te wyposażone będą w filtry papierowe, umieszczone w pionie kanału. Zapobiegają one przedostawaniu się drobin wosków, pochodzących z odmuchu, do systemu wentylacji wyciągowej. Filtry będą wymieniane w razie potrzeb i nie częściej niż 1 raz w tygodniu. Powstanie odpad o kodzie 15 02 02*. W dalszej części powietrze zanieczyszczone oparami rozpuszczalników pochodzących ze schnięcia wosków odciągane będzie ze stanowisk pracy w ilości ok. 30 000 m3/h. Powietrze usuwane będzie na zewnątrz hali przez wentylator nowym emitorem o numerze e4.39. Moc akustyczna dla emitora (nr Z82) odprowadzającego powietrze ze stanowisk HRK będzie nie wyższa niż 94,0 dB(A).

W wyniku analizy zebranych dokumentów w sprawie ustalono, że wnioskowane przedsięwzięcie zostało wymienione w § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku z powyższym, w toku prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1) i 2) i ust. 3 ustawy środowiskowej z dnia 3 października 2008 r., organ I instancji wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu (dalej PPIS) oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej RDOŚ) o wydanie opinii w sprawie stwierdzenia (lub nie) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiego obowiązku, o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia.

Opinią sanitarną z dnia [...].06.2013 r., znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Poznaniu nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i odstąpił od określenia zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowieniem znak [...] z dnia [...].08.2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Poznaniu wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Po analizie materiału zgromadzonego w sprawie organ stwierdził, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na optymalizacji procesów w lakierni wraz z poprawą warunków pracy poprzez wdrożenie wyżej opisanych projektów. W związku z realizacją przedsięwzięcia nie przewiduje się zwiększenia zabudowy istniejącej hali oraz nie zmieni się powierzchnia terenów utwardzonych na terenie całego zakładu. Realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na zdolność produkcyjną zakładu ani na liczbę lakierowanych pojazdów w ciągu doby w odniesieniu do posiadanych pozwoleń, tj. 750 pojazdów / dobę i 273 750 pojazdów / rok. Zgodnie z treścią Karty informacyjnej przedsięwzięcia, w związku z realizacją j inwestycji, nie ulegnie zmianie także ilość pobieranej wody, ilość i jakość powstających ścieków oraz ilość i rodzaj powstających odpadów. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje wzrostu ilości zużywanych surowców w stosunku do posiadanych przez Zakład pozwoleń, za wyjątkiem wzrostu zużywanego gazu ziemnego. Oszacowano, że będzie to wzrost o 0,015% w stosunku do wartości określonej w pozwoleniu zintegrowanym. Planowane zmiany przyczynią się do zmniejszenia ilości zużywanego lakieru bazowego o około 5%. Wprowadzane zmiany nie będą miały wpływu na sposób odprowadzania substancji do powietrza oraz ilość lakierowanych pojazdów w ciągu doby. Zatem nie zmienią się warunki określone w posiadanym przez Inwestora pozwoleniu zintegrowanym.

Po wprowadzeniu wszystkich przewidywanych zmian w ramach planowanej inwestycji, instalacja lakierni wraz ze wszystkimi procesami powlekania, będzie spełniać obowiązujące dla niej standardy emisyjne określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. z 2011 r. Nr 95 poz. 558).

W odniesieniu do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy środowiskowej stwierdzono, że w związku z realizacją przedsięwzięcia nie przewiduje się znaczącego zwiększenia poziomu hałasu w środowisku, a co za tym idzie przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826 ze zm.).

W związku z zapisami art. 63 ust. 1 pkt 1 lit c i e ww. ustawy stwierdzono, że eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii z uwagi na zakres i charakter planowanego przedsięwzięcia, odnosząc się do zapisów art. 63 ust 1 pkt 3 lit. b cyt. ustawy, należy uznać, że inwestycja nie będzie powodowała transgranicznego oddziaływania. W związku z powyższym, odnosząc się do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko należy uznać, że inwestycja nie pociągnie za sobą zagrożeń dla środowiska.

Odnosząc się do zapisów art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy środowiskowej RDOŚ ustalił, że teren planowanego przedsięwzięcia położony jest poza obszarami objętymi ochroną na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.).

Ponadto organ stwierdził, że proporcja skali i wielkości przedsięwzięcia zostaje zachowana, gdyż Inwestor wykazał, iż przy zastosowaniu dostępnych rozwiązań technicznych i technologicznych zostaną dotrzymane standardy jakości środowiska, w związku z powyższym nie tworzy się obszaru ograniczonego użytkowania dla ww. inwestycji.

Na podstawie ww. danych dotyczących lokalizacji i funkcji przedmiotowego terenu i sąsiedztwa oraz po przeprowadzeniu analizy zebranego materiału dowodowego w sprawie, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził, że przedmiotowa inwestycja będzie dotyczyła wyłącznie modernizacji wybranych obszarów w istniejącej Hali Lakierni (Hala 4), a nie rozbudowy kubaturowej samej hali. Pozostałe hale i procesy w nich prowadzone pozostaną bez zmian. Wszelkie prace budowlane związane z planowaną inwestycją prowadzone będą wewnątrz istniejącej hali, co zgodnie z zapewnieniami Inwestora, na etapie realizacji przedsięwzięcia nie będzie miało wpływu na elementy przyrodnicze i otaczający teren. Jedynym dodatkowym, ale krótkotrwałym i ustępującym po zakończeniu prac budowlanych oddziaływaniem na środowisko może być dowóz materiałów budowlanych do zakładu.

