Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 450/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel, Sędzia WSA Marzena Kowalewska Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi N. E. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 listopada 2021 r. SKO/KD/400/3071/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 24 czerwca 2021 r. nr ME-II.3120.2.148.2021.9 określającą [...] sp. z o.o. w S. (dalej: "Podatnik", "Spółka", "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2021 r. w wysokości [...] zł.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości Nr [...] z dnia [...] 2020 r., których właścicielem jest Gmina - Miasto S., Spółka objęła w dzierżawę części nieruchomości położonych w obrębie [...] miasta S. , oznaczonych numerami: [...], [...] i [...], objętych księgą wieczystą KW nr [...] o łącznej powierzchni [...] ha.

Przedmiotowe działki sklasyfikowane są jako: zurbanizowane tereny niezabudowane dz.nr [...], tereny różne - dz.nr [...], tereny przemysłowe - dz.nr [...], [...], drogi - dz.nr [...], co zostało wskazane w § 2 pkt 1 lit. f podpisanej umowy. Spółka objęła ww. tereny w dzierżawę na okres [...] lat, tj. od [...]., w celu realizacji inwestycji dotyczącej budowy elektrowni słonecznej z ogniw fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Podpisana umowa w § 5 pkt 13, zawierała informację, iż poza czynszem Dzierżawca jest obowiązany do uiszczenia podatku od nieruchomości za dzierżawiony teren w wysokościach i na zasadach ustalonych przez Radę Miejską w S. .

Dzierżawca w umowie oświadczył, że będzie używać przedmiotowe nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem oraz treścią umowy. W ramach przyjęcia terenu, dzierżawca ma obowiązek wykaszania terenów zielonych w miarę potrzeb na całej powierzchni.

W dniu 2 lutego 2021 r. Spółka złożyła deklarację na podatek rolny na 2021 rok, wykazując do podstawy opodatkowania użytki rolne sklasyfikowane jako łąki/pastwiska w "IV" klasie bonitacji gleby. Zadeklarowane grunty o powierzchni [...] ha dotyczą działek położonych w obrębie [...] miasta S. o numerach: [...], [...], [...], które Spółka przejęła w dzierżawę.

Kwota podatku rolnego wykazana na 2021 rok wyniosła [...] zł.

Organ I instancji wezwał Spółkę, pismem z dnia 4 lutego 2021 r., do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości na 2021 r. oraz korekty deklaracji na podatek rolny za 2021 r., poddając w wątpliwość zasadność zadeklarowania dla ww. gruntów podatku rolnego.

W odpowiedzi Spółka w piśmie z dnia 16 lutego 2021 r., odmówiła złożenia korekty dla podatku rolnego oraz złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości, wskazując, że od założenia prowadzi działalność rolniczą, a od 2018 r. ma nadany numer ewidencyjny przez ARiMR i zajmuje się produkcją [...] w związku z powyższym grunt objęty wezwaniem na chwilę obecną jest wykorzystywany pod działalność rolniczą do zakończenia procesu inwestycyjnego polegającego na budowie farm PV. Spółka zwróciła uwagę, że umowa dzierżawy przewiduje nawet 6 miesięczny obniżony czynsz na okres uzyskania dokumentacji, ponadto umowa wskazuje, że grunty były wcześniej użytkowane rolniczo. Po zakończeniu procesu inwestycyjnego Spółka informuje, że złoży stosowną deklarację na podatek od nieruchomości za powierzchnię zajętą pod prowadzenie działalności gospodarczej innej niż rolnicza i stosowną deklarację na podatek rolny za powierzchnię nie wykorzystywaną pod prowadzenie działalności gospodarczej, tylko rolniczej, jako działalności dodatkowej na terenie niewykorzystywanym pod budowę farmy PV. Spółka zapewniła, że na stan aktualny nie prowadzi na tych gruntach działalności innej niż rolnicza.

Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 rok.

