Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 3009/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6  ust. 1,  art. 21
journal: Dz.U. 1958 nr 17 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.
article: art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Bożena Marciniak WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] ([...]) Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267), dalej kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] ([...]), którą odmówił stwierdzenia – na wniosek J.P. - nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] ([...]) oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] ([...]) opatrzonej na odpisie decyzji datą [...] orzekającej o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości ozn. parcela [...] o pow. [...] ha, gm. kat. [...].

Organ odwoławczy, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, podzielił argumentację przedstawioną w decyzji wydanej w pierwszej instancji. Po wyjaśnieniu istoty i celu postępowania nieważnościwego wskazał, że poszukiwania archiwalnych akt wywłaszczeniowych w Starostwie Powiatowym w [...], w Archiwum Państwowym w [...], w [...] Urzędzie Wojewódzkim, w Urzędzie Miasta [...], w Archiwum Akt Nowych, w Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz w Instytucie Pamięci Narodowej. Poszukiwania doprowadziły do odnalezienia jedynie szczątkowych dokumentów.

Następnie podkreślił, powołując się na orzecznictwo – że niepełny materiał dowodowy nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji i powołał się na treść art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Wyjaśnił, że wywłaszczenia ww. nieruchomości dokonano z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe, stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.

Niezbędność wywłaszczenia potwierdzała decyzja o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] ([...]).

Organ zauważył, że w dacie wywłaszczenia obowiązywał dekret z dnia 1 października 1947 r. o planowej gospodarce narodowej (Dz. U. z 1949r. Nr 64, poz. 373) , zgodnie z którym każde zadanie gospodarcze mogło być realizowane wyłącznie w ramach ustalonego planu gospodarczego na dany rok lub na dłuższy okres.

Wnioskodawcą wywłaszczenia była Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w [...], która wprawdzie nie należała do terenowych organów administracji państwowej, jednak była jednostką organizacyjną pełniącą zadania związane z obsługą inwestorską inwestycji o charakterze miejskim. Jednostki te były powoływane przez prezydia rad narodowych, które sprawowały nad nimi nadzór (por. Zarządzenie Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych M.P. z 1965, Nr 41 poz. 234). Na podstawie ww. przepisów dyrekcje inwestycji miejskich były zatem inwestorem zastępczym działającym w imieniu prezydiów narodowych, a więc były uprawnione m.in. do przygotowywania dokumentacji związanej z nabywaniem nieruchomości pod inwestycje miejskie w tym pod budownictwo mieszkaniowe oraz do ich realizacji. Wywłaszczenia dokonano zatem zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. i na wniosek uprawnionego podmiotu.

Powołując się na art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. organ wskazał, że pismem z dnia 31 marca 1970 r. Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w [...] wystąpiła z propozycją nabycia, w tym w pkt 2 przedmiotowej nieruchomości. W ofercie wskazano kwotę [...] zł, na którą składało się odszkodowanie za grunt, drzewa użytkowe i suszarnię oraz że cena została ustalona na podstawie opinii biegłych z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. Ponadto oferta wskazywała na przepisy, które zastosowali biegli przy szacowaniu nieruchomości tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 1961 r. w sprawie określenia wysokości odszkodowania za wywłaszczone grunty w mieście lub osiedlu oraz za ograniczone prawa rzeczowe i za zajęcie lub ograniczenie innego prawa rzeczowego na nieruchomości (Dz. U. nr 5 poz. 35), zarządzenia Ministra Rolnictwa z 24 września 1962 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 72 poz. 335) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 11 września 1962 r. w sprawie zaliczania powiatów do okręgów gospodarczych (Dz. U. Nr 24, poz. 106). Organ wskazał, że w ofercie umieszczono alternatywnie podwyższenie odszkodowania do [...] zł, ale tylko w przypadku, gdyby właściciel nie posiadał innych nieruchomości, czy domów na terenie [...].

Z akt wynika, że J. P. nie zgodził się na to odszkodowanie, zatem rokowania przeprowadzono, ale bez pozytywnego rezultatu. Spełniony został więc wymóg art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.

Organ wskazał, że Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w [...] złożyła wniosek wywłaszczeniowy w dniu 13 maja 1970 r. Pismem z dnia 22 maja 1970 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] Urząd Spraw Wewnętrznych zawiadomiło o wszczęciu postępowania odnośnie m.in. ww. nieruchomości oraz o terminie i miejscu rozprawy wyznaczonej na dzień 10 czerwca 1970 r.

