Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2552/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 264 poz 1573
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z.S. decyzją z dnia [...] lipca 2013r. (nr [...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011r, Nr 264, poz. 1573 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. (nr [...]) o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organy administracji przedstawiły okoliczności faktyczne tej sprawy w następujący sposób:

Z.S. (obywatel G.) złożył w dniu [...] września 2011r. do Wojewody [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek uzasadnił pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską – A.P. od dnia [...] lipca 2011r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2011r. (nr [...]), wydaną na podstawie przepisu art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach udzielił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na okres jednego roku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W dniu [...] października 2012r. Z.S. wystąpił do Wojewody [...] z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski. We wniosku oświadczył, że jest małżonkiem obywatelki polskiej.

Organ pierwszej instancji decyzją z [...] kwietnia 2013r. (nr [...]), odmówił udzielenia Z.S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na potrzebę ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego (art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach), a Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2013r. utrzymał w mocy tę decyzję.

W uzasadnieniach decyzji organy administracji podały, że skarżący od chwili przybycia do Polski w 2006r. został trzykrotnie skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu. Organy ustaliły bowiem, że :

- prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] października 2007 r., sygn. akt [...] skarżący został skazany na karę jednego roku pozbawienia wolności i naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonego za czyn z art. 278 § 1 k.k. (kradzież);

- prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] grudnia 2010r., sygn. akt [...], cudzoziemiec został skazany na karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, naprawienie szkody w wysokości 2840 zł., za czyn z art. 278 § 5 k.k. (kradzież energii lub karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego),

- prawomocnym wyrokiem Sądu Rejowego [...] w P. z dnia [...] lipca 2012r., sygn. akt [...] Z.S. został skazany na karę jednego roku i dwóch miesięcy pozbawienia wolności, naprawienie szkody na rzecz pokrzywdzonego, za czyn z art. 278 § 1 k.k. (kradzież).

Organy podkreśliły, że zdaniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. (pismo z [...] lutego 2013r.) oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (pismo z [...] listopada 2011r.) pobyt skarżącego w Polsce może stanowić zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W oparciu o te okoliczności organy przyjęły, że częstotliwość oraz charakter popełnianych przez cudzoziemca czynów (przestępstwa umyślne przeciwko mieniu, popełniane w warunkach recydywy) wskazuje na to, że jego pobyt w Polsce może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Oznacza to, że zaistniała negatywna przesłanka udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na terytorium Polski, określona w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach.

Z.S., w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tę ostateczną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucił organowi administracji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego.

Naruszenie prawa materialnego polegało - zdaniem skarżącego - na naruszeniu : 1) art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach przez nieuprawnione przyjęcie, że skarżący nie spełnia warunków legalizacji jego pobytu w Polsce mimo, że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską; 2) art. 57 ust. 1 pkt 5 tej ustawy przez błędne przyjęcie, że popełnione przez skarżącego czyny zabronione stanowią podstawę do uznania, że jego pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3) art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka tj. prawa do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego.

