Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 923/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 50 ust. 1, art. 53 ust.4
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A sp. j. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej A o oznaczeniu [...], na części powierzchni dachu budynku o funkcji biurowej, na działce nr 1 (km 2, D.) przy ul. [...] w K. . Decyzja ta stała się ostateczna.

B Spółka Jawna z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca spółka") we wniosku z dnia 18 września 2018 r., skierowanym do organu I instancji, domagała się na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją. W jego uzasadnieniu podała, że jest właścicielem działek nr 2 i 3 położonych w S., obręb 0057 i w jej ocenie, granice obszaru oddziaływania stancji bazowej pokrywają się z granicami wymienionych działek. Ponadto, powszechną praktyką jest zwiększanie mocy stacji bazowych, co w przyszłości sprawi, że te działki z całą pewnością znajdą się (o ile już nie są) w obszarze oddziaływania tej stacji bazowej.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. do udziału w postępowaniu wznowieniowym na prawach strony dopuszczone zostało Stowarzyszenie C z siedzibą w K. .

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ I instancji działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że skarżąca spółka nie jest inwestorem ani właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na której ma być zrealizowana stacja bazowa. Teren posiadanych przez nią działek nie leży w określonym przez inwestora obszarze oddziaływania stacji bazowej. Jedynie posiada wpisaną do księgi wieczystej służebność gruntową polegającą na prawie przechodu i przejazdu na działce drogowej nr 4, obręb 0057 w S. Teren tej działki wchodzi w obszar oddziaływania inwestycji, jednak w żaden sposób nie będzie ograniczać prawa do przejazdu przez tą działkę. Właścicielem tej działki jest gmina S., która została pisemnie zawiadomiona o wszystkich krokach toczącego się postępowania, bowiem przez ustanowienie służebności drogowej nie wyzbyła się władztwa nad nią i praw do niej, a jedynie jest w swoich prawach właścicielskich ograniczona. Dodatkowo wyjaśnił, iż przy ustalaniu stron postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego organ ma obowiązek brać pod uwagę przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a nie przepisy prawa budowlanego. Przyznał, że skarżąca spółka nie otrzymywała w toku postępowania pism, ale o inwestycji, która nie ma negatywnego wpływu na środowisko, była zawiadomiona ogólnym obwieszczeniem (por. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania środowiskowego).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka, podając, iż w dokumentacji sprawy brak jest przekrojów pionowych pokazujących położenie osi wiązek poszczególnych anten stacji bazowej, natomiast na działce nr 5 znajduje się stacja demontażu pojazdów i obsługuje dźwigi oraz podnośniki na wysokości kilku metrów nad ziemią, stąd też zachodzi duże prawdopodobieństwo oddziaływania tamże pola elektromagnetycznego. W bezpośredniej bliskości inwestycji znajduje się też linia wysokiego napięcia, co może kumulować się na zdrowiu osób przebywających w tym samym polu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "SKO"), decyzją z dnia [...] r., [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uznało, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jest to jedyny przepis którym należy kierować się przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podzieliło pogląd przedstawiony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29.03.2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2401/05 (publ. LEX nr 223329), w którym jest mowa, że: "Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego". Istnienie interesu prawnego wymaga zatem realnej możliwości ograniczenia praw strony, będących następstwem wydanej decyzji. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych pewną uproszczoną formę rozumienia interesu prawnego w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i lokalizacji celu publicznego. W takich postępowaniach stroną postępowania są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2198/13, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA, dalej: "CBOS"). W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania planowanej inwestycji nie obejmuje działek należących do skarżącej spółki. Stąd też nie było obowiązku zapewnienia skarżącej spółce udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną organu I instancji z dnia [...] r. Kwestia możliwości zwiększenia mocy stacji bazowej również nie uzasadnia istnienia po ich stronie interesu prawnego. Nie będzie też taką przesłanką potencjalna możliwość nadbudowy budynku należącego do skarżącej spółki. Posiadanie służebności przechodu i przejazdu na działce nr 4, należącej do gminy S., też nie ma wpływu na istnienie po jej stronie interesu prawnego. Nie ma bowiem powiązania pomiędzy inwestycją stacji bazowej i jej wpływem na możliwość wykonywania tej służebności. Jedynie właściciel lub użytkownik wieczysty powinien być uznany za stronę postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na opisaną powyżej decyzję wniosła skarżąca spółka, domagając się jej uchylenia w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, według norm prawem przepisanych. Zarzuciła SKO naruszenie art. 7, art. 8, art. 10, art. 12, art. 77, art. 107 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez akceptację braku jej udziału na prawach strony w postępowaniu lokalizacyjnym zakończonym wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 20 sierpnia 2018 r. Uznała, że nie z własnej winy nie brała w tym postępowaniu udziału, chociaż przysługiwał jej status strony, gdyż posiada interes prawny z tytułu własności działek znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu będącego przedmiotem postępowania lokalizacyjnego. Prawa te przysługują jej również w ewentualnym postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W materiale pierwotnego postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją lokalizacyjną znajduje się mapa, na której inwestor wrysował granicę obszaru oddziaływania inwestycji, zaznaczoną grubą linią pomarańczową. Tam też częściowo zakreślono należące do niej działki 2 i 3. Dla stwierdzenia faktu, iż te działki leżą w obszarze oddziaływania inwestycji nie ma znaczenia, czy obszar oddziaływania obejmuje 10 cm, 1 m, czy 10 m. Dlatego obowiązkiem organu I instancji było podjąć działania w celu obiektywnego rozstrzygnięcia tej kwestii i ewentualne dokonać uzupełnia materiału dowodowego. Tymczasem stacja bazowa ma w skutek podniesienia osi anten powiększony obszar oddziaływania wobec wcześniejszej wersji, co powoduje, że rzut obszarów oddziaływania na płaszczyznę poziomą (mapę) obejmuje większy obszar niż przed podniesieniem, a więc obszar oddziaływania inwestycji może ulec powiększeniu. W przypadku działek skarżącej spółki będą one objęte oddziaływaniem anten pracujących w azymucie 260° w tym kierunku, względne o wydłużonym polu oddziaływania. Skarżąca spółka przywołała też okoliczność, iż w dokumentacji brak jest przekrojów pionowych pokazujących położenie osi wiązek poszczególnych anten stacji bazowej, natomiast na działce nr 5 znajduje się stacja demontażu pojazdów i obsługuje dźwigi oraz podnośniki na wysokości kilku metrów nad ziemią, stąd też zachodzi duże prawdopodobieństwo oddziaływania tamże pola elektromagnetycznego. W bezpośredniej bliskości inwestycji znajduje się też linia wysokiego napięcia, co może kumulować się na zdrowiu osób przebywających w tym samym polu. Nadto, w toku postępowania wznowieniowego SKO zajmuje stanowisko korzystne wyłącznie dla inwestora.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego postanowieniem z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 923/20 oddalono wniosek skarżącej spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie ocenie podlega wyłącznie zaskarżona decyzja SKO z dnia 17 kwietnia 2020 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydana w ramach wznowionego postępowania.

Postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną instancją zwykłego postępowania, ale postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym. Jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w art. 145 § 1 oraz 145a § 1 k.p.a., które to przepisy zawierają enumeratywne wyliczenie podstaw wznowienia.

Podkreślenie to jest istotne, z uwagi na terminowo złożony przez skarżącą spółkę, w niniejszej sprawie, wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu I instancji z dnia [...] r., w której określone zostały warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej A o oznaczeniu [...], na części powierzchni dachu budynku o funkcji biurowej, na działce nr 1 (km 2, D.) przy ul. [...] w K. . Tym samym rozpatrywana spraw dotyczy tylko i wyłącznie przywołanej decyzji a nie innych wcześniejszych z 2017 r., na które powołano się w uzasadnieniu skargi.

Wniosek skarżącej spółki został oparty na przesłance zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy.

Zgłoszenie żądania wznowienia postępowania w oparciu o tę przesłankę obliguje organ do wznowienia postępowania. Kwestia, czy osoba wnosząca podanie posiada bądź nie posiada przymiotu strony, stanowi podstawę badania zaistnienia przesłanki wznowieniowej, co zgodnie z treścią art. 149 § 2 k.p.a., następuje po wznowieniu tego postępowania postanowieniem.

W konsekwencji należy uznać, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało prawidłowo wznowione przez organ I instancji postanowieniem z dnia [...] r.

Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest sprawa posiadania przez skarżącą spółkę przymiotu strony w sprawie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla stacji bazowej telefonii komórkowej na przywołanych już wcześniej, należących do niej działkach. Co do zasady, sprawę przymiotu strony w postępowaniach administracyjnych reguluje art. 28 k.p.a.

Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Jest to jedyny przepis, którym należy kierować się przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy praw materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.03.2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2401/05, CBOS). Istnienie interesu prawnego wymaga zatem realnej możliwości ograniczenia praw strony, będących następstwem wydanej decyzji. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych pewną uproszczoną formę rozumienia interesu prawnego w przypadku decyzji o warunkach zabudowy i lokalizacji celu publicznego. W takich postępowaniach stroną postępowania są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja, oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2198/13, CBOS). W przedmiotowej sprawie obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje należących do skarżącej spółki działek. Dlatego organ I instancji nie miał obowiązku zapewnienia jej udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r.

Podniesiona we wniosku o wznowienie postępowania kwestia możliwości zwiększenia mocy stacji bazowej również nie uzasadnia istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej spółki. Interes ten musi być uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości (por. wyrok NSA z dnia 25.10.2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 i wyrok NSA z dnia 12.07.2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06, CBOS). Tak więc również nie będzie przesłanką do uznania interesu prawnego potencjalna możliwość nadbudowy budynku, bo jest to jedynie interes faktyczny.

W konsekwencji nie było możliwym badanie podnoszonych przez skarżącą spółkę, zarówno w odwołaniu jak i w skardze, zarzutów o wpływie naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, na treść decyzji (skoro takiego naruszenia organy obu instancji się nie dopatrzyły). Natomiast zarzuty dotyczące braków formalnych wniosku o wydanie decyzji nie mogły być merytorycznie rozpatrzone, jako że decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wydanie tej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy. Ustalenie to pozbawia organ możliwości przystąpienia do oceny decyzji dotychczasowej, a w szczególności oceny, czy zapadła ona z naruszeniem prawa (por: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt łł SA/Łd 496/19, CBOS).

W tym miejscu skład orzekający wyłącznie informacyjnie podaje, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ustala krąg stron postępowania w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Krąg stron w tym postępowaniu ograniczony jest do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektu. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Ustawodawca przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu nie przewidział w tym zakresie zatem automatyzmu. Każdorazowo zindywidualizowane i konkretne parametry danego zamierzenia inwestycyjnego będą determinowały strefę, w jakiej jego realizacja będzie oddziaływać na możliwość i sposób wykorzystania i zagospodarowania nieruchomości. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 760/17 (CBOS): "ustalenie stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności, gdyż ocena wpływu jakiejś inwestycji na otoczenie obejmuje całą gamę zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w jego otoczeniu. Dlatego właśnie stroną takiego postępowania powinny być nie tylko osoby, których prawa zostają naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy prawo budowlane". Przepisami odrębnymi w znaczeniu wynikającym z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego będą m. in. przepisy techniczno-budowlane, w tym przepisy określające warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane. Do przepisów tych należy przede wszystkim zaliczyć rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065). Rozporządzenie to, zgodnie z § 1, ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań określonych m.in. w art. 5 Prawa budowlanego. Jak już wyżej wskazano, zachowanie wymaganych odległości, czy też szerzej warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektu na działce, nie oznacza, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może zamykać się do kwestii zachowania warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektów na działce. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Zupełnie oddzielnym zagadnieniem jest, czy artykułowane przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są usprawiedliwione z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych. Wszak osoby takie mogą skutecznie kwestionować poczynania inwestora tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie inwestycyjne koliduje z ich uzasadnionym interesem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Mając na względzie powyższe rozważania, nie mające wpływu na ocenę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, Sąd jedynie informacyjnie zauważa, że podniesione w skardze zarzuty mogą stanowić podstawę do ich zaprezentowania w odrębnym postepowaniu o wydanie dla planowanej inwestycji pozwolenia budowlanego. Jak już bowiem wskazano, dla uznania właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę wystarczający jest sam fakt, nawet hipotetycznego, ograniczenia możliwości przyszłego zagospodarowania jego nieruchomości, nawet gdy projektowana inwestycja i jej wpływ na nieruchomości sąsiednie mieści się w granicach obowiązujących przepisów.

Tymczasem w rozpatrywanej sprawie nie mogą być one weryfikowane, o co wnioskowano w skardze.

Zarówno z kontekstu całego uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO, jak również z analizy stanu faktycznego sprawy wynika, że nie narusza ona przepisów obowiązującego prawa, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postępowanie wznowieniowe, jak już na wstępie zaznaczono, nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, i nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli ostatecznej decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Granice tego postępowania i rozpoznania sprawy po wznowieniu określa art. 149 § 2 k.p.a., który stanowi, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie to ma na celu naprawę konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją, wskazanych w podstawach wznowieniowych, jednakże samo stwierdzenie istnienia podstawy wznowieniowej nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2