Wyjaśnił następnie, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. organ przeprowadził rozprawę w dniu 10 czerwca 1970 r., co potwierdza pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...]. W dokumentacji archiwalnej brak jest opinii biegłych, jednak z zaskarżonej decyzji wynika, że odszkodowanie ustalono na podstawie opinii biegłych z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Odszkodowanie przyznano za grunt i drzewa i łącznie [...] zł. Podstawę odszkodowania za grunt stanowił art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r., zgodnie z którym, jeżeli wywłaszczeniu podlegała całość gruntu w mieście lub osiedlu, odszkodowanie ustalało się za obszar równy działce normatywnej przyjętej w danej miejscowości i strefie na wybudowanie domu jednorodzinnego wolno stojącego w wysokości 5-10% kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego, w zależności od rodzaju miasta (osiedla) i położenia gruntu (pkt 1 lit. a), a dla pozostałego obszaru - jak za grunt rolny klasy I w strefie miejskiej w okręgu I (pkt 1 lit. b). Wywłaszczeniu podlegał grunt o powierzchni [...] ha, zatem kwota odszkodowania została przyznana jak za grunt rolny klasy I w strefie miejskiej okręgu I, którego cena wynosiła [...] zł za 1 ha zgodnie z Zarządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1969 r. Nr 53, poz. 424). Odszkodowania za drzewa w kwocie [...] zł. właściciel nie kwestionował. Kwestionował natomiast wysokość odszkodowania za grunt, jednak niezasadnie z uwagi na wskazane wyżej obowiązujące stawki.

Organ zaznaczył, że zarzut nieustalenia odszkodowania za suszarnię został przez organ wywłaszczeniowy uwzględniony w dodatkowej decyzji, co potwierdza też protokół z rozprawy z dnia 3 października 1970 r. przeprowadzonej w postępowaniu odwoławczym. Odnośnie odszkodowania za dom drewniany organ wskazał, że był on przeznaczony do rozbiórki. J. P. w odwołaniu nie żądał odszkodowania za dom drewniany, a na rozprawie przed organem odwoławczym przyznał, że jest to budynek przeznaczony do rozbiórki. Brak odszkodowania za budynek mieszkalny wskazywałby, że stwierdzono, iż nie przedstawiał on żadnej wartości. Niezachowanie się opinii biegłych w aktach archiwalnych nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy doszło do rażącego naruszenia prawa. Dlatego ustalona kwota odszkodowania odpowiada prawu.

Organ stwierdził, że odnalezione dokumenty tj. decyzja II instancji oraz pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] wskazują, że decyzja I instancji została wydana w dniu [...]. Natomiast data na odpisie decyzji jest datą wersji roboczej (24 czerwca 1970 r.), którą w dniu 27 czerwca 1970 r. przekazano do przepisania. Datą wydania decyzji jest zatem [...]. Rozbieżności wynikające z pozostawienia w maszynopisie daty sporządzenia brudnopisu decyzji należy ocenić jako omyłkę, a nie rażące naruszenie prawa.

Z podanych przyczyn organ odwoławczy uznał, że decyzje objęte wnioskiem nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i nie stwierdzono również, aby badane rozstrzygnięcia naruszyły pozostałe przesłanki art. 156 § 1 kpa.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. P. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji z dnia [...]. Zdaniem skarżącego, organ nie dostrzegł rażącego naruszenia prawa, polegającego na tym, że decyzja z dnia [...] została sfałszowana już po nadaniu jej klauzuli prawomocności, gdyż w pierwotnym brzmieniu sentencji tej decyzji, usunięto zdanie "oddalić żądanie dotyczące nieruchomości zamiennej z uwagi na fakt posiadania przez właściciela innych jeszcze gruntów w [...] o powierzchni około [...] arów". Gołosłowne są więc twierdzenia, że przypadkowo pominięto odszkodowanie za suszarnię tytoniu, gdyż to nie jest przypadek, a rażące naruszenie prawa i nigdy nie została wydana decyzja, ustalająca odszkodowanie za ten obiekt.

