Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 167/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Policji z dnia 18 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia i przeniesienia na inne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 18 grudnia 2013 r. (nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji uchylił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia 30 października 2013 r. (nr [...]) o zwolnieniu policjanta-A. W. z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go na inne stanowisko służbowe w części dotyczącej daty zwolnienia; w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Rozkazem personalnym z dnia 30 października 2013 r. (nr [...]) Komendant Powiatowy Policji - działając na podstawie art. 36 ust. 1 i ust. 2, art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287 poz. 1687 ze zm.) – orzekł o zwolnieniu z dniem 15 listopada 2013 r. mł. asp. A. W.-kontrolera ruchu drogowego Zespołu Ruchu Drogowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w M. z zajmowanego stanowiska i z dniem 16 listopada 2013 r. przeniósł do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w B. i mianował na stanowisko kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego w 4-tej grupie zaszeregowania z dotychczasowym uposażeniem oraz dodatkiem służbowym.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że wymieniony funkcjonariusz posiada predyspozycje do pełnienia służby na nowym stanowisku służbowym. Realizuje należycie powierzone obowiązki służbowe oraz osiąga zadowalające wyniki w służbie. Mianowanie na powyższe stanowisko wynika z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania wydziału oraz ciągłości służby.

Przeniesiony funkcjonariusz odwołał się od tego rozkazu zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 oraz art. 130 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej: "k.p.a.". Podkreślił, że przeniesienie spowoduje wiele komplikacji w jego życiu zawodowym i osobistym. Nadto generuje dodatkowe koszty związane z przejazdami do nowego miejsca pełnienia służby. Przeniesienie wpłynie również negatywnie na jego żonę i syna, którzy mają problemy zdrowotne.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym z dnia 18 grudnia 2013 r. (nr [...]) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a. - uchylił rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty, z którą policjant zostaje zwolniony ze stanowiska kontrolera ruchu drogowego Zespołu Ruchu Drogowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w M., przeniesiony do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w B. i mianowany na stanowisku kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego oraz określił datę zwolnienia ze stanowiska kontrolera ruchu drogowego Zespołu Ruchu Drogowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w M. na dzień 14 stycznia 2014 r., datę przeniesienia do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w B. i mianowania na stanowisku kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego określił na dzień 15 stycznia 2014 r. (§ 1). W pozostałej części utrzymał w mocy rozkaz organu pierwszej instancji (§ 2).

W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg służby funkcjonariusza i posiadane przeszkolenia zawodowe, podkreślając m.in., że w 2006 i 2010 r. funkcjonariusz składał raport z prośbą o skierowanie na misje pokojowe ONZ w Kosowie (raport rozpatrzony został odmownie).

Organ odwoławczy wskazał, że Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1 ust. 1 ustawy o Policji). Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy w Policji ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Konsensusu wymaga jedynie przyjęcie do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Ustawowe ograniczenia w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu policjanta na niższe stanowisko służbowe należy traktować jako wyjątki od zasady dającej przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalania treści stosunku służbowego. Poza tymi ograniczeniami, przełożony właściwy w sprawach osobowych może bez zgody policjanta przenieść go na inne stanowisko służbowe, w tym na stanowisko równorzędne. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę.

Mając na uwadze przepisy ustawy o Policji należy przyjąć, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 36 ustawy o Policji, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w innej miejscowości bez jego zgody. Ustawa nie określa żadnych warunków, kryteriów ani przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania zadań Policji.

