Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 706/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 i art. 148 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów rolnych na cele nierolne - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy własną decyzję

z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty G. z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w sprawie zezwolenia R. O. na wyłączenie na cele nierolnicze 0,8310 ha gruntów rolnych, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, oznaczonych w operacie ewidencji gruntów jako działki nr [...] i nr [...]/[...], położonych na terenie miasta G.

i ustaleniu z tego tytułu należności.

U podstaw wyżej wymienionego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: skarżący R. O. wystąpił w dniu 19 maja 2008 r. (data prezentaty) do Starosty G. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej działek nr [...]/[...] i nr [...]. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący wskazywał na fakt, iż na jaw wyszły nowe okoliczności w postaci dokumentów, o których Starosta G. nie wiedział w chwili wydawania przedmiotowej decyzji. Tak więc, zdaniem strony skarżącej – zaistniały przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Starosta G. decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...], odmówił wznowienia postępowania we własnej sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] zezwalającej R. O. na wyłączenie na cele nierolnicze 0,0310 ha gruntów rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, oznaczonych w operacie gruntów, jako działki nr [...] i nr [...]/[...], położonych na terenie miasta G. i ustalającą z tego tytułu należności.

Na skutek odwołania skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] – uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie organu I instancji, bowiem to organ odwoławczy, który wydał decyzję w ostatniej instancji, jest właściwy do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania.

W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., z dnia [...].09.2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...].07.2005r., nr [...], w sprawie zezwolenia R. O. na wyłączenie na cele nierolne 0,8310 ha gruntów rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego oznaczonych w operacie ewidencji gruntów, jako działki nr [...]

i nr [...]/[...], położonych na terenie miasta G. i ustalenia z tego tytułu należności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. jako uzasadnienie swego stanowiska w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, wskazało fakt złożenia wniosku z uchybieniem miesięcznego terminu ustanowionego w art. 148 § 1kpa.

Na skutek wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...].09.2008 r. nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia przedmiotowego postępowania.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podkreślił, że skarżący składając oświadczenie zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. (k.6 akt [...]) przesądził o tym, że datą, od której należy liczyć miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania jest 18 czerwca 2007 r., a nie jak twierdzi skarżący 8 maja 2008r. Dlatego też, składając wniosek w dniu 19 maja

2008 r. – nie zachował on miesięcznego terminu, wynikającego z art. 148 § 1 kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku wywiódł R. O., zarzucając, iż organ "nie może domyślać się zdarzeń i terminów kiedy te zdarzenia miały miejsce, tylko stwierdzić na podstawie dowodów daty zdarzenia, które miały najistotniejsze znaczenie dla przedmiotowej sprawy".

Skarżący podtrzymywał także, że o nowych dowodach powziął wiadomość

w dniu 8 maja 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł.. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymywało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych –

Dz.U.Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn.zm.).

Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Konieczność istnienia tego rodzaju instytucji proceduralnej powstaje na tle potrzeby rozwiązania takich sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygniecie sprawy. W tych warunkach decyzje rozstrzygające ostatecznie sprawę administracyjną stają się wadliwe, jednakże charakterystyczną cechą ich wadliwości jest to, że nie tkwi ona wyłącznie w decyzji jako takiej, lecz wynika jako logiczny wniosek z zestawienia decyzji z pewnymi okolicznościami, inaczej mówiąc decyzja jest wadliwa ze względu na ujawnienie lub powstanie określonych faktów (Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Cz. Marzysz, G. Łaszczyca, A. Matan, Zakamycze 2005 do art. 145 kpa).

Dodać jednakże należy, iż mimo samodzielności i odrębności procesowej postępowania, które jest prowadzone w sprawie wznowienia postępowania występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem zwykłym, zakończonym decyzją ostateczną. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usuniecie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej merytorycznej decyzji.

Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma jednak ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek

o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa.

W tej fazie organ może wypowiadać się jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowaniu organ administracji bada wyłącznie czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest

o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie został zachowany termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa – organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowaniu i przeprowadzić postępowania zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 kpa.

W konkretnej sprawie organ, badając okoliczność, czy skarżący wywiódł wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa – wezwał skarżącego do podania kiedy dowiedział się on o dowodach załączonych do wniosku, a które jego zdaniem, nie były znane organom wydającym w tej sprawie decyzje (k.9 akt sprawy [...]). W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący nadesłał pisemne oświadczenie z dnia [...].07.2008r. (data wpływu – 04.08.2008r. – k. 6 akt sprawy [...]), w którym stwierdził, że "nowe dokumenty w sprawie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej działek nr [...]

i [...]/[...] położonych w G. przy ul. K., zostały przeze mnie zauważone w Urzędzie Miejskim w G. w czasie ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy trzech działek nowymi obiektami. Decyzja o warunkach zabudowy w tej sprawie uprawomocniła się po wydaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. orzeczenia nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r."

W świetle powyższego oświadczenia skarżącego należy uznać, że nastąpiło naruszenie art.148 § 1 kpa poprzez wniesienie podania o wznowienie postępowania po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo dokonało ustaleń w powyższym zakresie, bowiem na podstawie wyżej wymienionego oświadczenia skarżącego z dnia [...].07.2008r., przyjęło, że o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania skarżący powziął wiadomość w okresie wyznaczonym datami 8 lutego 2007r. (data złożenia przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy) i 18 czerwca 2007r. (zakończenie powyższego postępowania). Tak więc, wywiedzenie przez skarżącego wniosku o wznowienie postępowania dopiero w dniu 19 maja 2008r., nastąpiło z naruszeniem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa z art. 148 § 1 kpa. Należy podkreślić, że skarżący w żadnym zakresie nie udowodnił ani nie uprawdopodobnił faktu, że powziął wiadomość o nowych dowodach w dniu 8.05.2008r.

W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji nie naruszono również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 77 i 7 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny. Uzasadnienie natomiast podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 kpa), a także objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie. Ponadto zawiera oba podstawowe jego elementy, a mianowicie uzasadnienie prawne, które wskazuje przepisy mające zastosowanie w danej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Sąd nie stwierdził także, aby w jakikolwiek sposób zostały naruszone przepisy Konstytucji RP w szczególności zaś art. 30 ustawy zasadniczej.

Końcowo jedynie należy zauważyć, iż decyzje w przedmiocie wznowienia postępowania nie mają charakteru uznaniowego, a organy administracji są związane przesłankami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnymi, w tym również terminami dotyczącymi złożenia takich wniosków i nie mogą w tym zakresie stosować żadnej dowolności. Mimo zatem, iż skarżona decyzja w ocenie skarżącego jest niezasadna - to jako zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa jest prawidłowa, stąd skargę jako bezzasadną należało oddalić (art. 151 ustawy

z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).