Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 943/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 a pkt 2, art. 1 a pkt 12, art. 27 § 1 i § 2, art. 29 § 1, art. 33, art. 54 § 1, art. 59, art. 110 c,
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 05 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. A Spółka z o.o. w [...] (dalej: Spółka, strona, skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika M. Ś., wniosła skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia nieruchomości, zarzucając niedopuszczalność czynności egzekucyjnej, wobec okoliczności, iż zajęta nieruchomość nie stanowi własności Spółki. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonej czynności.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. oddalił skargę Spółki na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego polegającą na zajęciu nieruchomości dokonaną zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2019 r. (nr [...]), dla której Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...]

Podstawę prawną postanowienia stanowiły przepisy: art. 17 § 1, art. 8 i art. 54 § 1, § 4, § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1314 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), w zw. z art. 123 § 1 oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 2096 ze zm., zwanej dalej kpa).

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z., wskazał, że działając jako organ egzekucyjny wszczął egzekucję administracyjną wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela: Wójta Gminy L. o nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego został doręczony stronie w dniu [...]02.2018 r. Odbiór korespondencji potwierdziła A. Z.. W celu wyegzekwowania należności objętych przedmiotowym tytułem wykonawczym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w związku z wnioskiem wierzyciela Wójta Gminy L. z dnia [...] lutego 2019 r. o prowadzenie egzekucji z nieruchomości, zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] dokonał zajęcia nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w Z. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...] (dalej: nieruchomość). Zawiadomienie o zajęciu doręczono przez operatora pocztowego w dniu odbiór korespondencji potwierdził H. (nazwisko nieczytelne) - pełnomocnictwo nr [...].

Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 527 Kc, wobec braku stwierdzenia niedopuszczalności prowadzonej egzekucji, pomimo, iż tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., powołany jako podstawa czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2019 r., skierowanej przeciwko spółce A Sp. z o.o. nie może stanowić samoistnej podstawy prowadzenia egzekucji z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność spółki tj. B Sp.o.o;

2) art. 29 § 1 u.p.e.a., wobec braku zastosowania, pomimo niedopuszczalności prowadzenia egzekucji, przez wzgląd na wadę formalną czynności egzekucyjnej polegającej na braku doręczenia dłużnikowi A Sp. z o. o. wraz z zaskarżoną czynnością egzekucyjną z dnia [...] lutego 2019 r. o nr [...], dokumentu stanowiącego podstawę egzekucji prowadzonej z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność B Sp. o. o., jak również brak powołania w treści zaskarżonej czynności egzekucyjnej dokumentów stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność B Sp. o. o., skutkujące wadliwością czynności egzekucyjnej;

3) art. 54 § 1 u.p.e.a., przez niewłaściwą wykładnię, poprzez stwierdzenie przez organ egzekucyjny, iż zarzuty podniesione przez skarżącego w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, nie mieszczą się w granicach rozpoznania w powołanym trybie, pomimo, iż w istocie całość zarzutów skarżącego sprowadzała się do wskazania nieprawidłowości i niezgodności z przepisami dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, co jest przedmiotem rozpoznania w trybie skargi na podstawie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a.

W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej przytoczył treść regulacji u.p.e.a., i wskazał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w O. I Wydział Cywilny z dnia [...] lipca 2017 r. przeniesienie prawa własności nieruchomości należącej do Spółki na rzecz B Sp. z o.o. oraz C Sp. z o.o. w związku ze skargą paulińską uznano za czynność prawną bezskuteczną. Odnosząc się do zarzutu, że organ egzekucyjny nie powołał w czynności z dnia [...] sierpnia 2018 r. orzeczenia stanowiącego podstawę prowadzenia egzekucji z majątku B Sp. z o.o., wskazano, że w zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. powołano księgę wieczystą, w której dziale III zawarto wzmiankę o fakcie uznania za bezskuteczne czynności prawne w przedmiocie przeniesienia prawa własności nieruchomości należącej do Spółki na rzecz B Sp. z o.o. oraz C Sp. z o.o. Dyrektor zwrócił też uwagę, że W. D. – Prezes Spółki, jest też prezesem B Sp. z o.o., a więc wiedział on o wyroku z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt I C [...].

Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, organ stwierdził, że w ramach skargi można podnosić jedynie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonując czynności zajęcia nieruchomości wykonywał swoje ustawowe obowiązki prowadzenia egzekucji. Jak określa się bowiem w orzecznictwie, egzekucja administracyjna powinna być prowadzona wszystkimi dostępnymi środkami egzekucyjnymi, a podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego winien być cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym.

