Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SO/Go 13/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Minister Środowiska~Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono niewłaściwość WSA w Gorzowie Wielkopolskim i przekazać sprawę według właściwości do innego sądu administracyjnego.
Powołane przepisy: article: art. 59 § 1, art. 4, art. 15 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 4 września 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.M. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Regionalnym Konserwatorem Przyrody a Prezydentem Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosku J.M. o podjęcie działań ochronnych pomnika przyrody postanawia: 1. stwierdzić swą niewłaściwość do rozpoznania niniejszego wniosku, 2. przekazać sprawę do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.


UZASADNIENIE

J.M. pismem z dnia [...] września 2014r. złożył wniosek o rozpatrzenie sporu pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej.

Powołując się na przepis art. 22 § 2 w związku z § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjne (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. -dalej jako k.p.a. ) wnioskodawca zwrócił się o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Regionalnym Konserwatorem Przyrody będącym następcą prawnym Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody a Prezydentem Miasta, w zakresie nadzoru nad pomnikami przyrody.

Wyjaśnił, iż wystąpił do Regionalnego Konserwatora Przyrody o podjęcie interwencji w sprawie działań ochronnych pomnika przyrody – buk zwyczajny odmiana purpurowa, mających na celu zabezpieczenie przed atakiem grzyba hubiaka pospolitego. Organ ten na podstawie ar. 124 ust. 2 w zw. z 123 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) przekazał sprawę Prezydentowi Miasta. Wnioskodawca podkreślił, iż niejednoznaczność powołanej ustawy w konfrontacji z zapisami art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ( Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Wojewody w zakresie nadzoru nad ustanowionymi pomnikami przyrody nie pozwalają na jednoznaczne ustalenie organu właściwego do sprawowania tego nadzoru, co w konsekwencji prowadzi do niszczenia pomników przyrody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 22 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego a organami administracji rządowej rozstrzyga sąd administracyjny.

.

Prezydent miasta, w myśl art. 11 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) jest organem samorządu terytorialnego gminy, tymczasem w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy i obejmuje w szczególności sprawy ochrony środowiska i przyrody. Wójt, burmistrz, prezydent miasta jest organem wykonawczym gminy, do którego kompetencji należy zgodnie z postanowieniami art. 39 ust. 1 u.s.g. m.in. wydawanie decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Jednocześnie w myśl art. 91 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody pełni on funkcję organu ochrony przyrody. Z kolei regionalny konserwator przyrody, będący zastępcą regionalnego dyrektora ochrony środowiska występuje w charakterze organu administracji rządowej (art. 124 ust. 2 w zw. z art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Uwzględniając powyższe w przypadku zaistnienia sporu kompetencyjnego pomiędzy tymi organami, właściwym jest sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestię właściwości rzeczowej Naczelnego Sądu Administracyjnego reguluje przepis art. 15 p.p.s.a. Stosownie do § 1 pkt 4 przywołanego przepisu, Sąd ten rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4 p.p.s.a., to jest spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

W myśl zaś art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Przepis ten stanowi jednocześnie, iż postanowienie sądu w tym zakresie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazuje na wystąpienie -jego zdaniem -sporu kompetencyjnego między Regionalnym Konserwatorem Przyrody a Prezydentem Miasta.

Mając na uwadze wyżej przytoczone regulacje prawne, rozstrzygnięcie zaistniałego sporu kompetencyjnego należy do wyłącznej właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny , na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.