Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 462/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
article: art. 77, art. 80
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Specjalista Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] (dalej również określany jako: "organ odwoławczy") z dn. [...] kwietnia 2019r. nr [...] którą ww. organ na podstawie art. 138§1 pkt.1 kpa i art.35 ustawy z dn. 24 września 2010r. o ewidencji ludności ( DZ.U z 2018r. poz. 1382 z póź. zm. , dalej jako: "u.e.l."), po rozpatrzeniu odwołania J. M. ( dalej również jako: "skarżący", "strona") od decyzji Wójta Gminy [...] z dn. [...] lutego 2019r. nr [...] orzekającej o wymeldowaniu J. M. z pobytu stałego w budynku nr [...] przy ul. S. w M. gm. Z. – orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy ustalony w trakcie przeprowadzonego postępowania administracyjnego:

Właścicielem budynku nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. jest J. M.. Jest on częściowo ubezwłasnowolniony, a jego kuratorem jest W. M. żona. Wymienione osoby są rodzicami J. M.. Wniosek o wymeldowanie J. M. z pobytu stałego złożyła jego matka W. M.. Wymieniona składając wyjaśnienia oświadczyła. że J. M. ww. budynku nie mieszka od 20 lat. Wyprowadził się stamtąd dobrowolnie. W 2015 r. powrócił, lecz zamieszkał w znajdującej się na terenie posesji komórce. Bywał tam rzadko, ponieważ często wyjeżdżał i nie było go przez dłuższy czas. W listopadzie 2016 r. W. M. wraz z mężem J. M. wyburzyli komórkę. Wymienieni mieszkają w budynku nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. sami od 10 lat i samodzielnie ponoszą opłaty eksploatacyjne związane z utrzymaniem nieruchomości. J. M. nie ma do ich domu kluczy. W. M. nie wie, gdzie syn obecnie mieszka i czym się zajmuje.

Posterunek Policji w P. pismami z 12 i 16 listopada 2018 r. poinformował organ I instancji, że J. M. jest bardzo rzadko widywany przez sąsiadów. Funkcjonariusze nie zastali go na posesji nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. podczas wielokrotnych kontroli przeprowadzanych o różnych porach dnia. Od 2016 r. przeprowadzane tam były interwencje na podstawie zgłoszeń J. M. i W. M. oraz J. M.. Ich przyczyną były nieporozumienia na tle meldunkowym i wywożenie przez J. M. przedmiotów z posesji bez zgody jego rodziców. Strony były stosownie pouczane o dalszym toku postępowania.

Sąd Okręgowy w R. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy w piśmie z 21 listopada 2018 r. potwierdził, że postępowanie o sygn. akt [...] w sprawie przywrócenia J. i M. naruszonego posiadania zostało prawomocnie zakończone 27 listopada 2018 r. oddaleniem przez sąd jego apelacji.

Przeprowadzone postepowanie dowodowe z zeznań świadków nie doprowadziło do jednoznacznych ustaleń.

Świadek M. S. siostra skarżącego zeznała, że jej brat J. M. od 5 lat zajmuje się sprzedażą gadżetów, tj. flagi i szaliki na targach w Z. i w W.. Nie mieszka na posesji rodziców od 2016 r" kiedy wyburzyli zajmowaną przez niego komórkę. Przyjeżdża tam raz w tygodniu, żeby zabrać swoje rzeczy ze stodoły. Do domu nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. wchodzi, kiedy są otwarte drzwi. Świadek nie wie, czy brat ma klucze do omawianego domu i czy są w nim jakieś jego rzeczy.

Świadkowie M. R., B. K. i E. D. zeznały, że w domu nr [...] w M., gm. Z. mieszkają tylko J. M. i W. M.. Widują, jak wymienieni wchodzą i wychodzą z domu, poruszają się po podwórku. M. R. dodała, że J. M. do jesieni 2016 r. mieszkał w stojącej na posesji letniej kuchni. Od czasu jej wyburzenia przez rodziców wymienionego w ogóle go nie widuje na ich nieruchomości. Datę i przyczynę opuszczenia przedmiotowej nieruchomości przez J. M. potwierdziła także świadek B. K.. Wymieniona od tego czasu widziała go raz, jak wjechał na podwórko i zaparkował samochód koło stodoły, by po godzinie wyjechać.

Nie widziała, żeby wchodził do domu swoich rodziców. Z kolei świadek E. D. zeznała, że J. M. nie widuje na posesji jego rodziców od 2013 r. Świadkowie nie wiedzą, gdzie aktualnie koncentruje się jego życie osobiste, gdzie mieszka, pracuje, nocuje.

Natomiast J. M. oświadczył, że całe życie mieszka w swoim samochodzie marki [...]. Auto stawia w różnych miejscach, również na posesji rodziców, i w nim spożywa posiłki. W domu rodziców nie mieszka. Powiedzieli mu bowiem, że go nie wpuszczą. Koszty utrzymania domu ponoszą rodzice, nie ma do niego kluczy. W dniu [...] maja 2018 r. wezwał policję na interwencję, jednak nie przyniosła ona skutku. Do domu wszedł w październiku 2018 r., gdyż drzwi były otwarte. Jego mama wezwała wtedy policję i przy funkcjonariuszach oświadczyła, że go nie wpuści do domu. Policjanci pouczyli wymienionego o przysługującym mu prawie do złożenia zawiadomienia w sprawie utrudniania dostępu do domu.

Postępowanie w sprawie przywrócenia naruszonego posiadania budynku nr [...] przy ul. S. w M. zakończyło się dla niego negatywnie. Nie wskazał gdzie obecnie pracuje ani gdzie zamieszkuje.

Na wniosek J. M. organ I instancji przesłuchał dzielnicowego st. asp. R. Z. oraz sołtysa M. G. W., ich zeznania są zbieżne z zeznaniami pozostałych świadków.

Oceniając powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że J. M. trwale i dobrowolnie opuścił dom nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z.. Tym samym zostały spełnione przesłanki wymeldowania wskazane w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wymieniony nie mieszka pod adresem stałego zameldowania co najmniej od jesieni 2016 r., kiedy rodzice wyburzyli letnią kuchnię, w której przebywał. Wskazują na to jednoznacznie oświadczenia stron oraz zeznania

przesłuchanych w sprawie świadków. Organ uznał zeznania świadków za wiarygodne, gdyż są spójne z wyjaśnieniami W. M.. Świadkowie mieszkają blisko (szczególnie M. R., B. K. i E. D.), orientują się, kto zamieszkuje w posesji należącej do J. M. i nie są stroną konfliktu w rodzinie M.. Z ich zeznań jednoznacznie wynika, że J. M. i W. M. mieszkają na swojej posesji sami. Od czasu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego J. M. w domu rodziców był tylko kilka razy i za każdym razem jego pobyt trwał bardzo krótko. Nie posiada kluczy do domu rodziców, którzy nie wyrażają zgody na jego zamieszkiwanie. Co prawda odwołujący złożył w sądzie pozew o przywrócenie naruszonego posiadania, jednak jego powództwo zostało prawomocnie oddalone. Taka sytuacja skutkuje stwierdzeniem dobrowolnego opuszczenia przez osobę zameldowaną dotychczasowego miejsca pobytu stałego.

Z oświadczeń samego J. M. wynika, że obecnie mieszka w swoim samochodzie i tam koncentruje interesy życiowe. Ponadto świadkowie zgodnie zeznali, że na posesji nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. widują tylko J. M. i W. M.. Jedynie M. S. wskazała, że brat przyjeżdża na posesję rodziców raz w tygodniu. Zeznania świadka należy uznać jednak za mało wiarygodne, ponieważ nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Samo przechowywanie rzeczy w miejscu stałego pobytu nie dowodzi zamieszkiwania ich właściciela i nie może skutkować odmową wymeldowania. Nie ulega więc wątpliwości, że aktualnie J. M. ma skoncentrowane interesy życiowe poza miejscem stałego zameldowania. Tym samym dom nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. nie stanowi już jego miejsca pobytu stałego.