Skarżący wskazał, że naruszenie prawa polegało również na tym, że dom mieszkalny figurujący na mapach wywłaszczeniowych, nie został w decyzjach wywłaszczeniowych ujęty i nie ustalono za niego odszkodowania. Błędne jest twierdzenie Ministra, że budynek przeznaczony był do rozbiórki. Żaden organ, przed wywłaszczeniem działki nr [...], nie wydał decyzji o jego rozbiórce. W trakcie postępowania również takiej decyzji nie wydano. Budynek wyburzono w związku z budową bloku mieszkalnego. Skarżący dodał, że odszkodowanie za dom mieszkalny, suszarnię i działkę, powinno być wypłacone jak w ofercie tj. [...] zł.

Na koniec skarżący wskazał, że w 1970 r. i wcześniej był rolnikiem, o czym świadczą postanowienia Sądu Powiatowego w [...] z których wynika, że przejął po matce S. P. - gospodarstwo rolne. Dlatego jako rolnikowi przysługiwało mu odszkodowanie, ustalone w ofercie Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 217, dalej ppsa.)

Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego, bowiem argumenty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć trzeba, że zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] wydana została w trybie nadzwyczajnym nieważnościowym, zatem organ ten miał obowiązek wyłącznie zbadania, czy decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Urząd Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] dotknięta jest wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Z tych względów Minister, kontrolując legalność ww. decyzji, brał pod uwagę przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dacie wydania badanej decyzji i tylko w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w powyższym przepisie. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt IIIARN 70/95 OSNP 1996/18/258). Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest bowiem wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. i może mieć miejsce wyłącznie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Tak więc - wbrew oczekiwaniom skarżącego - w postępowaniu nieważnościowym organ nie prowadzi postępowania administracyjnego co do meritum sprawy zakończonej decyzją wydana w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to – jak już wskazano wyżej - nie może służyć bowiem ponownemu rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a jedynie zbadaniu pod kątem wystąpienia kwalifikowanych wad prawnych decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych.

W literaturze przedmiotu jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że "rażące naruszenie prawa", na które powołuje się wnoszący skargę zachodzi jedynie wówczas, gdy ma ono charakter naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczność tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd też badanie czy doszło do rażącego naruszenia prawa jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji. Zatem zmiana interpretacji przepisów lub też stanu faktycznego nie stanowią podstawy do uznania, że decyzja narusza rażąco przepisy prawa. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis jasny w swej treści, a więc nie wymaga wykładni. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04).

Do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie istnienia uchybień i wad w wydanym akcie administracyjnym. Naruszenia przepisów prawa materialnego muszą zostać ocenione jako kwalifikowane, a więc nie do pogodzenia z zasadą praworządności obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym.

Ponadto, skoro stwierdzenie nieważności decyzji stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji art. 16 k.p.a., to ustalenie podstaw stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Niedopuszczalne jest rozszerzanie wypadków zwykłego naruszenia prawa na naruszenia kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo - w sytuacji braku możliwości wyjaśnienia, w szczególności wobec braku materiału dowodowego - czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji.

W związku z powyższym nie mogły zostać uwzględnione te z zarzutów skargi, których organ nie mógł jednoznacznie zweryfikować na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W świetle przedstawionych rozważań zaznaczyć należy, że decyzje, których stwierdzenia nieważności domagał się skarżący zapadły w oparciu o przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. – o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. j.t. z 1961r., Nr 19, poz. 94 ze zm.).

Jak niewadliwie ustalił organ, wywłaszczenia m.in. nieruchomości skarżącego dokonano z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Konieczność wywłaszczenia na powyższy cel wynikała z decyzji o lokalizacji szczegółowej wydanej w dniu [...] ([...]).

Ubiegającym się o wywłaszczenie była Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w [...], która stosownie do art. 6 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wystąpiła z propozycją nabycia m.in. opisanej nieruchomości (pismo z dnia 31 marca 1970), oferując kwotę [...] zł odszkodowania za grunt, drzewa użytkowe i suszarnię. Cena została ustalona w oparciu o opinię biegłych z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], którzy przy szacowaniu nieruchomości zastosowali: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 1961 r. w sprawie określenia wysokości odszkodowania za wywłaszczone grunty w mieście lub osiedlu oraz za ograniczone prawa rzeczowe i za zajęcie lub ograniczenie innego prawa rzeczowego na nieruchomości (Dz. U. Nr 5 poz. 35), zarządzenie Ministra Rolnictwa z 24 września 1962 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 72 poz. 335) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z 11 września 1962 r. w sprawie zaliczania powiatów do okręgów gospodarczych (Dz. U. Nr 24, poz. 106).

