Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 97/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie zaskarżonej decyzji  z naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi 1) M.F., 2) K.K., 3) M. i L.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego; I. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem prawa, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących: M.F. kwotę 500,- (pięćset) złotych, K.K. kwotę 500,- (pięćset) złotych, M. i L.T. kwotę 500,- (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane. /-/ W. Batorowicz /-/ A. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska


UZASADNIENIE

II SA/Po 97/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na wniosek firmy "A" Burmistrz Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x220 kV+2 x 400 kV P.- K. obejmującej połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O. oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją P. Pd. na działkach położonych na terenie wsi D., oznaczonych numerami [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że planowana inwestycja stanowi etap zamierzenia służącego połączeniu W. z elektrowniami na G. i Elektrownią "B". Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami inwestycja jest zaliczana do celów publicznych. Planowana inwestycja należy też do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązkowe jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Organ ustalił, że uzgodnił inwestycję w zakresie ochrony środowiska Wojewoda i w zakresie ochrony sanitarnej Państwowy Inspektor Sanitarny.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli K.K., M.F. oraz M. i L. T., posiadający na terenie gruntów wsi D. własne nieruchomości. Wymieniona na wstępie decyzja ustala lokalizację linii elektroenergetycznej między innymi na działce nr [...] należącej do K.K.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r., uznając zarzuty z odwołań za nieuzasadnione. Od decyzji tej wspólną skargę wnieśli K.K., M.F. i M. oraz L.T. domagając się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Podobnie jak w odwołaniu skarżący podnieśli, że postępowanie powinno toczyć się na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zarzucili naruszenie przepisu art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez rozdrobnienie postępowań odnośnie poszczególnych odcinków linii energetycznej. Zarzucili, że inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Warunków Zagospodarowania Przestrzennego. Powołując się na art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podnieśli, iż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowanie lokalizacyjne powinno być zawieszone oraz, że w dacie orzekania przez organ brak było koniecznych, prawomocnych postanowień uzgadniających przedsięwzięcie odnośnie przepisów o ochronie środowiska. W sytuacji, gdy inwestycja wykracza poza obszar jednej gminy decyzja powinna była być wydana przez organ, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część inwestycji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał za uzasadniony tylko zarzut wydania zaskarżonej decyzji bez uzyskania uzgodnień wymaganych przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i wyrokiem z dnia 16 marca 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] r. Sąd ustalił, że planowana inwestycja polega na budowie i modernizacji wielotorowej, dwunapięciowej linii energetycznej o długości 30 km, która przebiegać będzie przez teren trzech gmin. Jest to przedsięwzięcie, które może znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002 r. Nr 179, poz. 1490), dla którego konieczne było sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie to zostało – co prawda – w trakcie postępowania w sprawie uchylone, lecz również przepis § 2 ust. 1 pkt 6 obecnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) przewiduje konieczność sporządzenia takiego raportu.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest decyzją wymienioną w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Decyzję taką wydaje się po uzgodnieniu m.in. z państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym (art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy). W przedmiotowej sprawie w dacie wydawania zarówno decyzji organu pierwszej instancji jak i zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego brak było ostatecznego postanowienia uzgadniającego wydanego przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. uzgadniające pozytywnie przedmiotową inwestycję zostało w dniu [...] r. uchylone przez Głównego Inspektora Sanitarnego i postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Następnie po częściowej zmianie przez inwestora wniosku Państwowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił pozytywnie planowaną inwestycję we wsi D. Postanowienie zostało jednak zaskarżone w toku instancji. W dniu [...] r. Główny Inspektor Sanitarny uchylił postanowienie uzgadniające i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Tak więc decyzja Burmistrza Gminy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane zostały bez uzyskania uzgodnień wymaganych przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska. Pozostałe zarzuty skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione. Wobec tego, że na terenie gmin sąsiadujących z gminą M. obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego bezprzedmiotowe było występowanie o wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego na terenie tych gmin, gdzie linia energetyczna jest planowana. Sąd uznał, iż skoro wniosek, wszczynający postępowanie w sprawie został złożony w dniu [...] r. to przy jego rozpoznawaniu miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 85 ust. 2 tej ustawy dotyczy wyłącznie rozpoczętej procedury uchwalenia lub zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Ewentualne naruszenie przepisu art. 58 ust. 1 tej ustawy, pozwalającego zawiesić postępowanie na okres nie dłuższy 12 miesięcy, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie są przepisami prawa miejscowego i nie wiążą organów w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu instancji zapadły z naruszeniem przepisów prawa materialnego, to jest art. 46, 48 i 57 ustawy Prawo ochrony środowiska, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniało to uchylenie tych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrok zaskarżyli: Samorządowe Kolegium Odwoławcze, M.F., K.K. oraz M. i L.T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zarzuciło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez bezzasadne uchylenie decyzji oraz art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 146 § 2 k.p.a. przez niezastosowanie tych przepisów, a także błędne ustalenie stanu faktycznego, błędną wykładnię prawa materialnego i przyjęcie, że brak uzgodnienia przedmiotowej inwestycji miał wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie przewidywały obowiązku uzgadniania inwestycji z organami ochrony środowiska, gdyż przepis art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera odesłania do przepisów szczególnych i nie wymienienia organów ochrony środowiska jako organów uzgadniających lokalizację inwestycji celu publicznego. Natomiast po wejściu w życie ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 954) przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor będzie zmuszony uzyskać decyzję o uwarunkowaniach środowiskowych. Kolegium następnie podniosło, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. brak wymaganego przez prawo stanowiska innego organu przed wydaniem decyzji nie stanowi rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 k.p.a.), lecz jedynie może uzasadniać wznowienie postępowania w sprawie. W wyniku wznowienia postępowania, w rozpoznawanej sprawie, mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej, bowiem postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko będzie prowadzone według obecnie obowiązujących przepisów. Skoro więc postępowanie, w którym zostały wydane zaskarżone decyzje było dotknięte wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. i jednocześnie zaszła przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a., to Sąd pierwszej instancji winien był ograniczyć się do stwierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Z tego względu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania.

