Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 162/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 119, art. 120, art. 151, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 31 stycznia 2023 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 31 stycznia 2023 roku sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Starosty Pabianickiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – adwokatowi A. K. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. ał


UZASADNIENIE

II SAB/Łd 162/22

UZASADNIENIE

A.P. (dalej: skarżący, strona) wniósł Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Starosty Pabianickiego w sprawie udostępnienia informacji publicznej w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia 27 czerwca 2022 r.

W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że w dniu 27 czerwca 2022 r wniosła do Starosty Pabianickiego pismo stanowiące wniosek o dostęp do informacji publicznej. W piśmie tym zadano następujące pytania:

1) "Dlaczego na mapie z zasiedzenia ulicy [...] w P. są naniesione działki od numeru 108 do numeru 115, pochodzące z nieruchomości Pana Ś.

2) Dlaczego na mapie z zasiedzenia ulicy [...] w P. brak jest dowodów wskazujących, że ulica [...] składa się z części działki nr [...] i z działki nr [...], pochodzących z mojej nieruchomości.

3) Kiedy została włączona działka nr [...] oraz część działki nr [...] do ulicy [...].

4) Kiedy została odłączona działka nr [...] oraz część działki nr [...] od mojej nieruchomości.

5) Czy działkę nr [...] i część działki nr [...] odłączono od księgi wieczystej numer KW [...].

6) Czy istnieje przepis prawa, który dopuszcza do przyłączenia części nieruchomości do innej nieruchomości bez odłączenia jej od założonej dła niej księgi wieczystej.

7) Wnoszę również o udzielenie mi informacji, jakie działania podejmuje Pan Starosta w sprawie wystawienia w dniu 24 kwietnia 2006 roku, przez J.M. fałszywego dokumentu, który posłużył jako dowód w sprawie zasiedzenia działki nr [...] ulicy [...], składającej się z części mojej nieruchomości, zatem czy J.M. nie wprowadziła w błąd starostwa".

W dalszej części skargi strona zarzuciła Staroście Pabianickiemu naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej oraz przepisy art. 35 ust. 1,2 i 3 i art. 7, 8, 9, 11 i 12 art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej k. p. a.) w szczególności - nieudzielenie odpowiedzi na wniosek z dnia 27 czerwca 2022 r.

W odpowiedzi na skargę Starosta Pabianicki wniósł o jej odrzucenie (na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a.) ewentualnie o oddalanie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że w wyniku przekazania pytań skarżącego do wydziału Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Pabianicach oraz wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach uzyskano odpowiedzi na podstawie, których przygotowano odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (z dnia 8 lipca 2022 r.) doręczone skarżącemu w dniu 13 lipca 2022 r.

Organ w powyższym piśmie zaznaczył, że we wniosku z dnia 27 czerwca 2022 r. znalazły się pytania niemal identyczne z pytaniami zawartymi we wniosku nazwanym "Skargą" z dnia 14 listopada 2016 r. złożonym w urzędzie w tym samym dniu. Skarga zawierała następujące pytania:

1) "Dlaczego na mapie z zasiedzenia ul. [...] brak jest dowodów wskazujących że ul. [...] składa się z części działki numer [...] oraz z działki numer [...], pochodzących z mojej nieruchomości ",

2) Kiedy została włączona działka numer [...] oraz część działki numer [...] do ulicy [...] "

3) Kiedy została odłączona działka numer [...] oraz część działki numer [...] od mojej nieruchomości "

4) Czy działkę numer [...] oraz część działki numer [...] odłączono od księgi wieczystej Nr [...]"

5) Czy istnieje przepis prawa, który dopuszcza do przyłączenia części nieruchomości do innej nieruchomości bez odłączenia jej od księgi wieczystej"

6) Jakie działania podejmie Pan Starosta w sprawie wystawienia w dniu 24 kwietnia 2006 roku, przez J.M. fałszywego dokumentu, który posłużył jako dowód w sprawie zasiedzenia działki nr [...] ul. [...], składającej się z części mojej nieruchomości, czy J.M. nie wprowadziła w błąd Starostwa

Biorąc pod uwagę powyższe, udzielając odpowiedzi na wniosek z dnia 27 czerwca 2022 r. powołano się na pisma stanowiące odpowiedź na wniosek zatytułowany "Skarga" z dnia 14 listopada 2016 r. dołączając ich kopie do udzielonej skarżącemu odpowiedzi z dnia 21 listopada 2016 r.