Nadto, w ofercie zaproponowano podwyższenie odszkodowania do [...] zł, ale wyłącznie w przypadku, gdyby wywłaszczany nie posiadał innych nieruchomości, czy domów na terenie [...].

Nie było kwestionowane, że oferta nie została przez skarżącego zaakceptowana, co z kolei oznacza, że przewidziany w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. wymóg przeprowadzenia rokowań także został spełniony.

Zgromadzony dokumentacja archiwalna potwierdza przy tym, że wniosek o wywłaszczenie wnioskodawca wywłaszczenia złożył w dniu 13 maja 1970 r., jak i to, że w piśmie z dnia 22 maja 1970 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz o terminie i miejscu przeprowadzenia rozprawy wyznaczonej na dzień 10 czerwca 1970 r.

Na przeprowadzenie ww. rozprawy wskazuje pismo Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...], co oznacza, że wymóg o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. również został spełniony.

Co prawda w materialne dowodowym nie ma opinii biegłych, jednak z treści badanej decyzji wynika, że odszkodowanie ustalono na podstawie opinii biegłych z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, jak i to, że odszkodowaniem tym objęto grunt oraz drzewa i stanowiło ono łącznie kwotę [...] zł.

Odszkodowanie za grunt ustalono zgodnie z art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958r. który wskazywał, że jeżeli wywłaszczeniu podlegała całość gruntu w mieście lub osiedlu, odszkodowanie ustalało się za obszar równy działce normatywnej przyjętej w danej miejscowości i strefie na wybudowanie domu jednorodzinnego wolno stojącego w wysokości 5-10% kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego, w zależności od rodzaju miasta (osiedla) i położenia gruntu (pkt 1 lit. a), a dla pozostałego obszaru - jak za grunt rolny klasy I w strefie miejskiej w okręgu I (pkt 1 lit. b). Skoro powierzchnia wywłaszczanego gruntu wynosiła [...] m2, to kwota odszkodowania została przyznana jak za grunt rolny klasy I w strefie miejskiej okręgu I, którego cena wynosiła [...] zł za 1 ha stosownie do Zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 15 grudnia 1969 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1969 r. Nr 53, poz. 424).

Wobec obowiązujących wówczas opisanych sztywnych stawek, słusznie wskazał organ, że wysokość odszkodowania przyznanego za grunt w ogóle nie mogła być kwestionowana.

Nadto – wbrew zarzutom skarżącego w zakresie pominięcia w weryfikowanej decyzji odszkodowania za suszarnię – z treści protokołu sporządzonego na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 3 października 1970 r. przed organem odwoławczym wynika, że odszkodowanie za suszarnię zostało przyznane oddzielną decyzją. Wprawdzie w ww. protokole nie przytoczono daty i numeru wymienionej decyzji, niemniej nie sposób obecnie - z uwagi na odnalezienie tylko szczątkowej dokumentacji dowodowej – jednoznacznie ustalić, czy decyzja nie została wydana.

Słusznie również wyjaśnił Minister odnośnie nieuwzględnienia w decyzji z dnia [...] odszkodowania za dom drewniany, że w oświadczeniu złożonym do protokołu ww. rozprawy z dnia 3 października 1970 r. sam skarżący wskazał, że budynek ten przeznaczony był do rozbiórki. Brak opinii biegłych w aktach archiwalnych również nie pozwala na jednoznaczną ocenę, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w tym zakresie.

Podobnie nie można było zgodzić się z zarzutem skargi odnośnie sfałszowania decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] ([...]), jak wywodził skarżący - już po nadaniu jej klauzuli prawomocności, wobec usunięcia z pierwotnego jej brzmienia zapisu "oddalić żądanie dotyczące nieruchomości zamiennej z uwagi na fakt posiadania właściciela innych jeszcze gruntów w [...] o pow. ok. [...] arów". Przede wszystkim - jak już wyjaśniono wyżej – ustalenie, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa może nastąpić wyłącznie w oparciu o niewątpliwy stan faktyczny. Skoro obecnie nie można ustalić, czy twierdzenia strony są uzasadnione ze względu na brak możliwości ich weryfikacji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, to nie można również stwierdzić, że w ogóle doszło do naruszenia prawa, a więc tym bardziej naruszenia kwalifikowanego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.