Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt SA/Kr 1/81
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 1981-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz. 84
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe.
Teza: Artykuł 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ zabrania zajmowania przez jedną osobę dwóch lub więcej lokali mieszkalnych. Nie narusza tego przepisu osoba zajmująca lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej i będąca jednocześnie współwłaścicielem domu mieszkalnego, jeżeli w domu tym faktycznie nie mieszka z uzasadnionych przyczyn. Powołany przepis prawny bowiem nie dotyczy tytułu prawnego do lokalu, lecz mówi o faktycznym zajmowaniu lokali.

TEZY

Artykuł 21 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/ zabrania zajmowania przez jedną osobę dwóch lub więcej lokali mieszkalnych. Nie narusza tego przepisu osoba zajmująca lokal mieszkalny na podstawie decyzji administracyjnej i będąca jednocześnie współwłaścicielem domu mieszkalnego, jeżeli w domu tym faktycznie nie mieszka z uzasadnionych przyczyn. Powołany przepis prawny bowiem nie dotyczy tytułu prawnego do lokalu, lecz mówi o faktycznym zajmowaniu lokali.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Jana R. na decyzję Wojewody Tarnobrzeskiego z dnia 8 lutego 1981 r. w przedmiocie cofnięcia przydziału lokalu mieszkalnego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w S. z dnia 10 grudnia 1980 r., a także, zgodnie z art. 208 Kpa, zasądził od Wojewody Tarnobrzeskiego kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.


UZASADNIENIE

Jan R. wraz z żoną Marią i dziećmi zajmował w S. lokal mieszkalny przy ul. Nr 6 oraz lokal użytkowy przy ul. Nr 9, w którym prowadził warsztat szklarski.

W latach 1960-1970 rozpoczął i kontynuował przy ul. O. nr 3 budowę własnego domu dwukondygnacyjnego, który z braku środków przez kilka lat nie był wykończony. Ostatecznie dom ten został wykończony przez dzieci Jan R. i w całości zamieszkały przez rodzinę Jana R.

W związku z wykończeniem budynku Naczelnik Miasta w S. decyzją z dnia 10 grudnia 1980 r., nr GT.III-8176/28/30 cofnął Janowi i Marii R. przydział lokalu przy ul. Nr 6, wzywając ich wraz ze wszystkimi osobami do opuszczenia tego lokalu i przeniesienia się do ich domu przy ul. O. nr 3 w terminie do dnia 15 stycznia 1981 r. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik powołał się na art. 21 prawa lokalowego podnosząc, że Jan R. użytkuje lokal przy ul. Nr 6, a równocześnie posiada własny dom mieszkalny, dwukondygnacyjny położony w S. przy ul. O. nr 3.

W odwołaniu do Wojewody Tarnobrzeskiego Jan R. wskazał, że:

a/ lokal przy ul. Nr 6, o powierzchni około 30 m2, składający się z dwóch pokoi i kuchni, zajmuje od wyzwolenia i całkowicie go wyremontował,

b/ budował przez około 15 lat budynek przy ul. O. nr 3, ale de facto wybudowały go jego dzieci i całkowicie go zajęły wraz ze swymi rodzinami; część tego budynku zajęła jego żona wraz z przyjacielem,

c/ w budynku przy ul. O. nr 3 mieszka łącznie 15 osób, stanowiących 5 odrębnych rodzin, w związku z czym nie ma fizycznej możliwości zamieszkania w tym budynku,

d/ rozszedł się z żoną, która wraz z nowym towarzyszem życia mieszka w nowym budynku,

e/ w lokalu przy ul. Nr 6 mieszka obecnie z konkubiną i jej córką, a więc de facto założył nową rodzinę, którą po zakończeniu sprawy rozwodowej zamierza zalegalizować.

Dyrektor Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w Tarnobrzegu, decyzją z dnia 8 lutego 1981 r., nr GT.III-8172a/1/81, wydaną z upoważnienia Wojewody, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jej argumenty, a w szczególności ten, że Jan R. jest właścicielem budynku przy ul. Nr 6, a więc zajmowanie przez niego dwóch i więcej lokali jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami, a w szczególności z art. 21 prawa lokalowego.

W skardze do Naczelnego sądu Administracyjnego Jan R. podniósł te same argumenty, jakimi uzasadniał odwołanie, twierdząc, że jest tylko formalnym współwłaścicielem budynku nr 3 przy ul. O., natomiast nie ma faktycznych możliwości zamieszkania w nim. Jego zdaniem ukryto notatkę służbową kierownika Wydziału Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy w S., w której szczegółowo zostały opisane poszczególne pomieszczenia zajmowane przez użytkowników budynku przy ul. O. nr 3, w związku z tym wnosi o uchylenie decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jest niesporne w sprawie, że Jan R. zajmuje na podstawie przydziału lokal nr 6 pozostający w dyspozycji terenowego organu administracji państwowej i jest współwłaścicielem budynku przy ul. O. nr 3, zajętego przez jego dzieci z rodzinami i żonę z konkubentem. Z faktu tego organy administracji państwowej wyciągają błędne wniosku, skoro twierdzą, że jest to sprzeczne z art. 21 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. nr 14 poz. 84/. Przepis ten bowiem nie pozwala jednej osobie na zajmowanie dwóch lub więcej lokali mieszkalnych w miejscowościach, w których obowiązuje najem lokali i budynków na podstawie decyzji o przydziale. W rozpatrywanej sprawie Jan R. zajmuje na podstawie przydziału lokal mieszkalny przy ul. R. zajmuje na podstawie przydziału lokal mieszkalny przy ul. Nr 6, natomiast jest współwłaścicielem zajętego przez jego rodzinę budynku przy ul. O. nr 3. Z zebranych w sprawie materiałów wynika, że Jan R. nie tylko nie zajmuje tego budynku, ale nie ma fizycznej możliwości zamieszkania w nim, wobec faktu zamieszkania tam 15 osób, w tym pięciu rodzin. Okoliczności te nie zostały zresztą szczegółowo zbadane przez organy administracji państwowej.

Jan R. powołuje się na notatkę służbową kierownika Wydziału Geodezji Terenowej i Ochrony środowiska Urzędu Miejskiego, której nie ma w aktach, a do zarzutu tego Wojewoda Tarnobrzeski nie ustosunkował się. Nie wyjaśnione są także okoliczności uregulowania stanu prawnego budynku przy ul. O. nr 3. Ze znajdującego się w aktach odpisu postanowienia Sądu Wojewódzkiego w Kielcach z dnia 30 grudnia 1974 r., III Cz. 471/74 wynika, że Jan R. zamierzał uregulować stan prawny tego budynku, jednakże na skutek zastrzeżenia Naczelnika Miasta w S. z dnia 14 października 1974 r. państwowe biuro notarialne odmówiło czynności.

Błędna interpretacja przez organy administracji państwowej art. 21 prawa lokalowego, jak i braki w postępowaniu, o których mowa wyżej, dały podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 i 3 Kpa.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.