Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 430/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 2, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 3 pkt 4 lit. a, par. 4 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3, par. 5 ust. 2, par. 30 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2018 poz 1061
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start"

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2021 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia dobry start oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. poz. 1061 ze zm.), powoływanego dalej jako: "rozporządzenie", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z [...] r., nr [...], znak: [...] o odmowie przyznania R.G. prawa do świadczenia dobry start na dziecko K.G.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że decyzją z [...] r. po rozpatrzeniu wniosku R.G. z [...] r. Prezydent Miasta Z. odmówił przyznania mu prawa do świadczenia dobry start na dziecko K.G..

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że córka małżeństwa G., będących w trakcie sprawy rozwodowej, zamieszkuje zarówno u ojca, jak i u matki. Oboje rodzice łożą na utrzymanie dziecka i sprawują nad nim opiekę. Organ nie dał wiary oświadczeniu skarżącego, że córka mieszka tylko u niego, a matkę odwiedza okazjonalnie. Zdaniem organu pierwszej instancji, oświadczeniu skarżącego przeczą ustalenia, że małoletnia posiada własne łóżko, biurko oraz odzież zarówno w miejscu zamieszkania matki, jak i ojca. Organ pierwszej instancji poddał również w wątpliwość oświadczenie skarżącego o wyłącznym sprawowaniu przez niego opieki nad K.G.. Wskazał, że to matka dziecka przedstawiła dowody poniesionych kosztów jego utrzymania. Do kontaktów w sprawach szkolnych wskazani są oboje rodzice i oboje kontaktują się z wychowawcą. Na wywiadówki przychodzi natomiast matka dziecka i to jej adres wskazany jest jako miejsce zamieszkania córki. Organ pierwszej instancji stwierdził, że wobec zbiegu prawa obojga rodziców do świadczenia dobry start na K.G., zgodnie z treścią § 30 ust. 2 rozporządzenia, świadczenie wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. W sprawie wniosek jako pierwsza złożyła matka dziecka, zatem skarżącemu, w ocenie organu, świadczenie dobry start nie przysługuje.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że to on sprawuje wyłączną opiekę nad K.G., na dowód czego załączył oświadczenia rodziców koleżanek córki, rodziny, sąsiadów oraz córki. Dodał, że K.G. stwierdziła, że jest podstępem zwabiana, szantażowana i manipulowana przez matkę, a wizyty u matki zbiegają się z wizytami pracownika MOPS-u. Wskazał również, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z córką, ponosi całkowity koszt jej utrzymania w zakresie wyżywienia, kupna leków, ubioru, szkoły i rozrywki (kino, jazda konna). Według skarżącego, decyzja jest krzywdząca dla córki.

