Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 186/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1, art. 12 par. 1 i par. 2, art. 35
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, art. 149 par. 1a,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, II. stwierdza, że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Wojewodę do rozpatrzenia wniosku skarżącego M. G. z dnia [...] lutego 2021 r. w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, IV. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego M. G. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. W dniu [...] listopada 2021 r. (data nadania skargi pocztą) M. G. – obywatel [...] (dalej powoływany jako: "Skarżący"), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem Organu, skargę na bezczynność Wojewody (dalej: "Wojewoda", "Organ") w sprawie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2021 r. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, domagając się:

1. zobowiązania Wojewody do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt Organowi;

2. zasądzenia kosztów postępowania na rzecz Skarżącego według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że Skarżący w dniu 15 lutego 2021 r. złożył do Wojewody wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, a następnie w dniu 14 października 2021 r. zawiadomił Organ o ustanowieniu pełnomocnika oraz wniósł ponaglenie za pośrednictwem Wojewody do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Pomimo upływu ustawowego terminu, Organ nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie oraz nie podjął żadnych czynności zmierzających do rozpoznania złożonego wniosku, co uzasadnia wniesienie skargi na bezczynność.

2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej, zasądzenie od Skarżącego na rzecz Organu kosztów postępowania. Ponadto Organ wniósł o:

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy, a w szczególności wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, pełnomocnictwa z dnia 12 października 2021r. dla radcy prawnego D. K., ponaglenia z dnia 14 października 2021 r. - na fakt nie wystąpienia bezczynności Organu,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu wydruku z systemu informatycznego Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W. z dnia 30.11.2021 r. - na fakt nie wystąpienia przewlekłości Organu,

- informacji o ilości wniosków cudzoziemców za okres od 2014 r. do 2021 r.

Uzasadniając odpowiedź Organ wskazał, że wniosek Skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy zawierał szereg braków formalnych. Nie dołączono do niego dokumentów potwierdzających:

1) posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

2) posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

3) posiadanie miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej,

4) fakt, że podmiot powierzający wykonywanie pracy nie ma możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy,

5) fakt, że wynagrodzenie, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w załączniku do wniosku, o którym mowa w art. 106 ust. 1a ustawy o cudzoziemcach, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju lub na porównywalnym stanowisku,

6) fakt, że wysokość miesięcznego wynagrodzenia, o którym mowa w pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, nie jest niższa niż wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Organ podał także, że w dniu 2 listopada 2021 r. wpłynęło zawiadomienie radcy prawnego o ustanowieniu go pełnomocnikiem Skarżącego wraz z pełnomocnictwem z dnia 12 października 2021 r. Do tego pisma pełnomocnik nie załączył dokumentów uzupełniających braki formalne wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, lecz tylko ponaglenie z dnia 13 października 2021 r. skierowane do Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W.. W odpowiedzi na ponaglenie z dnia 2 listopada 2021 r. złożono wyjaśnienia Urzędowi do Spraw Cudzoziemców, że w 25 października 2021r. wniosek został wpisany do rejestru wniosków o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy oraz, że wniosek ma skomplikowany charakter, ponieważ wymaga szeregu dodatkowych ustaleń z innymi organami, służbami oraz dokumentów, co wprost rzutuje na sposób, czas rozpatrzenia wniosku i przerwy w biegu terminów do wydania zezwolenia. Ponadto, że wniosek obarczony jest brakami formalnymi - nie zostały do niego załączone dokumenty wymagane ustawą o cudzoziemcach. W odpowiedzi na ponaglenie poinformowano również, że z roku na rok przybywa wniosków cudzoziemców o wydanie np. zgody na pobyt czasowy, stały (w załączeniu wpływ wniosków za lata 2014-18.10.2021 r.). Przy tak dużym napływie cudzoziemców do Polski, każdy urząd będzie uzależniał ich rozpatrzenie od dnia ich wpływu (pierwszeństwo ma ten, który wpłynął najwcześniej), co stanowi jedyne racjonalne i zasadne kryterium kolejności ich rozpatrywania.

Wojewoda wskazał również, że większość wniosków cudzoziemców wnoszona jest za pośrednictwem operatorów pocztowych, co skutkuje obowiązkiem wzywania cudzoziemców do osobistego stawiennictwa, nadto w każdej sprawie toczącej się przed tutejszym Organem, w której występuje pełnomocnik występują te same braki formalne (wnioskodawca składa tylko wniosek), które nie są uzupełniane przez tego pełnomocnika również w dniu składania ponaglenia, czy skargi na bezczynność.

Organ podał dalej, że w dniu 2 listopada 2021 r. do akt sprawy Skarżący złożył nieaktualne zezwolenie typ A nr [...] na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu 10 listopada 2021 r. wezwano Skarżącego do osobistego stawiennictwa w dniu 24 listopada 2021 r. W dniu 15 listopada 2021 r. wpłynęła skarga na bezczynność w sprawie. Skarżący stawił się w Urzędzie Wojewódzkim, a następnego dnia za pośrednictwem poczty uzupełnił wszystkie braki formalne. Do dnia sporządzenia niniejszego stanowiska Urząd do Spraw Cudzoziemców nie wydał postanowienia w sprawie ponaglenia.

