Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 241/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 239 pkt 1 lit. c, art. 262
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 25 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. G. na opisaną decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...].

Wnioskiem z dnia 15 października 2010 r., złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 18 października 2010 r., dokumentów źródłowych (m.in. kopii rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy PIT-40A, decyzji w przedmiocie waloryzacji renty, informacji o wymiarze opłat za lokal mieszkalny, faktur za energię elektryczną i gaz, odpisu orzeczenia sądowego w przedmiocie separacji oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 3 listopada 2010 r.) ustalono, że skarżąca jest osobą prowadzącą samodzielne gospodarstwo, jedynym źródłem jej dochodu jest renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 987,29 zł brutto (843,43 netto) miesięcznie, zaś dochód z tego tytułu za 2009 r. wyniósł 12 105,19 zł.

Oprócz lokalu mieszkalnego o powierzchni 41,9 m2, wnioskodawczyni nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Udokumentowane fakturami wydatki skarżącej z tytułu eksploatacji lokalu, zużycia energii elektrycznej oraz gazu wynoszą średnio 586,54 zł miesięcznie. Ponadto w dodatkowym oświadczeniu podała, że ponosi koszty zakupu niezbędnych leków w kwocie 200 zł miesięcznie.

Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie wnioskodawczyni z mocy prawa jest zwolniona od kosztów sądowych. Zgodnie bowiem z art. 239 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Oznacza to, że w myśl art. 262 P.p.s.a, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, będą miały w niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie. W tej sytuacji, należało rozważyć wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy jedynie w zakresie ustanowienia adwokata.

Z przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 P.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym w szczególności wysokość dochodu skarżącej i jego źródło, a także wysokość niezbędnych wydatków, uznać należało, iż wykazała ona dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.