Organ drugiej podzielając stanowisko organu pierwszej instancji podniósł, że w przypadku zbiegu prawa rodziców do świadczenia dobry start istotnym kryterium dla jego przyznania nie jest rozstrzygnięcie o władzy rodzicielskiej, ale faktyczne sprawowanie opieki nad dzieckiem, w tym rzeczywiste przebywanie dziecka u danego rodzica. Aby określić faktyczne sprawowanie opieki, należy posłużyć się kilkoma kryteriami, które pozwolą na jednoznaczne ustalenie, który z rodziców rzeczywiście tę opiekę sprawuje, takimi jak: posiadanie władzy rodzicielskiej, wspólne zamieszkiwanie i przebywanie z dzieckiem, zaspokajanie jego potrzeb bytowych, wychowawczych i emocjonalnych, wychowanie i utrzymanie. Spośród kryteriów, od których spełnienia zależy uznanie, że dana osoba, mieszcząca się w katalogu osób uprawnionych, o jakim mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia, sprawuje opiekę nad dzieckiem, znaczące miejsce zajmuje kryterium wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem, gdyż to wspólne zamieszkiwanie dziecka z małżonkiem, rodzicem lub opiekunem faktycznym, a nie pochodzenie dziecka jako element jego stanu cywilnego, determinuje przyznanie świadczenia. Beneficjentem świadczenia jest rodzic dziecka zamieszkujący wspólnie z dzieckiem, sprawujący nad nim faktyczną opiekę. Dziecko powinno pozostawać na utrzymaniu uprawnionego do świadczeń rodzica, zaś otrzymane świadczenie musi być przeznaczone na to dziecko. Na gruncie przepisów k.r.o. określone zostały elementy składające się na sprawowanie pieczy nad dzieckiem, które niewątpliwie korelują z pojęciem sprawowania faktycznej opieki nad dzieckiem, badanej na gruncie rozporządzenia, a warunkującej prawo do świadczenia dobry start. W ramach tych elementów wyróżnić należy obowiązek rodziców wychowania dziecka i kierowania nim, a także obowiązek troski o zapewnienie dziecku odpowiednich warunków egzystencji i troskę o jego bezpieczeństwo. W ocenie organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że opieka faktyczna nad małoletnią K.G. sprawowana jest przez oboje rodziców. W sprawie nie mamy do czynienia z opieką naprzemienną, określoną w przepisach art. 5821 § 4, art. 59822 oraz art. 7562 § 1 pkt 3 k.p.c. W każdym z tych uregulowań mowa jest o "orzeczeniu, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach". W materiale dowodowym sprawy brak jest orzeczenia sądu, które wskazywałoby, że opieka nad K.G. sprawowana jest przez rodziców naprzemiennie. Znajdujące się w aktach sprawy cztery wywiady środowiskowe przeprowadzone u każdego z żyjących w rozłączeniu rodziców dziecka wraz z ich oświadczeniami oraz wyjaśnieniami uzyskanymi ze szkoły, do której uczęszcza małoletnia, stanowią materiał dowodowy pozwalający na uznanie, że okoliczności sprawy zostały prawidłowo ustalone przez organ pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że K.G. i R.G. są małżeństwem w trakcie sprawy rozwodowej. Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Ł. [...] Wydział Cywilny z [...] r., sygn. akt [...] udzielono K.G. zabezpieczenia roszczenia poprzez zobowiązanie R.G. do łożenia przez czas trwania procesu na utrzymanie rodziny kwoty 1 000 zł, w tym 300 zł na rzecz K.G. i 700 zł na rzecz K.G.. Postanowieniem z [...] r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w S. Wydział [...] Cywilny zmienił określone wyżej postanowienie w ten sposób, że alimenty na rzecz K.G. obniżył do kwoty 700,00 zł. Jednocześnie udzielono K.G. zabezpieczenia poprzez powierzenie jej na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem stron i ustalono, że w tym czasie miejscem zamieszkania K.G. będzie miejsce zamieszkania jej matki. Udzielono ponadto powództwu zabezpieczenia z urzędu poprzez ograniczenie władzy rodzicielskiej stron nad K.G. na czas trwania procesu poprzez ustanowienie nad jej wykonywaniem nadzoru kuratora. W ocenie organu drugiej instancji, materiał dowodowy sprawy wskazuje, że córka małżeństwa G. zamieszkuje zarówno u ojca, jak i u matki. Oboje rodzice łożą na utrzymanie dziecka i równocześnie sprawują nad nim opiekę. Okoliczności sprawy nie potwierdzają jednocześnie prawdziwości oświadczeń R.G., zgodnie z którymi córka od 22 grudnia 2018 r. zamieszkuje tylko z nim i pozostaje na jego utrzymaniu. Organ drugiej instancji podkreślił, że nie kwestionuje faktu sprawowania przez R.G. opieki nad córką. Oświadczenia załączone przez skarżącego do odwołania potwierdzają, że K.G. przebywa pod adresem zamieszkania ojca. Nie przeczy temu również matka dziecka dodając, że nie jest jej zamiarem utrudnianie kontaktów ojca z córką. Jednakże opieka nad K.G. sprawowana jest przez oboje rodziców jednocześnie. Fakt, że również matka sprawuje opiekę nad córką potwierdza postanowienie Sądu Okręgowego w S. Wydział [...] Cywilny, wydane już po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, z [...] r., w sprawie o sygn. akt [...], zgodnie z którym na czas trwania procesu o rozwód pieczę nad małoletnim dzieckiem stron powierzono matce i ustalono, że w tym czasie miejscem zamieszkania K.G. będzie miejsce zamieszkania jej matki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję R.G. wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie świadczenia.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że córka mieszka z nim na stałe, a do matki chodzi tylko w odwiedziny, średnio co drugi dzień. Dodał, że córka nie chce mieszkać z matką, czego dowodem jest odmowa realizacji zabezpieczenia poprzez wyprowadzenia się do matki podczas próby przymusowego odebrania dziecka. Skarżący wskazał, że matka nie łoży na potrzeby córki środków uzyskiwanych z otrzymywanych świadczeń. Nie sprzeciwia się temu, by córka mieszkała z matką, jednak ona chce mieszkać tylko z nim.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

