Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 657/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. W. i A. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] sierpnia 2006 r. nałożono na przedsiębiorcę – A. W. A. W. "W." s.c., z siedzibą w [...], karę pieniężną w kwocie 15.000,00 zł.

Powyższą karę nałożono w następującym stanie faktycznym. Mianowicie, w dniu [...] sierpnia 2006 r. w [...] przy ul. D. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej . [...]. Właścicielem pojazdu jest P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Pojazdem kierował p. M. P. Pojazd oznakowany był podświetlonym transparentem na dachu z napisem [...] i numerem telefonu [...] oraz napisem [...]. Na bokach pojazdu stwierdzono napisy [...] oraz w/w numery telefonu. W samochodzie na przedniej szybie oraz szybie prawych tylnych drzwi umieszczono informację o stawkach za przejazd: 1,50 zł. Wewnątrz pojazdu znajdował się taksometr fiskalny o nr fabrycznym [...]. Pojazd spełnia wymagania określone dla taksówki. Kierowca okazał świadectwo legalizacji taksometru. Kierowca okazał również zaświadczenie wydane przez w/w firmę, uprawniające go do wykonywania krajowego transportu drogowego osób kontrolowanym pojazdem. Kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] (nr blankietu [...]) na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wydaną dnia [...] listopada 2005 r. na firmę W.S.C. z siedzibą w [...]. Od kierowcy pobrano wydruk raportu fiskalnego z dnia kontroli, tj. [...] sierpnia 2006 r., wskazujący na wykonywanie w tym dniu odpłatnych przewozów taksówką. Paragon został wystawiony w imieniu firmy "W." s.c.

Wobec powyższego stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazów: - umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (art. 18 ust. 5 lit b ustawy); - umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (art. 18 ust. 5 lit c ustawy); - umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (art. 18 ust. 5 lit a ustawy), a także wykonywanie transportu drogowego osób pojazdem nie zgłoszonym do licencji (art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

Uwzględniając stwierdzone naruszenia nałożono – odpowiednio – stosowne kary pieniężne na podstawie lp. 2.9.2. (5.000,00 zł), lp. 2.9.3. (5.000,00 zł), lp. 2.9.1. (5.000,00 zł) oraz lp. 1.2 (8.000,00 zł) załącznika do ustawy o transporcie drogowym (23.000,00 zł)

Zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty: 15000,00 zł, w związku z powyższym do tej też kwoty ograniczono wysokość nałożonej kary.

W uzasadnieniu podkreślono, że pełnomocnik strony złożył wyjaśnienia co do naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. Wyjaśnienia te nie miały jednak wpływu na zmianę kwalifikacji naruszeń, gdyż zgodnie z art. 18 ust. 5 lit a, b, c ustawy z dnia 6 września 2001 r., o transporcie drogowym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik strony wnosząc o:

1. uchylenie w całości decyzji z dnia [...] listopada 2006 r., nakładającej karę pieniężną,

2. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez cofnięcie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podniesiono, że kara pieniężna w przedstawionej kwocie została na wspólników spółki cywilnej nałożona bezpodstawnie, z naruszeniem procedury administracyjnej, jak również w wyniku błędnej interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji wskazano, że w innej podobnej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. wstrzymał natychmiastową wykonalność decyzji.

Decyzja obejmuje niedozwolone przez ustawę wymierzenie kar administracyjnych w wysokości aż 23.000 zł. Organ administracyjny nie może sobie "wybierać" kwot i naruszeń na potrzeby decyzji.

Podniesiono również, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które zdaniem organu mogły być naruszone przez odwołującą się firmę, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego.

Decyzja została wydana z naruszeniem art. 77 K.p.a., gdyż organ nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynikał fakt współpracy strony z innym podmiotem. Podstawę tej współpracy stanowiła umowa zawarta na podstawie art. 3531 kc., tzw. umowa nienazwana. Strona jest tylko współpracownikiem użyczającym pojazd i wykonuje nim przewozy na rzecz innego podmiotu korzystając z powiernictwa w zakresie licencji udzielonej stronie. Art. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza takie świadczenie usług na cudzą rzecz. W ramach współpracy niezbędne było również wzajemne rozliczanie, co uzasadniało obecność w pojeździe urządzenia nazwanego w decyzji taksometrem.

