Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 563/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2a pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia 26 lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga M. W. na decyzję Wojewody z dnia 26 lipca 2021 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 22 października 2020 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie skarżącej o zamiarze budowy, na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym G., w Gminie L.: wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2, wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 15 m2, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 6 m3.

Starosta postanowieniem z dnia 2 listopada 2020 r. nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie do dnia 10 maja 2021 r., o następujące informacje i dokumenty:

A. w zakresie ogólnym:

1. szkic sytuacyjny sporządzony na aktualnym podkładzie mapowym, przyjętym do zasobów geodezyjnych w czytelnej technice graficznej i opisowej, w skali zapewniającej czytelność szkicu z określeniem lokalizacji projektowanego zamierzenia budowlanego, jego charakterystycznych wymiarów i odległości od granic nieruchomości, zawierający w szczególności informacje niezbędne dla jednoznacznego określenia jego lokalizacji,

2. wskazanie w sposób graficzny i opisowy dostępu do drogi publicznej a także niezbędne dokumenty, potwierdzające posiadanie odpowiedniego uprawnienia;

3. w miarę potrzeb pozostałe pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami;

B. w zakresie budynku rekreacji indywidualnej:

1. wskazanie w sposób graficzny na szkicu sytuacyjnym zaopatrzenia inwestycji w energię cieplną, elektryczną, wodę a także sposób odprowadzania ścieków, które są konieczne do samodzielnego funkcjonowania budynku;

2. rysunki - rzuty kondygnacji, charakterystyczny przekrój pionowy i widoki wszystkich elewacji projektowanego obiektu wraz z niezbędnymi opisami, sporządzone w skali zapewniającej czytelność rysunków z określeniem niezbędnych wymiarów, kąta nachylenia wszystkich połaci dachu, oznaczeniem wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w ścianach zewnętrznych, w tym wejścia do budynku, oraz funkcji wszystkich pomieszczeń, w tym poddasza i podpiwniczenia, jeśli takie występują.

C. w zakresie budynku gospodarczego:

1. rysunki - rzuty kondygnacji, charakterystyczny przekrój pionowy i widoki wszystkich elewacji projektowanego obiektu wraz z niezbędnymi opisami, sporządzone w skali zapewniającej czytelność rysunków z określeniem niezbędnych wymiarów, kąta nachylenia wszystkich połaci dachu, oznaczeniem wszystkich otworów okiennych i drzwiowych w ścianach zewnętrznych, w tym wejścia do budynku, oraz funkcji wszystkich pomieszczeń, w tym poddasza i podpiwniczenia, jeśli takie występują;

2. zwięzły opis funkcji i przeznaczenia projektowanego obiektu.

D. w zakresie zbiornika na nieczystości ciekłe:

1. rysunki przekrój poziomy (rzut) oraz przekrój pionowy projektowanego zbiornika wraz z niezbędnymi opisami, z określeniem charakterystycznych gabarytów zewnętrznych zbiornika oraz jego komory, a także poziomu posadowienia zbiornika oraz poziomu terenu po jego zasypaniu.

2. niezbędne certyfikaty dla projektowanego urządzenia w zakresie jego przeznaczenia oraz wymaganej szczelności.

W dniu 13 kwietnia 2021 r. skarżąca uzupełniła zgłoszenie, przedkładając: opis do uzupełnienia; szkic sytuacyjny sporządzony na podkładzie mapowym w skali 1:1000; szkic sytuacyjny w skali 1:500; załącznik graficzny ze wskazaniem dostępu do drogi publicznej; rysunki budynku rekreacji: rzut parteru, przekroje, elewacje; rysunki budynku gospodarczego: rzut parteru, przekroje, elewacje; kartę katalogową zbiornika; akt notarialny Repertorium A nr [..].

Decyzją z dnia 27 kwietnia 2021 r., nr [..], wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Starosta wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego przez skarżącą.

Uzasadniając wydaną decyzję, Starosta wskazał, że zgłoszenie to, pomimo wystosowanego do skarżącej wezwania do jego uzupełnienia, nadal nie czyni zadość wymaganiom przepisu art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.

