Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 343/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 i par. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 09 września 2010 r. sprawy ze skargi B. P. sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr 409.40/B-15/9/10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1 kpa oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych (m.in. wiaty, dystrybutorów, dwóch zbiorników podziemnych o pojemności 60 m3 każdy, pawilonu handlowego z myjnią samochodową i pylonu reklamowego trwale związanego z gruntem) na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 1137/2 położonej przy ul. O. w B. oraz budowie zjazdów z ul. B. (działka numer 1139/8) i z ul. O. (działka numer 1131) wraz z infrastrukturą techniczną oraz urządzeniami technicznymi.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia:

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte na wniosek L. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. z dnia 5 czerwca 2008 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy (poprzednia decyzja ustalająca warunki zabudowy została uchylona z uwagi na brak szczegółowego uzasadnienia w kwestii ustalenia linii zabudowy) organ I instancji stwierdził, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykazała brak przeciwwskazań do wydania wnioskowanej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że istniejąca linia zabudowy przy ul. B. (na odcinku od skrzyżowania z ul. Ś. i skrzyżowania z ul. W.) przebiega w sposób chaotyczny i kształtuje się w odległości od 0,0 m do 20,0 m od linii rozgraniczającej ulicy. Tak nieuporządkowane położenie istniejących budynków skutkowało tym, że brak było możliwości wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenia linii zabudowy na działkach sąsiednich zgodnie § 4 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.nr.164, poz. 1588). Z kolei wyznaczenie linii nowej zabudowy w oparciu o wymogi § 4 ust 3 rozporządzenia, czyli jako kontynuacji linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego tj. w tym wypadku w odległości 20,0 m od linii rozgraniczającej ulicy wyznaczonej budynkiem Okręgowej Izby Lekarskiej (na działce nr ewid. gr. 1122 przy ul. Ś.), byłoby ustaleniem przypadkowym tym bardziej, że nieruchomość ta położona jest na skraju terenu analizowanego. Wyznaczenie linii zabudowy w oparciu o § 4 ust 3 rozporządzenia w przedmiotowej sprawie byłoby sprzeczne z zasadą ładu przestrzennego. W konsekwencji, w celu uniknięcia pogłębienia panującego w istniejącej zabudowie chaosu, uwzględniając równocześnie przyszły zamiar inwestycyjny, postanowiono wyznaczyć linię nowej zabudowy w oparciu o wyniki analizy urbanistycznej, poprzez dopuszczenie wyznaczenia linii zabudowy w trybie przepisu § 4 ust 4 rozporządzenia. Wskazano, że z analiza tej wynika, iż linia rozgraniczająca pas drogowy ul. Branickiego nie jest równoległa do krawędzi jezdni tej ulicy co jest konsekwencją rozwiązań komunikacyjnych dużego węzła komunikacyjnego - skrzyżowania ul. B. z ul. P. zwanego placem A. W części ul. B. położonej na prawo od działki objętej wnioskiem przeważa zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna zlokalizowana w odległości od 6,0 m do 12,0 m od linii rozgraniczającej ulicy tj. od 38,0 m do 112,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tak ukształtowane położenie budynków mieszkalnych względem ulicy i dużego węzła komunikacyjnego nie może stanowić wyznacznika dla określenia linii zabudowy budynków o funkcji usługowej, które z zasady lokalizowane są bliżej pasa drogowego niż budynki mieszkalne. Zabudowa usługowa na jednej z nieruchomości położonej po lewej stronie wnioskowanej działki zlokalizowana jest nawet bezpośrednio na granicy z pasem drogowym. Jednakże, w ocenie organu, dopuszczenie możliwości realizacji projektowanej inwestycji w bezpośrednim styku z pasem drogowym nie służyłoby utrzymani ładu przestrzennego a wręcz naruszałoby walory kompozycyjno - estetyczne. Zatem linię nowej zabudowy organ postanowił wyznaczyć w nawiązaniu do budynku położonego na działce nr ewid. gr. 1351/2 przy ul. B. i ustalił ją w odległości 6,0 m od linii rozgraniczającej ul. B. tj. 20,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Od ul. O. linię zabudowy wyznaczono zgodnie z § 4 ust 1 rozporządzenia w odległości 6,0 m od linii rozgraniczającej ul. O. jako kontynuację linii zabudowy budynku położonego na działce sąsiedniej nr ewid. gr. 1137/1 przy ul. O., ponieważ większość budynków przy tej ulicy zlokalizowana jest w odległości 6, 0 m.

Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do sumarycznej powierzchni terenu organ wyznaczył na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego do 25% powierzchni terenu inwestycji, zgodnie z § 5 ust 1 rozporządzenia. Odnośnie wysokości planowanej inwestycji organ określił ją w oparciu o przepis § 7 ust 4 rozporządzenia z tego powodu, że w granicach terenu objętego analizą występuje zabudowa zróżnicowana pod względem wysokości o ilości kondygnacji nadziemnych od 1- do 12 i wysokości budynków do 36,0 m. W bliskim sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne o wysokości do 36 m i budynek usługowy o wysokości do 18,0 m oraz budynki usługowe jednokondygnacyjne o wysokości 4, 50 m - 9,0 m (m.in. usytuowane na działce nr ewid. gr. 1123 przy ul. B. o funkcji usługowej z zakresu motoryzacji). Geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) organ ustalił odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym jako płaski zgodnie § 8 rozporządzenia.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. B. i zarzuciła, że wydane rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza ustawę o ochronie środowiska, a w szczególności przepis art. 73 ust. 3 i 4. Ponadto podniosła, że zał. nr 1 do wydanej decyzji nie spełnia "wymogów merytorycznych, gdyż nie uwzględnia umiejscowienia dwóch podziemnych zbiorników paliwa o pojemności 60 m3 każdy". Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się też B. P. sp. z o.o z siedzibą w B., zarzucając naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez nieuwzględnienie funkcji dotyczącej kontynuacji zabudowy oraz naruszenie § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia poprzez wyznaczenie linii zabudowy z pominięciem inwestycji realizowanej przez tę spółkę, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego XIV kondygnacyjnego z lokalami usługowo -handlowymi i parkingami. Odwołująca się wskazała również na naruszenie § 9 ust. 2 rozporządzenia, przez niedołączenie do decyzji części graficznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na naruszenie art. 7 kpa poprzez zignorowanie interesu publicznego i słusznego interesu strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy kwestionowaną decyzję i podało, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, dlatego też organ I instancji prawidłowo wniosek o ustalenie warunków zabudowy uwzględnił. Zdaniem organu odwoławczego, w realiach przedmiotowej sprawy, zasadnie linię zabudowy wyznaczono w oparciu o przepis § 4 ust. 4 rozporządzenia w nawiązaniu do budynku położonego na działce o numerze geodezyjnym 1351/2 przy ul. B., w odległości 6 m od pasa drogowego. Ustosunkowując się do zarzutów w kwestii celowości usytuowania inwestycji na wnioskowanym do zabudowy terenie stwierdzono, że nie znajdują one oparcia w obowiązujących przepisach prawa. O zakresie inwestycji oraz o objęciu nią konkretnych działek decyduje nie organ administracji a inwestor. W świetle obowiązujących przepisów prawa postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest prowadzone tylko na wniosek i w granicach wniosku. Organ je prowadzący, jest takim wnioskiem bezwzględnie związany, nie może go więc zmieniać, czy też modyfikować z urzędu. Musi odpowiedzieć na żądanie inwestora, a jeśli uzna, że jest ono zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, może wydać jedynie decyzję pozytywną dla strony. Nadto podano, że z uwagi na fakt, iż wnioskowana inwestycja może być zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, została wydana w sprawie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, dlatego też argument odwołania dotyczący naruszenia przepisu art. 73 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie środowiska nie ma znaczenia w sprawie.

Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wywiódł B. P. sp. z o.o z siedzibą w B. i zarzucił naruszenie:

- art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię, tj. nietrafne przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1,

- § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię, tj. nietrafne przyjęcie, że organ wykonawczy prawidłowo wyznaczył linię zabudowy,

- art. 107 § 1 kpa poprzez nie rozpoznanie i nie ustosunkowanie się do zarzutów dotyczących naruszenia § 9 ust. 2 rozporządzenia poprzez niezałączenie do decyzji części graficznej i naruszenia art. 7 kpa poprzez zignorowanie interesu publicznego i słusznego interesu strony.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podano, że podstawową funkcją terenu na którym ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja jest w przeważającej części zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna ze znacznie mniejszą zabudową handlowo – usługową. Dlatego też, w ocenie skarżącej spółki projektowane przedsięwzięcie będzie kolidowało z funkcją i zagospodarowaniem przyległego terenu. Nadto wywiedziono, że formalistyczne wyznaczenie granic obszaru analizowanego w takiej samej odległości z każdej strony działki objętej wnioskiem, skutkowało tym, że analiza nie uwzględnia inwestycji realizowanej przez skarżącą spółkę na podstawie decyzji z dnia [...] października 2008 r. nr [...], polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego XIV – kondygnacyjnego z infrastrukturą towarzyszącą. Nieuwzględnienie tej inwestycji, zdaniem skarżącej, może stanowić naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz naruszenie funkcji kontynuacji zabudowy terenu. Tym bardziej, że sąsiedztwo stacji paliw powoduje znaczące immisje o charterze pośrednim materialnym polegające na wzmożonym hałasie, czy nieprzyjemnym i drażniącym zapachu.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezałączenia do decyzji części graficznej podano, że z uwagi na duże koszty doręczenia a także dużą liczbę kopii map, wystarczającym w przedmiotowej sprawie, było zamieszczenie w treści decyzji wzmianki, że mapa znajduje się w aktach sprawy, przez co strony miały możliwość wglądu do niej w każdym czasie.

