Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 577/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Dnia 19 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak Protokolant: Sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi J na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Po dokonaniu kontroli podatkowej w zakresie wykorzystania wyrobów akcyzowych , ze szczególnym uwzględnieniem przeznaczenia wyrobów od którego zależy zwolnienie od akcyzy lub stawka podatku akcyzowego u x prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą y za okres od dnia[...], organ I instancji wszczął wobec strony postępowanie w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2010 r. Stwierdzono brak dokumentów m.in. zakupu i sprzedaży paliw płynnych , w tym oleju przeznaczonego do celów opałowych , oraz oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego oraz nie złożenie miesięcznych zestawień oświadczeń. Brak dokumentacji finansowo- księgowej spowodowany był pożarem.

Decyzją z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził wobec strony powstanie obowiązku podatkowego za grudzień 2010 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazano, że brak dokumentacji dotyczącej sprzedaży paliwa opalowego był spowodowany pożarem jednak jej brak w połączeniu z nie składaniem miesięcznych oświadczeń uniemożliwia organowi przeprowadzenie kontroli wykorzystania oleju przeznaczonego do celów opałowych, do którego ustawodawca zastosował preferencyjną stawkę akcyzy. Organ wyliczył należny podatek opierając się na zebranych informacjach dotyczących sposobu składowania oleju opałowego- w cysternie, wielkości zakupu tego oleju oraz braku jego wykorzystania na potrzeby własne. Przyjął założenie, że na dzień [...]r. stan oleju przeznaczonego do celów opałowych wyniósł [...]l (pojemność cysterny, która służyła do składowania tego paliwa) i na koniec miesiąca [...]l . Następnie organ ustalił, że w miesiącu grudzień 2010r. podatnik sprzedał co najmniej [...] l oleju przeznaczonego na cele opałowe i uznał, że przyjęte założenie dotyczące stanu oleju opałowego na dzień [...]r. ([...]l) oraz na koniec miesiąca ([...]l) są najbardziej korzystne dla podatnik pod kątem określenia należnego podatku akcyzowego, bo przy takich założeniach sprzedaż w miesiącu jest najmniejsza. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił wyliczenie dotyczące sprzedaży oleju opałowego i przy obliczaniu podatku akcyzowego zastosował najniższa stawkę tego podatku (1 822,00 zł/1 000l gotowego wyrobu).

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła jej naruszenie art. 187, 122 O.P, art. 88 i 89 ustawy z dnia 8 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, naruszenie art. 122, 180, 181, 187 i 191 O.p. oraz art. 65 ustawy o podatku akcyzowym poprzez ustalenie innego niż opałowe przeznaczenie oleju opałowego oraz czynienie ustaleń niekorzystnych dla podatnika. Naruszono też art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Strona nie składała wymaganych oświadczeń ale zachowano wszelkie przesłanki dla zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Całość sprzedaży ewidencjonowano i odbierano pisemne oświadczenia o przeznaczeniu oleju na cele grzewcze. Dokumentacja ta ulegał jednak zniszczeniu – ze względu na pożar. Organ mógł odwołać się do zeznań nabywców towaru co do przeznaczenia kupowanego oleju. Mógł dokonać przesłuchania strony i jej pracowników na okoliczność sprzedaży spornego oleju.

Strona wniosła do organu II instancji o przeprowadzenie dowodu przez organ I instancji z akt postępowań prowadzonych przez Urząd Celny lub Urząd Celny na okoliczność zeznań świadków – klientów podatnika, którzy zeznawali o zakupie oleju dla celów grzewczych oraz dowodu z akt przesłuchania samej strony.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że w toku prowadzonej kontroli firmy skarżącego nie przedstawił on żądanej dokumentacji dotyczącej oświadczeń od nabywców oleju – z powodu siły wyższej ( pożar ). Straż Pożarna potwierdziła, że w dniu [...] r. doszło do pożaru pomieszczenia biurowego w budynku gospodarczym należącym do skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził, że sprzedawca wyrobów akcyzowych jest zobowiązany zgodnie z art. 89 ust. 5 pkt. 1 i 2 u.p.a. do uzyskania od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone do celów opalowych lub będą sprzedane do celów opałowych z zastosowaniem preferencyjne stawki podatkowej. Oświadczenia muszą spełniać precyzyjne wymagania formalne z art. 89 ust. 1, ust. 7 i ust. 8 u.p.a.

