Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 720/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 218 ust. 1, 219
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 20 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi M. U. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 7 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 5 lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek M. U. m.in. o wydanie zaświadczenia, iż "w ewidencji gruntów obowiązuje następujący odpis wykazów synchronizacyjnych parceli gruntowych: [...], [...], [...], [...] tworzących działkę [...], zgodny z zapisami w księdze wieczystej [...] a Starostwo jest na etapie administracyjnego dopełniania obowiązku nowelizacji wpisów i wyrysów dokonanych bez podstawy prawnej operatem nr [...] z zakresu zmiany własności".

Postanowieniem z dnia [...] 2016 r. znak: [...] Starosta odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawczynię treści. W uzasadnieniu podniósł, że nie może wydać żądanego zaświadczenia, gdyż jego treść jest niezgodna ze stanem prawnym wynikającym z postanowienia Sądu Rejonowego [...] oraz wyrysu z dnia 17.02.1994 r., a także wykracza poza informacje, które obejmuje ewidencja gruntów i budynków.

W zażaleniu na ww. postanowienie M. U. zarzuciła, iż organ naruszył przepisy poprzez:

- fałszerstwo treści dokumentacji ewidencji gruntów dla działki [...] objętej KW [...] przez wykazywanie jej na podstawie postanowienia [...] oraz wyrysu z 17.02.1994 r., czyli na podstawie dokumentów nigdy nie egzemplifikowanych treściami KW [...];

- potwierdzenie skarżonym postanowieniem stawianego wobec starosty zarzutu prowadzenia danych w ewidencji gruntów i budynków niezgodnie ze stanem faktycznym działki [...] w L;

- naruszenie przez Starostę normy ustawowej tj. ustawy o księgach wieczystych i hipotece poprzez przedstawianie w ewidencji gruntów i budynków stanów sprzecznych z treścią księgi wieczystej [...];

- nieuwzględnianie dokumentacji dot. stanu faktycznego i prawnego działki [...];

- potwierdzenie przez Starostę skarżonym postanowieniem utrzymywania operatu geodezyjnego nieuwzględniającego prawnych i technicznych dokumentów oraz materiałów źródłowych stanowiących faktyczny stan prawny działki [...].

Odwołująca się M. U. stwierdziła, że "postanowienie jest dowodem na to, że Starosta poświadcza w ewidencji gruntów i budynków dane niezgodne ze stanem faktycznym działki [...] co stanowi niedopełnienie obowiązków urzędniczych".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Wskazał, że zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Natomiast zgodnie z § 2 ww. przepisu zaświadczenie wydaje się, jeżeli:

1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego

wymaga przepis prawa;

2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Podał też, że z art. 218 § 1 k.p.a. wynika natomiast, iż organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, zgodnie z art. 219 k.p.a. następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Organ dodał ponadto, że wydawane na podstawie tych przepisów przez organy administracyjne zaświadczenie jest jedną z tzw. czynności faktycznych administracji. Jest ono aktem wiedzy, a nie woli organu, nie zawiera w sobie elementu władztwa administracyjnego, nie jest nastawione na wywołanie skutków prawnych, nie ma też mieć charakteru interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z 27.10.2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1457/15). W przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata, albowiem wraz ze zmianą faktów lub stanu prawnego staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadającego aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego.

Organ przywołał również orzecznictwo sądów administracyjnych, gdzie wyróżnia się trzy przypadki odmowy wydania zaświadczenia: przy braku interesu prawnego ubiegającego się o zaświadczenie; w przypadku niewłaściwości organu, do którego skierowano wniosek; gdy nie można spełnić żądania czy to ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, czy też ze względu na wyraźny zakaz ustanowiony w przepisach odrębnych (por. wyrok NSA w Warszawie z 24.04.2014 r., sygn. akt I OSK 700/13). Wskazał, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie modyfikuje treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Na koniec rozważań organ podkreślił, że treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony ubiegającej się o potwierdzenie faktu. Natomiast w sytuacji, gdy posiadane dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może jedynie odmówić wydania zaświadczenia.

W związku z powyższym WINGiK wskazał, iż w ww. postanowieniu Starosta wyjaśnił, iż "zgodnie z wyrysem z dnia 10.06.1974 r. sporządzonym przez Biuro Geodezji i Terenów Rolnych pgr. [...] podzieliła się na pgr. [...] oraz pgr. [...]. Kolejno dnia 17.03.1988 r. Sąd Rejonowy wydał prawomocne postanowienie sygn. akt [...] stanowiące, że W. B., Z. B., W. U. oraz Z. U. nabyli przez uwłaszczenie, każdy po ¼ części prawo własności parcel położonych w L gm. W, a to pgr.: [...], [...], [...], [...], [...]. Według wyrysu z mapy ewidencyjnej z dnia 17.02.1994 r. zlec. 16/94, pgr. [...], [...] oraz [...] weszły w skład działki [...]". Ww. okoliczności, w ocenie WINGiK, doprowadziły do wniosku, iż nie było możliwe wydanie zaświadczenia, gdyż nie może ono być wydane, w sytuacji gdy organ nie posiada informacji, której poświadczenia domaga się wnioskodawca. Dopiero gdyby zawnioskowane dane znalazłyby potwierdzenie w informacjach objętych ewidencją gruntów i budynków, dopuszczalna byłaby możliwość realizacji żądania poprzez wydanie zaświadczenia.

