Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 31/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 35, 36
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w W. na przewlekłość postępowania Burmistrza Cz. w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie pojedynczej elektrowni wiatrowej w miejscowości R., działka nr [...] i [...] 1. stwierdza prowadzenie postępowania w sprawie w sposób przewlekły z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Burmistrzowi Cz. grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; 3. zasądza od Burmistrza Cz. na rzecz skarżącej spółki W. Sp. z o.o. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Spółka z o.o. "[...]" w W. złożyła skargę na przewlekłe prowadzenie przez Burmistrza Cz. postępowania z jej wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji w postaci pojedynczej elektrowni wiatrowej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości R.

W skardze wywiedziono, że Burmistrz Cz. prowadzi z wniosków Spółki kilkanaście postępowań o wydanie decyzji środowiskowych oraz decyzji o warunkach zabudowy dla lokalizacji pojedynczych turbin wiatrowych. Wszystkie postępowania są prowadzone w sposób przewlekły, o czym świadczy liczba uwzględnionych przez SKO zażaleń na brak działania organu. W odniesieniu do kwestionowanego niniejszą skargą postępowania, Spółka wskazała, że wniosek wpłynął do organu w dniu [...] stycznia 2012 r. i do dnia złożenia skargi nie został merytorycznie załatwiony. W toku tego postępowania: w dniu [...] lutego 2012 r. i w dniu [...] lutego 2012 r. wydano postanowienia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w dniu [...] kwietnia 2012 r. Burmistrz Cz. wydał decyzję o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, która to decyzja została następnie uchylona w całości przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Decyzja Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2012 r. została wydana tego samego dnia, w którym SKO postanowieniem uwzględniło zażalenie Spółki na bezczynność organu i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy (do [...] maja 2012 r.).

W związku z przedłużającym się postępowaniem przed organem I instancji i po decyzji kasacyjnej SKO – Spółka złożyła kolejne zażalenie na bezczynność Burmistrza, również przez SKO uwzględnione (postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r.). Następnie w dniu [...] września 2012 r. organ wydał postanowienie o konieczności wykonania raportu oddziaływania na środowisko. Raport został przedłożony w dniu [...] września 2012 r. W dalszej kolejności organ w dniu [...] września 2012 r. wezwał Spółkę do usunięcia braków w raporcie, które zostały usunięte w dniu [...] października 2012 r. W trakcie analizy organ stwierdził, że na jednej karcie w nadesłanym uzupełnieniu do raportu brak jest podpisu i w dniu [...] października 2012 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia tego braku. Wszystkie braki raportu, włącznie z brakującym podpisem zostały uzupełnione w dniu [...] października 2012 r. Pomimo tego organ raport do uzgodnień przekazał dopiero w dniu [...] października 2012 r. Inspektor sanitarny pozytywnie uzgodnił planowane przedsięwzięcie w dniu [...] listopada 2012 r., a dyrektor ochrony środowiska w dniu [...] stycznia 2013 r. Obwieszczenie o wyłożeniu raportu do publicznego wglądu organ wydał w dniu [...] stycznia 2013 r. Następnie w dniu [...] lutego 2012 r. ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu. Po dacie złożenia skargi do sądu administracyjnego ([...] marca 2012 r.) organ w dniu [...] marca 2013 r. wydał obwieszczenie zawiadamiające strony o zebranych w sprawie dokumentach i materiałach i wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień [...] kwietnia 2013 r. W świetle powyższych okoliczności faktycznych Spółka podniosła, że dotychczas nie zostało wydane rozstrzygnięcie merytoryczne, co jest działaniem świadomie niezgodnym z prawem i stanowi naruszenie art. 35 § 3 k.p.a., art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. Wniosła o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Nadto skarżąca Spółka wnosiła o zobowiązanie organu do wydania decyzji kończącej postępowanie w sprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Cz. wniósł o jej oddalenie, zaprzeczając, jakoby był bezczynny i stwierdzając że postępowanie prowadzone jest zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podkreślił, że zarówno wniosek jak i raport były dotknięty brakami, formalnymi, dlatego w międzyczasie wzywano stronę do ich uzupełnienia. Postępowanie przedłużyło się również wobec konieczności rozpoznania wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie Stowarzyszenia [...] i P. Z uwagi na wyznaczenie terminu załatwienia sprawy na dzień 10 kwietnia 2013. skarga jest przedwczesna. Na rozprawie w dniu [...] czerwca 2013 r. pełnomocnik organu złożył załącznik do protokołu rozprawy w którym wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak wyczerpania trybu, albowiem w sprawie nigdy nie zapadło rozstrzygnięcie SKO w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ, ewentualnie umorzenie postępowania lub oddalenie skargi z uwagi na wydanie decyzji w dniu [...] kwietnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem zasadnie skarżąca Spółka upatruje przewlekłości postępowania Burmistrza Cz. o cechach rażącego naruszenia prawa przy rozpatrywaniu wniosku strony z dnia [...] stycznia 2012 r. (data wpływu do organu) o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 3.2. MW, mającej być zlokalizowaną w miejscowości R. na działkach nr [...] i [...]. Nadmienić przy tym należy, że brak było w sprawie niniejszej podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na niewyczerpanie trybu. Organ podniósł, że w sprawie nigdy nie zapadło rozstrzygnięcie SKO w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania. Stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem z treści postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. wynika, że dotyczy ono zażalenia Spółki na niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłe prowadzenie postępowania.