Pełnomocnik skarżącej spółki słuchany na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. podał, że przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy winien zostać uwzględniony fakt, że spółka będzie realizować inwestycję w postaci apartamentowca na działkach nr geod. 1124, 1131, 1139/5 i 1139/6. Jednocześnie pełnomocnik nie potrafił określić stanu realizacji inwestycji i podał, że niedawno została rozpoczęta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja poprzedzająca jej wydanie nie naruszają przepisów postępowania, ani przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja na podstawie której ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 1137/2 położonej przy ul. O. w B. oraz budowie zjazdów z ul. B. i z ul. O. wraz z infrastrukturą techniczną oraz urządzeniami technicznymi.

Wyznacznikiem prawidłowości rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określającym pozytywne przesłanki jej wydania. A mianowicie z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Skoro treść decyzji ustalającej warunki zabudowy determinują przepisy prawa, to stwierdzić należy, iż decyzja tego rodzaju nie ma charakteru uznaniowego. Zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem – decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania decyzji pozytywnej – art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (vide: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2, str. 453).

W sprawie niniejszej organy administracyjne zobligowane były do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, albowiem planowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Główny zarzut skargi dotyczył naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego i w konsekwencji nieuwzględnienie w analizie inwestycji realizowanej przez skarżącą spółkę polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego XIV – kondygnacyjnego z infrastrukturą towarzyszącą. Nieuwzględnienie tej inwestycji, zdaniem skarżącej, stanowi naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa oraz naruszenie funkcji kontynuacji zabudowy terenu przede wszystkim dlatego, że sąsiedztwo stacji paliw spowoduje znaczące immisje o charterze pośrednim materialnym polegające na wzmożonym hałasie, czy nieprzyjemnym i drażniącym zapachu.

Określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 dokonane zostało w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), wydanym na postawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 ustawy. Stosownie do przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W ust. 2 § 3 mowa jest o tym, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Zgodnie zaś z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (§ 4 ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§ 4 ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 4 ust. 4).

W rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z powołanymi przepisami ustawy i rozporządzenia wykonawczego.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany jako trzykrotność frontu wnioskowanej nieruchomości oraz szczegółowo uzasadniono kwestię ustalenia linii zabudowy. W granicach obszaru analizowanego znalazły się działki położone po obu stronach ul. O. Z analizy wynika, iż wnioskowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie na którym podstawową funkcją jest zarówno zabudowa handlowa i usługowa oraz zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W bliskim sąsiedztwie znajduje się budynek usługowo – biurowy "[...]", usługowy "[...]", usługowy z zakresu oświaty – Zespół Szkół Zawodowych a ponadto przy ul. B. zlokalizowana jest stacja paliw "[...]". Stwierdzić zatem należy, że projektowane przedsięwzięcie nie stanowi naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa oraz naruszenia funkcji kontynuacji zabudowy terenu, co w konsekwencji czyni bezpodstawnym zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania nowej inwestycji do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który konkretyzuje się w tym przepisie przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Kontynuacja funkcji o której mowa w tej regulacji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w istniejący stan rzeczy. Rozumienie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Należy uznać, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju co już istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, którą organ potrafiłby racjonalnie uzasadnić. Nie można zatem uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym.