Natomiast naruszenie prawa procesowego (przepisów postępowania) polegało zdaniem strony skarżącej na naruszeniu art. 7, art. 8, art. 15 i art. 77 § 1 K.p.a. przez nieprawidłowe wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy (charakteru i okoliczności popełnionych czynów zabronionych, obecnej postawu skarżącego) i niewykazanie, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowić będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W uzasadnieniu skargi Z.S. podniósł, że od chwili zawarcia związku małżeńskiego przestrzega porządku prawnego i nie popełnia czynów zabronionych, a ostatnie skazanie miało miejsce w 2012r. za czyn popełniony we wcześniejszym czasie. W tej sytuacji stanowisko organów, że jego pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego jest nieuzasadnione. Cudzoziemiec dodał, powołując się na orzecznictwo sądowo-administracyjne, że pojęcie "bezpieczeństwo i porządek publiczny" należy interpretować wąsko, zauważył również, że w ocenie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. jego pobyt w Polsce "może stanowić zagrożenie," a nie "stanowi zagrożenie" dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja orzekająca o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP z tego względu, że skarżący wielokrotnie naruszył obowiązujący na terytorium naszego kraju porządek prawny (art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Co do zasady, w ocenie Sądu rozstrzygnięcie odpowiada prawu, jednakże w ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera pewne wady, jak również postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i dający stronie poczucie pełnego i rzetelnego rozpatrzenia jej sprawy przez właściwy organ państwa polskiego. Wady te jednak w ocenie Sądu w konsekwencji nie miały wpływu na wynik sprawy. Niezależnie bowiem od tego, czy organ w niniejszym postępowaniu zgromadziłby wyroki karne dotyczące skarżącego (materiał dowodowy byłby wówczas szerszy), czy też oparłby się jedynie na karcie karnej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, fakt popełnienia zarzucanych mu czynów został potwierdzony prawomocnymi wyrokami (vide wyrok NSA z dnia 5 września 2013r. sygn. akt II OSK 858/12, gdzie wyrażono pogląd, iż informacja z Krajowego Rejestru Karnego nie opisuje okoliczności popełnienia przez skarżącego czynów zabronionych).

Otóż organ dysponował informacją o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z opisem kartoteki karnej skarżącego. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000r. o Krajowym Rejestrze Karnym (Dz. U. z 2012r. poz. 654 ze zm.) w rejestrze tym gromadzi się dane m.in. o osobach prawomocnie skazanych za przestępstwa lub przestępstwa skarbowe. Fakt zatem skazania cudzoziemca został wykazany w wystarczającym zakresie.

Rodzaj natomiast popełnionych czynów wynika z przywołanej w karcie karnej dyspozycji normy prawnej zastosowanej wobec skarżącego. Organ przywołał wszystkie wyroki skazujące, które zapadły wobec skarżącego z przywołaniem wszystkich zastosowanych przepisów. Celem prawidłowego wypełnienia dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. zasadne byłoby omówienie przez organy charakteru popełnionych czynów wynikającego z przywołanych przepisów prawa karnego materialnego celem ich wyjaśnienia skarżącemu (które dla niego stanowią jedynie nic nie mówiące cyfry), nie mniej jednak orzeczenia te dotyczą niego samego i wobec tego nie można przyjąć, że są to nieznane mu okoliczności. Wyroki te bowiem są skutkiem postępowania skarżącego w przeszłości.

Przyjęta kwalifikacja karna wskazuje, że skarżący dopuścił się trzykrotnie przestępstwa kradzieży, za co zostały orzeczone w stosunku do niego kary pozbawienia wolności oraz obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonego. Przestępstwo kradzieży zakwalifikowane jest w Kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu (rozdział XXXV). Podstawą wydania decyzji odmownej jest ochrona porządku publicznego. Trafnie organ przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006r. (sygn. akt V SA/Wa 2350/05), w którym postawiono tezę o braku tożsamości pojęć "porządku prawnego" i "porządku publicznego". Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa będzie równoznaczne z naruszeniem porządku publicznego. W niniejszej sprawie bezspornie został naruszony porządek prawny, cudzoziemiec bowiem dopuścił się czynów szkodliwych dla porządku społecznego zwalczanych poprzez ich penalizację. Przestępstwa przeciwko mieniu stanowią zamach na prawo własności, które z kolei podlega ochronie konstytucyjnej (art. 21 ust. 1). Przestępstwa te zatem godzą zarówno w ustalony porządek prawny mający swe źródło w ustawie, niezależnie jednak od tego "działalność" skarżącego polegająca na powtarzalnym łamaniu porządku prawnego poprzez zamach na wartości konstytucyjnie chronione przekształciła się w czyny zagrażające porządkowi publicznemu. Przy czym nie chodzi w tym wypadku wyłącznie o fakt popełnienia określonych przestępstw. Organ bowiem zgromadził inne jeszcze dowody, które potwierdzają, że cudzoziemiec stanowi zagrożenie dla porządku publicznego. Mianowicie zebrał dodatkowy materiał dowodowy w postaci opinii Prokuratury Rejonowej [...] oraz opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Wykorzystał także zeznania małżonki cudzoziemca. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy (zatem nie tylko o informację z Krajowego Rejestru Karnego) dokonał uprawnionego ustalenia, że cudzoziemiec zagraża porządkowi publicznemu.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że nie każde zachowanie cudzoziemca, nawet jeśli stanowi naruszenie prawa wskazywać może, że dana osoba stwarza (stwarzać będzie w przyszłości) zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przepis art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy nie wiąże skutków prawnych z samym faktem skazania za popełnione przestępstwo, ale wymaga wykazania, że konkretne negatywne zachowania cudzoziemca wskazują, że pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla wartości chronionych art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy (vide wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2010r sygn. akt II OSK 129/10 oraz wyrok NSA z dnia 5 września 2013r. sygn. akt II OSK 858/12). W świetle ustaleń poczynionych zwłaszcza przez organ I instancji uprawnione było przyjęcie, że funkcjonowanie cudzoziemca w przestrzeni publicznej państwa polskiego nie jest pożądane.

