Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2711/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.58 § 1 i § 2, art.43
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 10 kwietnia 2015 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. K.(dalej: Skarżący lub Zobowiazany) jest postanowienie Ministra Obrony Narodowej z (...) marca 2015 r. nr (...) utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z (...) stycznia 2015 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Upomnieniem nr (...) z (...) listopada 2007 r. Skarżący został wezwany do zapłaty należności pieniężnych z tytułu używania lokalu i opłat pośrednich za lokal mieszkalny przy ul. (...) w O. w łącznej kwocie 102.019,62 zł. Zobowiązany nie podjął kierowanej do niego korespondencji.

Następnie (...) stycznia 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wystawił administracyjny tytuł wykonawczy nr (...) obejmujący wskazaną kwotę, a (...) stycznia 2008 r. skierował do Wojskowego Biura Emerytalnego w O. zawiadomienie nr (...) o zajęciu M. K. prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego. Korespondencja została doręczona Zobowiązanemu 21 stycznia 2008 r.

Pismem z 16 stycznia 2008 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w O. poinformował organ egzekucyjny, że z emerytury M. K. potrącane są alimenty na podstawie zajęcia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. w maksymalnej wysokości. W związku z tym nie ma możliwości realizowania zajęcia Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O..

W dniu 29 stycznia 2008 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wpłynęło pismo Skarżącego z 22 stycznia 2008 r., w którym Zobowiązany, w związku z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego, zwrócił się o udzielenie mu wyjaśnień w zakresie podstaw obowiązku uiszczania przez niego opłat za lokal mieszkalny przy ul. (...) w O..

Organ udzielił Zobowiązanemu odpowiedzi pismem z 31 stycznia 2008 r.

W dniu 11 grudnia 2008 r. do organu wpłynęło kolejne pismo Skarżącego z 5 grudnia 2008 r., w którym w związku z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego zwrócił się o nadesłanie decyzji przydzielającej mu lokal.

Odpowiedzi udzielono Zobowiązanemu pismem z 10 stycznia 2009 r.

W dniu 17 lutego 2014 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wystąpił do Wojskowego Biura Emerytalnego w G. o udzielenie informacji, czy ze świadczenia emerytalnego M. K. nadal są dokonywane potrącenia na rzecz wierzycieli alimentacyjnych.

W odpowiedzi Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w G. poinformował, że emerytura Zobowiązanego jest obciążona potrąceniami alimentacyjnymi na podstawie zajęcia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. w sprawie o sygn. akt (...) w wysokości 677,60 zł miesięcznie. Poinformowano, że obecnie możliwe jest dokonywanie potrąceń na zaspokojenie należności innych wierzycieli w kwocie ok. 461,01 zł miesięcznie.

Wobec tego Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. pismem nr (...) z (...) lutego 2014 r. skierował do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w G. zaktualizowane zawiadomienie o zajęciu M. K. prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego, które zostało odebrane przez Zobowiązanego i organ emerytalny 5 marca 2014 r.

Pismem z 11 marca 2014 r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w G. poinformował organ egzekucyjny i Zobowiązanego o realizacji zajęcia i wysokości potrąceń, jakie będą dokonywane na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

W odpowiedzi na to zawiadomienie, 11 marca 2014 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wpłynęło pismo Skarżącego, w którym nawiązując do pisma z 2009 r. zwrócił się o wyjaśnienie sprawy przydziału lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w O., w związku z którym powstało egzekwowane zadłużenie.

Odpowiedzi na wskazane wystąpienie udzielono Zobowiązanemu pismem z 4 kwietnia 2014 r.

W dniu 23 lipca 2014 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. wpłynęło pismo Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w G. nr (...) z (...) lipca 2014 r. przekazujące zgodnie z właściwością wnioski Skarżącego z 9 lipca 2014 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. - zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego na podstawie zawiadomienia nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. wraz ze skargą oraz o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 8 stycznia 2008 r. wraz z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów.

W dniu 9 grudnia 2014 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wpłynęło pismo datowane na 3 grudnia 2014 r. uzupełnione w dniu 22 grudnia 2014 r., zatytułowane: zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. w przedmiocie rozpoznania zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego i skargi na czynności egzekucyjne.

W dniu 10 grudnia 2014 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wezwał Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. do ustosunkowania się do twierdzeń zawartych we wskazanym piśmie oraz do nadesłania kopii akt sprawy egzekucyjnej prowadzonej na podstawie administracyjnego tytułu wykonawczego nr (...) z dnia (...) stycznia 2008 r.

