Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2040/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm., dalej ustawa otd), w zw. z Lp. 4.1. załącznika do tej ustawy, jak również na podstawie przepisów § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 151, poz. 1089 ze zm., dalej rozporządzenie), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej [...]WITD) z dnia [...] kwietnia 2008 r. o nałożeniu na R. G. (dalej skarżący) kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie w dniu 3 października 2007 r. przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Fakt tego przewozu został ustalony w wyniku skontrolowania w tym dniu na drodze krajowej nr [...] w miejscowości L. kierowanego przez skarżącego pojazdu marki Mercedes

nr rej. [...] (dopuszczalna masa całkowita 2590 kg) z przyczepą SAM nr rej. [...] (dopuszczalna masa całkowita 2600 kg). Kierujący podał wówczas, że wykonuje "usługę prowadzenia pojazdu wraz z przyczepą na rzecz swojego syna (...)", któremu dorywczo pomaga i do którego należy pojazd wraz z ładunkiem na przyczepie (inny samochód zakupiony przez syna) będącej własnością wypożyczalni. Przejazd wykonuje na trasie z H. do P.; nie wiedział o obowiązku "wypisania i przylepienia winiety na szybę pojazdu (...)". Okazał tylko "nie wypisany odcinek kontrolny winiety w wierszu nr rejestracyjny nie wypisany opiewający dzień kontroli (...)" – por. protokół kontroli z dnia [...] października 2007 r. i uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej [...]WITD w aktach administracyjnych sprawy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący akcentował m.in. brak po swojej stronie obowiązku uiszczenia spornej opłaty drogowej (aczkolwiek wskazał też, iż w czasie kontroli posiadał winietę dobową, prawidłowo przedziurkowaną, lecz jeszcze nie naklejoną na szybie – zakupioną tuż przed kontrolą), gdyż transport drogowy, od wykonywania którego ustawa otd uzależnia ten obowiązek, to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi. On tymczasem takiej działalności nie wykonuje i nie wykonywał. Syn również nie jest przedsiębiorcą. Art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy otd stwierdza natomiast, że jej przepisów "nie stosuje się do podmiotów dokonujących przewozów drogowych niebędących przedsiębiorcami".

GITD nie podzielił tej argumentacji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej przytoczył treść wskazanych wyżej przepisów, na których oparł tę decyzję, podkreślając, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy otd oraz przepisy wykonawcze. W kontrolowanym pojeździe nie było przyklejonej winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby. W świetle przepisów § 3 w/w rozporządzenia z dnia 8 sierpnia

2006 r. dowodem uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jest winieta samoprzylepna umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu wraz z odcinkiem kontrolnym przechowywanym w pojeździe samochodowym, który winien być okazywany na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty winieta nieumieszczona trwale na przedniej szybie pojazdu. Zatem przedstawiony przez skarżącego odcinek kontrolny winiety bez wpisanego numeru rejestracyjnego pojazdu, łącznie z brakiem przyklejonej winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby, nie stanowi dowodu uiszczenia tej opłaty.

Odnosząc się do argumentacji odwołania nawiązującej do w/w art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy otd, GITD wskazał, że przepis ten nie stwierdza, iż ustawa otd nie ma zastosowania do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, tylko przewiduje w ich przypadku (do przewozów drogowych wykonywanych przez te podmioty) odpowiednie stosowanie przepisów tej ustawy dotyczących niezarobkowego przewozu drogowego, a te nie wyłączają obowiązku uiszczenia opłaty drogowej. Nadto, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy otd, za przejazd po drogach krajowych podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (RP) przewóz drogowy zobowiązane są uiszczać opłaty. Stosownie zaś do art. 4 pkt 6a) ustawy otd przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r., str. 1). W myśl art. 4 pkt a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używany do przewozu osób lub rzeczy. Aczkolwiek art. 3 pkt h tego rozporządzenia stanowi, iż rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy, jednak wyłączenie to dotyczy jedynie regulacji wynikających z tego rozporządzenia, czyli czasu pracy kierowców. Przepis ten nie zmienia definicji przewozu drogowego w ustawie otd, tylko określa zakres zastosowania rozporządzenia.

R. G. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. Podkreślił w szczególności, że nie wykonuje i nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi. Mimo to w decyzji organu "znów pojawia się wzmianka (...)", iż jest przedsiębiorcą. Według skarżącego tego typu przejazdy (jak w sprawie) nie są przewozami drogowymi, bo nie wykonują ich przewoźnicy drogowi ani firmy wykonujące przewozy na potrzeby własne. W związku z tym nie podlegają opłatom drogowym. Nadto skarżący uważa, że nie jest stroną w sprawie, gdyż "oba auta" należały do syna, zaś przewóz był "ojcowską pomocą".