W toku postępowania organ I instancji, wezwał Podatnika, pismem z dnia 6 kwietnia 2021 r. do wykazania rodzaju zabiegów agrotechnicznych wykonanych na gruntach objętych przez Spółkę w dzierżawę od momentu objęcia ich w dzierżawę, ze wskazaniem powierzchni obszaru objętego zabiegami rolnymi, podania numeru ewidencyjnego nadanego Spółce przez ARiMR w systemie ZKIS, przedłożenia uwierzytelnionych kopii dokumentów potwierdzających prowadzenie przez Spółkę działalności rolniczej i podania informacji, czy Spółka uzyskała dokumentację dotyczącą rozpoczęcia procesu inwestycyjnego na przedmiotowych działkach. W dniu 22 kwietnia 2021 r. Spółka złożyła wyjaśnienia, z których wynika, że na gruncie objętym na mocy umowy dzierżawy z grudnia 2020 r. nie przeprowadzono jeszcze zabiegów agrotechnicznych. Przejęcie gruntów nastąpiło zimą, która się dopiero skończyła, więc Spółka wyjaśnia, że byłoby nieracjonalne wykonywanie takich zabiegów. Na przedmiotowym gruncie Spółka planuje produkcję pomidora w gruncie, co nastąpi poprzez wysadzenie do gruntu na przełomie maja i czerwca zamówionych już w styczniu sadzeniaków pomidora gruntowego, a na części planowany jest wypas kóz. Te rodzaje działalności mają się zakończyć przed końcem tego roku, przed rozpoczęciem realizacji inwestycji polegającej na budowie instalacji PV. W zakresie numeru EP nadanego przez ARiMR, z uwagi na nie występowanie o dotacje, Spółka informuje, że go nie wykorzystuje. Ponadto na dzień sporządzenia przedmiotowych wyjaśnień Spółka nie uzyskała niezbędnych dokumentów na całość obszaru zaplanowanego pod inwestycje, a którego dotyczy umowa dzierżawy zawarta z TBS. Nie przedstawione zostały dokumenty potwierdzające prowadzenie przez Spółkę działalności rolniczej.

Organ I instancji w dniu 18 maja 2021 r. przeprowadził oględziny działek z udziałem przedstawiciela Spółki, w trakcie których stwierdzono, że teren objęty dzierżawą to cztery oddzielne części gruntu, które pomocniczo na mapie określono symbolem "A", "B", "C", "D". Teren gruntu "A" to ugór zielony, który zgodnie z oświadczeniem członka zarządu ma służyć do wypasu [...]. Tereny "B", "C", "D" są z widocznymi śladami wcześniej prowadzonej działalności rolniczej przez byłego dzierżawcę, co oświadczył obecny na wizji reprezentant Spółki. Części gruntów "B" i "D" porośnięte są rzepakiem i zbożem, a teren "C" - rzepakiem i najprawdopodobniej gorczycą. W protokole spisane zostały następujące oświadczenia:

na część gruntu "A" i "D" nie ma wydanych pozwoleń na budowę, ani decyzji środowiskowych,

na teren "B" i "C" są wydane prawomocne pozwolenia na budowę, decyzja o warunkach zabudowy i o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia,

Spółka posiada numer EP ewidencji producentów ARiMR - [...] wydany w dniu [...].2018 r.

Na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, dostępnej w Urzędzie w formie elektronicznej, według wypisów z rejestru gruntów sporządzonych w dniu 15.01.2021 r., organ I instancji ustalił, że:

działka nr [...], obręb [...] miasta S. , sklasyfikowana jest jako "tereny przemysłowe" o symbolu "Ba",

działka nr [...], obręb [...] miasta S. , sklasyfikowana jest jako "tereny przemysłowe" o symbolu "Ba" i "drogi" o symbolu "dr",

działka nr [...], obręb [...] miasta S. , sklasyfikowana jest jako "zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy" o symbolu "Bp",

działka nr [...], obręb [...] miasta S. , sklasyfikowana jest jako "tereny różne" o symbolu "Tr",

działka nr [...], obręb [...] miasta S. , sklasyfikowana jest jako "tereny różne" o symbolu "Tr".

Na podstawie zapisów w KRS organ I instancji ustalił przedmiot działalności Spółki.

W konsekwencji poczynionych ustaleń organ I instancji decyzją z dnia 24 czerwca 2021 r. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2021 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Ponadto wskazał, że o do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków, w konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie organu I instancji zgromadzony materiał dowodowy (wydruki z ewidencji gruntów i budynków) jednoznacznie wskazuje, iż dzierżawiony teren, z uwagi na istniejący - nierolny rodzaj gruntów, zaliczany do terenów zurbanizowanych i zabudowanych, podlega z mocy ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Żaden dokument, nie świadczy o posiadaniu przez te grunty rolnej klasyfikacji, którą Spółka wskazuje na łąki trwałe w "IV" klasie bonitacyjnej. Zatem dla całej powierzchni dzierżawionych terenów, ma zastosowanie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej; "u.p.o.l."), zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ nie są one użytkami rolnymi. Mimo przedstawionych informacji i stwierdzeniu pozostałości po prowadzonej działalności rolniczej przez byłego dzierżawcę, grunty te z mocy prawa nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym. Wynika to bowiem wprost z dokumentów urzędowych (ewidencji gruntów i budynków), określających grunty jako nie stanowiące użytków rolnych, co zostało przez Spółkę zaakceptowane poprzez podpisanie umowy wraz z określeniem celu do jakiego grunt został przez Spółkę podjęty w dzierżawę. Organ I instancji zaznaczył, że klasyfikacja dzierżawionych gruntów, która została Spółce określona w umowie, nie uległa żadnym zmianom administracyjnym, a w toku prowadzonego postępowania klasyfikacja ta została jedynie potwierdzona w oparciu o ewidencję źródłową.

Określając Spółce podatek od nieruchomości, według stawki zdefiniowanej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ I instancji wziął pod uwagę fakt, po pierwsze, iż grunty stanowią podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, po drugie, iż są w posiadaniu przedsiębiorcy, wpisanego do Krajowego Rejestru Sądowego.

Wobec powyższego dla gruntów, należących do terenów zurbanizowanych i niezabudowanych, będących w posiadaniu przedsiębiorcy, zgodnie z wykładnią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zastosowano stawkę określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. oraz w §1 Uchwały nr XX/230/2020 Rady Miejskiej w S. z dnia 29 września 2020 r. w sprawie określenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Zachodniopomorskiego poz. 4371).

Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie zarzucając decyzji błędne ustalenia faktyczne. W ocenie Spółki kod PKD nie przesądza o tym jaką działalność prowadzi podmiot. Spółka zarzuciła pominięcie posiadania numeru EP (numer producentów) w systemie, prowadzonym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Zdaniem Podatnika, rolnicze znamiona na gruncie stwierdzone podczas wizji lokalnej nie stanowią pozostałości zabiegów rolniczych wykonywanych przez byłego dzierżawcę, a były poplonem, na którym Spółka wysiała kukurydzę. Spółka podniosła także, że poprzedni dzierżawca płacił podatek rolny, a użytkowanie rolnicze wydzierżawionych działek nie kłóci się z zapisami umowy. Ponadto, prowadzenie na tym gruncie działalności rolniczej do czasu pozyskania dokumentacji niezbędnej do rozpoczęcia działalności gospodarczej jest uzasadnione ekonomicznie. Zdaniem Spółki do czasu przeprowadzenia inwentaryzacji powykonawczej po wybudowaniu farmy PV nie można ustalić jaką powierzchnię Spółka faktycznie wykorzystuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

SKO decyzją z dnia 16 listopada 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego, stan faktyczny sprawy odpowiada przepisowi art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. stanowiącemu o tym, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby prawne będące posiadaczami nieruchomości, które stanowią własność jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Jak również, przepisom art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, zgodnie z którymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty niebędące użytkami rolnymi. Przy czym, przez użytki rolne należy rozumieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1 a ust. 3 u.p.o.l.).

Spółka jako dzierżawca od grudnia 2020 r. gruntów stanowiących własność Gminy - Miasta S. sklasyfikowanych w ewidencji gruntów symbolami nieoznaczającymi użytków rolnych, jest podatnikiem podatku od nieruchomości w roku 2021 r.

Odnosząc się do argumentacji Spółki o rolniczym wykorzystywaniu wydzierżawionych gruntów, które miałoby powodować opodatkowanie ich podatkiem rolnym, Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że o opodatkowaniu gruntów podatkiem od nieruchomości przesądza oznaczenie gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako gruntów niestanowiących użytków rolnych, a nie faktyczny sposób ich wykorzystania, o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r., poz. 1990), dalej: "p.g.k.". Zdaniem Kolegium, w sprawie nie ma zastosowania art. 2 ust 2 u.p.o.l., który odnosi się do gruntów oznaczonych w rejestrze gruntów jako użytki rolne, które nie występują w sprawie. Jedynie przy takich gruntach, badaniu podlega faktyczny sposób wykorzystania gruntów. Przy tym, nie bada się czy grunty - użytki rolne zajęte są na działalność rolniczą, ale czy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego prawidłowe było opodatkowanie przedmiotowych gruntów podatkiem od nieruchomości, gdyż nie stanowią one użytków rolnych, o czym przesądzają dane z ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji tego bezprzedmiotowe jest badanie ich faktycznego wykorzystania, w tym opieranie się na protokole powykonawczym wskazanym w odwołaniu, z którego miałaby wynikać powierzchnia gruntów zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Za zakresie ustalenia prawidłowej stawki podatkowej dla przedmiotowych gruntów, Kolegium wskazało na art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a także wyroki TK z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt 13/15 i z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt. 39/19, a następnie, że na mocy umowy dzierżawy nieruchomości z dnia 11 grudnia 2020 r. nr [...], Spółka stała się posiadaczem przedmiotowej nieruchomości. W ocenie Kolegium, przedstawione zapisy umowy dzierżawy jednoznacznie wskazują na związek opodatkowanej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Spółkę, która objęła ją w dzierżawę celem wybudowania na niej elektrowni fotowoltaicznej. Zgodnie z przytoczonymi wyżej wyrokami TK jest to wystarczające do stwierdzenia potencjalnego związku posiadanej przez Spółkę nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. W konsekwencji tego, zdaniem organu odwoławczego, dzierżawione grunty należało opodatkować według stawki najwyższej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W świetle powyższego za bezprzedmiotowe Kolegium uznało zarzuty podniesione przez Spółkę. Stan faktyczny sprawy został przez organ prawidło ustalony, a zarzuty Spółki wynikają z jego odmiennej oceny.

W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 16 listopada 2021 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania oraz nie rozpoznanie istoty sprawy w zakresie poprawnego ustalenia stanu faktycznego zarówno przez organ I jak i II instancji. W ocenie Spółki, w świetle przytoczonych w zaskarżanej decyzji wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt. 39/19 i z dnia 12 grudnia 2017 sygn. akt. 13/15 poprawnie ustalony stan faktyczny miałby zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Spółka w 2021 roku nie prowadziła na gruntach działalności gospodarczej bo nie miała ku temu stosownych wymaganych pozwoleń i uzgodnień ponadto w 2021 roku nieruchomość nie była wprowadzona do ewidencji środków trwałych, niedokonywane były odpisy amortyzacyjne a wydatki na jej utrzymanie nie rozpoznawane były jako koszty uzyskania przychodów w podatkach dochodowych. Organy I i II instancji nawet tych kwestii nie ustaliły a tym bardziej nie zbadały ani nie rozważyły. W 2021 roku Spółka na przedmiotowym gruncie zasiała kukurydzę, a następnie sprzedała ją na kiszonkę, a jest to działalność rolnicza nieopodatkowana podatkiem dochodowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie zdalnej w dniu 26 października 2022 r. pełnomocnik Spółki poparł

skargę i wskazał, że znane jest mu orzecznictwo dotyczące art. 2 ust. 2 u.p.o.l., ale wskazał na niesprawiedliwość takich rozwiązań i poddaje rozwadze Sądu odstąpienie od prezentowanych tam poglądów. Pełnomocnik wskazał również, że organ podatkowy nie ustalił czy Spółka zalicza do kosztów podatkowych w formie odpisów amortyzacyjnych wydatki związane z przedmiotowymi gruntami. Zdaniem pełnomocnika automatyczne uwzględnianie ewidencji nieruchomości przy wymiarze podatku od nieruchomości narusza art. 84 Konstytucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała.

Kontroli Sądu została poddana decyzja określająca Spółce wysokość podatku od nieruchomości za 2021 r. w kwocie [...]zł. Przedmiotem sporu zaś było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, zamiast podatkiem rolnym, gruntów działek położonych w obrębie [...] miasta S. , oznaczonych numerami: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...] ha. Spółka w złożonej informacji na podatek rolny na 2021 rok zadeklarowała działki sklasyfikowane jako łąki/pastwiska w IV klasie bonitacji gleby o powierzchni [...] ha.

Podatek rolny od tej nieruchomości za 2021 r. wynosił wg Spółki w sumie [...] zł. Organ podatkowy , z uwagi na odmowę złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości i korekty deklaracji na podatek rolny wszczął z urzędu i przeprowadził postępowanie podatkowe w sprawie podatku od nieruchomości za 2021 r. i wydał decyzję określającą Spółce podatek od nieruchomości według najwyższych stawek dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z ustaleń organów wynika, tj. z wypisu z rejestru gruntów, według stanu na dzień 15 stycznia 2021 r., że działki sklasyfikowane są jako: "tereny przemysłowe o symbolu Ba; "drogi o symbolu dr"; "zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy o symbolu Bp"; "tereny różne" o symbolu Tr.

Ww. grunty dzierżawione są przez Spółkę na mocy umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2020 r., a ich właścicielem jest Gmina - Miasto S., zaś celem dzierżawy jest realizacja inwestycji dotyczącej budowy elektrowni słonecznej z ogniw fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Są to okoliczności niesporne.

Skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organ podatkowy przy wymiarze podatków danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie rodzaju gruntów i sposobu jego wykorzystania.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie pozostają kwestie dotyczące posiadania gruntów przez przedsiębiorcę oraz stawki podatku.

Sąd podziela stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów o braku podstaw do pominięcia danych wynikających z tej ewidencji, de facto wiążącej organy w sprawie podatkowej, na co słusznie zwracały uwagę podatniczce. Owo związanie wypływa bowiem wprost z przepisów prawa materialnego.

Otóż, według ogólnej zasady określonej w ww. art. 2 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustawodawca wprowadził jednak od tej zasady wyjątek, wyłączając spod opodatkowania tym podatkiem, pewne rodzaje użytków gruntowych. Wyłączenie to zostało określone w ust. 2 art. 2 u.p.o.l., w myśl którego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wykładnia przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wymaga sięgnięcia do słownika wyrażeń ustawowych, a mianowicie do treści art. 1a ust. 3 u.p.o.l., wedle którego przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi oraz grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, grunty pod morskimi wodami wewnętrznymi – rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (podkreślenie Sądu).

Przytoczone brzmienie art. 1a ust. 3 u.p.o.l. oznacza, jak prawidłowo stwierdził organ odwoławczy, że ewidencja gruntów i budynków ma decydujące znaczenie dla przyjęcia, z jakim charakterem gruntów mamy do czynienia w postępowaniu podatkowym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazać należy, że powyższa reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji, jednakże może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 1840/14 (CBOSA), uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności – także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., dalej: "O.p." A zatem, w odniesieniu do rodzaju użytków gruntowych, dane te mają charakter bezwzględnie wiążący i dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). Tym samym, podstawę określenia podatku od nieruchomości stanowią dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego (art. 194 O.p.), a więc stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone.

