Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 180/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 28, art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art. 14c par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 134 par 1 i 2, art. 146 , art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz "A" Sp. z o.o. w L. kwotę złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. "A" w L. / Spółka /w dniu 14 września 2009 r. / data wpływu do organu / wniosła o wydanie interpretacji indywidualnej.

Przedstawiła stan faktyczny, w którym prowadzi działalność gospodarczą, dokonuje i będzie nadal dokonywać zakupów kawy, herbaty, soków, wody, ciastek i tym podobnych towarów, które następnie serwowane są kontrahentom i gościom Spółki podczas negocjacji i spotkań handlowych w siedzibie Spółki. Nabywane napoje, słodycze nie są artykułami luksusowymi, co wynika z ich ceny zakupu. Występują sytuacje, w szczególności w przypadku spotkań z kontrahentami z odległych regionów kraju, iż kontrahenci są zapraszani do restauracji na posiłek stosowny do pory dnia czy inny skromny poczęstunek. Żaden z tych posiłków nie jest okazały ani wykwintny. W trakcie posiłku również są omawiane kwestie związane ze współpracą handlową pomiędzy stronami.

W przedstawionym stanie faktycznym Spółka formułowała pytania: czy wydatki ponoszone przez Spółkę na zakup wymienionych artykułów, posiłków w restauracji podczas spotkań z kontrahentami mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów jako wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i poniesione w celu osiągnięcia przychodów; czy w świetle art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych / Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – u.p.d.o.p./ wszystkie wymienione wydatki to wydatki na reprezentację i w związku z tym nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów; czy w przypadku niezaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w świetle art. 16 ust. 1 pkt 46 lit a/ u.p.d.o.p. podatek VAT zawarty w fakturach zakupu stanowi koszt uzyskania przychodów.

Zdaniem Spółki zakup kawy, herbaty, soków i słodyczy, przeznaczonych na drobny poczęstunek dla kontrahentów Spółki nie stanowi wydatków na reprezentację, bo nabywane artykuły nie są artykułami luksusowymi. Poczęstunek nie ma charakteru wystawnego, reprezentacyjnego. Jest jedynie przejawem zwykłej grzeczności, powszechnie przyjętej w stosunkach międzyludzkich, w stosunkach handlowych. W związku z tym wydatki te powinny być uznane za koszt uzyskania przychodów. Również wydatki ponoszone na zakup usług gastronomicznych w restauracjach dla kontrahentów, które nie są okazałe, wystawne są kosztem uzyskania przychodów. Wskazała stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. Nr IPPB5/423-384/09-4/JC.

Gdyby wydatki te nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 lit a/ u.p.d.o.p. podatek VAT zawarty w fakturach zakupu stanowił będzie koszt uzyskania przychodów.

2. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 8 grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – o.p. / stwierdził, że stanowisko Spółki w części dotyczącej spotkań z kontrahentami w siedzibie Spółki jest prawidłowe; w części dotyczącej spotkań z kontrahentami w restauracji jest nieprawidłowe; w części dotyczącej naliczonego podatku VAT jest prawidłowe.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Na tej podstawie prawnej uzasadniał, że decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, bądź zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, przy czym każdy wydatek, poza wyraźnie wskazanym w ustawie, wymaga indywidualnej oceny pod kątem adekwatnego związku z przychodami i racjonalności działania podmiotu. Nie każdy koszt poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów. Takimi kosztami nie mogą być wydatki enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

Wskazał art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Na tej podstawie prawnej uzasadniał, że ustawa podatkowa / u.p.d.o.p. / nie definiuje terminu "reprezentacja". Dlatego należy posłużyć się wykładnią językową. Przez reprezentację rozumie się "okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną" / Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcja prof. Stanisława Dubisza, PWN, Warszawa 2007 /. Przenosząc tę definicję na grunt ustawy podatkowej, reprezentacja to przede wszystkim każde działanie skierowane do istniejących lub potencjalnych kontrahentów podatnika lub osoby trzeciej w celu stworzenia oczekiwanego wizerunku podatnika, w celu ułatwienia zawarcia umowy lub stworzenia korzystnych warunków jej zawarcia. Wydatki na reprezentację to koszty, jakie ponosi podatnik w celu wykreowania swojego pozytywnego wizerunku, uwypuklenia swojej zasobności, profesjonalizmu. Wydatki te jednocześnie w sposób pośredni promują firmę. Pojęcie reprezentacji dotyczy kontaktów podatnika w stosunkach z innymi podmiotami i pozostaje w związku z zakresem prowadzonej przez podatnika działalności.