W trzech jednakowych skargach kasacyjnych M.F., K.K. oraz M. i L.T. zarzucili naruszenie art. 85 ust. 2 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez prowadzenie postępowania na podstawie obowiązującej ustawy, mimo że wobec podjęcia przez Gminę w [...] r. uchwały o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało stosować przepisy ustawy z 1994 r. Podniesiono następnie naruszenie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 45 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przez uznanie, że Gmina nie miała obowiązku zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy do czasu uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący zarzucili naruszenie przepisu art. 58 w zw. z art. 85 ust. 2 wymienionej ustawy przez błędne uznanie, że gmina mogła tylko, a więc nie musiała, zawiesić postępowanie w sprawie lokalizacji spornej inwestycji celu publicznego, a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez nie zastosowanie tego przepisu i nie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, mimo istnienia podstaw. W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 stycznia 2006 r. uchylił wyrok z dnia 16 marca 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, uznając zarzuty Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż za jedyną przyczynę uchylenia zaskarżonej, a także poprzedzającej ją decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął brak wymaganego prawem postanowienia uzgadniającego inwestycję z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku pominięto jednak, że w dacie rozpoznawania sprawy przez organ odwoławczy (dnia [...] r.) planowana inwestycja była pozytywnie uzgodniona postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. Postanowienie to zostało uchylone po rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. Sąd drugiej instancji podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż brak odpowiedniego uzgodnienia stanowi podstawę wznowieniową (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Stwierdzenie przez sąd rozpoznający skargę naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego stanowiło przesłąnkę do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. w postępowaniu wznowieniowym nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W razie zaistnienia takiej sytuacji w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd powinien ograniczyć się do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W przypadku ustalenia przez sąd, że postępowanie, w którym została wydana zaskarżona decyzja, było dotknięte wadami określonymi w art. 145 § 1 k.p.a. i jednoczesnego stwierdzenia istnienia przesłanek negatywnych uchylenia decyzji, określonych w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. sąd ogranicza się do stwierdzenia niezgodności decyzji z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż na skutek zmian przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, wprowadzonych ustawą zmieniającą tę ustawę z dnia 18 maja 2005 r., obowiązujących od dnia 28 lipca 2005 r., w szczególności uchylenia art. 46 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, zmienił się tryb postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i w sprawie musiałaby zapaść ponownie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne zarzuty skarg kasacyjnych M.F., K.K. oraz M. i L.T. Odnośnie skarg M.F. oraz M. i L.T. stwierdził, iż skarżący nie mieli interesu prawnego w zaskarżeniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2006 r. sygn. II SA/P o 842/05, który dotyczy decyzji Burmistrza Gminy z dnia [...] r. Nr [...]. Decyzja ta nie rozstrzyga o lokalizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomościach stanowiących ich własność. Obejmuje ona jedynie działkę nr [...], należącą do K.K. Działki pozostałych skarżących (numery: [...],[...],[...] i [...]) były przedmiotem innych decyzji wydanych w tym samym dniu i toczący się odnośnie nich spór był rozstrzygany wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawach sygn. akt 945-847/05 i 839-841/05. Wyroków tych jednak nie zaskarżyli. W tej sytuacji skargi kasacyjne M.F. oraz M. i L.T. wniesione w niniejszej sprawie podlegają oddaleniu, gdyż skarżący nie mają interesu prawnego w skarżeniu wyroku orzekającego o decyzji, która nie dotyczy ich nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutów podniesionych przez K.K., w tym naruszenia art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, iż wymieniony przepis nie odnosi się do prowadzonych postępowań o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowi on natomiast, że przepisy dotychczasowe, a więc ustawę o zagospodarowaniu przestrzennym, stosuje się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów zagospodarowania przestrzennego województw, w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed wejściem w życie nowej ustawy. Przepis ten dotyczy procedury obowiązującej przy tworzeniu lub zmianach planów zagospodarowania przestrzennego, natomiast kwestie czasowe odnośnie obowiązywania obu ustaw w pozostałym zakresie regulują art. 85 ust. 1 i art. 89 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. Sąd podniósł, iż nowa ustawa obowiązuje od dnia 10 lipca 2003 r. i tylko do spraw wcześniej wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Ze względu na datę wszczęcia postępowania przed organem pierwszej instancji (dnia [...] r.) postępowanie prawidłowo toczyło się więc na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również poglądu skarżącego co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie, stwierdzając, iż brak wymaganego prawem uzgodnienia mógłby stanowić podstawę uchylenia wyroku w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Brak ten nie świadczy jednak o tym, że zaskarżona decyzja jest, jako niezgodna z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska – nieważna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez co rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd pierwszej instancji rozpoznaje zarzuty skargi w zakresie określonym w art. 134 p.p.s.a., a więc ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego rozstrzygając w granicach danej sprawy i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