Podatnik sporządza i przekazuje je organowi celnemu do dnia 25 miesiąca następującego po miesiącu wskazanym w ust. 5. Miesięczne zestawienie winno zawierać obligatoryjne elementy wskazane w art. 89 ust. 15 pkt. 1 u.p.a. Niespełnienie tych wymagań oznacza konieczność zastosowania podwyższonych stawek akcyzowych – art. 89 ust. 16 u.p.a.

Pożar miał miejsce w [...] r. a od tego czasu skarżący nie informował organu o niemożliwości dostarczenia dokumentacji dotyczącej miesięcznych zestawień oświadczeń nabywców. Pożar nie był winą strony, ale winna ona dochować należytej staranności przy zabezpieczeniu dokumentów istotnych dla potencjalnej kontroli skarbowej. W sprawie wykazano, że strona nie składała organowi miesięcznych zestawień wymaganych oświadczeń.

Organ wskazał też na konstytucyjność przepisu art. 89 ust. 14-15 u.p.a., co zostało stwierdzone wyrokiem TK z dnia 11.02.2014 r. sygn. P 24/12.

Zdaniem organu strona wskazywała na możliwość przesłuchania jako świadków nabywców towaru, jednak takich świadków nie wskazano w toku prowadzonego postępowania. Nie jest możliwa konwalidacja oświadczenia poprzez jego złożenie w późniejszym czasie.

W skardze do WSA w Poznaniu pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji z powodu naruszenia

- art. 121,122,123,187, 200 OP poprzez nieinformowanie strony o istotnych etapach postępowania

- niewyjaśnienia okoliczności dotyczących oleju oraz zgłoszonego pożaru

- pominięcia wielu wniosków dowodowych strony – wniosku o przesłuchanie strony i nabywców oleju oraz zbadania faktur i paragonów nabycia oleju.

- art. 180, 181, 187, 200 a, 191, 121 Op poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego w sprawie, niezbadanie okoliczności dotyczących odbierania oświadczeń od nabywców oleju itd.

- prawa materialnego – art. 89 ust. 14, 15 i 16 u.p.a. poprzez zastosowanie niepreferencyjnych stawek podatkowych mimo braku podstaw ustawowych

- przepisów prawa wspólnotowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Sąd zawiesił postępowanie do czasu wydania wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-418/14.

Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie.

Na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. pełnomocnik organu stwierdza, że wyrok TS UE nie może być zastosowany wprost do niniejszej sprawy, gdyż skarżący nie złożył w ogóle do organu zestawień oświadczeń, a ponadto postępowanie kontrolne ujawniło, że sprzedaż następowała z urządzenia zaopatrzonego w odmierzacz paliw tzw. pistolet, co uniemożliwia zastosowanie stawki preferencyjnej.

Pełnomocnik skarżącego wskazał, że w wyniku kontroli ustalono, iż sprzedaż odbywała się ze zbiornika który nie miał odmierzacza paliw, na stacji znajduje się taki zbiornik, poza ogrodzeniem. Okoliczność ta dotyczy tylko okresu [...] roku. Organy pomijały w toku postępowania wnioski skarżącego o przesłuchanie świadków, dysponowały też fakturami sprzedaży oleju, które nie były kwestionowane. Za [...] r. przedłożono organowi oświadczenia nabywców oleju opałowego i [...] z nich zostało zakwestionowanych przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z powszechnie obowiązującym prawem.

Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji winna zostać przeprowadzona w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Ocena legalności wydanych w postępowaniu podatkowym decyzji wymiarowych w zakresie podatku akcyzowego dokonywana jest przy tym – co do zasady - według stanu prawnego obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego i na podstawie dostarczonych Sądowi akt administracyjnych sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy o podatku akcyzowym, które były podstawą prawną decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2010 r., ponieważ do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy zastosowano przepisy prawa materialnego, których treść została należycie odczytana.

