Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 217/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par 1, art. 145 par 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust 1 pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 79 par 1 i 2, art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Anna Żak (spr.) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. Z. i M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 października 2006 r. sygn. akt II SA/Łd 485/06 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie sygn. akt. II SA/Łd 485/06 rozpoznając skargę A. S. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. ponownie rozpoznawał niniejszą sprawę po tym jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 stycznia 2005 r., II S.A./Łd 653/03 uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] marca 2003 r., umarzającą postępowanie pierwszoinstancyjne oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2002 r. odmawiającą wydania nakazu rozbiórki szopy drewnianej położonej na nieruchomości n rew. [...] w B. przy ul [...] wskazując szereg uchybień procesowych w toku postępowania administracyjnego. Podniósł m.in. że organy administracji publicznej nie wyjaśniły w toku postępowania w sposób wyczerpujący, kiedy budowa budynku gospodarczego, na potrzeby którego wzniesiono szopę, została zakończona, w szczególności, czy było to już pod rządami obecnie obowiązującego prawa budowlanego. Okoliczność ta miała, w ocenie Sądu, istotne znaczenie, gdyż skarżąca w jednym ze swoich pism podniosła zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego - prawa budowlanego z 1994 r. zamiast poprzedniej ustawy z 1974 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. umorzył postępowanie w sprawie przedmiotowej szopy drewnianej. W uzasadnieniu tej decyzji powołując się na przeprowadzone oględziny nieruchomości w dniu [...] grudnia 2005 r., przedłożoną przez państwo Z. decyzję z dnia [...] maja 2000 r., o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego, dziennik budowy Nr [...] oraz złożone przez nich oświadczenie, iż sporna szopa jest wykorzystywana jako zaplecze prowadzonej obecnie budowy budynku gospodarczego, a poprzednio jako zaplecze budowy budynku mieszkalnego, a także dokonane w dniu [...] czerwca 2003 r. zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku mieszkalnego oraz przyjęciu tegoż budynku do użytkowania przez organ w dniu [...] czerwca 2003 r. stwierdził, iż drewniana szopa jest obiektem tymczasowym, stanowiącym obecnie zaplecze budowy budynku gospodarczego. Zauważył nadto, iż nieobecna podczas wizji A. S. została zapoznana z aktami sprawy w dniu [...] grudnia 2003 r. oraz pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Po rozpatrzeniu odwołania A. S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 29 ust. 1 pkt. 24 Prawa budowlanego, wywodząc, iż pozwolenia na budowę ani zgłoszenia nie wymaga budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawienie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych. Z akt sprawy, w tym z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2005 r., wynikało, w ocenie organu odwoławczego, że sporna szopa wybudowana została jako obiekt tymczasowy dla potrzeb budynku gospodarczego i mieszkalnego. Organ stopnia podstawowego stwierdził, iż inwestorzy na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2000 r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, budowę budynku gospodarczego, przyłącza wodociągowego oraz zbiornika na ścieki z przyłączem kanalizacyjnym, wybudowali budynek mieszkalny, który w dniu [...] czerwca 2003 r. został zgłoszony do użytku. Natomiast szopa drewniana wykorzystywana jest obecnie jako zaplecze budowy budynku gospodarczego objętego powyższą decyzją. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ ustalił, iż dla realizowanej inwestycji prowadzony jest dziennik budowy a na dzień kontroli inwestorzy wykonali fundamenty budynku gospodarczego oraz fundamenty pod piwnicę. W takim stanie faktycznym sprawy brak było, zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., podstaw do wydania nakazu rozbiórki lub przesunięcia istniejącej szopy drewnianej, użytkowanej jako tymczasowy budynek pomocniczy służący budowie budynku gospodarczego. Stwierdził, iż szopa nie stanowi samowoli budowlanej, brak było więc podstaw prawnych do wydania nakazu rozbiórki, umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość należało zatem uznać za prawidłowe w świetle art. 105 kpa.

Zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., niezasadny był także zarzut skarżącej o naruszeniu art. 10 kpa oraz zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, strona skarżąca była bowiem, co wynika z akt sprawy, informowana o każdej czynności, miała prawo zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem skarżonej decyzji, zaś wskazana wyżej forma przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie naruszała zasad procedury administracyjnej.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie A. S. wniosła o jego uchylenie oraz o uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] stycznia 2006 r.