W dalszym ciągu zgłoszenie nie wskazuje bowiem w sposób graficzny na szkicu sytuacyjnym zaopatrzenia inwestycji w energię cieplną, elektryczną oraz wodę. Skarżąca w sposób opisowy określiła, że: zaopatrzenie w energię elektryczną będzie za pomocą projektowanego przyłącza do sieci elektroenergetycznej według odrębnego postępowania a zaopatrzenie w wodę będzie z własnego ujęcia, którego lokalizacji nie wskazano na szkicu sytuacyjnym. Dołączone uzupełnienie nie zawiera jednakże rozwiązań projektowych na szkicu sytuacyjnym w zakresie zaopatrzenia inwestycji w energię elektryczną oraz wodę.

Nadto, w ocenie Starosty, zgłoszenie to jest niezgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi w zakresie lokalizacji stanowisk postojowych na działce budowlanej, które wymagają, aby miejsca postojowe dla samochodów osobowych zlokalizowane były w odległości od granicy działki nie mniejszej niż 3 m w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Z przedłożonego do uzupełnienia szkicu sytuacyjnego wynika zaś, że miejsce parkingowe zlokalizowane jest w odległości 1,28 m od granicy z sąsiadującą działką budowlaną nr [..].

Co więcej, zdaniem Starosty, działka nr [..] nie posiada dostępu do drogi publicznej. Niewątpliwie, w uzupełnieniu zgłoszenia skarżąca wskazała, że działka posiada dostęp do drogi publicznej wojewódzkiej nr [..], który odbywać się będzie poprzez drogi wewnętrzne oraz przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej dla działki nr [..]. Jednakże, z przedłożonej przez skarżącą kopi aktu notarialnego z dnia 29 stycznia 2020 r., Repetytorium A nr [..], stanowiącego przedwstępną warunkową umowę sprzedaży, nie wynika prawo skarżącej do przejazdu przez działkę nr [..]. Do momentu realizacji umowy sprzedaży części udziałów w drodze wewnętrznej bądź wpisu dotyczącego służebności przejazdu, uprawnienie takie posiada jedynie właściciel tej nieruchomości.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, domagając się stwierdzenia jej nieważności bądź uchylenia i pozytywnego rozpatrzenia zgłoszenia albo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 26 lipca 2021 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty, wskazując, że wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) jest uzasadnione.

Wojewoda podzielił bowiem stanowisko organu I instancji, że działka objęta zgłoszeniem nie posiada wymaganego przepisami prawa dostępu do drogi publicznej. W uzupełnieniu zgłoszenia skarżąca wyjaśniła, iż działka nr [..] posiada dostęp do drogi publicznej - działki nr [..], stanowiącej własności Gminy, poprzez działkę nr [..]. Jednakże, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [..], jak i przedłożonego przez skarżącą aktu notarialnego z dnia 29 stycznia 2020 r., zarówno działka nr [..], jak i działka nr [..] stanowią własność W. G. W dziale III powołanej księgi wieczystej ujawnione zostało roszczenie o zawarcie do dnia 31 maja 2025 r. umowy sprzedaży udziału wynoszącego 1/3 części w nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..] oraz udziału wynoszącego 1/11 części w nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..], będącej drogą wewnętrzną, na rzecz skarżącej oraz S. W. Podstawą tego roszczenia jest przedwstępna warunkowa umowa sprzedaży (akt notarialny z dnia 20 maja 2020 r., repertorium A [..]). W myśl § 8 ust. 1 tej umowy W. G. udzielił skarżącej oraz S. W. pełnomocnictwa do reprezentowania go m.in. przed organami administracji rządowej i samorządowej, w szczególności w sprawach dotyczących wykonania przyłączy, w tym również przed Starostwem w K., w szczególności w procesie administracyjnym dotyczącym zgłoszenia posadowienia na nieruchomości gruntowej budynku, składania wniosków, odwołań, wszelkiego rodzaju oświadczeń oraz podpisów i innych dokumentów. Stosownie do § 8 ust. 2 umowy skarżącej oraz S. W. udzielono również pełnomocnictwa m.in. do sprzedaży na ich rzecz tych udziałów w obu nieruchomościach gruntowych (działki nr [..] i [..]), do umownego określenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, stanowiącej działkę nr [..] oraz ustanawiania ograniczonych praw rzeczowych, w tym do ustanawiania służebności gruntowych. W ocenie Wojewody, z powołanych zapisów nie wynika jednak, by skarżąca posiadała uprawnienie (prawo własności lub służebności przejazdu) do korzystania z działki nr [..] (drogi wewnętrznej) zapewniającej dostęp do drogi publicznej. Tak więc do momentu realizacji umowy (sprzedaży części udziałów w drodze wewnętrznej) bądź wpisu dotyczącego służebności przejazdu, uprawnienie takie posiada jedynie właściciel tej nieruchomości.