Organ wyjaśnił dalej, że w dniu 22 lipca 2022 r. do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wpłynęła skarga na Starostę Pabianickiego w treści tożsamej z treścią pisma z dnia 18 lipca 2022 r. kierowanego do Starosty Pabianickiego. Starosta Pabianicki odniósł się do zarzutów postawionych w skardze pismem z dnia 10 sierpnia 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 19 sierpnia 2022 r. uznał skargę za bezzasadną.

W dniu 17 sierpnia 2022 r. skarżący skierował do Starosty Pabianickiego wniosek o dostęp do informacji publicznej zatytułowane "Wniosek". W w/w piśmie skarżący zadał następujące pytanie: "Do jakiego okresu czasu Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej przy Starostwie Powiatowym w Pabianicach, przesyłał do Wydziału Ksiąg Wieczystych w Pabianicach ujawnione zmiany w numeracji działek w ewidencji gruntów oraz zmiany w przeprowadzonych pomiarach geodezyjnych?".

Z uwagi na fakt, że z treści pisma nie wynika, aby wniosek powiązany był z wcześniej składanymi wnioskami, wniosek potraktowano jako oddzielny, nie powiązany ze sprawą zainicjowaną wnioskiem z 27 czerwca 2022 r.

W wyniku przekazania pytań skarżącego do wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach uzyskano odpowiedź na podstawie, której przygotowano odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 31 sierpnia 2022 r. doręczone skarżącemu w dniu 01 września 2022 r.

W dniu 8 września 2022 r. skarżący skierował do Starosty Pabianickiego pismo zatytułowane "Skarga". Z uwagi na fakt, że w treści pisma zawarto pytania dotyczące poruszonej w poprzednim wniosku z dnia 17 sierpnia 2022 r" przesyłania wniosków do wydziału ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego w Pabianicach, pismo to zostało zakwalifikowane jako kolejny wniosek o udzielenie informacji publicznej. W piśmie tym skarżący zadał następujące pytanie: "Starostwo Powiatowe w Pabianicach w piśmie z dnia 31.08.2022 r. , w żaden sposób nie wyjaśniło, dlaczego Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Pabianicach nie przesyłał wniosków do Sądu Rejonowego w Pabianicach Wydziału Ksiąg Wieczystych o zmianach w rejestrze ewidencji gruntów. Domagam się wyjaśnienia, dlaczego Ewidencja Gruntów nie przesyłała wniosków do Wydziału Ksiąg Wieczystych o zmianach w ewidencji gruntów oraz o zmianach w pomiarach geodezyjnych?".

W wyniku przekazania pytań skarżącego do wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach uzyskano odpowiedź na podstawie, której przygotowano odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej (z dnia 21 września 2022 r.) nadane skarżącemu w dniu 21 września 2022 r.

Reasumując odpowiedź na skargę Starosta Pabianicki podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o dopełnieniu obowiązków odpowiedzi na wniosek z 27 czerwca 2022 r. i kolejnych wniosków z 18 lipca 2022 r., 17 sierpnia 2022 r., 8 września 2022 r. oraz skargi z dnia 14 listopada 2016 r.

W piśmie procesowym z dnia 20 stycznia 2023 r. pełnomocnik skrzącego wniósł o:

1. stwierdzenie, że Starosta Pabianicki dopuścił się bezczynności, w postaci nie udzielenia odpowiedzi skarżącemu w terminie określonym w art. 35 § 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a.,

2. zobowiązanie ww. organu do udzielenia skarżącemu informacji, na pytania zawarte w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 r.

3. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych

4. przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz adw. Angeliki Kieler - Miłoń kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu według norm przepisanych, powiększonych o należny podatek VAT, oświadczając jednocześnie, iż nie zostały ona opłacone w całości ani w część.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zważywszy na treść skargi, jak również na dotychczasowy przebieg postępowania (w szczególności fakt, że po dniu 27 czerwca 2022 r., skarżący składał kolejne pisma (tytułowane wnioski lub skargi), które inicjowały odrębne postępowania) w pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że niniejsza sprawa dotyczy kwestii czy organ pozostaje w bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku skarżącego z dnia 27 czerwca 2022 r.

Należy jedocześnie podnieść (w szczególności odpowiadając na wniosek organu o odrzucanie skargi zawarty w odpowiedzi na skargę), że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., ani wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, ani ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 października 2018 r. o sygn. akt I OSK 2931/16; z dnia 30 listopada 2016 r. o sygn. akt I OSK 1692/15; z dnia 25 listopada 2016 r. o sygn. akt I OSK 503/15; z dnia 19 lutego 2014. o sygn. akt I OSK 88/13).

Zakres podmiotowy stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p"), określa jej art. 4, zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności m.in. organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację. O tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje wykonywanie przez niego zadań mających charakter publiczny.

Stosownie do art. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Przedmiot informacji publicznej określony został w art. 6 u.d.i.p. Sposób udostępnienia informacji publicznej zawarty został w art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 u.d.i.p., zaś odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w art. 16 u.d.i.p.

Po otrzymaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, organ powinien wniosek ten dokładnie przeanalizować pod kątem czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej i dalej postąpić według reguł dotyczących udzielenia informacji lub odmówić jej udzielenia.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Ponadto, co szczególnie istotne w przedmiotowej sprawie, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy:

– gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p.;

– gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej;

– gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją;

– gdy wnioskowane dane są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium;

– gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Podsumowując, z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak jest ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Wskazać należy, że co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określa w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., przy czym art. 1 u.d.i.p. zawiera bardzo ogólne ujęcie materii poddanej regulacji w tym akcie, natomiast art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, lecz nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Ocena, czy określona informacja ma walor informacji publicznej, nie może być uzależniona od tego, kto i dla jakich celów ubiega się o jej udostępnienie. Informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Na mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do § 1a "jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W piśmiennictwie oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na gruncie przepisów u.d.i.p. z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie wyznaczonym terminie podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie podjął żadnych wymaganych prawem czynności lub wprawdzie podjął określone czynności, jednak w wymaganym terminie nie zakończył postępowania w formie: 1) decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 lub art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.); 2) decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), 3) aktu w postaci zawiadomienia o niedopuszczalności (w sytuacji, gdy przepisy szczególne w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłączają lub ograniczają zastosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej), niemożliwości (gdy informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.; informacja publiczna nie znajduje się w posiadaniu podmiotu publicznego będącego adresatem wniosku; informacja publiczna objęta wnioskiem nie istnieje) lub innej formie udostępnienia informacji publicznej (zob. art. 8-9c, art. 10 ust. 2, art. 19 i 20 w zw. z art. 18 u.d.i.p.); 4) czynności materialno-technicznej faktycznego udostępnienia informacji publicznej w sposób i w formie określonej przez wnioskodawcę (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) albo wskazanej przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Jednocześnie należy podkreślić, że wniosek o udzielenie informacji publicznej nie może być postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Wniosek o wszczęcie postępowania nie może być jednocześnie wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Tak samo skarga lub wniosek złożone w trybie rozdziału VIII k.p.a. nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 10/11).

W realiach niniejszej sprawy reakcją Starosty Pabianickiego na wniosek skarżącego z 27 czerwca 2022 r. było pisemne zawiadomienie (z dnia 8 lipca 2022 r.) z wnioskodawcy o sposobie załatwienia tego wniosku.

Sąd zauważa jednocześnie, że co prawda, organ nie wskazał tego literalnie w zawiadomieniu z dnia 8 lipca 2022 r., ale z samego charakteru tego pisma jak również z akt sprawy i wynikającego z nich przebiegu postępowania wynika, że organ nie uznał żądanych przez skarżącego informacji za informację publiczną - dlatego reakcja organu na wniosek z dnia 27 czerwca 2022 r. przybrała formę pisemnego zawiadomienia wnioskodawcy.