Zatem, biorąc pod uwagę powyższą analizę oraz stanowiska: RDOŚ i PPIS stwierdzono, że dla przedsięwzięcia polegającego na optymalizacji procesów w lakierni wraz z poprawą warunków pracy poprzez wdrożenie projektów: pełna automatyzacja linii BC, integracja Caddy Editio 30, optymalizacja w obszarze ręcznej aplikacji HRK oraz zastosowanie myjki kół cieplnych planowanych do realizacji w istniejącej Hali Lakierni (Hala 4) [...] Sp. z o.o. przy ul. [...] 349 w Poznaniu, materiał dowodowy w sprawie stanowił wystarczające źródło informacji pozwalające ocenić, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. Organ I instancji postanowił przychylić się więc do stanowiska RDOŚ oraz PPIS w Poznaniu i stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co zostało wyrażone w postanowieniu Prezydenta Miasta Poznania znak OS-V.6220.77.2013 z dnia 16.09.2013 r. (k. 172 akt administracyjnych).

Ponadto organ ustosunkowując się do złożonych przez pełnomocnika Stowarzyszenia wniosków dowodowych uznał, iż wnioskowane dowody w postaci przesłuchania świadków (członków Zarządu firmy [...], członków Stowarzyszenia) i opinia biegłego z zakresu ochrony środowiska i medycyny w sytuacji, gdy dotyczą one okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami takimi jak Karta Informacyjna przedsięwzięcia zaopiniowana przez PPIS i RDOŚ - są w sprawie nieprzydatne.

Stowarzyszenie [...] zostało dopuszczone do przedmiotowego postępowania na prawach strony a więc członkowie tego Stowarzyszenia mieli możność, w toku postępowania, wypowiedzenia się w sprawie i przedstawienia swoich racji wraz z dowodami dla ich poparcia. Jednak do momentu wydania decyzji żadne dowody od Stowarzyszenia [...] nie wpłynęły. Organ nie uznał też za konieczne zasięganie opinii u osoby posiadającej wiedzę specjalistyczną ponad tą, którą posiadają pracownicy merytoryczni organów opiniujących, a tym samym nie znalazł podstaw do powoływania biegłych.

Stowarzyszenie [...] w odwołaniu od powyższej decyzji zarzuciło naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 K.p.a., art. 31 § 3 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z przepisami prawa materialnego wyznaczającymi zakres koniecznych ustaleń, tj. art. 63 i 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania przedstawicieli Stowarzyszenia [...] i zarządu niemieckiego koncernu motoryzacyjnego Grupy [...] AG oraz dowodu z opinii biegłych sądowych z zakresu ochrony środowiska oraz medycyny, brak przeprowadzenia przez organ I instancji dowodów z urzędu, w sytuacji gdy nie ustalono wszystkich istotnych dla rozpoznania sprawy okoliczności,

- art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 31 § 3 K.p.a. poprzez wyznaczenie skarżącemu - organizacji społecznej działającej na prawach strony, trzydniowego terminu, w którym dwa dni stanowiły dni wolne od pracy, na zapoznanie się z aktami sprawy oraz zajęcie stanowiska, co skutkowało uniemożliwieniem skarżącemu rzeczywistego udziału w postępowaniu,

Zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 ustawy z o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy optymalizacja procesów w lakierni polegająca na pełnej automatyzacji poprzez zmianę lakierni z ręcznej na automatyczną w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko.

Stowarzyszenie polemizowało z oceną organu I instancji co do celowości i "ważności" dowodów zawnioskowanych przez niego a nie przeprowadzonych przez organ a także kwestionowało ocenę prawidłowości zastosowanych w postępowaniu i przywołanych przez organy (także PPIS i RDOŚ) oraz Inwestora norm i pojęć technicznych przywołanych w dokumentach. Odwołujący zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a. podniósł, że organ wyznaczył trzydniowy termin na zapoznanie się z aktami i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów - z czego dwa dni były wolne od pracy; było więc to tylko pozornym zastosowanie tego przepisu.

R. N. w odwołaniu zarzucił naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności art. 63 tej ustawy, przez uznanie, że planowane przedsięwzięcie nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie odwołującego jest wręcz przeciwnie - planowane przedsięwzięcie oraz jego potencjalne konsekwencje mogą znacząco na oddziaływać na środowisko. W bezpośrednim otoczeniu lakierni, której dotyczy przedmiotowe postępowanie, znajdują się tereny mieszkalne oraz tereny leśne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu decyzją z dnia [...] września 2014r., utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2013r.

Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., poprzez udzielenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z materiałem i zajęcie stanowiska pozostaje, zdaniem organu II instancji, bez wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Kolegium po przeanalizowaniu ostatniego złożonego pisma Stowarzyszenia, a nadto całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stwierdziło, że brak było konieczności przeprowadzania postępowania dowodowego w jakimkolwiek dodatkowym zakresie, a w szczególności w zakresie, który mógłby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Stowarzyszeniu i stronom postępowania zapewniono możliwość czynnego udziału w toku całego postępowania.

