Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 412/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 115 ust. 2 w zw z art. 111 pkt. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1414
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Protokolant starszy asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1012/16 w sprawie ze skargi P.S. na postanowienie nr [...] Dowódcy [...] z dnia 26 kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 1012/16 oddalił skargę P.S. na postanowienie Dowódcy [...] z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Z akt sprawy wynika, że Dowódca [...] rozkazem personalnym z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...] zwolnił [...] P.S. z zawodowej służby wojskowej z dniem 8 grudnia 2015 r. Jako podstawę prawną rozkazu personalnego podał art. 111 pkt 3 w zw. z art. 115 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.) oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2014 r., poz. 670). Zwolnienie wyżej wymienionego żołnierza z zawodowej służby wojskowej nastąpiło wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem z dnia 14 września 2015 r. nr [...] uznała [...] P.S. za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej, a Centralna Wojskowa Komisja Lekarska [...] orzeczeniem z dnia 8 grudnia 2015 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. Zwolnienie wyżej wymienionego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło w dniu, w którym decyzja wojskowej komisji lekarskiej stała się ostateczna, tj. z dniem 8 grudnia 2015 r. Przedmiotowy rozkaz personalny został wydany dla celów ewidencyjnych.

W dniu 19 lutego 2016 r. Dowódca [...], stosownie do regulacji zawartej w art. 123 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wystawił [...] P.S. świadectwo służby, który w ustawowym terminie złożył wniosek o jego sprostowanie, gdyż w jego ocenie ustalenie daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej było błędne.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. nr [...] odmówił sprostowania świadectwa służby. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że datę zwolnienia żołnierza określa rozkaz personalny o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, a nie świadectwo służby. Na skutek wniesienia przez stronę na powyższe postanowienie zażalenia, sprawę rozpoznawał Dowódca [...], który postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 123 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 895 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia podał, że stosownie do treści art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. Przepis art. 115 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby.

Z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej w skrócie "K.p.a.") wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. W świetle art. 269 K.p.a., decyzje określone w innych przepisach prawnych jako prawomocne uważa się za ostateczne, chyba że z przepisów tych wynika, iż dotyczą one takiej decyzji, która została utrzymana w mocy w postępowaniu sądowym bądź też nie została zaskarżona w tym postępowaniu z powodu upływu terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z § 6 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 czerwca 2014 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych, wyższy przełożony, w terminie miesiąca od dnia wniesienia zażalenia na postanowienie, o którym mowa w ust. 4, wydaje postanowienie o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia.

W ocenie organu odwoławczego, Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] prawidłowo odmówił sprostowania świadectwa służby, gdyż w rozkazie personalnym Dowódcy [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...] datę zwolnienia [...] P.S. z zawodowej służby wojskowej określono na dzień 8 grudnia 2015 r.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi P.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

1) art. 115 pkt 2 w związku z art. 111 pkt. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

2) art. 3 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w przedmiotowej sprawie;

3) art. 7 w związku z art. 77 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niewzięcie pod uwagę w ogóle interesu strony, jak również wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego;

4) art. 269 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

5) art. 107 § 3 w związku z art. 144 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji w całości.

W uzasadnieniu skargi podał, że organy obu instancji naruszyły art. 115 pkt 2 w związku z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Skarżący wskazał, że przepis ten w swej normie zawiera trzy niezależne przesłanki: 1) uprawomocnienie się odpowiedniego orzeczenia z mocy prawa; 2) dzień w którym decyzja stała się ostateczna; 3) dzień zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia. Zdaniem P.S., w niniejszej sprawie organy błędnie zastosowały pierwszą z tych przesłanek – a powinny trzecią z nich. Za dzień zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej należało przyjąć datę 27 stycznia 2016 r., a więc datę wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie, gdyż w tym dniu zaistniały okoliczności stanowiące podstawę zwolnienia. Dodatkowo wskazał, że za miesiąc styczeń 2016 r. otrzymał uposażenie, które przysługuje tylko i wyłącznie żołnierzowi w służbie stałej. W tym okresie nie mógł on zatem posiadać statusu osoby cywilnej, tj. żołnierza rezerwy. W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 76 ust. 4 w/w ustawy, należało ustalić, że datą jego zwolnienia ze służby powinien być koniec grudnia 2015 r.

Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku w pierwszej kolejności stwierdził, że skarga na postanowienie w przedmiocie sprostowania świadectwa służby jest dopuszczalna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2887/12, LEX nr 1529039; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia: 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1341/10 i 24 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 1347/11).