Nadto, w ocenie Wojewody, zarówno skarżąca, jak i S. W. nie posiadali również tytułu prawnego do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane. Zgodnie z § 8 ust. 1 umowy przedwstępnej z dnia 20 maja 2020 r. mogli to uczynić jedynie jako pełnomocnicy właściciela gruntu. Akt notarialny daje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tylko wówczas, gdy takie prawo wyraźnie wynika z zawartej umowy, bowiem z samej istoty tej umowy nie wynika prawo do zabudowy gruntu. Uprawnienia do wykonywania robót budowlanych nie można zaś wywieźć z przedłożonego przez skarżącą aktu notarialnego z dnia 20 maja 2020 r., z którego wynika, że skarżącej udzielono jedynie pełnomocnictwa do reprezentowania właściciela, nie zaś do występowania w imieniu własnym.

Wojewoda podzielił również stanowisko Starosty, że planowane zamierzenie jest niezgodne z obowiązującymi warunkami technicznymi dotyczącymi lokalizacji stanowisk postojowych na działce budowlanej.

Jednocześnie, Wojewoda stwierdził, że organ I instancji bezzasadnie wezwał skarżącą do wykazania zapewnienia energii cieplnej, elektrycznej, wody a także odprowadzania ścieków. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że zgodnie z § 26 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej, a dla budynków wymienionych w § 56 także telekomunikacyjnej. Stosownie do ust. 2 tego przepisu za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnych źródeł energii elektrycznej i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym dotyczącym gospodarki energetycznej i ochrony środowiska. Niemniej jednak, działki pod budowę budynków rekreacji indywidualnej nie muszą być uzbrojone, gdyż § 26 ust. 5a tego rozporządzenia zwalnia je z wymogu przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej i elektroenergetycznej. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2 nie jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań. Dla przedmiotowej działki inwestycyjnej brak decyzji o warunkach zabudowy.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie przez organy I i II instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, polegające na niezapewnieniu skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału oraz zgłoszonego żądania przed wydaniem decyzji, które miało faktyczny wpływ na rozstrzygnięcie;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez brak podjęcia przez organy czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, w sytuacji, gdy skarżąca na wezwanie organu I instancji przedłożyła w dniu 13 kwietnia 2021 r. dodatkową dokumentację, która wyjaśniała wątpliwości organu w zakresie wskazanym w postanowieniu z dnia 2 listopada 2020 r. a przy tym nie istniały przeszkody by organ z urzędu podjął czynności celem ustalenia stanu faktycznego i wezwał skarżącą do wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie oraz wskazał istniejące jego zdaniem naruszenia;

- art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego polegające na powołaniu się przez Wojewodę na nowe okoliczności dotyczące braku uprawnienia skarżącej (jak i S. W. - notabene nie będącego stroną postępowania administracyjnego na żadnym etapie), do dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych we własnym imieniu, w sytuacji gdy organ I instancji w żadnym z wcześniejszych etapów postępowania administracyjnego, tj. w postanowieniu z dnia 2 listopada 2021 r. oraz w decyzji zawierającej sprzeciw z dnia 27 kwietnia 2021 r., nie podnosił jakichkolwiek wątpliwości w powyższej kwestii;