Zgromadzony materiał dowodowy i szczegółowość oraz wnikliwość zaskarżonej decyzji, zdaniem Kolegium nie daje podstaw do zakwestionowania jej prawidłowości. Kolegium podzieliło stanowisko zarówno organów opiniujących, jak i organu I instancji, że sama Karta informacyjna przedsięwzięcia pozwala na określenie przewidywanych skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie jest wymagane w przedmiotowej sytuacji prowadzenie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto ani Stowarzyszenie, ani R. N., jako odwołujący - nie wskazują żadnych konkretnych zarzutów, które podważałyby prawdziwość albo prawidłowość danych zawartych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Stowarzyszenie nie zgłasza w odwołaniu konkretnych zarzutów względem wydanych w toku postępowania postanowień. Kolegium przeprowadziło więc ponowną ocenę materiału dowodowego w całości. Nie ma słuszności R. N. twierdząc, iż organ uznał, że planowane przedsięwzięcie nie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bo przecież inwestycja ta do takich właśnie przedsięwzięć została zakwalifikowana i stąd konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Kolegium, po analizie akt sprawy, nie budzi wątpliwości, ani zgromadzony materiał dowodowy, ani stanowisko wyrażone w Kracie informacyjnej przedsięwzięcia, ani w postanowieniach organów. Kolegium nie stwierdziło konieczności uzupełnienia materiału dowodowego sprawy, w szczególności dowodami wnioskowanymi przez Stowarzyszenie, bo sprawa została dostatecznie wyjaśniona, a zgromadzony materiał nie budzi wątpliwości. Nie było zatem potrzeby przesłuchiwania przedstawicieli Stowarzyszenia, działających w imieniu podmiotu, który działa na prawach strony i przez cały tok postępowania miał możliwość podnoszenia twierdzeń i zajęcia stanowiska. Zeznania w charakterze strony nie wniosłyby nic nowego do sprawy, bo okoliczność powoływana i mająca zostać udowodniona tj. rzeczywiste oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na stan środowiska, w tym zdrowia i życia mieszkańców terenów przyległych zostało już w niezbędnym na tym etapie postępowania zakresie ocenione. Zgromadzono Kartę informacyjną przedsięwzięcia, uzyskano stanowiska organów opiniujących, a organ wydający decyzję dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawie. Członkowie zarządu Stowarzyszenia nie są specjalistami, którzy mogliby oceniać rzeczywiste oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko - w tym właśnie celu zlecono sporządzenie Karty informacyjnej przedsięwzięcia osobom wyspecjalizowanym w tej dziedzinie. Zdaniem Kolegium nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia również ewentualna wiedza członków zarządu niemieckiego koncernu Grupy [...] AG, o ile w ogóle takową wiedzę te osoby posiadają, odnosząca się do innych realizowanych przedsięwzięć, a w szczególności przedsięwzięć realizowanych poza polskim porządkiem prawnym. Również nie było żadnej potrzeby przeprowadzania dowodu z opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska oraz zakresu medycyny i narzucanie na organ ponoszenia dodatkowych znacznych kosztów postępowania w celu określania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które to ustalenia zostały już poczynione w wystarczającym zakresie, a wszelkie okoliczności wyjaśnione.

Nie było przeszkód, żeby Stowarzyszenie przedstawiło własne twierdzenia i dowody na ich poparcie, takie jak analizy, dane, sporządzone przez osoby ku temu wyspecjalizowane w opracowaniu stanowiącym odpowiednik karty informacyjnej przedsięwzięcia. Organ wtedy dysponowałby dwoma takimi dokumentami, które podlegałyby jego ocenie. Kolegium nie mogło dopuścić dowodów, jeżeli nic nie wskazywało na to, że mogą się one przyczynić do wyjaśnienia sprawy w zakresie wymaganym, bowiem brak było wątpliwości organów, w tym zakresie.

Organ I instancji, w ocenie Kolegium, bardzo dokładnie podał, co brał pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia i na co zwrócił uwagę, a także co doprowadziło do przekonania, iż w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W tym zakresie organ posiłkował się niezależnymi opiniami dwóch innych organów opiniujących Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu, którzy w zakresie swoich kompetencji, działając jako organy wyspecjalizowane w zakresie objętym opiniami, przedstawiły swoje stanowiska.

Zdaniem Kolegium organ I instancji wyjaśnił wszelkie okoliczności sprawy, a istniejący materiał dowodowy nie budzi wątpliwości, ani co do prawdziwości zawartych w nim danych, ani co do jego kompletności.

Wymaganie przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sytuacji, gdy nie stwierdzono takiej potrzeby byłoby naruszeniem przepisów prawa i bezprawnym nakładaniem na przedsiębiorcę obowiązków, które nie wynikają z przepisów prawa.

Stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko organ uwzględniał rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. W sytuacji, gdyby istniały wątpliwości co do oceny informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, obowiązkiem organu byłoby, zgodnie z zasadą ogólną prawdy materialnej wyznaczonej dyspozycją art. 7 k.p.a., wezwanie wnioskodawcy do usunięcia takich wątpliwości. Gdyby zaś tych wątpliwości nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - jednak takiej sytuacji, również w opinii organów opiniujących i Kolegium w sprawie niniejszej nie było.

Skargi na powyższą decyzję złożyli - R. N. i Stowarzyszenie [...] w Poznaniu.

R. N. zarzucił:

1/ naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, 75 §1,77 § 1, 78 § 1, 80 K.p.a. poprzez niesłusznie utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 2013 r., mimo że decyzja ta powinna zostać uchylona, albowiem organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, mimo że nie ustalono wszystkich istotnych dla rozpoznania sprawy okoliczności,

2/ naruszenie przepisu postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i tym samym niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta Poznania, mimo iż decyzja ta powinna zostać uchylona,

3/ naruszenie przepisu art. 63 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy optymalizacja procesów w lakierni w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko.

Zdaniem skarżącego organ niesłusznie przyjął, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy optymalizacja procesów w lakierni w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko i wskazał, że organ II instancji powinien był uchylić decyzję organu I instancji, gdyż nie znajduje ona oparcia w obowiązujących przepisach prawa - a jako taka nie może się ostać w obrocie prawnym.

Stowarzyszenie [...] w Poznaniu w skardze zarzuciło:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, 31 § 3, 75, 77 i 78 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w związku z przepisami prawa materialnego wyznaczającymi zakres koniecznych ustaleń, tj. art. 63 i 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego (przesłuchania zawnioskowanych świadków oraz przeprowadzenie zawnioskowanych opinii biegłych) oraz dokonanie ustaleń wyłącznie w oparciu o dokumenty przedstawione przez inwestora;

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 § 1 w związku z art. 31 § 3 K.p.a. poprzez wyznaczenie skarżącemu zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z aktami i odniesienie się do zebranego materiału dowodowego;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 63 ustawy środowiskowej poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas gdy optymalizacja procesów w lakierni polegająca na pełnej automatyzacji w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko.

Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia z uzasadnienia treści decyzji obu instancji wynika, że organy za własne uznały ustalenia poczynione przez opiniujące w sprawie organy. Zaniechały tym samym jakiejkolwiek merytorycznej weryfikacji stanowiska tych organów, a tym samym merytorycznej weryfikacji dokumentacji inwestorskiej. To dokumentacja przedstawiona przez inwestora, w tym przede wszystkim karta informacyjna, stanowiły podstawę ustaleń organów administracji obu instancji. Niedopuszczalne jest orzekanie przez organy administracji publicznej w sprawach dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyłącznie w oparciu o niezweryfikowane wnioski, zawarte w sporządzonych na zlecenie inwestora opracowaniach.

Podstawę do ustalenia, czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiskowo powinny stanowić przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w szczególności przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Przedstawiona przez inwestora dokumentacja posługuje się niejasnymi zwrotami oraz wewnętrznymi normami zakładowymi stosowanymi przez [...]. Oparcie decyzji wyłącznie na dokumentacji inwestorskiej spowodowało, że podstawę ustaleń organów administracji stanowiły w istocie wewnętrzne normy stosowane przez [...]. Normy te nie mają charakteru powszechnie obowiązującego. Nie można przyjąć, że jeśli inwestycja odpowiada normom środowiskowym stosowanym przez [...]a, to odpowiada takim normom wyznaczonym przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego.

Organy administracji zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego w należytym zakresie, tj. w zakresie który umożliwiałby dokonanie rzeczywistej oceny oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, stwierdzenie (braku) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może nastąpić wyłącznie po uwzględnieniu wskazanych w ustawie okoliczności. Dokonując ustaleń w oparciu o dokumentację inwestorską zaniechano jednocześnie przeprowadzenia innych dowodów, w tym dowodów wnioskowanych przez skarżącego. Skarżący wskazał na konieczność przeprowadzenia określonych środków dowodowych w postaci: przesłuchania przedstawicieli Stowarzyszenia [...], przesłuchania przedstawicieli konsorcjum [...], opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska, które miały służyć wykazaniu kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności takich, jak określenie rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na stan środowiska terenów przyległych oraz całej aglomeracji poznańskiej, w tym wpływu życie i zdrowie ich mieszkańców.

Organ odwoławczy natomiast, zdaniem skarżącego dowolnie przyjął, że wskazane wnioski dowodowe nie mogły mieć znaczenia dla ustalenia okoliczności sprawy; zgodnie z poglądem orzecznictwa, podstawą do odmowy przeprowadzenie dowodu może być wyłącznie stwierdzenie, że dowód dotyczy okoliczności niemających znaczenia dla sprawy, jak i stwierdzenie, że dana okoliczność została już udowodniona za pomocą innych dowodów.

W sprawie nie ustalono stanu faktycznego, w tym rzeczywistej oceny oddziaływania na środowisko. Nie dokonano szczegółowej analizy rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia dla otoczenia, dla stanu środowiska w okolicy, dla zdrowia i życia mieszkańców. Poza zakresem ustaleń organów opiniujących znalazło się merytoryczne zbadanie poszczególnych czynników negatywnych.

Organy administracji obu instancji bezpodstawnie przyjęły, że w wnioskowane dowody z przesłuchania przedstawicieli skarżącego oraz członków zarządu [...]a nie mogły mieć znaczenia dla sprawy, skoro okoliczności te wynikają ze zgromadzonych w sprawie dokumentów.

Bezpodstawne są, według skarżącego, twierdzenia organu odwoławczego, że naruszenie art. 10 K.p.a. nie miało wpływu na wynik postępowania. Wyznaczenie trzydniowego terminu, w którym dwa dni stanowiły dni wolne od pracy, w praktyce uniemożliwiło stronie zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie a w konsekwencji wyłączony został aktywny udział strony w postępowaniu. Wskazane działanie stanowiło pozorne stosowanie przepisu. Skarżący nie miał praktycznej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz szczegółowego ustosunkowania się do zgromadzonych dowodów.

W odpowiedzi na obie skargi SKO w Poznaniu wniosło o ich oddalenie.

Uczestnik postępowania [...] spółka z o. o. (inwestor) wniósł o oddalenie obu skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że skargi nie zawierają jakichkolwiek konkretnych zarzutów, które kwestionowałyby szczegółowe wyliczenia i dane liczbowe dotyczące parametrów Inwestycji i jej wpływu na środowisko zawarte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Skargi nie podają zatem, w jakim konkretnym aspekcie oddziaływania na środowisko zebrany w sprawie materiał dowodowy jest błędny (lub miałby nasuwać wątpliwości), względnie, w jakim konkretnym zakresie, jeżeli chodzi o wpływ na środowisko wspomniana karta informacyjna jest błędna. Obie skargi opierają się na twierdzeniach skarżących o niewystarczająco przeanalizowanym wpływie inwestycji na środowisko, które nie są poparte żadnymi dowodami. Takie twierdzenia nie zasługują na uwzględnienie.

Sporządzona dla inwestycji karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem obszernym, w którym bardzo szczegółowo i wnikliwie przeanalizowano wszelkie wynikające z przepisów i mające istotne znaczenie dla sprawy aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W szczególności poddano analizie:

- przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia (pkt 4.3., s. 43 i n.),

- warunki geologiczne i hydrogeologiczne (pkt 5.5., s. 58 i n.),

- wody powierzchniowe (pkt 5.6, s. 63),

- gospodarkę wodno-ściekowa (pkt 10.3, s. 83 i n.),

- oddziaływanie na jakość powietrza (pkt 10.4, s. 90 i n.),

- oddziaływanie akustyczne (pkt 10.5, s. 211 i n.),

- oddziaływanie na wodę i powierzchnię ziemi (pkt 10.6, 226 i n.)

- oddziaływanie na klimat (pkt 10.7, s. 227),

- oddziaływanie na krajobraz (pkt 10.8, s. 227),

- oddziaływanie na dobra materialne oraz zabytki i krajobraz kulturowy (pkt 10.9, s. 227).

