Wyrok NSA oz. w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 18/01
NSA oz. w Łodzi
Data orzeczenia: 2002-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: O skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, iż podejmowane przez organ czynności i rozstrzygnięcia nie są satysfakcjonujące dla skarżącego, bądź wydawane są w sposób, który może stanowić przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa.

TEZY

O skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, iż podejmowane przez organ czynności i rozstrzygnięcia nie są satysfakcjonujące dla skarżącego, bądź wydawane są w sposób, który może stanowić przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi Margeritty D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie wjazdu na posesję i prawa do parkowania - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 21 lutego 2001 r. Margeritta D. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie uzyskania wjazdu na posesję oraz swobodnego prawa do parkowania.

W uzasadnieniu podniosła między innymi, iż w dniu 26 maja 2000 r. zwróciła się z wnioskiem do Starostwa Powiatowego w P. z prośbą o pomoc "w rozstrzygnięciu kwestii, która dotyczy dobrosąsiedzkich stosunków" i braku miejsca do parkowania samochodów przed posesją, której jest współwłaścicielem, co jest wynikiem złego usytuowania budynków mieszkalnych sąsiadów - Kazimierza i Czesławy D. oraz skarżącej i jej rodziców, położonych w Dz. przy ul. S.

Budynki oraz znajdujące się w nich garaże, a także ogrodzenia usytuowane są bowiem w taki sposób, że skarżąca i jej sąsiedzi mają "bramę w bramie", zagradzają sobie wzajemnie dojazd, co rodzi konflikty.

We wniosku tym domagała się rozstrzygnięcia "kto popełnił nieprawidłowość polegającą na tym, że obecnie budynki (...) stoją "brama w bramę", czy to wina któregoś z właścicieli polegająca na wybudowaniu niezgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania, czy też plan ten był niewłaściwy?"

W przedmiotowej skardze Margeritta D. podnosi, iż złożony przez nią wniosek został przekazany do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P., który za istotę postępowania uznał sprawę ogrodzenia i w tym zakresie wydawał rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżącej postępowanie administracyjne jest przewlekłe, wykazuje wiele zaniedbań i nienależycie wykonanych zadań, a ponadto rażąco narusza prawo.

Skarżąca zarzuca między innymi, iż:

- postępowanie nabrało kierunek rozbieżny z jej oczekiwaniami, gdyż organ skupił się na sprawie ogrodzenia, podczas gdy nie posiada ona swobodnego prawa do korzystania z miejsc postojowych przed posesją oraz prawa do swobodnego wykonywania manewru wjazdu na własną posesję,

- postępowanie jest przewlekłe i nasuwa wątpliwości co do prawdy obiektywnej i bezstronności rozpatrzenia wniosku,

- nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentacji dotyczącej samowoli budowlanej ogrodzenia, co naraziło ją na koszty,

- zgłaszała uwagi dotyczące dokumentacji przedłożonej przez Sławomira D. odnośnie jego ogrodzenia, a zwłaszcza usytuowania w tym ogrodzeniu bramy wjazdowej, jak i faktu, że otwiera się ona na ulicę.

W ocenie skarżącej jedynie zlikwidowanie tejże bramy rozwiązałoby konflikt i przywróciło normalny stan.

Margeritta D. zobowiązana do przedłożenia - w związku ze skargą do NSA na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. - dowodów na wyczerpanie trybu zażaleniowego z art. 37 par. 1 Kpa, złożyła kserokopię skargi skierowanej przez nią w dniu 13 września 2000 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. "na bezczynność organu w przedmiocie uzyskania wjazdu na posesji oraz swobodnego prawa do parkowania dla osób czasowo przebywających jako goście".

Załączyła ponadto odpis odpowiedzi na tę skargę wystosowaną do Margeritty D. w dniu 10 października 2000 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w odpowiedzi na skargę Margeritty D. skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego poinformował, iż Margeritta D. i Sławomir D. zrealizowali samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. ogrodzenia od strony ulicy S. położonej w Dz. W obszernym piśmie przedstawił przebieg postępowania i podjęte przez organ działania.

Podniósł między innymi, iż postanowieniami z dnia 10 sierpnia 2000 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał zarówno skarżącej, jak i Sławomirowi D. wykonanie projektu powykonawczego architektoniczno-budowlanego wraz z inwentaryzacją geodezyjną przedmiotowych ogrodzeń w zakresie lokalizacji bram wjazdowych na teren posesji z drogi gminnej. Zostały one wydane na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 38 poz. 229 ze zm./.

Po przedłożeniu dokumentów i uzupełnieniu jej braków decyzją z dnia 11 stycznia 2001 r. Starostwo Powiatowe w P. stwierdziło zdatność do użytku ogrodzenia Kazimierza i Margeritty D. i udzieliło pozwolenia na jego użytkowanie, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił strony, iż obowiązek wynikający z postanowienia (...) z dnia 10 sierpnia 2000 r. został wykonany.

Natomiast po przedłożeniu przez Sławomira D. projektu powykonawczego zrealizowanego ogrodzenia wraz z inwentaryzacją geodezyjną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 listopada 2000 r. (...) nakazał Sławomirowi D. wykonanie określonych w projekcie powykonawczym ogrodzenia czynności celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. przebudowanie bramy od strony działki nr ewid. 195 tak, aby otwierała się tylko do wewnątrz działki oraz uzupełnienie ogrodzenia o słup skrajny przy działce nr ewid. 193 bezpośrednio przy budynku mieszkalnym sąsiada.