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności czy celowości rozstrzygnięcia.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa).

Skarga w tej sprawie nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, skontrolowane przez Sąd stosownie do powyższych zasad, nie naruszają prawa.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy w pierwszej kolejności na art. 42 ust. 1 ustawy otd, w brzmieniu przepisów ustawy obowiązującym na dzień kontroli pojazdu, uwzględnionym przez organ w dacie podjętego rozstrzygnięcia, stosownie do którego podmioty wykonujące na terytorium RP przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych (...). W myśl przepisów § 3 w/w rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2006 r. następuje to poprzez nabycie przez taki podmiot karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat (pkt 1 § 3). Karta opłaty składa się z dwóch części:

1) winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu;

2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli opłaty (pkt 2 § 3), przy czym dowód uiszczenia opłaty stanowi łącznie przedziurkowany odcinek kontrolny i przedziurkowana winieta o tym samym numerze i serii umieszczona we wskazany wyżej sposób (pkt 3 § 3), zaś dowodu takiego nie stanowi m.in. odcinek kontrolny nieprzedziurkowany lub winieta nieprzedziurkowana bądź winieta nieumieszczona trwale wewnątrz pojazdu w prawym dolnym rogu przedniej szyby, jak również uszkodzona winieta lub odcinek kontrolny w sposób uniemożliwiający odczytanie numeru rejestracyjnego pojazdu lub daty ważności karty (pkt 4 § 3). Jednocześnie w § 4 rozporządzenia przewidziano, że kartę opłaty wypełnia podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu, a polega to na wpisaniu numeru rejestracyjnego na odcinku kontrolnym; karta tak niewypełniona jest kartą nieprawidłowo wypełnioną, podobnie jak karta wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu (pkt 1, 2 i 3 § 4). W świetle art. 87 ust. 1 ustawy otd podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać m.in. kartę opłaty drogowej.

Stosownie natomiast do art. 92 ust. 1 ustawy otd wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających m.in. z przepisów ustawy otd usankcjonowano karę pieniężną w wysokości od 50 do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść m.in. Lp. 4.1. załącznika do tej ustawy przewidującego karę 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (kary w wysokości 1000 zł przewidziano za wykonywanie przewozu z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana oraz za wykonywanie przewozu z nieprawidłowo wypełnioną kartą za przejazd – por. Lp. 4.2. i 4.3. załącznika).

Skarżący, który konsekwentnie w toku sprawy wskazywał, że nie jest przedsiębiorcą, podkreślił w skardze, iż nie wykonuje i nie wykonywał działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy, tylko pomagał synowi. Wymaga zatem oceny, czy i w jakim zakresie organy drogowe mogą wobec osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą stosować przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (ustawa otd). Analizując tę kwestię należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, który zasadnie przyznał decydujące znaczenie w tym względzie przepisowi art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy otd. Stwierdza on, że do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Tym samym przepis ten uzasadnia stanowisko o stosowaniu przepisów ustawy otd także do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, aczkolwiek w ograniczonym zakresie, bo tylko tych przepisów, które dotyczą niezarobkowego przewozu drogowego, jeżeli nie zajdą – wymienione w art. 3 ust. 1 ustawy otd – przesłanki niestosowania ustawy. Te przesłanki to wykonywanie przewozu pojazdami/zespołami pojazdów: przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – w niezarobkowym przewozie drogowym osób, o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy, zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego. Nie mają one jednak zastosowania do skarżącego skoro z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym wynika, że skarżący kierował pojazdem marki [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 2590 kg z przyczepą [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 2600 kg, a więc zespołem pojazdów - w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy otd, którego masa całkowita (łączna) przekraczała 3,5 tony (na potrzeby ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, która nie może przekraczać 3,5 tony, sumuje się całkowitą dopuszczalną masę pojazdu oraz przyczepy) i przewoził nim ładunek na trasie z H. do P. W tym stanie faktycznym nie budzi zastrzeżeń zastosowanie wobec skarżącego – zgodnie z cytowanym wyżej art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy otd – przepisów tej ustawy i w/w rozporządzenia wykonawczego, przewidujących określone obowiązki związane z wykonywaniem tego typu przewozu, oraz odpowiednio przepisów dotyczących niezarobkowego przewozu drogowego.

