Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 337/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: par. 20, par. 31
journal: Dz.U. 2006 nr 236 poz 1707
law: Rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i  dyscyplinarnego wobec studentów
article: art. 197, art. 213 ust. 5, art. 223,art. 226
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym
article: art. 40 par. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1904
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. S. na orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego z dnia 21 listopada 2019 r. w sprawie nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je orzeczenie Komisji Dyscyplinarnej dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego z dnia 15 lipca 2019 r. 2. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego na rzecz K.S. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2018r. Rzecznik dyscyplinarny ds. doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego wszczęła postępowanie wyjaśniające w związku z podejrzeniem naruszenia przepisów obowiązujących w uczelni przez K.S. doktorantkę V roku. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Rzecznik dyscyplinarny wniosła do Komisji Dyscyplinarnej dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec doktorantki K.S., zarzucając jej, że:

- z dniem 7 maja 2018r. przerwała badania naukowe i zadeklarowała rezygnację ze studiów doktoranckich – czyn naruszający przepisy obowiązujące na [...] w tym §17 pkt 1,2,3,7 Regulaminu Studiów Doktoranckich [...] stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały Nr (...) Senatu [...] z dnia 27 marca 2016r. oraz treść złożonego ślubowania;

- podjęła pracę zarobkową skutkująca zaniedbaniem ciążących na niej obowiązków doktoranta (praca w aptece w P) - czyn przewidziany w §32 Regulaminu Studiów Doktoranckich;

- zataiła fakt nie wygłoszenia prelekcji na Konferencji Farmaceutycznej w B. w dniach 25-26 kwietnia 2016r. - czyn stanowiący naruszenie Kodeksu Etyki Doktoranta oraz treści złożonego ślubowania;

- wykorzystała jako własne na I sesji sprawozdawczej dla Doktorantów w 2015r. widmo spektroskopowe pochodzące z pracy magisterskiej innej doktorantki – czyn stanowiący próbę plagiatu;

- poświadczyła nieprawdę w sprawozdaniach z wykorzystania przyznanych jej w latach 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016 stypendiów dla szczególnie uzdolnionych studentów zamieszkałych na terenie powiatu (...). na łączną kwotę 20298 zł. - czyn przewidziany w art. 297 k.k.

II. Orzeczeniem z dnia 5 lutego 2019r. Komisja Dyscyplinarna dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego, działając w składzie: prof. dr hab. J.R. O., dr hab. E. I. – Ś., dr hab. S.L., mgr M.G. , mgr P.D. uznała K.S. za winną popełnienia trzech zarzucanych jej przewinień, a mianowicie tego, że:

- z dniem 7 maja 2018r. przerwała badania naukowe i zadeklarowała rezygnację ze studiów doktoranckich,

- zataiła fakt nie wygłoszenia prelekcji na Konferencji Farmaceutycznej w B. w dniach 25-26 kwietnia 2016r.

- poświadczyła nieprawdę w sprawozdaniach z wykorzystania przyznanych jej w latach 2013-2016 stypendiów dla szczególnie uzdolnionych studentów zamieszkałych na terenie powiatu (...) na łączną kwotę 20298 zł.

Za popełnienie określonych wyżej czynów Komisja wymierzyła obwinionej K.S. karę dyscyplinarną wydalenia z uczelni.

III. Orzeczeniem z dnia 10 maja 2019r. Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego, wydanym po rozpoznaniu odwołania doktorantki, powyższe orzeczenie zostało uchylone, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania komisji dyscyplinarnej I instancji.

IV. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Komisja Dyscyplinarna dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego orzeczeniem z dnia 15 lipca 2019r. w składzie prof. dr hab. J.R.O., dr hab. E. I. – Ś., mgr M.G. uznała K.S. za winną popełnienia dwóch zarzucanych jej czynów, a mianowicie tego, że

- z dniem 7 maja 2018r. przerwała badania naukowe i zadeklarowała rezygnację ze studiów doktoranckich;

- zataiła fakt nie wygłoszenia prelekcji na Konferencji Farmaceutycznej w B. w dniach 25-26 kwietnia 2016r.

Komisja wymierzyła doktorantce za wymienione wyżej czyny karę dyscyplinarną nagany z ostrzeżeniem.

V. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez K.S. Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego orzeczeniem z dnia 21 listopada 2019r. utrzymała w mocy powyższe orzeczenie. W uzasadnieniu wskazano, że nie było podstaw do przyjęcia, że od jej rozpoznania byli wyłączeni uczestnicy składu orzekający uprzednio. Jedynie bowiem przepis §31 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz. U. z 2006r. Nr 236 poz. 1707) powoływanego dalej jako rozporządzenie, nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy w innym składzie, po uchyleniu orzeczenia przez organ odwoławczy. Sytuacja opisana w tym przepisie nie występuje w rozpoznawanej sprawie, a zatem nie ma podstaw do zakwestionowania składu komisji I instancji, który wydał orzeczenie. Zwrócono uwagę na odpowiednie jedynie zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego (k.p.k.) do postępowania dyscyplinarnego. Wobec regulacji zawartej w rozporządzeniu nie było konieczne stosowanie przepisów k.p.k. Treść zeznań świadka K. P. była dostępna obwinionej i jej obrońcy. Na rozprawie przed Komisją Odwoławczą ponowiono przesłuchanie tego świadka i obrońca obwinionej miał możliwość zadawania jej pytań. Nie wykazano, by jakiekolwiek naruszenia prawa procesowego w zakresie zaniechania ponownego przesłuchania świadka P. miały wpływ na wynik sprawy. Zarzut obwinionej, dotyczący braku ustaleń co do stopnia zaawansowania prowadzonych przez nią badań naukowych nie był uzasadniony. Istotą postawionego jej przez rzecznika dyscyplinarnego zarzutu było bowiem samowolne przerwanie badań, a nie ich niewykonanie. Wyjaśnienia doktorantki w trakcie rozprawy wskazują na to, że uznała ona, wbrew założeniom doktoratu i opinii promotora, że uzyskane przez nią do maja 2018r. wyniki badań są wystarczające do przygotowania pracy doktorskiej. Niezasadny jest także zarzut obwinionej dotyczący kwestii powiązania jej badań wykonywanych w ramach pracy doktorskiej z grantem z Narodowego Centrum Nauki. Świadek K.P. zeznała bowiem, że zakres grantu był merytorycznie szerszy od zakresu pracy doktorskiej i badania obwinionej nie miały wpływu na rozliczenie grantu. Wbrew zarzutom odwołania, podstawy prawne orzeczenia zostały jasno przedstawione w jego treści. Wszelkie informacje pozyskane przez promotor K.P., dotyczące udziału obwinionej w konferencji w B. uczyniły próbę zatajenia przez nią nieobecności całkowicie nieskuteczną. Istotą zarzutu dotyczącego tej kwestii było zatajenie przez obwinioną nieobecności, zaś faktyczne przyczyny tej nieobecności nie mają w sprawie znaczenia.

VI. Skargę na powyższe orzeczenie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K.S., podnosząc, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem:

1. przepisu §31 ust. 2 rozporządzenia przez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy orzeczenia komisji I instancji wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy przez komisję w skład której wchodziły te same osoby, które brały udział w wydaniu pierwszego orzeczenia;

2. naruszenie art. 223 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2183 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.s.w. w zw. z art. 40§1 pkt 7 k.p.k. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia komisji I instancji wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy przez komisję w skład której wchodziły te same osoby, które brały udział w wydaniu pierwszego orzeczenia, które zostało uchylone;

3. naruszenie §17 i §20 ust. 3 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, a tym samym oparcie rozstrzygnięcia na dowodach przeprowadzonych przez Komisję Dyscyplinarną pod nieobecność skarżącej oraz przed złożeniem przez nią wyjaśnień, podczas gdy przeprowadzenie postępowania dowodowego możliwe jest dopiero po wysłuchaniu skarżącej;

4. naruszenie art. 223 u.p.s.w. polegające na oparciu orzeczenia o wyjaśnienia skarżącej złożone przed przedstawieniem jej zarzutów przez rzecznika dyscyplinarnego t.j. przed 24 września 2018r.;

5. naruszenie §31 ust. 2 rozporządzenia w związku z art. 223 u.p.s.w. w zw. z art. 366§1 k.p.k. w zw. z art. 361§1 k.p.k. przez przyznanie świadkowi K.P. uprawnień wynikających z art. 367§1 k.p.k. pomimo tego, że nie była ona stroną postępowania;

