Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 821/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 31 ust. 1,
journal: Dz.U. 2011 nr 41 poz 214
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej - tekst jednolity
article: art. 54, art. 74, art. 120, art. 121
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Agata Próchniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty z tytułu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] października 2012 r. odmówił skarżącej - I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (Strona, Spółka) stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z tytułu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.

W uzasadnieniu wskazał, że pismem z 8 grudnia 2011 r. skarżąca wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 102.860,75 zł z tytułu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 rok. Spółka powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10 i wskazała, że przedmiotowa nadpłata wynika z wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2008 r. uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] września 2003 r. w całości i określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 rok w wysokości 521.202,00 zł, czyli w kwocie o 341.691,00 zł wyższej od kwoty zadeklarowanej przez Spółkę. Strona podniosła, że z uwagi na fakt, iż postępowanie podatkowe prowadzone przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nie zakończyło się przed upływem trzech miesięcy od dnia jego wszczęcia, odsetki nie powinny być naliczane za okresy od 9 listopada 2001 r. do 23 października 2002 r. oraz od dnia 8 maja 2003 r. do 3 września 2003 r.

W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w kwocie 102.860,75 zł z tytułu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. Stwierdził, po przeanalizowaniu zgromadzonych informacji i dowodów dotyczących okoliczności prowadzenia postępowania kontrolnego w Spółce przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., że w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 54 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) dalej "O.p.", brak jest podstaw do zastosowania, na podstawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., ponieważ opóźnienie w wydaniu decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] października 2002 r. oraz z 1 września 2003 r. powstało z przyczyn niezależnych od organu. Tym samym, w ocenie organu I instancji, w sprawie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość nienaliczania odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. za okres od 9 listopada 2001 r. do 23 października 2002 r. oraz od 8 maja 2003 r. do 3 września 2003 r. a tym samym odsetki za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. zostały wpłacone w prawidłowej wysokości. W konsekwencji powyższego, zdaniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., brak jest podstaw do uznania, iż w zakresie określonym we wniosku z 8 grudnia 2011 r., część zapłaconych odsetek za zwłokę stanowi nadpłatę stosownie do art. 72 § 2 O.p., zgodnie z którym jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę, a także na podstawie art. 74 pkt 3 O.p., który stanowi, iż jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez nie zebranie całego materiału dowodowego, a w zakresie zebranego materiału poprzez pominięcie istotnych okoliczności sprawy oraz wybiórcze, dowolne i stronnicze jego rozpatrzenie,

- art. 180 § 1 O.p. poprzez oddalenie wniosku Spółki o dopuszczenie dowodu z akt postępowań zakończonych wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzji z [...] października 2001 r. oraz z [...] września 2003 r., mimo iż dopiero analiza tych akt uprawniałaby do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie,

art. 209 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji, mimo iż postanowienia o odmowie uchylenia postanowień w sprawie rozliczenia dokonanych przez Spółkę wpłat nie są ostateczne, bowiem zostały zaskarżone przez Spółkę, a rozstrzygnięcie niniejszej sprawy jest uzależnione od stanowiska Dyrektora Izby Skarbowej w kwestii zaskarżonych postanowień.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] stycznia 2013 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i odmówił zwrotu nadpłaty.

W uzasadnieniu wskazał, że zasady i tryb ustalania faktu istnienia nadpłaty oraz jej wysokości nie zostały uregulowane w Ordynacji podatkowej w sposób jednolity dla wszystkich przypadków, w których nadpłata ta może powstać.

Powołał się przy tym na art. 73 § 2 pkt 1 , art. 74, art. 74 a, art. 75 § 1 O.p., i wskazał, że w związku z powołaniem się wprost w uzasadnieniu wniosku na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10, pomimo niewskazania przez Stronę podstaw prawnych żądania, organ podatkowy uznał, że Spółka wystąpiła z wnioskiem dotyczącym powstania nadpłaty w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, tj. o zwrot nadpłaty w trybie art. 74 O.p.

Wyjaśnił, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił stwierdzenia i zwrotu wnioskowanej nadpłaty, przy czym organ ten nie wskazał podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nadpłaty tj. trybu z art. 75 § 1 O.p. Natomiast w ramach odrębnych postępowań rozpatrzono wniosek "o wznowienie postępowań", których rozpatrzenie, w ocenie Strony, powinno nastąpić w pierwszej kolejności. W pierwszej kolejności należało wniosek Spółki rozpatrzyć pod kątem zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 74 O.p., czyli zbadać, czy powołany przez Spółkę wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stanowiący podstawę złożonego wniosku, w związku ze stwierdzoną w nim niezgodnością przepisu art. 31 ust. 1 u.k.s. z Konstytucją RP, ma zastosowanie do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.

