Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1261/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca), Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2009 r. we Wrocławiu na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. w B. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego za marzec 2004 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Do Naczelnika Urzędu Celnego we W. w dniu [...]r. wpłynął wniosek "A" S.A. w B. D. o zwrot podatku akcyzowego od zakupionej przez spółkę w okresie od stycznia do kwietnia 2004 r. energii elektrycznej, który został poprzedzony wnioskiem o przywrócenie terminu do wystąpienia o zwrot podatku akcyzowego. W uzasadnieniu, jako przyczynę uchybienia terminowi, Spółka wskazała na udzieloną jej przez Naczelnika Urzędu Celnego we W., w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2005 r.), informację o stosowaniu przepisów prawa podatkowego, z dnia [...]r., nr [...]. W ocenie Skarżącej, z treści przedmiotowej informacji wynikało, że Spółce nie będzie przysługiwało prawo wystąpienia do organów podatkowych o zwrot podatku. Jak dalej wskazała, informacja ta została uznana za błędną i zmieniona przez Dyrektora Izby Celnej we W., pismem z dnia [...]r., nr [...].

Postępowanie w przedmiocie przywrócenia Spółce terminu do wystąpienia o zwrot podatku akcyzowego zostało zakończone ostatecznie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1954/07. W wyroku tym Sąd wskazał, że termin na wystąpienie o zwrot podatku akcyzowego ma charakter materialny, w związku z czym nie podlega przywróceniu w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej. Sąd za chybione, w postępowaniu o przywrócenie terminu, uznał odwoływanie się skarżącej do konsekwencji zastosowania się do wadliwej interpretacji prawa podatkowego podnosząc, że "argumenty w tym zakresie, przez wzgląd na treść art. 14c Ordynacji podatkowej, winny bowiem stanowić przedmiot analizy w postępowaniu mającym za przedmiot żądanie zwrotu akcyzy."

Po zakończeniu tego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...]r., nr [...], odmówił skarżącej Spółce zwrotu podatku akcyzowego za kwiecień 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o zwrot podatku został złożony po terminie wynikającym z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie zwrotu podatku akcyzowego od energii elektrycznej (Dz. U. Nr 111, poz. 971 ze zm.). Odnosząc się natomiast do kwestii uchybienia przez Spółkę terminowi, wskazał, że nie była ona związana udzieloną jej informacją podatkową, zaś obowiązujące przepisy nie pozbawiały Spółki możliwości wystąpienia do organu z wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego. Organ podniósł także, iż brak było również podstaw by stwierdzić, że z tego powodu mogła grozić jakakolwiek sankcja.

Od wskazanej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym zarzuciła temu rozstrzygnięciu naruszenie:

1) zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, wyrażonej art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i wywodzenie na tej podstawie negatywnych konsekwencji w stosunku do Spółki;

2) zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przerzucenie na Spółkę negatywnych konsekwencji błędów popełnionych przez organ podatkowy I instancji;

3) przepisu art. 210 § 6 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji;

4) zasady nieszkodzenia wyrażonej w art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o wydanie pisemnej informacji w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, poprzez przerzucenie na Spółkę negatywnych konsekwencji zachowania się zgodnie z informacją na temat zastosowanie przepisów prawa podatkowego udzieloną w indywidualnej sprawie przez Naczelnika Urzędu Celnego;

5) zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, poprzez przerzucenia na Spółkę negatywnych konsekwencji zachowania się zgodnie z informacją na temat zastosowanie przepisów prawa podatkowego udzieloną w indywidualnej sprawie przez tut. Urząd Celny.

