Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 883/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji - postanawia - I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu D. M. kwotę 1307 zł (tysiąc trzysta siedem złotych) tytułem uiszczonego w sprawie wpisu.


UZASADNIENIE

W dniu 22 sierpnia 2007r. D. M. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007r., znak: [...], która utrzymywała w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2007r., znak: [...] ustalającą wyżej wymienionemu opłatę eksploatacyjną w kwocie 43 558,40 zł za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji na stanowiących jego własność działkach nr ewid. [...] i [...], położonych w S.

Z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu 4 grudnia 2006r. D. M. udzielił adwokatowi pełnomocnictwa do występowania

w jego imieniu w tej sprawie tak przed Starostą Powiatu [...]

i Samorządowym Kolegium Odwoławczym, jak też przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Decyzja wydana w pierwszej instancji została doręczona pełnomocnikowi skarżącego, który złożył od niej - w imieniu skarżącego - odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po rozpatrzeniu tego odwołania, organ II instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję (w dniu [...] lipca 2007r.), którą doręczył wyłącznie D. M. O powyższym świadczy znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie jej odbioru w dniu 24 lipca 2007r. przez siostrę skarżącego. Natomiast decyzja ta nie została doręczona pełnomocnikowi D. M., o czym świadczy przede wszystkim brak zwrotnego potwierdzenia jej odbioru przez adwokata a pośrednio także niewymienienie tego pełnomocnika w rozdzielniku wskazującym osoby, którym organ doręcza swoje rozstrzygnięcie.

W aktach sprawy nie zalega żadne oświadczenie D. M.,

z którego wynikałoby cofnięcie udzielonego przez niego w dniu 4 grudnia 2006r. pełnomocnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Konsekwencję złożenia skargi po tym terminie ustanawia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przewidując w takiej sytuacji odrzucenie skargi. Taki sam skutek (odrzucenie skargi) wystąpi również, gdy skarga została złożona przedwcześnie, tj. kiedy nie rozpoczął jeszcze biegu przewidziany do jej wniesienia termin, a podstawę takiego rozstrzygnięcia stanowi wówczas art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

Ostatnia z przedstawionych sytuacji zachodzi w niniejszej sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 40 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Natomiast wedle § 2 tego przepisu jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Brzmienie art. 40 § 2 k.p.a. jest jasne a zatem nie może budzić wątpliwości, że doręczenie pisma samej stronie w sytuacji, gdy ta posiada ustanowionego pełnomocnika jest prawnie bezskuteczne, czyli nie wywołuje skutku w postaci doręczenia tegoż pisma.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 9 września 1993 r. (III ARN, OSNCP 1994, nr 5, poz. 112) Sąd Najwyższy trafnie stwierdził, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie.

Przepis powyższy nie zakazuje jednocześnie doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to, że w razie, gdy pismo doręczono tak samej stronie, jak i jej pełnomocnikowi, strona zostaje wówczas tylko poinformowana o treści tego pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się

z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.

Pomimo więc, iż skarżący udzielił adwokatowi pełnomocnictwa do działania

w jego imieniu w przedmiotowej sprawie, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2007r. - wydana na skutek rozpoznania odwołania skarżącego (sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika) -doręczona została jedynie samemu skarżącemu. W tym miejscu należy wskazać, iż w aktach brak jest oświadczenia D. M. o cofnięciu tego pełnomocnictwa. Powyższa sytuacja powoduje, iż nie rozpoczął swojego biegu przewidziany ustawą (art. 53 § 1 P.p.s.a.) termin do zakwestionowania wskazanej wyżej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego.

Dlatego też skargę D. M. należało odrzucić po myśli art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.

Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowi art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.