Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 73/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1, art. 232 par 1 pkt 1 , par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] II SAB/Sz 73/21 P O S T A N O W I E N I E Dnia 7 października 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi K. D. na bezczynność Dyrektora Urzędu Morskiego w S. w przedmiocie wydania zaświadczenia p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu wpis sądowy w kwocie [...](sto) złotych.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] roku K. D. (dalej powoływany również jako skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Dyrektora Urzędu Morskiego w S., w sprawie wydania świadczenia o Zatrudnieniu i Wynagrodzeniu ZUS Rp-7 (dalej: "zaświadczenie ZUS Rp-7). Skarżący domaga się zobowiązania przez Sąd organu do prawidłowego wydania zaświadczenia ZUS Rp-7.

Uzasadniając swoją skargę K. D. wskazał, że [...] roku zwrócił się do Dyrektora Urzędu Morskiego w S. z wnioskiem o przesłanie potwierdzonych kopii dokumentów pracowniczych oraz o wystawienie zaświadczenia ZUS Rp-7. Do wniosku załączył kopie niektórych dokumentów płacowych dotyczących lat pracy [...]-[...], objętych wnioskiem. Wyjaśnił, iż oczekiwał, iż Urząd Morski w S. podejmie niezbędne działania w oparciu o ustawię Kodeks postępowania administracyjnego.

Tymczasem w odpowiedzi Urząd Morski w S. wydał do rąk własnych potwierdzone kopie pracowniczej dokumentacji osobowej skarżącego i jednocześnie odmówił wystawienia skarżącemu zaświadczenia ZUS Rp-7.

Skarżący podkreślił, iż odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia nastąpiła w formie zwykłego pisma i nie otrzymał on wymaganego art. 219 k.p.a. postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia. Organ nie przeprowadził również wymaganego postępowania wyjaśniającego na podstawie k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Morskiego w S. wniósł o jej odrzucenie, jako nie dotyczącej sprawy sądowoadministracyjnej, albo o ewentualne oddalenie skargi w całości.

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Urzędu Morskiego wskazał, iż skarżący złożył wniosek określając przy tym swoje pismo jako "dotyczące płacowych spraw pracowniczych". Był to w istocie wniosek byłego pracownika, skierowany do pracodawcy o sporządzenie zaświadczenia na podstawie artykułu 125 ust. 1 pkt 2 oraz art. 125a ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Wyjaśniono także, iż odmowa dokonania korekty zaświadczenia ZUS Rp-7, bo tego w istocie oczekuje skarżący, była uzasadniona brzmieniem obowiązujących przepisów i stanowiskiem wyrażanym przez sądy w praktyce orzeczniczej.

W szczególności, w ocenie Dyrektora Urzędu Morskiego w S., sprawa wynikła z braku dokonania korekty zaświadczenia ZUS Rp-7 nie podlega regulacjom k.p.a. w zakresie wydawania zaświadczeń. Zaświadczenie o którym mowa w artykule 125 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nie ma bowiem charakteru zaświadczenia przewidzianego w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego bez względu na to, że w tym konkretnym przypadku pracodawca jest organem administracji

Natomiast w razie uznania przez Sąd, że w sprawie wydania zaświadczenia ZUS Rp-7 znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. dotyczące wydawania przez organ zaświadczeń, należałoby uznać, że nie istniały podstawy do dokonania żądanej przez skarżącego korekty zaświadczenia o wynagrodzeniu.

Wyjaśniono, iż już od [...] roku, na wniosek skarżącego, Urząd Morski w S. podejmował czynności związane z poszukiwaniem jego akt płacowych gromadzonych przez poprzedniego pracodawcę, mając świadomość, że akt tych nigdy sam nie otrzymał od Urzędu Morskiego w G.. W szczególności organ wielokrotnie występował do Urzędu Morskiego w G. z prośbą o przesłanie tych dokumentów. Powyższe próby uzyskania dokumentów płacowych nie przyniosły jednak oczekiwanego rezultatu, o czym informowano skarżącego już w piśmie z [...] roku.

Podniesiono także, iż sprawa wydania zaświadczenia obejmującego dodatkowe składniki wynagrodzenia za lata [...] – [...] była już przedmiotem wniosku skarżącego z [...] roku, na który to wniosek organ odpowiedział w dniu [...] roku. Wówczas poinformowano skarżącego o brakach w dokumentacji płacowej a także o braku możliwości uznania przedstawionych kart obrachunkowych i możliwym dalszym postępowaniu przed ZUS.