W uzasadnieniu odwołania Spółka wskazała, że wobec ostatecznego rozstrzygnięcia sporu o charakter terminu na złożenie wniosku o zwrot akcyzy, organ podatkowy na obecnym etapie postępowania powinien odpowiedzieć na pytanie, jakie konsekwencje dla Spółki miało jej zachowanie zgodnie z treścią, udzielonej jej, błędnej informacji podatkowej. Zdaniem Spółki, nie powinno budzić wątpliwości, że w kontekście zasady nieszkodzenia, wyrażonej w Ordynacji podatkowej, jej wniosek o zwrot podatku powinien być w takim przypadku rozpoznany merytorycznie. Spółka poniosła bowiem szkodę, stosując się w dobrej wierze do wskazań organu podatkowego. Argumentowała, że zasada nieszkodzenia w prawie podatkowym, jest wyrazem zasady autonomiczności tego prawa, w tym sensie, że wszelkie spory o charakterze podatkowym, powinny być w pierwszej mierze rozwiązywane na gruncie tej gałęzi prawa. Dopiero w przypadku braku odpowiednich regulacji, dopuszczalne jest odwołanie się do przepisów zawartych w innych gałęziach prawa. W przedmiotowej sprawie, spór powinien być zatem rozwiązany w oparciu o instrumenty dostępne w prawie podatkowym, poprzez nadanie dalszego biegu spóźnionemu wnioskowi strony.

Spółka nie zgodziła się także z oceną organu podatkowego, że udzielona jej informacja podatkowa, nie wyłączała w istocie prawa Spółki do składania wniosków o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego. Jak podkreśliła, w praktyce, niezastosowanie się do tej informacji mogło wiązać się z odpowiedzialnością karno-skarbową pracowników Spółki, jak i odpowiedzialnością samej Spółki, opartą o ustawę z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. Nr 197, poz. 1661 ze zm.).

Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...]r., nr [...], nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotem sporu była kwestia, czy pomimo uchybienia terminowi do złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego, wniosek ten powinien być rozpatrzony przez organy podatkowe z uwagi na treść art. 14a Ordynacji podatkowej.

Organ wskazał, że zgodnie z powołanym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., zastosowanie się przez podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji prawa podatkowego nie mogło powodować dla nich negatywnych konsekwencji na gruncie tego prawa (takich jak odpowiedzialność karno-skarbowa, naliczanie odsetek karnych za pozostawanie w zwłoce). Nie zwalniało to jednak tych podmiotów z obowiązku zapłaty należnego podatku. Zachowanie się takiego podmiotu zgodnie z treścią informacji, mogło jednak stanowić przesłankę umorzenia ewentualnych zaległości podatkowych.

Zdaniem organu, w art. 14a Ordynacji zostały enumeratywnie wymienione przypadki, w których dopuszczalne było skorzystanie z narzędzi, służących pomniejszeniu ewentualnej szkody powstałej w wyniku zachowania się podatnika zgodnie z błędną informacją podatkową. Wśród nich nie została jednak wymieniona sytuacja, gdy strona poniosła szkodę polegającą na niezwróceniu przez organ podatkowy nadpłaty w podatku. W przekonaniu Dyrektora Izby Celnej organy podatkowe działając w granicach prawa, nie mogą, w takim przypadku, zastosować także innych ulg, gdyż doprowadziłoby to do traktowania podatnika w sposób wyjątkowy.

Dyrektor Izby Celnej podkreślił ponadto, że za uchybienie spornemu terminowi odpowiedzialna jest sama Spółka. Pomimo bowiem zajęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji niekorzystnego dla niej stanowiska, w kwestii podatku akcyzowego, brak było jakiegokolwiek podstaw do twierdzenia, że wystąpienie z takim wnioskiem było niedopuszczalne. Nie obowiązywał w tym zakresie żaden przepis zakazujący żądania zwrotu nadpłaconego podatku. Jak podkreślił to organ odwoławczy, sporna informacja podatkowa nie dotyczyła w istocie kwestii dopuszczalności składania wniosku o zwrot podatku akcyzowego. Spółka powinna ponadto uwzględnić to, że wydana interpretacja nie miała charakteru ostatecznego i jako taka mogła być wadliwa.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że ewentualne złożenie wniosku o zwrot podatku w terminie, skutkowałoby zobowiązaniem organu podatkowego do przeprowadzenia postępowania w tym przedmiocie i wydania decyzji w sprawie ewentualnego zwrotu podatku akcyzowego. Wniosek taki nie mógł pociągnąć za sobą negatywnych konsekwencji dla Spółki lub jej pracowników na gruncie odpowiedzialności karno-skarbowej (a dla Spółki w oparciu o ustawę o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych).