W karcie informacyjnej przedsięwzięcia przeanalizowano zatem oddziaływanie Inwestycji pod kątem wszystkich aspektów środowiskowych (w tym emisji do powietrza, wody i gleby oraz i hałasu) wymaganych przepisami dla takiego dokumentu (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej), w tym także na tereny sąsiednie, mając na względzie ochronę zdrowia ludzi, oraz elementów przyrodniczych. W wyniku analizy ustalono m.in., że nie dojdzie do określonych prawem przekroczeń standardów emisyjnych. W szczególności, przedmiotowa Inwestycja prowadzić będzie do zmian ilościowych emisji lotnych związków organicznych polegających na zmniejszeniu ich ilości emitowanych w ciągu roku, co w aspekcie powietrza atmosferycznego doprowadzi do polepszenia jakości środowiska z uwagi na automatyzację procesów i wprowadzenie efektywniejszych metod aplikacji materiałów malarskich.

Karta informacyjna przedsięwzięcia, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, jest dokumentem ściśle sformalizowanym, zawierającym najistotniejsze informacje i dane dotyczące Inwestycji, tj. dane o:

- rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

- powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

- rodzaju technologii,

- ewentualnych wariantach przedsięwzięcia (przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego),

- przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

- rozwiązaniach chroniących środowisko,

- rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

- możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

- obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

- wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nie można uznać za skuteczne zarzuty strony skarżącej wobec ustaleń organów administracji co do oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dokonanych na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia w sytuacji, gdy strona skarżąca nie zaoferowała żadnych konkretnych dowodów wskazujących na wadliwość tychże ustaleń i treści karty informacyjnej przedsięwzięcia. Strony skarżące nie przedstawiły na poparcie swoich zarzutów do treści karty informacyjnej przedsięwzięcia jakichkolwiek istotnych dowodów, które mógłby stanowić podstawę dla analizy i rozważań organów i przeciwwagę dla wartości dowodowej karty informacyjnej. W efekcie, twierdzenia skarżących są gołosłowne i jako takie nie wytrzymują konfrontacji z konkretnymi danymi liczbowymi i fachowymi obliczeniami zawartymi w karcie, następnie poddanymi analizie przez organy administracji, co znalazło wyraz w uzasadnieniach decyzji.

Bezzasadny jest zarzut Stowarzyszenia jakoby organy obu instancji zaniechały weryfikacji przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia. Analiza tego dokumentu została przeprowadzona, a jej wyniki znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu. Organ I instancji przeanalizował m.in.: rodzaj, skalę i usytuowanie inwestycji, wpływ inwestycji na gospodarkę wodno-ściekową i gospodarkę odpadami, wpływ inwestycji na emisję substancji do powietrza, kwestie związane z poziomem hałasu itd. Ustalenia te słusznie podzieliło SKO. Karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi, zgodnie z orzecznictwem dowód w sprawie, a nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 K.p.a.

W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut, jakoby podstawę ustaleń organów stanowiły wewnętrzne normy stosowane przez firmę [...], a nie przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Z uzasadnienia decyzji wyraźnie wynika, że analiza wpływu inwestycji na środowisko została dokonana pod kątem przepisów prawa polskiego, powszechnie obowiązujących w dacie wydania decyzji. Na przykład analiza planowanych do przeprowadzenia zmian w hali lakierni Spółki została dokonana pod kątem spełnienia wymagań wynikających ze standardów emisyjnych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. z 2011 r., Nr 95, Poz. 558), a potencjalne zwiększenie poziomu hałasu zostało ocenione z perspektywy regulacji akustycznych standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. nr 120, poz. 826 ze zm.). Tak samo postąpiono w sprawie oddziaływania na wodę oraz powierzchnię ziemi, warunków wprowadzania ścieków do wód i ziemi i w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego.

Zdaniem Sądu gołosłowny jest również zarzut skarżącego Stowarzyszenia jakoby nieprzeprowadzenie dowodów z zeznań zawnioskowanych świadków (przedstawicieli Stowarzyszenia i członków zarządu koncernu [...]) oraz opinii biegłych z zakresu ochrony środowiska i medycyny stanowiło naruszenie przepisów mające wpływ na wynik sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postępowanie dowodowe co do określonych okoliczności przeprowadza się wówczas, gdy dana okoliczność nie została jeszcze udowodniona za pomocą innych dowodów. Wszelkie istotne aspekty oddziaływania przedmiotowej Inwestycji na środowisko zostały ocenione i ustalone na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz postanowień organów opiniujących, a organy I i II instancji nie miały dalej idących wątpliwości co do wartości dowodowej dokumentów zebranych w sprawie. Stąd nie zachodziła konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego.

Ponadto, zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wnioskowane przez Stowarzyszenie [...] dowody nie mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, ponieważ nie można było przyjąć, że członkowie zarządu Stowarzyszenia, ani członkowie zarządu [...] AG będą mieli szczegółową, fachową wiedzę na temat konkretnych aspektów technicznych oddziaływań na środowisko tej konkretnej Inwestycji. Wiedza taka została zebrana i zawarta w innym dowodzie - karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Skoro kwestie wpływu Inwestycji na środowisko budziły wątpliwości skarżącego to winien on zaoferować własny dowód na poparcie swoich twierdzeń, ale sporządzony przez odpowiednich ekspertów.

Także zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. jest zdaniem Sądu bezpodstawny. W orzecznictwie istnieje ugruntowany pogląd, że naruszenie przywołanego przepisu poprzez niezapewnienie należytej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy.

Skarżący nie wskazał, dokonania jakiej konkretnie czynności procesowej został pozbawiony na skutek wyznaczenia przez organ ww. trzydniowego terminu. Ponadto, skarżący nie wykazał, jaki był ewentualny wpływ tej okoliczności na wynik sprawy.