6. naruszenie art. 223 u.p.s.w. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie i uznanie, że skarżąca dopuściła się czynu polegającego na przerwaniu badań naukowych i zadeklarowaniu rezygnacji ze studiów doktoranckich, podczas gdy skarżąca rezygnacji nie dokonała i w dalszym ciągu pozostawała doktorantem [...], przy czym badania naukowe zgodnie z otwartym przewodem doktorskim miały zostać zakończone na jesieni 2017r., zaś obrona przewidywana była na koniec 2018r., a zatem skarżąca z uwagi na stan zaawansowania badań nie była zobowiązana do ich dalszego prowadzenia, a z uwagi na zaplanowany termin obrony zmuszona została do pracy merytorycznej, co również stanowi obowiązek doktorancki;

7. naruszenie art. 223 u.p.s.w. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez orzekanie na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodu dotyczącego stanu zaawansowania badań prowadzonych przez skarżącą;

8. zaniechanie odniesienia się przez komisję odwoławczą ustosunkowania się do zarzutów dotyczących braku ustalenia przez komisję dyscyplinarną powiązań pomiędzy badaniami dokonanymi przez skarżącą w ramach pracy doktorskiej oraz następnie rozliczonego grantu Narodowego Centrum Nauki - a w konsekwencji brak ustalenia, czy obwiniona przeprowadziła kompleksowe badania umożliwiające obronę pracy doktorskiej;

9. naruszenie art. 223 u.p.s.w. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w postaci korespondencji K.P., z której wynika, że wiedziała ona o nieuczestniczeniu skarżącej w konferencji w B. i dokonała co do tego słownego upomnienia skarżącej;

10. naruszenie art. 25 §1 ust. 6 rozporządzenia poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia co do czynu nr 3, tj. wykazania obowiązków wynikających z Regulaminu studiów doktoranckich, których naruszenia miała dopuścić się skarżąca.

VII. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

VIII. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a") stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż orzeczenia komisji dyscyplinarnych obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa.

IX. W związku z wejściem w życie z dniem 1 października 2018r. ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 85) w pierwszej kolejności rozważenia wymagała kwestia reżimu prawnego w jakim powinno być prowadzone postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącej. Przepis art. 299 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669) stanowi, że wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy wprowadzanej postępowania w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej studentów oraz odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów są prowadzone do czasu ich zakończenia na podstawie przepisów dotychczasowych. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę sformułowanie "sprawy dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej" jest pojęciem szerszym niż postępowanie dyscyplinarne i obejmuje zarówno postępowanie wyjaśniające, jak i sensu stricto postępowanie dyscyplinarne. Ponieważ postępowanie wyjaśniające w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącej zostało wszczęte 16 lipca 2018r., a zatem przed wejściem życie ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce, to postępowanie w dalszym ciągu powinno być prowadzone w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (u.p.s.w.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (rozporządzenia).

X. Dokonanie oceny prawnej sprawy wymaga przywołania następujących przepisów prawa:

Art. 226 u.p.s.w.

1. Za naruszenie przepisów obowiązujących w uczelni oraz za czyny uchybiające godności doktoranta doktorant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Do odpowiedzialności dyscyplinarnej doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy art. 211-224, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

2. Komisja dyscyplinarna rozstrzygająca sprawę doktoranta orzeka w składzie złożonym z przewodniczącego składu orzekającego, którym jest nauczyciel akademicki, oraz w równej liczbie, z nauczycieli akademickich i doktorantów.

3. Organizację i szczegółowy tryb postępowania przed sądem koleżeńskim doktorantów określa regulamin samorządu doktorantów.

4. Za naruszenie przepisów obowiązujących w jednostce naukowej oraz za czyny uchybiające godności doktoranta doktorant w jednostce naukowej podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej na zasadach określonych w ust. 1-3.

Art. 223 u.p.s.w. - do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądem koleżeńskim, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego, z wyłączeniem art. 82.

Art. 213 ust. 5 u.p.s.w. - komisja dyscyplinarna orzeka w składzie złożonym z przewodniczącego składu orzekającego, którym jest nauczyciel akademicki, oraz w równej liczbie, z nauczycieli akademickich i studentów.