W przedstawionym stanie faktycznym wydatki Spółki na drobny poczęstunek / kawa, herbata, soki, woda, ciastka / podczas spotkań z kontrahentami w biurze, w siedzibie Spółki nie są wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. i mogą stanowić koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., jeśli poczęstunek nie jest wystawny, jest zwyczajowo przyjęty. Prawidłowe zaliczenie wydatku do kosztów uzyskania przychodów uwarunkowane jest wykazaniem jego celowości, związku z przychodem, prawidłowym udokumentowaniem. To na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z przychodami, bo to on wywodzi skutki prawne w postaci zmniejszenia zobowiązania podatkowego.

Ponoszone przez Spółkę wydatki w trakcie spotkań z kontrahentami w restauracjach wiążą się z kreowaniem i utrwalaniem pozytywnego wizerunku firmy. Dlatego nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Brak nadzwyczajnego charakteru tych spotkań, posiłków nie odbiera tym działaniom cech reprezentacji. Poniesione przez Spółkę wydatki są wydatkami na reprezentację, gdyż odpowiadają reprezentacji mającej na celu przede wszystkim stworzenie oczekiwanego wizerunku firmy i ułatwienie zawarcia umowy bądź kontraktu. Za reprezentację w potocznym rozumieniu należy uznać działania zmierzające do stworzenia jak najkorzystniejszego wizerunku firmy. Dlatego wydatki Spółki na posiłki i poczęstunek zamówione w trakcie spotkań z kontrahentami w restauracjach nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Wskazał art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a/ tiret drugi u.p.d.o.p. Wskazał, że z dniem 1 grudnia 2008 r. wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw / Dz. U. Nr 209, poz. 1320 / uchylony został art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wskazał art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług / Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. – ustawa VAT /. W tym stanie prawnym uzasadniał, że jeżeli podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty lub zwrot różnicy podatku od towarów i usług, a naliczony podatek od towarów i usług nie powiększa wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, podatnik ma prawo na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a/ tiret drugi u.p.d.o.p. zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów kwotę podatku naliczonego od towarów i usług, który na mocy art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT nie podlega odliczeniu od kwoty podatku należnego. Spółka może na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a/ tiret drugie u.p.d.o.p. uznać za koszt uzyskania przychodów podatek naliczony od towarów i usług zawarty w fakturach nabycia usług gastronomicznych.

Uzasadniał, że interpretacja indywidualna wskazana przez Spółkę dotyczy różnic kursowych. Nie ma zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym.

3. Spółka, po wyczerpaniu trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, złożyła skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej, działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w części zaskarżonej, w której organ podatkowy uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Uzasadniała, że organ podatkowy bez głębszej analizy konkretnej sytuacji i konkretnego podatnika, automatycznie przyjął, iż wszelkie spotkania, które odbywają się poza siedzibą Spółki mają charakter reprezentacji, a ich celem jest wyłącznie stworzenie korzystnego wizerunku firmy. Wydatek poniesiony na posiłek w restauracji ma charakter reprezentacji kiedy ma charakter okazały, wystawny, wykwintny. Ma charakter reprezentacji kiedy celem zaproszenia kontrahentów nie jest chęć omówienia spraw związanych z zasadami współpracy, dystrybucji towarów, oferowanie i prezentowanie nowych wyrobów podatnika czy negocjowanie zmiany warunków zawartych umów. Spotkania takie odbywają się okazjonalnie. Z uwagi na warunki lokalowe Spółki często nie ma możliwości zorganizowania ich w siedzibie firmy. Trudno wyobrazić sobie przeprowadzanie takich rozmów czy negocjacji w hali magazynowej czy produkcyjnej. Niejednokrotnie takie spotkania i rozmowy biznesowe odbywają się na terenie kraju, a kontrahenci również nie posiadają stosownych warunków lokalowych. Z uwagi na charakter produkcji prowadzonej przez Spółkę /drzwi i okna/ kontrahentami przeważnie są hurtownie budowlane czy magazyny, składy, w których brak jest sal konferencyjnych umożliwiających spotkania. W takich przypadkach koniecznością staje się zorganizowanie spotkania poza siedzibą kontrahenta w celu przeprowadzenia negocjacji. W takich sytuacjach jedynym rozsądnym miejscem jest właśnie restauracja. Spożywany wówczas posiłek stosownie do pory dnia / obiad czy kolacja / nie jest celem tego spotkania. Jest koniecznością wynikającą z zasad dobrego wychowania, zwłaszcza w sytuacji spotkań z kontrahentami z odległych rejonów kraju, dotyczących wyłącznie spraw biznesowych. Zamawiane są "normalne" dania dostępne w restauracji, z karty. Nie są to wystawne przyjęcia organizowane w celu zaprezentowania się przez Spółkę, w celu stworzenia korzystnego wizerunku Spółki, w celu okazania przepychu i okazałości.

