Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2261/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 239b § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ł. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1849/14 w sprawie ze skargi Ł. D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 3 września 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1849/14 oddalił skargę Ł. D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia 2011 r. do sierpnia 2012 r.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] na podstawie art. 239 b § 1 pkt. 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm., dalej: O.p.), nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym wobec Ł. D. za miesiące od stycznia 2011 do sierpnia 2012 r. w kwocie 21.467.499,00 zł.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w trakcie prowadzonego postępowania w zakresie określenia stronie wymiaru podatku akcyzowego organ I instancji uzyskał informację, że skarżący posiada zadłużenie z tytułu akcyzy krajowej w wysokości 420.999,00 zł. Egzekucja z tytułu nieuiszczonych zobowiązań podatkowych została przekazana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Lesznie. Organ ten poinformował w piśmie z [...] sierpnia 2014 r., że skarżący posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 14.123.753,50 zł, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4 w kwocie 17.073,20 zł. Kwoty te stanowią przedmiot postępowania egzekucyjnego. Egzekucja jest ponadto prowadzona z tytułu kary pieniężnej z ustawy o transporcie drogowym (40.000 zł) oraz z tytułu opłaty drogowej w kwocie 94,00 zł. Egzekucja okazała się bezskuteczna.

Organ I instancji powołał się na art. 239 b § 1 pkt. 1 O.p., zgodnie z którym decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli organ posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Przepis ten stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239 b § 2). Zdaniem organu I instancji przesłanki wskazane w powyższych przepisach zostały spełnione. Podatnik trwale nie uiszcza należności podatkowych i wobec niego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Podatnik prowadzi ponadto nierzetelnie księgi podatkowe.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem organu odwoławczego w sprawie zaszła uzasadniona obawa, że brak woli spłacania przez stronę innych należności pieniężnych stwarza realne zagrożenie wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w akcyzie w kwocie 21.467.499,00 zł. Tym samym wykazano zasadność zastosowania § 2 i § 1 pkt. 1 art. 239 b O.p. Organ miał obowiązek jedynie uprawdopodobnić, że ciążące na podatniku zobowiązanie nie zostanie wykonane. Został zebrany wystarczający materiał dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wskazano, że warunkiem koniecznym nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w związku z którymś z punktów wymienionych w art. 239 b § 1 O.p. jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie nie daje całkowitej pewności, a jedynie wiarygodność wystąpienia przesłanki niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej.

W opinii Sądu, w realiach rozpoznawanej sprawy, organy podatkowe wykazały w wystarczający sposób, że wobec podatnika toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych i uprawdopodobniły, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2014 r. nie zostanie wykonane.

Organy ustaliły m. in., że skarżący posiada zadłużenie z tytułu akcyzy krajowej w wysokości 420.999,00 zł. Egzekucja z tytułu nieuiszczonych zobowiązań podatkowych została przekazana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Lesznie. Organ ten poinformował w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r., że podatnik posiada zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 14.123.753,50 zł, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-4 w kwocie 17.073,20 zł. Kwoty te stanowią przedmiot postępowania egzekucyjnego. Egzekucja jest ponadto prowadzona z tytułu kary pieniężnej z ustawy o transporcie drogowym (łącznie 40.000 zł) oraz z tytułu opłaty drogowej w kwocie 94,00 zł.

Egzekucja okazała się bezskuteczna, albowiem po zajęciu rachunków bankowych podatnika stwierdzono, że nie ma na nich wolnych środków finansowych. Organ odwoławczy ustalił dodatkowo na podstawie pisma organu I instancji z dnia [...] września 2014 r. (k. 50 akt), że podatnik poniósł w 2011 r. stratę w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 3.027,69 zł, w 2012 r. stratę w wysokości 2.616,08 zł, a w 2013 r. zyskał dochód z tego źródła w kwocie 183.737,98 zł. Z ustaleń organu wynika też, że strona nie jest właścicielem nieruchomości ani majątku ruchomego. Nie dokonywał żadnych dobrowolnych wpłat z tytułu prowadzonego wobec niego postępowania egzekucyjnego.

Organy dokonały ogólnej oceny prowadzonych wobec skarżącego postępowań egzekucyjnych i skuteczności zastosowanych środków egzekucyjnych. W uzasadnieniach postanowień zawarto również informacje dotyczące sytuacji majątkowej podatnika i wynikających z niej możliwości płatniczych.

W rezultacie prawidłowo przyjęto, iż zachodzi uzasadniona obawa – realne zagrożenie, przy uwzględnieniu w szczególności toczących się postępowań egzekucyjnych i sytuacji majątkowej strony, że zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 21.467.499,00 zł nie będą wykonane.

Wobec powyższego w ocenie WSA postanowienia organów obu instancji nie naruszają prawa. Dokonano wyczerpujących ustaleń faktycznych, z wykazaniem istnienia przesłanki wskazanej w art. 239 b § 1 pkt. 1 i § 2 O.p.