Organ odwoławczy podniósł, że przeprowadzane przez policję interwencje obrazują istnienie głębokiego sporu pomiędzy J. M. a jego rodzicami, ponieważ zgłaszane były zarówno przez niego, jak i J. M. i W. M.. Jednak zauważyć należy, że ewentualne problemy występujące w pożyciu rodzinnym i ich skutki poddawane są ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca pobytu, ma wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy charakter. Tym samym nie rodzi ono ani też nie niweczy żadnych praw rzeczowych bądź obligacyjnych do określonego lokalu. Realizacji tych praw można natomiast dochodzić na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym. Jednocześnie przepisy meldunkowe nie mogą zatem służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu osoby, która rzeczywiście w nim nie przebywa. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu.

Konkludując Wojewoda podniósł, że przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało jednoznacznie, że J. M. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały i dlatego decyzję orzekającą o jego wymeldowaniu z budynku nr [...] przy ul. S. w M., gm. Z. jako słuszną i zasadną, należało utrzymać w mocy.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją skargę na to rozstrzygnięcie pismem z dnia [...] maja 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. M..

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1/ błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegający na ustaleniu przez organ, iż skarżący opuścił na stale swoje miejsce zamieszkania w M. przy ul. S. [...] gmina Z. i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się podczas gdy w rzeczywistości cały czas zamieszkuje on pod wskazanym adresem, tam znajduje się centrum jego interesów życiowych a nadto nie posiada on żadnego innego mieszkania czy domu w którym mógłby chociażby tymczasowo zamieszkać w konsekwencji naruszenie prawa materialnego tj art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r o ewidencji ludności

2/ naruszenie art. 77 k.p.a. oraz art. 80 kpa. poprzez brak dokonania przez organ administracji właściwej oraz rzetelnej analizy zgromadzonego w niniejszym postępowaniu materiału dowodowego czego konsekwencją było wydanie wadliwej zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasad swobodnej oceny dowodów w szczególności poprzez uwzględnienie jako wiarygodnych zeznań W. M. oraz M. R., B. K., mimo, iż pierwsza ze wskazanych osób po pierwsze pozostaje w konflikcie ze skarżącym, po drugie toczyło się z jej udziałem postępowanie przed Sądem Okręgowym w R. w przedmiocie jej ubezwłasnowolnienia sygn. akt [...] co wskazuje, iż do jej relacji organ winien podejść z należytą ostrożnością, natomiast odnośnie pozostałych świadków M. R., B. K. i E. D. to ich relacja nie polega na prawdzie pozostaje w sprzeczności chociażby z notatkami Policji oraz interwencji Policji z których wynika, że J. M. zamieszkuje na przedmiotowej posesji, nadto J. M. konsekwentnie zeznawał, iż mieszkanie przy ul. S. jest jego jedynym miejscem zamieszkania, nadto okazał on, iż posiada w miejscu pobytu szereg rzeczy codziennego użytku jak: odzież, żywność, przybory do golenia i inne kosmetyki, ponadto jego relacja znajduje odzwierciedlenie w zeznaniach M. S., która jako osoba bliska zarówno dla wymienionego jak i dla W. M. jak i zamieszkująca w pobliżu przedmiotowego adresu ma wiedzę co do charakteru bytności J. M. w tejże nieruchomości.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniami organu II instancji, iż już kilkanaście lat temu skarżący opuścił swoje miejsce zamieszkania w M., pozorując zamieszkiwanie na tej posesji. Tą ocenę należy uznać za dowolną, przede wszystkim z uwagi na konflikt skarżącego z zeznającymi na jego niekorzyść rodzicami, a nadto z uwagi na niewielką wiedzę świadków zeznających w sprawie.

Organ dowolnie również ustalił, iż centrum interesów życiowych J. M. znajduje się poza M., nie wskazując jednocześnie gdzie konkretnie takie centrum się znajduje a przecież wymieniony kategorycznie podawał, iż nie posiada innego miejsca zamieszkania, a czasowy brak bytności w M. spowodowany był jedynie charakterem prac dorywczych jako kierowcy czy też pracą w gospodarstwach rolników poza miejscem zamieszkania.

