Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 109/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2 ustawy o dowodach osobistych i ewidencji ludności
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 27 września 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 109/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w [...] postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej Wojewoda powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993, ze zm./.

W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że w dniu [...] r. decyzją nr [...] Burmistrz Miasta orzekł o wymeldowaniu A. B. z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w [...] przy ul. [...].

Burmistrz wskazał, że zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ nastąpiło dobrowolne opuszczenie lokalu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego.

Odwołanie od tej decyzji wniósł A. B. podając, że jest ona dla niego krzywdząca.

Wojewoda po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji podał, że właścicielem lokalu przy ul. [...] w [...] jest W. S. Lokal ten został mu przysądzony postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny z dnia 28 kwietnia 2006 r. sygn. akt I Co 199/04. W sprawie ustalono, że A. B. około czterech lat temu opuścił przedmiotowy lokal. Wynika to z oględzin lokalu oraz przesłuchiwanych w sprawie świadków. Wskazano, że aktualnie przedmiotowy lokal jest wynajmowany przez N.O.T. Najemca ten przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że lokal ten początkowo wynajmował od K. B., a obecnie od W. S. Podał, że w lokalu tym nie ma żadnych rzeczy należących do A.B. Fakt braku rzeczy osobistych potwierdzają również przeprowadzone w dniu 7 sierpnia 2006 r. oględziny lokalu znajdujące się w [...] przy ul.[...].

Z dokonanych przez organ I instancji ustaleń wynika, że życie A.B. jest skoncentrowane poza lokalem przy ul.[...]. W trakcie przeprowadzonych oględzin lokalu przy ul. [...] /mieszkania matki odwołującego się/ A.B. wskazał, że nie ma jednego określonego miejsca pobytu stałego, a rzeczy osobiste posiada w miejscu, w którym w danej chwili przebywa.

Wojewoda stwierdził, że fakt opuszczenia lokalu przez odwołującego się jest bezsporny. Uznano jako nieprawdziwe twierdzenia A. B., że zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 1978r. i z niego korzysta jako właściciel skoro właścicielem tego lokalu jest W. S. Ponadto lokal ten jest wynajmowany od jego właściciela przez pana N.O.T. Słuchani w sprawie świadkowie zeznali, że A. B. w spornym lokalu nie przebywa od około czterech lat. Twierdzenie odwołującego się, że "udostępnienie mieszkania innej osobie jednoznacznie wskazuje na fakt woli zamieszkiwania w tym mieszkaniu i jego posiadania" uznano za niemające odzwierciedlenia w rzeczywistości.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł A. B. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych i obrazę przepisów art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) wyrażające się nieuzasadnionym i bezpodstawnym przyjęciem, że z jego strony nastąpiło dobrowolne opuszczenie lokalu w którym był zameldowany oraz niedopełnieniem obowiązku wymeldowania się z pobytu stałego w tym lokalu, podczas gdy z całokształtu okoliczności brak jest przesłanek i postaw do przyjęcia takiego stanu faktycznego i zastosowania postanowień art. 15 ust. 2 cyt. ustawy. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na treść decyzji. W uzasadnieniu skargi podał, że był zameldowany w lokalu przy ul.[...]. Został zameldowany w tym lokalu przez swojego wujka, który był poprzednim właścicielem tego mieszkania. Skarżący podał, że nabył od wujka nieformalnie mieszkanie uiszczając całą cenę jednak do formalnego sporządzenia wymaganego przepisami prawa dokumentu przeniesienia własności nie doszło z uwagi na śmierć wujka. W wyniku prowadzonych postępowań spadkowych a później egzekucyjnych lokal ten nabył W.S. Wskazał, że przez cały czas zamieszkiwał w spornym lokalu, a około 4 lata temu z uwagi na to, że rozpoczął działalność gospodarczą w zakresie usług gastronomicznych część lokalu udostępnił do czasowego zamieszkiwania w nim obywatelowi Wietnamu N.O.T., który został zatrudniony przez niego jako kucharz. Następnie z uwagi na zły stan zdrowia zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, a obywatel Wietnamu po zawarciu związku małżeńskiego zamieszkał w spornym lokalu z żoną i taki stan trwa do dnia dzisiejszego. Podał, że w lokalu tym wszystkie znajdujące się tam meble stanowią jego własność. Znajdują się tam również jego rzeczy osobiste. Jego zdaniem to, że udostępnił ten lokal celem czasowego zamieszkiwania innej osobie nie daje podstaw do przyjęcia, że dobrowolnie opuścił lokal i że w lokalu tym nie mieszka.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem. Jeżeli tego rodzaju kontrola nie wykaże istotnego naruszenia prawa, to wtedy Sąd skargę oddala, w przeciwnym przypadku kasuje zaskarżony akt administracyjny. Dodać należy, że taka kontrola jest kompleksowa, bowiem Sąd nie jest związany granicami skargi i tym samym jest zobowiązany do uwzględnienia naruszenia prawa przez orzekające organy, o czym nie wspomniano w skardze.

