Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1287/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W motywach wniosku odwołała się do swojej sytuacji finansowej, wskazując na przyznane kredyty w rachunku bieżącym (łącznie 1.000.000 zł) oraz kredyt inwestycyjny na zakup środka transportu (rata miesięczna 5.565 zł). Strona zawarła również dwie umowy leasingu operacyjnego, gdzie raty miesięczne wynoszą 1.322,26 zł oraz 4.638,28 zł. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje – jak argumentowała strona – brak możliwości wykonania tych zobowiązań, co doprowadzi do ich natychmiastowej wykonalności, a w konsekwencji negatywnie odbije się na kondycji spółki. Skarżąca wskazała również na obciążenia majątku trwałego – budynku stacji (hipoteka na kwotę 4.340.000 zł) oraz budynku administracyjno-biurowego (łączna suma hipotek 2.400.000 zł) oraz przedstawiła wykaz majątku trwałego według wartości bilansowej na dzień 30 czerwca 2010 r. (2.089.536,81 zł).

Następnie strona wymieniła zobowiązania krótkoterminowe (4.441.712,49 zł) oraz podniosła, że wzrost zobowiązań o wartość wynikającą z zaskarżonych łącznie decyzji o kwotę 827.064 zł w istotny sposób pogorszy jej sytuacje majątkową, wpływając na zdolność kredytową. Wymagalność niezwłocznej zapłaty zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa doprowadzi do utraty tej zdolności. Utrata płynności finansowej uniemożliwi z kolei dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, obligując do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Skarżąca wskazała na wartość aktywów obrotowych (6.499.048,65 zł, w tym zapasy 1.048.117,43 zł). Utrzymanie stanu zapasów jest niezbędne w celu wykonania kontraktów dotyczących dostaw. Środki pieniężne i inne aktywa pieniężne wynoszą 148.668,28 zł, jednakże przeznaczone są na regulowanie bieżących zobowiązań w zakresie podatków, ubezpieczeń i innych.

Ostatecznie strona podniosła, że odmowa wstrzymania wykonalności decyzji spowoduje zwolnienia wśród pracowników, z uwagi na brak środków pieniężnych na wypłatę wynagrodzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu, przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 ppsa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ppsa posiada charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn, to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych okoliczności powinno odnosić się do konkretnych grożących zdarzeń, pozostających w logicznym związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonego aktu a wyrządzoną tym znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami.

W analizowanym przypadku Sąd nie dostrzegł przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku strony skarżącej. Przede wszystkim należy zauważyć, iż z natury ponoszenie świadczeń publicznych wiąże się z obciążeniem finansowym jednostki, jednakże zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 84 Konstytucji RP, jest to obowiązek powszechny. Okoliczności tej nie zmienia ewentualny brak środków na ten cel, przy jednoczesnym zastrzeżeniu, że strona reguluje zobowiązania kredytowe i wynikające z umów leasingu, aktywa zgromadzone na rachunku bieżącym przeznaczone są na zapłatę bieżących zobowiązań, a utrzymanie stanu zapasów (w wysokości ponad 1 mln zł) jest niezbędne dla wykonania zawartych kontraktów. Uwzględniając spoczywające na stronie obowiązki realizacji kontraktów oraz spłaty kredytów i rat leasingowych, należy jednak zauważyć, że zobowiązania wobec Skarbu Państwa nie mogą być zobowiązaniami drugiej kategorii w stosunku do zobowiązań cywilnoprawnych wynikających z kredytów bankowych, a przy tym stanowić źródło kredytowania tych drugich.

Ustosunkowując się do przedstawionej sytuacji finansowej spółki Sąd dostrzegł, iż w wykazie kredytów i pożyczek podano wartość linii w rachunku bieżącym, wysokość kredytu obrotu odnawialnego oraz w rachunku obrotowym poprzez wskazanie rozmiaru przyznanego podmiotowi uprawnienia do zaciągnięcia kredytu, tj. do określonej wysokości. Nie jest to równoznaczne z faktem jego uruchomienia w pełnej wysokości, co stanowi jedynie prawo strony. Tymczasem wartości rzeczywiście zaciągniętych zobowiązań strona nie podaje. Nie wskazano również wysokości miesięcznego dochodu spółki, co uniemożliwia dokonanie rzeczywistej oceny sytuacji finansowej spółki.

Ponadto Sąd zauważa, że wykaz majątku trwałego został przedstawiony według wartości bilansowej, a zatem według wartości pomniejszonej o łączne odpisy amortyzacyjne. Tymczasem już łączna wartość obciążeń hipotecznych (6.740.000 zł) świadczy o tym, że rzeczywista wartość samych tylko nieruchomości znacznie odbiega od przedstawionej wartości bilansowej wszystkich środków trwałych. Zdaniem Sądu sytuacja majątkowa spółki jest znacznie lepsza, aniżeli przedstawiono to w uzasadnieniu złożonego wniosku.

Ostatecznie należy przypomnieć, iż wstrzymanie wykonania decyzji stanowi instytucję wyjątkową, której stosowanie winno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami. Przy tym prowadzenie działalności gospodarczej wymaga także szczególnej przezorności, gdyż wiąże się z ryzykiem ponoszenia związanych z tym konsekwencji, w tym regulowaniem zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu, dokonanej w perspektywie treści uzasadnienia wniosku strony, zaistniałej sytuacji - stanowiącej konsekwencję działalności gospodarczej strony - nie towarzyszą szczególne okoliczności mogące uzasadnić wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.