Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 15/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. , art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i lit. d
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg /sprawozdawca/, Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Asesor WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Anna Onyśków, po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. do udzielenia lub odmowy udzielenia informacji objętej wnioskiem skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt sprawy i odpisu prawomocnego wyroku; II. zasądza od Dyrektora D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. na rzecz Z. K. kwotę 200 /słownie: dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. Oddział w L. rozpoznał u Z. K. chorobę zawodową w postaci ubytku słuchu spowodowanego hałasem. Wymienione orzeczenie zawierało pouczenie, że jeżeli pracownik nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania w Instytucie Medycyny Pracy za pośrednictwem DWOMP w L. w terminie 14 dni od daty otrzymania orzeczenia. Z. K. nie wystąpił z takim wnioskiem. Orzeczenie to DWOMP przekazał wraz z dokumentacją Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w L., który wydał decyzję o nie rozpoznaniu choroby zawodowej u Z. K.

Pismem z dnia [...] r. Z. K. wystąpił do DWOMP o udostępnienie kwalifikacji lekarzy orzekających w sprawach chorób zawodowych, których podał z imienia i nazwiska. Zażądał także udzielenia odpowiedzi, czy wymienieni lekarze byli lub są zatrudnieni na etatach w Poradni.

W odpowiedzi, DWOMP pismem z dnia [...] r. poinformował, że wymienieni lekarze są lub byli uprawnieni do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania. Spełniają oni lub spełniali bowiem wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych.

Pismem z dnia [...] r. Z. K. wniósł ponownie o udzielenie informacji odnośnie zatrudnienia lekarzy orzeczników. Jego zdaniem nie podano od kiedy wymienieni lekarze zostali pracownikami DWOMP. Zarzucił ponadto brak kwalifikacji lekarzowi orzecznikowi oraz zakwestionował treść wydanego przez niego orzeczenia lekarskiego z dnia [...]r.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] r. DWOMP podał, że podtrzymuje swoją odpowiedź z dnia [...] r., a kwestionowane orzeczenie lekarskie zawiera niezbędne dane potrzebne do wydania przez PIS decyzji o braku lub stwierdzeniu choroby zawodowej. Podkreślono, że gdy pacjent nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, ma prawo wystąpić o ponowne badanie w jednostce nadrzędnej, tj. w Instytucie Medycyny Pracy poprzez lekarza orzekającego w I instancji. Z. K. z przysługującego mu prawa nie skorzystał. Wobec powyższego PIS wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu spowodowanego hałasem.

W pouczeniu od tej decyzji istnieje informacja o przysługującym odwołaniu od tej decyzji w terminie ustawowym.

W piśmie z dnia [...] r. Z. K. ponownie zakwestionował treść orzeczenia lekarskiego wydanego w jego sprawie.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] r. DWOMP poinformował, że w sposób wyczerpujący udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w swoich pismach z dnia [...] r. i z dnia [...] r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. K. powołał się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Zarzucił Dyrektorowi DWOMP naruszenie przepisów tej ustawy poprzez nieudzielenie mu pełnej informacji, której żądał w swoich pismach.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że potraktował pisma skarżącego i odpowiedzi na nie jako wyjaśnienia do orzeczenia lekarskiego, od którego Z. K. nie wniósł odwołania. Orzeczenie lekarskie zostało wydane w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych i nie jest decyzją administracyjną.

Ponadto skarżący w żadnym piśmie skierowanym do DWOMP nie powołał się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Uczynił to dopiero w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Skarga jest zasadna.

Z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej /Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm./ wynika, iż każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie /art. 1 ust. 1/. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne /art. 4 ust. 1/. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organizacji /.../, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach /art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i "d"/.

Nie budzi wątpliwości Sądu, że D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. /dalej DWOMP/ należy do kręgu podmiotów zobowiązanych w myśl cytowanej ustawy do udostępniania informacji, a dane o zatrudnieniu lekarzy orzekających w sprawach chorób zawodowych i ich kwalifikacjach stanowią informacją publiczną.

Skarżący zwrócił się do Dyrektora DWOMP o "udostępnienie kwalifikacji" lekarzy wymienionych imieniem i nazwiskiem /pismo z dnia [...]r./.

Odpowiadając Dyrektor DWOMP poinformował, że osoby wskazane przez skarżącego, zatrudnione w Poradni Chorób Zawodowych WOMP w L., a obecnie DWOMP we W. Oddział w L., "były uprawnione lub są do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej rozpoznania" /pismo z dnia [...]r., DWOMP [...]/.

Pismem z dnia [...]r. skarżący zwrócił się ponownie do Dyrektora DWOMP twierdząc, że pismo z dnia [...]r. "nie spełniło" tego o co prosił - "nie podano od kiedy lekarze ci zostali pracownikami DWOMP - jest to bardzo ważne" i prosi o to nadal.

Na to Dyrektor DWOMP podtrzymał swoją odpowiedź zawartą w piśmie z dnia [...]r. a dalszą część wypowiedzi sprowadził do istoty orzekania w sprawach chorób zawodowych /pismo z dnia [...]r.; DWOMP [...]/.

Jeszcze raz upomniał się skarżący o wspomniane dane pismem z dnia [...]r., na co Dyrektor DWOMP stwierdził, że "w sposób wyczerpujący udzielił odpowiedzi na wszystkie pytania w pismach z dnia [...]r. i z dnia [...]r." /pismo z dnia [...]r., DWOMP [...]/.

Z tym stanowiskiem zobowiązanego podmiotu nie sposób się zgodzić. Nie udzielono bowiem skarżącemu odpowiedzi na wniosek, który wyraźnie sformułował. Nie udzielono mu stosownej informacji, którą Sąd już wcześniej zaliczył do informacji publicznej, ani jej skarżącemu nie odmówiono powołując przepis art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym Dyrektor DWOMP wykazał bezczynność.

W przypadku stwierdzenia tego rodzaju sytuacji prawnej Sąd na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zobowiązuje do stosownego załatwienia wniosku uprawnionego w określonym terminie.

Orzeczenie o kosztach zostało oparte na podstawie art. 200 i art. 209 tego Prawa.