4 lutego 2021 r. organ administracji oraz skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Skarżący wskazał również, że postanowieniem z [...] r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w S. [...] Wydział Cywilny zmienił zabezpieczenie i przyznał mu na czas trwania procesu pieczę nad małoletnią córką K.G.. Od [...] r. jest więc rodzicem "pierwszoplanowym" dla małoletniej córki, a co za tym idzie to jemu winny być wypłacane świadczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.".

Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej strony zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaistniała zatem przesłanka, o jakiej mowa w art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w tym trybie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu odpowiednio w całości albo w części.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że o prawo do świadczenia dobry start na dziecko K.G. w związku z rozpoczęciem roku szkolnego 2019/2020 ubiegali się oboje rodzice: matka K.G. i ojciec R.G.. Przy czym wniosek K.G. wpłynął do organu pierwszej instancji już 9 lipca 2019 r. i pismem z 23 września 2019 r. K.G. została poinformowana o przyznaniu świadczenia (k. 47-49). Wniosek skarżącego wpłynął do organu pierwszej instancji znacznie później, bo dopiero [...] r.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia świadczenie dobry start przysługuje rodzicom. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia świadczenie dobry start przysługuje w związku z rozpoczęciem roku szkolnego do ukończenia: 1) przez dziecko lub osobę uczącą się 20. roku życia; 2) przez dziecko lub osobę uczącą się 24. roku życia – w przypadku dzieci lub osób uczących się legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności. Stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia świadczenie dobry start przysługuje także w przypadku: 1) ukończenia 20. roku życia przez dziecko lub osobę uczącą się przed rozpoczęciem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko lub osoba ucząca się kończy 20. rok życia; 2) ukończenia 24. Roku życia przez dziecko lub osobę uczącą się przed rozpoczęciem roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko lub osoba ucząca się kończy 24. rok życia – w przypadku dzieci lub osób uczących się legitymujących się orzeczeniem o niepełnosprawności.

Nie budzi wątpliwości, że przepisy rozporządzenia nie pozwalają na przyznanie prawa do świadczenia dobry start jednocześnie obojgu rodzicom, za wyjątkiem sytuacji określonej w § 5 ust. 2 rozporządzenia, w myśl którego w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia dobry start ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego świadczenia dobry start. Poza sporem jest, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła sytuacja, o której stanowi § 5 ust. 2 rozporządzenia. W wypadku, gdy brak jest orzeczenia sądu zgodnie, z którym dziecko jest pod opieką naprzemienną, zbieg uprawnień obojga rodziców do świadczeń wychowawczych reguluje § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Zgodnie z § 30 ust. 1 rozporządzenia w przypadku zbiegu prawa rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka do świadczenia dobry start, świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Przepis § 30 ust. 2 rozporządzenia natomiast stanowi, że jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie dobry start wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek. Stosownie do § 30 ust. 3 rozporządzenia w przypadku gdy po złożeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia dobry start przez rodzica, opiekuna prawnego dziecka lub opiekuna faktycznego dziecka drugi rodzic, opiekun prawny dziecka lub opiekun faktyczny dziecka złoży wniosek o ustalenie prawa do świadczenia dobry start w związku z opieką nad tym samym dzieckiem, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, ustala, kto sprawuje opiekę, i w tym celu może zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769 i 1985 oraz z 2018 r. poz. 650 i 700), w celu ustalenia osoby sprawującej opiekę nad dzieckiem. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, organ właściwy, o którym mowa w § 3 pkt 4 lit. a, może wystąpić do ośrodka pomocy społecznej o udzielenie informacji o okolicznościach dotyczących sprawowania opieki nad dzieckiem, jeżeli informacje te zostały ustalone w rodzinnym wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem otrzymania przez ośrodek pomocy społecznej wniosku o udzielenie informacji (§ 30 ust. 4 rozporządzenia).