Organ wyjaśnił, że skarżąca we wniosku z 8 grudnia 2011 r. wskazała, że w związku z decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2008 r., Spółka na poczet zaległości podatkowych dokonała wpłat w łącznej kwocie 876.754.68 zł, które to wpłaty zostały rozliczone przez [...] Urząd Skarbowy w W. na należność główną i odsetki. Spółka podkreśliła, iż wobec treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie powinny być naliczane odsetki w okresach prowadzonych postępowań kontrolnych, tj.

kontrolnym wszczętym w dniu 9 listopada 2001 r., zakończonym decyzją z [...] października 2002 r.,

podatkowym wszczętym 8 maja 2003 r. zakończonym decyzją z 1 września 2003 r.

Zatem w ocenie Strony rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego stanowi, iż w okresach (wskazanych przez Stronę) nie powinny być naliczane odsetki za zwłokę. Jednocześnie Strona podkreśliła, iż " Wedle obliczeń spółki odsetki naliczone z uwzględnieniem wyłączenia także tych okresów wyniosły 431.939,49 zł. a więc różnica w stosunku do odsetek naliczonych przez Urząd wynosi 102.860,75 zł i stanowi nadpłatę.

Organ uznał, iż zakres żądania Strony zawarty w przedmiotowym wniosku dotyczy trybu powstania nadpłaty w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (art. 74 pkt 3 O.p.), tj. kwoty wyliczonej przez skarżącej, z uwzględnieniem tego wyroku, nadpłaty z tytułu uiszczonych odsetek od zaległości podatkowych.

W związku z powyższym, w ocenie organu, w pierwszej kolejności należy zbadać, czy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10, I. Sp. z o. o. uprawniona była na podstawie art. 74 pkt 3 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku) do otrzymania zwrotu odsetek zapłaconych przez Nią od nieuregulowanego w terminie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., za okresy: od wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia wydania decyzji określającej to zobowiązanie, od wszczęcia postępowania podatkowego do dnia wydania decyzji określającej to zobowiązanie, czy też nie. Stosownie do art. 74 pkt 3 O.p. jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

Organ podkreślił, że taka sytuacja ma miejsce w sprawie - Spółka w złożonym wniosku, powołując się na zapadłe orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, mające w Jej ocenie istotne znaczenie dla okoliczności złożenia przedmiotowego wniosku, wskazała żądaną kwotę nadpłaty. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10 stwierdził, że art. 31 ust. 1 u.k.s., w brzmieniu nadanym ustawą ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302 - dalej: ustawa o WKS), w zakresie, w jakim wyłącza odpowiednie stosowanie art. 54 § 1 pkt 1 i 7 O.p., jest niezgodny z art. 84 w związku z art. 64 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że Trybunał Konstytucyjny rozpatrywał przepis ustawy o kontroli skarbowej wyłącznie w brzmieniu nadanym mu ustawą o WKS, a z art. 40 tej ustawy wynika, że weszła ona w życie z dniem 1 września 2003 r. Zatem od 1 września 2003 r. przepis art. 31 ust. 1 u.k.s. zmieniony ww. ustawą WKS, uzyskał brzmienie: ,W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 54 i art. 290 3 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. la". Przepis art. 54 § 1 pkt 7 O.p., który został wyłączony powyższą nowelizacją ze stosowania w postępowaniu kontrolnym, uregulowanym w ustawie o kontroli skarbowej, stanowi, że odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy organ wskazał, że Spółka zwróciła się - w związku z wyżej wskazanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego - o zwrot nadpłaty w wyliczonej przez Nią wysokości (co wynika z uzasadnienia wniosku) powstałej w wyniku stwierdzenia niekonstytucyjności art. 31 ust. 1 u.k.s., na mocy którego dokonała wpłaty odsetek za okres prowadzonego postępowania kontrolnego za 1999 r.