- art. 30 ust. 6 w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu w sytuacji, kiedy w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wniesienia sprzeciwu wymienionych w art. 30 ust. 6 pkt 4, w szczególności wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem skarżącej nie naruszało ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, innych aktów prawa miejscowego, ani też innych przepisów, w tym w szczególności art. 30 ust. 2 prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie dokonane przez skarżącą zawierało rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia;

- art. 30 ust. 5c w zw. z art. 30 ust. 2a pkt 2 prawa budowlanego, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i wydanie przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu na skarżącą obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o szereg dokumentów bez wskazania podstaw takiego żądania, podczas gdy z naruszonego przepisu wynika obowiązek dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców lub rysunków w zależności od potrzeb, przy czym organ nie wskazał, z czego wynika potrzeba załączenia dokumentów wskazanych przez organ I instancji;

- art. 30 ust. 5 w zw. z art. 30 ust. 5c w zw. z art. 5 ust. 5d prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i wniesienie sprzeciwu przez organ I instancji po upływie 21-dniowego terminu, w sytuacji, gdy postanowienie o nałożeniu obowiązku uzupełnienia dokumentacji zostało wydane mimo załączenia przez skarżąca kompletu wymaganej dokumentacji już na etapie dokonania zgłoszenia, wobec czego postanowienie było bezprzedmiotowe i nie wywoływało skutku, o którym mowa w art. 30 ust. 5d prawa budowlanego, tj. skutku przerwania biegu terminu na wniesienie przez organ I instancji sprzeciwu od zgłoszenia;

- art. 5 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 1a w zw. z § 18 ust. 1 w zw. z § 19 ust. 2 pkt 2. lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwą wykładnię oraz zastosowanie i stwierdzenie, że na działce winny zostać wyznaczone miejsca postojowe w odległości maksymalnie 3 m od granicy sąsiadującej działki w sytuacji, kiedy działka nr [..] położona w obrębie ewidencyjnym G. w gminie L., na której skarżąca zamierzała pobudować domek letniskowy, jak również działka sąsiadująca nie jest działką budowlaną w rozumieniu § 18 rozporządzenia, w związku z czym skarżone przepisy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację skargi a zarzuty skargi uznając za nieuzasadnione.

W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2021 r. skarżąca podtrzymała wniesioną skargę i powołując się na wyrok NSA z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 2316/16, wskazała, że umowa przedwstępna oraz promesa zawarcia umowy użytkowania gruntu może stanowić prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na rozprawie, która odbyła się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w dniu 16 lutego 2021 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, podkreślając, że akt notarialny, zawierający umowę przedwstępną zawiera pełnomocnictwo udzielone przez dotychczasowego właściciela nieruchomości dla skarżącej do działania w imieniu właściciela we wszystkich sprawach przed organami, co daje skarżącej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Umowa ta, zdaniem skarżącej, w sposób wystarczający umożliwia również dostęp inwestowanej działki do drogi publicznej.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd, na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 26 lipca 2021 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 27 kwietnia 2021 r. są zgodne z prawem.

Decyzją Wojewody z dnia 26 lipca 2021 r. utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 27 kwietnia 2021 r., mocą której wniesiono sprzeciw do dokonanego w dniu 22 października 2020 r. przez skarżącą zgłoszenia zamiaru budowy, na terenie działki nr [..], położonej w obrębie ewidencyjnym G., w Gminie L.: wolno stojącego budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy 35 m2, wolno stojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 15 m2, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe o pojemności 6 m3.

Niewątpliwie, objęte zgłoszeniem skarżącej budowy zwolnione zostały z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę a stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 16, pkt 14 lit. a i pkt 6 ustawy – Prawo budowlane wymagały dokonania zgłoszenia.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Nadto, stosownie do treści art. 30 ust. 2a do zgłoszenia należy dołączyć: 1) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 2) odpowiednie szkice lub rysunki - w zależności od potrzeb; 3) pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów; 4) projekt zagospodarowania działki lub terenu wraz z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane w przypadku: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 9, 23 i 30, oraz b) instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. e; 5) projekt zagospodarowania działki lub terenu, wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 27 i 28.