§ 31 rozporządzenia:

1. Odwoławcza komisja dyscyplinarna utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie komisji dyscyplinarnej, uchyla orzeczenie w całości lub w części i wydaje w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy albo przekazuje sprawę komisji dyscyplinarnej do ponownego rozpoznania.

2. Jeżeli obwiniony został uniewinniony i zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego, odwoławcza komisja dyscyplinarna uchyla orzeczenie w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez inny skład komisji dyscyplinarnej, od której orzeczenia przysługuje odwołanie.

§ 20 rozporządzenia:

1. Rozprawą kieruje przewodniczący składu orzekającego.

2. Rozprawa rozpoczyna się od sprawdzenia obecności stron i innych osób wezwanych na rozprawę, po czym przewodniczący zarządza opuszczenie sali przez świadków oraz odczytuje wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i o ukaranie wraz z uzasadnieniem. Następnie zapytuje obwinionego, czy przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu oraz czy i jakie zamierza złożyć wyjaśnienia.

3. Po złożeniu wyjaśnień przez obwinionego przewodniczący zarządza postępowanie dowodowe, przesłuchuje świadków, zasięga opinii biegłych oraz przeprowadza inne dowody. Jeżeli żadna ze stron postępowania nie wyrazi sprzeciwu, a bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, przewodniczący może odczytać zeznania świadków i opinie biegłych oraz przedstawić inne dowody zebrane w postępowaniu wyjaśniającym.

4. W trakcie rozprawy komisja dyscyplinarna, na wniosek stron lub z urzędu, dopuszcza dowody z zeznań świadków i opinii biegłych oraz inne dowody, jeżeli uzna, że ich przeprowadzenie jest istotne dla sprawy.

5. Obwiniony, jego obrońca i rzecznik dyscyplinarny mają prawo zadawać pytania świadkom i biegłym oraz wypowiadać się co do każdego dowodu.

Art. 197 u.p.s.w.

1. Doktorant jest obowiązany postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów doktoranckich. Przepis art. 189 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

2. Do podstawowych obowiązków doktorantów, poza obowiązkami określonymi zgodnie z ust. 1, należy realizowanie programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie sprawozdań z ich przebiegu.

4. Doktoranci, którzy nie wywiązują się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą zostać skreśleni z listy uczestników studiów doktoranckich. Decyzję o skreśleniu podejmuje kierownik studiów.

§17 Regulaminu Studiów Doktoranckich [...] stanowiący załącznik nr 1 do uchwały Nr (...) Senatu [...] z dnia 27 marca 2016r.:

Doktorant zobowiązany jest do:

1) postępowania zgodnie z treścią ślubowania i niniejszym regulaminem oraz innymi obowiązującymi na Uczelni aktami prawa,

2) przestrzegania przepisów obowiązujących na Uczelni,

3) uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów,

4) uczestniczenia w zorganizowanych zajęciach fakultatywnych rozwijających umiejętności dydaktyczne i zawodowe w wymiarze określonym w odrębnych przepisach,

5) składania egzaminów i spełniania innych wymogów przewidzianych w programie/planie studiów,

6) odbywania praktyk zawodowych w formie prowadzenia zajęć dydaktycznych lub współuczestniczenia w ich prowadzeniu w wymiarze określonym uchwałą Senatu, przy czym maksymalny wymiar zajęć dydaktycznych prowadzonych przez doktorantów nie może przekraczać 90 godzin rocznie oraz być mniejszy niż 10 godzin,

7) realizacji programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenie badań naukowych i składanie Kierownikowi studiów doktoranckich sprawozdań z ich przebiegu,

8) informowania Kierownika studiów doktoranckich o uzyskaniu stopnia naukowego doktora, jeśli nastąpiło ono w czasie trwania studiów doktoranckich,

9) przestrzegania zasad i przepisów przeciwpożarowych oraz bezpieczeństwa i higieny pracy,

10) podpisania na wniosek promotora umowy o przeniesieniu praw autorskich majątkowych na Uczelnię,

11) zgłaszania wszelkich form swojego dorobku naukowego do Biblioteki Głównej [...] zgodnie z obowiązującymi zasadami,

12) złożenia u Kierownika studiów doktoranckich decyzji właściwej komisji etycznej, o ile jest wymagana, najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od rozpoczęcia studiów doktoranckich, pod rygorem skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich,

13) informowania administracji studiów doktoranckich nie później niż 3 dni przed odbywanym poza Uczelnią stażem, prowadzonych badaniach naukowych itp.