W dniu 5 stycznia 2015 r. do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wpłynęło pismo Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. z dnia 29 grudnia 2014 r. wraz z kopiami akt windykacyjnych.

Postanowieniem nr (...) z (...) stycznia 2015 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu wniosku M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. - zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego na podstawie zawiadomienia nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia tej skargi.

W uzasadnieniu organ wskazał przepisy regulujące jego właściwość do rozpatrzenia złożonego wniosku oraz podniósł, iż na podstawie akt postępowania egzekucyjnego ustalił, iż M. K. został prawidłowo powiadomiony zarówno o wystawieniu administracyjnego tytułu wykonawczego nr (...) z (...) stycznia 2008 r. jak i o skierowaniu do Wojskowego Biura Emerytalnego w O. zawiadomienia nr (...)z (...)stycznia 2008 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego. Świadczą o tym zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji podpisane przez Zobowiązanego 21 stycznia 2008 r. oraz jego pismo z 22 stycznia 2008 r. skierowane do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. w związku z powyższym zawiadomieniem. Pismo organu nr (...) z (...) lutego 2014 r., skierowane do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w G., aktualizujące zawiadomienie o zajęciu M. K. prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego również zostało odebrane osobiście przez Zobowiązanego 5 marca 2014 r., o czym świadczą zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji oraz jego pismo 8 marca 2014 r. skierowane do Agencji w związku z tym zawiadomieniem.

Organ I instancji podkreślił, iż zgodnie z art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619) skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej.

Zdaniem Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej M. K. wniósł skargę na zajęcie swojego prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego niemal sześć i pół roku od dokonania czynności, o której był prawidłowo zawiadomiony. Ponadto, nawet gdyby uznać ww. pismo nr (...) z (...)lutego 2014 r. za nową czynność egzekucyjną, to również skarga na tę czynność została wniesiona niemal sześć miesięcy od potwierdzenia przez Zobowiązanego obioru tego pisma.

Mając na uwadze dokonane ustalenia Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej uznał za całkowicie niewiarygodne wyjaśnienia M. K., jakoby przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne było nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego, z treścią którego Zobowiązany miał zapoznać się dopiero 7 lipca 2014 r. Są one bowiem w oczywistej sprzeczności z przywołanymi wyżej dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Tym samym M. K, nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu we wniesieniu skargi na czynności egzekucyjne nastąpiło bez jego winy.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżący wniósł do Ministra Obrony Narodowej zażalenie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne oraz art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zobowiązany podniósł, iż przyczyną uchybienia 7-dniowemu terminowi do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne było nieprawidłowe doręczenie zawiadomień nr (...) z dnia (...) stycznia 2008 r. i nr (...) z dnia (...) lutego 2014 r., nie otrzymywał bowiem jakiejkolwiek korespondencji z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej adresowanej na ul. (...),(...) G.. Zdaniem Zobowiązanego przesyłka zawierająca przedmiotowe zawiadomienie nie została prawidłowo awizowana przez pocztę, a korespondencja kierowana do poprzednich miejsc zamieszkania była nieprawidłowo odbierana przez byłą małżonkę. W związku z nieprawidłowym doręczeniem ww. zawiadomień obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr (...) z dnia (...) stycznia 2008 r. nie istnieje i nie jest wymagalny.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek wniesionego zażalenia Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. nr (...) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym i podzielając w całości stanowisko zaprezentowane w postanowieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z (...).01.2015 r., podczas gdy zaistniały podstawy do jego uchylenia;

2. art. 58 §1 k.p.a. i art. 59 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 54 § 1 w zw. z art. 54 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. - zajęcie prawa majątkowego - stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego na podstawie zawiadomienia (...) z (...).02.2014r., w sytuacji w której Skarżący w sposób wystarczający udowodnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne;

3. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w konsekwencji czego doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej, zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego przez organ administracji publicznej oraz bezzasadnego ustalenia, iż Skarżącemu prawidłowo doręczono zawiadomienia nr (...) z (...).01.2008 r., tytuł wykonawczy nr (...). oraz zawiadomienie nr (...) z (...).02.2014 r.;

4. art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia postanowienia z (...).02.2015 r. niespełniającego przesłanek ustawowych, w szczególności przyjęcie za wiarygodne ustaleń Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej bez dokonania jakichkolwiek czynności wyjaśniających w sprawie.