Z kolei, zgodnie z treścią art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nadto, zgodnie z treścią art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje; 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Wojewoda w zaskarżonej decyzji podzielił stanowisko Starosty o konieczności wniesienia do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia sprzeciwu, wskazując, że skarżąca nie posiada prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane, ponadto skarżąca nie posiada dla działki nr [..] dostępu do drogi publicznej a nadto zaplanowana przez skarżącą inwestycja w zakresie lokalizacji miejsc postojowych nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065).

W ocenie Sądu stanowisko Wojewody zasługuje na akceptację.

Z powołanego powyżej art. 30 ust. 2a pkt 1 ustawy – Prawo budowlane bez wątpienia wynika, że w przypadku wykonywania robót budowlanych wymagających zgłoszenia inwestor winien legitymować się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor może bowiem prowadzić roboty budowlane jedynie na terenie nieruchomości, do której posiada prawo do dysponowania nią na cele budowlane (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 267/06, LEX nr 901621). Jakkolwiek przy tym warunkiem przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu jest złożenie przez inwestora oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie zaś udokumentowanie tego prawa, to niepodważalną regułą jest, że prawo zabudowy nieruchomości gruntowej przysługuje tylko temu, kto w istocie posiada prawo do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane (art. 4 ustawy – Prawo budowlane). W sytuacji zatem, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej ustali, że inwestor faktycznie nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobligowany jest do wniesienia sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia.

Skarżąca do zgłoszenia dołączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym wskazała, że prawo to wynika ze stosunku zobowiązaniowego.

Niewątpliwie, zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Potwierdza to także przywołany przez skarżącą w piśmie z dnia 9 listopada 2021 r. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2021 r., sygn. II OSK 2326/16.

Jednakże, z przedłożonego przez skarżącą aktu notarialnego z dnia 20 maja 2020 r., Repertorium A nr [..], jak i z księgi wieczystej nr [..], wynika, że właścicielem działki nr [..] jest W. G., który mocą umowy zawartej w dniu 20 maja 2020 r. zobowiązał się sprzedać skarżącej i jej mężowi udział wynoszący 1/3 część nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..] po warunkiem, że Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa działający na rzecz Skarbu Państwa nie wykona prawa pierwokupu przysługującego mu na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1362 ze zm.). Strony zobowiązały się zawrzeć umowę przyrzeczoną najpóźniej do dnia 31 maja 2025 r.

