Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 634/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. H. na Ośrodek Integracji i Pomocy Społecznej w Ozimku w przedmiocie zaliczki alimentacyjnej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 listopada 2008 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, G. H. zażądała zobowiązania Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ozimku, do wypłaty zaległych zaliczek alimentacyjnych za okres od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 września 2008 r. W dalszej części pisma, G. H. podniosła, że po likwidacji w kwietniu 2004 r. funduszu alimentacyjnego, była jej wypłacana zaliczka alimentacyjna przez w/w Ośrodek w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 sierpnia 2005 r. Wobec tego, że przepisy, na mocy których zaprzestano wypłacania tej zaliczki skarżącej, zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za nieważne, to skarżony Ośrodek od dnia 1 października 2008 r. wypłaca jej alimenty. Skarżąca podała także, że w/w Ośrodek odmawia jej wypłaty wyrównania za okres od dnia 1 września 2005 r. do dnia 30 września 2008 r., ani nie pouczył jej o możliwości uzyskania należności.

W odpowiedzi na skargę organ, którego właściwa nazwa brzmi: "Ośrodek Integracji i Pomocy Społecznej w Ozimku", w piśmie z dnia 19 grudnia 2008 r. stwierdził, że G. H. nie składała wniosków o ustalenie prawa do zaliczki alimentacyjnej na kolejne okresy zasiłkowe, tj. 2005/2006, 2006/2007, 2007/2008, stąd Ośrodek nie jest w posiadaniu akt sprawy.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 23 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącą - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania - do usunięcia braków formalnych skargi, przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, a także określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie, spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 stycznia 2009 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżąca do dnia wydania niniejszego postanowienia - nie zastosowała się do wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzenia Sądu, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej decyzji, a także określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego. W myśl bowiem art. 57 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi może skutkować wezwaniem przez Sąd, skarżącego bądź jego pełnomocnika, do usunięcia w wyznaczonym terminie braków skargi. Podkreślić należy, iż niewykonanie w terminie obowiązku nałożonego przez Sąd, powoduje uchybienie terminowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a to rodzi automatycznie skutek w postaci bezskuteczności czynności. Zważyć nadto należy, iż przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przewiduje skutek w postaci odrzucenia skargi. Zgodnie z jego brzmieniem, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Pismo Sądu o usunięcie braków formalnych skargi przez dokonanie w/w czynności, zostało skutecznie doręczone skarżącej, zgodnie z adnotacją dokonaną na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki, do rąk G. H., w dniu 2 stycznia 2008 r. Wskazany przez Sąd siedmiodniowy termin upłynął zatem w dniu 9 stycznia 2009 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, skarżąca nie zastosowała się do wezwania Sądu.

Z treści samej skargi nie wynika natomiast, ani jaka decyzja ostateczna jest przedmiotem skargi, ani z jakich względów wynik postępowania administracyjnego narusza interesy skarżącej. Sąd administracyjny nie jest natomiast kompetentny do nakazywania ośrodkowi pomocy społecznej wypłacenia należnej kwoty z tytułu świadczeń alimentacyjnych, w sytuacji, gdy sama skarżąca nie zwróciła się o to do właściwego organu. W myśl bowiem art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. Nr 192, poz. 1378 ze zm.), ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz ich wypłata następują odpowiednio na wniosek osoby uprawnionej lub jej przedstawiciela ustawowego, a wniosek ten składa się w urzędzie gminy lub miasta właściwym ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej. W tym zakresie zatem skarżąca swoje żądania winna skierować do właściwego organu administracji, a nie do sądu administracyjnego, który wprawdzie jest właściwy, ale do rozpoznawania skarg na wydane już w wyniku postępowania administracyjnego, decyzje organu administracji publicznej. Rozpoznawanie sprawy na tym etapie, nie należy zatem do kognicji sądu administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe, wobec nieusunięcia braków skargi, należało na zasadzie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skargę odrzucić, co Sąd orzekł w sentencji postanowienia.