Organ podkreślił, że, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10 nie ma zastosowania w sprawie, bowiem przepis art. 31 ust. 1 u.k.s. w brzmieniu uznanym przez Trybunał za niekonstytucyjny nie miał w sprawie zastosowania do naliczenia odsetek od zaległego podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. W związku z tym Spółka nie była uprawniona do żądania, jak wynika z uzasadnienia wniosku, nadpłaty z tytułu uregulowanych odsetek, za okres prowadzonego postępowania na mocy art. 74 pkt 3 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył jednak, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. rozpatrując wniosek Spółki oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 54 § 1 pkt 7 w związku z art. 54 § 2 oraz art. 74 O.p. odmawiając stwierdzenia i zwrotu nadpłaty z tytułu zapłaconych odsetek za zwłokę od zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. W ocenie organu odwoławczego, pomimo, iż w tytule wniosku Spółka wniosła o stwierdzenie nadpłaty, organ I instancji prawidłowo uznał, iż zakres żądania Strony dotyczy zwrotu wnioskowanej nadpłaty i rozpatrzył go pod kątem zwrotu nadpłaty w trybie art. 74 O.p., odmawiając jej zwrotu. Tym samym zasadne jest uchylenie skarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty i orzeczenie tylko w kwestii zwrotu nadpłaty.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania i zarzuciła naruszenie:

art. 74 pkt 3 O.p. poprzez jego niezastosowanie wskutek błędnego uznania, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt SK 2/10 nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, mimo iż przepis, którego dotyczy ten wyrok został zastosowany do naliczenia odsetek od zaległego podatku za rok 1999;

art. 120 i art. 121 O.p. poprzez zaakceptowanie bezprawnych działali organu podatkowego, który zastosował niewłaściwe przepisy prawa i naliczył Spółce odsetki za okresy, w których nie powinny być naliczane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Stosownie do art. 74 pkt 3 O.p. jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

W rozpoznawanej sprawie - Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty , powołała się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10 i wskazała żądaną kwotę nadpłaty. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 18 października 2011 r. sygn. akt SK 2/10 stwierdził, że art. 31 ust. 1 u.k.s., w brzmieniu nadanym ustawą z 27 czerwca 2003 r. o WKS, w zakresie, w jakim wyłącza odpowiednie stosowanie art. 54 § 1 pkt 1 i 7 O.p., jest niezgodny z art. 84 w związku z art. 64 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego orzeczenia Trybunału skarżąca wywodzi, że organ podatkowy nieprawidłowo określił okresy naliczania odsetek za zwłokę, nie uwzględniając przerwy w ich naliczaniu za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli ta ostatnia nie została doręczona w terminie 3 miesięcy (pkt 7 art. 54 § 1 O.p.).

Zauważenia wymaga, że spór w niniejszej sprawie jest wynikiem niewłaściwego odczytania i interpretacji przez skarżącą cyt. wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Aby rozstrzygnąć kwestię sporną, czy wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego ma zastosowanie w przedmiotowej w sprawie, konieczne staje się przeanalizowanie treści art. 31 ust. 1 u.k.s. obowiązującej przed jak i po 1 września 2003 r., mając na uwadze, iż wniosek Strony dotyczy sposobu naliczenia odsetek od zobowiązania podatkowego za 1999 r.

Pierwotnie przepis ten stanowił, że w zakresie nieuregulowanym w u.k.s. "do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i przepisy o zobowiązaniach podatkowych". Po uchwaleniu Ordynacji doszło do wyodrębnienia procedury podatkowej i - na podstawie jej art. 318 pkt 2 - art. 31 u.k.s., od 1 stycznia 1998 r., otrzymał brzmienie: "W zakresie nie uregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa". Sporny przepis, przed otrzymaniem brzmienia zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny, był dwukrotnie nowelizowany i ostatecznie miał treść: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa.

Treść przepisu uznana przez Trybunał za niekonstytucyjną, została mu nadana przez ustawę o WKS. Począwszy od 1 września 2003 r., art. 31 ust. 1 u.k.s. uzyskał brzmienie: "W zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania kontrolnego stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyłączeniem art. 54 i art. 290 § 3 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 1a".

Analiza powyższych zmian wskazuje, że do 1 września 2003 r. przepisy ustawy Ordynacja podatkowa miały odpowiednie zastosowanie w prowadzonej kontroli skarbowej, również w zakresie stosowania przerw w naliczaniu odsetek (art. 54 O.p.). Dopiero po tej dacie przepis art. 31 ust. 1 u.k.s. w brzmieniu nadanym ustawą o WKS wyłączył odpowiednie stosowanie do postępowania kontrolnego prowadzonego przez organy kontroli skarbowej art. 54 O.p. Po 1 września 2003 r. nie było możliwe stosowanie jakichkolwiek przerw w naliczaniu odsetek w postępowaniach prowadzonych przez organy kontroli skarbowej i co do tej treści przepisu Trybunał wypowiedział się, że jest on niezgodny z Konstytucją. Jednakże z uwagi na związanie granicami skargi konstytucyjnej Trybunał odniósł się jedynie do art. 54 § 1 pkt 1 i 7 O.p.