Z kolei, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może wynikać ze stosunku zobowiązaniowego, który w sposób pewny wyraża wolę właściciela na wybudowanie na jego gruncie, przez wskazanego inwestora, określonego obiektu budowlanego. Tytuł prawny wynikający ze stosunku zobowiązaniowego musi przewidywać uprawnienie do wykonywania robót budowlanych (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 1366/96, LEX nr 43240). Zgoda właściciela nieruchomości upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny, niepozostawiający żadnych wątpliwości. Ze złożonego przez właściciela oświadczenia woli powinno wynikać, że wyraża on zgodę na wybudowanie na jego gruncie, przez wskazanego inwestora, określonego obiektu budowlanego. O ile tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu lub ograniczonego prawa rzeczowego co do zasady jest wystarczającą podstawą do uznania, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane istnieje, o tyle w przypadku tytułu wynikającego ze stosunku zobowiązaniowego ustawa wyraźnie stanowi, że tytuł ten musi "przewidywać uprawnienia do wykonywania robót budowlanych" (zob. spójnik "albo" oddzielający obie części art. 3 pkt. 11 ustawy – Prawo budowlane). W związku z powyższym podstawa stosunku cywilnoprawnego zobowiązaniowego musi zawierać w swojej w treści (np. w treści umowy) wyraźne i precyzyjne postanowienia przyznające podmiotowi tego stosunku (np. umowy o roboty budowlane, umowy o podział nieruchomości do wyłącznego korzystania) uprawnienia do wykonywania robót budowlanych określonego rodzaju oraz w wyznaczonym zakresie. Uprawnienia tego typu nie mogą być przy tym domniemywane (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., II OSK 1124/08, LEX nr 540017) lub pośrednio wywodzone z innych uprawnień, niezwiązanych bezpośrednio z celami budowlanymi. Zgoda taka nie może być dorozumiana (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2000 r., sygn. akt IV SA 316/98, LEX nr 657294). Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, niezależnie od tego, z jakiego tytułu wynika, nie może być prawem uzależnionym od spełnienia określonych warunków, które z natury swej są przyszłe i niepewne. Zatem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być prawem realnie istniejącym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie prawem zależnym od spełnienia określonych warunków, o spełnieniu bądź niespełnieniu których mają rozstrzygać organy lub sądy po wydaniu pozwolenia na budowę (zob. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1033/06, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe, ponieważ zawarta przez skarżącą i jej męża z obecnym właścicielem działki nr [..] umowa sprzedaży jest umową przedwstępną warunkową – nie może ona stanowić o posiadaniu przez skarżącą prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane. Co więcej, umowa ta nie może stanowić o posiadaniu przez skarżącą prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane albowiem postanowienia tej umowy, w tym w szczególności § 8 ust. 1 i 2, w żaden sposób nie upoważniają skarżącej do wykonywania na jej podstawie na terenie działki nr [..] robót budowlanych. Wskazać bowiem należy, że § 8 ust. 1 umowy zawiera jedynie upoważnienie skarżącej do występowania w imieniu W. G. w sprawach dotyczących doprowadzenia do działki nr [..] przyłączy mediów. Z kolei, § 8 ust. 1 umowy upoważnia skarżącą do występowania w imieniu W.G. w sprawie sprzedaży na ich rzecz udziału w działce nr [..], do umownego określenia sposobu korzystania z tej nieruchomości, do złożenia oświadczenia o poddaniu egzekucji co do wydania udziałów w nieruchomości we współposiadanie nabywcom, do ustanowienia ograniczonych praw rzeczowych, do dokonywania czynności przygotowawczych w stosunku do tych czynności. Zapis § 8 ust. 2 pkt f umowy upoważnia skarżącą do reprezentowania i występowania w imieniu mocodawcy przed wszelkiego rodzaju instytucjami, w tym sądami, w szczególności wieczystoksięgowymi, organami administracji rządowej i samorządowej, urzędami oraz innymi osobami prawnymi i fizycznymi, składania wniosków, odwołań, wszelkiego rodzaju oświadczeń woli i wiedzy oraz podpisów, deklaracji i innych dokumentów, jakie okażą się konieczne do realizacji celu niniejszego pełnomocnictwa. Skarżąca nie wystąpiła jednakże ze zgłoszeniem w imieniu aktualnego właściciela działki nr [..] lecz ubiegała się, w trybie zgłoszenia, o możliwość realizacji inwestycji w imieniu własnym i na własną rzecz.

Nieposiadanie przez skarżącą prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane uniemożliwiało przyjęcie dokonanego przez skarżącą zgłoszenia bez sprzeciwu, co prawidłowo stwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że niewątpliwie powyższa okoliczność nie stanowiła podstawy wniesienia sprzeciwu do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia przez Starostę. Starosta na podstawie przedłożonego do zgłoszenia przez skarżącą oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowle uznał, że skarżąca prawo takie posiada. Organ przyjmujący zgłoszenie co do zasady nie bada bowiem, czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jeżeli dysponuje oświadczeniem inwestora odpowiadającym wymogom art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe oświadczenie. Złożenie takiego oświadczenia samo w sobie jest wystarczające do uznania przez organ administracji, że inwestor posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dopiero jeśli pojawią się uzasadnione wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością tego oświadczenia, organ administracji może podjąć czynności w celu jego weryfikacji (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r., sygn. II OSK 2180/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożone przez inwestora oświadczenie jest skuteczne wówczas, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikają dane sprzeczne z jego treścią. Oświadczenie takie stwarza domniemanie, że składającemu je podmiotowi przysługuje wskazane prawo, jednak domniemanie to może być obalone dowodem wskazującym, że nie odpowiada ono rzeczywistości. Pogląd taki jest od dawna utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 760/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, dokonanie przez Wojewodę oceny w zakresie posiadania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z uwagi na to, że przedłożony przez skarżącą akt notarialny z dnia 20 maja 2020 r., Repertorium A nr [..], zaprzeczał temu, było w pełni zasadne.