Z treści skargi wynika, że naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa w przedmiotowej sprawie sprowadza się do tego, że stacja paliw projektowana jest na działce znajdującej się po drugiej ulicy przy której skarżąca spółka ma zamiar wybudować budynek mieszkalny wielorodzinny XIV – kondygnacyjny z infrastrukturą towarzyszącą. Sąsiedztwo stacji paliw spowoduje znaczące immisje o charakterze pośrednim materialnym polegające na wzmożonym hałasie, czy nieprzyjemnym i drażniącym zapachu. Argumentacja spółki nie zasługuje na uwzględnienie, po pierwsze dlatego, że planowany obiekt nie stanowi istniejącej zabudowy, ma powstać dopiero w przyszłości co oznacza, że nie może stanowić punktu odniesienia. Ponadto oczekiwanie przez spółkę, że w związku z planowaną przez nią budową wprowadzona zostanie automatycznie na działce sąsiedniej inwestycja realizująca funkcje mieszkaniowe nie odpowiada powyżej podanemu rozumieniu pojęcia sąsiedztwa i kontynuacji funkcji. Przyjęcie rozumowania skarżącej spółki prowadziłoby do tworzenia enklaw, na terenie których lokalizowane byłyby np. same stacje paliw, domy pogrzebowe, parkingi, sklepy, natomiast pozostały teren pozbawiony byłby możliwości takiej lokalizacji, jeżeli nie posiadałby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do ustalonej decyzją organu I instancji linii nowej zabudowy wskazać trzeba, iż w obrębie obszaru analizowanego nie wykształciła się wyraźna linia zabudowy wymagająca kontynuacji. Budynki znajdujące się na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji przy ul. B., usytuowane są bowiem w różnych odległościach. I tak w części ulicy położonej na prawo od działki objętej wnioskiem zabudowa zlokalizowana jest w odległości od 6,0 m do 12,0 m od linii rozgraniczającej ulicy tj. od 38,0 m do 112,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Zabudowa na jednej z nieruchomości położonej po lewej stronie wnioskowanej działki zlokalizowana jest nawet bezpośrednio na granicy z pasem drogowym. Oznacza to, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wyznaczenia linii nowej zabudowy jako przedłużenia linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w oparciu o § 4 ust. 1 rozporządzenia. Zasadnie też organ przyjął, iż wyznaczenie linii nowej zabudowy na podstawie § 4 ust 3 rozporządzenia, czyli jako kontynuacji linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego tj. w tym wypadku w odległości 20,0 m od linii rozgraniczającej ulicy wyznaczonej budynkiem Okręgowej Izby Lekarskiej, byłoby ustaleniem przypadkowym i sprzecznym z zasadą ładu przestrzennego. Nieruchomość ta bowiem położona jest na skraju terenu analizowanego. W konsekwencji stwierdzić należy, że organ mając na uwadze wyniki przeprowadzonej analizy, słusznie ustalił linię nowej zabudowy w nawiązaniu do budynku położonego na działce nr ewid. gr. 1351/2 przy ul. B. i ustalił ją w odległości 6,0 m od linii rozgraniczającej ul. B. tj. 20,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Tym samym niezasadny jest zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia. Podnieść przy tym należy, że strona skarżąca oprócz sformułowania zarzutu, nie podała na czym miałoby polegać naruszenie powyższej regulacji.

W kwestii niedoręczenia stronom niniejszego postępowania załącznika graficznego do decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy podać należy, iż obowiązujące przepisy, w tym art. 109 § 1 kpa, zgodnie z którym decyzję doręcza się stronom na piśmie, nie przewidują expressis verbis doręczania stronom takich załączników wraz z wydanymi rozstrzygnięciami. Co prawda w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż niedoręczenie załącznika stanowiącego integralną część decyzji musi być zakwalifikowane jako uchybienie mające wpływ na rozstrzygnięcie (vide wyrok NSA z dnia 24 września 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1727/96, Lex nr 45723), to jednak zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie reguła ta w konkretnych sytuacjach może – ze względów praktycznych i ekonomicznych – doznawać wyjątków. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że decyzje o ustaleniu warunków zabudowy dotyczą w licznych przypadkach inwestycji o niemałym zasięgu oddziaływania, których realizacja oddziałuje na interes prawny znacznej liczby podmiotów. W sprawach tych doręczanie każdej stronie załącznika graficznego w postaci mapy w odpowiedniej skali z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji pozostaje w sprzeczności z zasadami ekonomii postępowania, albowiem generuje znaczne koszty i przyczynić się może do odsunięcia w czasie ostatecznego zamknięcia sprawy. Jednocześnie dla zapewnienia stronom możliwości skontrolowania prawidłowości poczynionych w toku postępowania ustaleń, których wyrazem jest treść załącznika graficznego do decyzji, organy powinny umożliwić im zapoznanie się z aktami sprawy w realnym, gwarantującym skorzystanie z tego prawa, terminie. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w której na podstawie art. 10 kpa wyznaczono stronom postępowania o ustalenie warunków zabudowy termin zapoznania się z aktami sprawy (pismo z dnia 7 stycznia 2010 r.).

Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).