Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 619/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj WSA Janusz Walawski Protokolant Joanna Ukalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., w wyniku rozpatrzenia wniosku S. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok 2007.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Raportem z dnia 5 października 2006 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, S. L. wystąpił o zwolnienie ze służby w Policji wskazując, aby to nastąpiło nie wcześniej niż z dniem 17 stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej.

W dniu 10 stycznia 2007 r. S. L. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r.

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił wymienionego ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. Organ odstąpił od uzasadnienia decyzji na podstawie art. 107 § 4 k.p.a.

Po rozpoznaniu odwołania S. L. z dnia 29 stycznia 2007 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego 5 lutego 2007 r. wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony.

Następnie S. L. w dniu 23 kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał tę decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1681/08 oddalił skargę S. L. na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 749/09 oddalił skargę kasacyjną S. L. od tego wyroku.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] października 2008 r. wydanym na podstawie art. 110 ust. 1, 2, 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 2, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859) Komendant Główny Policji przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 rok w wysokości 18/360 (osiemnaście trzysta sześćdziesiątych) jednomiesięcznego uposażenia.

W uzasadnieniu decyzji organ, przywołując treść przepisów art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, oraz § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. wskazał, iż S. L. spełnił wymogi formalne do otrzymania nagrody rocznej za 2007 rok w podanej w decyzji wysokości, ustalonej w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od 1 stycznia 2007 roku do 18 stycznia 2007 roku. Okresu od 19 stycznia 2007 roku do 15 października 2008 roku, nie można natomiast wliczyć do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie S. L. służby nie pełnił.

Od przedmiotowego rozkazu personalnego, z zachowaniem ustawowego terminu, S. L. złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa poprzez nie zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów:

art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 35, art. 36, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 oraz art. 130 § 1 i 2 k.p.a.;

art. 106 i art. 121 ust. 1 ustawy o Policji;

§ 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1994 roku w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków rodzin;

§ 6 pkt 1 w zw. z § 5 ust. 1 i 2 i § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów.

Skarżący zarzucił również naruszenie szeregu przepisów prawa, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie:

art. 130 § 1 i 2 k.p.a.;

art. 110 ust. 2 i art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji;

§ 3 ust. 1 i 2, § 4, § 5 ust. 1 i 2 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 roku w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów;

- § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z

grudnia 1994 roku w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków rodzin.

Wobec powyższego wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w części dotyczącej nieuznania prawa do uposażenia oraz innych świadczeń, w tym nagrody za okres od dnia 19 stycznia 2007 roku do dnia 15 października 2008 roku oraz niezwłoczne spowodowanie ponownego naliczenia i wypłaty należnych mu świadczeń pieniężnych.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a., postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przekazał powyższe odwołanie Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie.

Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] marca 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r.

W uzasadnieniu decyzji organ ponownie podniósł, iż zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Z kolei z ust. 2 tego artykułu wynika, że wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1.

Zgodnie natomiast z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów - okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego, dla celów obliczania nagrody rocznej, sumuje się, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy.

Organ podkreślił, iż przywołane rozporządzenie weszło w życie i obowiązuje od dnia 1 stycznia 2007 r. Skarżący w odwołaniu powołał się natomiast na przepisy w wersji już nieobowiązującej (art. 110 ust. 2 ustawy o Policji) oraz na przepisy, które nie miały do niej zastosowania (art. 106, art. 121 ust. 1, art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o Policji oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin).

Organ ponownie podkreślił, iż przyznał S. L. nagrodę roczną za rok 2007 w wysokości 18/360 (osiemnaście trzysta sześćdziesiątych) jednomiesięcznego uposażenia ustaloną w relacji do okresu służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, tj. za okres od 1 stycznia 2007 roku do 18 stycznia 2007 r. Okresu od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r., nie można natomiast wliczyć do okresu służby, od którego zależy praw do nagrody rocznej, gdyż pomimo pozostawania w stosunku służbowym, we wskazanym okresie S. L. służby nie pełnił. Dlatego też brak było podstaw do przyznania nagrody rocznej za 2007 rok w wyższej niż przyznana wysokości.

Organ zaznaczył, iż na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. stwierdzono nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. i w konsekwencji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r. uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby w Policji na dzień 15 października 2008 roku, w pozostałym zakresie utrzymał natomiast w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący faktycznie zaprzestał zatem pełnienia służby w Policji z dniem 19 stycznia 2007 r. i nie pełnił jej do dnia zwolnienia, tj. 15 października 2008 r..