Nadto, jak słusznie ocenił zarówno Starosta, jak i Wojewoda, wniesienie do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia było uzasadnione z tego powodu, że skarżąca nie ma zapewnionego dla terenu działki nr [..] dostępu do drogi publicznej.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane dostęp do drogi publicznej jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. W tym zakresie nie jest wystarczające samo twierdzenie inwestora o istnieniu takiego dostępu. Dostęp do drogi publicznej jest jednym z niezbędnych warunków umożliwiających podjęcie na określonym terenie realizacji konkretnego zamierzenia inwestycyjnego w budownictwie. Nie jest bowiem możliwe właściwe użytkowanie obiektu budowlanego – bez względu na jego charakter – bez istnienia szlaków komunikacyjnych umożliwiających swobodny dostęp do nieruchomości nie tylko pieszym, ale również pojazdom mechanicznym. W wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1880/10 (LEX nr 1134695), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uzyskanie praw do korzystania z cudzego gruntu na cele komunikacji (w przypadku gdy działka inwestora nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej) jest jednym z niezbędnych warunków, koniecznych do spełnienia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Jeżeli zatem działka przeznaczona pod inwestycję nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, a istniejący dostęp pośredni do tej drogi nie odpowiada wymogom prawa, organ powinien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2009 r., II SA/Lu 219/09, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl; A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2014, s. 453).

W związku z brakiem definicji legalnej pojęcia "dostępu do drogi publicznej" w Prawie budowlanym należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), tj. art. 2 pkt 14 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z powyższego wynika, że w przypadku braku bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, możliwy jest jedynie dwojakiego rodzaju pośredni dostęp do drogi publicznej, tj.: poprzez ustanowienie służebności drogowej lub poprzez drogę wewnętrzną. Przy tym, w przypadku dróg wewnętrznych niestanowiących wyłącznej własności gminy, lecz innych osób, korzystanie z nich jest możliwe jedynie w oparciu o czynność prawną jaką jest ustanowienie służebności. W takiej sytuacji prawne zapewnienie dostępu dla planowanej inwestycji do drogi publicznej może nastąpić wyłącznie poprzez ustanowienie tego ograniczonego prawa rzeczowego. Dostępu do drogi publicznej nie można zatem utożsamiać z faktycznym dostępem do tej drogi przez nieruchomości, na których inwestor nie posiada ustanowionej służebności, i które nie stanowią dróg wewnętrznych dostępnych prawnie dla wnioskodawcy. Pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć jako dostęp faktyczny i prawny, przy czym dostęp prawny oznacza, że winien on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, bądź orzeczenia sądowego, zaś faktyczny, że musi rzeczywiście zapewniać możliwość przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Dostęp do drogi publicznej ponadto musi mieć charakter bezwarunkowy i realny. Dostęp ten nie może być tylko hipotetyczny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych.

Skarżąca w zgłoszeniu wskazała, że działka nr [..] posiada dostęp do drogi publicznej zlokalizowanej na działce nr [..] poprzez działkę nr [..]. Z kolei, z przedłożonego przez skarżącą, po wezwaniu organu postanowieniem z dnia 2 listopada 2020 r., wydanym na podstawie art. 30 ust. 2 i 5c ustawy – Prawo budowlane, aktu notarialnego z dnia 20 maja 2020 r., Repertorium A nr [..], i wypisu z księgi wieczystej [..], wynika, że działka nr [..] stanowi własność W. G., który mocą umowy zawartej w dniu 20 maja 2020 r. zobowiązał się sprzedać skarżącej i jej mężowi udział wynoszący 1/11 część nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..] pod warunkiem nieskorzystania przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa prawa pierwokupu nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [..]. Strony zobowiązały się zawrzeć umowę przyrzeczoną najpóźniej do dnia 31 maja 2025 r.

Z uwagi na powyższe, ponieważ zawarta przez skarżącą z obecnym właścicielem działki nr [..] umowa sprzedaży jest umową przedwstępną warunkową – nie może ona stanowić o posiadaniu przez skarżącą dla terenu działki nr [..] prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej.

Nadto, zgodzić należy się zarówno ze Starostą, jak i Wojewodą, że wniesienie do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia sprzeciwu było uzasadnione również z tego powodu, że zaplanowana przez skarżącą inwestycja w zakresie lokalizacji miejsc postojowych nie jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065).

Przepis § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Stosownie przy tym do treści § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a tego rozporządzenia stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż dla samochodów osobowych 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Wyjątki od powyższej zasady wskazuje § 19 ust. 7 powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową oraz § 19 ust. 6 tego rozporządzenia, zgodnie z którym zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku niezadaszonych parkingów składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych w zabudowie jednorodzinnej oraz w zabudowie zagrodowej, jeżeli stykają się one z niezadaszonymi parkingami dla samochodów osobowych na sąsiedniej działce. W niniejszej sprawie bez wątpienia wyjątki te nie znajdowały zastosowania a przepis § 18 i 19 powołanego rozporządzenia miał zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem działka nr [..] jest działką budowlaną. Skarżąca planowała bowiem wybudować na terenie działki nr [..] m.in. wolno stojący budynek rekreacji indywidualnej. Realizacja takiego zamierzenia możliwa jest zaś jedynie na terenie działki budowlanej. Zgodnie przy tym z treścią § 3 pkt 1a powołanego wyżej rozporządzenia działka budowlana to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Przyjąć zatem należy, że "działka budowlana" to każda działka gruntu, na której możliwa jest realizacja obiektu budowlanego, zgodnie z wymogami wynikającymi z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1718/06, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1996/14 – dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wbrew zarzutom skargi, wydanie postanowienia z dnia 2 listopada 2020 r. było w niniejszej sprawie uzasadnione a jego podstawa wynika z powyżej omówionych przepisów prawa, dotyczących warunków i skuteczności zgłoszenia zamiaru budowy. Stad też, była podstawa do wniesienia sprzeciwu w określonym w ustawie terminie 21 dni od daty uzupełnienia przez skarżącą zgłoszenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 30 ust. 5d ustawy – Prawo budowlane nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.

Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że wniesienie sprzeciwu do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia było w pełni uzasadnione.

Jednocześnie, Sąd uznał, że w postępowaniu prowadzonym przez orzekające w sprawie organy nie doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oznacza, że organ administracji jest zobowiązany do informowania strony z odpowiednim wyprzedzeniem o dokonywanych czynnościach procesowych (zob. np. tezę pierwszą wyroku NSA z dnia 12 września 2000 r., sygn. akt III SA 1082/00, LEX nr 47981). Przy tym, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1994/14, LEX nr 2108318). Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy. zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a., przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 1994/14, LEX nr 2108318; z 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 747/14, LEX nr 2108802; z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, LEX nr 1070853).

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że zarówno organ I, jak i II instancji w toku postępowania, w tym również przed wydaniem decyzji, nie uczyniły zadość wymogom art. 10 § 1 k.p.a. Jednakże ani we wniesionym odwołaniu, ani we wniesionej skardze, skarżąca nie wykazała aby uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które mogłyby wpłynąć na odmienną ocenę posiadania przez skarżącą prawa do dysponowania działką nr [..] na cele budowlane, jak i posiadania przez skarżącą dla działki nr [..] dostępu do drogi publicznej a także aby objęta zgłoszeniem inwestycja w zakresie lokalizacji miejsc postojowych była zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że podnoszone w skardze zarzuty są niezasadne. W sprawie nie doszło również do zarzucanego naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a., ponieważ orzekające w sprawie organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Sąd nie dostrzegł także, ażeby w niniejszej sprawie organy uchybiły wymogom praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, wynikającym z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku tak ukształtowanego postępowania, mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. W niniejszej sprawie zasada ta została zrealizowana, albowiem organy ściśle przestrzegały prawo, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i zastosowania do poczynionych ustaleń właściwych konsekwencji prawnych.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.