Zdaniem skarżącej, sporna szopa została wybudowana przez Z. Z. w 1979 r. przy granicy z jej działką nr [...]. Wyjaśniła, iż wyraziła zgodę na użytkowanie szopy przez 2 lata, co zostało zapisane w protokole z oględzin z dnia [...] maja 1996 r., samowolnie wybudowany budynek mieszkalny w latach 80 - tych został ukończony w 1998 r. i jest użytkowany przez Z. Z. Zaskarżonej decyzji zarzuciła nie wykonanie zaleceń zawartych w wyroku WSA w Łodzi II SA/Łd 653/03 z dnia 7 stycznia 2005 r., który uchylił poprzednie decyzje. Podała, iż złożyła skargę do WINB w Ł. w sprawie wizji nieruchomości z dnia [...] grudnia 2005 r.. Zdaniem skarżącej, należało wydać decyzję nakazującą rozbiórkę szopy. Zdaniem skarżącej nie jest prawdą co podano w zaskarżonej decyzji, iż inwestorzy wykonali fundamenty budynku gospodarczego, "bo na gruncie takich nie ma". Skarżąca podniosła, że nie godzi się na pozostawienie szopy przy granicy ogrodzenia z siatki jak dotychczas, a wyczekiwanie następne 20 lat na rozbiórkę szopy jest dla niej nie do przyjęcia. W złożonym w toku rozprawy w dniu [...] września 2006 r. piśmie A. S. dodatkowo podała, iż w sprawie organy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., a nadto nie udowodniły twierdzenia o rzekomym dalszym przeznaczeniu szopy jako obiektu tymczasowego pod kolejną budowę. Zauważyła, iż szopa stanowiła obiekt tymczasowy do budynku, który został ukończony i zgłoszony do użytkowania przez pana Z. zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. i przyjęty przez Starostwo w dniu 26 czerwca 2003 r. Z tego względu skończyła się, zdaniem A. S., rola tymczasowa szopy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględniając tę skargę stwierdził, iż organy administracji publicznej ponownie rozpoznając sprawę nie zastosowały się, wbrew przepisowi art. 153 p.p.s.a., do wszystkich wskazówek zawartych w podjętym w tej "sprawie przez WSA w Łodzi wyroku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 653/03. W niniejszej sprawie organy nie zapewniły skarżącej możliwości udziału w wyznaczonych na dzień [...] grudnia 2005 r. oględzinach nieruchomości położonej w B. przy ul. [...]. Wprawdzie wysłano do skarżącej wezwanie na wyznaczone na ten dzień oględziny, niemniej jednak wezwanie to, co potwierdza znajdujące się w aktach potwierdzenie odbioru, doręczono skarżącej dopiero w dniu 29 grudnia 2005 r., a więc po dacie wyznaczonych oględzin. Powołując treść przepisów art. 50 § 1, art. 54 § 1 pkt 5 i art. 79 § 1 k.p.a., Sąd I instancji podkreślił, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzinach przynajmniej na siedem dni przed terminem. Doręczenie skarżącej wezwania do udziału w oględzinach nieruchomości po upływie terminu na jaki tę czynność wyznaczono uniemożliwiło jej udział w czynności bez jej winy. Naruszenia tych przepisów nie może usprawiedliwić okoliczność powzięcia przez skarżącą A. S. wiadomości o oględzinach przed datą oględzin w sposób nieformalny, przypadkowy, zwłaszcza wobec zawartego w protokole oględzin z dnia [...] grudnia 2005 r. stwierdzenia, iż "Pani S. nie przybyła na wizję. Sąd I instancji podniósł, że istnieją rozbieżności między ustaleniami organu wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a materiałem dowodowym sprawy. Organ przyjął, iż sporna szopa była budowana jako obiekt tymczasowy dla budowy budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego; inwestorzy na podstawie decyzji z [...] maja 2000 r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i budowę budynku gospodarczego wybudowali budynek mieszkalny, który w dniu [...] czerwca 2003 r. został zgłoszony do użytkowania, zaś dla budowanego na podstawie tej decyzji budynku gospodarczego prowadzony jest dziennik budowy nr [...] (którego na marginesie brak w aktach), a na dzień kontroli inwestorzy wykonali fundamenty budynku gospodarczego oraz piwnicę. Z protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] grudnia 2005 r. wynika natomiast, iż "budynek został wybudowany jako zaplecze magazynowe dla budowanego budynku gospodarczego, a od 1989 r. dla budynku mieszkalnego", a "Pani Z. przedstawiła decyzję z dnia [...] maja 2000 r. Nr [...] Starosty Ł. W. na budowę budynku gospodarczego, przyłącza wodociągowego i zbiornika na ścieki rozbudowę piwnicy. Budowa budynku mieszkalnego została zakończona. Przedmiotowy budynek gospodarczy stanowi nadal zaplecze budowy w/w obiektów, realizowanych zgodnie z decyzją nr [...]". Z uzasadnienia znajdującej się w aktach kopii decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] lipca 2000 r. wynika z kolei, iż wniosek o rozbudowę budynku mieszkalnego, odbudowie