Wskazać należy w tym miejscu, że przepisy ustaw podatkowych należą do szczególnej dziedziny prawa charakteryzującej się specjalnymi wymogami konstytucyjnymi co do ich treści określonymi w art. 217 Konstytucji RP. W dziedzinie prawa podatkowego szczególne znaczenie ma stanowienie przepisów o jednoznacznej i precyzyjnej treści bowiem określają one przedmiot obowiązków wobec państwa. Przez precyzyjność treści regulacji prawnej należy rozumieć formułowanie przepisów w taki sposób aby zapewniały dostateczny stopień precyzji w ustalaniu ich znaczenia i skutków prawnych. Nie należy też zapominać, że w zakresie rozwiązań podatkowych, a zwłaszcza kształtowania pewnych preferencji, ustawodawca ma większą swobodę regulacji. Jest bowiem uprawniony do realizacji, przez stanowienie prawa, określonych celów politycznych, społecznych bądź gospodarczych. Z uzasadnienia projektu ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. wynika, że w celu zapewnienia właściwej kontroli w zakresie obrotu wyrobami energetycznymi, korzystającymi z preferencyjnych stawek akcyzy, ze względu na przeznaczenie do celów opałowych, wprowadza się regulację nakładającą na sprzedawcę oleju opałowego obowiązki związane z odebraniem, przechowywaniem i udostępnieniem do kontroli oświadczeń nabywcy o przeznaczeniu wyrobów, uprawniającym do zastosowania obniżonej stawki akcyzy oraz sporządzeniem i przesłaniem we właściwym terminie, miesięcznego zestawienia takich oświadczeń – zob. wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r. I GSK 1510/14, cbois.nsa.gov.pl.

W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził , że obniżona stawka na olej opałowy dla celów grzewczych jest stawką warunkową, bowiem uzależnioną od zużycia oleju opałowego na te właśnie cele. Przeznaczenie oleju uzasadniające zastosowanie stawki podatku akcyzowego niższej, niż stawki dla oleju zużywanego na cele napędowe, dokumentują oświadczenia nabywców, do których pozyskiwania zobowiązany był i jest przy każdej tego rodzaju transakcji sprzedający olej podatnik korzystający ze stawki obniżonej. Założeniem prawodawcy jest to, aby składane przez nabywców oświadczenia mogły dowieść, w razie kontroli, zasadności sprzedania oleju opałowego ze stawką właściwą dla przeznaczenia i wykorzystania tego oleju na cele, dla których stawka została określona. Nie może też być wątpliwości, że z uwagi na konstrukcję podatku akcyzowego dla olejów opałowych przeznaczonych na cele opałowe, oświadczenia mają dokumentować transakcje realne, tak co do nabywcy i towaru, jak co do jego przeznaczenia.

NSA podkreślił, że odmienny pogląd prowadziłby do niedającego się pogodzić z zasadami racjonalnego rozumowania stanu, w którym prawdziwe przeznaczenie towaru korzystającego z obniżonej stawki podatku akcyzowego byłoby w istocie rzeczy obojętne (v. wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 1458/10, wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 293/10; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane, jakie muszą zawierać oświadczenia, pełnią określoną funkcję. Mają mianowicie na celu umożliwienie kontroli prawdziwości oświadczeń i rzeczywistego przeznaczenia (użycia) wyrobów. Z tego też względu brak oświadczeń lub oświadczenia, które nie zawierają elementów koniecznych, to jest danych umożliwiających identyfikację nabywcy, miejsca jego zamieszkania, typu i usytuowania urządzenia grzewczego, daty jego nabycia, czy potwierdzającego transakcję podpisu nabywcy, nie mogą dokumentować transakcji sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe, a zatem transakcje takie nie mogą korzystać z niższej stawki podatku akcyzowego.

Skutkiem przyjęcia poglądu, że jedynie oświadczenia poprawne pod względem materialnym i formalnym uprawniają do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, jest to, że oświadczenia te muszą być złożone sprzedawcy w dniu nabycia oleju opałowego na cele opałowe, a więc w chwili powstania obowiązku podatkowego - wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r. I GSK 1510/14, cbois.nsa.gov.pl.