Natomiast z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie postępowanie kontrolne wobec skarżącej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. zostało wszczęte 9 listopada 2001 r. i zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] października 2002 r. Natomiast postępowanie podatkowe prowadzone było od 8 maja 2003 r. i trwało do [...] września 2003 r., kiedy to Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydał decyzję określającą Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., doręczoną 3 września 2003 r.

Jednocześnie Sąd zauważa, że w ustawie zmieniającej przepis art. 31 ust. 1 u.k.s. (ustawa o WKS) nie wprowadzono przepisów intertemporalnych. Wobec ich braku, stosuje się ogólną regułę prawa międzyczasowego, tzn. zasadę tempus regit actum, zgodnie z którą do oceny skutków określonego faktu zastosowanie znajdują przepisy obowiązujące w czasie, gdy fakt ten zaszedł, a więc nawet przepisy już "nieobowiązujące" w czasie, gdy znaleźć mają zastosowanie.{zob. T. Pietrzykowski, Tempus regit tributum. Problemy intertemporalne w prawie podatkowym, [w:] J.Glumińska-Pawlic (red.), Doradca podatkowy obrońcą podatnika, Katowice 2009, s.56}.

Należy zauważyć, że w myśl art. 31 ust. 1 u.k.s. w brzmieniu obowiązującym w okresie prowadzenia wobec skarżącej postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r., w zakresie nieuregulowanym przepisami u.k.s. do postępowania kontrolnego stosowano odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Z treści postanowienia z 15 marca 2010 r. o zaliczeniu wpłaty z 10 marca 2010 r. w wysokości 70.000,00 zł wynika również, iż organ podatkowy wyłączył naliczanie odsetek za okresy, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 2 i 3 O.p. To potwierdza, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo zastosował art. 31 u.k.s. w związku z art. 54 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2003 r., a zatem zasadne było stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W., iż w sprawie nie ma zastosowania omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2011 r. Fakt, że organ podatkowy, dokonując zaliczenia wpłaty z 10 marca 2010 r., nie wyłączył naliczania odsetek za okres, o którym mowa w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. nie może być powodem twierdzenia przez skarżącą, iż "przepis art. 31 ust. 1 uoks w brzmieniu uchylonym przez Trybunał Konstytucyjny został zastosowany przez organy podatkowe i na jego podstawie nie uwzględniono przerw w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej spółki". Gdyby bowiem organ podatkowy zastosował art. 31 u.k.s. w brzmieniu zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny, wówczas w ogóle nie wyłączałby żadnych okresów z naliczania odsetek. Jak wskazano powyżej sporny przepis po zmianach, które obowiązywały od 1 września 2003 r. nie przewidywał stosowania art. 54 O.p.

Reasumując, organy podatkowy zasadnie uznał, że cytowany wyrok w ogóle nie dotyczył stanu faktycznego występującego w rozpoznawanej sprawie. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem o tym, że art. 31 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o WKS w zakresie, w jakim wyłącza odpowiednie stosowanie art. 54 § 1 pkt 1 i 7 ustawy Ordynacja podatkowa jest niezgodny z Konstytucją. Wyrok odnosił się zatem do odmiennej sytuacji faktycznej i innego stanu prawnego Postępowanie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 rok w odniesieniu do skarżącej prowadzone było bowiem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na podstawie przepisów obowiązujących przed zmianami wprowadzonymi z dniem 1 września 2003 r. przez zakwestionowaną przez Trybunał ustawę. Nie wystąpiła zatem sytuacja, że nie stosowano reguł wynikających z art. 54 § 1 O.p. Wręcz przeciwnie, w sprawie skarżącej przepisy te miały zastosowanie i brak jest podstaw do uznania, iż w zakresie określonym we wniosku z 8 grudnia 2011 r., część zapłaconych odsetek za zwłokę stanowi nadpłatę stosownie do art. 74 pkt 3 O.p., powstałą w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Dalsze więc rozważania w tej kwestii Sąd uważa za bezprzedmiotowe.

To, że treść zaskarżonej decyzji nie odpowiada oczekiwaniom strony w żaden sposób nie narusza ani zasady legalizmu (art. 120 O.p.), ani zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Okoliczność, iż strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia nie oznacza naruszenia powyższych zasad. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm ) orzekł o oddaleniu skargi.