Oznaczenia na pojeździe nie naruszały również zakazu, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy, bowiem nazwa przedsiębiorcy jest inna niż nazwa zamieszczona na pojeździe, a wskazany numer nie jest numerem telefonu do przedsiębiorcy. Organ, posługując się pojęciem nazwy przedsiębiorcy, powinien stosować się do definicji oznaczenia przedsiębiorcy zawartej w art. 434 i art. 435 kc stanowiących, że firmą osoby fizycznej jest jej imię zakresie nazwisko i ewentualne dodatkowe inne określenia a firmą osoby prawnej jest jej nazwa. W tym kontekście pełnomocnik strony zwrócił uwagę na treść art. 601 § 3 kodeksu wykroczeń, przewidującego penalizację braku ujawnienia firmy i siedziby przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą. Skarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych w tym zakresie. W szczególności wskazał, że w rozpatrywanym przypadku nie można mówić o nazwie przedsiębiorcy, albowiem jest to nazwa własna [...], które ma podpisaną umowę reklamową z innym podmiotem na zamieszczanie na pojeździe reklam tego podmiotu. Organ I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu na okoliczność nazwy i telefonu przedsiębiorcy oraz adresu jego strony internetowej.

Pełnomocnik strony podniósł też zarzuty rażącego naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W jego ocenie przepis ten nasuwa istotne wątpliwości interpretacyjne, których wyjaśnienie wymaga wykładni systemowej, uwzględniającej także regulacje zawarte w innych przepisach ustawy, zwłaszcza zaś w jej przepisach ogólnych (Rozdział 1 ustawy, art. 3 i 4). Wykładnia systemowa, jak również wykładnia celowościowa pozwalają uznać, w ocenie pełnomocnika, że przepis art. 18 ust. 5 nie powinien być odnoszony do przedsiębiorcy, który profesjonalnie, na podstawie licencji, prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu drogowego osób. Zakazy z art. 18 ust. 5 mogą natomiast dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną", w stosunku do swej podstawowej działalności.

Reasumując przeprowadzone rozważania pełnomocnik strony stwierdził, że zakazy wprowadzone przepisami art. 18 ust.5 ustawy:

- nie dotyczą przewoźników - przedsiębiorców wykonujących przewozy okazjonalne w krajowym transporcie drogowym profesjonalnie, jako działalność podstawową, zgodnie z uzyskaną licencją, nie naruszają licencji wydanych przed datą ich wprowadzenia, a tym samym nie zmieniają warunków wykonywania przewozów okazjonalnych przez licencjonowanych przewoźników.

Niezależnie od powyższego, przepisy art. 18 ust. 5:

- mogą zostać uznane za sprzeczne z Konstytucją, w szczególności z przepisami art. 2, 20 i 22 (zasada demokratycznego państwa prawnego i wyprowadzane z niej bardziej szczegółowe zasady legislacji i ochrony interesów w toku oraz zasada swobody i wolności działalności gospodarczej);

- pozostają w kolizji z zasadami wynikającymi z ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807, z późn. zm.);

- kolidują z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne.

Nadto zwrócono uwagę, iż w zaskarżonej decyzji znajduje się nieprawdziwy zarzut, że samochód o numerach rejestracyjnych [...] nie został zgłoszony do licencji. Jest to nieprawda. Wbrew twierdzeniom organu do zgłoszenia doszło, co potwierdza zaświadczenie z Urzędu Miasta W. z dnia [...] listopada 2006 r.

Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 18 ust. 5 a, b, c, art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.9. ust. 1, lp. 2.9. ust. 2, lp. 2.9. ust. 3, lp. 1.2. załącznika do powołanej ustawy, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000,00 zł, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: a) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, b) umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Jednocześnie uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji i umorzono postępowanie w pierwszej instancji.

Według Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 18 ust. 5 ustawy, będący podstawą nałożenia kary pieniężnej za omawiane naruszenie, znajduje się w obowiązującej ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organy administracji publicznej zgodnie z zasadą praworządności zawartą w art. 6 K.p.a. działają na podstawie przepisów prawa. Fakt zinterpretowania przez odwołującego się przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jako niekonstytucyjnego oraz sprzecznego z przepisami o swobodzie działalności gospodarczej oraz przepisami Wspólnoty Europejskiej nie jest podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z ustaleń dokonanych po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że skontrolowanym pojazdem był wykonywany przewóz okazjonalny. Zgodnie z art. art. 18 ust. 5 lit. a, lit. b, lit. c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zabronione zostało wykonywanie przewozu okazjonalnego jeśli w pojeździe umieszczony i używany był taksometr, a na pojeździe zostały umieszczone oznaczenia z nazwą, oraz telefonem przedsiębiorcy oraz na dachu pojazdu lampa lub inne urządzenie techniczne. Podczas kontroli został zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazujący, że skontrolowany pojazd miał zamontowany taksometr i urządzenie to było używane podczas wykonywanych usług przewozowych osób wraz z wydaniem pasażerowi oryginalnego wydruku z urządzenia, co zostało potwierdzone przez skontrolowanego kierowcę wpisem do protokołu przesłuchania świadka oraz w materiale dowodowym zgromadzonym podczas przeprowadzonej kontroli. Na pojeździe zostały umieszczone napisy wskazujące na: nr telefonu [...], który należy do przedsiębiorcy wykonującego usługi transportowe osób. Przepis lp. 2.9. ust. 2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewiduje możliwość nałożenia kary pieniężnej za umieszczenie na pojeździe oznaczenia z nazwą przedsiębiorcy, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Z literalnego brzmienia w/w normy sankcjonującej wynika, że umieszczenie na pojeździe któregokolwiek z wymienionych powyżej informacji pozwalających zidentyfikować przedsiębiorcę jest przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że na pojeździe znajdowało się oznaczenie wskazujące na dwa numery telefonu: [...] oraz [...]. Oznaczenie to jednoznacznie wskazuje na telefon przedsiębiorcy, pod którym można dokonywać zamówień usługi przewozowej. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że na pojeździe zostały umieszczone również urządzenia techniczne z informacją dotyczącą nr telefonicznego pod którym można zamawiać usługę przewozową. Wskazane okoliczności zostały potwierdzone przez skontrolowanego kierowcę i wpisane do protokołu przesłuchania świadka.

Odnosząc się do treści odwołania organ podniósł, iż błędnie zostało przez pełnomocnika strony wskazane, że wspólnicy spółki cywilnej p. A. W. i p. A. W. powinni zostać uznani jedynie za współpracowników przy wykonywanym przez nich przewozie drogowym osób ponieważ na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej użyczali oni jedynie posiadanego przez siebie pojazdu oraz licencji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobą trzecią, (...). Spółka cywilna W. S.C. została wskazana jako przewoźnik na raporcie fiskalnym będącym dowodem wykonywanych usług przewozu osób. Podczas kontroli drogowej zostało przez kierowcę przedstawione zaświadczenie z dnia [...] stycznia 2006 r., iż może on dysponować pojazdem o nr rej [...] i wystawiać w imieniu W. S.C. faktury za wykonane przewozy osób. Z analizy zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że prawidłowo jako strona postępowania administracyjnego zostali wskazani wspólnicy spółki cywilnej p. A. W. i p. A. W.

W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego określenia wysokości nałożonej kary pieniężnej organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ pierwszej instancji ustalił, że zostały popełnione naruszenia lp. 2.9. ust. 1, lp. 2.9. ust. 2, lp. 2.9. ust. 3, lp. 1.2. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organ pierwszej instancji był zobligowany do nałożenia kary pieniężnej w oparciu o wszystkie stwierdzone naruszenia. Z uwagi jednak na regulację zawartą w w/w art. 92 ust. 2 suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty: 15.000 złotych - w odniesieniu do kontroli drogowej. Prawidłowo więc umieszczono w zaskarżonej decyzji kwoty kar pieniężnych, których suma wynosiła 23000,00 zł., ponieważ taka wysokość kary pieniężnej jest adekwatna do naruszeń stwierdzonych w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji. Z uwagi jednak na treść art. 92 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna w wysokości 23.000,00 zł. została ograniczona do wysokości 15.000,00 zł. Na podstawie przedstawionych faktów ustalonych w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonym przez organ odwoławczy zasadne jest utrzymanie zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie w mocy.

W myśl powoływanego powyżej art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 czego konsekwencją jest treść:

- lp. 2.9. ust. 1 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5000,00 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru;

- lp. 2.9. ust. 2 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5000,00 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy,

- lp. 2.9. ust. 3 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5000,00 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Wobec powyższego należało decyzję w powyższym zakresie utrzymać w mocy.

Odnosząc się do kolejnego stwierdzonego naruszenia i mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, że organ I instancji, tj. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, zgodnie z regułami określonymi w art. 77 § 1 i następne K.p.a. i nieprawidłowo stwierdził popełnienie naruszenia lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić faktów i okoliczności, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. W tym zakresie organ pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w oparciu o nieprawidłowe dane zebrane podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2006 r. W protokole kontroli w rubryce wskazującej na nr rej. skontrolowanego pojazdu został wpisany nr rej. [...]. Z treści załącznika nr 3 do protokołu kontroli, którym jest dowód rejestracyjny skontrolowanego pojazdu, wynika, że posiadał on numer rejestracyjny [...]. Ponieważ, jak ustalono na podstawie wyjaśnień uzyskanych z Urzędu W., skontrolowany pojazd został przez stronę zgłoszony do licencji, nie było podstaw do stwierdzenia wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Organ odwoławczy na podstawie przedstawionych okoliczności za zasadne uznał uchylenie zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie i umorzenie postępowania w pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedsiębiorca zarzucając jej :

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowania art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 10, 77 K.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W związku ze zgłoszonymi zarzutami skarżący wniósł o :

1) na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej- p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części z powodów naruszenia prawa materialnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) na podstawie art. 61 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, przez wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nakładającej karę w wysokości 15 tysięcy zł.

W uzasadnieniu skargi powtórzono w zasadzie argumentację podniesioną w odwołaniu, rozszerzając ją (do 20 stron) przez dodanie argumentacji mającej uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz argumentacji teoretyczno-prawnej, dotyczącej m.in. rozumienia zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 K.p.a.), a w odniesieniu do zarzutów procesowych – argumentacji dotyczącej m.in. konstrukcji swobody umów na gruncie prawa cywilnego, pojęcia praworządności (materialnej i formalnej), relacji interesu publicznego i indywidualnego, zasad przeprowadzania postępowania dowodowego oraz interpretacji przepisów, różnic postępowania dowodowego w postępowaniu cywilnym i administracyjnym, a także obowiązków organu administracji wynikających z art. 10 K.p.a.

Pełnomocnik skarżącej ponownie podniósł również, że oznaczenia na pojeździe nie naruszały zakazu, gdyż nie zawierały oznaczenia przedsiębiorcy, bowiem, nazwa przedsiębiorcy jest w oczywisty sposób inna niż nazwa zamieszczona na pojeździe, a wskazany numer nie jest numerem telefonu do przedsiębiorcy. Oznaczenie na samochodzie nie jest nazwą przedsiębiorcy w rozumieniu kodeksu cywilnego, a nr tel. [...] nie jest telefonem do przedsiębiorcy. Nazwą przedsiębiorcy w przedmiotowej sprawie jest A. W., A. W., gdyż stosownie do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przedsiębiorcami są wspólnicy spółki cywilnej, a nie spółka cywilna.

W odpowiedź na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Podtrzymując na użytek odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego starannie dokonano ustaleń faktycznych i stosownie do tego zastosowano obowiązujące przepisy. Odzwierciedleniem tego jest uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, w którym stan faktyczny i prawny szczegółowo został wyartykułowany. Zważywszy na treść zarzutów, argumentacja przedstawiona w decyzji organu odwoławczego pozostaje aktualna dla potrzeb niniejszej odpowiedzi na skargę.

Wobec faktu, że strona nie wykazała istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji organ uznał za nieuzasadniony, a stąd podlegający oddaleniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r., którą nałożono na skarżących: A. W., A. W. wspólnicy s.c. W., z siedzibą w [...], karę pieniężną w kwocie: 15 000,00 zł.

W ocenie Sądu kontrola i przeprowadzone postępowanie wykazały bez żadnej wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, są wspólnicy w/w spółki cywilnej – adresat zaskarżonej decyzji. Umowa, na którą przedsiębiorca się powołuje, mająca charakter umowy nienazwanej, z pewnymi cechami umowy agencyjnej, z kierującym pojazdem, nie przekreśla faktu, iż prowadzili oni działalność gospodarczą samodzielnie, a kierowca działał na ich rzecz.

Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał, że w dniu kontroli, tj. [...] sierpnia 2006 r. przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, a także umieszczania lamp i innych urządzeń technicznych, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym.

Oczyszczając przedpole należy przede wszystkim zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu przywołanemu przez stronę wnioskowi O. z dnia [...] września 2007 r. o zbadanie zgodności przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. W wyniku rozpatrzenia zażalenia od w/w rozstrzygnięcia Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. nie uwzględnił zażalenia w/w organizacji.

Tak więc w rozpatrywanej sprawie, mimo sugestii pełnomocnika skarżących, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Dokonując nowelizacji powołanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; szło tu wyraźnie o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy.

Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz sposób oznaczania pojazdu, wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należą ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką.

Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką.

Organy obu instancji słusznie przyjęły, iż swoboda prowadzenia działalności gospodarczej musi być w tym przypadku ograniczona, przede wszystkim z uwagi na dobro konsumenta.

Trudno zatem przyjąć za zasadną tezę skarżących jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych: po pierwsze - nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto - są zgodne z zasadą proporcjonalności. Sama zasada wolności działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (tak np. wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31).

Trudno również uznać, aby postanowienia przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy prowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Jeśli chodzi o zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP należy zauważyć, iż przyjęta przez Konstytucję RP formuła równości wobec prawa mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną i nie jest tożsama z pojęciem identyczności. Równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 5, LIBER, Warszawa 2001, s. 94 i nast.).

Mając na względzie przedstawione poglądy doktryny, jak również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, należy stwierdzić, iż podważane przez skarżących unormowania art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji RP. Negowane przez skarżących zakazy ustawowe nie łamią zasady równości, albowiem nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Niewątpliwie regulacja przyjęta w 2005 r. przez ustawodawcę traktuje jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących swoją działalność na podstawie ogólnej licencji transportowej, wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1), które w świetle tej ustawy zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zarzut skarżących, iż w wyniku zastosowania przez organy Inspekcji Transportu Drogowego i uregulowań prawnych przyjętych w drodze nowelizacji art. 18 ustawy o transporcie drogowym naruszone zostały jakiekolwiek konstytucyjne uprawnienia przedsiębiorcy, jest bezzasadny.

Nie można zgodzić się również ze skarżącymi – co już wcześniej stwierdzono - że organ nie uwzględnił, iż skarżący, prowadzący działalność gospodarczą jako wspólnicy spółki cywilnej, działając w oparciu o przepis art. 5 ust. 3 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowy, posiadając licencję na krajowy przewóz osób, powierzyli wykonywanie przewozu osobie trzeciej, wykonującej przewozy na ich rzecz.

Według Sądu, z akt sprawy wynika, iż skarżący zawarli stosowną cywilnoprawną umowę nienazwaną, zbliżoną do umowy agencyjnej, z kierowcą, na mocy której kierujący pojazdem wykonywał przewozy na ich rzecz, stosując określony klucz rozliczeń ze zleceniodawcą. Potwierdził to m.in. sposób rozliczeń, do których służył taksometr fiskalny.

Powyższe świadczy ewidentnie o tym, iż to skarżący, a nie osoba działająca na zlecenie odpowiadała za sporny przewóz okazjonalny, dopuszczając się naruszenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) b) i c) ustawy o transporcie drogowym, za które to naruszenia ustawa w art. 92 ust. 1 przewiduje karę pieniężną w wysokości wskazanej przez art. 92 ust. 4 w jej załączniku.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest niezasadny. Zauważyć trzeba, iż organ I instancji w piśmie informującym o wszczęciu postępowania administracyjnego nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżących w dniu [...] sierpnia 2006 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.9.1, 2.9.2, 2.9.3 załącznika do tej ustawy, który karami o sumie 15.000,00- zł, sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem w/w zakazów.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 K.p.a.

Zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz stosownych przepisów w unormowaniach wspólnotowych, regulujących wykonywanie transportu drogowego, jak również przepisów K.p.a., w tym w szczególności art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.