Rozwijając motywy skargi Skarżący podkreślił m.in., że nie odbierał żadnej korespondencji dotyczącej postępowania wobec niego prowadzonego, natomiast organy pierwszej i drugiej instancji nie zbadały okoliczności nieprawidłowego zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, określonego w art.43 k.p.a. Skarżący wskazał, iż art. 43 k.p.a. zawiera domniemanie, że odbierający przesyłkę przekazał ją adresatowi w tej samej dacie, w której odebrał przesyłkę. Domniemanie to ma charakter domniemania wzruszalnego. Jeżeli przekazanie przesyłki w innej dacie nie jest przez adresata zawinione – a tak było w jego przypadku – okoliczność ta uzasadnia przywrócenie terminu do dokonania czynności.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie – stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Obrony Narodowej w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie powyższych przepisów, Sąd uznał, iż orzeczenie to jest prawidłowe, a wobec tego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Ocena legalności postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organ administracyjny uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 58 § 1 k.p.a., a także, czy strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Zaznaczyć jednocześnie należy, iż zastosowanie instytucji przywrócenia terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, w której zostanie bezspornie stwierdzone, iż termin został uchybiony. Tak dzieje się w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 54 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz.1619 ze zm.) skargę na czynności egzekucyjne wnosi się w terminie 14 dni od dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. W myśl natomiast art. 18 tej ustawy, jeżeli jej przepisy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Brak zatem którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przywrócenie terminu.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje że Skarżący dopełnił czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin (wniósł skargę na czynności egzekucyjne). Sporna pozostaje natomiast kwestia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (v. wyrok WSA w Warszawie z 29 marca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1559/05, LEX nr 227785). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck., W-wa 2005, str. 334).

Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Dokonując oceny braku winy organ administracji publicznej przyjmuje obiektywny miernik staranności, jaki można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy, gwarantując tym samym pewność stosunków procesowych.

W ocenie Sądu, w świetle zaprezentowanego powyżej stanowiska doktryny i orzecznictwa odnośnie przesłanek zasadności wniosku o przywrócenie terminu oraz mając na względzie uzasadnienie przedmiotowego w sprawie wniosku, podzielić należy stanowisko organu orzekającego odnośnie braku podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne. Prawidłowo organ uznał, iż Skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.

Skarżący swoją argumentację w całości opiera na okoliczności braku prawidłowego doręczenia zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zawiadomienie nr (...) z dnia (...) stycznia 2008 r. o zajęciu prawa majątkowego oraz zawiadomienie aktualizacyjne nr (...) z (...) lutego 2014 r. zostało skutecznie doręczone bezpośrednio Zobowiązanemu, odpowiednio 21 stycznia 2008 r. i 5 marca 2014 r., co potwierdzają druki potwierdzenia odbioru (k. 123A i k. 304 akt administracyjnych). Skuteczność doręczenia tej korespondencji potwierdza dodatkowo okoliczność kierowania przez Skarżącego pism do organu, a to z 22 stycznia 2008 r., 5 grudnia 2008 r. i 8 marca 2014 r. nawiązujących do otrzymanych zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego.

Przesyłki zawierające oba zawiadomienia były kierowane na adres: ul. (...),(...) G.. Nie znajdują zatem żadnego uzasadnienia twierdzenia Skarżącego, że nie otrzymywał korespondencji z Wojskowej Agencji Mieszkaniowej adresowanej na ul. (...),(...)G., bądź by była ona kierowana do poprzednich miejsc zamieszkania, jak też zarzut niewyjaśnienia przez organ wszystkich istotnych okoliczności sprawy w tym kontekście.

Całkowicie bezzasadnie Skarżący podnosi też argumenty mające obalić domniemanie doręczenia korespondencji w sposób, o którym mowa w art. 43 k.p.a., podczas gdy instytucja ta nie miała zastosowania w rozpoznawanej sprawie.

W ocenie Sądu powołane się przez Skarżącego na okoliczności, że nie otrzymał zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego nie były przekonujące i przybierają jedynie formę polemiki, która pozbawiona jest wsparcia jakimikolwiek dowodami świadczącymi o tym, że stan faktyczny był w rzeczywistości inny. Dlatego słusznie organ uznał, iż brak jest podstaw umożliwiających przyjęcie, że Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w O. nastąpiło bez winy Skarżącego.

Zaskarżone postanowienie jest zatem prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.