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, dotyczących naruszenia art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy uznał je za wyłącznie oparte na subiektywnym poczuciu pokrzywdzenia strony skarżącej. Zdaniem organu postępowanie podatkowe zostało bowiem przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a organ pierwszej instancji nie dopuścił się żadnych uchybień prawa materialnego.

W skardze z dnia 1 lipca 2009 r., Spółka podtrzymała dotychczasowe zarzuty, podniesione w toku postępowania odwoławczego. Podkreśliła, że organy podatkowe powinny rozpoznać jej spóźniony wniosek o zwrot nadpłaconego podatku akcyzowego ze względu na to, że nie składając go, Spółka zachowała się zgodnie z udzieloną jej informacją podatkową. Strona przyznała co prawda, że rację mają organy, iż treść informacji podatkowej nie jest wiążąca dla podatnika, podniosła jednak, że w praktyce niezastosowanie się do takiej informacji było wysoce ryzykowne dla Spółki, z uwagi na grożącą jej pracownikom oraz samej Spółce odpowiedzialność.

Wskazała ponadto na to, że art. 14a Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2005 r., udzielał ochrony prawnej każdemu podatnikowi, bez względu na przyczyny, dla których ten zastosował się do błędnej informacji podatkowej. Zdaniem Spółki zakres udzielonej w ramach spornego przepisu ochrony pranej powinien być rozumiany szeroko, jako obejmujący wszelkie negatywne konsekwencje zastosowania się do błędnej informacji podatkowej. Tak rozumiana ochrona prawna powinna obejmować również zapobieżenie powstaniu szkody u Spółki, w postaci utraty prawa do otrzymania zwrotu nadpłaconego podatku. Tym bardziej, że przez wprowadzenie do postępowania podatkowego zasady nieszkodzenia, ustawodawca dał wyraz preferencji pewnemu sposobowi rozwiązywania sporów, powstałych na tle tego postępowania. Mianowicie, ustawodawca nałożył na organy podatkowe obowiązek załatwiania tego rodzaju spraw przede wszystkim na gruncie prawa podatkowego, bez potrzeby odwoływania się do przepisów regulujących kwestie odszkodowawcze w prawie prywatnym. Nie ulega wątpliwości, zdaniem Spółki, że oznacza to nadanie jej wnioskowi dalszego biegu, pomimo złożenia go po terminie.

Spółka zarzuciła ponadto organom podatkowym pominięcie faktu, przy ustalaniu stanu faktycznego, że działała ona w zaufaniu do udzielonej jej interpretacji prawa podatkowego. Tym samym organy te naruszyły zasadę praworządności, jak i zaufania do organów podatkowych. Wywodząc swoje stanowisko z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, skarżąca wskazała, że zasada zaufania do organów podatkowych nie może być traktowana wyłącznie jako postulat, bowiem stanowi ona normę prawną, której zastosowanie ma konkretny wymiar w sprawie, gdyż podatnik nie powinien być zaskakiwany zmieniającymi się interpretacjami prawa podatkowego.

W ocenie Spółki organy podatkowe, wydając zaskarżone decyzje, naruszyły również zasadę udzielania informacji. Powołując się na orzecznictwo w tym przedmiocie, strona skarżąca wskazała, że nie można wymagać od strony postępowania podatkowego, by znała lepiej obowiązujące prawo podatkowe, niż wyspecjalizowany organ podatkowy, zaś konsekwencją zachowania się zgodnie z informacją udzieloną przez taki organ, nie powinno być poniesienie jakiejkolwiek szkody przez stronę.

Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, iż uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ppsa.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcie sporu pomiędzy stronami w istocie sprowadzało się do odpowiedzi na pytanie czy zakaz ponoszenia przez podatnika ujemnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się do pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, tzw. zasada nieszkodzenia, może zneutralizować skutki niedotrzymania przez stronę skarżącą terminu materialnoprawnego, jakim był termin do złożenia wniosku o zwrot kwoty podatku akcyzowego od energii elektrycznej (tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu rozliczeniowym).

Rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, iż nie ma wątpliwości, że skutki interpretacji prawa podatkowego trzeba ocenić według stanu prawnego obowiązującego w chwili jej udzielenia. Obowiązujący w tej materii do dnia 31 grudnia 2004 r. przepis art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie skutków zastosowania się podatnika do pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie, odsyłał odpowiednio do art. 14 § 3 tejże samej ustawy, który odnośnie "urzędowej" interpretacji prawa podatkowego stanowił, iż "zastosowanie się przez podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji prawa podatkowego (...) nie może im szkodzić, jednakże nie zwalnia ich z obowiązku zapłaty podatku. W takim przypadku nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się, nie nalicza się odsetek za zwłokę i nie ustala dodatkowego zobowiązania w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług- w zakresie wynikającym z zastosowania się do interpretacji. Zastosowanie się podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji prawa podatkowego (...) może stanowić przesłankę do umorzenia zaległości podatkowych, zgodnie z art. 67, jeżeli zaległości te powstały na skutek zastosowania się do takiej interpretacji."

Analiza gramatyczna cytowanego przepisu pozwala wysnuć wnioski, iż po pierwsze- zakaz szkodzenia ukształtowany został w nawiązaniu do sfery obowiązków podatkowych, a nie sfery uprawnień, np. co do zwrotu podatku lub co do ulg podatkowych, a po drugie- wskazane w nim "efekty" szkodzenia (wszczęcie postępowania w sprawach o przestępstwa lub wykroczenia skarbowe, odsetki za zwłokę, dodatkowe zobowiązanie) stanowią listę zamkniętą, nie podlegającą rozszerzeniu. Stąd też zdaniem Sądu zasada nieszkodzenia nie ma bezwzględnego charakteru, który dominowałby nad innymi zasadami i instytucjami prawa podatkowego, w tym także nad terminami prekluzyjnymi (zawitymi), których bezskuteczny upływ powoduje wygaśniecie prawa, tutaj prawa do zwrotu podatku akcyzowego od energii elektrycznej. Nie można zapominać również, iż powyżej omawiany przepis expressis verbis stanowi, że "zastosowanie się przez podatnika, płatnika lub inkasenta do interpretacji prawa podatkowego (...) nie zwalnia ich z obowiązku zapłaty podatku", co oznacza nic innego jak ustawowy zakaz modyfikacji zobowiązań podatkowych z uwagi na wadliwą treść udzielonej interpretacji (informacji) przez organy podatkowe. Zgodzić trzeba się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w niepublikowanym wyroku z dnia 7 października 2009 r., sygn. akt II FSK 737 / 08, iż "brak negatywnych konsekwencji dla podatnika nie oznacza, że organ podatkowy zobowiązany będzie do wydania błędnej, niezgodnej z prawem decyzji. Oznacza jedynie to, że podatnik nie powinien ponosić konsekwencji karno-skarbowych, zaś w ewentualnym postępowaniu podatkowym, dotyczącym wniosku o zastosowanie ulg poprzez umorzenie zaległości podatkowej lub odsetek za zwłokę, organ podatkowy prowadzący to postępowanie powinien uwzględnić wadliwość udzielonej informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego."

Podsumowując zatem powyższe uwagi stanowczo należy podkreślić, iż wyrażona w ówczesnym brzmieniu, podobnie zresztą jak w aktualnym stanie prawnym, zasada nieszkodzenia nie ma prymatu nad ogólnymi regułami prawa podatkowego, a tym samym nie może być obejściem, negatywnego dla skarżącej Spółki, bezskutecznego upływu terminu do złożenia wniosku o zwrot podatku akcyzowego.