R. N. wskazał, że zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów postępowania administracyjnego (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a.) na skutek zaniechania uchylenia decyzji organu I instancji. Skarżący ograniczył się jednak do zacytowania ww. przepisów ze wskazaniem na ich naruszenie, lecz nie podał, w jaki sposób konkretnie doszło do owego naruszenia; podobnie nie poparty żadnymi skonkretyzowanymi twierdzeniami, jest zarzut naruszenia art. 63 ustawy środowiskowej poprzez "nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji gdy optymalizacja procesów w lakierni w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko".

Zdaniem Sądu powyższe twierdzenia uniemożliwiają polemikę z nimi, a w konsekwencji przedstawione zarzuty naruszenia cytowanych przepisów nie mogą być uznane za zasadne.

Decyzja została wydana m.in. na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, a decyzja ta wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 72 ust.1 pkt 1 i 86 ustawy). Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć dokumenty wymienione w art. 74 ustawy tzn.:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 – kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujące obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, zamiast kopii mapy, o której mowa w punkcie 3 – mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska – wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć EURO 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu;

6) wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu, planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

Częścią postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się:

- obligatoryjnie – dla planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko,

- fakultatywnie – dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na przedsięwzięcie na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Obowiązek przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy). Ustawa wymaga tutaj wydania w każdej sytuacji postanowienia – pozytywnego albo negatywnego (art. 63 ust. 1 lub 2 ustawy).

Postanowienie, zarówno pozytywne jak i negatywne, wydaje się po zasięgnięciu opinii:

1/ regionalnego dyrektora ochrony środowiska (w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy czyli od dnia 15 listopada 2008 r. - art. 174 ustawy - zadania te wykonują starostowie – art. 156 ustawy),

2/ Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w przypadku przedsięwzięć wymagających wydania m.in. pozwolenia na budowę.

Na postanowienie stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przysługuje zażalenie. Ustawa nie przewiduje zażalenia na postanowienie negatywne ( w tym zakresie wypowiedział się tutejszy Sąd w wyroku z dnia 8 maja 2014r., w sprawie IV SA/Po 5/14, którym oddalił skargę skarżącego Stowarzyszenia na postanowienie Kolegium z dnia 8 listopada 2013r w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia).

W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Charakterystyka przedsięwzięcia i karta informacyjna przedsięwzięcia stanowią załączniki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej).

Uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów K.p.a., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinna zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zatem zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, co wynika z powyższych rozważań.

Z tych względów Sąd oddalił skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

R. N. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) naruszenie prawa przez niesłuszne zastosowanie art. 151 p.p.s.a., a w rezultacie oddalenie skargi, mimo braku ku temu podstaw;

2) naruszenie prawa przez niesłuszne niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., a w rezultacie nieuchylenie decyzji w całości, mimo istnienia ku temu podstaw;

3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 K.p.a. poprzez niesłusznie oddalenie skargi, mimo że decyzja wydana w niniejszej sprawie powinna zostać uchylona, albowiem organ I instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, mimo że nie ustalono wszystkich istotnych dla rozpoznania sprawy okoliczności;

4) naruszenie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale spoleczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy optymalizacja procesów w lakierni w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko.

Stowarzyszenie [...] w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów tj. art. 7 K.p.a., art. 31 § 3 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 78 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w związku z przepisami prawa materialnego wyznaczającymi zakres koniecznych ustaleń, tj. art. 63 i 64 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez:

- brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie, w tym w szczególności brak uwzględnienia wniosków skarżącego o przeprowadzenie dowodu z:

a) przesłuchania przedstawicieli Stowarzyszenia [...];

b) przesłuchania przedstawicieli niemieckiego koncernu motoryzacyjnego Grupy [...] AG;

c) opinii biegłych sądowych z zakresu ochrony środowiska;

w sytuacji, gdy nie ustalono szeregu kluczowych dla sprawy okoliczności, w tym rzeczywistego wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz zdrowie i życie mieszkańców terenów znajdujących się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia,

- dokonanie ustaleń, w tym wydanie decyzji stwierdzającej brak przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wyłącznie w oparciu o dokumenty przedstawione przez inwestora, w sytuacji, w której dokumentacja posługuje się niejednoznacznymi zwrotami, co uniemożliwia przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia,

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, tj. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 31 § 3 K.p.a. poprzez wyznaczenie skarżącemu - organizacji społecznej działającej na prawach strony, trzydniowego terminu, w którym dwa dni stanowiły dni wolne od pracy, na zapoznanie się z aktami sprawy oraz zajęcie stanowiska, co skutkowało uniemożliwieniem skarżącemu rzeczywistego udziału w postępowaniu, w tym odniesienia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego,

III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów tj. art. 63 ustawy z o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy optymalizacja procesów w lakierni polegająca na pełnej automatyzacji poprzez zmianę lakierni z ręcznej na automatyczną w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko,

IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, tj. art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

V. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, w sytuacji gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów, tj. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności:

- oparcie wydania decyzji na dokumentacji przedłożonej przez inwestora bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu weryfikacji jej rzetelności i oceny rzeczywistego wpływu na środowisko,

- obarczenie obowiązkiem podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym przedłożeniu specjalistycznych raportów, danych i analiz stronę postępowania, w sytuacji, gdy to organ stoi na straży praworządności i prowadzi postępowanie wyjaśniające.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne nie zasługiwały na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargi kasacyjne należało rozpoznać w granicach przytoczonych w nich podstaw.

W obu skargach kasacyjnych sformułowano niezasadne zarzuty odnoszące się do oceny Sądu Wojewódzkiego w zakresie dotyczącym wyników postępowania dowodowego i przyjętych w decyzjach ustaleń faktycznych co do istotnych okoliczności sprawy.