Przede wszystkim chodzi tu o przewidziany w w/w art. 42 ust. 1 ustawy otd obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego/zespołu po drogach krajowych. Zakres pojęcia "podmioty (...) wykonujące przewóz drogowy", użytego w tym przepisie, obejmuje – w ocenie Sądu – każdego użytkownika dróg dokonującego przewozu drogowego pojazdem/zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony. Według zaś art. 4 pkt 6a ustawy otd przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy (...). Odnosi się więc do wykonujących niezarobkowy przewóz drogowy. Ponieważ przepisy dotyczące niezarobkowych przewozów drogowych (inaczej – przewozów na potrzeby własne) stosowane są odpowiednio (art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy otd) także do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, prawidłowo uznano, że w okolicznościach tej sprawy również skarżący podlegał obowiązkowi uiszczenia wzmiankowanej opłaty, a dowód jej uregulowania winien mieć przy sobie i okazywać organom kontroli stosownie do wymogu art. 87 ust. 1 ustawy otd.

Nadmienić przy tym należy, iż nie został on objęty zawartymi w przepisach art. 42 ust. 1 pkt 1-4 ustawy zwolnieniami z tego obowiązku (zwolnienia te dotyczyły, w brzmieniu tych przepisów na dzień kontroli, przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, pojazdów transportu kombinowanego, pojazdów realizujących komunikację miejską oraz zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne), a do zespołu pojazdów, którym skarżący wykonywał przewóz, nie odnoszą się też zwolnienia od stosowania przepisów ustawy przewidziane w w/w art. 3 ust. 1 ustawy.

Nie nasuwa też zastrzeżeń Sądu przytoczona w części wstępnej uzasadnienia, a dokonana przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wykładnia przepisów prawa unijnego, tj. w/w rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Zresztą w skardze do Sądu skarżący ostatecznie nie postawił na tym tle żadnych zarzutów.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne, w szczególności wykonywanie przez skarżącego przewozu drogowego na drodze krajowej zespołem pojazdów przekraczającym dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, jak i obowiązujące w dniu kontroli w/w przepisy ustawy i rozporządzenia, należało uznać nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości określonej pod pozycją Lp. 4.1. w/w załącznika do ustawy za uzasadnione. Jak bowiem wynika z materiałów postępowania administracyjnego, skarżący wprawdzie okazał w toku kontroli przedziurkowany odcinek kontrolny karty opłaty dobowej (winieta samoprzylepna nie była w pojeździe umieszczona w sposób trwały), jednak - co jest poza sporem – nie był on wypełniony w miejscu przeznaczonym na wpisanie numeru rejestracyjnego (por. § 4 ust. 2 w/w rozporządzenia), stanowiąc pod tym względem czysty blankiet. Dodać tu należy, że karta opłaty dobowej (por. akta administracyjne sprawy) nie zawiera żadnych innych pól do wypełnienia. Zatem wpisanie numeru rejestracyjnego jest jedyną czynnością, którą musi wykonać przewożący, żeby uznać kartę za wypełnioną. W konsekwencji karta w ogóle niewypełniona nie może zostać uznana za kartę nieprawidłowo wypełnioną, o czym mowa w ust. 3 § 4 rozporządzenia (karta nieprawidłowo wypełniona skutkuje karą pieniężną z pozycji Lp. 4.3. rozporządzenia). Wypełnienie karty – nawet nieprawidłowe – zakłada określoną aktywność wykonującego przewóz w tym zakresie, której wyrazem są wpisy na blankiecie karty. Jeżeli są one błędne czy niewyczerpujące (przykładowo pomylony numer, wpisanie części numeru, itp.) mamy do czynienia z kartą nieprawidłowo wypełnioną; tak samo nieprawidłowo wypełnioną jest karta wskazująca na ingerencję w pola podlegające wypełnieniu (§ 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia). Jednak brak jakiegokolwiek wypełniania karty pozbawia ją znaczenia dowodowego w sensie możliwości ustalenia na jej podstawie faktu uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego/zespołu po drogach krajowych (art. 42 ust. 1 ustawy otd w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia). W następstwie tego braku oraz w sytuacji, gdy winieta samoprzylepna nie została umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu, nic takiej karty nie wiąże/łączy z pojazdem, którym wykonywany jest przewóz. W żaden sposób nie identyfikuje ona tego pojazdu w kontekście uiszczonej za nią opłaty. Skutek prawny uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej pojazdu użytego do przewozu (z tym, że chodzi o przejazd i przewóz konkretny, określonym pojazdem w określonej dacie i miejscu) następuje zatem nie przez sam fakt wykupienia karty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, gdyż wówczas karta jest wyłącznie blankietem, który można wykorzystać na rzecz innego przewozu w dowolnym pojeździe (wykonującym przewóz stosownie do daty wynikającej z przedziurkowania karty i winiety), tylko przez użycie tej karty w związku z przewozem wykonywanym. Rozpatrywanie kwestii uiszczenia opłaty za przejazd wyłącznie na podstawie samego nabycia (czyli wykupienia) karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, w oderwaniu od jej wypełnienia i użycia w prawem przewidziany sposób, prowadziłoby do uznawania opłaty za uiszczoną (stosownie do wymogu wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy otd) tylko na podstawie okazania nabytej karty, nawet w sytuacji, gdy skutkiem jej niewypełnienia bądź nieprzyklejenia winiety w pojeździe, z niczego poza tym nie wynika użycie jej przez okazującego kartę przewoźnika w ramach wykonywanego (i kontrolowanego) przejazdu. W ocenie Sądu – w składzie rozpatrującym tę sprawę – żeby uznać fakt uiszczenia opłaty za przejazd, co następuje poprzez nabycie karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat, ale – w myśl powyższego – realizuje się przez użycie karty w konkretnym przewozie, musi istnieć dowód tego użycia. Za taki dowód mogłaby służyć wypełniona karta opłaty, albo co najmniej jej winieta umieszczona w sposób trwały w pojeździe. Chodzi więc o nieodwracalne zużycie któregoś z tych elementów karty. Inaczej nie ma możliwości stwierdzenia dowodu uiszczenia opłaty (nawet gdyby nabywca karty okazał dowód zakupu), skoro niewypełniony blankiet karty i nieumieszczona w sposób trwały w pojeździe winieta mogą być użyte razem w innym pojeździe. Wymienione czynności – wypełnienie karty, czy umieszczenie winiety w sposób trwały w pojeździe (przyklejenie), należy postrzegać w kategoriach swego rodzaju skasowania nabytej karty opłaty, żeby mogła być ona łączona z faktem uiszczenia opłaty za kontrolowany przejazd.

