Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 458/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 2 i par.3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XXVI/362/13 w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 kwietnia 2019 r. M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r.

w przedmiocie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie jej oddalenie, wskazując, że jest to kolejna skarga M. K. na tę samą uchwałę Sejmiku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, tj. art. 101 i 102a ustawy o samorządzie gminnym, art. 88a i 90 ustawy o samorządzie województwa, art. 87 i 90a ustawy o samorządzie powiatowym oraz art. 63 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. po dniu 1 czerwca 2017 r. (art. 18 ww. ustawy).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie podziału Województwa Zachodniopomorskiego na obwody łowieckie.

W myśl art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r., skargę na przepis aktu prawa miejscowego podjęty przez organ samorządu województwa w sprawie z zakresu administracji publicznej może, po bezskutecznym wezwaniu ww. organu do usunięcia naruszenia prawa, wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone danym przepisem.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia

2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Jakkolwiek uchwała ta dotyczy skargi wniesionej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, to niewątpliwie mając na uwadze tożsamość rozwiązań legislacyjnych w ustawie o samorządzie województwa w tym zakresie, należy uznać, że stanowisko NSA zawarte w tej uchwale zachowuje aktualność również w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na uchwałę sejmiku województwa, podjętą przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, tj. przed dniem 1 czerwca 2017 r., określony został w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1368 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", który - w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. – stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie wniesienie skargi poprzedzone zostało wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 28 lutego 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu 4 marca 2019 r.

Zauważyć należy, co zostało ustalone na podstawie akt innej sprawy o sygn.

II SA/Sz 1164/17, że M. K. wniosła do tut. Sądu skargę na uchwałę Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego nr XXVI/362/13 z dnia 25 czerwca 2013 r.

w przedmiocie podziału Województwa Z. na obwody łowieckie, która to uchwała jest także przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie. Wyżej wymieniona skarga została prawomocnym postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. odrzucona przez Sąd.

Analiza dokumentów zebranych w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Sz 1264/18 prowadzi do wniosku, że skarżąca w sprawie uchwały stanowiącej przedmiot niniejszej skargi złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa już pismem z dnia 5 września 2018 r., wobec czego złożenie ponownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 28 lutego 2019 r., jest niedopuszczalne. Czynność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością wywołującą skutki prawne, dlatego nie może być przez stronę powtarzana, a jako skuteczną traktować należy pierwsząz dokonanych czynności. Zatem ponowne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa z 28 lutego 2019 r. było nieskuteczne i niedopuszczalne.

Przyjęcie, iż wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa może być przez stronę składane wielokrotnie, stawiałoby wzywającego w bardziej uprzywilejowanej pozycji od innych wnoszących skargi podmiotów. Jednokrotna możliwość składania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi gwarancję stabilności obrotu prawnego i jasnych zasad postępowania. Stawiając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obok innych środków odwoławczych, takich jak odwołanie czy zażalenie, należy zwrócić uwagę, że traktować je trzeba w taki sam sposób, nie ma bowiem podstaw do uprzywilejowania tego właśnie środka odwoławczego względem innych. Stanowisko powyższe ugruntowane zostało przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (por.: postanowienia NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II GSK 212/06 czy z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt II GSK 754/08, LEX nr 506026; a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, np. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 605/09).

Należało zatem przyjąć, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przysługuje stronie tylko raz, a skarga wniesiona w następstwie powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest spóźniona, wobec czego podlega ona odrzuceniu.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.