W ocenie organu odwoławczego nie można odmówić Komendantowi Powiatowemu Policji prawa do ustalania zasad organizacji podległej mu jednostki Policji, decydowania o obsadzaniu stanowisk i doborze kadry, a przedmiotowy rozkaz personalny z 30 października 2013 r. uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne i nie ma charakteru dowolności. Decyzja o przeniesieniu funkcjonariusza podjęta została w wyniku konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Policji przez Komendę Powiatową Policji w B.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że na obszarze działania Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. znajdują się dwie drogi krajowe. Poza tym liczba wakatów w komórce ruchu drogowego w stosunku do obsadzonych etatów jest większa w Komendzie Powiatowej Policji w B. niż w Komisariacie Policji w M. W dniu wpływu odwołania proporcje te wynosiły 4 wakaty na 12 etatów w Komendzie w B., natomiast w Komisariacie Policji w M. 1 wakat na 6 etatów. A. W. jest doświadczonym zawodowo funkcjonariuszem i posiada uprawnienia do obsługi specjalistycznego sprzętu policyjnego wykorzystywanego przez policjantów z Komendy Powiatowej Policji w B. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż rejon służbowy funkcjonariuszy z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. zagrożony jest i dotknięty większą liczbą zdarzeń, w tym związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego niż rejon właściwy dla działań Komisariatu Policji w M.

Nie ulega wątpliwości, że przeniesienie funkcjonariusza miało na celu ograniczenie liczby zdarzeń drogowych i poprawę bezpieczeństwa użytkowników dróg na terenie właściwym miejscowo dla działania Komendy Powiatowej Policji w B. Nadto przeniesienie do jednostki nadrzędnej traktować można jako rodzaj awansu zawodowego.

W rozkazie o przeniesieniu uwzględniono, zarówno dobro służby, jak i interes strony. Dojazdy funkcjonariusza do nowej jednostki mogą stanowić pewną uciążliwość, jednak ze względu na niezbędność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji możliwość przeniesienia policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce nie może być uzależniona od odległości, jaka dzieli miejsce zamieszkania policjanta od miejsca pełnienia służby w nowej jednostce organizacyjnej lub od zapewnienia opieki nad dzieckiem czy chorym członkiem rodziny. Zgodnie z art. 79 ustawy o Policji policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy ustawy o Policji nie stanowią inaczej. Będą to więc uprawnienia z tytułu prawa do urlopu macierzyńskiego, wychowawczego, ojcowskiego, zwolnień od służby związanych z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem. Ustawodawca przewidział również możliwość rekompensowania policjantom kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby. Co więcej, A. W. przez kilka lat pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji w B. i wówczas nie zgłaszał problemów związanych z dyspozycyjnością, kosztami dojazdów, czy opieką nad bliskimi. Zgłaszał natomiast chęć wyjazdu na misje pokojowe do Kosowa, a także przeniesienia się do pełnienia służby w innym województwie.

W ocenie organu interes osobisty policjanta nie przeważa nad interesem służby. Policjant powinien zdawać sobie sprawę, iż służbę w Policji może pełnić osoba, która posiada m.in. zdolność podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Gdyby stwierdził, iż służbę jest w stanie pełnić tylko w Komisariacie Policji w M. należałoby zastanowić się, czy zdolności takiej nie utracił.

W podsumowaniu organ odwoławczy wskazał, że wydając rozkaz personalny o przeniesieniu funkcjonariusza organ pierwszej instancji działał na podstawie i w granicach przepisów prawa. Nadto ocena polityki kadrowej Komendanta Powiatowego Policji w B. nie należy do kompetencji A. W. Wszelka rozbieżność poglądów w tym zakresie nie świadczy o braku wnikliwego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ.

Ponieważ rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, odwołanie wstrzymało wykonanie decyzji (art. 130 § 1 i § 2 k.p.a.). Z uwagi na upływ terminów określonych w rozkazie organu pierwszej instancji organ odwoławczy wyznaczył nowe terminy.

A. W. zaskarżył wyżej opisany rozkaz personalny organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającego go rozkazu Komendanta Powiatowego Policji.

Zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy rozkazu niższej instancji; niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę ważnego interesu skarżącego i słusznego interesu obywateli; ponadto naruszenie zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie dogłębnego postępowania wyjaśniającego wszystkie okoliczności sprawy przemawiające za i przeciw podjęciu rozkazu;

2) art. 107 § 3, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 k.p.a. poprzez przytoczenie nieprawdziwych, sprzecznych z rzeczywistością faktów, które w tej postaci organ uznał za udowodnione, na których oparł uzasadnienie faktycznie a nie są zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

Uzasadniając zarzuty skarżący wskazał, że organy rozstrzygały na podstawie wadliwie ustalonych okoliczności faktycznych. Podał, że zgodnie z posiadanym rozkładem jazdy PKS autobus jedzie z M. do B. ok. jednej godziny pięć minut, ponadto ilość połączeń jest znacznie ograniczona, co zarazem ogranicza możliwość dotarcia terminowo na służbę, jak i powrót do miejsca zamieszkania. W sprawie chodzi o szkodę majątkową, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona poprzez refundację kosztów dojazdów policjanta do miejsca pełnienia służby. W przypadku dojazdu samochodem osobowym skarżącego średni koszt miesięcznych wydatków na paliwo wyniósłby ok. 940 zł.

Wprawdzie skarżący z innymi policjantami złożył raport do Komendanta Głównego Policji z prośbą o przeniesienie do pełnienia służby w innym województwie - w miejscowości B., jednak miejscowość ta jest oddalona od M. o ok. 16 km. W związku z ww. rozstrzygnięciami skarżący ma poczucie przedmiotowego potraktowania, które podważa jego zaufanie do organów Policji. Skarżący poddaje w wątpliwość, że przeniesienie do innej miejscowości oddalonej od miejsca zamieszkania funkcjonariusza o około 50 km na to samo stanowisko z tym samym uposażeniem i dodatkami służbowymi stanowi nagrodę za dotychczasowe osiągnięcia w służbie.

Nieprawdziwe są twierdzenia organu odwoławczego, że skarżący kilka lat pełnił służbę w Komendzie Powiatowej Policji w B. i wówczas nie zgłaszał problemów związanych z dyspozycyjnością czy kosztami dojazdów oraz opieką nad bliskimi. Faktycznie całą służbę odbywał w Komisariacie Policji w M.

Skarżący dodał, że jego przeniesienie nie wpłynie znacząco na obsadę kadrową w KPP w B. i wizerunek policji [...]. Zaznaczył, że nie zna strategicznie niebezpiecznych miejsc w B. i okolicy; nie zna specyficznego społeczeństwa lokalnego miasta, o czym niejednokrotnie informował przełożonych nawet podczas pełnienia jednej służby w B. W czasie jednego dnia pełnienia służby w B. miał ogromne problemy z odnalezienia miejsca interwencji tym bardziej, iż patrolował miasto sam bez partnera, a dyżurny przekazujący informacje o miejscu udania się funkcjonariusza na interwencję nie potrafił wytłumaczyć w jakim kierunku skarżący ma jechać.

Powtórzył, że jego przeniesienie spowoduje zwiększenie kosztów dla samej Policji w związku z koniecznością refundacji dojazdów, co jest sprzeczne z zarządzeniem Komendanta Głównego Policji dotyczącym ograniczania generowania kosztów w jednostkach Policji, niedokonywania ruchów kadrowych, przeniesień. Tym bardziej, że czas dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby wynosi ponad dwie godziny i skarżącemu przysługuje lokal zastępczy.

Organy obu instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej, która obliguje organy do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków koniecznych do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy wykazał się wysoce stronniczym zachowaniem, poprzez nieuwzględnienie argumentów przytaczanych przez skarżącego, ponadto nie dokonał rzetelnego badania całości materiału dowodowego. Organ w toku postępowania winien uwzględnić nie tylko interes całego społeczeństwa ale również słuszny interes strony postępowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 grudnia 2013 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Powiatowego Policji z dnia 30 października 2013 r. (nr [...]) o zwolnieniu skarżącego ze stanowiska kontrolera ruchu drogowego Zespołu Ruchu Drogowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w M., przeniesienia skarżącego z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w B. i mianowania go na stanowisko kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego w tejże Komendzie.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 32 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W myśl natomiast art. 36 ustawy policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę (ust. 1); do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji, właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę (ust. 2).