Na marginesie rozważań warto dodać, iż nawet przyjęcie odmiennego stanowiska co do mocy i zakresu obowiązku "naprawienia" szkody, wynikłej z wadliwej informacji podatkowej, nie zmieniłoby oceny zasadności zarzutów Spółki.

Po pierwsze- do końca 2004 r. obowiązywał inny tryb weryfikacji poprawności udzielonej przez organ I instancji informacji podatkowej, gdyż organ ten miał obowiązek, niezwłocznie po jej udzieleniu, przekazać z urzędu tę informację organowi II instancji do wiadomości oraz w celu jej sprawdzenia, a z kolei ten organ przełożony obowiązany był do dokonania zmiany udzielonej informacji, jeżeli stwierdził, że jest ona nieprawidłowa. W rezultacie informacja udzielona przez organ I instancji była w istocie "ułomna", gdyż nie miała walor trwałości, zaś podatnik nie miał formalnego wpływu na proces badania jej prawidłowości.

Po drugie- ustawodawca redagując treść ówczesnego art. 14 § 3 Ordynacji podatkowej użył sformułowania "w zakresie wynikającym z zastosowania się do interpretacji", czym uzależnił zasięg działań niwelujących szkodę od stopnia zastosowania się podatnika do udzielonej informacji podatkowej. W konsekwencji taka redakcja przepisu wymagała od organów podatkowych każdorazowego zbadania czy podatnik, względem którego organ I instancji wydał wadliwą informację (interpretację), nie tylko zastosował się do jej treści, ale przede wszystkim w jakim uczynił to zakresie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż Spółka zwróciła się z pytaniem dotyczącym sposobu obliczenia wysokości kwoty zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie nabywanej energii elektrycznej w sytuacji, gdy udział wydatków związanych z nabyciem energii elektrycznej w kosztach uzyskania przychodów przekroczył 18% w miesiącu rozliczeniowym. Organ I instancji w informacji datowanej na dzień 19 lutego 2004 r. podał, iż w tej sytuacji wysokość zwrotu podatku akcyzowego uzależniona jest przede wszystkim od udziału przychodów ze sprzedaży wyeksportowanych towarów do przychodów ogółem, natomiast organ II instancji w piśmie z dnia 14 czerwca 2004 r. zmienił informację i wskazał, że rozporządzenie wykonawcze nie ogranicza w sposób formalny ilości nabytej energii elektrycznej do wytworzenia towarów wyeksportowanych, dlatego przy określeniu 18% współczynnika uprawniającego do zwrotu podatku akcyzowego, jak również przy wyliczeniu kwoty zwrotu tego podatku należy uwzględnić całość energii elektrycznej nabytej w miesiącu rozliczeniowym.

Rację miały zatem organy podnosząc, iż udzielona przez Naczelnika Urzędu Celnego we W. pisemna informacja nie rozstrzygała kwestii dopuszczalności ani też zasadności wystąpienia Spółki o zwrot podatku akcyzowego, gdyż dotyczyła wyłącznie jednego, aczkolwiek istotnego, elementu wzoru służącego do wyliczenia kwoty zwrotu podatku akcyzowego, przy czym nie rozstrzygała również czy w stosunku do Spółki warunek ten został spełniony. Trudno w tej sytuacji mówić o zastosowaniu się skarżącej spółki do udzielonej informacji, skoro w rzeczywistości nie wystąpiła ona ze stosownym wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego według wytycznych wskazanych w informacji podatkowej udzielonej przez Naczelnika Urzędu Celnego, zaś przyczyny odstąpienia od złożenia wniosku mogły leżeć w części lub nawet w całości po stronie Spółki.

Generalna zatem wadliwość zarzutu naruszenia art. 14 § 3 w zw. z art. 14a § 4 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2004 r. powoduje, iż również dalsze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 § 1 i 2, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, jak też art. 2 Konstytucji RP, należy uznać za chybione.

Z tych względów na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.