Ponadto skarżący podniósł, że konsekwentnie potwierdzał w trakcie całego postępowania, iż centrum jego interesów życiowych i zarazem jedyne miejsce zamieszkania stanowi działka ojca J. M. w M.. Jego relacja znalazła odzwierciedlenie w zeznaniach siostry M. S., która jako osoba bliska zarówno dla wymienionego jak i dla W. M. oraz zamieszkująca w pobliżu przedmiotowej działki ma wiedzę na ten temat i wydaje się być osobą wiarygodną w przeciwieństwie do matki W. M.. Wymieniona bowiem pozostaje w konflikcie ze skarżącym, po drugie toczyła się z jej udziałem postępowanie przed Sądem Okręgowym w R. w przedmiocie jej ubezwłasnowolnienia sygn. akt [...] co wskazuje, iż do jej relacji organa winny podejść z należytą ostrożnością.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dn. 16 października 2019r. skarżący J. M. poparł swoją skargę, ponadto oświadczył, że w dn. 4 sierpnia 2019r. zmarł jego ojciec, a matka W. M. nie przebywa w miejscu zamieszkania. On sam zamieszkuje w domu rodzinnym od tego czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20117 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozpoznając przedmiotową skargę w zakresie tak określonej kognicji, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Przed przystąpieniem do przedstawienia rozważań Sądu w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego sprawy, który Sąd przyjął za podstawę stanowiska skutkującego oddaleniem skargi, należy przywołać okoliczność, że przedmiotowa sprawa była przedmiotem kolejnej kontroli sądowej. W przebiegu postępowania w rozpoznawanej sprawie Sąd orzekał wyrokiem w dniu 27 marca 20178r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 850/17 po rozpoznaniu skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dn. [...] września 2017r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. Wyrokiem jak wyżej WSA w Warszawie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Wójta Gminy Z. z dn. [...] marca 2017r. Powyższy wyrok stał się prawomocny.

W pisemnym uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że prowadzące postępowanie organy naruszyły przepisy postępowania poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności w odniesieniu do okoliczności dobrowolności i trwałości opuszczenia przez J. M. miejsca stałego pobytu. Organy nie wywiązały się także z obowiązku przekonującego wyjaśnienia spornych okoliczności oraz oceny zebranego materiału dowodowego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy i skutkował na prawidłowość przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego.

W zawartych w uzasadnieniu wskazań co do dalszego postępowania, Sąd zobowiązał organy do wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy z obowiązkiem uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie wskazanym w uzasadnieniu oraz do ponownej oceny tak zebranego materiału dowodowego i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, organy wykonały wytyczne zawarte ww. uzasadnieniu, w szczególności uzupełniły dowody osobowe w sprawie, w tym na wniosek skarżącego organ I instancji przesłuchał dzielnicowego st. asp. R. Z. i sołtysa wsi M. G. W., a także uzupełniająco przesłuchał w charakterze strony skarżącego J. M..

Sąd podziela ocenę organów, że z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika, że skarżący J. M. opuścił miejsce pobytu stałego w sposób trwały i w okolicznościach które można w skutkach prawnych zrównać z dobrowolnością.

W ocenie Sądu bezspornym jest, że skarżący nie mieszka pod adresem stałego zameldowania co najmniej od jesieni 2016r. kiedy rodzice wyburzyli letnią kuchnię w której przebywał. Wskazują na to jednoznaczne oświadczenia stron ( wnioskodawcy wymeldowania W. M., jak i samego skarżącego) oraz zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Należy podzielić stanowisko organów co do wiarygodności zeznań świadków, którzy jako sąsiedzi zasadniczo neutralni w stosunku do stron, relacjonowali w sposób bezstronny fakty obecności skarżącego w miejscu zameldowania. Z ich zeznań wynika, że J. M. i W. M. mieszkają na swojej posesji przy ul. S. [...] w M. gm. Z.. Natomiast z ich zeznań wynika, że J. M. od czasu rozbiórki letniej kuchni w 2016r. nie jest w widywany na terenie posesji rodziców.

W opozycji do tych zeznań pozostają jedynie zeznania M. S. siostry skarżącego, która oświadczyła, że brat przyjeżdża na posesję rodziców raz w tygodniu.