Na ww. postanowienie M. U. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wskazała na brak ustaleń w zakresie istnienia w ewidencji zapisów niezgodnych ze stanem faktycznym co do treści dokumentów, stanowiących podstawę tych zapisów i przyjęciu przez WINGiK tych ustaleń, jako rozstrzygnięcia merytorycznego. Ponadto zarzuciła WINGiK rażące naruszenie art. 227 k.p.a. poprzez niedopełnienie przez ten organ obowiązku urzędniczego, mające się przejawiać w zaniechaniu wykazania rażącego naruszenia prawa przez Starostę poprzez niezałatwienie sprawy w terminie oraz przewlekłość prowadzenia postępowania. Strona zarzuciła również naruszenie obowiązków urzędniczych przez poświadczanie nieprawdy co do dokumentacji potwierdzającej faktyczny stan prawny działki [...] egzemplifikowany treścią zapisów KW [...] oraz potwierdzanie okoliczności, które w ogóle nie miały miejsca, przeinaczanie ich i zatajanie faktycznego stanu prawnego działki [...] poprzez powoływanie się i przywoływanie dokumentów nie dotyczących stanu prawnego działki [...], co zdaniem strony stanowi nadużycie prawa. Strona stwierdziła również, że "postępowanie przeprowadzone przez WINGiK zostało pozbawione (z premedytacją) wykazania i zatajania dokumentów urzędowych wskazujących na M. U. jako rzeczywistego i jedynego prawnego właściciela pgr. [...] stanowiącej działkę [...] w L". Dodając, że w sprawie celowo pomija się prawomocny akt notarialny AWZ [...] stanowiący podstawę wpisu KW [...].

W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie.

W dniu 16 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła pismo zatytułowane "wniosek dowodowy" wnosząc w nim o uwzględnienie swojej skargi oraz podnosząc, "konieczność wyjaśnienia, w ramach jakiej materialnoprawnej podstawy organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie merytoryczne skutkujące przeniesieniem niewyodrębnionej działki gruntu [...] o nieustalonym stanie prawnym pomiędzy różnymi jednostkami rejestrowymi". Zdaniem strony należało skorygować dane w ewidencji gruntów tak, aby zasięg prawa własności nieruchomości [...] stanowiącej własność M. U. był zgodny z dokumentami źródłowymi. Strona stwierdziła również, że od momentu założenia księgi wieczystej [...] dla działki nr [...] na podstawie AWZ nr [...] z dnia 30 października 1973 r. do chwili obecnej nie doszło do przeniesienia prawa własności gruntu [...] stanowiącego działkę [...] na właścicieli działki nr [...] (pgr. [...]) ani na ich następców prawnych. Podczas odnawiania ewidencji gruntów w 1989 r. nie sprawdzono stanu władania działki budowlanej [...], tj. pgr [...], który, jak uważa strona, nie jest tożsamy ze stanem ewidencyjnym, a skutkiem takiego zaniedbania było przypisanie bez podstawy prawnej działki nr [...] właścicielom sąsiedniej działki [...].

W dniu 25 sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła kolejny wniosek dowodowy, przedstawiając nowe dowody w sprawie, tj. pisma:

Starosty 25 maja 2016 r. [...]

Wójta Gminy z 28 czerwca 2016 r. [...],

WING i K z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...]

