Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 22/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie NSA Zbigniew Romała /spr./, NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Beata Jarecka, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe A P. K. i S. spółka jawna w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 grudnia 2003 Nr sygn. akt [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 22/04

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] określił Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowemu "A" spółce jawnej P. K [...] wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie 18.869,50 zł. Za podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął grunty o powierzchni 2282 m2 i budynki o powierzchni 1039,83 m2, stosując do nich stawki podatku przewidziane dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż podatnik był w roku 2002 na podstawie zawartej umowy dzierżawcą nieruchomości stanowiącej własność Gminy Miasta, usytuowanej w G. przy ul. [...]. Powołując się na treść przepisów art. 2, 3,4 i 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - organ odwoławczy stwierdził, iż na spółce ciążył w 2002 r. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Jako jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej podlegała ona obowiązkowi deklarowania wysokości podatku i wpłacania go w ratach miesięcznych na rachunek gminy, czego zaniedbała. Konsekwencją było więc dokonanie kontroli u podatnika, w trakcie której ustalono łączną powierzchnię użytkową dzierżawionych budynków wykorzystywanych na prowadzenie działalności gospodarczej, a następnie określenie decyzją wysokości zobowiązania podatkowego. Za prawidłowe uznał organ odwoławczy zastosowanie w sprawie stawek podatku przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, gdyż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi, określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy (co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001 r., sygn. akt FPK 3/00, ONSA 2001, nr 4, poz. 150). Powyższe dotyczy także nieruchomości budynkowych. Zatem dopóki podmiot gospodarczy posiada nieruchomości, to podlegają one opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

W skardze z dnia 14 stycznia 2004 r. zarzucono decyzji Samorządowego Kolegium

Odwoławczego naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że wszystkie nieruchomości podlegające opodatkowaniu są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zarzuty skarżącej koncentrują się na kwestii opodatkowania gruntów i budynków, znajdujących się w jej posiadaniu, stawką przewidzianą dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Spółka podniosła, iż podwyższona stawka winna być stosowna tylko w sytuacji, gdy nieruchomość jest wykorzystywana na cele związane z działalnością gospodarczą, a jej posiadanie przynosi podatnikowi jakikolwiek przychód. Wspomniany związek z działalnością gospodarczą nie może być rozumiany jako ,jakikolwiek". Musi to być związek ekonomiczny i na tyle silny, aby mógł wpływać na podwyższenie przychodów z działalności gospodarczej. Natomiast brak jest uzasadnienia dla obciążania podatnika podwyższonymi stawkami w przypadku, gdy na posiadanych gruntach przedsiębiorca nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej lub gdy nie są one wykorzystywane nawet w sposób pośredni do jej prowadzenia. Zdaniem skarżącej organy podatkowe w wyniku błędnej interpretacji przepisów, zgodnie z którą sam fakt posiadania przez skarżącą nieruchomości jest wystarczającą przesłanką dla uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą, pominęły fakt, że tylko część posiadanej przez nią nieruchomości jest związana z prowadzoną przez skarżącą działalnością, nie czyniąc w tym zakresie żadnych ustaleń. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu kilkakrotne błędne wskazanie przepisów prawnych w uzasadnieniu decyzji, co utrudniło skarżącej zapoznanie się z jej treścią.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, i wskazując dodatkowo, że skarżąca wydzierżawiła przedmiotową nieruchomość na cele administracyjne, składowe i magazynowe. Cel umowy wskazuje zatem na związek z prowadzoną przez podatnika (będącego przedsiębiorcą) działalnością gospodarczą, polegającą na produkcji wód mineralnych i napojów bezalkoholowych, obrocie hurtowym napojami bezalkoholowymi i alkoholowymi, sprzedaży towarów żywnościowych. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że ustawa nie uzależnia istnienia obowiązku w podatku od nieruchomości od uzyskiwania przychodów z posiadanych gruntów będących przedmiotem opodatkowania. Organy podatkowe nie są więc obowiązane do badania związku pomiędzy posiadanym gruntem a uzyskiwanym przez podatnika z tego tytułu przychodem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy (w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.), za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty zabudowane i niezabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy.

Przywołany przepis, wprowadzony z dniem 1 stycznia 1997 r., stanowi w istocie legalną definicję gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Tym samym należy stwierdzić, iż z dniem jego wejścia w życie do zakwalifikowania gruntu jako związanego z działalnością gospodarczą wystarcza, iż grunt ten znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy. Brak jakichkolwiek podstaw do stosowania innego kryterium kwalifikacji niż wskazane przez ustawodawcę. Nie należy więc, jak to czyni skarżąca, uzależniać uznania gruntu za związany z działalnością gospodarczą od przeznaczenia go na cele związane z tą działalnością i od ekonomicznych efektów jego wykorzystywania, tj. osiągania przychodu.

Przedstawiony pogląd znalazł odzwierciedlenie w uchwale NSA z dnia 2 kwietnia 200lr., FPK 3/00 (ONSA 2001, nr 4, poz. 150), w której przyjęto, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W ocenie Sądu ustawowa definicja gruntu związanego z działalnością gospodarczą winna stanowić wskazówkę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni niezdefiniowanego w ; przepisach pojęcia budynku związanego z tą działalnością. Trudno bowiem założyć, iż dla tych dwóch kategorii przedmiotów opodatkowania (gruntów i budynków) ustawodawca przewidział inne kryteria kwalifikacji, skoro przyporządkował im tę samą przesłankę związania z prowadzeniem działalności gospodarczej. Za trafnością powyższego założenia przemawia również to, że mocą ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683) wprowadzono jednolitą definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. la ust. 1 pkt 3), opierając ją co do zasady właśnie na dotychczasowym kryterium posiadania ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą - sankcjonując w ten sposób wykładnię dotychczasowych przepisów przeważającą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym.

Skoro skarżącą prowadziła działalność gospodarczą, a będące w jej posiadaniu dzierżawione grunty i budynki co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od

nieruchomości, to niezależnie od sposobu ich wykorzystania, winny być uznane za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i w konsekwencji opodatkowane według stawek właściwych dla tego rodzaju gruntów i budynków (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2001 r., I SA/Gd 59/99, LEX nr 76069).

Z powyższego wynika, iż dla określenia podatku w prawidłowej wysokości nie było potrzeby dokonywania ustaleń co do sposobu wykorzystania przez skarżącą dzierżawionych nieruchomości.

Na końcu należy zauważyć, iż zarzucenie organowi podatkowemu błędnego podania przepisów prawnych w uzasadnieniu decyzji, jak również omyłkowe wskazanie na naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 (jak można sądzić z zestawienia treści tego przepisu z treścią zarzutów skargi), wynika zapewne z nie dostrzeżenia przez pełnomocnika skarżącej, iż z dniem 1 stycznia 2003 r. zmieniła się numeracja artykułów ustawy będącej podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia (mocą powołanej ustawy nowelizującej z dnia 30 października 2002 r.). W ocenie Sądu zawodowy pełnomocnik winien wiedzieć, iż podstawą prawną decyzji dotyczącej roku podatkowego 2002 r. jest akt prawny w brzmieniu obowiązującym w tym właśnie roku, a nie w brzmieniu nadanym mu w wyniku późniejszych nowelizacji.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.