W sytuacji, gdy okolicznością istotną dla oceny zasadności zastosowania obniżonej stawki podatkowej, która wymagała ustalenia w rozpoznawanej sprawie jest to, czy sprzedawca posiadał stosowne oświadczenie nabywcy wyrobów, to za oczywiste uznać należało, że obowiązek organu kontrolującego zasadność zastosowania obniżonej stawki sprowadzał się do ustalenia, czy sprzedawca odebrał od nabywcy oświadczenia, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe, jak i czy oświadczenie te spełnia prawem przewidziane wymogi. Ustalenie, że strona bądź w ogóle nie dysponuje takim oświadczeniem, bądź też, że oświadczenie to nie zawiera wymaganych prawem rzetelnych danych, oznacza z kolei, że organ wypełnił ciążący na nim obowiązek podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia poprzez określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości - wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r. I GSK 1510/14, cbois.nsa.gov.pl.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy przeprowadziły postępowanie podatkowe, którego celem było określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym powstałego z tytułu sprzedaży przez podatnika oleju opałowego. W ramach tego postępowania Dyrektor Izby Celnej ustalił, że podatnik dokonał sprzedaży oleju opałowego na cele opałowe nie dysponując oświadczeniami od nabywców, jak również nie sporządzając miesięcznych zestawień oświadczeń przekazywanych do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano sprzedaży oleju opałowego. Ustalono ponadto, że to na skutek pożaru skarżący nie dysponował oświadczeniami odbieranymi od nabywców oleju w dacie dokonywania kontroli.

Skład orzekający w tej sprawie podziela najnowsze zapatrywania orzecznicze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że celem jakiemu służy składanie oświadczeń o przeznaczeniu oleju opałowego na cele opałowe nie jest samo zachowanie rygorów formalnych oświadczeń, lecz zapewnienie bezpieczeństwa obrotu (zapobieżenie oszustwom podatkowym) i równocześnie właściwego korzystania z preferencji podatkowych - wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2016 r. I GSK 1510/14, cbois.nsa.gov.pl.

Zmianę dotychczasowej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego wnikliwie i obszernie uzasadnił skład orzekający w sprawie o sygn. akt I GSK 1268/14 w wyroku z 6 lipca 2016 r.

Wskazać należy, że skoro w przedmiotowej sprawie ostatecznie brak było oświadczeń nabywców oraz miesięcznych zestawień, to tym samym brak było jakichkolwiek możliwości przeprowadzenia kontroli wykorzystania oleju opałowego do celów opałowych. Z tego też powodu w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania wyrok TSUE z 2 czerwca 2016 r. w sprawie C-418/14: "Dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że:

- nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz

- sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości." Wyrok ten jednoznacznie stwierdza, że zastosowanie podstawowej stawki akcyzy do olejów opałowych sprzedanych do celów opałowych nie jest dopuszczalne kiedy pomimo uchybień formalnych ustalono, że olej opałowy rzeczywiście został zużyty do celów zgodnych z przeznaczeniem."

W tym miejscu wskazać należy, że powyższy wyrok ma odniesienie do sytuacji, gdy podatnik dokonał miesięcznego zestawienia oświadczeń po terminie ale dysponuje oświadczeniami od nabywców. W niniejszej sprawie był inny stan faktyczny, gdyż podatnik jako sprzedawca nie dysponował w ogóle przedmiotowymi oświadczeniami, co uniemożliwiało organowi dokonywanie ich kontroli.

Jak wynika z okoliczności sprawy pożar na posesji skarżącego miał miejsce w dniu [...] roku, a kontrola podatkowa została przeprowadzona w [...] r. W tym okresie podatnik nie podjął praktycznie żadnych kroków w celu poinformowania organów podatkowych o utracie oświadczeń na skutek pożaru, mimo ustawowego obowiązku przechowywania tego rodzaju dokumentów przez okres 5 lat (protokół z przesłuchania skarżącego, k. 41 wspólnych akt adm.).