Dyrektor Izby Skarbowej wydawał już indywidualne interpretacje w tym zakresie, korzystne dla podatników. Wskazała indywidualną interpretację tego organu w sprawie IPPB5/4240-24/09-2/AM. W państwie prawa wszyscy podatnicy powinni być traktowani tak samo. To oznacza, że w takim samym stanie faktycznym winni mieć te same prawa i obowiązki podatkowe, niezależnie od właściwości urzędu skarbowego. Przeciwne postępowanie organu narusza ustawową zasadę zaufania do organów podatkowych. Nie budzi żadnych wątpliwości, iż stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę dokładnie odpowiada przyjętemu do oceny prawnej we wskazanej interpretacji indywidualnej.

4. Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko, argumenty przedstawione w interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5. Zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada prawu. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Naruszenie prawa podlegało stwierdzeniu poza granicami skargi stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a. /.

6. Sądowa kontrola legalności interpretacji indywidualnej wymienionej w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a. pozostaje poza zakresem ograniczenia przewidzianego w art. 134 § 2 ustawy p.p.s.a. Sądowej kontroli legalności interpretacji indywidualnej nie należy postrzegać w kategoriach korzyści dla skarżącego wnioskodawcy. Interpretacja indywidualna stanowi ocenę stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem prawnym niepodzielenia stanowiska wnioskodawcy w jakimkolwiek zakresie stosownie do art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – o.p. /. Interpretacja indywidualna, stanowiąc ocenę stanowiska wnioskodawcy, nie rozstrzyga o zakresie praw i obowiązków podatkowych wnioskodawcy, nie nakłada na wnioskodawcę obowiązków podatkowych, nie ogranicza jego podatkowych uprawnień. Interpretacja indywidualna nie wiąże wnioskodawcy, który ma swobodę w podjęciu decyzji czy i w jakim zakresie zastosować się do interpretacji indywidualnej. Interpretacja indywidualna nie wiąże organu podatkowego, który następnie rozstrzyga sprawę podatkową, który w podejmowanej decyzji nie ma obowiązku orzec zgodnie z interpretacją indywidualną. Innymi słowy interpretacja indywidualna nie przesądza ani zachowania wnioskodawcy jako podatnika, ani postępowania organu podatkowego i treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego.

Ochrona wnioskodawcy została przewidziana w art. 14k do art. 14n o.p.

7. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie jest ograniczona tylko do zakresu wskazanego w skardze stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada prawu w tej części, w której stanowisko wnioskodawcy na tle przedstawionego stanu faktycznego zostało uznane za prawidłowe, prowadzi do uchylenia w całości zaskarżonej interpretacji na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a., który nie przewiduje rozstrzygnięcia w postaci uchylenia zaskarżonej interpretacji w części.

8. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej ma u podstaw stan faktyczny przedstawiony przez Spółkę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej przewidziany ustawą z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych / Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm. – u.p.d.o.p. /.

9. Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.

10. W tym stanie prawnym ma rację Dyrektor Izby Skarbowej, kiedy co do zasady wskazuje, że ustawa podatkowa / u.p.d.o.p. / nie definiuje pojęcia reprezentacji i należy temu pojęciu nadać znaczenie przypisywane w języku polskim za Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza / PWN Warszawa 2007 /.

Tak rozumiane / za słownikowym znaczeniem / koszty reprezentacji z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. to nie koszty okazałości, wystawności w czyimś sposobie życia związanych ze stanowiskiem, pozycją społeczną, ale koszty reprezentowania interesów podatnika na zewnątrz, w tym w stosunkach z kontrahentami aktualnymi czy przyszłymi, przez osobę czy grupę osób do tego powołaną. Tak rozumiana reprezentacja nie wymaga / nie zależy od / okazałości, wystawności, związanych z pozycją podatnika. Tak rozumiana reprezentacja nie obejmuje tylko takich działań, które są manifestacją pozycji materialnej czy społecznej podatnika. O tak rozumianej reprezentacji rozstrzyga treść podejmowanych działań, nie ich forma. Reprezentacja, o której stanowi art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. może być okazała i wystawna czyli reprezentacyjna, ale nie musi, stosownie do woli podatnika, możliwości czy okoliczności. Forma reprezentacji jaką przyjmuje podatnik w stosunkach z kontrahentami nie ma prawnego znaczenia dla stwierdzenia istnienia reprezentacji, ma znaczenie dla wysokości wydatków poniesionych na reprezentację / przy wystawności czy okazałości reprezentacji będą oczywiście odpowiednio wyższe /, które nie będą stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Z brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. wprost wynika, że ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów co do zasady koszt reprezentacji, zatem także takiej, która nie jest okazała, wystawna, nie wiąże się z manifestowaniem w sposób szczególny pozycji społecznej, materialnej podatnika. Ustawodawca w treści tej przesłanki milczy na temat formy reprezentacji. Brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. nie daje podstaw by zawężać zakres pojęcia reprezentacji w nim zawartego tylko do reprezentacji podatnika czynionej w sposób okazały, wystawny, wytworny. Przy interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. nie ma prawnego znaczenia to słownikowe rozumienie reprezentacji, które odwołuje się do okazałości, wystawności związanych z pozycją społeczną czy materialną podatnika.