Z treści art. 32 ust. 1 ustawy wynika, iż jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, gdyż określono w nim wyłącznie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Pomimo jednak, iż nie zawiera on typowych norm materialnoprawnych, określając przesłanki "mianowania na stanowisko" i "zwolnienia ze stanowiska", należy przyjąć, że wobec braku w ustawie odrębnych przesłanek "zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska" i "mianowania na równorzędne stanowisko", to właśnie ten przepis stanowi samoistną podstawę prawną do wydania decyzji (rozkazu personalnego) o przeniesieniu funkcjonariusza policji na inne równorzędne stanowisko służbowe (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 581/04, LEX nr 549651).

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, decyzja (rozkaz personalny) wydawana na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy jest decyzją podejmowaną na zasadzie uznania administracyjnego, którego ramy wyznacza przepis art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: "k.p.a."), a mianowicie interes społeczny - w tym przypadku interes służbowy Policji - oraz słuszny interes policjanta (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1298/06, LEX nr 328627). Z tego powodu należy przyjąć, że sądowa kontrola decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza na inne, równorzędne stanowisko nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ administracji nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem, czy decyzja nie nosi cech dowolności i czy została wyczerpująco uzasadniona (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt I OSK 77/09, LEX nr 595524 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 638/08, LEX nr 1055522).

Podjęta w niniejszej sprawie decyzja o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko służbowe nie nosi cech dowolności, gdyż organy w sposób wyczerpujący i przekonujący przedstawiły racje leżące u podstaw jej wydania, wykazując zasadność uznania w tym przypadku prymatu interesu służbowego Policji nad interesem skarżącego.

Organy wskazały, że przeniesienie służbowe skarżącego - ze stanowiska kontrolera ruchu drogowego Zespołu Ruchu Drogowego Referatu Prewencji Komisariatu Policji w M. na stanowisko kontrolera ruchu drogowego Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. – nastąpiło na równorzędne stanowisko, tj. stanowisko kontrolera ruchu drogowego w 4 grupie zaszeregowania, z dotychczasowym uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym.

Powodem przeniesienia służbowego skarżącej – co wynika z uzasadnienia decyzji – była konieczność zapewnienia ciągłości służby i prawidłowego funkcjonowania Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. Z przedstawionych przez organy Policji motywów podjęcia przedmiotowej decyzji (rozkazu personalnego) wynika, że liczba wakatów w komórce ruchu drogowego w stosunku do obsadzonych etatów w Komendzie Powiatowej Policji w B. wynosiła 4 wakaty na 12 etatów (w Komisariacie Policji w M. natomiast 1 wakat na 6 etatów), przy czym na obszarze działania Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. znajdują się dwie drogi krajowe. Wskazano, że obszar działań służbowych policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. obejmuje teren 8 z 10 gmin powiatu. Funkcjonariusze tej komórki dodatkowo 4 razy w tygodniu są kierowani na zmianę do służby na drogach objętych koordynacją wojewódzką. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż rejon służbowy funkcjonariuszy z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. zagrożony jest i dotknięty większą liczbą zdarzeń, w tym związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego niż rejon właściwy dla działań Komisariatu Policji w M. Wskazano, że w świetle danych zgromadzonych przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. w październiku 2013 r. odnotowano 50 zdarzeń drogowych (9 wypadków i 41 kolizji drogowych) na terenach wspomnianych wyżej 8 gmin, podczas gdy na terenie nadzorowanym przez Zespół Ruchu Drogowego Komisariatu Policji w M. zaistniało w tym okresie jedynie 9 zdarzeń (1 wypadek, 8 kolizji). Jest to około 1/5 zdarzeń (przy takiej samej liczbie policjantów skierowanych do służby).