Sąd wyrokował na tle następującego stanu faktycznego:

W podaniu z dnia [...]r., skierowanym do Burmistrza Miasta, W.S. wniósł o wymeldowanie z pobytu stałego A.B. z mieszkania przy ulicy [...] w [...] i twierdził, że A.B. nie zamieszkuje w tym lokalu od około 4 lat. Do wniosku dołączył postanowienia Sądu z dnia [...]r., sygn. akt [...] i z dnia [...] r. sygn. akt [...]. Pierwszym postanowieniem Sąd udzielił przybicia prawa własności lokalu mieszkalnego nr 8 położonego w [...] przy ul. [...] o powierzchni 45,90 m2 na rzecz W.S. Drugim przysądził własność tego lokalu na rzecz W.S. Dłużnikiem był K. B.

Burmistrz Miasta wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania z pobytu stałego A.B., o czym pismem z dnia 28.07.2006 r. powiadomił strony postępowania, tj. wnioskodawcę W.S. oraz A.B. Z karty meldunkowej wynika, że A.B. został zameldowany w przedmiotowym lokalu w dniu [...]r. W dniu 7.08.2006 r. organ I instancji przeprowadził oględziny lokalu nr 8 przy ul. [...] i stwierdził, że A.B. nie zamieszkuje w tym lokalu i nie ma w nim jego rzeczy. Mieszkanie to wynajmuje inna rodzina. O tej czynności strony były zawiadomione. Przesłuchał w charakterze świadka obywatela wietnamskiego N.O.T., który zeznał, iż od 4 lat zamieszkuje w przedmiotowym lokalu.

Najpierw wynajmującym był K.B., a obecnie wynajmującym jest obecny właściciel tego lokalu W.S. Zeznał, że od momentu zamieszkania nie widział w tym lokalu A.B. i nie ma w nim żadnych jego rzeczy.

Organ odwoławczy /Wojewoda/ uzupełnił postępowanie dowodowe i w dniu [...]r. w obecności stron przesłuchał św. S.D., która zeznała, że zajmuje lokal nr 7 przy ul. [...] i dodała "A. B. w mieszkaniu przy ul. [...] nie zamieszkuje. Trudno mi powiedzieć od kiedy nie mieszka, ale od dłuższego czasu nie widuję go w tym mieszkaniu. Jak mi wiadomo to w mieszkaniu tym mieszka zupełnie inna rodzina od kilku lat".

Organ odwoławczy sprawdzał również, czy A.B. zamieszkuje z matką J.B. w lokalu nr 6 przy ul.[...]. Przeprowadził oględziny w tym lokalu w obecności stron postępowania i J.B.

W protokole z tej czynności podpisanym przez strony i J.B. zanotowano:

"w mieszkaniu tym nie posiada rzeczy do codziennego użytku, a rzeczy które tu posiada to tylko rzeczy, które nie nadają się do codziennego użytku, tj. dresy i ubranie które zakładam idąc na ryby. Swoje rzeczy osobiste posiadam w różnych miejscach w zależności gdzie przebywam".

Z kolei św. K.S. zajmująca lokal nr 5 przy ul. [...] zeznała, że jest sąsiadką matki A.B., lecz nie może stwierdzić jednoznacznie, czy A.B. mieszka u matki. Widuje go czasem u matki. Widuje go jak nosi zakupy do matki, lecz czy faktycznie tam śpi tego nie wie.