Zgodnie natomiast z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo pozostawanie w stosunku służbowym bez podejmowania służby nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia, co należy odnieść również do nagrody rocznej.

Organ podkreślił jednocześnie, iż pozostałe żądania zawarte w odwołaniu wykraczają poza zakres niniejszej sprawy i nie stanowią przedmiotu jej rozpoznania.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. L. zarzucił organowi naruszenie przepisów: ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, UOP, SG, PSP i uprawnionych członków ich rodzin, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a także naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego z dnia [...] października 2008 r.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji skarżący uzasadnił tym, iż Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji [...] K. Ł. nie był uprawniony do wydania decyzji w imieniu Komendanta Głównego

Policji, gdyż przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów nie dają Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawach osobowych policjantów, upoważnienia do scedowania tych kompetencji, przyznanych mu przez ustawę, na kierownika komórki organizacyjnej właściwej w sprawach osobowych.

Skarżący przedstawił w skardze obszernie chronologię zdarzeń w wyniku, których doszło ostatecznie do rozwiązania z nim stosunku służbowego z dniem 15 października 2008 r. Podkreślił, iż w zaistniałej sytuacji nie można mu zarzucić, że pomimo ciążącego na nim obowiązku, bez usprawiedliwienia, nie wykonywał nałożonych na niego obowiązków w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. Podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się wyłącznie okresów: korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego, przerw w wykonywania obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy o Policji oraz zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania. Żaden z ww. przypadków jednak go nie dotyczy, gdyż jego nieobecność w miejscu pełnienia służby wynikła z poleceń przełożonych, a ponadto jest całkowicie usprawiedliwiona faktem korzystania ze zwolnień lekarskich oraz orzeczonej od dnia 18 stycznia 2007 r. całkowitej niezdolności do służby w Policji. Tak więc za cały ten czas przysługiwało mu prawo do zwolnienia od zajęć służbowych. Skarżący podkreślił też, że zwracał się kilkakrotnie do MSWiA oraz do KGP o szczegółowe poinformowanie go o jego prawach i obowiązkach w okresie rozpoznawania odwołania oraz o umożliwienie kontynuacji służby, lecz nie uzyskał na ten temat żadnej odpowiedzi. Zarzucił też, że organ z niezrozumiałych względów ograniczył czasowy zakres decyzji jedynie do roku 2007, podczas, gdy powinna ona dotyczyć okresu od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 15 października 2008 r., tj. do daty zwolnienia ze służby określonej w decyzji ostatecznej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została przez organ administracji publicznej w imieniu którego działał

upoważniony w trybie art. 268a k.p.a. pracownik, tj. Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia KGP. Decyzja ta dotyczy ustalenia wysokości nagrody rocznej za 2007 r. Zgodnie zaś z przepisami ustawy o Policji nagroda roczna należy się za okresy wykonywania czynności służbowych oraz za okresy usprawiedliwionego ich niewykonywania enumeratywnie wymienione w art. 121 tej ustawy. Skarżący w okresie od dnia 19 stycznia 2007 r. do końca 2007 r. nie wykonywał natomiast zadań służbowych, nie zachodziły też okoliczności, o których mowa w art. 121 ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga S. L. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] października 2008 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była wyłącznie legalność decyzji, której rozstrzygniecie dotyczyło przyznania skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2007 r. Sąd nie mógł natomiast w ramach niniejszej sprawy rozstrzygać w kwestii innych świadczeń, których skarżący domaga się od organów Policji za okres od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieważności decyzji z powodu podpisania jej przez osobę nieuprawnioną należy wskazać, iż stosownie do treści art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Przepis ten jest podstawą udzielania przez organ administracji publicznej upoważnień konkretnym, podległym mu pracownikom. Upoważnienie udzielone na podstawie art. 268a k.p.a. wywiera ten skutek, że zmienia się osoba wykonująca kompetencje organu w zakresie podejmowania czynności w prawnych formach działania administracji publicznej.

