Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 116/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono adwokatowi przyznania wynagrodzenia
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 08 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych w sprawie ze skargi Z. W. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 926/06 p o s t a n a w i a odmówić przyznania adwokatowi A. S. wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Adwokat A. S. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu Z. W. pismem z dnia 30 września 2008 r. wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych, w tym kwoty 26,40 złotych podatku od towarów i usług. Wniosek zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że koszty udzielonej pomocy nie zostały uiszczone w całości ani w części oraz ocenę prawną zasadności wnoszenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2008 r. umarzającego postępowanie sądowe w niniejszej sprawie ze względu na cofnięcie skargi.

Akta sprawy niniejszej zawierają pełnomocnictwo udzielone wnioskodawcy przez skarżącego.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Jak wynika z akt sądowych wnioskodawca ustanowiony został pełnomocnikiem skarżącego w toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (k. 29 i 31). Reprezentując skarżącego wnioskodawca złożył oświadczenie o cofnięciu skargi (k. 44). W wyniku cofnięcia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2008 r. umorzył postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jednocześnie przyznając wnioskodawcy stosowne wynagrodzenia (k. 46 - 48). Odpis postanowienia umarzającego postępowanie ze względu na cofnięcie skargi wnioskodawca otrzymała w dniu 07 lipca 2008 r. (k. 53). W dniu 30 września 2008 r. wnioskodawca w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".

Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. i §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60) przy czym musi to być pomoc "faktycznie udzielona" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).

Sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy uprzednio, jak wynika z treści wniosku o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej, wnioskodawca w porozumieniem z mocodawcą cofnął skargę tworzy jedynie pozory udzielenia pomocy prawnej klientowi i dbałości o jego interes prawny. Ocena ta jest tym bardzie zasadna, jeżeli weźmie się pod uwagę, że w wyniku cofnięcia skargi umorzono postępowanie sądowoadministracyjne czyli osiągnięto skutek procesowy zakładany przez wnioskodawcę i jego mocodawcę przy składaniu oświadczenia o cofnięciu skargi a z akt sprawy i wniosku o przyznanie wynagrodzenia nie wynika aby mimo cofnięcia skargi mocodawca wyraził wolę wniesienia w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej co w przypadku negatywnej oceny przez wnioskodawcę takiego zamiaru mocodawcy wymagałoby sporządzenia przez niego opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Ponadto podnieść należy, że w przypadku opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia sporządzanej w ramach pomocy prawnej świadczonej z urzędu o faktycznym udzieleniu pomocy prawnej nie świadczy jedynie sporządzenie opinii prawnej i udowodnienie doręczenia jej mocodawcy. Mocodawca poinformowany powinien być o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia w takim terminie, który umożliwiłby mu po uprzednim wypowiedzeniu pełnomocnictwa powierzenie sprawy celem wniesienie środka zaskarżenia innemu adwokatowi. Jedynie bowiem takie zachowanie ze względu na to, że nie pogarsza sytuacji procesowej mocodawcy świadczy o faktycznym udzieleniu pomocy prawnej. Z jednej strony bowiem ostrzegając mocodawcę o bezzasadności wnoszenia środka zaskarżenia adwokat stara się chronić go przed ponoszeniem zbędnych kosztów a z drugiej nie zamykając mu drogi do wniesienia środka zaskarżenia zapewnia realną możliwość wyboru decyzji odnośnie wniesienia środka zaskarżenia.

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca sporządził opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie miesiąca od dnia uprawomocnienia się postanowienia umarzającego postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej po upływie miesiąca od dnia uprawomocnienia się postanowienia umarzającego postępowanie nie może być uznane za faktyczne udzielenie pomocy prawnej. Zapoznanie bowiem mocodawcy z oceną zasadności wnoszenia skargi kasacyjnej po upływie terminu do jej wniesienia realnie uniemożliwiło mocodawcy skorzystanie w ramach przyznanego mu prawa pomocy z usług innego adwokata, który zobowiązałby się do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto dowodzenie, gdy upłynął termin do wniesienia skargi kasacyjnej w opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, że wydając orzeczenie Sąd nie naruszył prawa w związku, z czym brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest bezzasadne, gdyż zachodzą przesłanki natury formalnej uniemożliwiające wniesienie skargi kasacyjnej (upływ terminu do wniesienia skargi kasacyjnej).

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.