Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 322/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6,  art. 7,  art. 3-5
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Anna Traczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi S. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 17 grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga S. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] kwietnia 1977 r. nr [...] o przekazaniu S. w użytkowanie terenu o pow. [...] m2, położonego w W., przy ul. [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podkreślając, iż S. nie ma statusu strony w niniejszym postępowaniu administracyjnym w sprawie o przyznanie prawa użytkowania terenu na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach ( Dz. U. z 1969 r. Nr 3, poz.19), jak również stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie ww. przepisów. Organ podkreślił, iż żądający uznania go za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji winien wykazać swój interes prawny w sprawie o zniesienie dotychczasowej decyzji. Obowiązany jest on zatem wykazać, że ma legitymację strony, a to oznacza konieczność wykazania, iż jego prawa, jako strony postępowania administracyjnego, wynikają z przepisów prawa materialnego, tzn. z ww. ustaw regulujących problematykę przekazywania terenów.

Takiego statusu nie daje S. żaden przepis mającej bezpośrednio w rozpatrywanej sprawie zastosowanie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach. S. wniosło jednocześnie drugi wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu.

Zgodnie natomiast z art. 31 § 1 kpa organizacja społeczna może występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w sprawie dotyczącej innej osoby, co oznacza że postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku jedynie osoby będącej stroną tego postępowania.

S. nie sprecyzowało w swoim wniosku, w interesie jakiej osoby lub grupy osób występuje. Ponieważ jednak z przedłożonego przez skarżące S. regulaminu wynika, że celem S. jest "działanie na rzecz uregulowania stanu prawnego nieruchomości przy ul.[...] w W. na rzecz wszystkich współinwestorów oraz doprowadzenie do rozliczenia inwestycji zgodnie z prawem", należy domniemywać, zdaniem organu, iż S. zgłasza wniosek o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu w sprawie współinwestorów pawilonów rzemieślniczych położonych przy ul. [...], którzy również nie mają statusu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o przyznanie prawa użytkowania terenu na podstawie ww. przepisów ustawy i rozporządzenia, jak również stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie ww. przepisów.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 cyt. ustawy tereny państwowe mogły być przekazywane w użytkowanie wyłącznie jednostkom państwowym i organizacjom społecznym, w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej rady narodowej, wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu.

W myśl przepisów ustawy z 1961 r., współinwestorzy pawilonów rzemieślniczych jako osoby fizyczne nie mogły uzyskać prawa użytkowania terenu w drodze decyzji administracyjnej, a w konsekwencji prawa do wybudowania pawilonu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, oraz inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Oba wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, aby organizacja społeczna miała legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak któregokolwiek ze wskazanych warunków sprawia, że organizacja społeczna nie jest uprawniona do wniesienia skargi.

W sprawie niniejszej jest niesporne, że skarżące S. w W. nie sprecyzowało we wniosku w interesie jakiej osoby lub grupy osób występuje. Jednakże, na podstawie przedłożonego przez skarżące S. regulaminu, należy uznać, iż S. zgłasza wniosek dopuszczenia go do udziału w postępowaniu w sprawie współinwestorów pawilonów rzemieślniczych położonych przy ul. [...], którzy również nie mają statusu strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie o przyznanie prawa użytkowania terenu na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach, jak również stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie w/w przepisów.

W tym stanie rzeczy badanie zarzutów merytorycznych skargi jest zbędne, bowiem sama skarga jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.