W uzasadnieniu ww. pisma skarżąca stwierdziła, że przedstawione przez nią dowody mają wykazać, że postanowienie WING i K z dnia 7 kwietnia 2016 r. jest dotknięte nieważnością z racji rażącego naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2016 r., poz. 718, dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie sądowa kontrola z uwzględnieniem powyższych kryteriów doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem aby wydając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie, organy naruszały prawo, tj. art. 218 ust. 1 i art. 219 kpa w zw. z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.). Jak bowiem prawidłowo wyjaśniły organy w uzasadnieniach postanowień, przepisy art. 217 – 219 kpa, powołane i omówione przez organy, w taki sposób uregulowały kwestie wydawania zaświadczeń, że organy rozstrzygają wniosek o wydanie zaświadczenia na podstawie posiadanych już danych, a zatem danych już istniejących i wpisanych w danym rejestrze, w nin. sprawie - w ewidencji gruntów i budynków. Organ, do którego wpłynie zatem wniosek o wydanie zaświadczenia o wskazanej treści ma obowiązek sprawdzić, czy dane, jakie posiada (jakie są wpisane do odpowiedniego rejestru) pozwalają na wydanie żądanego zaświadczenia i wówczas jest zobowiązany je wydać, czy też dane, jakie posiada nie pozwalają na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, wówczas zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia, czy jego odmowa poprzedzona jest zatem porównaniem treści żądanego zaświadczenia z danymi wpisanymi do rejestru. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu faktycznego i/lub prawnego w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia. Samo zaświadczenie oraz czynności podjęte przed jego wydaniem (ww. odczytanie treści wniosku i posiadanych danych) nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego, potwierdza jedynie fakty albo stan prawny, wynikający z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W sytuacji zatem, gdy treść żądanego zaświadczenia nie ma potwierdzenia w istniejących wpisach, to organ zobowiązany jest do odmowy jego wydania. Gdy nie może bowiem spełnić żądania odnośnie treści zaświadczenia ze względu na treść posiadanych danych lub dokumentów, to nie może wydać zaświadczenia. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie może zmieniać treści dostępnych dokumentów i nie jest uprawniony do wydawania zaświadczeń o treści z nimi sprzecznej. Stanowiłoby to bowiem rażące naruszenie przepisu art. 218 § 1 k.p.a. Podsumowując, treścią zaświadczenia musi być pozytywne załatwienie wniosku strony, w sytuacji natomiast, gdy posiadane przez organ dokumenty nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ może jedynie odmówić wydania zaświadczenia.

W przedmiotowej sprawie organy wyjaśniły skarżącej jasno i w sposób wyczerpujący, dlaczego nie było możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez nią treści. Poinformowały też skarżącą, że gdyby zawnioskowane dane znalazłyby potwierdzenie w informacjach objętych ewidencją gruntów i budynków, dopuszczalna byłaby możliwość realizacji żądania wnioskodawczyni poprzez wydanie informacji w formie zaświadczenia. Dopóki jednak żądane dane nie są wpisane do ewidencji gruntów i budynków wydanie zaświadczenia nie jest możliwe.

Odnosząc się do zarzutów skargi, podtrzymanych i uzupełnionych również w później złożonych pismach procesowych, podnieść należy, co następuje:

Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków dla działki nr [...] w L jest Starosta Powiatowy, który rozpoznając wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia zobowiązany był do przeanalizowania informacji, które obejmuje prowadzona przez niego ewidencja, zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a nie wskazana przez skarżącą księga wieczysta. Rozpoznając jakikolwiek wniosek o wydanie zaświadczenia, jak wyżej podniesiono, organ nie jest uprawniony do jakichkolwiek ocen prawnych, czy wykładni. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia ( a jedynie ono podlega kontroli sądu w nin. sprawie) organ nie mógł zatem stwierdzić, że jakiekolwiek wpisy i wyrysy dokonane zostały bez podstawy prawnej. Zarówno z akt administracyjnych nin. postępowania jak i z urzędu Sądowi wiadomo, że skarżąca kwestionuje prawidłowość aktualnych wpisów w ewidencji gruntów i budynków, co nie zmienia faktu, że aby wydać zaświadczenie o żądanej przez skarżącą treści, dane (informacje) te musiałyby istnieć w ewidencji. Sama skarżąca jednak podniosła, że ewidencja gruntów i budynków nie odzwierciedla stanu prawnego dla działki [...]. Wg skarżącej, AWZ z 1973 r. oraz wpis w księdze wieczystej [...] świadczy o tym, że działka ewid. nr [...] stanowiła parcelę gruntową [...] i nigdy nie była przedmiotem podziału, w wyniku którego powstały działki nr [...] i [...], a skoro nie istniała działka [...], to nie mogła ona, jak wpisano do ewidencji gruntów i budynków, wejść w skład działki nr [...]. Jeszcze raz zatem należy podkreślić, że czym innym jest ustalenie, jaka informacja znajduje się w rejestrze, a czym innym ocena jej aktualności, czy zgodności z prawem. Skoro zatem w ewidencji gruntów i budynków nie ma informacji, że "w ewidencji gruntów obowiązuje następujący odpis wykazów synchronizacyjnych parceli gruntowych: [...], [...], [...], [...] tworzących działkę [...], zgodny z zapisami w księdze wieczystej [...] a Starostwo jest na etapie administracyjnego dopełniania obowiązku nowelizacji wpisów i wyrysów dokonanych bez podstawy prawnej operatem nr [...] z zakresu zmiany własności", to Starosta prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu podniósł, że nie może wydać żądanego zaświadczenia, gdyż jego treść jest niezgodna ze stanem prawnym wynikającym z postanowienia Sądu Rejonowego [...] oraz wyrysu z dnia 17.02.1994 r., a także wykracza poza informacje, które obejmuje ewidencja gruntów i budynków.

