Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2072/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. G., K. G. i M. G. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 2072/16

UZASADNIENIE

D. G., M. G. i K. G. pismem z [...] sierpnia 2016r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016r. (znak: [...]) o stwierdzeniu nieważności postanowienia w przedmiocie sprostowania.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] ostateczną decyzją z [...] grudnia 1994r. (znak: [...]), działając na podstawie art. 42 ustawy z 24 października 1984r. - Prawo budowlane, udzielił skarżącemu pozwolenia na użytkowanie zabudowy garażowo-magazynowej położonej przy ul. [...] w [...].

Wnioskiem z [...] stycznia 1996r. M. G. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o sprostowanie decyzji z [...] grudnia 1994r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zabudowy garażowo-magazynowej.

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z [...] stycznia 1996r. (znak: [...]) uwzględnił wniosek skarżącego i na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. dokonał sprostowania decyzji, w ten sposób, że w wersie 11-12, 15-16 i 22 na str. 1 sformułowanie "zabudowy garażowo-magazynowej na działce przy ul. [...] w [...]" zastąpił sformułowaniem : "zabudowy garażowo- gospodarczej z lakiernią proszkową położonej w [...] przy ul. [...]". W uzasadnieniu organ podał, że inwentaryzacja powykonawcza tej inwestycji obejmuje także lakiernię proszkową.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po otrzymaniu zawiadomienia Sądu Rejonowego w [...] w trybie art. 19 § 1 k.p.a. o nieprawidłowościach w postępowaniach dotyczących spornej zabudowy (niezawiadomieniu właścicieli sąsiedniej nieruchomości o wydaniu decyzji z [...] grudnia 1994r. i o postanowieniu z [...] stycznia 1996r. i w konsekwencji doprowadzeniu do legalizacji obiektów służących do prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze objętym planem pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 1996r. o sprostowaniu decyzji tego organu z [...] grudnia 1994r. o pozwoleniu na użytkowanie zabudowy garażowo-magazynowej przy ul. [...] w [...], a następnie postanowieniem z [...] maja 2016r. (znak: [...]) stwierdzi ł jego nieważność. Zdaniem organu postanowienie o sprostowaniu decyzji zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), ponieważ prowadziło do merytorycznej zmiany treści rozstrzygnięcia.

Po rozpoznaniu zażalenia D. G., K. G. i M. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z [...] lipca 2016r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o stwierdzeniu nieważności postanowienia o sprostowaniu. Organ odwoławczy podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], że nie ma podstaw do przyjęcia, że decyzja Prezydenta Miasta [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie zawierała oczywistą omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. Organ dodał, że nieprawidłowe ustalenia faktyczne nie podlegają sprostowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016r. skarżący zarzucił organowi odwoławczemu rażące naruszenie art. 113 § 1 k.p.a i stwierdzenie nieważności postanowienia o sprostowaniu decyzji pozwolenia na użytkowanie oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy i niewyjaśnienie, dlaczego organ przyjął, że na skutek sprostowania, pozwoleniem na użytkowanie objęto nowy obiekt, podczas gdy nie można mówić o nowym obiekcie, a o funkcji obiektu, którego dotyczyło pozwolenie na użytkowanie. Z tych powodów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinęli powyższe zarzuty. W szczególności podkreślili, że lakiernia proszkowa nie stanowi nowego obiektu, a jest funkcją istniejącej zabudowy garażowo-magazynowej, na użytkowanie której organ udzielił pozwolenia ostateczną decyzją z [...] grudnia 1994r. Nie można więc przyjąć, że doszło do zmiany treści decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu nieważności postanowienia dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej nie narusza prawa, a zatem skarga D. G., M. G. i K. G. jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Jest oczywiste, że sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia. Nie mogą podlegać sprostowaniu błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc: co do ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, jego kwalifikacji prawnej.

Zdaniem Sądu, określenie przez Prezydenta w decyzji z [...] grudnia 1994r. (znak: [...]) przedmiotu decyzji o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na użytkowanie - zabudowy garażowo-magazynowej położonej przy ul. [...] w [...] nie mogło być uznane za błąd pisarski ani oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. i w związku z tym nie podlegało sprostowaniu.

Z okoliczności sprawy, a zwłaszcza z sentencji i uzasadnienia decyzji [...] grudnia 1994r. wynika, że przedmiotem rozstrzygnięcia było zezwolenie na użytkowanie zabudowy garażowo - magazynowej. Decyzja wyraźnie więc określiła przedmiot rozstrzygnięcia przez wskazanie funkcji obiektu dopuszczonego do użytkowania. Nie wspominała o prowadzeniu w tej zabudowie działalności gospodarczej, w szczególności lakierni proszkowej. W funkcji garażowo- magazynowej nie mieści się oczywiście prowadzenie działalności gospodarczej w postaci lakierni. Dlatego zmiana tej decyzji polegająca na zmianie funkcji obiektu dopuszczonego do użytkowania wykracza poza sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że dokonane przez Prezydenta sprostowanie decyzji doprowadziło w istocie rzeczy do zmiany treści ostatecznej decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie. Zmiana funkcji spornego obiektu - zabudowa garażowo-magazynowa na zabudowę gospodarczą z lakiernią proszkową stanowi merytoryczną zmianę nie jest oczywistą omyłką pisarską.

Nie ulega wątpliwości, że taka merytoryczna ingerencja organu w treść decyzji dokonana na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. stanowi rażące naruszenie tego przepisu, ponieważ nie mieści się w sposób oczywisty w pojęciu oczywistej omyłki.

W związku z tym zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu.

Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.