Decyzja ta, po rozpatrzeniu od niej odwołania Margeritty D., została utrzymana w mocy decyzją z dnia 22 stycznia 2001 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołuje się ponadto na treść pisma Urzędu Miasta i Gminy w Dz. z dnia 18 października 2000 r. (...), którym organ ten w toku prowadzonego postępowania poinformował, iż wobec braku planu szczegółowego osiedla, na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki nr 194 i 195 w Dz. przy ul. S., określającego w sposób ścisły zjazdy na posesje, mając na uwadze bezsporny okres użytkowania ww. działek, uzgadnia pozytywnie wjazdy na te działki pod warunkiem zachowania przepisów par. 18 ust. 1 i par. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U 1999 nr 15 poz. 140/.

Podniósł również, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w odpowiedzi na skargę Margeritty D. z dnia 12 września 2000 r. poinformował skarżącą, iż do Zarządu Gminy Dz. jako zarządcy drogi gminnej, którą jest ulica S., należy wydawanie zezwoleń na zjazdy z drogi, co wynika z art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./.

Margeritta D. w dodatkowo złożonym do Sądu obszernym piśmie z dnia 24 kwietnia 2001 r. zgłosiła zarzut, iż została wprowadzona w błąd przez Starostwo Powiatowe w P., które skierowało rozpoznanie jej wniosku do PINB.

Tymczasem, mimo prowadzonego postępowania, w którym brała czynny udział, nie udzielono jej odpowiedzi, czy zarówno skarżąca, jak i przebywające u niej czasowo inne osoby, posiadają prawo do swobodnego parkowania samochodu.

W piśmie przedstawiła przebieg postępowania podkreślając okoliczność, iż na wniosek sąsiadów jej ojciec - Kazimierz D. w sierpniu 2000 r. był wezwany przez policję na przesłuchanie jako sprawca wykroczenia drogowego polegającego na zaparkowaniu samochodu przed bramą wjazdową na posesję skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji zawartej w art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tejże ustawy.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności /por. T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, Wyd. II zmienione, str. 63/.

Terminy załatwienia spraw i czynności, których należy dokonać w związku z ich przekroczeniem, uregulowane są w art. 35-36 Kpa.

Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia /art. 37 par. 1 Kpa/.

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).

W przedmiotowej sprawie powyższy tryb został wyczerpany, gdyż pismem z dnia 12 września 2000 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2000 r. Margeritta D. wniosła "skargę" do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na bezczynność organu - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie "uzyskania wjazdu na posesję oraz swobodnego prawa parkowania dla osób czasowo przebywających jako goście".

Jednakże w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

Pismo Margeritty D. z dnia 26 maja 2000 r., które zainicjowało postępowanie, zwraca uwagę na trudności związane z parkowaniem samochodów przed posesją skarżącej i wjazdem na nieruchomość, spowodowaną w jej ocenie złym usytuowaniem budynków mieszkalnych ze znajdującymi się w nich garażami oraz ogrodzeniami i umiejscowionych w nich bram.

W tej sytuacji zaistniały, zdaniem Sądu, podstawy do wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., co też nastąpiło, przede wszystkim w celu sprawdzenia legalności powstania ogrodzeń od strony ulicy usytuowanych na działkach nr 194 i 195 w Dz. przy ul. S. 15 i 17, a więc należących zarówno do skarżącej, jak i sąsiada Sławomira D.

W wyniku poczynionych ustaleń organ stwierdził, iż obydwa ogrodzenia zrealizowane zostały bez wymaganego prawem zezwolenia przed 1 stycznia 1995 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 89 poz. 414 ze zm./. Dlatego też podjął czynności i rozstrzygnięcia, które w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 38 poz. 229 ze zm./ miały zmierzać do legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej.

Postanowienia i decyzje w tym przedmiocie organ wydał zarówno w stosunku do Sławomira D., jak i skarżącej, a pierwsze z nich zapadły po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu 19 lipca 2000 r., tj. w dniu 10 sierpnia 2000 r.

Postępowanie w tym zakresie wobec Margeritty D. zostało zakończone decyzją z dnia 11 stycznia 2001 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie ogrodzenia działki nr 195 w Dz. od strony ulicy S., w związku z przedłożeniem przez nią projektu powykonawczego architektoniczno-budowlanego wraz z inwentaryzacją geodezyjną i opinią techniczną.

Natomiast w stosunku do Sławomira D. organ, po przekazaniu przez niego dokumentacji określonej w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2000 r., wydał w dniu 2 listopada 2000 r. decyzję nakładającą obowiązek wykonania w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji określonych decyzją robót, między innymi polegających na przebudowaniu bramy od strony działki nr ewid. 195 /należącej do skarżącej/ tak, aby otwierała się tylko do wewnątrz działki.

Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Margerittę D., została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 22 stycznia 2001 r.

Decyzja ta nie została zaskarżona do NSA i jest ona ostateczna oraz prawomocna, a nałożony obowiązek został wykonany przez Sławomira D., co - jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 czerwca 2001 r., zostało potwierdzone protokołem z dnia 15 maja 2001 r.

Mając na uwadze przebieg prowadzonego przez organ - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. - postępowania, nie można zarzucić, iż pozostawał on w bezczynności.

Celem skargi na bezczynność jest bowiem wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań, do których nawiązuje art. 17 ustawy o NSA.

Natomiast o skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, iż podejmowane przez organ czynności i rozstrzygnięcia nie są satysfakcjonujące dla skarżącego, bądź wydawane są w sposób, który może stanowić przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa.

Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./.