XI. W świetle przedstawionych powyżej regulacji należy stwierdzić, że przepisy u.p.s.w. i rozporządzenia nie zawierają regulacji dotyczącej składu komisji dyscyplinarnej rozpoznającej sprawę ponownie po uchyleniu orzeczenia przez komisję odwoławczą – w sytuacji innej niż uchylenie orzeczenia uniewinniającego. Przywołanego wyżej przepisu §31 ust. 2 rozporządzenia nie można przy tym interpretować jako regulacji, uzasadniającej przyjęcie a contrario, że w innych przypadkach niż określony w tym przepisie komisja dyscyplinarna mogłaby orzekać ponownie w niezmienionym składzie. Taka interpretacja prowadziłaby do nieuzasadnionego obdarzenia różnymi gwarancjami procesowymi strony oskarżającej i obwinionej w postępowaniu dyscyplinarnym. Jedynie bowiem strona oskarżająca korzystałaby w takiej sytuacji z możliwości ponownego rozpatrzenia sprawy przez inny skład komisji w przypadku uwzględnienia jej odwołania przez komisję odwoławczą. W przypadku uwzględnienia odwołania wniesionego przez obwinionego, sprawa mogłaby być rozpoznawana ponownie przez skład komisji, który wyraził już uprzednio swoje stanowisko niekorzystne dla obwinionego – skoro wnosił odwołanie. W ramach postępowania dyscyplinarnego rozstrzyga się o kwestiach mających poważne znaczenie dla doktoranta, włącznie z losami jego dalszej kariery naukowej, która ulec może załamaniu w przypadku orzeczenia najsurowszej kary – wydalenia z uczelni. Ten charakter postępowania dyscyplinarnego i waga orzeczeń wydawanych w jego rezultacie wymaga, by interpretację przepisów rozporządzenia umniejszającą zakres gwarancji procesowych obwinionego w stosunku do gwarancji przysługujących stronie oskarżającej uznać za niezgodną z zasadą państwa prawnego, wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483). Konieczne jest zatem stwierdzenie, że brak regulacji szczególnej dotyczącej składu komisji orzekającej ponownie, po uchyleniu orzeczenia wskutek odwołania wniesionego przez obwinionego od orzeczenia wymierzającego mu karę dyscyplinarną, uzasadnia ukształtowanie składu komisji przy odpowiednim zastosowaniu przepisów k.p.k. – zgodnie z art. 223 u.p.s.w.

XII. Przepis art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. stanowi, że sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu w postępowaniu dyscyplinarnym wobec doktorantów determinuje przyjęcie, że członkowie składu komisji dyscyplinarnej I instancji, którzy uczestniczyli w wydaniu orzeczenia uchylonego następnie przez komisję odwoławczą, byli wyłączeni od rozpoznania sprawy ponownie.

XIII. Komisja Dyscyplinarna dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego orzekająca w I instancji w niniejszej sprawie składała się z tych samych osób, które już uprzednio uczestniczyły w wydaniu orzeczenia z dnia 5 lutego 2019r. o wymierzeniu skarżącej kary wydalenia z uczelni, które to orzeczenie zostało następnie uchylone przez komisję odwoławczą. Przedstawiona powyżej wykładnia przepisów prawa wskazuje na to, że osoby te podlegały wyłączeniu od ponownego rozpoznania sprawy. W konsekwencji uznać należy, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem prawa procesowego, a mianowicie §31 ust. 1 rozporządzenia przez utrzymanie w mocy orzeczenia komisji dyscyplinarnej, które podlegało uchyleniu z uwagi na naruszenie art.40 § 1 pkt 7 k.p.k. zastosowanego odpowiednio na podstawie art. 223 u.p.s.w.

