Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 312/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3, art. 184 w zw. z art. 197 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. J. - Przedszkole Niepubliczne A w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1154/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. J. - Przedszkole Niepubliczne A w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu gminy postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia

16 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 1154/16 odmówił M. J. - Przedszkole Niepubliczne A w W. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu gminy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ jej wykonanie może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca wskazała, że konieczność zwrotu określonej zaskarżoną decyzją kwoty 193.892,87 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, może spowodować zagrożenie dla prowadzonej działalności oświatowej, skutkujące koniecznością zamknięcia prowadzonego przedszkola. Skarżąca nie ma bowiem zabezpieczonych środków ani oszczędności które mogłaby wpłacić bez uszczerbku dla możliwości prowadzenia placówki.

W ocenie WSA skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Samo gołosłowne oświadczenie, że konieczność zwrotu określonej zaskarżoną decyzją kwoty 193.892,87 zł wraz z odsetkami, może spowodować zagrożenie dla prowadzonej działalności oświatowej, jest niewystarczające. Skarżąca winna jasno i rzetelnie zobrazować swoją sytuację finansową i przedstawić odpowiednie dokumenty, czego nie uczyniła. Tym samym, Sąd nie może dokonać oceny, czy zwrot ww. kwoty, rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej nie tylko jakiejkolwiek szkody majątkowej, ale przede wszystkim szkody znacznej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, iż uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sposób niedostateczny wykazało możliwość poniesienia przez skarżącą szkody, podczas gdy jednorazowa zapłata ponad 200.000 zł oznacza dla skarżącej konieczność zamknięcia prowadzonego przez nią przedszkola.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości bądź w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Z wnioskowego charakteru instytucji udzielenia ochrony tymczasowej wynika, że to na podmiocie składającym wniosek spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za jej zastosowaniem. Oznacza to, że strona powinna uzasadnić wniosek takimi argumentami, aby wykazać, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spowoduje skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto, na poparcie przedstawionych w tym wniosku okoliczności strona powinna załączyć dokumenty obrazujące wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo dokonał oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. WSA zasadnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę. Skarżąca poza gołosłownymi oświadczeniami zawartymi w zażaleniu oraz we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawiła żadnych okoliczności pozwalających Sądowi na ocenę, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w efekcie wykonania decyzji. Do zażalenia skarżąca dołączyła co prawda dwa bilanse firmy (sporządzone w buforze) za ten sam okres, tj. od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., (zawierające inne dane), przy czym z każdego z nich wynika inna kwota dochodu firmy - z jednego, że osiągnięto stratę w wysokości 17.736,22 zł, natomiast z drugiego, że osiągnięto dochód w wysokości 39.674,26 zł. Tak uzasadniony wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Jak już zostało bowiem stwierdzone, to na skarżącym spoczywa ciężar odpowiedniego uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Strona powinna ten obowiązek wykonać poprzez przytoczenie okoliczności przemawiających za udzieleniem ochrony tymczasowej i poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Skoro więc w niniejszej sprawie zabrakło dokumentów jednoznacznie potwierdzających okoliczności powołane we wniosku, to Sąd nie miał możliwości oceny spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Nadto w ocenie NSA, Sąd I instancji, prawidłowo wskazał że rodzaj obowiązku nałożony na skarżącą tj. zobowiązanie zwrotu kwoty dofinansowania ze środków unijnych nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, których spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje bowiem oczywista możliwość zwrotu skarżącej kwoty dofinansowania, które wcześniej sama zwróciła.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a prawidłowości tej zażalenie skarżącej nie podważyło.

Na marginesie należy zauważyć, że strona ma możliwość ponownego wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pod warunkiem, że przedstawi dokumenty popierające ten wniosek.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.