Zdaniem Organu, wobec powyższego nie doszło do bezczynności w postępowaniu z wniosku Skarżącego, zaś skarga na bezczynność jest przedwczesna. Skargę można wnieść dopiero wtedy kiedy Organ nie wykona, w zakreślonym w postanowieniu Urzędu do Spraw Cudzoziemców w W. terminie, czynności wymienionych w tym postanowieniu. Takiego jednak postanowienia Urząd do Spraw Cudzoziemców w W. nie wydał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

3. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej "P.p.s.a."),

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

4. Pojęcie "bezczynności" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm. - powoływanej dalej jako: "k.p.a."). Bezczynność ma miejsce, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1". Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.). Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona.

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie.

Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga zaakcentowania, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania.

W myśl art. 35 § 5 k.p.a., do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub przyczyn niezależnych od organu. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.).

Dodać należy, że w dacie rozpatrywania badanej sprawy przez Organ nie obowiązywały inne reguły procesowe, niż wskazane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Natomiast w dniu 29 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 91 - zwana "ustawą zmieniającą"). Przepisy ustawy zmieniającej ściśle określają terminy, w których wniosek osoby ubiegającej się m.in. o zezwolenie na pobyt czasowy ma zostać rozpatrzony (art. 112a) oraz obowiązki organu zmierzające do przyspieszenia postępowania w sytuacji, gdy złożony wniosek zawiera np. braki formalne (art. 106 ust. 2a i nast.). Jednocześnie zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej, w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów ustawy dotychczasowej (zmienianej), wszczętych i niezakończonych do dnia 29 stycznia 2022r. maja zastosowanie przepisy ustawy o cudzoziemcach w nowym brzemieniu, w tym między innymi przepis art. 112a, który określa termin do wydania decyzji i zasady biegu tego terminu.

5. Przystępując do rozpoznania sprawy ze skargi M. G., nie można tracić z pola widzenia, iż ocenie Sądu podlega postępowanie Organu administracji przed wejściem w życie powyższej nowelizacji, czyli przed datą 29 stycznia 2022 r. Przy czym należy podkreślić, że reguła z art. 13 ustawy zmieniającej stosowania nowych przepisów nie może sanować wstecz stanu bezczynności Organu zaistniałego w okresie przed wejściem w życie nowych przepisów i nie może uzasadniać okoliczności podjęcia pierwszych czynności od złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia dopiero po upływie kilku miesięcy.

Z akt administracyjnych wynika, że wniosek Skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 12 lutego 2021 r. i wpłynął do Organu w dniu 15 lutego 2021 r. Metryka sprawy załączona do akt administracyjnych wskazuje, że przedmiotowy wniosek został zarejestrowany w wewnętrznym systemie Elektronicznego Zarzadzania Dokumentacją w dniu 15 lutego 2021 r., zaś w dniu 5 marca 2021 r. dokonano rejestracji wniosku w systemie informatycznym SI Chronos. W dniu 25 października 2021 r. Organ odnotował w systemie informatycznym SI Pobyt wpływ wniosku, a następnie odnotowano wpływ ponaglenia. W dniu 10 listopada 2021 r. Organ wystosował do Skarżącego wezwanie do osobistego stawiennictwa w siedzibie Organu w dniu 29 listopada 2021 r. w celu złożenia odcisków linii papilarnych. Przy czym warto zauważyć, iż w piśmie tym Organ, nie wezwał Skarżącego do uzupełnienia pozostałych braków formalnych wniosku, co dodatkowo przyczyniło się do dalszego wydłużenia terminu załatwienia sprawy. W dniu 15 listopada 2021 r. wpłynęła do Organu przedmiotowa skarga na bezczynność.

Do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd wniosek Skarżącego o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy nie został załatwiony poprzez wydanie decyzji, ani też w inny przewidziany prawem sposób postępowanie to nie zostało zakończone.

6. Zestawienie dat wpływu wniosku inicjującego postępowanie (15 lutego 2021 r.) i pierwszej czynności Organu w celu załatwienia sprawy (10 listopada 2021 r.

- wezwanie do stawiennictwa celem złożenia odcisków linii papilarnych) wskazuje, że Organ po wpływie niekompletnego wniosku Skarżącego, przez długi okres czasu (prawie 8 miesięcy) nie podejmował żadnych działań zmierzających do jego rozpatrzenia. W szczególności nie podjął w tym okresie obowiązku wynikającego z

art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Jak wynika z akt Skarżący uzupełnił wszystkie braki formalne wniosku po wizycie w Urzędzie, o czym informuje też Organ w odpowiedzi na skardze.

Należy mieć na względzie, że skoro ustawodawca nie określił dla Organu innych niż kodeksowe terminów w których ma on obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, to należy przyjąć, iż działanie takie powinno następować niezwłocznie. Jako więc całkowicie nieakceptowalne jawi się podjęcie pierwszej czynności w celu merytorycznego załatwienia sprawy, dopiero po kilkukrotnie przekroczonym terminie, w którym sprawa powinna być zakończona i dopiero po otrzymaniu ponaglenia ze strony Wnioskodawcy.

