Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1484/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Anna Wiciak, Asesor WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Iwona Dybkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi " A" Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia Spółce z o.o. "A" w C. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. w wysokości [...]zł.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że w deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za [...] 2002 r. Spółka wykazała zobowiązanie w wysokości [...] zł.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] określił kwotę zobowiązania podatkowego za [...] 2002 r. w wysokości [...]zł. W uzasadnieniu decyzji odwołano się do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych podnosząc, iż w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku należnego od dokonanej we wrześniu 2002 r. sprzedaży oraz podatku naliczonego od dokonanych w tym miesiącu zakupów. Wskazano natomiast, iż w deklaracji VAT-7 za [...] 2002 r. Spółka wykazała przeniesioną z deklaracji VAT-7 za [...] 2002 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w wysokości [...] zł. Podnosząc, że na skutek nieprawidłowości stwierdzonych w rozliczeniu podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] określił w podatku od towarów i usług za ten miesiąc nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości [...]zł, wyjaśniono przyczynę z powodu której dokonane przez podatnika rozliczenie podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. wymagało skorygowania.

W tym stanie rzeczy podjęte zatem zostało przedstawione na wstępie rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne zaskarżone następnie odwołaniem do Dyrektora Izby Skarbowej. W odwołaniu tym powołano się zaś na zarzut naruszenia 284 b Ordynacji podatkowej.

Podniesiono, że kontrolujący powołując się na upoważnienie z dnia [...] 2004 r., którego ważność skończyła się [...] 2004 r. kontynuowali czynności kontrolne w dniu [...] 2005 r., a ustalenia dokonane w tym dniu zostały przyjęte jako podstawa wyłączenia prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez firmę "B". Powołując się na treść art. 284 b § 3 Ordynacji podatkowej zauważono, że dokumentacja z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 5.01.2005 r. tj. po upływie terminu ważności wskazanego upoważnienia, nie może stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym.

Nie zgodzono się też z poczynionymi ustaleniami, że transakcje handlowe udokumentowane fakturami wystawionymi przez firmę "B" nie były w rzeczywistości dokonane.

Przystępując w tym stanie rzeczy do oceny okoliczności sprawy w kontekście argumentów odwołania w pierwszej kolejności, uznano za chybione zarzuty podważające prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych leżących u podstaw zapadłego rozstrzygnięcia. Stwierdzono, że zgromadzony w postępowaniu kontrolnym materiał dowodowy w pełni uzasadnia przyjęte stanowisko, że sporne faktury na zakup oleju napędowego od firmy "B" były "pustymi" fakturami nie dokumentującymi rzeczywistych transakcji. Odnośnie tej kwestii powołano się na wyniki kontroli krzyżowej a także zeznania świadka P. S..

W dalszej kolejności zaprezentowano zasady rozliczania przez podatników podatku od towarów i usług podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług. Zaakcentowano przy tym, że stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 27, poz. 268 z późn. zm.) prawo to nie przysługuje w takich przypadkach, gdy podatek naliczony wynika z faktury, która dokumentuje czynności, które w rzeczywistości nie zostały dokonane.

Za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 284 b § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem w aktach sprawy znajdują się aneksy do upoważnienia z dnia [...] 2004 r., z których wynika, iż przedłużono ważność upoważnienia do dnia [...] 2005 r.

Powyższa decyzja zaskarżona została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika spółki "A", który wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzji tej zarzucił:

- naruszenie art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez niezasadne przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie kontrolowana jednostka nie nabyła towarów, a co za tym idzie, nie spełniła wymogów do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony pomimo, że zgromadzony materiał dowodowy wykazuje przeciwieństwo ustaleń faktycznych dokonanych w tym zakresie,

- naruszenie art. 180, 187 § 1, 191, 192 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie zebranie wszelkich możliwych dowodów w sprawie i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego mającego podważyć twierdzenia podatnika podniesione w odwołaniu, uznanie za udowodnione okoliczności, co do której strona nie miała możliwości wypowiedzenia się,

- naruszenie art. 120 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie sporządzenia rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego,