W rozpoznawanej sprawie organy administracji, stosownie do § 30 ust. 3 rozporządzenia, podjęły właściwe działania w celu ustalenia kto sprawuje opiekę nad dzieckiem i wyciągnęły właściwy wniosek na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że opieka jest sprawowana przez oboje rodziców równocześnie.

Rodzinny wywiad środowiskowy został dwukrotnie przeprowadzony u każdego z rodziców małoletniej K.G. – u K.G. 20 listopada i 18 grudnia 2019 r., u skarżącego 20 listopada i 19 grudnia 2019 r. Podczas przeprowadzania wywiadów u K.G. była w jej miejscu zamieszkania małoletnia K.G.. Nie była natomiast obecna podczas wywiadów przeprowadzanych u skarżącego. Z wywiadów tych wynika, że w mieszkaniu matki K.G. ma swój pokój wyposażony w łóżko, biurko oraz komodę na ubrania. Podczas wywiadu przeprowadzanego u K.G. 18 grudnia 2019 r. K.G. oświadczyła, że przybory szkolne nosi w plecaku lub zostawia w szkole. Odzież stosowną do pory roku nosi w torbie podręcznej, którą bierze ze sobą w zależności, od tego czy przebywa u matki czy ojca. K.G. okazała paragony i potwierdzenia przelewów dotyczące zakupu wyprawki, tj. plecaka, obuwia, zeszytów, stroju gimnastycznego. Skarżący tego rodzaju dowodów nie przedłożył, chociaż twierdził, że ponosi "całkowite koszty związane z utrzymaniem córki", tj. wyjścia do kina, opłaty za telefon, dojazdy na jazdy konne, odzież, żywność, leki. Podczas wywiadu przeprowadzonego 19 grudnia 2019 r. oświadczył, że nie jest w stanie przedstawić dowodów zakupu wyprawki szkolnej. Z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 20 listopada 2019 r. u skarżącego wynika, że w pokoju małoletniej brakowało biurka, książek oraz podręczników. Według oświadczenia skarżącego, biurko miało być w renowacji, a podręczniki córka miała trzymać w szkole. Podczas wywiadu przeprowadzonego u skarżącego 19 grudnia 2019 r. pracownik socjalny stwierdził, że małoletnia posiada swój pokój, w którym znajduje się biurko, łóżko, szafa z ubraniami. W pokoju brakowało książek, podręczników szkolnych, zeszytów, przyborów piśmienniczych. Skarżący oświadczył, że książki i zeszyty córka zostawia w szkole. Podczas wywiadów środowiskowych K.G. oświadczyła, że córka zamieszkuje u niej co drugi tydzień zgodnie z jej wolą i wtedy ponosi koszty jej utrzymania. 20 listopada 2019 r. poinformowała pracownika socjalnego, że wyprawkę do szkoły zakupiła we własnym zakresie. Dokonała opłaty za komitet szkolny. Zakupiła obuwie, przybory szkolne, zeszyty. Podczas wywiadu przeprowadzonego 18 grudnia 2019 r. K.G. przedłożyła również postanowienia Sądu Okręgowego w S. z [...] r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego w Ł. z [...] r., sygn. akt [...], których przedmiotem było udzielenie zabezpieczenia roszczenia poprzez zobowiązanie skarżącego do łożenia przez czas trwania procesu na utrzymanie rodziny, tj. K.G. i małoletniej córki K.G. (akta administracyjne sprawy sygn. akt II SA/Łd 429/20 ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego). Postanowieniem z [...] r., sygn. akt [...], wydanym już wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji [...] r., Sąd Okręgowy w S. udzielił K.G. zabezpieczenia poprzez powierzenie jej na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem K.G. i ustalił, że w tym czasie miejscem zamieszkania małoletniego dziecka K.G. będzie miejsce zamieszkania jego matki K.G. (akta administracyjne sprawy sygn. akt II SA/Łd 429/20). Podczas wywiadu przeprowadzonego 19 grudnia 2019 r. skarżący oświadczył, że 10-11 grudnia 2019 r. córka nocowała u matki (akta administracyjne sprawy sygn. akt II SA/Łd 429/20).

