Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 79/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 232 par. 1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie zwrotu nadpłaty postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącej P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

P. SA z siedzibą w W., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej powoływanego jako: Przewodniczący KRRiTV) polegającą na braku zwrotu nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) za udzieloną koncesję z dnia [...] lipca 2009 r. nr

[...].

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 15 listopada 2012 r. P. wniosła do organu o zwrot nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) w łącznej wysokości 5.155.199 złotych. Według strony, powyższa kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą uiszczoną przez skarżącą za udzielenie przedmiotowej koncesji a kwotą jaką powinna uiścić przy uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt P 9/09 w którym stwierdzono niekonstytucyjność art. 40 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.) oraz odsetki należne wyliczone na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa.

Dnia 21 grudnia 2012 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

Przewodniczący KRRiTV wniósł o oddalenie skargi na bezczynność jako bezzasadnej.

Pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. skarżąca spółka cofnęła przedmiotową skargę na bezczynność.

Z kolei w piśmie z dnia 27 czerwca 2013 r. organ wniósł o oddalenie skargi ewentualnie o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a z uwagi na wydanie przez Przewodniczącego KRRiTV postanowienia kończącego postępowanie w I instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku strony o zwrot przedmiotowej nadpłaty (postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej w skrócie: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność organu, należy rozumieć wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.

Zgodnie z aktualnym brzmieniem powołanego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o których mowa w art. 37 § 1 k.p.a.

Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność organu tj. Przewodniczącego KRRiTV polegająca na braku zwrotu przedmiotowej nadpłaty (wraz z oprocentowaniem) była dopuszczalna i została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

Zgodnie z przepisem art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 tej ustawy, jeżeli strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.

W tym stanie rzeczy cofnięcie skargi przez spółkę P. obligowało Sąd do rozważenia przesłanek wynikających z art. 60 p.p.s.a.

W ocenie Sądu, dokonana przez skarżącą czynność procesowa w postaci cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości oraz brak jest podstaw do uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że cofnięcie skargi jest dla Sądu wiążące.

Mając to na uwadze Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących zwrot na rzecz skarżącej spółki uiszczonego wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 tej ustawy.