budynku gospodarczego, zbiornika na ścieki został złożony w dniu [...] października 1999 r. Z uzasadnienia przedłożonej przez A. S. w dniu rozprawy decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2005 r. wynika m.in., że Burmistrz Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 1990 r. odmówił Z. Z. pozwolenia na dalszą budowę budynku ze strychem użytkowym oraz udzielił pozwolenia na dalszą budowę budynku mieszkalnego ze stropodachem na spornej działce, Kierownik Urzędu Rejonowego w S. Oddziała Zamiejscowy w B. decyzją z dnia [...] września 1992 r. udzielił M. i Z. Z. pozwolenia na wykonanie strychu użytkowego na istniejącym stanie budynku mieszkalnego na spornej nieruchomości, z kopii dokonanego przez M. i Z. Z. w dniu [...] czerwca 2003 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy wynika, iż zawiadomienie to obejmowało obiekty, na które udzielono pozwolenia na budowę decyzjami z dnia [...] września 1992 r. i z dnia [...] maja 2000 r., z kopii protokołu z dnia [...] maja 1996 r. z kolei, iż przedmiotowa szopa została wybudowana na okres budowy budynku mieszkalnego. W świetle powyższych okoliczności Sąd Wojewódzki uznał, że organy nadal nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości dla potrzeb budowy jakiego budynku sporna szopa powstała, czy budynek ten został zrealizowany i ewentualnie kiedy. Ustalenie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie, zrealizowanie bowiem budynku, dla potrzeb budowy którego powstała szopa, uzasadniałaby jej rozbiórkę. Ocenić także należało, czy funkcjonujący ponad 20 lat obiekt budowlany może posiadać przymiot tymczasowości. Tym samym w ocenie Sądu naruszono także przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a. Powołując szereg orzeczeń NSA na temat rozumienia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w świetle art.105 kpa, Sąd wskazał, że konsekwencji wskazanych naruszeń nie można w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, czy umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było uzasadnione. Sąd stwierdził także, że nie można zaakceptować poglądu organu, iż sporna szopa, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 24 prawa budowlanego, nie wymagała ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Skoro szopa została wybudowana w 1981 r., jak twierdzi inwestor, ewentualnie w 1979 r., co podnosi skarżąca, to sprawę jej legalnego wybudowania należało ocenić w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej budowy, a więc na podstawie ustawy z 1974 r., nie zaś prawa budowlanego z 1994 r. Mając na uwadze naruszenie przez organy orzekające w sprawie wskazanych przepisów procesowych Sąd uchylił obie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Z. Z. i M. Z., którzy zaskarżając wyrok w całości w oparciu o art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisu art.145 par.1 pkt.c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 kpa i art. 105 kpa oraz art.153 p.p.s.a. poprzez przyjęcie że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie autorów skargi kasacyjnej organy administracji, ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu uprzednio wydanych decyzji przez sąd administracyjny przeprowadziły postępowanie uzupełniające i w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły, że szopa drewniana obecnie wykorzystywana jest jako zaplecze budowy budynku gospodarczego, która odbywa się na podstawie załączonej do akt decyzji z dnia [...] maja 2000 r. udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego. Według tych ustaleń, szopa poprzednio była wykorzystywana do budowy budynku mieszkalnego, który został oddany do użytkowania w dniu [...] czerwca 2003 r. Ustalenia te są w pełni wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstawy do zarzucenia wydania decyzji z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, które doprowadziły do takich ustaleń, nie pozwala wbrew zapatrywaniu Sądu na stwierdzenie, że nie wykonane zostały wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w poprzednim wyroku Sądu (art. 153 p.p.s.a). Co prawda, w czasie przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2005 r. oględzinach nieruchomości położonej w B. przy ul. [...] A. S. nie brała udziału wobec nieprawidłowego doręczenia jej zawiadomienia, ale uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. O planowanych oględzinach A. S. dowiedziała się przed ich dokonaniem w sposób nieformalny, a poza tym została w dniu [...] grudnia 2005 r. zapoznana z aktami sprawy, w tym z protokołem z oględzin, została też pouczona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i