Instytucja przewlekłości postępowania administracyjnego została wprowadzona do Kodeksu postępowania administracyjnego ustawą nowelizacyjną z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011r. Nr 6, poz. 18). Wskazaną nowelizacją przyznano stronom postępowania administracyjnego – z mocą od dnia 11 kwietnia 2011 r. - uprawnienie do podważania przed sądem administracyjnym przewlekłości postępowania administracyjnego. Następnie dokonano zmiany ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w jej wersji opublikowanej w Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyznanie sądowi administracyjnemu kompetencji do stwierdzania, czy bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (zmiany wprowadzone od dnia 17 maja 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 173) oraz kompetencji do wymierzania organowi administracji grzywny w przypadku stwierdzenia przewlekłości postępowania (od dnia 12 lipca 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2011 r. Nr 76, poz. 409).

W literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, pod pojęciem przewlekłości postępowania administracyjnego rozumie się stan, w którym organ administracji nie załatwia sprawy w terminie i jednocześnie nie pozostaje w bezczynności tzn. podejmowane przez organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją wymaganą w art. 12 k.p.a. ustanawiającym zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje, gdy będzie mu można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w dążeniu do zakończenia postępowania w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności, w tym dowodowych, pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (vide: wyrok NSA z 26 października 2012 r., II OSK 1956/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).

O przewlekłości postępowania przed organem administracji można zatem mówić, gdy czas postępowania przekracza rozsądne granice, przy uwzględnieniu terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez organ, a także stopnia zawiłości sprawy i postawy samej strony tj. gdy naruszone zostaje prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (vide: postanowienie NSA z 21 grudnia 2010 r., II GPP 5/10, CBOSA). Inaczej rzecz ujmując wskazuje się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy, czy też jako stan, w którym organ w sposób nieuzasadniony "przedłuża" w trybie art. 36 § 2 k.p.a. termin załatwienia sprawy, powołując się na niezależne od niego przyczyny uniemożliwiające dotrzymanie terminu podstawowego (vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 9 lutego 2012 r., II SAB/Wr 71/11, CBOSA).

Ocena, czy postępowanie przed organem administracji publicznej trwa dłużej niż to jest konieczne, zawsze powinna być dokonywana na podstawie akt administracyjnych i w aspekcie potrzeby przeprowadzania poszczególnych czynności dla załatwienia wniosku strony.

Z akt administracyjnych przedstawionych przy odpowiedzi na skargę wynika następujący obraz działań organu:

1. wpłynięcie wniosku – [...] stycznia 2012 r. wraz z załącznikami w postaci: karty informacyjnej przedsięwzięcia, odpisu z KRS, planu sytuacyjnego, dwóch kopii mapy ewidencyjnej, czterech wydruków wypisu uproszczonego z rejestru gruntów oraz wydruku polecenia przelewu (uiszczenia opłaty skarbowej od decyzji środowiskowej);

2. wystąpienie organu w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu (opinie o braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wpłynęły [...] i [...] lutego 2012 r.);

3. wydanie w dniu [...] kwietnia 2012 r. decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższa decyzja została wydana po uwzględnieniu przez SKO w dniu [...] kwietnia 2012 r. zażalenia Spółki "[...]" na bezczynność Burmistrza Cz. w załatwieniu wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, dodatkowy termin załatwienia sprawy został wyznaczony na dzień [...] maja 2012 r.;

4. po uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. przez SKO decyzją z dnia [...] maja 2012 r. – Burmistrz Cz. w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. zawiadomił Spółkę "[...]" w trybie art. 36 k.p.a. o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym;

5. w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. Burmistrz wezwał Spółkę "[...]", na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. poprzez przedstawienie: pełnego wykazu stron, pełnej mapy ewidencyjnej obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowej – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania;

6. w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. organ – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – stwierdził, że z uwagi na niespełnienie przez wniosek wszczynający postępowanie wymagań formalnych określonych w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak również na skutek nieuzupełnienia wniosku pod względem formalnym w zakresie wskazanym w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. – pozostawił wniosek bez rozpoznania;