Ł. D. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, czego konsekwencją jest niezawarcie w uzasadnieniu wyroku pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co przejawiało się w:

nieuprawdopodobnieniu, iż zobowiązanie wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] lipca 2014 r. nie zostanie wykonane, tj. niewykazaniu istnienia określonej w art. 239b § 2 O.p. przesłanki nadawania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, poprzez:

- arbitralne przyjęcie, iż organy podatkowe uprawdopodobniły, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu nie zostanie wykonane,

- nieuprawnioną ocenę, iż organy prawidłowo przyjęły, iż zachodzi uzasadniona obawa - realne zagrożenie, przy uwzględnieniu w szczególności toczących się postępowań egzekucyjnych i sytuacji majątkowej strony, że zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym nie zostaną wykonane.

niewyjaśnieniu dlaczego zarzut prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych okazał się niezasadny

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał argumenty przemawiające - jego zdaniem - za trafnością zarzutów podniesionych w petitum złożonego środka odwoławczego.

Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 3 września 2015 r., sygn. akt III SA/Po 1849/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z których wynika, że postanowieniem z [...] września 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Lesznie nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu z [...] lipca 2014 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 21.467.499 złotych powołując się na art. 239b § 1 pkt 1), § 2 O.p. Następnie po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu postanowieniem z [...] października 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podatnik posiada zadłużenie z tytułu akcyzy krajowej w wysokości 420.999 złotych, z tytułu podatku od towarów i usług w wysokości 14.123.753,20 złotych, z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 17.073,20 złotych. Zobowiązania te są objęte tytułami wykonawczymi, na podstawie których prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Egzekucja jest ponadto prowadzona z tytułu kary pieniężnej z ustawy o transporcie drogowym (łącznie w wysokości 40.000 złotych) oraz z tytułu opłaty drogowej na rzecz Urzędu Miejskiego w Poznaniu w wysokości 94 złote. Egzekucja okazała się bezskuteczna, ponieważ po zajęciu rachunków bankowych strony stwierdzono, że nie ma na nich wolnych środków finansowych. Podatnik poniósł w 2011 r. i 2012 r. stratę w prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, podatnik nie jest właścicielem nieruchomości ani majątku ruchomego. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna Ł. D. opiera się na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone przez Sąd I instancji oraz wyraźne określenie, na czym to uchybienie polegało. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego wskazanego jako naruszonego przepisu prawa poprzez wyraźne określenie na czym uchybienie polegało i uprawdopodobnieniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu, który miał zostać naruszony, bez podania w tym zakresie uzasadnienia nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, nr 2, poz. 31; zob. także uchwała pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, s. 29 uzasadnienia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął stan faktyczny sprawy i go przedstawił, stan faktyczny rzeczywisty, ustalony i przyjęty zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04).

Podniesiony przez autora skargi kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest trafny.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przeprowadził skuteczną kontrolę postanowienia ostatecznego pod względem zgodności z prawem, to tym samym uznał że będące jej integralną częścią uzasadnienie faktyczne i prawne zawiera wszystkie elementy ustawowe, w tym przytoczenie przepisów prawa będące wskazaniem ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy. Inaczej mówiąc Sąd uznał, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, a postanowienie wskazuje ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, określa przesłanki zastosowania tej, a nie innej kwalifikacji prawnej i ustala, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają normie prawnej zastosowanej w sprawie. Sąd I instancji będąc do tego zobowiązany z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. nie dostrzegł żadnych uchybień organów podatkowych niepodniesionych w skardze. Stawiając zarzut naruszenia tego przepisu kasator nie wskazał, jakich to uchybień niepodniesionych w skardze nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spełnia wymogi ustawowe. Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe stanowisko potwierdza uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, nr 3, poz. 39, stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Według art. 239b § 2 O.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w zaakceptowaniu przez Sąd I instancji uprawdopodobnienia przez organy podatkowe, że zobowiązanie wynikające z decyzji której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie zostanie wykonane z powodu zaistnienia przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1) O.p. Ta przesłanka, to posiadanie przez organ podatkowy informacji, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest trafny i sprowadza się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że wobec podatnika toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Wobec powyższego, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Skoro zaś stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony należy przejść do skontrolowania procesu subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane przez Sąd przepisy prawa materialnego.

Z przepisów art. 239b § 1 O.p. i art. 239b § 2 O.p. wynika, że aby organ mógł wydać postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności musi spełnić łącznie dwa warunki: 1) wykazać wystąpienie, co najmniej jednej z czterech przesłanek określonych w § 1 art. 239b O.p.; 2) uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organ odwoławczy nie naruszył prawa, czyli że brak było podstaw do uchylenia postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności, ponieważ organ odwoławczy utrzymując w mocy postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji nie naruszył ani prawa materialnego, ani przepisów procesowych mających zastosowanie w sprawie. Warunek, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych został spełniony. Organ podatkowy wskazał jakie posiada informacje z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych.

Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym, który nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu. Według nauki, uprawdopodobnienie (semiplena probatio), pojmowane jako środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, niedający pewności, ale wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia twierdzonych faktów na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowadniania go. Jest to środek zwolniony z formalizmu zwykłego postępowania dowodowego - ma na celu przyspieszenie postępowania w sprawie. Jednakże od swobodnej oceny sądu zależy uznanie, czy dokonane na podstawie uprawdopodobnienia ustalenia są na tyle wiarygodne, by można było uznać za uprawdopodobnione fakty, na które strona się powołuje.

Zgodnie z art. 194 § 1 O. p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skoro organ podatkowy I instancji dysponował dokumentami urzędowymi, to tym samym wykazał, że zachodzi przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 1) O.p. Dokumenty te stanowią dowód tego, że na podatniku ciąży zaległość podatkowa oraz toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.