Profesjonalni przedsiębiorcy jako podatnicy są zobowiązani do zachowania szczególnej staranności w kwestii przechowywania dokumentacji dającej podstawę do zastosowania preferencyjnych stawek podatkowych. Pożar nie wynikał z umyślnego działania strony, ale organ II instancji słusznie zauważył, że biegły sądowy badający pożar uznał za jego bezpośrednią przyczynę zwarcie instalacji elektrycznej, co miało wynikać z pozostawienia włączonego urządzenia grzewczego typu [...]. W toku oględzin ustalono, że jeden z bezpieczników topikowych był naprawiany sposobem gospodarczym, drutem , co mogło mieć wpływ na nieprawidłowe działanie instalacji elektrycznej i jej nadmierne przegrzewanie. Wpływ na zakres pożaru miału składowane zapalniczki do papierosów w ilości kilkuset sztuk, które spowodowały eksplozję uszkadzającą ścianę działową (zob. opinia biegłego sądowego, k. 249 i dalsze akt adm.).

Wskazać należy ponadto, że po pożarze skarżący nie dochował wymogu poinformowania organu o utracie oświadczeń (zob. k. 43 wspólnych akt administracyjnych). Co bardzo istotne skarżący wskazał też jednoznacznie, że po utracie dokumentów nie starał się odtworzyć zdarzenia gospodarcze czyli oświadczenia, które ulegały zniszczeniu poprzez zwrócenie się do kontrahentów o wystawienie ich duplikatów ( k. 41 wspólnych akt adm.). Skarżący nie dopełnił wobec tego obowiązku zbierania oświadczeń w celu ich okazania organowi podatkowemu.

W toku trwającego postępowania pismem z dnia [...] r. skarżący wskazywał na osoby nabywające olej, ale nie przedkładał ich oświadczeń a jedynie duplikaty faktur VAT. Wskazał też, że istniały inne podmioty nabywające olej, ale bez podania ich danych osobowych ( k. 222-223 wspólnych akt adm. ).

Z tych okoliczności wynika, że w toku kontroli i późniejszego postępowania podatkowego skarżący nie przedłożył oświadczeń nabywców jako dokumentów podlegających kontroli w zakresie zasadności zastosowania obniżonej stawki podatkowej. Nadto, co zostało już wcześniej zauważone, skarżący nie wywiązywał się z obowiązku składania miesięcznych zestawień oświadczeń organowi. Tak więc nie zachował żadnych rygorów mających za cel zapewnienie bezpieczeństwa obrotu i właściwego korzystania z preferencji podatkowych. Wobec powyższych braków dokumentów, organ kontrolny nie miał możliwości przeprowadzenia kontroli w zakresie wykorzystania oleju opałowego do celów opałowych. Próba odtwarzania zdarzeń gospodarczych podjęta przez skarżącego w toku prowadzonej u niego kontroli podatkowej, poprzez wskazanie organowi danych osobowych osób dokonujących zakupu paliwa na cele opałowe i zastrzeżenie sobie w przyszłości możliwości powoływania kolejnych osób , nie może w ocenie Sadu zasługiwać na akceptację. Korzystając z preferencji podatkowej nie można żądać aby organy w trakcie kontroli podatkowej dowodziły za podatnika , że miały miejsce zdarzenia gospodarcze uprawniające do korzystania przez podatnika z preferencji podatkowych.

Wobec zaistniałej sytuacji, prawidłowo organ podatkowy zastosował podwyższoną stawkę podatkową w prawidłowej wysokości 1822,00 zł/1000 litrów wobec braku podstaw do uzyskania prawa do stawki w wysokości preferencyjnej. W przypadku bowiem niespełnienia warunków określonych w ust. 5-15, w myśl art. 89 ust.16 u.p.a., stosuje się stawkę akcyzy do napędu silników spalinowych.

Niezasadny był natomiast zarzut organu o sprzedawaniu oleju ze zbiornika z odmierzaczem paliw, albowiem z akt sprawy wynika, iż sprzedaży dokonywano z cysterny nie zaopatrzonej w takie urządzenie. Była to okoliczność niekwestionowana przez organy w toku prowadzonego postępowania. Wskazać natomiast należy, że na stacji należącej do skarżącego istniał inny zbiornik podłączony do takiego odmierzacza, co ujawniono w kontroli podatkowej. Nie sprzedawano jednak z tego zbiornika oleju stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na mocy art. 151 p.p.s.a.