7. w tym samym dniu , tj. [...] lipca 2012 r. wpłynął do organu wniosek Spółki o zawieszenie postępowania do czasu dostarczenia wymaganych dokumentów; w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. organ poinformował Spółkę – w odpowiedzi na ten wniosek, że k.p.a. nie przewiduje zawieszenia postępowania z uwagi na niedostarczenie w terminie wymaganych dokumentów;

8. w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. organ poinformował Spółkę – w odpowiedzi na jej wezwanie – o powodach pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia;

9. w dniu [...] sierpnia 2012 r. SKO uwzględniło kolejne zażalenie Spółki "[...]" na bezczynność Burmistrza Cz. w załatwieniu jej wniosku z dnia [...] stycznia 2012 r. o wydanie decyzji środowiskowej;

10. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. organ nałożył na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia;

11. raport został przedłożony w dniu [...] września 2012 r.

12. w dniu [...] września 2012 r. organ wezwał Spółkę do usunięcia braków raportu;

13. w dniu [...] października 2012 r. organ wezwał spółkę do podpisania wszystkich uzupełnień raportu;

14. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Burmistrz dopuścił do udziału na prawach strony w postępowaniu Stowarzyszenie [...] i P.;

15. w dniu [...] października 2012 r. organ zwrócił się do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia;

16. realizacja przedsięwzięcia została zaopiniowana pozytywnie w dniu [...] listopada 2012 r. i w dniu [...] stycznia 2013 r.;

17. w dniu [...] stycznia 2013 r. organ wyłożył raport do publicznego wglądu;

18. w dniu [...] lutego 2012 r. organ zawiadomił strony postępowania o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień [...] marca 2013 r.; w dniu [...] lutego 2013 r. odwołano wyznaczoną rozprawę:

19. w dniu [...] lutego 2012 r. organ ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu;

20. w dniu [...] marca 2013 r. (po wpłynięciu skargi na przewlekłość, co miało miejsce 21 marca 2013 r.) – Burmistrz Cz. zawiadomił strony o zebranych w sprawie dokumentach i materiałach i wyznaczył termin załatwienia sprawy na dzień [...] kwietnia 2013 r.

Opisany powyżej ciąg czynności podejmowanych przez organ w przedmiotowym postępowaniu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Burmistrz Cz. prowadził postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia wniosku strony.

Świadczą o tym następujące okoliczności:

- pierwsza w sprawie decyzja środowiskowa Burmistrza (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) została wydana dopiero po upływie trzech miesięcy od wpływu wniosku oraz nastąpiło to bez uprzedniego zawiadomienia strony o terminie przedłużenia postępowania (tj. zawiadomienia w trybie art. 36 k.p.a.). Zauważyć należy, że co prawda w tym czasie organ podejmował czynności związane z wyjaśnieniem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wydał postanowienie w tym przedmiocie w dniu [...] lutego 2012 r., jednak po tej dacie i aż do [...] kwietnia 2012 r., a więc przez dwa miesiące nie wykonywał żadnych czynności procesowych, w tym wyjaśniających stronie powody przedłużania się postępowania;

- wystosowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło już po nadaniu temu wnioskowi biegu, a co istotne – już po wydaniu decyzji merytorycznej ten wniosek rozpoznającej, a także po rozpoznaniu przez SKO odwołania od tej decyzji. Zwraca uwagę, że SKO w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej nie wskazywało organowi, aby wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. był dotknięty brakami formalnymi, jak też nie zobowiązywało organu I instancji do zwrócenia uwagi na takie braki i do wzywania do ich uzupełnienia (vide uzasadnienie decyzji SKO z dnia [...] maja 2012 r.);

- organ dopiero w dniu [...] września 2012 r. nałożył na spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko podczas, gdy już w marcu wystąpił do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii co do potrzeby jej przeprowadzenia;

- po złożeniu przez Spółkę raportu w dniu [...] września 2012 r. organ 3 – krotnie wzywa do jego uzupełnienia w dniu [...] września 2012 r., [...] października 2012 r. i [...] lutego 2013 r.;

- wyznacza termin rozprawy na dzień [...] marca 2013 r. a następnie ją odwołuje.

