Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 122/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2005-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Asesor sądowy Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Joanna Zamojska - Jaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 21 ust 3, art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu orzekł o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego wobec A. T.

W uzasadnieniu Naczelnik wskazał, iż w dniu 2 grudnia 2002 r. Urząd Skarbowy w Brzegu wydał decyzję wobec A. T. o warunkach restrukturyzacji. W toku prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego, na podstawie danych z ewidencji identyfikacji podatników Urzędu Skarbowego w Brzegu ustalono, że w dniu 30 grudnia 2003 r. A. T. zlikwidował działalność gospodarczą. W stosownym oświadczeniu złożonym w Urzędzie Skarbowym A. T. potwierdził, iż prowadził działalność gospodarczą od 1 listopada 2002 r. do 31 grudnia 2003 r. Po zakończeniu działalności uczestniczył w kursach zawodowych, chcąc uzyskać dodatkowe uprawnienia w wykonywanym zawodzie i planował rozpocząć ponownie działalność gospodarczą od 1 lipca 2004 r.

W związku z powyższymi ustaleniami, zgodnie z art. 21 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zmianami), wobec niespełnienia przez przedsiębiorcę warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy oraz art. 21 ust. 3 Naczelnik Urzędu Skarbowego w Brzegu uznał, iż zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, gdyż podatnik przed zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego zlikwidował działalność.

Nie godząc się z powyższą decyzją A. T. wniósł odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż pismem z dnia 16 września 2003 r. Urząd Skarbowy w Brzegu wezwał go do podania informacji według przesłanych wzorów i poinformował, że wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nastąpi po dniu 5 grudnia 2003 r. Zatem według podatnika, zgodnie z terminami wskazanymi w kodeksie postępowania administracyjnego, decyzja powinna być wydana w terminie do 30 dni, to jest do 5 stycznia 2003 r. Urząd Skarbowy terminu tego nie dotrzymał. Jednocześnie A. T. wskazał, że działalność gospodarczą prowadził do 31 grudnia 2003 r., a zdecydował o jej likwidacji w dniu 2 stycznia 2004 r., przy czym decyzję o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej z Urzędu Miasta otrzymał w dniu 14 stycznia 2004 r. Zamknięcie działalności gospodarczej podyktowane było koniecznością uczestnictwa w wielu szkoleniach zawodowych. Po ich ukończeniu i uzyskaniu stosownych uprawnień zawodowych podatnik zamierzał ponownie podjąć działalność gospodarczą.

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, iż w dniu 2 grudnia 2002 r. Urząd Skarbowy w Brzegu wydał decyzję restrukturyzacyjną obejmującą należności w kwocie 8.889,14 zł i opłatę restrukturyzacyjną w kwocie 1.333, 40 zł oraz ustalającą warunki restrukturyzacji zgodnie z obowiązującą ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ poinformował podatnika o skutkach likwidacji działalności gospodarczej przed zakończeniem restrukturyzacji. W toku postępowania restrukturyzacyjnego, organ I instancji zwrócił się pisemnie w dniu 16 września 2003 r. do podatnika o udzielenie informacji dotyczącej sytuacji finansowej przedsiębiorstwa i dołączył druki niezbędne do złożenia informacji o pomocy publicznej w okresie 3 lat poprzedzających dzień udzielenia odpowiedzi. Podatnik w dniu 14 października 2003 r. złożył w Urzędzie wyłącznie oświadczenie i informację w zakresie pomocy publicznej, natomiast nie udzielił zgodnie z art. 10 ust 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, informacji o sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Nadto A. T. pismem z dnia 16 stycznia 2004 r. poinformował o wykreśleniu działalności gospodarczej na podstawie decyzji Urzędu Miasta Brzeg z dnia 2 stycznia 2002 r. i zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 21 ust 1 ustawy restrukturyzacyjnej, po upływie terminu określonego w tym przepisie, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegającej restrukturyzacji, bądź umarza postępowanie restrukturyzacyjne. Decyzja o umorzeniu należności objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym jest wydawana wobec przedsiębiorcy, który spełnił warunki restrukturyzacji wymienione w art. 10 ustawy. Zgodnie z art. 10 ust. 2 cytowanej ustawy, podatnik winien złożyć na 30 dni przed upływem terminu do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, informacje zawierające podstawowe dane o jego bieżącej sytuacji finansowej. Jak wynika z akt sprawy, pomimo wezwania pisemnego z dnia 16 września 2003 r. do złożenia takich informacji, podatnik nie spełnił żądania organu i nie udzielił stosownych informacji.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 2 i 21 ust. 3, jeżeli przedsiębiorca nie spełnił warunków restrukturyzacji lub zostało wobec niego wszczęte postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe, organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie.

Przeprowadzone postępowanie wykazało, że A. T. przed zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego zlikwidował działalność oraz nie przedłożył organowi informacji o bieżącej sytuacji finansowej firmy. Zatem organ I instancji nie miał podstaw prawnych do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, gdyż jednym z warunków jej zakończenia w świetle art. 10 ust. 2 cytowanej ustawy, było złożenie na 30 dni przed upływem terminu do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, informacji zawierających podstawowe dane o bieżącej sytuacji finansowej przedsiębiorcy. Jednocześnie Dyrektor wskazał, iż podana w decyzji data dotycząca zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego, była jedynie wskazówką, dotyczącą daty wydania decyzji, co miało nastąpić po dniu 5 grudnia 2003 r. Nadto Dyrektor podkreślił, iż zgodnie z nowelizacją ustawy o restrukturyzacji, jaką z dniem 28 listopada 2003 r. wprowadziła ustawa z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956), uległy wydłużeniu terminy do wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji. Według znowelizowanego przepisu decyzję o zakończeniu restrukturyzacji organ restrukturyzacyjny wydaje po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do 30 kwietnia 2004 r. W ustępie 1 a wskazanego artykułu dopuszczono możliwość wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, ale pod warunkiem przedłożenia przez przedsiębiorcę informacji o bieżącej sytuacji przedsiębiorstwa. Ponieważ A. T. nie przedłożył takiej informacji i przed zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego zlikwidował działalność gospodarczą, zasadnym było umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego. Bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia jest przyczyna likwidacji działalności gospodarczej, gdyż sam fakt likwidacji spowodował utratę możliwości skorzystania z pomocy w ramach ustawy restrukturyzacyjnej, a cytowana ustawa nie wprowadzała wyjątków od tej reguły.

Od powyższej decyzji A. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi A. T. wskazał na treść art. 139 par. 3 ustawy Ordynacja podatkowa i stwierdził, że organ II instancji rozpatrując jego odwołanie nie dotrzymał terminów obowiązujących przy załatwianiu spraw, bowiem odwołanie złożył w dniu 16 marca 2004 r., a Izba Skarbowa wydała decyzję w dniu [...] Izba przekroczyła zatem termin, w którym powinna rozpatrzyć odwołanie o 14 dni.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację podkreślając, że skarżący nie podnosi zarzutów dotyczących treści decyzji, a jedynie stawia zarzut uchybienia terminu do wydania decyzji przez organ odwoławczy. Przy czym zdaniem Dyrektora, podnoszony zarzut nie znajduje uzasadnienia w materiałach sprawy, gdyż zarówno organ I instancji jak i II instancji rozpatrzył sprawę i wydał decyzje w ustawowych terminach, a świadczą o tym daty nadania i wpływu widniejące na dokumentach. Mianowicie, odwołanie podatnika zostało złożone w Kancelarii Urzędu Skarbowego w Brzegu w dniu 19 marca 2004 r., a Urząd wysłał je wraz ze stanowiskiem przed upływem 14 dni tj. 2 kwietnia 2004 r. Do Izby Skarbowej odwołanie wpłynęło w dniu 5 czerwca 2004 r. i od tej daty Izba miała dwa miesiące na rozpatrzenie odwołania. Decyzja została przez Dyrektora Izby wydana [...], a więc przed upływem dwumiesięcznego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności, przeprowadzona zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287), należności objęte restrukturyzacją podlegają umorzeniu pod warunkiem, że przedsiębiorca:

przedstawi program restrukturyzacyjny oraz informację o bieżącej sytuacji finansowej, w tym dane wymienione w art. 1 ust. 2 związane z korzystaniem z pomocy publicznej

wpłaci opłatę restrukturyzacyjną

w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji nie posiada zaległości podatkowych, innych zaległości w należnościach, które mogą być przedmiotem restrukturyzacji, zaległości w składkach na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez ubezpieczonego, a także w składkach na powszechne ubezpieczenie zdrowotne.

W myśl art. 10 ust. 2 cytowanej ustawy, przedsiębiorca zobowiązany jest dodatkowo po upływie jedenastu miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, do przedłożenia informacji zawierającej podstawowe dane o swojej bieżącej sytuacji finansowej.

Zagadnienia związane z zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego zostały uregulowane w art. 21 wskazanej ustawy. Po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a przypadku decyzji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r., nie później niż do 30 kwietnia 2004 r. organ wydaje decyzję o zakończeniu restrukturyzacji, w której stwierdza umorzenie należności podlegających restrukturyzacji jeżeli przedsiębiorca spełnił warunki restrukturyzacji o których mowa w art. 10 lub 10 a. Decyzję w tym zakresie organ wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu wskazanych warunków. Jeżeli natomiast warunki te nie zostały spełnione lub gdy wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte postępowanie likwidacyjne bądź upadłościowe, organ umarza postępowanie restrukturyzacyjne (art. 21 ust. 2). Zatem, aby przedsiębiorca skorzystał z dobrodziejstwa umorzenia należności podlegających restrukturyzacji musi spełnić wskazane wyżej warunki. Oznacza to, iż musi w chwili wydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego prowadzić działalność gospodarczą, przedłożyć organowi w odpowiednim czasie informację o bieżącej sytuacji finansowej, nie posiadać zaległości z tytułu należności wskazanych w art. 10 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy. Umorzenie należności wyklucza również wszczęcie postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego wobec przedsiębiorcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił tych warunków. Pomimo pisemnego wezwania nie przedłożył w stosownym czasie informacji dotyczącej jego bieżącej sytuacji finansowej. Przed zakończeniem postępowania restrukturyzacyjnego zlikwidował działalność gospodarczą. Zatem organ podatkowy słusznie wydał decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, gdyż warunki o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 cytowanej ustawy nie zostały przez skarżącego spełnione.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących przekroczenia przez organy terminów do załatwienia sprawy. Jak wynika z pieczęci obrazujących daty wpływu i wysyłki pism oraz akt, organ odwoławczy nie przekroczył przysługującego mu ustawowego terminu do załatwienia sprawy. W myśl art. 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym powinno nastąpić nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy. Uzupełniająco wskazać jednak należy, że gdyby nawet doszło do przekroczenia terminu przez organ, to nie miałoby to wpływu na ważność podjętych czynności ani kompetencje do załatwienia sprawy, a wynikające stąd skutki dotyczyłyby ewentualnie odpowiedzialności za szkodę wyrządzona opieszałością organu. W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia.

Zdaniem Sądu organy w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania i zebrały oraz rozpatrzyły wyczerpująco materiał dowodowy niezbędny do załatwienia sprawy, kierując się zasadą prawdy obiektywnej. Przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa procesowego, prawidłowo stosując przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie ani skarga ani przeprowadzona przez Sąd kontrola, nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.