Podejmując zaskarżone decyzje organy miały na uwadze również fakt, że skarżący jest wyszkolonym i doświadczonym zawodowo funkcjonariuszem (m.in. posiada uprawnienia do stosowania specjalistycznego sprzętu policyjnego wykorzystywanego przez policjantów z komórki ruchu drogowego Komendy Powiatowej Policji w B.). Wzmocnienie obsady kadrowej Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. zostało dokonane w celu ograniczania liczby zdarzeń drogowych i poprawy bezpieczeństwa użytkowników dróg na terenie właściwym miejscowo dla działania Komendy Powiatowej Policji w B. Zasilenie stanu kadrowego komórki ruchu drogowego, niekwestionowane kwalifikacje i doświadczenie zawodowe skarżącego w ocenie organów mają być ważnym przyczynkiem do realizacji takiego planu. Na podstawie przebiegu dotychczasowej służby skarżącego i analizy odbytych szkoleń zawodowych organy uznały, że można przyjąć, iż policjant ten będzie właściwie realizował zadania służbowe i będzie wdrażał do służby funkcjonariuszy kierowanych do Wydziału Ruchu Drogowego, będących po przeszkoleniu podstawowym, nie posiadających jeszcze należytego doświadczenia zawodowego.

W tych okolicznościach organy uznały, że w sprawie została spełniona, wynikająca z art. 7 k.p.a. przesłanka "interesu społecznego", który w tym przypadku należy utożsamić z interesem służby, polegającym na zapewnieniu ciągłego, prawidłowego i jak najbardziej efektywnego funkcjonowania Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B., a w konsekwencji doprowadzenia do jak najpełniejszej realizacji ustawowych zadań ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie podległym Komendzie Powiatowej w B.

Organy podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie o przeniesieniu skarżącego do pełnienia służby na stanowisku w Wydziale Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. poddały także analizie "słuszny interes" skarżącego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., przy czym należy zaznaczyć, że z uwagi na charakter sprawy i pełnioną przez skarżącego funkcję publiczną ocena interesu strony, o którym mowa w art. 7 k.p.a. musiała zostać przez organy dokonana w sposób szczególny, tj. przez pryzmat słuszności interesu skarżącego, jako funkcjonariusza (policjanta).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia zwrócono w tym kontekście uwagę na charakter i specyfikę wykonywanej przez policjanta pracy, która jest w istocie służbą opartą na m.in. dyspozycyjności i zdyscyplinowaniu jej funkcjonariuszy. Z ustawy o Policji wynika bowiem, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 1), natomiast policjantem może być osoba, która posiada m.in. zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej (art. 25 ust. 1). Z tego powodu należy pamiętać, że stosunek służbowy policjanta nie jest klasycznym stosunkiem pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności) na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Przepisy ustawy o Policji wskazują na administracyjnoprawny charakter tego stosunku, co ma niewątpliwie na celu zapewnienie efektywnego wykonywania zadań nałożonych na tę formację mundurową. Administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego funkcjonariusza Policji wyraża się przede wszystkim dużą intensywnością podporządkowania i dyspozycyjności funkcjonariusza, a przykładem jego realizacji są przepisy regulujące np. czas pełnienia służby (art. 33), przenoszenia i delegowania (art. 36), powierzania pełnienia innych obowiązków (art. 37), przenoszenia na niższe stanowisko i zawieszenia w czynnościach służbowych (art. 38 i 39), zwalniania ze służby (art. 41-46) itd. (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1991 r., sygn. akt I PZP 60/91, OSNC 1992/7-8/123).

Mając na uwadze specyfikę stosunku służbowego funkcjonariusza Policji organy uznały, że przeniesienie służbowe nie narusza słusznego interesu skarżącego, szczególnie z uwagi na podnoszone przez skarżącego argumenty natury rodzinnej, majątkowej, osobistej czy zawodowej.

Przede wszystkim wskazać należy, że dostrzeżono uciążliwość związaną dojazdem (czasem i kosztami dojazdu) skarżącego do nowej jednostki wskazując jednak w tym zakresie, że ze względu na niezbędność zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji możliwość przeniesienia policjanta do dalszego pełnienia służby w innej jednostce nie może być uzależniona od odległości, jaka dzieli miejsce zamieszkania policjanta od miejsca pełnienia służby w nowej jednostce organizacyjnej. Podkreślono przy tym, że przepisy przewidują możliwość rekompensowania policjantom pełniącym służbę poza miejscem zamieszkania uciążliwości z tym związanych poprzez zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby.