Faktem jest, że uprzedni wniosek cudzoziemca o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został rozpatrzony pozytywnie i decyzją z dnia [...] października 2011r. skarżący uzyskał zgodę. Organ jednak wówczas z oczywistych powodów nie wziął pod uwagę trzeciego wyroku, który zapadł w 2012r. przeciwko skarżącemu. Ponadto Sąd nie jest w niniejszym postępowaniu uprawniony do oceny legalności tamtej decyzji. Bada obecnie zaskarżony akt i kontroluje ocenę materiału dowodowego dokonaną przez organ w niniejszym postępowaniu.

Przystępując do rozpatrzenia innych zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w istocie – co wskazano na wstępie – doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, stopień jednak tej wadliwości nie rzutuje na prawidłowość rozstrzygnięcia. Na wstępie wyjaśniono, że co prawda organ oparł się jedynie na karcie karnej, bez przeanalizowania samych wyroków sądu karnego, nie mniej jednak w ocenie Sądu karta karna jest wystarczającym dokumentem do stwierdzenia karalności sprawcy i rodzaju przestępstwa. Dopiero jeżeli strona kwestionuje informacje wynikające z karty lub twierdzi, że są one niewystarczające – wówczas celowe jest uzupełnienie materiału o uzasadnienia wyroków, o ile zostały one sporządzone. W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionował, że wyroki zapadły – przyznał to choćby we wniosku, jedynie podkreślił w odwołaniu, że czynów karalnych dopuścił się w 2011r. Czas popełnienia czynów w tym wypadku nie ma decydującego znaczenia bowiem organ kwalifikując postępowanie cudzoziemca jako zagrażające porządkowi publicznemu nie oparł się wyłącznie na owej karcie karnej.

Sąd przyznaje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie w pełni realizuje zasadę dwuinstancyjności, nie mniej uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. W odwołaniu bowiem skarżący nie podniósł żadnych istotnych okoliczności, które organ odwoławczy miałby bezwzględny obowiązek rozpatrzyć.

Skarżący wywodzi, że nie musi mieć nieposzlakowanej opinii, aby uzyskać zgodę na pobyt. Sąd przyznaje mu rację w tym zakresie, że kwestia braku pracy, stałego miejsca zamieszkania nie wypełnia dyspozycji art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie mniej jednak organ na te okoliczności przy odmowie nie powoływał się. W zasadzie uzupełniająco co do stanu faktycznego podał te informacje.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa do życia rodzinnego. Odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie nie jest równoznaczna z obowiązkiem opuszczenia terytorium RP.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak na wstępie.