Z akt sprawy wynika, że sporne działki gruntów w będącym przedmiotem sprawy roku podatkowym, nie były sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako działki rolne i nie mogły być tak potraktowane przy wymiarze podatku.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy, na podstawie którego dokonano oceny prowadzącej do ustalenia kwestionowanego przez Skarżącą stanu faktycznego, nie nosi znamion wadliwości. Sąd zatem podziela dokonane przez organy podatkowe ustalenia faktyczne, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

Wprawdzie Skarżąca utrzymuje, że działki te są gruntem rolnym wykorzystywanym w tym celu, o czym – jej zdaniem - świadczy m.in. status rolnika i nadany numer EP, brak pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w 2021 r., brak wpisu nieruchomości do ewidencji środków trwałych, niedokonywanie odpisów amortyzacyjnych, jednak okoliczności tych – wbrew twierdzeniu Skarżącej (jej pełnomocnika) - nie można traktować jako przeciwdowód w rozumieniu art. 194 § 3 O.p., biorąc zwłaszcza pod uwagę bezwzględnie wiążący charakter wynikających z ewidencji danych dotyczących rodzaju przedmiotowych użytków gruntowych. Działki nie był ujęte w ewidencji jako użytki rolne. W toku postępowania podatkowego organ pozyskał dane z ewidencji gruntów i budynków i to one stanowią podstawowy dowód na to, jakiego rodzaju grunty posiada Skarżąca. To dane z ewidencji bezpośrednio determinują sposób opodatkowania gruntów Skarżącej. Przyjęcie, że o charakterze gruntu dla celów podatkowych decydować miałyby inne dowody, np. oględziny (...), stoi w oczywistej sprzeczności z treścią art. 1a ust. 3 u.p.o.l. (vide: wyrok NSA z 16 maja 2017 r., II FSK 1119/15, CBOSA).

Podkreślić bowiem trzeba, że w podatku od nieruchomości, podstawą wymiaru podatku od gruntów, nie jest stan faktyczny jaki zachodzi w stosunku do objętych opodatkowaniem gruntów (w przedmiotowej sprawie – częściowe wykorzystywanie gruntu do działalności rolniczej), lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów. Innymi słowy, organ podatkowy jest formalnie związany danymi widniejącymi w ewidencji, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jak w określonym czasie wykorzystywana jest działka gruntu. Mając więc na uwadze powołane wyżej przepisy prawa obowiązujące w zakresie podatku od nieruchomości, błędne jest stanowisko Skarżącej, że sporne działki stanowią użytek rolny, niepodlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Konkludując Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że sporne działki w S. są użytkiem gruntowym podlegającym opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, a nie jak oczekiwała tego Skarżąca, podatkiem rolnym. Wbrew zarzutom Skarżącej, organ odwoławczy działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa i podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym zakresie. W ramach dokonanej kontroli legalności działania organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się zatem żadnych uchybień procesowych, czy dotyczących prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia Konstytucji. Sąd nie mógł, odstąpić od stosowania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa i zaakceptować stanowisko Skarżącej w zakresie opodatkowania posiadanych gruntów podatkiem rolnym, wbrew ich klasyfikacji w ewidencji gruntów.

Podsumowując, ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości Sądu. Organ odwoławczy nie uchybił zasadzie gromadzenia dowodów określonej m.in. w art. 187 § 1 O.p., czy zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 O.p., zasadzie prawdy obiektywnej (art. 191 O.p.) oraz zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W sprawie nie zaistniały też istotne dla rozstrzygnięcia niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego, które zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika. Z tych względów Sąd uznał, że nie ma uzasadnionych podstaw do zarzucenia naruszenia przepisów postępowania, które skutkowałyby błędnym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu, brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 200 § 1 O.p. W tak ustalonym stanie faktycznym, organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości, o czym orzekł jak w sentencji.