Nie można też pominąć faktu, iż Organ, pomimo ustawowego obowiązku, nie informował Skarżącego o przedłużeniu terminu załatwiania sprawy (art. 36 § 1 i § 2 k.p.a.).

7. W ocenie Sądu, w przestawionych okolicznościach sprawy jest rzeczą oczywistą, że wystąpiła bezczynność Organu w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Po zarejestrowaniu bowiem sprawy w systemie EZD w dniu 15 lutego 2021 r., Organ nie podjął żadnych działań w celu nadania sprawie prawidłowego biegu i potrzebował prawie 8 miesięcy na wystosowanie do Strony wezwania do osobistego stawiennictwa w celu uzupełnienia danych o odciski linii papilarnych.

Na taką ocenę sprawy nie ma wpływu okoliczność, że Organ oczekiwał na wytyczne Urzędu do Spraw Cudzoziemców, do którego Skarżący skierował ponaglenie, zamiast umożliwić Skarżącemu uzupełnienie wszystkich braków formalnych wniosku i przystąpić do rozpoznania sprawy. Argumentacja Organu jakoby skarga była przedwczesna nie jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 53 § 2b P.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. W judykaturze podkreśla się, że Strona nie musi nawet oczekiwać na rozpatrzenie ponaglenia przez właściwy organ. O dopuszczalności skargi w świetle art. 53 § 2b P.p.s.a. rozstrzyga samo "wniesienie" ponaglenia. Pogłębione rozważania w tym przedmiocie, które skład orzekający w tej sprawie podziela, zostały zaprezentowane w wyroku NSA z dnia 21 stycznia 2020 r. II OSK 2497/19 (CBOIS).

Nie sposób też zgodzić się z Organem, że przyczyną jego bezczynności jest także postawa Skarżącego, który nie złożył wraz z wnioskiem kompletu dokumentów wymaganych przez przepisy prawa, i nie uzupełnił braków formalnych wniosku w kolejnych datach, przy okazji złożenia pełnomocnictwa, ponaglenia, czy nawet skargi na bezczynność. Nie są to okoliczności, które uwalniają Organ od obowiązku prowadzenia postępowania w sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Rolą wyłącznie Organu było, zgodnie z regułami postępowania administracyjnego, zweryfikowanie wniosku i wezwanie Strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku, jeśli takie Organ stwierdził. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a. datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. W przypadku, gdy wniosek zawiera braki organ winien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie - art. 64 § 2 k.p.a., a dniem wszczęcia postępowania pozostanie dzień złożenia wniosku do organu. Jednocześnie będzie to początek biegu terminu do załatwienia sprawy przez organ, o którym mowa w art. 35 k.p.a.

W przekonaniu Sądu, wszystkie okoliczności sprawy jasno wskazywały, że Organ jest bezczynny, a oczekiwanie na stanowisko Organu wyższego stopnia tylko tę bezczynność pogłębiło.

8. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 21/19 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 16 czerwca 2021 r. sygn. akt. I SAB/Wr 495/21, że dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie, braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.

Sąd miał na uwadze to, że na sprawność działania Wojewody niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta jest od dłuższego już czasu i nie może być akceptowana w państwie prawa. Braki kadrowe i problemy wewnętrzne organu mogą być wprawdzie od niego niezależne, jednak nie mogą rodzić negatywnych skutków dla strony i wpływać na ograniczenie jej prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, w postępowaniu prowadzonym w sposób wnikliwy i szybki. Rażące naruszenie prawa przejawia się w milczeniu Organu po otrzymaniu wniosku Strony, okresie owego milczenia, a nawet braku zainteresowania sprawą po wniesieniu ponaglenia, a także skargi na bezczynność.

W ocenie Sądu sytuacja, w której Strona czeka na rozstrzygnięcie Organu, który nie wykazuje zainteresowania sprawą i ignoruje zupełnie istnienie prawem przewidzianych terminów nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Na ocenę sprawy ma również wpływ nieskomplikowany charakter czynności których nie wykonywał Organ. Wśród nich były działania o charakterze czysto technicznym jak odebranie od Skarżącego odcisków palców po osobistym stawiennictwie w terminie wyznaczonym przez Organ.

9. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że Organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Biorąc natomiast pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisany wyżej brak czynności Organu, Sąd uznał na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność Wojewody miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

Z uwagi na fakt, że do dnia orzekania w niniejszej sprawie Organ nie zakończył postępowania Sąd w pkt III sentencji wyroku zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem Skarżącego w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 2 P.p.s.a., przy czym nie znalazł podstaw do zasądzenia na rzecz Skarżącego, działającego przez pełnomocnika, kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości. Ani z okoliczności sprawy ani z treści skargi nie wynika iżby nakład pracy Pełnomocnika w niniejszej sprawie był ponadstandardowy. Wręcz przeciwnie Sądowi jest wiadome z urzędu, iż Pełnomocnik w zbliżonym czasie składał inne skargi o tożsamej treści co nakazuje przyjąć, iż nakład jego pracy był co najwyżej zwykły.