W ocenie sądu, załączone do odwołania oświadczenia K.G., rodziców jej znajomych, sąsiadów i rodziny potwierdzają jedynie sprawowanie przez skarżącego tej opieki. Nie mogą natomiast stanowić wystarczającego dowodu, że K.G. tej opieki równocześnie z nim nie sprawowała. Należy też zwrócić uwagę, że z pisma Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w Z. wynika, że córka skarżącego ma w szkole szafkę, w której może pozostawić podręczniki. W szkole podano jako adres jej zamieszkania A 10/14 w Z., a więc adres K.G., zaś adres skarżącego, tj. ul. B 18a w Z. jako adres zameldowania. Wychowawca klasy nie miał wiedzy, z którym z rodziców zamieszkuje K.G. Nie wiedział także kto opłacił składkę na Radę Rodziców.

W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji prawidłowo przeprowadziły postępowanie. Wszechstronnie zebrały i rozważyły zebrany materiał dowodowy, zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., czemu dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, które odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji materiał dowodowy stanowił wystarczająca podstawę do stwierdzenia, że opieka była faktycznie sprawowana równocześnie przez oboje rodziców, a więc zaistniał zbieg praw do świadczenia matki i ojca dziecka. Zasadnie organy administracji stwierdziły, że w sprawie zaistniała określona w § 30 ust. 2 rozporządzenia podstawa do uznania, że świadczenie dobry start w roku szkolnym 2019/2020 należało wypłacić K.G., gdyż pierwsza złożyła wniosek. W związku z tym za prawidłowe uznać należy stanowisko organów administracji, że zachodzi podstawa do odmowy przyznania skarżącemu prawa do tego świadczenia. Podkreślić przy tym należy, że w przeciwieństwie do skarżącego, to K.G. wykazała poniesienie wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego 2019/2020. Okoliczność wydania przez Sąd Okręgowy w S. [...] r. postanowienia w sprawie sygn. akt [...] o zmianie postanowienia tego sądu z [...] r. w przedmiocie zabezpieczenia roszczenia poprzez powierzenie skarżącemu na czas trwania procesu o rozwód pieczy nad małoletnim dzieckiem K.G. i ustalenie, że w tym czasie miejscem zamieszkania będzie miejsce zamieszkania skarżącego, nie może mieć wpływu na dokonaną przez sąd administracyjnym w niniejszej sprawie ocenę zaskarżonej decyzji. Postanowienie to zostało bowiem wydane wiele miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji ([...] r.) i świadczy jedynie o tym, że stan faktyczny i prawny już po jej wydaniu mógł ulec zmianie. Sąd administracyjny, jak zaś już na wstępie wskazano, orzekając bada legalność zaskarżonej decyzji i ocenia zgodność z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Co więcej z przedłożonej przez skarżącego kopii postanowienia z [...] r. nie wynika nawet, czy postanowienie to jest prawomocne. Nadto skarżący może również złożyć wniosek o przyznanie prawa do świadczenia dobry start w związku z rozpoczęciem kolejnego roku szkolnego.

Z przytoczonych wyżej względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc