Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 561/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 47 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1987
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 545/18 w sprawie ze skargi A. w K. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 25 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. w K. (dalej: skarżąca) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania "pozwolenia" na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] lipca 2017 r. Marszałek Województwa Wielkopolskiego odmówił skarżącej wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w procesie odzysku, polegającego na wypełnianiu wyrobiska poeksploatacyjnego złoża kruszywa naturalnego, na działce ew. nr 602/2 w gminie Golina.

Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca.

Decyzją z [...] listopada 2017 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy powołał się na art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm. – dalej: ustawa o odpadach). W ocenie organu, w trakcie dotychczasowej działalności spółki polegającej na wypełnianiu tego samego wyrobiska, ujawniono szereg nieprawidłowości, które wynikały z naruszenia poprzedniego zezwolenia udzielonego decyzją Starosty Konińskiego z [...] września 2008 r. Wyniki kontroli doprowadziły do wniosku, że naruszenia warunków zezwolenia prowadziły do poważnych zagrożeń dla środowiska.

Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, zakreślające przesłanki odmowy wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Skutkowało to brakiem prawidłowego wyjaśnienia, czy w tej sprawie wystąpiły przesłanki dla braku uwzględnienia wniosku skarżącej. W ocenie Sądu I instancji, doszło do błędnego uznania, ze hipoteza normy z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach obejmowała sytuację, w której przeciwko udzieleniu zezwolenia przemawiają szczególne względy, dotyczące samego podmiotu, który miałby prowadzić działalność na podstawie tego zezwolenia.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie art. 47 ustawy o odpadach, gdy posiadacz zezwolenia narusza przepisy ustawy lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem właściwy organ wzywa do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości (ust. 1) a po jego bezskutecznym upływie cofa zezwolenie bez odszkodowania (ust. 2). Natomiast zgodnie z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach, nie wydaje się zezwolenia na przetwarzanie odpadów, jeżeli wniosek dotyczy uprawnień podmiotu objętych decyzja o cofnięciu zezwolenia, a nie minęły 2 lata od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna. Oznacza to, że w art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach, ustawodawca ustanowił dodatkową negatywną przesłankę wydania zezwolenia. Norma z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach stanowi lex specialis wobec katalogu przesłanek odmowy wydania zezwolenia wymienionych w art. 46 ust. 1 ustawy o odpadach. Zdaniem Sądu I instancji, nie można uznać, że te same przesłanki stanowią podstawę odmowy wydania zezwolenia z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, gdzie nie zakreślono żadnego terminu, w którym zezwolenie może być ponownie uzyskane. Przesłanka wskazana tym przepisem dotyczy więc wyłącznie sytuacji, w której wydaniu zezwolenia sprzeciwiają się względy obiektywne, a więc kiedy objęty wnioskiem proces przetwarzania odpadów skutkowałoby wystąpieniem zagrożeń wskazanych w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, niezależnie od tego czy warunki ustanowione w zezwoleniu byłyby zachowane. Odmienne są natomiast przesłanki odmowy wydania zezwolenia z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach, gdzie przeszkodą dla uzyskania zezwolenia są konkretne, uprzednie zdarzenia, związane z wcześniejszymi działaniami lub zaniechaniami po stronie podmiotu ubiegającego się o kolejne zezwolenia.

W tej sprawie jako przesłankę odmowy wydania zezwolenia na rzecz skarżącej wskazano nieprawidłowości w zakresie korzystania z uprzedniego zezwolenia, z czym organ wiąże określone zagrożenia dla środowiska. Natomiast w ocenie skarżącej, organ błędnie ocenił, że doszło do istotnych naruszeń warunków zezwolenia, a ponadto nie występowało "realne" zagrożenie środowiska. Zdaniem Sądu I instancji, okoliczności te nie miały znaczenia w sprawie. Jeżeli bowiem doszło do naruszania warunków zezwolenia to niezależnie od wpływu tego naruszenia na środowisko, zastosowanie mógł mieć wyłącznie art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach (lex specialis derogat legi generali).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.

W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm. – dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 i art. 153 p.p.s.a. przez bezpodstawne zarzucenie przez Sąd I instancji naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz z pominięciem art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. w związku błędną wykładnią art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach i niezastosowaniem art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 16 pkt 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 42 ust. 2 pkt 7, 9 i 10 ustawy o odpadach oraz art. 232 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Ponadto Sąd I instancji pominął art. 13 i art. 23 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy.

Po drugie, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 i art. 153 p.p.s.a., przez bezpodstawne zarzucenie organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz z pominięciem art. 3 ust. 1 pkt 14 i 30 oraz art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach.

Po trzecie, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Po czwarte, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. przez bezpodstawne zarzucenie organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz z pominięciem art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. w związku błędną wykładnią art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach oraz niezastosowanie w sprawie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 16 pkt 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 42 ust. 2 pkt 7, 9 i 10 ustawy o odpadach, a także z pomięciem art. 13 i art. 23 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 2008/98/WE.

Po piąte, art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 oraz art. 153 p.p.s.a. w związku niezasadnym zarzuceniem organowi naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. oraz niezastosowanie w sprawie art. 76 § 1 k.p.a.

Ponadto organ zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, błędną wykładnię art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach, jak i niezastosowanie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 16 pkt 1 i 2, art. 26 ust. 1 i art. 42 ust. 2 pkt 7, 9 i 10 ustawy o odpadach oraz art. 232 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, a także art. 13, art. 23 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 2008/98/WE.

Po drugie, niewłaściwe zastosowanie zasady ostrożności oraz zasady działania zapobiegawczego wynikających z art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672, ze zm. – dalej: p.o.ś.).

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w tej sprawie pomimo wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19).

W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zaskarżony wyrok Sądu I instancji dotyczy w istocie jednej kwestii tj. relacji przepisów art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach i art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach. W ocenie Sądu I instancji, norma z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach stanowi lex specialis względem art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. W związku z tym zaistnienie obligatoryjnej przesłanki odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w procesie odzysku na podstawie art 47 ust. 7 ustawy o odpadach, uniemożliwia ocenę tej przesłanki na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Na obecnym etapie postępowania wykładnia tych przepisów i ich wzajemnej relacji ma kluczowe znaczenie w sprawie. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej zostały sformułowane w sposób bardzo obszerny i rozbudowany, w oparciu o podstawy kasacyjne obejmujące liczne przepisy prawa ustrojowego, procesowego i materialnego. Stąd też dla ich prawidłowego rozstrzygnięcia konieczne jest ich usystematyzowanie i synteza, ponieważ analiza uzasadnienia podstaw kasacyjnych i samej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że dotyczą one w istocie wyłącznie kilku zasadniczych kwestii, ujętych zarówno z punktu widzenia zarzutów procesowych, jak i materialnych.

Przede wszystkim w ramach zarzutów procesowych, organ zarzucił naruszenie norm o charakterze ustrojowym tj. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., które określają granicę kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Zarzuty tego rodzaju mogą odnieść zamierzony skutek, przykładowo, gdy Sąd I instancji dokona kontroli aktu, który nie jest aktem administracji publicznej lub kiedy dokona kontroli aktu administracji publicznej na podstawie innego kryterium niż zgodność z prawem. Natomiast nie jest naruszeniem powołanych przepisów dokonanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego lub procesowego w ramach kontroli zgodności z prawem danej decyzji administracyjnej. Stąd też zarzuty te nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zarzuty naruszenia prawa materialnego określone w skardze kasacyjnej jako pkt 1, 2 i 3 podnoszą naruszenie tych samych przepisów i w związku z tym zostaną rozpoznane jako jeden zarzut kasacyjny. Ponadto, uzasadnienie skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że organ w ramach zarzutów kasacyjnych podnosi następujące argumenty:

Po pierwsze, Sąd I instancji pominął, że przedsięwzięcie skarżącej nie jest nowym przedsięwzięciem, ale kontynuacją poprzedniego, realizowanego na podstawie wcześniej posiadanych decyzji (zarzut naruszenia procesowego pkt 1 i zarzut naruszenia prawa procesowego pkt 1).

Po drugie, Sąd I instancji nie rozważył, czy planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest w istocie procesem unieszkodliwiania odpadów podlegającym przepisom dotyczącym składowania odpadów (zarzut procesowy pkt 2).

Po trzecie, Sąd I instancji błędnie przyjął, że w ramach badania przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach powinien ograniczyć się wyłącznie do badania zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami określonego we wniosku przez stronę (zarzut procesowy pkt 3 i zarzut materialny pkt 3 i 4).

Po czwarte, Sąd I instancji pominął, że nie jest możliwie udzielenie kolejnego zezwolenia na przetwarzanie odpadów przed usunięciem z wyrobiska odpadów niebezpiecznych wcześniej tam zgromadzonych (zarzut procesowy nr 4 i 5 oraz zarzut materialny nr 4).

W tak zakreślonych granicach rozpoznania skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko organu w zakresie wykładni art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Norma art. 46 ustawy o odpadach stanowi katalog przesłanek odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Natomiast norma z art. 47 dotyczy innej sytuacji prawnej i faktycznej, ponieważ obejmuje swoją hipotezą przypadki naruszania przepisów ustawy o odpadach w zakresie działalności objętej zezwoleniem lub działań niezgodnych z wydanym zezwoleniem na zbieranie odpadów lub zezwoleniem na przetwarzanie odpadów. Sankcją za tego rodzaju naruszenia jest w pierwszej kolejności wezwanie do niezwłocznego zaniechania naruszeń, a w przypadku niewykonania tego wezwania, cofnięcie zezwolenia bez odszkodowania (art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach) oraz brak możliwości uzyskania nowej decyzji w tym samym zakresie przez okres dwóch lat (art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach). Norma z art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach może zatem znaleźć zastosowanie wyłącznie w ściśle określonych przypadkach, a więc po wezwaniu danego podmiotu do usunięcia naruszeń oraz po cofnięciu zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W takiej sytuacji nie ulega wątpliwości, że odmowa wydania stosowanej decyzji w zakresie gospodarki odpadami następuje na podstawie art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach. Natomiast w tej sprawie taka decyzja cofająca uprzednie zezwolenie nie została wydana. Byt prawny decyzji może ustać z różnych przyczyn – zrzeczenia się decyzji przez stronę, upływu czasu na jaki została wydana, zmian w obowiązujących przepisach (por. art. 232 § 1 i 2 ustawy o odpadach), a także uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Zaprezentowana przez Sąd I instancji wykładnia cytowanych przepisów prowadziłaby natomiast do niedopuszczalnej sytuacji, w której naruszenie warunków uprzednio wydanego zezwolenia, które mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, ale które nie spowodowało cofnięcia zezwolenia w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach, nie mogłoby stanowić podstawy do odmowy wydania nowego zezwolenia na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, norma z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach nie ogranicza oceny organu wyłącznie do obiektywnych okoliczności wynikających z wniosku strony ubiegającej się o nowe zezwolenie. Wynika to także z wykładni tych przepisów, której należy dokonywać w świetle art. 191 ust. 2 TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Zasady te zostały zaimplementowane do polskiego porządku prawnego w art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. Dokonana w tej sposób wykładnia przepisów ustawy o odpadach prowadzi do wniosku, że nie mogą być one interpretowane w sposób zawężający. W konsekwencji, zamierzony sposób gospodarowania odpadami mogący powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska, należy intepretować szeroko, jako wszelkie okoliczności, które mogą stanowić tego rodzaju zagrożenie. Przepis ten nie dotyczy zatem tylko, jak to określił Sąd I instancji, względów obiektywnych, a więc okoliczności, w których wnioskowany proces przetwarzania odpadów skutkowałoby wystąpieniem zagrożeń z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach, niezależnie od tego czy warunki ustanowione w zezwoleniu byłyby zachowywane. Stanowisko to nie pozostaje zresztą w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez organ. Organ wskazał bowiem, że naruszenie warunków uprzedniego zezwolenia doprowadziło do wypełnienia wyrobiska odpadami niebezpiecznymi, a więc wydanie nowego zezwolenia będzie stanowiło zagrożenie dla środowiska niezależnie od tego, czy zachowane zostaną warunki nowego zezwolenia. Jednocześnie nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, że w ramach kontrolowanego obecnie postępowania organ dokonał oceny przesłanek cofnięcia zezwolenia w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o odpadach. Organ dokonał natomiast analizy stanu faktycznego na tej podstawie stwierdzając, że wyrobisko zostało nieprawidłowo zagospodarowane i dalsze jego zagospodarowanie spowoduje zagrożenie, o którym stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Oznacza to, że nie można było również postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie wskazanym przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Z powyższych względów na uwzględnienie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151 i art. 153 p.p.s.a. oraz art. 46 ust. 1 pkt 1, jak i art. 47 ust. 7 ustawy o odpadach, a także art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 i 2 p.o.ś. Wynika to z tego, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że w ramach badania przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach powinien ograniczyć się wyłącznie do badania zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami określonego we wniosku przez stronę.

Na uwzględnienie na obecnym etapie postępowania nie zasługiwały zarzuty naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 6, art. 8, art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a., jak i zarzuty podnoszące naruszenie art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, pkt 14 i pkt 30, art. 16 pkt 1 i 2, art. 26 ust. 1, art. 41 ust. 1 i 2 i art. 42 ust. 2 pkt 7, 9 i 10 ustawy o odpadach oraz art. 232 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach. Dotyczy to również zarzutów podnoszących naruszenie art. 13 i art. 23 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE. Istota sprawy sprowadzała się bowiem do prawidłowej wykładni art. 46 ust. 1 pkt 1 oraz art. 47 ust. 2 i ust. 7 ustawy o odpadach, a wykładnia ta nie wymagała posiłkowania się powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Ponadto brak jest podstaw do formułowania zarzutu kasacyjnego, kwestionującego ocenę prawną Sądu I instancji, w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego, za pomocą zarzutu naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a. W świetle art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach nie ma zasadniczego znaczenia, czy przedsięwzięcie skarżącej jest nowym przedsięwzięciem, czy też kontynuacją poprzedniego, realizowanego na podstawie wcześniej posiadanych decyzji. Znaczenie ma natomiast, że nowe zezwolenie wydane ma być dla wyrobiska, które zostało zagospodarowane w sposób mogący powodować zagrożenie, o których stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach. Z tego punktu widzenia nie można również podzielić stanowiska organu, że Sąd I instancji nie rozważył, czy planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest w rzeczywistości procesem unieszkodliwiana odpadów podlegającym przepisom dotyczącym składowania odpadów.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz dokona kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w tym w ramach zarzutów podniesionych w skardze przez skarżącą. Oceny tego rodzaju nie przeprowadził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale nie z powodów w niej wskazanych. Ubocznie wskazać należy, że w zaskarżonym wyroku omyłkowo określono przedmiot postępowania jako odmowę wydania "pozwolenia", podczas gdy przedmiotem sprawy była odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gospodarki odpadami. W związku z uchyleniem zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonywał sprostowania tej omyłki.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.