W myśl art. 46 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2 pkt 2 i 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w dacie rozpoznawania sprawy przez organy administracyjne, wydanie zaskarżonej decyzji wymagało uzyskania uprzedniego postanowienia uzgadniającego inwestycję z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Planowana inwestycja polega na budowie na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], położonych we wsi D., jednego z odcinków wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej 2x220 kV + 2x400 kV P. – K. Całe przedsięwzięcie powiązane technologicznie obejmuje budowę wielotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej i połączenie na napięciu 400 kV istniejących stacji elektroenergetycznych P. i O. oraz modernizację połączeń na napięciu 220 kV stacji P. ze stacją P. Płd. Długość linii P. – K. Planowana linia przebiegać będzie przez tereny trzech gmin: M., K. i K. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją była przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2002 r. Nr 179, poz. 1490) i wymagała sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 8 grudnia 2004 r. przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573). Również w świetle przepisu § 2 ust. 1 pkt 6 późniejszego rozporządzenia w związku z art. 46 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska przedmiotową inwestycję we wsi D. zakwalifikować należało jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko było obowiązkowe. Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego była decyzją wymienioną w art. 46 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Jej wydanie należało poprzedzić uzyskaniem uzgodnienia państwowego wojewódzkiego inspektoratu sanitarnego (art. 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 57 ust. 1 ustawy).

W dniu rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy (dnia [...] r.) planowana inwestycja była pozytywnie uzgodniona postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., ale należy zauważyć, iż postanowienie to zostało uchylone po rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy, co rzutowało na decyzję uzgadnianą. Wobec zaskarżonej decyzji zaistniała podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. Sąd w takim wypadku uchyla decyzję w całości lub części w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. o ile nie zachodzą negatywne przesłanki określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W sprawie pojawiła się negatywna przesłanka uchylenia, a wynikła ona ze szczególnego kontekstu międzyczasowego związanego ze zmianami ustawy Prawo ochrony środowiska. Na skutek zmian przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, wprowadzonych ustawą z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, obowiązujących od dnia 28 lipca 2005 r., w szczególności uchylenia art. 46 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, zmienił się tryb postępowania w sprawie decyzji o warunkach zabudowy. Powyższe zmiany stanu prawnego powodują, iż w sprawie musiałaby zapaść ponownie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stanowi to podstawę do stwierdzenia przez Sąd wydania decyzji z naruszeniem prawa na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Pozostałe zarzuty skargi okazały się nietrafne. Po stronie M.F. oraz M. i L.T. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak interesu prawnego w sprawie.

Nie sposób również uznać zasadności zarzutów K.K, co do naruszenia przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Inwestor złożył wniosek w sprawie dnia [...] r. Do wniosku należało więc stosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jak twierdzi skarżący ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, która utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003 r., zaś odnośnie zarzutu nieuwzględnienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego należy stwierdzić, iż nie są one przepisami prawa miejscowego i nie wiążą organów wydających decyzje w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ powinien jednak ustosunkować się do ustaleń studium w uzasadnieniu decyzji, co pozwoliłoby na pełną realizację zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Z wymienionych w uzasadnieniu względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 oraz art. 152 i 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

/-/ W. Batorowicz /-/ A. Zieliński /-/ A. Łaskarzewska