Powyżej opisane czynności wskazują, że organ przedłużał postępowanie w sposób nieuzasadniony, nie podając tego powodów. Nie budzi wątpliwości, że to "przeciąganie w czasie" rozpoznania wniosku miało związek z prowadzonymi w gminie pracami planistycznymi oraz ze zgłaszanymi przez społeczeństwo protestami przeciwko budowie turbin wiatrowych. W uzasadnieniu pierwszej decyzji środowiskowej wydanej w sprawie (z dnia [...] kwietnia 2012 r.) wskazano bowiem, że uchwalenie planu miejscowego ma zapewnić prawidłową gospodarkę przestrzenną w gminie związaną z lokalizacją tego typu inwestycji. Niewątpliwie organ wiązał konieczność wydania decyzji środowiskowej z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć jednak należy, że uchwała intencyjna została podjęta dopiero 22 maja 2012 r. podczas gdy wniosek o wydanie decyzji środowiskowej wpłynął do organu kilka miesięcy wcześniej. W takiej sytuacji faktycznie mało prawdopodobne było uchwalenie planu przed wydaniem decyzji środowiskowej, zwłaszcza, że organ miał obowiązek wydać ją jak najszybciej z uwagi na to, że upłynęły już terminy procesowe.

Należy również wskazać na stanowisko tutejszego sądu z wyroków z dnia 17 stycznia 2013 r. (w sprawach [...] ze skarg Spółki "[...]" na przewlekłość Burmistrza Cz., wyroki są dostępne w CBOSA od wyroków tych zostały oddalone skargi kasacyjne [...]), w których uzasadnieniach wywiedziono, że – podobnie jak w sprawie niniejszej – "Naruszaniu standardów wskazanych w przepisach art. 35 i 36 k.p.a. towarzyszył [...] brak koncentracji działań organu, którego jawnym przejawem było wystosowanie do strony wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku". Wystosowane w sprawie niniejszej wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku było również czynnością niekonieczną, która nie zmierzała do zakończenia postępowania. Brak potrzeby tej czynności wynikał chociażby z braku podniesienia kwestii uchybień formalnych wniosku w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej SKO. Nadto przedmiotowe wezwanie miało miejsce po upływie pięciu miesięcy od daty złożenia wniosku i w sytuacji wcześniejszego traktowania wniosku jako kompletnego oraz – co należy podkreślić – już po wydaniu pierwszej merytorycznej decyzji. Podobny brak koncentracji działań wystąpił w przypadku wezwań do uzupełnienia raportu. Organ wykazał się również nieprzemyślanymi decyzjami procesowymi o czym świadczy chociażby fakt wyznaczenia terminu rozprawy a następnie jej odwołanie. W tym kontekście zawraca również uwagę naruszenie obowiązku zawiadamiania strony o każdym przypadku niemożności załatwienia sprawy w terminie określonym przez ustawodawcę (w trybie art. 36 k.p.a.). Organ tylko raz zawiadomił strony o przedłużaniu się postępowania - w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanu przewlekłości postępowania o znamionach rażącego naruszenia prawa. Na przeszkodzie takiemu stwierdzeniu nie stanął fakt wydania w dniu [...] kwietnia 2013 r. decyzji kończącej postępowanie, albowiem, jak orzekł NSA w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. II OSK 1031/12, przewlekłość postępowania jest stanem sprawy, którego zaistnienie sąd ocenia bez względu na to, czy organ podjął, czy też nie dalsze czynności w sprawie. Uwzględniając wniosek strony o wymierzenie organowi grzywny na podstawie, art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł o wymierzeniu grzywny w kwocie 500 złotych. Wprawdzie strona wnioskowała o wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej przepisem art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego gospodarce narodowej w roku poprzednim, ale wnioskiem tym skład orzekający nie był związany stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że o wysokości grzywny rozstrzyga samodzielnie sąd, który określenia kwoty grzywny dokonuje poprzez "miarkowanie", biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy. Ustawodawca oznaczył bowiem w przepisie jedynie górną granicę kwoty grzywny. W wyroku z dnia 26 października 2006 r. (sygn. III SA/Wa 1237/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że określenie przez ustawodawcę jedynie górnej granicy grzywny możliwej do wymierzenia oznacza, że w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Orzekając o wysokości grzywny w sprawie niniejszej w wymiarze 500 złotych sąd miał na uwadze fakt, że jest to jedna z wielu skarg Spółki "[...]" na przewlekłe działanie Burmistrza Cz. W tym samym dniu, w którym zapadł wyrok w sprawie niniejszej, Burmistrz Cz. został ukarany grzywnami w kwotach po 500 złotych jeszcze w 6 sprawach a w 4 sprawach został ukarany grzywną w kwotach po 1.000 zł. Grzywna wymierzana na podstawie art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma wyłącznie charakteru represyjnego. Jej celem jest przede wszystkim zdyscyplinowanie organu i poprzez realne zagrożenie sankcją zmuszenie do sprawnego i terminowego załatwiania wniosków stron postępowania.

Mając na uwadze powyższe sąd uznał, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia na podstawie art. 149 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanu przewlekłości postępowania ze znamionami rażącego naruszenia prawa. W przedmiocie grzywny orzeczono na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania między stronami orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.