Zatem w ocenie organu, stosując reguły postępowania administracyjnego do przedmiotowej sprawy, należałoby uznać, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona i spóźniona. Ponadto brak jest podstaw do uznania, że Dyrektor Urzędu Morskiego w S. dopuścił się bezczynności, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy wielokrotnie podejmował działania zmierzające do realizacji wniosku, jeszcze przed pismem, które skarżący określa w skardze jako dające początek postępowaniu w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest bowiem dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy.

Zaskarżenie przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

W myśl art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanym przypadku przedmiotem sprawy była skarga na wywodzoną w skardze bezczynność byłego pracodawcy w zakresie skorygowania uprzednio wydanego zaświadczenia ZUS Rp-7.

W świetle twierdzeń skarżącego wyjaśnienia wymaga czy tego rodzaju czynność mieści się w zakresie pojęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

Art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 887), na którym to zresztą przepisie skarżący opierał swój wniosek i późniejsze pisma kierowane do Dyrektora Urzędu Morskiego w S. stanowi, iż pracodawcy obowiązani są do wydawania pracownikowi lub organowi rentowemu zaświadczeń niezbędnych do ustalenia prawa do świadczeń i ich wysokości.

Przepis powyższy znajduje się w akcie prawnym z zakresu ubezpieczeń społecznych, ale odnosi się do obowiązku pracodawcy względem pracownika jako strony stosunku pracy. Kształtuje więc treść stosunku pracy. Jeżeli pracownik występuje o wydanie zaświadczenia na druku ZUS Rp-7, to domaga się wykonania przez pracodawcę obowiązku wynikającego z art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach. Jeżeli natomiast występuje o sprostowanie (zmianę, uzupełnienie) już wystawionego zaświadczenia, to w istocie domaga się ustalenia treści tego dokumentu, np. ustalenia wysokości wypłaconego wynagrodzenia za pracę. Takie żądanie należy zakwalifikować jako powództwo o ustalenie, którego podstawą jest art. 189 Kodeksu postepowania cywilnego. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lutego 2005 r., II PZP 1/05 (OSNP 2005 nr 10, poz. 138), w sprawie o sprostowanie zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu droga sądowa jest dopuszczalna, a do rozpoznania takiej sprawy właściwy rzeczowo jest sąd rejonowy - sąd pracy.

Stanowisko powyższe potwierdzone zostało między innymi w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt I UK 321/16 publ. OSNP 2008/11-12/171, w którym dodatkowo wskazano, że o ile wydanie zaświadczenia jest obowiązkiem pracodawcy, a brak jego wydania może rodzić odpowiedzialność, o tyle przy żądaniu sprostowania takiego dokumentu, w istocie pracownik ubiega się o ustalenie treści dokumentu, a więc wytacza powództwo w trybie art. 189 k.p.c., ono zaś może być merytorycznie nieuzasadnione, jeśli pracownik nie wykaże istnienia interesu prawnego.

Należy zatem przyjąć, że w sytuacji gdy były pracownik domaga się sprostowania zaświadczenia ZUS Rp-7, podstawą jego żądania jest art. 189 k.p.c. Stwierdzenie powyższego skutkuje koniecznością stwierdzenia braku właściwości sądu administracyjnego.

Odnosząc się do innych twierdzeń skarżącego Sąd stwierdził, iż sprawa taka nie dotyczyła zaświadczenia wydawanego na żądanie osoby ubiegającej się o ten dokument, na zasadzie art. 271 § 1 i 2 k.p.a.

Na podstawie powyższych przepisów wydaje się bowiem zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Tymczasem przepis art. 125 ust. 1 pkt 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ustanawia odrębny tryb wydawania zaświadczenia, nie podlegający kontroli sądów administracyjnych (tak też np. postanowienie WSA w Gliwicach z 6 kwietnia 2017 roku sygn. akt IV SAB/Gl 21/17, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skargę należało zatem odrzucić z uwagi na fakt, że sprawa podlega rozpatrzeniu w trybie cywilnym i nie należy do właściwości sądów administracyjnych,.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu w wysokości [...] zł , Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.