Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1507/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 51  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. i W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących A. i W. W. kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/WA 1507/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 38 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał Z. i W. S., rozbiórkę budynku gospodarczego o wymiarach 4x5,15 m i wysokości 2-2,6 m posadowionego na stopach fundamentowych 30x30 cm zagłębionych na ok. 1,0 m poniżej poziomu terenu, zadaszonego konstrukcją na belkach drewnianych opartych na słupach stalowych na działce nr [...] w K.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 17 kwietnia 2003 r. inwestorzy Z. i W. S. dokonali zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na remoncie istniejącego budynku na działce nr [...] w K. Remont miał polegać na wymianie pokrycia dachowego z eternitu na pokrycie z blachy trapezowej, oraz wymianie wrót wejściowych.

Na podstawie oświadczenia załączonego do sprawy z dnia 30 maja 2005 r. podpisanego przez mgr inż. elektr. Z. S. ustalono, że: "Wykonano sześć słupów stalowych 100x100 mm. Słupy te zostały zakotwione w stopach fundamentowych z betonu o wymiarach 30x30 cm zagłębionych na 1 m poniżej terenu. Na słupach tych zamocowano belki drewniane o wymiarach 12x18 cm. Do belek drewnianych przykręcono blachę trapezową T50 ze spadkiem 10% w kierunku wrót i dalej: "Wrota wejściowe wykonano ze sklejki wodoodpornej na konstrukcji stalowej, ściany osłonowe od strony wschodniej i południowej pozostały istniejące drewniane, ścianę osłonową od strony północnej wykonano z blachy trapezowej T8. W oparciu o oględziny z dnia 8 lipca 2003 r. ustalono, że powyższe roboty budowlane zostały zakończone.

Z analizy powyższego wynika, że inwestor rozpoczął roboty budowlane w oparciu o wymagane przepisami prawa zgłoszenie z dnia 17 kwietnia 2003 r. do Starosty [...] obejmujące remont istniejącego obiektu, jednakże w

sposób rażący wykroczył po za zakres objęty zgłoszeniem i dokonał rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego a następnie pobudował nowy obiekt budowlany z częściowym wykorzystaniem materiałów rozbiórkowych. Z dokumentu sporządzonego przez inwestora i załączonego jako dowód do sprawy bezspornie wynika, że z istniejącego obiektu pozostały tylko ściany osłonowe drewniane od strony wschodniej i południowej. A zatem, inwestor poza zakresem objętym zgłoszeniem z 17 kwietnia 2003 r. wykonał: 6 stóp betonowych, w których zakotwił 6 słupów stalowych, dokonał zamocowania belek drewnianych, wykonał wrota wejściowe ze sklejki wodoodpornej na konstrukcji stalowej oraz ścianę osłonową od strony północnej z blachy trapezowej.

Zgodnie z art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym, natomiast zgodnie z pkt. 3 powyższego przepisu ilekroć w ustawie jest mowa o budowie należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowe, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 w/w ustawy. Na wykonanie robót wykraczających poza zakres zgłoszenia do zakończenia wykonywania robót, inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę.

Organ powiatowy podkreśli jednocześnie, iż na legalizację wykonanych robót nie pozwalają obowiązujące przepisy prawa gdyż w wyniku wykonanych w warunkach samowoli budowlanej robót budowlanych powstał obiekt budowlany niezgodny z obowiązującymi warunkami, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z 12 kwietnia 2002 r. ze zm.) ujętymi w § 12. Ze wszystkich dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy bezspornie wynika usytuowanie nowopowstałego obiektu w bezpośrednim sąsiedztwie granicy miedzy posesjami, a takie usytuowanie nie jest dopuszczone zapisem dla terenu oznaczonym symbolem [...] w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] K., na którym

sytuowana jest działka nr [...] w K.

Ze względu na rozpoczęcie robót budowlanych w oparciu o istniejące w obiegu prawnym, zgłoszenie zamiaru wykonania robót remontowych nie było możliwości zastosowania przepisów art. 48 i 49b ustawy Prawo budowlane. Jednakże ze względu na wykonanie tych robót z rażącym naruszeniem warunków zgłoszenia w zakresie szeroko wykraczającym poza roboty remontowe i w sposób uniemożliwiający ich doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami prawa należało zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt. 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane po zakończeniu tych robót nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, iż w jego ocenie należy uznać za zasadny zarzut strony skarżącej dotyczący błędnej kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Jak wynika z materiału fotograficznego oraz ustaleń protokolarnych dokonanych przez inspektorów w Powiecie P. podczas przeprowadzonych wizji lokalnych, omawiany obiekt jest wiatą, a nie jak przyjął błędnie organ pierwszej instancji budynkiem gospodarczym. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez pojecie budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Mając na uwadze powyższe, obiekt o następujących cechach konstrukcyjnych: wym. 4x5,15 m i wys. 2 - 2,60 m, posadowiony na stropach fundamentowych 30x30 cm zagłębionych na ok. 1,00 m poniżej poziomu terenu, zadaszony konstrukcją na belkach drewnianych opartych na słupach stalowych nie jest budynkiem, lecz należy do przewidzianej art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane kategorii obiektów budowlanych - budowli, którymi są m.in. budowle ziemne.

Przepis art. 29 ust. I pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Nie zmienia to faktu, iż budowa w/w obiektów wymaga dokonania skutecznego zgłoszenia stosownie do przepisu art.30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż w myśl rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690 ze. zm.) przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie, w tym odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nim urządzeń budowlanych. Zatem obiekt będący wiatą nie jest budynkiem, ani budowlą spełniającą funkcję użytkową budynku w rozumieniu obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a tym samym nie mają zastosowania przepisy w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Podsumowując swe wywody organ drugiej instancji wskazał, iż organ pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w celu doprowadzenia przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i W. W., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 6, 7 i 8, 107, 124, 138 § 2 Kpa. Skarżący wnieśli o uchylenie w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podkreślili, iż całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, iż przedmiotowy budynek gospodarczy wzniesiony został w warunkach samowoli budowlanej. Materiał dowodowy wskazuje również bezspornie, iż obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania jest "budynkiem", dodatkowo określanym jako budynek gospodarczy, i wyczerpuje definicję wynikającą z art. 3 ustawy Prawo budowlane.

Wskazali, iż organ odwoławczy naruszył przepis art. 77 Kpa przeprowadzając wnioskowanie abstrahując od udowodnionych okoliczności faktycznych, co jednocześnie oznacza, że nie rozpatrzył całego posiadanego materiału dowodowego. Skarżący zwrócili uwagę na fakt, iż jakkolwiek ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie zawiera definicji słowa wiata, to jest ona zawarta w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Zgodnie z tą definicja "wiatą jest szczególny rodzaj budynku, stanowiący pomieszczenie naziemne nieobudowane ścianami ze wszystkich stron lub nawet w ogóle ścian pozbawione". Wbrew zatem twierdzeniom [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, po pierwsze, wiata jest również budynkiem, po drugie zaś: cechuje się określonymi wyróżnikami szczególnymi. Definicję zawartą w przywołanym przepisie dodatkowo potwierdzają definicje "wiaty" pochodzące ze słowników języka polskiego.

Dodatkowo jak podkreślili skarżący, [...] Wojewódzki Inspektor nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu swojej decyzji przywołuje przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym od 26 września 2005 r., a więc dużo korzystniejszym dla inwestorów, nie zaś dla daty rozpoczęcia samowoli budowlanej, tj. dla dnia 6 czerwca 2003 r.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Skarga jest zasadna, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 lipca 2007 r, nr 1234/07 została wydana z naruszeniem art. 153 Ppsa a także art. 138 § 2 Kpa.

Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd lub organ, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok Sądu Najwyższego z 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2). Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji państwowej zarówno, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w wypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99, niepubl.).

Naruszenie przez organy administracyjne postanowień komentowanego przepisu powoduje konieczność - w razie złożenia na tej podstawie skargi - uchylenia zaskarżonej decyzji. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej związania orzeczeniem sądu. Musi być konsekwentnie eliminowane przez

uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu. Bez ścisłego stosowania omawianego przepisu trudno byłoby zresztą zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. wyrok NSA z 21 października 1999 r, IV SA 1681/97 niepubl.).

W niniejszej sprawie zaistniała w/w sytuacja. Wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r. (sygn. akt VII SA/WA 867/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. Decyzja ta była decyzją wydaną w sprawie remontu istniejącego budynku gospodarczego usytuowanego na terenie działki nr ewid. [...] w K., a więc dotyczyła tej samej sprawy administracyjnej co decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd zauważył, iż zabetonowanie 6 słupów stalowych zakotwiczonych w stopach fundamentowych jest czynnością zmieniającą konstrukcję obiektu. Takie stanowisko Sądu I instancji zostało potwierdzone orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2006 r. sygn. akt II OSK 1040/05, rozpatrujący skargę kasacyjną od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, zaprezentowane w treści zaskarżonego wyroku, że zabetonowanie słupów stalowych, zamiast istniejących drewnianych w budynku gospodarczym jest czynnością zmieniającą konstrukcję obiektu. Nawet więc gdyby przyjąć jak sugeruje to skarga kasacyjna, iż roboty budowlane wykonane przez skarżących były remontem budynku gospodarczego to ponieważ obejmowały one zmiany elementów konstrukcyjnych - wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed ich rozpoczęciem."

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którego celem jest doprowadzenie w określonym terminie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami prawa lub, w braku takiejmożliwości w związku z naruszeniem istotnie odbiegającym od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach, rozbiórkę obiektu.

Stwierdzić trzeba, iż stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 51 w/w ustawy.

Wykonywanie robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust 1 Prawa budowlanego polega na wykonywaniu robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, na podstawie zgłoszenia. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dlatego też organ szczebla powiatowego mając na uwadze wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego i nie widząc możliwość doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem, zastosował tryb przewidziany w art. 51 Prawa budowlanego, nakazując rozbiórkę.

Organ odwoławczy wydając decyzję stwierdzającą, iż prowadzone przez W. i Z. S. prace przy "wiacie" nie wymagały pozwolenia na budowę, ewidentnie naruszył w/w przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kwestia bowiem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przy prowadzeniu prac w niniejszej sprawie została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał iż prace obejmowały "zmiany elementów konstrukcyjnych" a zatem "wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę przed ich rozpoczęciem."

Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż wydając zaskarżoną decyzję organ drugiej instancji naruszył przepis art. 138 Kpa. Jak wynika bowiem z treści § 2 tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jedynie w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W niniejszej sprawie nie zaistniała taka okoliczność. Organ szczebla powiatowego uzasadniając swoją decyzję, wskazał bowiem bardzo dokładnie na przesłanki, które uniemożliwiły przeprowadzenie postępowania naprawczego poprzez doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem i zmusiły organ do wydania nakazu rozbiórki.

Tym samym argumentacja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który wzywał organ szczebla powiatowego do ponownego

ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, czy zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, jest całkowicie bezpodstawna. Takie działanie organu odwoławczego stanowi bowiem naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku.

Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. II wyroku.

Orzeczenie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 powołanej wyżej ustawy.