Przy takim rozumieniu reprezentacji z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. powołana osoba czy grupa osób sprawuje reprezentację podatnika w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. także podczas posiłku z kontrahentami w restauracji, który określa mianem zwykłego, powszechnie przyjętego w stosunkach gospodarczych. Przy takim rozumieniu reprezentacji z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. powołana osoba czy grupa osób sprawuje reprezentację podatnika w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. także podczas spotkań z kontrahentami w swojej siedzibie czy w biurze przy kawie, herbacie, wodzie, soku, ciastkach, słodyczach i tym podobnych. Bez prawnego znaczenia pozostaje przedmiot rozmów osób reprezentujących podatnika z kontrahentami podczas wspólnych posiłków w restauracjach czy przy kawie, herbacie, sokach, wodzie, ciastkach, słodyczach i tym podobnych w siedzibie, w biurze Spółki.

Ustawodawca do kosztów tak rozumianej reprezentacji wprost zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. zaliczył w szczególności koszt poniesiony na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych. Koszt poniesiony na usługi gastronomiczne obejmuje koszt posiłków przygotowywanych i podawanych w restauracjach. Wprost zgodnie z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. ustawodawca wymienia co do zasady wydatki poniesione na usługi gastronomiczne, na żywność, na napoje, milczy na temat ich formy / okazałości, wystawności, wytworności, kosztowności /. Dlatego nie ma podstaw w treści tej przesłanki zawężanie usług gastronomicznych, żywności, napojów nią objętych tylko do usług gastronomicznych, żywności, napojów, którym można przypisać okazałość, wystawność czy wytworność, za tym kosztowność.

Wydatki Spółki poniesione na usługi gastronomiczne, żywność, napoje, przeznaczone wszystkie na potrzeby spotkań reprezentantów / przedstawicieli / Spółki z kontrahentami obecnymi czy przyszłymi, to wydatki na reprezentację, o których wprost stanowi art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., wyłączone wszystkie z kosztów uzyskania przychodów Spółki.

Sąd orzekający w tej sprawie jest zdania, że odmienne stanowisko samej Spółki oraz to, do którego Spółka się odwołuje jest wynikiem nieprawidłowej interpretacji art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p., pojęcia reprezentacji. Niezasadnie zawęża pojęcie reprezentacji tylko do reprezentacji okazałej, wystawnej, innymi słowy reprezentacyjnej, kosztownej. Pomija brzmienie art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.

Wbrew zarzutowi Spółki zasady z art. 121 § 1 w związku z art. 14h o.p. nie należy rozumieć jako podstawy prawnej powielania błędów w interpretacji prawa podatkowego.

11. Ocena prawna dokonana przez Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie rozpoznania w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym kosztów uzyskania przychodów Spółki w postaci wydatków poniesionych na żywność i napoje na potrzeby spotkań reprezentantów Spółki z kontrahentami aktualnymi czy przyszłymi w jej biurze, w siedzibie jest wbrew art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Ten błąd w ocenie prawnej spowodował, że Dyrektor Izby Skarbowej niezasadnie zaniechał przedstawienia stanowiska prawnego w odpowiedzi na pytanie Spółki o prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty podatku naliczonego przy zakupach tych towarów.

Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że wydatki Spółki na posiłki w restauracjach w przedstawionym stanie faktycznym są objęte reżimem art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a/ u.p.d.o.p. w związku z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT. U podstaw stanowiska tej treści nie przedstawił argumentacji przemawiającej za przyjętą zgodnością ograniczenia prawa odliczenia kwoty podatku naliczonego przy nabyciu co do zasady usług gastronomicznych przewidzianego w art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT z prawem wspólnotowym, dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej / Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm. – dyrektywa VAT /. W szczególności nie odniósł ograniczenia obowiązującego w krajowym porządku prawnym mocą art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT do art. 176 dyrektywy VAT. Pominięcie tego istotnego prawnego aspektu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej powoduje, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej na tym etapie, w tym zakresie jest dowolne. Dopiero przedstawienie przez Dyrektora Izby Skarbowej argumentacji prawnej przemawiającej za zgodnością ograniczenia z art. 88 ust. 1 pkt 4 ustawy VAT z prawem wspólnotowym da podstawę stwierdzeniu, że kwota podatku naliczonego przy nabyciu usług gastronomicznych przez Spółkę stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a/ u.p.d.o.p. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego interpretacji, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie stosownie do art. 14 c § 1 o.p. zd. drugie.

12. Z tych względów zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 ustawy p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a.