Starosta wskazał, iż zgodnie z ww. wyrysem pgr. [...] (objęta wnioskiem o wydanie zaświadczenia) podzieliła się na pgr. [...] oraz pgr. [...], a Sąd Rejonowy wydał prawomocne postanowienie sygn. akt [...] stanowiące, że W. B., Z. B., W. U. oraz Z. U. nabyli przez uwłaszczenie, każdy po ¼ części prawo własności parcel położonych w L gm. W a to m.in. pgr. [...]. Skoro zatem w ewidencji ujawnione zostało, że w skład działki [...] weszły pgr. [...],[...] oraz pgr. [...], a ta ostatnia powstała w wyniku podziału działki [...], to organ nie mógł wydać zaświadczenia, iż w ewidencji gruntów obowiązuje odpis wykazów synchronizacyjnych parceli gruntowych: [...], [...], [...], [...] tworzących działkę [...] (...).

W uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 maja 2015 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 1862/14 dotyczącej odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków także wskazano, że informacje w niej zawarte opierają się m.in. na postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 17 marca 1988 r. sygn. akt [...], a rolą organów prowadzących ewidencję nie jest dokonywanie analizy treści dokumentów stanowiących podstawy ujawniania danych ewidencyjnych, pod kątem oceniania ich zasadności, czy też przyczyn ich wytworzenia przez inne organy; organy te nie mają także podstaw do ujawniania - w miejsce danych aktualnych - danych wynikających z dokumentów sporządzonych przed dokumentami najbardziej aktualnymi. Dlatego organy nie mogły, jak żądała skarżąca, w postępowaniu o wydanie zaświadczenia "skorygować danych w ewidencji gruntów tak aby zasięg prawa własności nieruchomości [...] stanowiącej własność M. U. był zgodny z dokumentami źródłowymi".

Kontrolując postanowienie utrzymujące w mocy ww. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia sąd, podobnie jak wcześniej organy, nie może ustalać, jakie ewentualnie dane winny być wpisane do ewidencji, ale jedynie, czy na podstawie danych w niej zawartych organ mógł wydać żądane zaświadczenie. Sąd nie może zatem kontrolując zaskarżone postanowienia kontrolować, czy dane w ewidencji są aktualne. Taką kontrolę prowadził WSA w Krakowie w sprawach w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji (sygn. akt III SA/Kr 1174/13 i III SA/Kr 1862/14).

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii (k. 1- 5 akt I inst., k. 1 akt II inst.), że pomimo wydania przez SKO postanowienia z dnia 9 kwietnia 2015 r. oraz zwrócenia się do Starosty wnioskiem z dnia 5 lipca 2015 r., starosta nie wprowadził do ewidencji aktualnego stanu, należy zwrócić uwagę, że kontrola zaskarżonych postanowień co do odmowy wydania zaświadczenia nie może też zastąpić skargi na bezczynność organu.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 227 k.p.a. podnieść należy, iż przepis ten nie był podstawą wydania zaskarżonego, czy też poprzedzającego go aktu prawnego. W świetle natomiast powołanego wyżej art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Analiza treści dopuszczonych na rozprawie dowodów nie pozwala na stwierdzenie, że odmawiając wydania zaświadczenia, organy nie oparły się na danych widniejących w ewidencji gruntów i budynków. Nie wynika to ani z pisma Starosty z 25 maja 2016 r. [...] o braku dokumentacji dot. podziału działki [...], ani z pisma Wójta Gminy W z 28 czerwca 2016 r. [...] o braku dokumentów dot. podziału działki [...]. Z kolei z pisma WING i K z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] wynika, że M. U. i Z. N. w piśmie z 1 sierpnia 2016 r. podniosły, że w ich ocenie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla wsi L jest wykazany "fikcyjny i nieistniejący w obrocie prawnym stan ewidencyjny działki [...] (pgr. [...]) nigdy nie wydzielonej z działki nr [...] (pgr. [...])" i w związku z tym wniosły o podjęcie postępowania z urzędu i usunięcie nieprawdziwych danych dotyczących działek nr [...] i [...]. Z powyższego wynika, że skarżąca nie kwestionuje, że w ewidencji istnieje informacja o wydzieleniu z pgr. [...] parceli gr. [...] (wchodzącej obecnie w skład działki [...]), ale kwestionuje w ogóle prawidłowość tego wpisu do ewidencji. Jak już wyżej podniesiono, zaświadczenie jest jednak jedynie poświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a nie sposobem ich zmiany.

Wobec powyższego Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające naruszało przepisy prawa.

Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art.151 P.p.s.a.