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd pierwszej instancji powołał treść art. 123 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 14141 ze zm.). Ponadto podał, że Minister Obrony Narodowej, wykonując delegację ustawową zawartą w art. 123 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w dniu 16 czerwca 2014 r. wydał rozporządzenie w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 895), w którym określił dane, które należy podać w świadectwie służby, wzór świadectwa służby, a także tryb wydawania i prostowania świadectw służby. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 4 i 6 cyt. rozporządzenia, w świadectwie służby podaje się, między innymi, okres pełnienia czynnej służby wojskowej z uwzględnieniem służby niezawodowej i zawodowej (ze wskazaniem, w przypadku służby zawodowej, okresów jej pełnienia jako służby stałej i kontraktowej) oraz podstawę prawną zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy zwalniany z zawodowej służby wojskowej otrzymuje w dniu zwolnienia ze służby, określonym w decyzji, świadectwo służby. Świadectwo służby wystawione [...] P.S. w dniu 19 lutego 2016 r. zawiera te elementy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy podana w świadectwie służby skarżącego data zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej była prawidłowa. W ocenie skarżącego, wprawdzie dopuszczalne było dokonanie przez organ wyboru jednej z dat: a) daty uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia z mocy prawa; b) daty, w której decyzja stała się ostateczna; c) daty zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia – to jednak w tej sprawie organy przy wyborze daty zwolnienia ze służby nie miały swobody, powinny bowiem wybrać dzień zaistnienia okoliczności stanowiących podstawę zwolnienia, czyli dzień 27 stycznia 2016 r. – datę wydania rozkazu personalnego nr [...], którym został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej.

Sąd pierwszej instancji poglądu skarżącego nie podzielił. Podał, że świadectwo służby ma wskazywać datę ustania (zwolnienia) żołnierza ze służby i nie może być to data dowolna. Pomiędzy rozkazem personalnym (decyzją) a świadectwem służby istnieje pełna zależność polegająca na tym, że to podstawa prawna zawarta w rozkazie personalnym o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej stanowi podstawę do określenia przyczyny zwolnienia w świadectwie służby. Zgodnie z art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadku, o których mowa w art. 111 pkt 3 następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia. To, że ustawodawca w art. 115 ust. 2 w/w ustawy dodatkowo wskazał na dzień, w którym decyzja stała się ostateczna albo dzień zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby, nie oznacza, że dowolnie można określać przesłankę tego zwolnienia. Przepis art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wymienia szereg odmiennych przypadków zwolnienia i są to: a) przypadek opisany w art. 111 pkt 1 tej ustawy (zrzeczenia się obywatelstwa polskiego); b) przypadek opisany w art. 111 pkt 3 tej ustawy (ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby); c) przypadek opisany w art. 111 pkt 5 tej ustawy (zasadniczo osiągnięcia wieku sześćdziesięciu lat); d) przypadek opisany w art. 111 pkt 8 tej ustawy (upływu czasu określonego w kontrakcie, jeżeli nie nastąpi zawarcie kolejnego kontraktu); e) przypadek opisany w art. 111 pkt 9 lit. b tej ustawy (upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ); f) przypadki opisane w art. 111 pkt 11-15 tej ustawy (utrata stopnia wojskowego albo degradacja, prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby wojskowej, prawomocne orzeczenie środka karnego pozbawienia praw publicznych, wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego, skazanie prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz prawomocne ukaranie przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej)).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z przedstawionej regulacji wynika, że w każdym z przypadków odmiennie należy ocenić datę zaistnienia przesłanki zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. W przypadku objętym art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych będzie to data uprawomocnienia się orzeczenia lekarskiego wojskowej komisji lekarskiej o niezdolności do służby wojskowej. W świadectwie służby [...] P.S. prawidłowo zatem podano datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Wskazał, że niezasadnym jest zarzut niezastosowania art. 3 ust. 1 w/w ustawy. Przepis ten stanowi, że żołnierze zawodowi są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej. Skoro w rozkazie personalnym nr [...] wyraźnie określono, że skarżący zostaje zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 8 grudnia 2015 r., to z tym dniem z tej służby został zwolniony. Data wydania przedmiotowego rozkazu personalnego 27 stycznia 2016 r., nie była zatem datą zwolnienia ze służby. Nie ma znaczenia fakt wypłaty skarżącemu uposażenia za grudzień 2015 r. i styczeń 2016 r., gdyż w tej sprawie Sąd nie badał kwestii legalności wypłaty uposażeń. Niezasadne są także zarzuty naruszenia art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. Organy prawidłowo gromadziły materiały w aktach personalnych skarżącego i wzięły pod uwagę przepisy prawa. Powoływanie się przez skarżącego na jego interes jako strony nie może prowadzić do naruszenia prawa. Interes strony w postępowaniu administracyjnym nie może uzasadniać naruszenia prawa. Niezasadny jest również zarzut wadliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Jako niezasadny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 269 K.p.a. W tej sprawie organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawomocnym orzeczeniu wojskowej komisji lekarskiej i dopóki to orzeczenie pozostaje w obrocie prawnym, dopóty jego treść wiązała właściwego dowódcę do wydania rozkazu personalnego w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Nie jest zasadny ponadto zarzut braku zastosowania art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie tak stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.S., reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości i wskazując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:

1) art. 115 pkt 2 w zw. z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

2) art. 3 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w przedmiotowej sprawie;

3) art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. niewzięcie pod uwagę w ogóle interesu strony, jak również wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego;

4) art. 269 K.p.a., poprzez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie;

5) art. 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na sposób sformułowania przez profesjonalnego pełnomocnika podniesionych w niej zarzutów i ich uzasadnienie, niezbędne stało się przypomnienie i wyjaśnienie, że granice skargi kasacyjnej są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 P.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy. Z kolei zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (tzw. błąd subsumcji) wyraża się w niezgodności między ustalonym stanem faktycznym a hipotezą zastosowanej normy prawnej lub też na błędnym przyjęciu czy zaprzeczeniu związku zachodzącego między ustalonym stanem faktycznym a normą prawną. Ocena zasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być skutecznie dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przypadku zarzucenia naruszenia przepisów postępowania należy wskazać jakie przepisy tego prawa zostały naruszone przez sąd oraz wykazać istotność wpływu tego naruszenia na wynik sprawy – treść orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1560/11).

Przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Ponadto, wynikającym z przepisu art. 176 P.p.s.a., obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie. Sąd drugiej instancji nie może bowiem domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 11 września 2011 r., sygn. akt II OSK 151/12 i 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z punktu widzenia przedstawionych uwag stwierdzić należy, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia określonych w niej przepisów nie mogły odnieść skutku zamierzonego przez jej autora.

Przechodząc do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 115 ust. 2 (błędnie podano "pkt") w zw. z art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przyjąć należy, iż jest on niezasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonując wykładni powołanych wyżej przepisów trafnie uznał, że skoro w sprawie jest niesporne, że podstawą zwolnienia [...] P.S., określoną w rozkazie personalnym Dowódcy [...] z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...], stanowił art. 111 pkt 3 w/w ustawy, to zwolnienie z zawodowej służby wojskowej nastąpiło z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającego jego niezdolność do służby. W związku z powyższym, podanie w świadectwie służby wyżej wymienionego żołnierza daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej – 8 grudnia 2015 r., tj. daty wydania orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej nr [...], utrzymującego w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia 14 września 2015 r. nr [...], określonej w rozkazie personalnym z dnia 27 stycznia 2016 r. nr [...], było prawidłowe. Odmowa sprostowania świadectwa służby była zatem uzasadniona.

Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, brak było podstawy prawnej, aby w świadectwie służby jako datę zwolnienia [...] P.S. podać dzień zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, którą w jego ocenie stanowiła data wydania przedmiotowego rozkazu personalnego, a więc dzień 27 stycznia 2016 r. – z uwagi na niedookreślenie jego statusu w okresie od dnia 8 grudnia 2015 r. do w/w daty oraz fakt wypłaty mu uposażenia za miesiące grudzień 2015 r. i styczeń 2016 r. Kwestie te nie podlegały rozważaniu w sprawie, w której przedmiotem kontroli była legalność postanowienia odmawiającego sprostowania świadectwa służby.

Z tego względu omówiony powyżej zarzut skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Chybiony okazał się także zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, ograniczony do lakonicznego stwierdzenia, że jego naruszenie nastąpiło poprzez jego niezastosowanie. Brak uzasadnienia tego zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie jego merytorycznej oceny.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a., art. 269 K.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a., podanych błędnie w podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zamiast z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., stwierdzić należy, iż są one nieskuteczne.

W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej, zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie błędne rozstrzygnięcie w sprawie, przed którym postępowanie jest regulowane przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie powołał jakichkolwiek przepisów, które mogły zostać naruszone przez Sąd pierwszej instancji, ograniczając zarzuty skargi kasacyjnej do powołanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie dostrzegł, że wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego są stosowane przez organ administracji publicznej, a nie sąd administracyjny, który prowadzi postępowanie w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej, przedmiotem kontroli jest wyrok Sądu pierwszej instancji, a nie akt administracyjny. Adresatem zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinien być zatem ten Sąd. W przypadku, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie dostrzegł naruszenia przez organ przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (przez ich zastosowanie bądź niezastosowanie), to sam naruszył przepisy zobowiązujące go do kontroli legalności działalności administracji publicznej. Jako podstawę kasacyjną należało zatem wskazać przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenia Sąd pierwszej instancji nie zauważył.

Ponadto, jak na wstępie wyjaśniono, w przypadku podstawy skargi kasacyjnej opartej o art. 174 pkt 2 P.p.s.a. ("naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy") nie chodzi o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia przepisów K.p.a. w sposób pośredni. Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach tej podstawy kasacyjnej konieczne jest zatem określenie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu – co do zasady – z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej i wykazanie istotności wpływu tego naruszenia na wynik sprawy – treść wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając przedmiotową sprawę, miał na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, w którym stwierdzono, że w przypadku braku powiązania przez autora skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa przez organ administracji z zarzutem naruszenia prawa przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny może po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej wskazuje na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to jednak lakoniczność zarzutów naruszenia art. 269 K.p.a., art. 107 § 3 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz brak wyjaśnienia, z czego autor skargi kasacyjnej wywodzi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. w sytuacji, gdy organy działały na podstawie przepisów prawa i na czym polegało wadliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, a także brak wykazania istotnego wpływu naruszeń tych przepisów na rozstrzygnięcie wydane przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie, nie pozwala na ich merytoryczne rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.