Sam skarżący przesłuchany dodatkowo w ponowionym postępowaniu oświadczył, że całe życie mieszka w swoim samochodzie, który stawia w różnych miejscach, również na posesji rodziców i w nim spożywa posiłki. W domu rodziców nie mieszka ponieważ powiedzieli, że go nie wpuszczą, do mieszkania nie posiada kluczy.

Organy ustaliły, że prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego w R. z dn. [...] listopada 2018r. sygn. akt [...] oddalone zostało powództwo skarżącego o przywrócenie naruszonego posiadania.

W tej sytuacji należy uznać zasadność rozstrzygnięcia organów, które przyjęły iż wystąpiły przesłanki trwałego opuszczenia miejsca pobytu stałego, jednocześnie w związku z wyczerpaniem przez skarżącego środków prawnych zmierzających do ochrony prawnej naruszonego posiadania należy uznać za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem w skutkach prawnych otwierająca drogę do wymeldowania vide wyrok NSA z dn. 19 grudnia 2018r. sygn. akt II OSK 637/18 dostępny w bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem www. cboisa. gov.pl).

Powyższe uzasadnia przyjęcie przez organy, że w sprawie zostały ustalone i udowodnione przesłanki do podjęcia na podstawie art. 35 ust.1 u.w.l. decyzji o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego pod wskazanym adresem.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że zarzuty błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w zakresie opuszczenia przez skarżącego miejsca zamieszkania, są chybione. Dokonanie przez organy ustaleń odmiennych od zaprezentowanych przez skarżącego samo w sobie nie stanowi uchybienia proceduralnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że skarżący trwale opuścił miejsce zamieszkania w M. jesienią 2016r. i że opuszczenie miejsca stałego pobytu nie było dobrowolne przez skarżącego ( bezspornym jest konflikt skarżącego z rodzicami, którzy nie chcą aby skarżący z nimi zamieszkiwał). Jednocześnie organy ustaliły, że przedsięwzięte przez skarżącego w postępowaniach przed sądem powszechnym środki prawne zmierzające do przywrócenia zamieszkiwania (wniosek o przywrócenie naruszonego posiadania, pozew o ubezwłasnowolnienie matki), zostały przez sądy powszechne oddalone. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami, że wyczerpanie bezskuteczne tych środków uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem umożliwiającą wymeldowanie.

W związku z tym, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierał przeciwstawne dowody , to do istoty orzekania należała ocena zgromadzonych dowodów i oczywiste jest, że poczynione ustalenia muszą pozostawać z częścią dowodów w sprzeczności. Przedstawiona przez organy ocena dowodów nie nosi znamion dowolności i w związku z tym ustalenia organów należy uznać za prawidłowe. Przedstawione przez skarżącego zarzuty nie podważają prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Powyższe pozwala stwierdzić, że organy nie naruszyły zarzuconych przez skarżącego przepisów procedury administracyjnej.

Organy prawidłowo także zakwalifikowały i zastosowały przepisy prawa materialnego uznając, że zachodzą podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z miejsca stałego pobytu na podstawie art. 35 ust.1 u.w.l.

Powyższe uzasadnia ocenę o niezasadności zarzutu skargi naruszenia przepisów prawa materialnego.

I wreszcie odnosząc się do podniesionej przez skarżącego na rozprawie okoliczności, że po śmierci ojca wprowadził się do domu, należy stwierdzić, że tego rodzaju zmiana sytuacji faktycznej ( życiowej skarżącego), nie może spowodować zmiany stanowiska Sądu co do legalności kontrolowanej decyzji.

Przede wszystkim Sąd dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji w dacie jej wydania i to kryterium decyduje o wyniku kontroli, a więc okoliczności czy to faktyczne, czy prawne zaistniałe po dacie podjęcia kontrolowanego rozstrzygnięcia, zasadniczo nie mają wpływu na wynik kontroli sądowej.

Poza tym, jeżeli doszło do zasadniczej zmiany sytuacji życiowej i prawnej skarżącego w odniesieniu do zamieszkiwania w domu rodzinnym, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący został ponownie zameldowany w miejscu stałego pobytu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę jako niezasadną oddalił.