Na wstępie trzeba zaznaczyć, że w niniejszej sprawie zakres czynności podlegających wyjaśnieniu zdeterminowany został treścią art. 63 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, określającego uwarunkowania, które musi uwzględnić organ rozstrzygając o ewentualnym obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z wymienionego przepisu wynika obowiązek ustalenia szczegółowych danych dotyczących:

1) rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia;

2) usytuowania przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska;

3) rodzaju i skali możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt. 1 i 2.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd trafnie zaznaczył, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3 października 2008 r., karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem ściśle sformalizowany, zawierających informacje i dane dotyczące inwestycji. Z argumentacji Sądu wynika, że sporządzona w sprawie karta informacyjna poddana została rzetelnej analizie pod kątem kompletności zawartych w niej danych i jej przydatności dla wyjaśnienia istotnych okoliczności związanych między innymi z rodzajem, skalą i usytuowaniem przedsięwzięcia, rodzajem i przewidywaną ilością wprowadzonych do środowiska substancji, ewentualnych uciążliwości oraz rozwiązań chroniących środowisko. Zasadnie Sąd Wojewódzki stwierdził, że w karcie informacyjnej szczegółowo i wnikliwie ustalono wszelkie wynikające z przepisów istotne aspekty wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej Stowarzyszenia, organy orzekające poddały weryfikacji zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym kartę informacyjną przedsięwzięcia. Nie ulega wątpliwości, że dokumentacja składana przez inwestora musi być poddana ocenie organów orzekających, zgodnie z regułami postępowania dowodowego. Dlatego Sąd Wojewódzki zwrócił uwagę na to, że organ pierwszej instancji przedstawił w decyzji analizę własną dotyczącą m.in. rodzaju, skali i usytuowania inwestycji, wpływu planowanego przedsięwzięcia na gospodarkę wodno-ściekową i gospodarkę odpadami, wpływu inwestycji na emisję substancji do powietrza oraz emisji hałasu. Dla oceny wartości dowodowej przedmiotowej karty informacyjnej istotne znaczenie miał fakt, że była ona analizowana również przez organy opiniujące, a konkretnie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, które to organy nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W rezultacie Sąd Wojewódzki słusznie przyjął, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia i oceny wszelkich istotnych uwarunkowań oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i nie zachodziła konieczność prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego. Podkreślenia wymaga to, że organy obu instancji objęły analizą wszystkie potencjalne oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, odnosząc się do przewidywanych emisji uciążliwości w postaci: wprowadzania substancji do powietrza, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, emisji hałasu. W decyzjach m.in. zaznaczono, że ilość i rodzaj odpadów będzie mieścić się w ramach pozwolenia zintegrowanego, nie zmieni się ilość lakierowanych pojazdów w ciągu doby w odniesieniu do posiadanych pozwoleń środowiskowych, w ramach planowanej inwestycji nie powstaną nowe źródła hałasu, nieznacznie wzrośnie zużycie gazu ziemnego oraz zapotrzebowanie na wodę oraz ilość odprowadzanych ścieków przemysłowych. Wskazano również na to, że inwestycja będzie realizowana w istniejącej hali lakierni, znajdującej się na terenie zakładu [...] Spółka z o.o. zlokalizowanego na terenie o powierzchni przeszło 41 hektarów. Ustalono ponadto, że realizacja przedsięwzięcia nie wiąże się ze zwiększeniem zabudowy istniejącej hali. Organ pierwszej instancji opierając się na podanych w decyzji aktach prawnych stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do oceny, iż planowana inwestycja nie będzie przekraczać standardów w środowisku. W decyzjach organów obu instancji zawarto trafną argumentacją potwierdzającą brak przesłanek do wnioskowanego przez Stowarzyszenie uzupełnienia postępowania dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie zaznaczyło, że ani Stowarzyszenie, ani R. N., jako odwołujący nie wskazali żadnych konkretnych zarzutów, które podważyłyby prawdziwość albo prawidłowość danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Kolegium przekonująco wykazało nieprzydatność dowodu w postaci przesłuchania przedstawicieli Stowarzyszenia i inwestora na okoliczność rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, stwierdzając ponadto, że strony miały możliwość przedstawienia własnych twierdzeń i dowodów odnoszących się do konkretnych danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Również zawarty w uzasadnieniu wyroku wywód prawny świadczy o rozważeniu przez Sąd Wojewódzki wszystkich istotnych okoliczności sprawy warunkujących wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki akceptując stanowisko organów obu instancji co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jednocześnie wykazał, że wziął pod uwagę wynikające z całego materiału dowodowego ustalenia dotyczące skali i charakteru inwestycji oraz przewidywanych uciążliwości dla środowiska.

