Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 657/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 239/10 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 rok p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 marca 2010 r. (I SA/Kr 239/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...], w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2002 r. Przyczyną odrzucenia skargi było jej wniesienie jeden dzień po upływie ustawowego terminu.

Dwoma pismami z dnia 8 kwietnia 2010 r. R. D. złożyła dwa wnioski. Jeden dotyczył przywrócenia terminu do wniesienia odrzuconej skargi, a drugi przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wspomnianej skargi. Drugi z wymienionych wniosków został odrzucony postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Sąd uznał go za niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.". Niedopuszczalność wniosku Sąd upatrywał w fakcie, że nie doszło do uchybienia terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, gdyż o upływie terminu do jej wniesienia skarżąca dowiedziała się z postanowienia o odrzuceniu skargi, doręczonego jej dnia 2 kwietnia 2010 r. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2010 r. nie zostało zaskarżone, w związku z czym stało się prawomocne.

Jeśli chodzi o pierwszy z dwóch wniosków z dnia 8 kwietnia 2010 r., to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał go dnia 24 września 2010 r., odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu podniósł, że skarżąca ograniczyła się do wskazania, iż w przedostatnim dniu upływającego terminu otrzymała z mężem informację o chorobie dzieci, przebywających na zimowisku i o konieczności ich odbioru. Sąd zauważył, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła powyższych okoliczności, co uniemożliwiło Sądowi jakąkolwiek ich weryfikację. Przykładowo Sąd wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła w jakim wieku są dzieci, ani gdzie przebywały na zimowisku, jak również nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów świadczących o przeprowadzeniu konsultacji lekarskich.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 24 września 2010 r. skarżąca stwierdziła, że nie miała świadomości, iż samo opisanie zaistniałej sytuacji będzie niewystarczające. Ponadto była przekonana, że odbędzie się posiedzenie Sądu, na którym osobiście wyjaśni okoliczności uchybienia terminowi.

Przechodząc do opisu wspomnianych okoliczności, autorka zażalenia podała, że siedemnastoletnia córka i czternastoletni syn przebywali na zimowisku w S. W dniu 26 stycznia 2010 r. otrzymała informację o chorobie dzieci i konieczności osobistego ich odbioru z zimowiska. Powrót ze S. był możliwy dopiero 28 stycznia 2010 r. w godzinach porannych. Po powrocie skarżąca udała się z dziećmi do lekarza, który stwierdził:

a) u córki – anginę, obrzęk strun głosowych, kaszel napadowo-krtaniowy i duszności;

b) u syna – gorączkę, zapalenie gardła, uszu i krtani.

Celem uprawdopodobnienia swoich twierdzeń skarżąca dołączyła kserokopie dwóch dowodów opłaty za zimowisko oraz skrócone odpisy historii choroby dzieci. Odpisy te dokumentowały rozpoznania różnych chorób w okresie od 1997 r. do 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Brak winy strony w uchybieniu terminowi zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). W rozpatrywanej sprawie strona już od pierwszych dni stycznia wiedziała, że zimowisko w S. kończy się w dniu 28 stycznia 2010 r. (por. daty na dowodach wpłaty – k. 106 akt). Z uwagi na to, że strona od początku postępowania w sprawie przywrócenia terminu dawkowała informacje, nie przytaczając od razu wszystkich istotnych faktów, do dziś nie jest wiadomo, ani w jakiej miejscowości na terenie S. miało miejsce zimowisko, ani ile kilometrów dzieliło tę miejscowość od miejsca zamieszkania, ani dlaczego zachodziła konieczność odebrania dzieci dzień wcześniej, skoro rozpoznanie lekarskie nie wskazało na konieczność leczenia szpitalnego. Nie wiadomo również, kto powiadomił skarżącą o chorobie dzieci, a przede wszystkim, czy konieczność wcześniejszego odbioru zgłosił ktoś z opiekunów, czy była to po prostu prośba dzieci. Nie wiadomo wreszcie, czy gdyby dzieci były zdrowe, skarżąca pojechałaby po nie dzień później, czy też zostałyby odwiezione przez organizatorów zimowiska.

Przyjmując nawet najbardziej korzystne dla skarżącej założenie, że wyjazd po dzieci był konieczny, że nadto po otrzymaniu informacji o konieczności wyjazdu skarżąca nie miała w dniu 26 stycznia 2010 r. czasu na wniesienie skargi i wreszcie, że nie było możliwości wcześniejszego powrotu do domu, niż w dniu 28 stycznia 2010 r., to i tak nie sposób przyjąć, iż istniały przeszkody nie do pokonania, uniemożliwiające terminowe wniesienie skargi. Należy zauważyć, że w sprawie I SA/Kr 238/10 (II FZ 656/10) mąż skarżącej Z. D. powołał się na te same okoliczności, co skarżąca. Porównując treść zażaleń obojga małżonków, nie ulega żadnej wątpliwości, że do S. pojechali oboje. Tymczasem w sytuacji, gdy upływał niekrótki w końcu termin do wniesienia skargi, istniała możliwość pokonania przeszkody w jego zachowaniu, np. przez wyjazd jednego małżonka i zlecenie sporządzenia oraz wniesienia obu skarg przez drugiego małżonka. Prawie jednobrzmiąca treść tych skarg wskazuje, że małżonkowie opracowywali je wspólnie.

Wobec niespełnienia przesłanki braku winy z art. 86 § 1 p.p.s.a., zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.