Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 14/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-02-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

IIISAB/Lu14/12 POSTANOWIENIE Dnia 13 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. H. w przedmiocie przekazania odwołania z dnia 3 czerwca 2009 r. do sądu Okręgowego w L. - w zakresie wniosku skarżącego o ustanowienie adwokata postanawia: przyznać J.H.prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 20 września 2012 r. J. H. zwrócił się z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu.

W piśmie z dnia 25 września 2012 r. wezwano skarżącego do złożenia wypełnionego urzędowego formularza wniosku PPF, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Wezwanie doręczono skarżącemu 8 października 2012 r.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 23 października 2012 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z nienadesłaniem w terminie wypełnionego formularza wniosku. Termin do złożenia wniosku upływał z dniem 15 października 2012 r., natomiast skarżący nadał przesyłkę w urzędzie pocztowym w dniu 16 października 2012 r.

W piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza, kwestionując pozostawienie wniosku bez rozpoznania oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wypełnionego formularza PPF. Skarżący podniósł, że nadał przesyłkę listową w terminie, a "przystawienie stempla pocztowego nie jest uzależnione od skarżącego". Dodał, że nie ma obowiązku nadawania przesyłek jako przesyłki poleconej.

Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2012 r. Sąd wezwał skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

W piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. skarżący wyjaśnił, że przesyłkę nadał w terminie i nie zna przyczyn przystawienia przez pocztę stempla z dnia następnego.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Na powyższe postanowienie J. H. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego zmiany i przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W uzasadnieniu wyjaśnił, że opóźnienie w przesłaniu pisma wynikało z winny Poczty.

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 5 grudnia 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek pozostawia się bez rozpoznania jedynie wówczas, gdy nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zaś braki o których mowa w tym przepisie (art. 257 p.p.s.a.), to takie, które uniemożliwiają rozpoznanie tego wniosku. Wniosek skarżącego został złożony na formularzu, wypełnione zostały wszystkie rubryki i dlatego też nie było podstaw, aby nie rozpoznać go merytorycznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny. Żądanie ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.).

W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 1 października 2012 r., skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i studiującą córką. Skarżący wykazał, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, jak również żadnych zasobów finansowych, zamieszkuje w wynajętym domu o pow. 67 m2. Córka skarżącego jest właścicielem działki rolnej o pow. 0,34 ha. Córka studiuje i nie uzyskuje żadnych dochodów, w związku z czym pozostaje na utrzymaniu rodziców, a koszty jej kształcenia są wysokie. W dalszej części wniosku skarżący podał, że na dochód rodziny w łącznej wysokości 2401 zł brutto, składa się jego renta w kwocie 1501 zł brutto oraz renta jego żony w kwocie 900 zł brutto. Skarżący wykazał również stałe konieczne wydatki na utrzymanie domu, w którym zamieszkuje – woda, ścieki, gaz, energia – łącznie ok. 350 zł miesięcznie, bieżące remonty domu – 100 zł, a także wyjaśnił, iż ponosi duże koszty na zakup opału – w okresie zimowym ok. 700 zł miesięcznie. Oprócz tego skarżący w związku ze złym stanem zdrowia swoim - przeszedł dwa udary mózgu w 2007 r. i 2008 r. i żony - w kwietniu 2009 r. żona miała operację, w wyniku której ujawniono dwa nowotwory, ponosi znaczne wydatki na zakup leków (ok. 200 zł miesięcznie), a także inne wydatki związane z leczeniem (płatne badania i wynajem samochodu na dojazdy na lekarzy).

Mając na względzie przedstawioną przez J. H. we wniosku o prawo pomocy sytuację materialną i zdrowotną skarżącego i jego rodziny należy stwierdzić, że zostały spełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący nie posiada żadnego majątku, jest osobą schorowaną, podobnie jego żona. Łączny miesięczny dochód rodziny wynosi 2401 zł brutto, a w przeliczeniu na osobę w rodzinie skarżącego wynosi 800,33 zł brutto. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności (brak majątku i jakichkolwiek zasobów finansowych, duże koszty leczenia skarżącego i jego żony oraz koszty utrzymania studiującej córki), istnieją podstawy do uznania, że skarżący nie jest w stanie w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodzinny.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowił przyznać J.H. prawo pomocy w zakresie częściowym.