XIV. Okoliczności rozpatrywanej sprawy wymagają odniesienia się nie tylko do kwestii proceduralnych, ale także do istoty jednego z zarzucanych skarżącej deliktów dyscyplinarnych. Podkreślenia wymaga, że nie każde działanie lub zaniechanie doktoranta niezgodne z oczekiwaniami promotora, czy organów uczelni stanowi delikt dyscyplinarny. Jak wskazuje się w piśmiennictwie prawniczym "deliktem jest czyn naruszający normy prawne, czyli bezprawny, albo też czyn naruszający normy moralne i obyczajowe - legalny, lecz niedozwolony z punktu widzenia norm tego typu" (Barbara Janusz – Pohl "O modelu postępowania dyscyplinarnego w sprawach studenckich" w: Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny Nr 2/2013). Z akt sprawy wynika, że zarzut postawiony skarżącej jako delikt dyscyplinarny - zaprzestanie przez nią badań naukowych jest konsekwencją rozbieżności stanowisk pomiędzy nią i promotorem co do dalszego toku prac nad doktoratem. Jak wynika z treści zaskarżonego orzeczenia przyjęto w nim, że jednoznacznie decydujące jest w tej sytuacji stanowisko promotora skarżącej, będącej także autorką wniosku o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Komisja uznała za zbyteczne rozważanie obiektywnego stanu zaawansowania badań, uznając, że istotą zarzutu była samowolność przerwania badań. Nie przytoczono zarazem żadnego przepisu, który ustanawiałby zasadę bezwzględnego posłuszeństwa doktoranta wobec swego promotora, a którego naruszenie stanowiłoby delikt dyscyplinarny popełniony przez skarżącą. Nie wydaje się, by nakaz taki wynikał ze wskazanych jako podstawa zarzutu w tym zakresie przepisów Regulaminu. Przypadek rozbieżności stanowisk co do perspektywy dalszych badań powinien być rozwiązywany w drodze współdziałania promotora (opiekuna naukowego i zarazem wychowawcy) z doktorantem. Jeśli ta droga nie przynosi efektu, to jako środek ostateczny jawi się zawiadomienie Kierownika Studiów Doktoranckich o zaistniałej sytuacji w celu podjęcia przez niego stosownych czynności. Niewywiązywanie się z obowiązku realizowania programu studiów doktoranckich, w tym prowadzenia badań naukowych stanowi bowiem naruszenie obowiązków doktoranta, będące podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego, zmierzającego do zastosowania sankcji z art. 197 § 4 u.p.s.w. Właściwym do prowadzenia postępowania i wydania decyzji w tym zakresie jest wyłącznie kierownik studiów. Obejściem tej regulacji jest, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, ujęcie kwestii "samowolnego zakończenia badań" jako deliktu dyscyplinarnego w postaci naruszenia § 17 pkt 7 Regulaminu. To kierownik studiów doktoranckich, według w pełni obiektywnych kryteriów, dokonać powinien w postępowaniu administracyjnym oceny tego, czy doktorant wywiązuje się ze swych obowiązków (także z obowiązku prowadzenia badań naukowych). W rezultacie dokonanej oceny organ ten powinien zastosować właściwe w tej sytuacji środki, włączając w to ewentualne skreślenie z listy uczestników studiów doktoranckich. Elementem postawionego skarżącej zarzutu było także "zadeklarowanie" zakończenia studiów doktoranckich, co miało nastąpić w dniu 7 maja 2018r. Należy zwrócić uwagę, że wyjaśnienia wymagałoby znaczenie tej "deklaracji" w kontekście wniosku skarżącej o przedłużenie studiów doktoranckich na kolejny rok - uwzględnionego przez Kierownika Studiów Doktoranckich decyzją z dnia 13 września 2018r.

XV. Ponownie rozpoznając sprawę Komisja Dyscyplinarna dla Doktorantów (...) Uniwersytetu Medycznego w składzie uwzględniającym powyższe rozważania prawne dostosuje się do wyrażonej w niniejszym wyroku oceny prawnej. Jeśli niezbędnym okaże się przeprowadzenie postępowania dowodowego, Komisja winna mieć na względzie wymogi określone w przepisie §20 rozporządzenia, uwzględniając w szczególności kolejność czynności procesowych tam określoną i biorąc pod uwagę zasadę bezpośredniości, zgodnie z która powoływanie się na zeznania składane we wcześniejszej fazie postępowania lub w innym charakterze może mieć miejsce tylko w wyjątkowo uzasadnionych okolicznościach.

XVI. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. wobec uwzględnienia skargi obciążając nimi stronę przeciwną.

XVII. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Uznać należało, że rozpoznanie sprawy jest konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID 19 uzasadnia przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.