Skoro, w myśl powyższego, karta niewypełniona lub w inny sposób nie użyta w pojeździe nie wywołuje skutku uiszczenia opłaty za przejazd, prawidłowo ustalono w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy, że skarżący wykonywał w dniu [...] października 2007 r. przewóz bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych i w konsekwencji zgodnie z prawem nałożono z tego tytułu karę pieniężną w wysokości przewidzianej w Lp. 4.1. załącznika do ustawy otd.

Powyższe oceny i wnioski nie stoją w sprzeczności z wyrażonym w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: II GSK 593/08 – z dnia 6 stycznia 2009 r., II GSK 895/08 – z dnia 28 kwietnia 2009 r., a także wyrok tut. Sądu z dnia 18 sierpnia 2009 r., w sprawie VI SA/Wa 596/09) stanowiskiem, w świetle którego upoważnienie ustawowe z art. 42 ust. 7 ustawy otd do wydania przez Ministra Transportu w/w rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych nie obejmowało możliwości zmian zasad dowodzenia określonych przepisami postępowania administracyjnego; w konsekwencji – zgodnie z tym stanowiskiem – użyte w § 3 ust. 4 rozporządzenia sformułowanie "nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty" odnoszące się do nieumieszczenia winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu, nie wyłącza przyjęcia, że opłata ta w rzeczywistości została uiszczona. Czyli wynika z tego, że samo nieumieszczenie winiety w podany sposób nie może stanowić o braku dowodu na uiszczenie wymaganej opłaty (gdy są co do tego inne dowody). Działanie organu w tej sytuacji prowadziłoby do efektu nałożenia kary za nieuiszczenie opłaty uiszczonej. W niniejszej sprawie natomiast skutkiem niewypełnienia karty (który to problem nie dotyczył wymienionych spraw), przy równoczesnym nieumieszczeniu winiety w sposób trwały wewnątrz pojazdu, nie można uznać, że opłata za kontrolowany przejazd została uiszczona. Skarżący nie legitymował się w konsekwencji tych zaniechań kartą identyfikującą – jak już wyżej zaznaczono – pojazd, którym posługiwał się wykonując przewóz. Nie miał więc dowodu opłaty. Organy drogowe miały zatem prawo potraktować ten przewóz za wykonywany bez uiszczenia opłaty.

Mając powyższe na uwadze Sąd – działając na podstawie art. 151 ppsa – oddalił skargę, uznając ją za nieuzasadnioną.