nie wniosła uwag co do treści protokołu z oględzin. Okoliczności stwierdzone tym protokołem nie są okolicznościami faktycznymi, które nie są znane A. S. (jako długoletniej sąsiadce inwestorów, z którymi prowadzi liczne spory), co wynika z jej pism składanych w sprawie i oględziny nie są dowodem na okoliczności faktyczne, które są sporne (wybudowanie szopy w związku z decyzją z dnia [...] maja 2000 r., zakończeniem budowy domu mieszkalnego i rozpoczęciem budowy budynku gospodarczego) i okoliczność prawną podniesioną -bezzasadnie - w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a mianowicie, czy wybudowanie szopy wymagało zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. Uchybienie jakie miało miejsce w postępowaniu przed organami administracyjnymi, a polegające na tym że A. S. nie wzięła udziału w oględzinach wobec wadliwego zawiadomienia jej o tej czynności, nie mogło zatem mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko istotne naruszenie przepisów postępowania mogło uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a). Zachodząca, zdaniem Sądu, wątpliwość co do tego, czy szopa - jeżeli została wybudowana w 1979 r. - wybudowana została legalnie, jako kwestia materialnoprawna powinna zostać wyjaśniona przez Sąd i nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji (w szczególności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., powołanego jako podstawa wydania zaskarżonego wyroku. Skarżący podnieśli, że tak jak według art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego z 1994 r., tak i stosownie do art. 28 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z § 19 oraz 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenami i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) wybudowanie szopy nie wymagało ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Nawet gdyby było inaczej, to trudno byłoby przyjąć, że podlega rozbiórce szopa wybudowana bez zgłoszenia lub pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy obecnie taka sama szopa może zostać wybudowana legalnie bez zgłoszenia lub pozwolenia na budowę i zachodzą okoliczności uzasadniające jej wybudowanie (jako zaplecza budowy budynku gospodarczego budowanego na podstawie zezwolenia na budowę). Jeżeli w miejsce rozebranej szopy inwestor już następnego dnia mógłby legalnie wybudować taką samą szopę, nakazanie rozbiórki szopy kłóciłoby się ze zdrowym rozsądkiem. Wywody uzasadnienia zaskarżonego wyroku co do istoty umorzenia postępowania administracyjnego i stwierdzenia, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy postępowanie nie mogło zostać umorzone lecz sprawa powinna zostać załatwiona przez wydanie decyzji rozstrzygającej ją co do istoty są bezprzedmiotowe. Organy administracji stwierdziły brak okoliczności uzasadniających wydanie rozstrzygnięcia pozytywnego w niniejszej sprawie i zgodnie z utrwaloną praktyką na podstawie art. 105 k.p.a. umorzyły postępowanie. Wydając zaskarżony wyrok Sąd zdaje się nie dostrzegać, że sprawa jest wynikiem nabrzmiałego konfliktu między sąsiadami i wykorzystywania przez A. S. wszelkich środków, które konflikt ten podtrzymują. Zaskarżony wyrok, zamiast przyczyniać się do jego wygaszenia, bez dostatecznych podstaw prawnych do kwestionowania legalności wydanych w sprawie decyzji administracyjnych i ich uchylenia, powoduje jedynie jego podtrzymanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. To zaś oznacza, że jest związany podstawami kasacyjnymi zawartymi w skardze, a z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania sądowego. Stwierdziwszy w niniejszej sprawie brak takich okoliczności, Sąd przeszedł do oceny podstaw kasacyjnych przywołanych przez skarżącą.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji wydany na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, str. 305-306). Wobec tego uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o komentowany przepis następuje wtedy, gdy naruszono przepisy procesowe, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia. Obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest więc nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszenia prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo zastosował art.145 par.1 pkt.1 lit.c powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przede wszystkim zgodzić się należy z oceną Sądu I instancji, iż organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, czym naruszono przepisy art. 7 i 77 kpa, a w rezultacie tym samym nie mogły uznać, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego w trybie art.105 kpa wobec jego bezprzedmiotowości.

