Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1527/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2014 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy własną decyzję z [...] maja 2013 r. o odmowie uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie zainicjował M. S., skarżąc sposób przetwarzania jego danych osobowych przez P.P.H.U. "K." [...] w P.

Organ prowadząc postępowanie ustalił m.in., że wnioskodawca był zatrudniony u powyższego przedsiębiorcy, że w chwili, gdy wnioskodawca wyjechał do [...], przedsiębiorca przekazał Pit-11 za 2006 r. i za 2007 r. oraz oryginał świadectwa pracy wnioskodawcy – D. S. - byłej żonie, również zatrudnionej u przedsiębiorcy.

Organ przytoczył też twierdzenia wnioskodawcy, iż nie upoważniał on byłej żony do odbioru jego dokumentów pracowniczych od przedsiębiorcy, a także twierdzenia przedsiębiorcy, iż w lutym 2007 r. podczas rozmowy telefonicznej wnioskodawca upoważnił D. S. do odbioru dokumentów dotyczących zatrudnienia wnioskodawcy.

W konkluzjach organ podał, że twierdzenia podnoszone przez przedsiębiorcę, na poparcie których przedsiębiorca powołał dowody z zeznań świadków, mogą budzić wątpliwości, gdyż świadkowie ci są pracownikami przedsiębiorcy, a zatem podlegają mu służbowo. Organ przyznał też w uzasadnieniu badanej decyzji, że: "nie wypowiadał się na temat prawdziwości twierdzeń żadnej ze stron, a jedynie wskazywał, że twierdzenia Przedsiębiorcy w przedmiocie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej przy udziale świadków, mogą budzić wątpliwości".

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiodła K. Z. (przedsiębiorca), zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75, art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 18 i art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu skargi rozwinęła powyższe zarzuty. Podkreśliła, że organ nie zbadał podnoszonych przez nią twierdzeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje, zaprezentowaną w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy uzasadnienie skarżonego rozkazu personalnego spełniało wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Pierwsza część zdania zacytowanej normy prawnej wskazuje więc na to, iż ustalenie stanu faktycznego, winno nastąpić w sposób stanowczy. Organ, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, i po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego, winien przedstawić, w uzasadnieniu decyzji, stan faktyczny, jaki wyłonił się w wyniku dokonania powyższych czynności.

Konkludując, ustalenie stanu faktycznego nie może mieć charakteru hipotetycznego. Skoro bowiem ustawodawca w art. 107 § 3 k.p.a. posłużył się sformułowaniem "fakty, które organ uznał za udowodnione", to nie może budzić wątpliwości, iż intencją prawodawcy było nałożenie na organ obowiązku ustalenia konkretnych faktów, a nie jedynie założeń czy przypuszczeń.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. Nie zawiera przedstawienia ustalonego w sposób jednoznaczny stanu faktycznego. Organ sam bowiem przyznał w uzasadnieniu badanej decyzji, że: "nie wypowiadał się na temat prawdziwości twierdzeń żadnej ze stron, a jedynie wskazywał, że twierdzenia Przedsiębiorcy w przedmiocie przeprowadzonej rozmowy telefonicznej przy udziale świadków, mogą budzić wątpliwości". Skoro więc organ nie dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak jest przesłanek uzasadniających tezę, aby ustalił stan faktyczny sprawy, będący podstawą wydanego rozstrzygnięcia.

Nadto, zwrócić należało uwagę na fakt, że organ, odnosząc się do kwestii wiarygodności twierdzeń podnoszonych przez stronę i wiarygodności zgłaszanych dowodów, nie wypowiedział się w sposób stanowczy. Stwierdził jedynie, iż ich wiarygodność "może" budzić wątpliwości.

Posłużenie się przez organ w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia ww. nieostrym pojęciem, nie może być uznane jako prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Treść tak sporządzonego uzasadnienia zawiera bowiem jedynie przypuszczenia organu co do jakości dowodów, a w konsekwencji co do faktów. To zaś nie jest równoznaczne z ustaleniem faktów, który to obowiązek spoczywa na organie, zgodnie z brzmieniem cytowanego przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ będzie zobowiązany do tego, aby zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. ustalić w sposób stanowczy stan faktyczny sprawy, które to ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w poprawnie sporządzonym uzasadnieniu decyzji. Dopiero bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, umożliwi prawidłową ocenę zasadności wniosku, inicjującego niniejsze postępowanie.