Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1224/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1224/14

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi J. D. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych. Zaskarżoną decyzją Wojewoda zmienił własną decyzję z [...] grudnia 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2013 r. w ten sposób, że: w pkt. 1) uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] listopada 2013 r. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych za dzień 14 listopada 2013 r. w kwocie 33 zł, w pkt 2) przyznał J. D. prawo do zasiłku dla bezrobotnych po 90 dniach od dnia rejestracji, tj. od dnia 16 sierpnia 2013 r. w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku tj. 988,40 zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku i 776,10 zł w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku.

W podstawie prawnej decyzji Wojewoda wskazał m.in. art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Decyzja zawierała pouczenie, iż stronie przysługuje prawo do wniesienia odwołania od niniejszej decyzji za pośrednictwem Wojewody do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wyczerpał środka zaskarżenia w postaci odwołania od decyzji Wojewody do Ministra Pracy i Polityki Społecznej i wniósł skargę na decyzję wydaną przez organ w I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym art. 52 § 2 P.p.s.a określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Nie budzi wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jednego z ww. środków zaskarżenia na decyzję, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją organu I instancji na skutek wniesienia odwołania przez stronę podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Przepis art. 127 § 2 k.p.a. stanowi, iż właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Z treści art. 17 pkt 2 k.p.a. wynika, że _@KON@_ organami wyższego stopnia w stosunku do wojewodów są właściwi w sprawie ministrowie.

Przedmiotem skargi J. D. jest decyzja Wojewody o zmianie własnej decyzji, wydana na podstawie art. 155 k.p.a. Zgodnie z treścią tej regulacji decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Podkreślić należy, że decyzja administracyjna wydana w trybie art. 155 k.p.a. jest decyzją nową, wydaną w pierwszej instancji w toku nowego postępowania, w nowej sprawie w stosunku do sprawy zakończonej decyzją ostateczną, zmienioną w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 155 k.p.a. W związku z tym od decyzji tej przysługuje stronie odwołanie tak, jak od każdej innej decyzji. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, w trybie art. 155 k.p.a. wydał Wojewoda, w stosunku do którego, w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego jest Minister Pracy i Polityki Społecznej. W związku z tym od zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2014 r. przysługiwało skarżącemu odwołanie do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, które można było wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji Wojewody (art. 129 § 2 kpa). Jak wynika z akt sprawy skarżący nie złożył odwołania do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Natomiast skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Wojewody z [...] sierpnia 2014 r., tj. na decyzję wydaną przez organ w I instancji. Tak określoną skargę należy uznać za złożoną do Sądu przedwcześnie gdyż jak wyjaśniono powyżej, skarżącemu przysługiwało odwołanie od decyzji Wojewody do Ministra Pracy i Polityki Społecznej, zatem nie mógł on pomijając ten środek zaskarżenia, złożyć skutecznie skargę do sądu (por. postanowienie WSA w Bydgoszczy z 9 lutego 2011 r., sygn. II SA/Bd 811/10).

Ponieważ skarga J. D. została wniesiona bez wyczerpania środka zaskarżenia, dlatego jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a.