Przepis ten umożliwia zatem temu, kto piastuje funkcję organu administracji, jest "nosicielem, dzierżycielem kompetencji" organu administracji publicznej, sprawne i płynne wywiązywanie się z szerokiego zakresu zadań nałożonych obowiązujących prawem (vide: Janusz Niczyporuk Dekoncentracja Administracji Publicznej, Wyd. UMCS, Lublin 2006 r. str. 113-116). Złożenie przez pracownika oświadczenia woli "z upoważnienia" należy zatem traktować jako oświadczenie woli organu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję, jak również poprzedzający ją rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2008 r. w sprawie przyznania prawa do nagrody rocznej za rok 2007 podpisał z upoważnienia Komendanta Głównego Policji Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji [...] K. L. składając na tych decyzjach swój podpis, który opatrzony został stosowną informacją, że działa on z upoważnienia Komendanta Głównego Policji. Powyższe wskazywało jednoznacznie, że kompetencja Komendanta Głównego Policji realizowana jest przez upoważnionego pracownika działającego w imieniu organu. Przepis art. 268a k.p.a. wymaga dla ważności upoważnienia zachowania formy pisemnej. W rozpatrywanej sprawie takiej formie uczyniono zadość, bowiem upoważnienie Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji [...] K. L. do podejmowania decyzji oraz wykonywania określonych czynności w imieniu Komendanta Głównego Policji w zakresie spraw osobowych policjantów, m. in. w sprawach dotyczących ustalania uprawnień do nagrody rocznej, udzielone zostało decyzjami Komendanta Głównego Policji nr 454 z dnia 11 lipca 2008 r. oraz nr 671 z dnia 23 października 2008 r.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż skarżący S. L. rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], został zwolniony ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r. w oparciu o art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, na skutek wniesionego przez S. L. odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny.

W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność powyższej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu S. L. terminu do wniesienia odwołania, w dniu [...] września 2008 r. wydał kolejną decyzję, którą uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień 15 października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, że w okresie od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. S. L. faktycznie nie pełnił służby w Policji, pobierał w tym okresie świadczenie emerytalne.

Przepisy art. 110 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) stanowią, że policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości jednomiesięcznego uposażenia. Wysokość nagrody rocznej ustala się w relacji do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1.

Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że policjantowi przysługuje nagroda roczna za okres służby faktycznie pełnionej w danym roku kalendarzowym, z wyłączeniem okresów niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż choroba, urlop, zwolnienie od zajęć służbowych oraz pozostawanie bez przydziału służbowego (art. 121 ust. 1).

Okresy niewykonywania zadań służbowych z innych przyczyn niż wymienione w art. 121 ust. 1 nie podlegają zatem wliczeniu do okresu służby "pełnionej", za którą przysługuje nagroda.

Potwierdzeniem powyższej regulacji ustawowej, że nagroda roczna przysługuje za okres służby pełnionej w danym roku kalendarzowym, jest treść przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859), który stanowi, że do okresu służby dla celów obliczania nagrody rocznej nie wlicza się okresów:

1) korzystania z urlopu bezpłatnego lub wychowawczego;

2) przerw w wykonywaniu obowiązków służbowych, za które policjant nie zachował prawa do uposażenia, wymienionych w art. 126 ust. 1-3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji;

3) zawieszenia w czynnościach służbowych albo tymczasowego aresztowania.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że przyczyną niewykonywania przez niego obowiązków służbowych po dniu 18 stycznia 2007 r. była jego choroba oraz orzeczona całkowita niezdolność do służby, która uzasadniała zwolnienie go od zajęć służbowych.

Zaprzestanie wykonywania przez S. L. obowiązków służbowych od dnia 19 stycznia 2007 r. było następstwem zwolnienia go ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r., na jego wniosek, przez Komendanta Głównego Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r., który został wydany na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydanej w postępowaniu odwoławczym. W obrocie prawnym pozostała zatem decyzja pierwszoinstancyjna Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. o zwolnieniu S. L. ze służby z dniem 18 stycznia 2007 r.

Skoro, zatem nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego powyższego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji o zwolnieniu S. L. ze służby w Policji, nie było podstaw do tego, aby organ przywrócił go do służby w oparciu o przepis art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozpoznając ponownie odwołanie skarżącego był jednocześnie zobligowany zmienić ustaloną w decyzji pierwszoinstancyjnej datę zwolnienia ze służby, gdyż zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie tej decyzji. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia S. L. ze służby nie mógł być zatem wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie.

W świetle uregulowań art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, dla ustalenia prawa do nagrody rocznej za rok 2007, nie ma znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że od 19 stycznia 2007 r. do 15 października 2008 r. nie wykonywał faktycznie obowiązków służbowych z przyczyn od siebie niezależnych. Istotne jest to, że skarżący zaprzestał "pełnienia" służby w Policji, w rozumieniu art. 110 ustawy o Policji, z dniem 18 stycznia 2007 r. Skarżący za 2007 r. nabył zatem prawo do nagrody rocznej tylko za okres służby faktycznie pełnionej od 1 stycznia do 18 stycznia 2007 r.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] października 2008 r. odpowiadają prawu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.