Także względy rodzinne np. zapewnienie opieki nad dzieckiem czy chorym członkiem rodziny nie mogą w okolicznościach sprawy prowadzić do wniosku o prymacie interesu policjanta nad interesem publicznym (interesem służby). Wyjaśniono w tym zakresie bowiem, że zgodnie z art. 79 ustawy policjantowi przysługują uprawnienia pracownika związane z rodzicielstwem określone w Kodeksie pracy, jeżeli przepisy ustawy o Policji nie stanowią inaczej. Będą to więc uprawnienia m. in. z tytułu prawa do urlopu macierzyńskiego, wychowawczego, ojcowskiego, zwolnień od służby związanych z koniecznością sprawowania opieki nad dzieckiem. Ponadto wskazano w tym kontekście, że przeniesienie skarżącego policjanta do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w B. nie jest przeniesieniem, gdzie dystans między miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby uniemożliwia obecność i opiekę nad bliskimi. Co więcej, zwrócono w tym kontekście uwagę, że skarżący w 2006 i 2010 r. zgłaszał chęć wyjazdu na misje pokojowe do Kosowa, natomiast w 2011 r. chęć przeniesienia się do pełnienia służby w innym województwie (w miejscowości B.).

W kontekście rozważenia interesu skarżącego zwrócono także uwagę, że przeniesienie skarżącego do pełnienia służby w jednostce nadrzędnej (hierarchicznie wyższej, nadzorującej Komisariat Policji w M.) traktować można jako rodzaj awansu zawodowego, gdyż sytuacja ta zwiększa policjantowi szansę awansu i rozwoju zawodowego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się zarzucanego organom naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności powołanych w skardze: art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu postępowanie służbowe zostało należycie przeprowadzone. Organy (w szczególności organ II instancji odnosząc się do stanowiska i zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta powiatowego) wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.), odwołując się do konkretnych, przyjętych za podstawę podjętych decyzji, ustaleń faktycznych (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a ocena ich - w ocenie Sądu - odpowiada prawu i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu – zważywszy na szczególny wymóg podporządkowania i dyspozycyjności każdego policjanta w służbie – należy zgodzić się ze stanowiskiem organów nie sposób uznać za zasadny przy ocenie słuszności interesu skarżącego, podnoszonego przez niego argumentu dotyczącego utrudnień spowodowanych kosztami oraz czasem dojazdu do nowej jednostki czy też utrudnieniem sprawowania opieki nad członkami rodziny. Należy raz jeszcze podkreślić, że w stosunku służbowym policjanta występuje znaczne nasilenie elementów władczych, a zatem zasadą jest (i wstępując do służby należy mieć tego świadomość), iż policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, które mogą bez ich zgody kształtować lub zmieniać treść istotnych elementów stosunku służbowego (m.in. miejsca i czasu pełnienia służby). W orzecznictwie podkreśla się, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to z drugiej strony dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność policji, a nie według osobistych odczuć, czy potrzeb rodzinnych policjanta (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 605/11, LEX nr 984785).

W ocenie Sądu słuszny interes skarżącego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja funkcjonariusza kwestionująca przedmiotowy rozkaz nie równoważy potrzeb służby. Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wskazują na uzasadnioną potrzebę przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko służbowe do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. Nie można bowiem zakwestionować twierdzenia właściwych przełożonych skarżącego, że jego przeniesienie wywołane zostało potrzebami służby dla zapewnienia realizacji ustawowych zadań Policji. Należy stwierdzić, że niekwestionowanym prawem Komendanta Powiatowego Policji jest kształtowanie struktury poszczególnych jednostek organizacyjnych Policji mu podległych, określanie w ramach art. 1 ust. 2 ustawy konkretnych zadań Policji oraz ich realizacja przy pomocy odpowiednio wykwalifikowanych funkcjonariuszy. Wydając zaskarżony rozkaz personalny Komendant uwzględnił dotychczasowy staż służby skarżącego funkcjonariusza, posiadane przez niego przeszkolenia zawodowe oraz doświadczenie zawodowe i wykształcenie, przyjmując na tej podstawie celowość przeniesienia skarżącego na kwestionowane przez niego stanowisko służbowe. Wskazano, że skarżący legitymuje się: ukończonym kursem podstawowym, kursem z zakresu wybranych aspektów pracy operacyjnej, doskonaleniem zawodowym dla policjantów negocjatorów, kursem doskonalenia zawodowego z zakresu obsługi radaru i mierników prędkości, kursem doskonalenia zawodowego policjantów służby prewencyjnej ruchu drogowego. Sam skarżący do odwołania załączył szereg pism (referencji, podziękowań), z których wynika, że istotnie jest funkcjonariuszem doświadczonym i chętnie angażującym się społecznie i dzielącym się posiadaną wiedzą praktyczną, co – jak wskazały organy – będzie pozytywnie wpływać na wdrażanie do służby i zdobywanie doświadczenia zawodowego przez funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej policji w B.

W rozpoznawanej sprawie zaznaczenia wymaga także, że skoro prowadzenie odpowiedniej polityki kadrowej podlega kierownictwu Policji (poszczególnym komendantom w zakresie podległych im struktur organizacyjnych), to słuszność tej polityki - z punktu widzenia określonych założeń co do potrzeby obsady poszczególnych stanowisk i potrzeby ewentualnych przesunięć kadrowych - wymyka się spod kontroli sądu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 890/10, publ.: Centralna Baza Orzecznictwa Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/653DC7BBCDnsa.gov.pl). Należy jednak zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że zarówno polityka kadrowa, jak i finansowa prowadzona przez Komendanta Powiatowego Policji powinna być prowadzona w sposób racjonalny, acz jednak dopasowany do rzeczywistych potrzeb służby, z tego też powodu kierowanie się jedynie względami polityki finansowej, w każdej sytuacji, mogłoby doprowadzić w wielu momentach formację, jaką jest Policja do utraty zdolności do zapewnienia płynnego i efektywnego funkcjonowania poszczególnych komórek, czy jednostek. Z tego też powodu koszty generowane przeniesieniem służbowym i mianowaniem na nowe stanowisko skarżącego oraz ich przewidziana przepisami prawa refundacja, nie mogą stanowić argumentu, w świetle którego można by podważać prawidłowość zaskarżonych rozkazów personalnych organów Policji. Zgodzić należy się także, że powoływany w skardze zarzut braku wiedzy skarżącego odnośnie miejsc zagrożonych, czy rozpoznania osobowego i terenowego na obszarze działania Komendy Powiatowej Policji w B. nie może mieć decydującego znaczenia, gdyż zasadnicze wytyczne w tym zakresie przekazywane są każdorazowo na codziennych odprawach do służby, a rozpoznanie w danym terenie nabywa się z doświadczeniem pełnienia w nim służby. Oczywistym jest, że każdy policjant podejmujący służbę (dopiero przyjęty do niej lub przeniesiony do innej jednostki) nie ma doskonałego rozpoznania (np. posesyjnego i osobowego) danego terenu, lecz nabywa je sukcesywnie w czasie pełnienia tam służby.

Reasumując, z okoliczności sprawy wynika, że przeniesienie skarżącego nastąpiło na stanowisko służbowe z takim samym zaszeregowaniem, a kwota podstawowego uposażenia na nowym stanowisku służbowym oraz dodatek służbowy, nie uległy zmianie. Należy wobec tego stwierdzić, że warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu, a zatem został przeniesiony na stanowisko równorzędne. Analizując przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię i jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, dając prymat interesowi społecznemu (służby Policji) nad interesem funkcjonariusza.

Sąd nie uwzględnił ponownie złożonego w niniejszej sprawie wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy, z uwagi na brzmienie art. 199 p.p.s.a. oraz fakt, że skarżący w postępowaniu jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.