W ocenie Sądu organ – prawidłowo uznał, że żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej – co, w konsekwencji, uzasadniło załatwienie wniosku z dnia 27 czerwca 2022 r, w formie pisemnego zawiadomienia. Jednocześnie organ trafnie zauważył, że w powyższy wniosek stanowi powtórzenie pytań, które skarżący zadał w piśmie z dnia 14 listopada 2016 r., a odpowiedzi już udzielone w odpowiedzi na powyższe pismo stanowią również odpowiedź na wniosek z 27 czerwca 2022 r.

Z akt sprawy wynika, że Wydział Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Pabianicach, pismem z dnia 17 listopada 2016 r. zwrócił się według kompetencji do Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa Powiatowego w Pabianicach o odpowiedź na pytania 1-3, załączając kopię pisma "Skargi" złożonego w dniu 14 listopada 2016 r. z prośbą o udzielenie odpowiedzi bezpośrednio skarżącemu oraz zwrotnie przesłanie kopii udzielonej odpowiedzi. O piśmie wewnętrznym Wydział Gospodarki Nieruchomościami powiadomił skarżącego listownie. W następstwie zapoznania się z przekazanym przez Starostę Pabianickiego pismem skarżącego, Wydział Gospodarki Nieruchomościami pismem z dnia 21 listopada 2016 r. (doręczonym w dniu 26 listopada 2016 r.) odpowiedział skarżącemu na pytania 4-6.

W dniu 18 stycznia 2017 r. do Rady Powiatu Pabianickiego wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "Skarga" na Starostę Powiatowego w Pabianicach, który nie załatwił "skargi" z dnia 14 listopada 2016 r. Pismo zostało zarejestrowane w centralnym rejestrze skarg w Kancelarii Starosty i przekazane według właściwości organowi uchwałodawczemu powiatu. Przewodniczący Rady Powiatu Pabianickiego w dniu 20 stycznia 2017 r. skierował pismo do Komisji Rewizyjnej. Na posiedzenie ww. Komisji w dniu 31 stycznia 2017 r. członkowie Komisji rozpatrywali zarzuty zawarte w skardze. W dniu 2 lutego 2017 r. Rada Powiatu Pabianickiego podjęła uchwałę Nr XXXII/240/17 w sprawie rozpatrzenia skargi. Rada Powiatu Pabianickiego, na podstawie art. 238 § 1 k.p.a., pismem z dnia 7 lutego 2017 r. (doręczonym w dniu 7 lutego 2017 r.) poinformowała skarżącego o sposobie rozpatrzenia skargi, do pisma dołączono ww. uchwałę Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 2 lutego 2017 r. w sprawie rozpatrzenia skargi wrz z uzasadnieniem. W dniu 8 lutego 2017 r., na podstawie art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 814), akty prawne podjęte przez organ uchwałodawczy powiatu na sesji w dniu 2 lutego 2017 r. zostały przekazane do organu nadzoru, czyli Wojewody Łódzkiego. Wśród aktów przekazanych do nadzoru znalazła się m.in. uchwała Nr XXXII/240/17 w sprawie rozpatrzenia skargi. Od daty podjęcia ww. uchwały zarówno Wojewoda Łódzki, jak i skarżący nie wnosili środków odwoławczych.

Mają na uwadze powyższe, z uwagi na fakt, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, organ prawidłowo i w terminie poprzestał na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy.

Tym samym, w ocenie Sądu, żadne z form bezczynności dotyczące udzielenia informacji publicznej (omówione w wcześniejszym fragmencie niniejszych rozważań) nie zmaterializowały się w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia przepisów u.d.i.p. oraz art. 35 par. 1,2,3 i art. 7,8,9,11 i 12 k.p.a. są niezasadne.

Zdaniem Sądu, dostrzeżone uchybienie proceduralne (nie wskazanie, przez organ, w piśmie z 8 lipca 2022 r., że w wniosek strony skarżącej nie dotyczy informacji publicznej) nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił, o czym orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

Zawarte w punkcie 2 wyroku orzeczenie o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu znajduje swoje umocowanie prawne w treści art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 18).

k.ż.