Najważniejszą okolicznością, którą w sprawie należy wyjaśnić w pierwszej kolejności - i co Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - to konieczność oceny legalności wybudowania przedmiotowej szopy według przepisów obowiązujących w dacie jej wzniesienia. Wadliwe zresztą, jak to trafnie wykazał Sąd I instancji, ustalenia organów nadzoru budowlanego w przedmiocie dla potrzeb budowy jakiego obiektu budowlanego szopa została wzniesiona i czy w związku z tym stanowi ona w świetle art. 29 ust.1 pkt.10 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, są o tyle nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy, o ile organy nie wyjaśnią w sposób nie budzący wątpliwości kiedy ten obiekt został wzniesiony. Jeśli bowiem został on wybudowany w roku 1979 lub 1981, to jego legalność należy skontrolować w świetle przepisów prawa budowlanego z 1974r. i w zależności od wyników tej oceny podjąć rozstrzygnięcie. W tym zakresie jak trafnie wskazał to Sąd I instancji sprawa nie została wyjaśniona przez orzekające organy administracji publicznej.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi stwierdzić należy, że aby rozważać zagadnienia materialnoprawne przy dokonywaniu oceny zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji musiałby najpierw dojść do przekonania, że w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny. Tylko w takim wypadku mógłby przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ przepis prawa materialnego. W niniejszej sprawie jak wyżej wskazano Sąd I instancji trafnie uznał, że stan faktyczny sprawy nie został w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśniony, co nie dawało podstaw do rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest rzeczą Sądu administracyjnego dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawie, czy sporny obiekt wzniesiono pod rządami Prawa budowlanego z 1974 r. czy pod rządami Prawa budowlanego z 1994 r. i jaki jest charakter tego obiektu. Podstawą orzekania Sądu I instancji jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w toku całego postępowania administracyjnego. Zadaniem Sądu administracyjnego jest dokonywanie oceny działalności organów administracji publicznej, a nie ich zastępowanie i rozstrzyganie sprawy. Wobec tego zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie są chybione.

Zgodzić się także należy z poglądem Sądu I instancji, że organy administracyjne naruszyły treść art.153 p.p.s.a, ponieważ mimo wyraźnego wytknięcia organom administracji publicznej uchybienia w postaci naruszenia art. 79 kpa, ponownie prowadząc postępowania nie zapewniły skarżącej udziału w przeprowadzanym dowodzie z oględzin nieruchomości naruszając zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania administracyjnego. Jest to wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej istotne naruszenie przepisów procedury administracyjnej mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 79 § 1 i § 2 k.p.a.: strona winna być zawiadomiona o terminie i miejscu przeprowadzanych dowodów z przesłuchania świadków i biegłych, a także oględzin. Ma ona bowiem prawo zadawać pytania świadkom, stronom, biegłym oraz składać stosowne wyjaśnienia (§ 2). Bez względu na czy dowód ten przyczyni się do wyjaśnienia okoliczności sprawy czy też nie – jeśli został dopuszczony w sprawie, obowiązkiem organu jest umożliwienie stronom czynnego w nim uczestnictwa.

Dywagacje autora skargi kasacyjnej na temat potrzeby nakazywania rozbiórki szopy, jako pozostające poza prawną argumentacją nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu.

Z podniesionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.