Wnioskowania Sądu Wojewódzkiego nie mogła podważyć skarga kasacyjna pozbawiona jakiejkolwiek argumentacji merytorycznej, odnoszącej się do wartości dowodowej dokumentacji zebranej w sprawie, a stanowiącej podstawę przyjętego w wyroku stanu faktycznego. Zarówno organ odwoławczy, jak też Sąd Wojewódzki zaznaczyli trafnie, że skarżący nie sformułowali żadnych konkretnych uwag, ani nie zaoferowali dowodów, które mogły służyć do merytorycznej weryfikacji karty informacyjnej przedsięwzięcia, a w konsekwencji dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań spornego przedsięwzięcia. W skargach kasacyjnych brak jest twierdzeń wykazujących wadliwość ustaleń faktycznych wyprowadzonych przez Sąd Wojewódzki z karty informacyjnej przedsięwzięcia, opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. To, że organy mają obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie nie oznacza, że automatycznie powinny uwzględnić każdy wniosek dowodowy zgłoszony przez stronę. Potrzeba przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę powinna wynikać z uzasadnionych twierdzeń i zarzutów dotyczących ustalenia istotnych okoliczności sprawy, a nie tylko z faktu samego negowania stanowiska wyrażonego przez wnioskodawcę lub organ administracji. Wykazanie zasadności dopuszczenia dodatkowych dowodów jest niezbędne zwłaszcza w takich sprawach gdy rozstrzygnięcie organu administracji oparte jest na dokumentach sporządzanych przez podmioty fachowo wyspecjalizowane. Tymczasem w niniejszej sprawie Stowarzyszenie ograniczyło się tylko do zgłoszenia dowodów, które nie dostarczyłyby informacji mogących służyć weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z kolei zawnioskowany dowód z opinii biegłego był o tyle niezasadny, że strona w żaden sposób nie zakwestionowała ustaleń w zakresie rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wynikających z karty informacyjnej oraz orzeczeń organów opiniujących. Skoro organy obu instancji dysponowały rzetelnymi informacjami na temat wszystkich istotnych aspektów planowanej inwestycji, to nie było potrzeby dalszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Organ ma obowiązek dopuszczenia dowodu wnioskowanego przez stronę, gdy jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i wynika z merytorycznych zastrzeżeń strony zgłoszonych do materiału dowodowego zebranego przez organ administracji. Należy mieć na uwadze, że organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne musi także uwzględniać wymogi zasady szybkości, wynikającej z art. 12 § 1 k.p.a., co wiąże się też z ochroną interesów wszystkich stron postępowania.

Jako niezasadne należało uznać twierdzenia Stowarzyszenia, że wartość dowodową dokumentacji przedstawionej przez inwestora dyskwalifikowało niejasne nazewnictwo oraz użyte wewnętrzne normy zakładowe stosowane w firmie [...]. Po pierwsze należy zauważyć, iż w przypadku karty informacyjnej przedsięwzięcia zawierającej w dużej mierze informacje specjalistyczne dotyczące ochrony środowiska nieuniknione jest użycie nomenklatury fachowej z danej dziedziny. Po drugie dokument ten był analizowany przez dwa podmioty, które w zakresie swoich kompetencji działają jako organy wyspecjalizowane w przedmiocie objętym opiniami. Po trzecie, jak słusznie stwierdził Sąd Wojewódzki, z uzasadnień decyzji wyraźnie wynika, że analiza oddziaływania inwestycji na środowisko dokonana została przez zastosowanie przepisów prawa polskiego powszechnie obowiązującego w dacie podejmowanych orzeczeń.

Z tych względów na akceptację zasługiwała ocena Sądu Wojewódzkiego, zgodnie z którą przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom art. 7, 8, 15, 75, 77 § 1, 78 § 1, 80 k.p.a.

Za nieskuteczny należało uznać również zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 § 3 k.p.a., do którego doszło według Stowarzyszenia przez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na zapoznanie się z aktami sprawy i zajęcie stanowiska w sprawie. Wprawdzie należy przyznać rację autorowi skargi kasacyjnej, że podany w zawiadomieniu organu pierwszej instancji termin 3-dniowy nie dawał Stowarzyszeniu możliwości właściwego wykorzystania uprawnień procesowych, to jednak faktycznie termin ten został wydłużony, co niewątpliwie miało związek z pismem Stowarzyszenia z dnia 3 grudnia 2013 r. wnioskującym o wyznaczenie adekwatnego terminu na zajęcie stanowiska w sprawie. Jednak dla oceny podniesionego zarzutu kasacyjnego znaczenie miał też przebieg postępowania odwoławczego, w trakcie którego zapewniono Stowarzyszeniu pełną realizację uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Mianowicie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postanowieniu z 20 lutego 2014 r. o przedłużeniu postępowania do 31 maja 2014 r. zawarło jednocześnie informacją o możliwości przeglądania akt. Stowarzyszenie miało zatem zagwarantowaną możliwość dokładnego zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz zgłoszenia ewentualnych wniosków dowodowych. W rezultacie należy uznać, że uchybienie organu pierwszej instancji nie wywołało dla strony niekorzystnych konsekwencji procesowych, skoro w dalszym toku postępowania Stowarzyszenie przez okres kilku miesięcy miało możliwość realizacji uprawnień procesowych. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby zarzucane naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez organ pierwszej instancji mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji mogło stanowić przesłankę do uchylenia przez Sąd Wojewódzki kontrolowanych decyzji.

Analiza akt, w tym uzasadnienia wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd Wojewódzki w sposób właściwy przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji, pod kątem jej zgodności z prawem.

Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 134 § 1 p.p.s.a. zwłaszcza, że nie został on uzasadniony.

Nie mogły również odnieść skutku sformułowane w obu skargach kasacyjnych zarzuty dotyczące naruszenia art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Zaznaczyć należy, że autorzy skarg kasacyjnych nie przedstawili żadnej konkretnej argumentacji wskazującej na dokonanie przez Sąd Wojewódzki błędnej wykładni wymienionego przepisu bądź jego niewłaściwe zastosowanie. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenia brak jest uzasadnienia do tego zarzutu, natomiast autor drugiej skargi kasacyjnej ograniczył się do jednozdaniowego stwierdzenia, że "Sąd niesłusznie podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w sytuacji gdy optymalizacja procesów w lakierni w znaczący sposób będzie oddziaływać na środowisko". Zaznaczyć należy, że zakwalifikowanie inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie oznacza automatycznie, że obligatoryjne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawione zostały przesłanki, które sprawiły, że organy uznały zebrany w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do oceny, że planowana inwestycja nie będzie powodować przekroczenia standardów w środowisku. Również Sąd Wojewódzki przedstawił kryteria, którymi kierował się przy badaniu zgodności z prawem kontrolowanych decyzji. Brak w skargach kasacyjnych jakiejkolwiek argumentacji merytorycznej związanej z regulacją art. 63 wymienionej ustawy uniemożliwił dalej idącą weryfikację oceny wyrażonej w tym zakresie przez Sąd Wojewódzki.

W konsekwencji obie skargi kasacyjne, jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw, podlegały oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.