Reasumując, oraz biorąc pod uwagę fakt, iż postępowanie egzekucyjne jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, którego celem jest wymuszenie bądź przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązku - Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że tryb dokonanego zajęcia był prawidłowy i zgodny z obowiązującym w tym zakresie stanem prawnym, a zarzuty podnoszone przez zobowiązanego nie mogą spowodować uwzględnienia złożonej skargi.

Organ odwoławczy w obszernym uzasadnieniu postanowienia ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony podniesionych w zażaleniu.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Spółka wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 527 Kc, poprzez niezastosowanie wobec braku stwierdzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej, niedopuszczalności prowadzonej egzekucji, pomimo, iż tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., powołany jako podstawa czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego z dnia [...] lutego 2019 r., nr zawiadomienia [...] skierowanej przeciwko spółce A Sp. z o. o.; nie może stanowić samoistnej podstawy prowadzenia egzekucji z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność spółki tj. B Sp. o. o.;

2) art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez niezastosowanie, wobec braku stwierdzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej, niedopuszczalności prowadzenia egzekucji, przez wzgląd na wadę formalną czynności egzekucyjnej polegającej na braku doręczenia skarżącemu tj. A Sp. z o. o. wraz z zaskarżoną czynnością egzekucyjną z dnia [...] lutego 2019 r. o nr [...], dokumentu stanowiącego podstawę egzekucji prowadzonej z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność B Sp. o. o., jak również brak powołania w treści zaskarżonej czynności egzekucyjnej dokumentów stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji z nieruchomości o nr [...], stanowiącej własność B Sp. o. o., skutkujące wadliwością czynności egzekucyjnej organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.;

3) naruszenie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a, wobec niezastosowania, poprzez stwierdzenie przez Dyrektora Izby Skarbowej, iż zarzuty podniesione przez skarżącego w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, nie mieszczą się w granicach rozpoznania w trybie wynikającym z w/w przepisu, pomimo, iż w istocie całość zarzutów skarżącego sprowadzała się do wskazania nieprawidłowości i niezgodności z przepisami dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej z dnia [...] lutego 2019 r.

W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że czynność egzekucyjna z dnia [...].02.2019 r. nr [...], została skierowana do skarżącego tj. A Sp. z o. o., który jest dłużnikiem na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...].01.2018 r. Natomiast, egzekucja została skierowana do nieruchomości o nr księgi wieczystej [...], stanowiącej własność B Sp. z o. o. Organ egzekucyjny w treści zaskarżonej czynności egzekucyjnej z dnia [...].02.2019 r. nr [...], powołał, jako podstawę prowadzenia egzekucji wyłącznie tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...].01.2018 r. Organ egzekucyjny nie powołał jednak w treści czynności z dnia [...].02.2019 r. (cz. nr [...]), jakiegokolwiek orzeczenia potwierdzającego prawo organu do egzekwowania z majątku spółki B Sp. z o. o. Powołane w zaskarżonym postanowieniu orzeczenie tj. wyrok Sądu Okręgowego w O. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. I C [...], nie zostało nigdy skarżącemu doręczone, wobec okoliczności, iż skarżący nie był stroną w/w postępowania sądowego. Brak przedłożenia skarżącemu, wraz z czynnością egzekucyjną z dnia [...].02.2018 r., wyroku Sądu Okręgowego w O. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. I C [...], po pierwsze pozbawia skuteczności czynność egzekucyjną z dnia [...].02.2019 r. o nr [...], po drugie brak doręczenia skarżącemu rzeczonego wyroku uniemożliwił skarżącemu zapoznanie się z jego treścią, celem stwierdzenia, czy rzeczony wyrok obejmuje należność organu stwierdzoną tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...].01.2018 r. Tym samym, należy uznać, iż czynność egzekucyjna z dnia [...].02.2019 r. nr [...], jest pozbawiona podstaw i jako taka jest bezskuteczna względem skarżącego i osoby trzeciej tj. B Sp. z o. o.

Przedmiotem badania w ramach skargi na czynności egzekucyjnej są kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Przedmiotem skargi A Sp. z o. o. na czynności organu egzekucyjnego była prawidłowość formalna czynności organu egzekucyjnego, który zaniechał powołania kompletnych dokumentów stanowiących podstawę podjętej czynności egzekucyjnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), ponieważ przedmiotem skargi jest postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu nieruchomości.

Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 1 a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1 a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się zatem wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie nieruchomości.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W przypadku skargi na czynności egzekucyjne, wniesionej na podstawie ww. przepisu ocenie organu podlega - jak zasadnie stwierdził organ nadzoru - prawidłowość czynności organu egzekucyjnego dokonanej w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym przez zobowiązanego złożeniem skargi na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. - stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok NSA z wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r., I FSK 1200/18; z 5 marca 2015 r., II FSK 290/13). Skarga na czynności egzekucyjne, składana w trybie art. 54 u.p.e.a., nie może więc być traktowana jako uniwersalny środek zaskarżenia za pomocą, którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów prawnych i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora w toku całego postępowania egzekucyjnego. Stanowisko w tym zakresie jest ugruntowane zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z 10 lutego 2012 r., II FSK 1588/10 i z 22 września 2011 r., II FSK 568/09 oraz wyroki WSA w Warszawie z 9 listopada 2008 r., III SA/Wa 644/08 i z 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/09).