Kolejny św. G.B. zeznała, że mieszka piętro wyżej od matki A.B. i nie wie, czy A.B. mieszkał u matki, ponieważ świadek pracuje i nie interesuje się losem sąsiadów.

Art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960, z późn. zm./, zwanej dalej ustawą z 10.04.1974 r. stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Według art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Oznacza to, że pojęcie pobytu stałego określają kumulatywnie dwie przesłanki, a mianowicie:

1) faktyczne przebywanie pod oznaczonym adresem i jest to przesłanka zewnętrzna, widoczna dla otoczenia, np. sąsiadów;

2) zamiar stałego przebywania w takim lokalu i jest to przesłanka wewnętrzna, czyli wola określonej osoby.

Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się istotnego naruszenia prawa przez organ odwoławczy.

Organ ten poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonał właściwej oceny tego materiału oraz zasadnie przyjął, iż subsumcja tego materiału z przepisami prawa materialnego /art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z 10.04.1974 r./ stwarzała podstawę do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu znajdującego się w [...] przy ulicy [...] 3/8.

Fakt nieprzebywania skarżącego /od dłuższego czasu/ w przedmiotowym lokalu wynika z zeznań naocznych świadków, tj. S.D./zamieszkuje w lokalu sąsiednim nr 7/ i św. N.O.T./obywatel wietnamski/, który wraz z rodziną na podstawie umowy najmu zamieszkuje w lokalu nr 8. Ten ostatni świadek zeznał też, iż w lokalu tym nie było i nie ma żadnych rzeczy skarżącego A.B..

Te okoliczności zdecydowanie przemawiają za tym, że skarżący opuścił lokal bez wymeldowania.

Zarzuty podniesione w skardze, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 r. nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Skarżący w skardze przyznał, że po zaprzestaniu prowadzenia działalności gastronomicznej w tym lokalu zamieszkał w nim obywatel Wietnamu z żoną. Zarzut, iż lokal udostępnił innej osobie jest zdaniem Sądu dowolny, bowiem właścicielem tego lokalu w ostatnim okresie czasu był K.B., który lokal wynajął obywatelowi wietnamskiemu. Wynika to z postanowienia Sądu z dnia [...] r., sygn. akt [...] w którym podano, iż przeciwko K.B./dłużnikowi/ było prowadzone postępowanie egzekucyjne z nieruchomości, konkretnie z przedmiotowego lokalu, zatem właścicielem tego lokalu był K.B. W takim razie zeznania św. N.O.T., iż wynajmującym 4 lata temu był K.B. są zdaniem Sądu wiarygodne.

W protokole z oględzin przeprowadzonych przez organ odwoławczy w dniu 22.11.2006 r. znajduje się wypowiedź skarżącego o treści: "Swoje rzeczy osobiste posiadam w różnych miejscach w zależności gdzie przebywam". Ta wypowiedź zdaniem Sądu wzmacnia moc dowodową zeznań obywatela wietnamskiego, iż w przedmiotowym lokalu od 4 lat nie ma żadnych rzeczy skarżącego.

Na rozprawie sądowej skarżący również przyznał, że "na skutek zawiłości związanych ze spadkobraniem nie przebywa w tym lokalu, choć uważa, że ma tytuł do zamieszkiwania w tym miejscu". Wyjaśnił, że przez tytuł do zamieszkiwania w tym lokalu ma na myśli okoliczność, że jego stryjek W.B., który obecnie nie żyje zameldował go w tym lokalu. W przedmiotowej sprawie kwestia tytułu do zamieszkiwania nie jest przesłanką do wymeldowania z pobytu stałego. Taką przesłanką jest natomiast opuszczenie lokalu bez wymeldowania, a taką okoliczność skarżący pośrednio potwierdził.

Kwestia, że ongiś w tym lokalu prowadził działalność gospodarzą, co wynika z zaświadczenia Urzędu Statystycznego z dnia [...] r. /k. 25 akt sądowych/, nie ma w sprawie żadnego znaczenia, bowiem co najmniej od 4 lat lokal jest wynajmowany innej osobie na potrzeby mieszkaniowe.

Z przedstawionych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.