- naruszenie art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów koniecznych do wydania obiektywnej decyzji w przedmiotowej sprawie,

- naruszenie przepisów postępowania podatkowego mających zastosowanie w niniejszej sprawie, a w szczególności zasad określonych w art. 121, art. 122, art. 125, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i szczególnie wnikliwy,

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przede wszystkim przytoczył orzecznictwo dotyczące obowiązków organów podatkowych co do zebrania i właściwej oceny dowodów. Następnie sformułował pogląd, że organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie poza przesłuchaniem świadka P. S., nie przedstawił żadnych innych dowodów na poparcie swego stanowiska. Zarzucił, że strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tych zeznań ani nie miała możliwości złożenia stosownych wniosków.

Przeciwstawiając się dokonanym ustaleniom, że zakup towarów udokumentowany był tzw. "pustymi fakturami" pełnomocnik stwierdził, że przedmiotowe okoliczności nie mogą w żadnym wypadku świadczyć o fikcyjności dokonywanych dostaw.

Podniósł, że fakt, iż sprzedawca nie dokonywał rozliczeń z urzędem skarbowym nie może obciążać strony skarżącej, która dokonywała księgowania wszelkich wystawionych dla niej dokumentów zakupu i sprzedaży.

Stwierdził, że dokumenty przedłożone przez kontrolowaną jednostkę potwierdzają, że dostawy faktycznie miały miejsce. Podkreślił, że podczas dokonanej kontroli u skarżącej nie wykazano żadnych nieprawidłowości zapisów księgowych, kompletności dokumentacji księgowej.

Zarzucił, że nie wzięto pod uwagę wyjaśnień udzielonych przez przedstawicieli skarżącego odnośnie okoliczności transakcji. W szczególności tego, że zamówienia paliw ujętych w kwestionowanych fakturach dokonywał J. K. bezpośrednio u p. S.. Dostawy paliw odbywały się na koszt dostawcy i strona skarżąca nie posiada informacji o tym do kogo należały środki transportu, gdyż w interesie skarżącej spółki było tylko to, aby towar został dostarczony. Skarżąca posiadała w tym czasie bazę paliw w O.. Odbioru paliwa dokonywał J. K. i wówczas dokonywano sprawdzenia ilości dostarczanego paliwa. J. K. odbierał również faktury a rozliczenia następowały w drodze wzajemnych kompensat z zobowiązaniami firmy "B" za dostawy realizowane przez spółkę "A".

Pełnomocnik skarżącej spółki podniósł, że wszystkie te okoliczności zostały potwierdzone zeznaniami świadków podczas dokonywanej kontroli a organ podatkowy nie wskazał dlaczego w tym zakresie " ... dał moc dowodową zeznaniom Pana S., który ( ... ) próbuje zrzucić odpowiedzialność na inną osobę".

W końcowej części skargi pełnomocnik podjął próbę dokonania analizy zeznań świadka S. i w konkluzji stwierdził, że organ podatkowy przyjął je za prawdziwe w sposób bezkrytyczny, bez ich merytorycznej oceny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl z kolei art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Skarga uzasadniona nie jest.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż zarówno zarzuty odwołania, jak i skargi odnoszą się do decyzji wydanych za kwiecień, maj i czerwiec 2002 r., w których kwestię sporną stanowi zasadność wyeliminowania z odliczenia od podatku należnego podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "B", które to faktury nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży. Zarzuty te zostały szczegółowo rozważone w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Gl 1479/05, I SA/Gl 1480/05, I SA/Gl 1481/05, a zatem zbyteczne jest ich powtarzanie, skoro nie mają związku z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja jest wyłącznie konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. i decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą określił w podatku od towarów i usług za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe. Tym samym wyjaśniono przyczynę z powodu której dokonane przez podatnika rozliczenie podatku od towarów i usług za [...] 2002 r. wymagało skorygowania.

Zaakcentować przy tym trzeba, iż pełnomocnik strony skarżącej nie wniósł co do tej decyzji żadnych zarzutów, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – skargę, jako nieuzasadnioną oddalił.