Analiza akt administracyjnych wykazuje, że działania organu były zgodne z prawem, a zaskarżona czynność egzekucyjna przeprowadzona została zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd podkreśla, że skargę na czynność egzekucyjną wnosi się wyłącznie na działania organu o charakterze wykonawczym. W związku z tym w ramach takiej skargi można podnosić jedynie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności.

Podkreślić należy, iż skarga nie jest jedynym środkiem zaskarżenia przysługującym zobowiązanemu i w związku z tym można w niej podnieść okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

Zgodnie z art. 1 a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a powołanej ustawy. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z nieruchomości.

W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z nieruchomości stanowią czynności egzekucyjne.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny przewidziany normą prawną art.1 pkt 12 a u.p.e.a., tj. egzekucję z nieruchomości. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2019 r. o nr [...] (czynność nr [...]) dokonał na podstawie art. 110 c u.p.e.a. zajęcia nieruchomości.

Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone Spółce w dniu [...] marca 2019 r. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny wypełnił również dyspozycje zawarte w treści art. 110 c § 3 u.p.e.a. Wystąpił do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji administracyjnej.

Uznać zatem należy, iż organ egzekucyjny dokonał zaskarżonej czynności - zajęcia nieruchomości zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu zawiera bowiem wszystkie wymagane elementy określone w treści art. 110 c u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do kwestii niedopuszczalności czynność egzekucyjnej bowiem zdaniem Spółki dłużnik nie jest właścicielem nieruchomości wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, wierzyciel zwrócił się z wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r., do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o prowadzenie egzekucji z nieruchomości na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wystawionego wobec A Spółka z o. o. Zgodnie bowiem z prawomocnym Wyrokiem Sądu Okręgowego w O. I Wydział Cywilny z dnia [...] lipca 2017 r., przeniesienie prawa własności nieruchomości należącej do A Spółka z. o. o. na rzecz B Spółka z o. o. oraz C Spółka z o.o. w związku ze skargą pauliańską uznano za czynność prawną bezskuteczną.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a., wobec braku stwierdzenia niedopuszczalności prowadzonej egzekucji, wskazać należy, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. wszczynając egzekucję bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku, którego tytuł wykonawczy dotyczy. Badanie dopuszczalności egzekucji jak i ocena, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. przez organ egzekucyjny następuje w pierwszym stadium postępowania egzekucyjnego - stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej. Prawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, ma niezwykle istotne znaczenie, ponieważ nie ma możliwości skutecznego prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wadliwego lub niezawierającego wszystkich wymaganych przez prawo elementów. Brak chociażby jednego ze wskazanych w art. 27 u.p.e.a. elementów powoduje, że dany tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prowadzenia egzekucji. W przypadku stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wykonawczy wierzycielowi. Natomiast w sytuacji, gdy organ egzekucyjny stwierdzi, że egzekucja jest dopuszczalna i tytuł wykonawczy spełnia wszystkie wymogi, nadaje mu klauzule i doręcza jego odpis zobowiązanemu.

Organ egzekucyjny stwierdził, że tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wystawiony przez wierzyciela Wójta Gminy L. spełnia wszystkie wymogi określone w art. 27 § 1 i § 2 u.p.e.a. oraz, że egzekucja jest dopuszczalna.

Zgodnie z wnioskiem wierzyciela, który jest uprawniony do żądania wykonania obowiązku wszczęto egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wystawionego na dłużnika A w celu zaspokojenia roszczenia zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2011. Wysokość zobowiązania podatkowego ostała określona przez organ podatkowy w decyzji z dnia [...] października 2016 r. sygn. [...]

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonując czynności zajęcia nieruchomości wykonywał swoje ustawowe obowiązki prowadzenia egzekucji. Jak określa się bowiem w orzecznictwie, egzekucja administracyjna powinna być prowadzona wszystkimi dostępnymi środkami egzekucyjnymi, a podstawową przesłanką przy wyborze środka egzekucyjnego winien być cel egzekucji, tj. dążenie do wykonania w trybie przymusowym obowiązku ciążącego na zobowiązanym.

Odnosząc się do zarzutu, że przedmiotowa czynność egzekucyjna (w ocenie Spółki) jest niedopuszczalna, bowiem dłużnik nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości Sąd wskazuje, że wierzyciel zwrócił się z wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o prowadzenie egzekucji z nieruchomości na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. wystawionego na A, ponieważ zgodnie z prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w O. Wydział I Cywilny z dnia [...] lipca 2017 r. czynność przeniesienia własności A na rzecz B Spółka z o.o. oraz C Spółka z o.o. w związku ze skargą pauliańską uznano za bezskuteczną.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku doręczenia wraz z czynnością egzekucyjną z dnia [...] lutego 2019 r. dokumentów stanowiących podstawę prowadzenia egzekucji z nieruchomości o nr [...] stanowiącej własność B Spółka z o.o., Sąd wskazuje, że w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] (czynność nr [...]) organ egzekucyjny dokonał zajęcia nieruchomości powołując księgę wieczystą o nr [...] [...] W dziale [...] Ksiąg Wieczystych zawarto wzmiankę o fakcie uznania za bezskuteczne czynności prawne w przedmiocie przeniesienia prawa własności nieruchomości należącej do A Spółki z o. o. na rzecz B Spółka z o. o. oraz C Spółka z o. o.

Ponadto należy zauważyć, iż W. D. - Prezesowi A Spółki z o. o., znany był fakt wydania przez Sąd Okręgowy w O. I Wydział Cywilny wyroku z dnia [...] lipca 2017 r. sygn. akt I C [...] o uznaniu czynności prawnej za bezskuteczną. W. D. pełnił bowiem i nadal pełni funkcję prezesa zarządu zarówno w A Spółka z o. o jak i w B Spółka z o. o, w stosunku do której było powództwo Gminy L..

Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut Spółki, że naruszono przepis art. 54 § 1 u.p.e.a., wobec niewłaściwej wykładni, poprzez stwierdzenie przez organ egzekucyjny, że zarzuty podniesione przez skarżącego w postępowaniu ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, nie mieszczą się w granicach rozpoznania w powołanym trybie, pomimo że w istocie całość zarzutów skarżącego sprowadzała się do wskazania nieprawidłowości i niezgodności z przepisami dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej, co jest przedmiotem rozpoznania w trybie skargi na podstawie przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. W kontekście tego zarzutu stwierdzić należy, że w ramach środka zaskarżenia, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, uregulowana przepisem art. 54 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje oceny prawidłowości dokonanej czynności egzekucyjnej od strony wykonawczej, a więc ocenia jej zgodność z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego. Pojęcie "czynności egzekucyjnych" definiuje art. 1 a pkt 2 u.p.e.a. stanowiąc, że są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Owe działania, jak podkreśla się w doktrynie, to czynności faktyczne, a środek jakim jest skarga służy wyłącznie zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym.

Rozszerzenie zakresu skargi poza te zarzuty prowadziłoby do zbędnego powielania środków prawnych przewidzianych u.p.e.a., określonych między innymi w art. 33 u.p.e.a. Powyższe czyniłoby instytucję skargi na czynności egzekucyjne środkiem konkurencyjnym w stosunku do środków odrębnie uregulowanych w przepisach prawa, a służących zaskarżeniu określonych czynności egzekucyjnych.

Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma charakter komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Należy również podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia.

Zatem należy uznać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonując rozpatrzenia skargi Spółki z dnia [...] marca 2019 r. nie mógł odnieść się merytorycznie do całości prowadzonego postępowania egzekucyjnego tak, jak tego oczekiwała Spółka. Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w piśmie z dnia [...] marca 2019 r. stwierdzić należy, że organ egzekucyjny odniósł się zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz linią orzeczniczą do konkretnej czynności zaskarżonej przez stronę, tj. do czynności zajęcia nieruchomości o nr [...].

Reasumując, Sąd stwierdza, że tryb dokonanego zajęcia był prawidłowy i zgodny z obowiązującym w tym zakresie stanem prawnym, a zarzuty podnoszone przez Spółkę nie zasługują na uwzględnienie.

Skarga na czynność egzekucyjną nie może bowiem dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (np. nieistnienie obowiązku). W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne w terminie zakreślonym przez ustawodawcę, ocenie podlegają zatem tylko uchybienia formalnoprawne organu egzekucyjnego odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez ten organ. Nie można również w trybie art. 54 u.p.e.a., na etapie zażalenia do organu odwoławczego rozpoznawać wniosku na podstawie art. 59 u.p.e.a. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, do czego właściwy jest w pierwszej instancji organ egzekucyjny.

Ponadto wskazać należy, że skarżący nie kwestionuje wprost prawidłowości dokonanej czynności, a jedynie podnosi kwestię celowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy w jego ocenie A Sp. z o.o. jako niebędąca właścicielem nieruchomości nie może być stroną toczącego się postępowania egzekucyjnego.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.